męszczyzna mi sie zbuntował

[ciociacesia]

powiedział mi w koncu co mysli - czyli ja wymyslam, nie ma znaczenia
gdzie urodze, bo ja to jja i wszedzie bede rozdrazniona i marudna i
po co mi ten basen i po co mi ta połozna i poród w domu jest bez
sensu i stresujacy bo jak cos to i tak trzeba gnac do szpitala...
a ksiazke która mu dałam do poczytania skwitowal 'bełkot'... a na
koniec powiedzial ze on mi niczego nie zabrania i zrobie ja bede
chciała... niech mnie ktos przytuli

[silije.amj]

Przytulam! Mój mąż miał czasem takie chwilowe odchyłki od normy, póki nie
doświadczył na własnej skórze, o co chodzi. Może niech twój zadzwoni do mojego,
zamejluje, zaggada na gg, to sobie wytłumaczą jak facet facetowi. Na pw
wszystkie dane udostępnię w razie czego.

boje sie

[ciociacesia]

ze on samym gadaniem to nie da sie przekonac. powiedział ze po
urodzeniu dziecka w szpitalu dopiero bede mogla ocenic gdzie sie
bardziej denerwuje...

[monicus]

nie sluchaj go moj tez sie stawial, a potem jak nam w szpitalu wszystko
zepsuli to teraz mowi ze zaplaci sie komu trzeba nawet jakby to mialbo byc 20
tysiecy i w domu urodzimy. a z polozna gadaliscie? razem z nim? trzymaj sie i
nie denerwuj. moze postrasz go ze jak on nie chce to ty sama urodzisz

[ciociacesia]

> nie sluchaj go moj tez sie stawial, a potem jak nam w szpitalu
wszystko
> zepsuli to teraz mowi ze zaplaci sie komu trzeba nawet jakby to
mialbo byc 20
> tysiecy i w domu urodzimy. a z polozna gadaliscie? razem z nim?
trzymaj sie i
> nie denerwuj. moze postrasz go ze jak on nie chce to ty sama
urodzisz

lepiej nie bo jeszcze by sie okazało ze rzeczywiscie mnie samą
zostawi z rodzeniem.
tez mam jeszcze nadzieje ze pomorze rozmowa z połozną - na razie
umówiłysmy sie tylko przez telefon - jutro mamy z nia pierwsze
zajecia - prowadzi szkołe rodzenia, wiec moze jeszcze bedzie dobrze.
zeby mi tylko jak zwykle w kontakcie ze słuzba medyczna mowy nie
odjęło...
po ostatniej rozmowie sama zaczynam miec watpliwosci czy to nie jest
moja fanaberia i czy nas stac na takie 'głupoty'

[goblin.girl]

Uchchch...
na takie pitolenie IMO odpowiedź jest jedna - mieć to w d... chociaż zdaję sobie
sprawę, ze latwo powiedzieć i dla Ciebie musi to byc wielkie rozczarowanie. Ale
pamietaj, ze decyzja, w jaki sposób chcesz rodzic jest Twoim świętym prawem,
przynajmniej dopóki nie wtrąci się w to biologia i komplikacje, na które nie
mozemy mieć wpływu - ale to nie o to tutaj chodzi. Spokojnie, opanowanie,
puszczać mimo uszu i robic swoje. Przynajmniej na razie, może mu przejdzie, jak
zobaczy, ze Ciebie to nie rusza.
Za propozycję eksperymentowania z Twoim samopoczuciem na zasadzie "a zobaczmy,
jak to bedzie w szpitalu" uprzejmie mu podziękuj.
Ściskam mocno.

[987ania]

Dopóki Ty musisz to dziecko na świat wydać, to niech on się nie wtrąca gdzie
lepiej Ci będzie. Olej go, Ty będziesz rodzić i Tobie ma być dobrze. A on co
chciał i mu się odwidziało? Ile on ma lat. Jak jesteś z Wawy, to może chcesz się
spotkać osobiście.
A czy on zdaje sobie sprawę jaką depresje możesz mieć po szpitalu?
Jejku ale się wkurzyłam na niego. Nie ich dupa ale oni najlepiej wiedzą, co nam
potrzebne.
Mocno przytulam, jak chcesz się wyżalić osobiści, to pisz.

[oldzinka]

Wiem co czujesz. Mój M niby rozumial o co mi chodzi z tym rodzeniem
w domu, ale jak przyszło co do czego to "może to lepiej, że jesteśmy
w szpitalu". Krew mnie zalewała. Tak sobie myślę, że przy drugim
dziecku wolałabym rodzić bez niego. Nie chce mi się go przekonywać.
A taki nieprzekonany będzie się stresował i mnie też. No ale wydaje
mi się, że lepiej rodzić bez męża w domu niż z mężem w szpitalu
Nie wszyscy mają to szczęście, że ich facet rozumie w pełni ideę
porodu domowego i jeszcze potrafi swoją kobietę wesprzeć...
Przytulam cię i ściskam

ile on ma lat

[ciociacesia]

wtrącać to sie nie wtrąca ale wolałabym zeby jednak wspierał.
zwłaszcza ze jak na razie jest jedyną osobą która wie o moim niecnym
planie i pewnie tak juz zostanie...
ale to moja wina nie trzeba sie było rzucać na młodszego jak
dobrze podzie to małe sie urodzi niedługo po jego 22 urodzinach. my
młodzi naiwni i na dorobku
on po prostu nie wierzy ze w domu jest mniejsze ryzyko mojej
deprechy niz w szpitalu... i troche sie boje ze pokutuje mu tam
gdzies na dnie głowy to przekonanie ze on sie urodzil w szpitalu, ja
i mnóstwo innych ludzi, nasze matki to przezyły, my tez wiec po co
na siłe udziwniać?

i tak jestem ci ja z warszawy

[ciociacesia]

a raczej w warszawie bo ostatnio zapytana z zaskoczenia gdzie
mieszkam chciałam podac adres rodzinnej wsi ja spotkac sie i
pogadac bardzo chetnie, chyba mi tego potrzeba, bo sie jeszcze
rozmysle...

Nie masz lekko...

[kaakaa]

Na Twoim miejscu pewnie ryczałabym teraz jak bóbr i czuła się okropnie. A chłop
to by mnie chyba po takiej akcji w bukietem róż musiał przepraszać, żebym go do
domu wpuściła.
Ja też jestem z tych rozdrażnionych, marudnych i w dodatku takich, co chcą
wszystko wiedzieć i o wszystkim co ich dotyczy samodzielnie decydować. No,
generalnie do porodu w szpitalu się nie nadaję - przypłaciłabym go chyba ciężką
depresją. A w domku luzik! Choć, nie powiem, baby blusa po pierwszym porodzie
zaliczyłam, jak mi mały ryczał bez przerwy i kazał się nosić i nawet do toalety
wyjść nie pozwolił.

Pozwolę sobie nie zgodzić się z dziewczynami, że nie chłopa sprawa, gdzie chcesz
rodzić. O ile chcecie rodzić razem, to bardzo ważne jest, żeby ta decyzja była
Waszą wspólną decyzją. Jeśli ma być obecny pory porodzie domowym, to ważne, żeby
był do tego głęboko przekonany. Jak nie, to może Ci cały poród skaszanić i tak
prawdopodobnie w szpitalu się wtedy skończy.
Ja zastanowiłabym się, z czego wynika jego nastawienie. Jest co najmniej kilka
wątków, które należy rozważyć:
1. Zwyczajnie się boi wziąć odpowiedzialność za poród w domu (i cóż w tym
dziwnego?).
2. Martwi go strona ekonomiczna tego przedsięwzięcia.
3. Traktuje to jak Twoją nieuzasadnioną fanaberię.
4. Obawia się, czy poród domowy nie będzie dla Ciebie gorszy niż szpitalny - po
porodzie domowym zostajesz z dzieckiem sama, bez wsparcia personelu - dla
niektórych to wygląda na gorszą sytuację niż trzy pierwsze dni spędzone w
szpitalu "pod czujnym okiem personelu gotowego w każdej chwili służyć radą i
pomocą".
5. Ma za małą wiedzę, żeby kompetentnie ocenić zalety i wady porodu domowego i
szpitalnego.
6. I pewnie jeszcze sporo innych...
Ciekawa jestem, jaką książkę mu dałaś, że uznał to za bełkot - czyżby "Narodziny
bez przemocy"?

Podsumowując, jestem zdania, że labo chłop się przekona do tego pomysłu i wtedy
można rodzić z nim w domu albo trzeba szukać jakiegoś mało inwazyjnego szpitala
(najlepszy jaki znam jest niestety w Pucku). No, chyba, że chcesz rodzić bez
towarzystwa chłopa - wtedy jego zdanie na temat miejsca porodu jest faktycznie
nieistotne.

Jeśli chcielibyście się spotkać z psychologiem o zainteresowaniach położniczych
(to ja), to bardzo zapraszam na przyjacielską pogawędkę. Można przy tej okazji
zobaczyć troje dzieci urodzonych w domu i przekonać się, że nic im nie brakuje.
Nie deklaruje się w imieniu mojego męża, bo rzadko bywa w domu ale pewnie gdyby
Twojemu chłopu zależało, to mogą jakąś poważną męską rozmowę przeprowadzić. Mój
też nie był jakimś szczególnym staruszkiem jak się nasz pierworodny rodził (24
lata) i nie do końca był przekonany do pomysłu rodzenia w domu. Na szczęście
postanowił zaufać w tej kwestii mojej intuicji i uszanować moje potrzeby. Teraz
sam nie bardzo sobie wyobraża poród inny niż domowy.

[alexkieszek]

Popieram Kaakaa, zdanie chłopa jest równie ważne jak Twoje... ja dzięki mojemu
nie uciekłam ze szpitala choć umówieni byliśmy, że w II okresie porodu Marcin
robi wypad za drzwi... był dzielnie mnie wspierał i wiem, że bez niego byłoby
duuuużo gorzej...

Akurat mój M. z tych co sami chętnie by poród przyjęli...

musicie na spokojnie pogadać w czym lęk, o co tak na prawdę chodzi... o spokój w
ciąży trudno (wiem to dobrze z racji swego stanu) więc jeśli nie możecie gadać w
samotności na spokojnie to położna i ew. psycholog na pewno w tej rozmowie może
pomóc...

Powodzenia

[pillow-book]

Chciałam mniej więcej coś podobnego napisać...

Żeby się nie powtarzać dodam więc coś z własnego doświadczenia.

Mój obecny mąż, jak jego dziadek, gdy tylko słyszy jęk kobiety rodzącej wsiada
na przysłowiowego konia i jedzie do przysłowiowej drugiej wsi albo jeszcze
dalej. Długo rozmawiałyśmy z położną i ustaliłyśmy, że będziemy rodzić same z
drugą położną jako back upem i od jakiegoś tam rozwarcia z zaprzyjaźnionym
samochodem pod domem. Że z planów domowych nic nie wyszło po dogłębnym wywiadzie
to inna sprawa. A więc można rodzić w domu bez faceta.

Sprawa druga to świadoma gotowość faceta do towarzyszenia przy porodzie. Dwie
moje przyjaciółki, które są psychoterapeutami mają coraz więcej przypadków par,
w których faceci przyznają się, że tak naprawdę wcale nie chcieli być przy
porodzie i mają żal do żon, że ich "zmusiły" i żal do siebie, że nie umieli
odmówić.

Tak więc tak jak Ty masz prawo wybrać gdzie będziesz rodzić tak i facet ma prawo
powiedzieć (może nie wprost), że nie jest w stanie sprostać Twojemu wyborowi.
Najważniejszy jest chyba w takich sytuacjach wzajemny szacunek.

I pewnie, że możesz czuć się teraz beznadziejnie bo ktoś bardzo ważny nagle nie
spełnia oczekiwań... ale przecież jest tylko człowiekiem.

Trzymaj się dzielnie i pamiętaj, że facet przy porodzie wcale nie jest
potrzebny... możesz być z położną, z przyjaciółką, koleżanką i tak dalej. Tak
jak to drzewiej bywało kiedy do pokoju rodzącej mogły wchodzić tylko kobiety

Przytulam ciepło i wierzę, że się poukłada tak, żebyście obydwoje byli zadowoleni...

[ciociacesia]

> Trzymaj się dzielnie i pamiętaj, że facet przy porodzie wcale nie
jest
> potrzebny... możesz być z położną, z przyjaciółką, koleżanką i tak
dalej. Tak
> jak to drzewiej bywało kiedy do pokoju rodzącej mogły wchodzić
tylko kobiety

ja wiem ze mozna i dałabym rade i mam nawet back-up w postaci
kuzynki bliskiej mi, co zgłosiła sie ze bedzie na szkole rodzenia
chodziła jesli maz na wysokosci nie stanie, ale to taki ból dla mnie
byłby nie móc z nim dzielic tego doswiadczenia - bo ze bedzie
pieknie, to ja jestem głeboko przekonana. wytrzymałam kilka miesiecy
rzygów to mi kilkanascie godzin bólu nie straszne

dzieki kaakaa

[ciociacesia]

prawie wszystkie punkty trafione juz na pierwszy rzut oka. troche w
tym wszystkim mojej winy, bo ze mna trudno sie rozmawia - jak sie
emocjonuje to mi sie głos sam podnosi niemal do krzyku a on ma
alergie na krzyki i kłótnia o nic gotowa, a mi czasem tak ciezko
wyrazic mysli ze kolejne próby koncza sie niepowodzeniem.
troche ryczałam a potem poszłam po słodkosci i bez krepacji
skorzystałam z kasy uprzywilejowanej w carfurze - co mi bardzo humor
poprawiło bo kolejki były na pół godziny stania

do czytania 'rodzic w domu'. przy kolejnym podejsciu wyselekcjonuje
rozdziały, bo facet nie przebrnął nawet przez pierwszy podrozdział,
wstęp, czy jak to nazwac... tez momentami mam mieszane uczucia jak
to czytam, bo wnioski sa niekiedy lekko sprzeczne czy ciut naciagane
a w dodatku brak odniesienia do polskich współczesnych realiów (nie
ma ktos namiarów na książki Irenki - chetnie kupie)

licze bardzo na te szkole rodzenia - ze mi sie maz trocha
uswiadomi

[kaakaa]

Starą książkę Ireny znajdziesz tu:
magdartur.republika.pl/porody.html#drugi (link jest cały czas na tym
forum ale spadł już gdzieś na trzecią stronę).
Nową, jeśli bardzo Ci zależy mogę Ci na trochę pożyczyć, ale bardzo do niej się
przywiązana czuję (z dedykacją i już zniszczona przez moje dzieci, przez co
bardzo szczególna), więc długo bez niej nie pożyję.

[kaakaa]

A gdzie do tej szkoły rodzenia się zapisaliście, jeśli to nie tajemnica?

zadna tajemnica

[ciociacesia]

na Wolnosci - do Magdy Witkiewiczi Marii Romanowskiej

Niezły wybór

[kaakaa]

A z kim się umawiasz na poród?

[ciociacesia]

właśnie z Marią Romanowską - to ona mnie napusciła na tę szkołę
zebysmy sie mogły troszke poznac
Ale zaczęłam wczoraj czytać tą pierwszą książkę Irenki i wymiękam
jak ona fajnie pisze o tych porodach

[pillow-book]

Byłam u nich tej wiosny. Zdziwiło mnie wyważenie wszystkich informacji. Zero
terroru w jakąkolwiek stronę, no może oprócz udziału mężczyzny w porodzie. Ale
być może to właśnie im jakoś pomaga szczególnie, że dziewczyny do mężczyzn mówią
bardzo po męsku i traktują ich zadaniowo a więc tak jak facet lubi: ma zadanie
do wykonania, zbiera informacje, wykonuje zadanie, jest happy.



Trzymam kciuki, żeby się Wam dobrze poukładało.

[goblin.girl]

jeżeli chodzi o brak wiedzy/obawy o wzięcie odpowiedzialnosci, to konsultacja z
położną naprawde powinna pomóc, w każdym razie nie powinnaś znowu angażować się
w tą dyskusję bez wsparcia osoby kompetentnej. Jezeli facet ma za małą wiedze, a
na podsuwane lektury reaguje od razu, ze to bzdury, to jest problem - może
ogranicz zapodawane informacje do samych faktów i statystyk - są linki do badan
naukowych, opublikowanych w cytowanych czasopismach. Co do Twoich tzw.
fanaberii, to IMO pobyt w szpitalu mógłby Cie psychicznie o wiele gorzej
doświadczyć, więc tu nie powinno byc dyskusji.
Nie mówię, ze udział mezczyzny i jego przekonanie do całej imprezy jest ważne -
mam to szczęscie, ze mojego M. w ogóle nie musiałam usilnie namawiać. Ale zdanie
mężczyzny nie jest równie ważne, jak zdanie kobiety - jej zdanie jest
ważniejsze, bo to ona, do licha, rodzi. taka moja skromna opinia. Mężczyzna jest
bezwzglednie ważnym partnerem do dyskusji, ale IMO - takie podejscie, jak
lekceważenie kobiety, sprowadzanie kwestii do fanaberii i bzdur - wyklucza go
jako dyskutanta. W takiej sytuacji dałabym mu w ogóle kilka dni, zeby sie uspokoił.
BTW mimo, ze mój maz od poczatku byl przychylnie nastawiony do imprezy,
nieswiadomie pomogła teściowa - ona nic wprawdzie ine wie o naszych planach, ale
kiedyś z własnej inicjatywy opowiedziala o szpitalnych doświadczeniach -
konkretnie o poziomie opieki na oddziale noworodkowym, kiedy leżala z synkiem -
dwa tygodnie pobytu w szpitalu, zóltaczka, rozległe odparzenia od niezmienianych
pieluch, zero kontaktu matki z dzieckiem. Oczywiscie to byly inne czasy, ale
widzialam,ze moim M. mocno wstrząsneło, jak był potraktowany na wstepie i
utwierdziło w przekoaniu, ze szpitale to ostatecznosc

chyba sie zapłacze

[ciociacesia]

szkoła okazała sie kompletną klapą... na kazda wypowiedz Magdy mój
facet miał swoje 'znowu propaganda'. potem mowił cos o socjotechnice
i zarzadał badan na temat tego ze swiatło łagodne jest dla dziecka
lepsze niz ostre...

[987ania]

no to jak będzie spał, to obudź go w środku nocy i poświeć po oczach!!

[987ania]

ciocia ja z Tobą urodzę

dzieki

[ciociacesia]

ja po prostu tak bardzo potrzebuje jego akceptacji dla mojej
fanaberii i uznania jej za cos waznego, bo na zasadzie fanaberii to
ja nie potrafie sie upierac...

no ale co ja moge mu jeszcze powiedziec - opisy porodów
domowych 'propaganda', w szkole rodzenia mowia takie rzeczy zeby im
zaplacic i w domu urodzic, a poza tym czy sa jakies wymierne
korzysci z tego ze nie bede dziecku po oczach swiecic i do niego
mowic? i ze to nieuczciwe ze strony połoznej ze sie z nia umawiasz a
on moze przysłac kogos innego - przeciez płacisz za usługe! i to ze
gdzies tam przeczytałas relacje o porodzie sprzed dwóch lat
koszmarnym w szpitalu - to przeciez jest malutki odsetek wszystkich
porodów w szpitalach, teraz w szpitalach jest duzo ;lepiej, wyzszy
standard i w ogóle, i nie mow ze cie odeslą, bo mnie to karetką
wozili jak szpital był zamknięty... a w ogole to chodzmy do szpitala
i zapytajmy jak tam robia... nie wiem jak on sobie wyobraza ze bede
o cos w szpitalu pytac jak ja juz w rejestracji w przychodni
zmieniam sie w pokorne ciele co tylko na pytania grzecznie odpowiada
i przeprasza ze zyje... tak mi strasznie smutno

[987ania]

wysłałam Ci priv. Jutro wracam do Wawy, może jednak spotkamy się na ciążowej
herbatce?

ciezarna herbatka :)

[ciociacesia]

ja na herbatke bardzo chetnie, tak sie milo składa ze jutro duzo
wczesniej wychodze z pracy tylko jesli chodzi o gg to dostep mam
utrudniony - w pracy nie korzystam w domu małzowinek opkupuje
komputer z racji sesji na studiach informatycznych... ale postaram
sie dopchac

[monicus]

jejku jak ci wspolczuje. naprawde cie rozumiem badz dzielna. tywiesz lepiej
co dla ciebie dobre. i moze faktycznie niech on idzie na spacer w tym czasie. on
sie poprostu boi.

[ciociacesia]

chyba własnie o strach chodzi ale on sie do tego nie przyzna.
zasłania sie tym ze propagadna ze w szpitalu nie jest zle... ale ja
tez sie boje. nie chce zeby mi zabrali dziecko, zeby ryczało, zeby
mnie popedzali i nacinali a potem lezec w szpitalu te 2 czy 3 dni

[monicus]

wiem stara. to moze pogadaj z nim, ze jak on nie chce przy tym byc to ty sama to
zrobisz. no nie wiem. ale ja wiem co bedziesz przezywac w szpitalu i jak cie
osacza. z tego co mowisz, masz to samo co ja wiec bedzie ci bardzo ciezko cos
wywalczyc

[goblin.girl]

> ja po prostu tak bardzo potrzebuje jego akceptacji dla mojej
> fanaberii i uznania jej za cos waznego, bo na zasadzie fanaberii to
> ja nie potrafie sie upierac...

ciocia, jeśli Ty sama mowisz "fanaberia" to kiepsko to widzę. Najpierw sama
zdecyduj, czy to dla Ciebie fanaberia, czy ważna potrzeba.
Jeżeli to jest dla Ciebie ważna potrzeba, to jeśli nie zadbasz, zeby ją
wyegzekwować, naprawdę możesz wylądować w sytuacji, gdzie Twoje potrzeby będą na
dalszym planie i będą spychane do pozycji "fanaberii". Zastanów się, kto się
będzie z tym czuł najgorzej i kto będzie miał doła.
Nie uważam, żeby trzeba było aż wyciągać tragiczne historie ze szpitali, aby ich
użyć jako argumentu w dyskusji; wybór pomiędzy porodem w szpitalu a porodem w
domu to wybór między usługą, która na mniej odpowiada, a taką, która nam
odpowiada bardziej. Dlaczego nie miałabyś wybrać sobie takiej, która Ci bardziej
odpowiada, po prostu?

> no ale co ja moge mu jeszcze powiedziec - opisy porodów
> domowych 'propaganda', w szkole rodzenia mowia takie rzeczy zeby im
> zaplacic i w domu urodzic

A szpitale to niby działają charytatywnie? Od każdego odebranego porodu szpital
dostaje kasę z NFZ - tu niby nie chodzi o pieniądze? Z altrustycznych pobudek
szpitale namawiają kobiety do rodzenia? No, dajcie spokój.

no niby tak

[ciociacesia]

ale szpitalowi i tak płace a połoznej musze jednak zapłacic
ekstra... wozek by juz za to kupic mozna... czy ta moja potrzeba
jest na tyle wazna zeby na nia tyle kasy wydawac? czy roznica jest
wystarczajaco istotna skoro 'pewnie i tak skonczy sie w szpitalu'

[goblin.girl]

ciociacesia napisała:

> ale szpitalowi i tak płace a połoznej musze jednak zapłacic
> ekstra... wozek by juz za to kupic mozna...

E tam. Wózek można kupić za dużo mniejsze pieniadze, poza tym kupuje się go na
pare lat, a dobre wspomnienie z porodu to jest coś, co zostaje na całe życie.
Złe też. A tak w ogóle, to nie są rzeczy, które można rozpatrywać w kategoriach
pieniędzy i tego, co się bardziej opłaca.

czy ta moja potrzeba
> jest na tyle wazna zeby na nia tyle kasy wydawac?

Gdyby to chodziło o mnie, bez wahania powiedziałabym "tak".

czy roznica jest
> wystarczajaco istotna skoro 'pewnie i tak skonczy sie w szpitalu'

Jeżeli bedziesz z góry zakładać, ze sie skonczy w szpitalu, jest duże
prawdopodobienstwo, że tak bedzie. Musisz być absolutnie przekonana, ze poród w
domu to jest to, czego chcesz.

Co ja o tym myślę...

[kaakaa]

Przy tej ilości danych, jaką dysponuję nie podejmuję się stawiać diagnozy, czy
chłop Twój się boi (jeśli tak, to czego się boi), czy może zwyczajnie szkoda mu
kasę na ten poród domowy wydawać, czy może jeszcze inną ma motywację. Nie mam
jednak wątpliwości, do do tego, że facet szuka na siłę argumentów przeciw. W
terapii powiedziano by, że wykazuje ogromy opór - reaguje obronnie na każdą
pozytywną wzmiankę o porodzie domowym i szuka argumentów na rzecz szpitala.
Przydałaby się Wam obojgu porządna, głęboka rozmowa moderowana przez kogoś,
kogo, Twój mężczyzna zaakceptowałby jako osobę, która nie ma żadnego interesu w
przekonywaniu go do porodu domowego. Czyli, położna się do tego nie nadaje - nie
jest bezstronna bo zależy jej na tym, żeby wyciągnąć od Was kasę.
Wcale nie uważam, że trzeba go koniecznie przekonać do porodu domowego. Może, w
ogóle, poród domowy nie jest dla Was? Natomiast, sama piszesz, że nie potraficie
ze sobą o tym rzeczowo i bez emocji porozmawiać. Może przydałaby sie jakaś
trzeźwo myśląca osoba, która siądzie z Wami i pomoże Wam się rozprawić z tym
problemem.
Jeśli chcecie spróbować sami, to proponuję zacząć od np. takiej techniki, że
każde z Was wypisuje na kartce np. 5 określeń opisujących idealny (wymarzony)
poród. Potem skonfrontujcie, co napisaliście. Tylko się nie pokłóćcie.
Podejrzewam, że na każdej kartce będzie coś całkiem innego. Można również
wypisać np. 5 określeń kojarzących się ze szpitalem, 5 skojarzeń przychodzących
Wam do głowy, w związku z "Waszą" położną. 5 skojarzeń z porodem w domu, 5
skojarzeń z rodzicielstwem, z opieką nad noworodkiem... itp. Tylko nie wszystko
na raz!
Wiem, że brzmi banalnie ale daje bardzo dobrą bazę do dyskusji. Tylko, czy
poradzicie sobie z taką dyskusją bez moderatora?

A jak Tobie podobały się zajęcia w szkole rodzenia?

zajecia

[ciociacesia]

dzieki za swiatłe rady, moze uda sie wdrozyc w zycie, bo wczoraj
rozmawialismy juz duzo spokojniej - poród jawi sie Adrianowi jako
cos przez co trzeba przejsc, przecierpiec, nie dopuszcza mozliwosci
ze to moze byc fajne i budujace, i chyba ja powoli zaczynam w to
wątpic...

a zajecia bardzo sympatyczne - zmachałam sie troche przy cwiczeniach
i jak zwylke miałam problem z odróznieniem prawej od lewej i
naprzemiennym ruchem rak i nog jestem totalnie nieskoordynowana

w czesci teoretycznej było głownie o idei narodzin bez przemocy,
swiatło, dzwieki, kontakt z matka, rozwój maluszka - ja mojego
nazywam piszczotliwie Płodem podobało mi sie, choc wsrod nowych
ludzi nigdy nie czuje sie do konca dobrze - zaaklimatyzuje sie
pewnie gdzies po miesiacu

[kasiaimichael]

@Ciocia, jeśli Ty sama mowisz "fanaberia" to kiepsko to widzę. Najpierw sama
zdecyduj, czy to dla Ciebie fanaberia, czy ważna potrzeba.
Jeżeli to jest dla Ciebie ważna potrzeba, to jeśli nie zadbasz, zeby ją
wyegzekwować, naprawdę możesz wylądować w sytuacji, gdzie Twoje potrzeby będą na
dalszym planie i będą spychane do pozycji "fanaberii". Zastanów się, kto się
będzie z tym czuł najgorzej i kto będzie miał doła."

Tyle
+ 1. zastanów się jak to, że zostaniesz zmuszona do rodzenia w szpitalu wpłynie
na Twój związek z mężem.
2. myśle, że Twój mąż, bez urazy, boi się wzięcia odpowiedzialności za poród w
domu. Niektórym wydaje się ze wchodzodząc do szpitala oddają tę odpowiedzialność
w ręce innych- niestety jest to złudne: w bardzo dużej mierze jesteśmy
odpowiedzialni za wszystko co sie z nami dzieje, czynniki zewnętrzne- niezależne
od nas nas graja tu drugorzędną rolę.
Trzymaj się i nie daj zepchnąć swoich potrzeb na drugi plan, szczególnie, że jak
tu już ktoś madry powiedział to Ty rodzisz i to Twoje ciało i psychika najwięcej
może ucierpieć. Poza tym sorry ale przy obecnym podejściu twojego męża do twoich
potrzeb, nie uważam żeby był on dobrym partnerem do porodu w szpitalu, bo tam
szczególnie musi być po Twojej „linii frontu”

[987ania]

Też mi się wydaje, że w szpitalu mąż będzie miał jeszcze większą rolę do
spełnienia, jako Twój rzecznik i adwokat. Tam to raczej on będzie partnerem do
rozmowy, niż Ty, więc może jeśli poród w szpitalu to lepiej z wynajętą położną i
z jakąś koleżanką w roli douli? Można takie osoby znaleźć w Domu Narodzin.
A czy myślałaś o Domu Narodzin?

dom narodzin

[ciociacesia]

myslałam i poczatkowo nie brałam w ogóle pod uwage domu, ale troche
przeraziły mnie koszta (szkola plus obowiazkowe wizyty u
specjalistów plus co tam jeszcze) no i tak jakos samo mi sie
rozeszło - bo przegapiłam 12sty tydzien kiedy powinna byc pierwsza
konsultacja - długo bardzo meczyły mnie mdłosci, fatalnie sie czułam
i nie miałam do niczego głowy. sama nie wiem skad mi sie nagle wiela
ta odwaga i determinacja, chyba ze strachu
zaczynam sie strasznie bac co to bedzie, juz teraz mam zal do meza
ze nie potrafi spojrzec na porod optymistycznie tylko widzi w nim
zło konieczne - przecierpiec, wytrzymac te 2 dni w szpitalu i potem
juz bedzie dobrze...

[987ania]

przeczytałam umowę i nie ma tam ani słowa, że w 12 tyg, musisz iść. Najlepiej
zadzwonić i pogadać.

[goblin.girl]

dla mnie też to nie jest mały wydatek, ale uważam, ze to dobrze wydane
pieniądze. zresztą więcej mnie kosztowało, kiedy jakiś czas temu rozbiłam
samochód , no a co to jest samochód - dziś jest, jutro nie ma, a poród to
jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu - serio. Czy nie warto w niego
zainwestować? Ludzie mają tendencję do wartościowania tylko rzeczy namacalnych,
materialnych - ok, kupiliśmy samochód, wózek dla dziecka, coś z tego mamy. I co
z tego - samochód za kilka lat się wymieni, wózek przestanie być potrzebny.
Nie sądze, żeby ktoś potrafił odpowiedziec, jakie materialne korzysci moze
przynieść poród w domu i w czym to pomoże, ze dziecku nie bedzie się świecić
lampą po oczach, bo chyba jeszcze nikt takich badan nie robił. Możliwe, ze nie
bedzie żadnej róznicy, a może komfortowe przyjscie na swiat "bez przemocy"
będzie procentowało u dziecka przez całe życie. Dzieci przychodza na świat w
najróżniejszych warunkach i idą przez życie lepiej lub gorzej, jest mnóstwo
czynników które na to wpływają. Ja wierzę, ze jednym z tych czynników moze byc
sposób, w jaki przychodzą na świat. Poza tym sposób, w jaki ja będę rodzić, jest
dla mnie równie istotny i dlatego uważam, ze to dobra inwestycja.

> zaczynam sie strasznie bac co to bedzie, juz teraz mam zal do meza
> ze nie potrafi spojrzec na porod optymistycznie tylko widzi w nim
> zło konieczne - przecierpiec, wytrzymac te 2 dni w szpitalu i potem
> juz bedzie dobrze...

Takie podejscie jest w większosci przypadków, również wiekszosć kobiet tak
podchodzi do tematu; mnie się to kojarzy z podejsciem do egzaminu typu "zakuć,
zdać, zapomnieć" i ma równie mało sensu

[987ania]

goblin a dla mnie jeszcze oprócz dziecka, ja jestem ważna. A z moją depresją,
nerwicą i lękami, poród w szpitalu jawi się jako największy koszmar, po którym
na pewno nie uda mi się odstawić leków. A jak ja nie będę załamana to i dziecku
będzie lepiej.

[goblin.girl]

jasne, ja też jestem dla siebie ważna

[sugarxxx]

ja wybrałam dom narodzin i obecnie bym go raczej odradzała. atmosfera biurowa,
od szpitala rózni sie tym, ze w szpitalu przynajmniej personel jest
skoncentrowany na porodach, a w dn na załatwianiu własnych biznesów. mieli
dziesiatki okazji zeby mi pomoc a byla totalna olewka. byłam piatym kolem u
wozu. skonczylo sie cc. Ale połozna dn byla super, niezaleznie od miejsca, w
szpitalu tez ze mna byla.

[kropkaa]

IMHO poród w domu, aby się tam udał - tzn. zakończył, musi wynikać z
bardzo głębokiego przekonania, że tego właśnie się chce. Nie wiem,
jak ja bym zareagowała, gdyby mi się chłop zbuntował - nie
skończyłabym w szpitalu, tylko pewnie tak bym się jeszcze zaparła,
że szybciej bym o rozwodzie myślała, niż o podróży na porodówkę
Sorry, ale choć dziecko jest nasze, to MOJE ciało je rodzi i czuje
ból. I chociażby z tych jakże przyziemnych przyczyn ja decyduję,
gdzie chcę przywitać pacholę po wspólnym acz MOIM porodzie.
Nie twierdzę, że poród w domu jest tani, ale dla mnie były to
najlepiej wydane pieniądze w życiu. I nie odczuwałam jakiegoś żalu,
że "na moje fanaberie poszło tyle kasy"... Dlatego, że to nie była
kategoria fanaberii, ja bym to raczej określiła jako prezent dla
dziecka, który tak naprawdę był prezentem dla nas. Dlaczego? - bo
korzyści, wbrew pozorom były bardzo wymierne. Dziecko praktycznie w
ogóle nie płakało (znajomi się obawiali, czy nie jest może
głuche), noce były przespane od początku, nie było problemów z
karmieniem, kolkami, nerwami, kąpielą. Po prostu nie było tak, że
najpierw dziecko się przyzwyczaja do świata szpitalnego, a potem
jedziemy do domu i znowu wszystko jest nowe, a my ponownie się
uczymy miejsca, siebie etc.
Z innych korzyści - dziecko po otworzeniu oczu zobaczyło nas
jednocześnie. Nie położną, lampę, tylko twarz matki i ojca (mąż
siedział za mną). Wydaje mi się, że to było ważne dla nowego taty,
że jego twarz wyryła się w pamięci jednocześnie z twarzą matki.

Mój poród był bardzo szybki - od momentu przyjazdu męża, a za nim
prawie natychmiast położnej, do zobaczenia dziecka minęły 3 skurcze
i mniej więcej pół godziny. Ale tak naprawdę nie płaciłam tylko za
te w sumie kilka godzin pobytu położnej. Płaciłam za swój spokój, za
spełnienie naszych marzeń, za wiedzę i doświadczenie położnej (czyli
tysiące przyjętych porodów przez kilkadziesiąt lat), za pewność, że
mogę na nią liczyć, a ona jest po to, by mi pomóc i mnie wspierać. A
przede wszystkim za to, że moje dziecko miało naprawdę piękne
narodziny. I jeszcze za to, że do tej pory, jak mi się przypomina
tamten czas, to mam w oczach łzy wzruszenia.
Tyle pieniędzy w życiu się marnuje, tyle kupionych za nie rzeczy się
wyrzuca, dosłownie. Dla nas to nie jest i nie było pojęcie
wyrzuconych pieniędzy w błoto. A męża zapytaj, po co jeździć nad
morze, jak można przecież do wody w wannie wejść. Tu mokro i tak
mokro.

[ludolphine]

Moja polozna na pierwszym spotkaniu oczywiscie zapytala nas oboje o to, dlaczego
chcemy rodzic w domu. Moja odpowiedz byla prosta: bo jak ognia unikam
medykalizacji i nie widze powodu jechania do szpitala po to, zeby tam urodzic
dziecko. Maz usmiechnal sie i dodal cos w stylu, ze jesli ja chce, to on tez. I
wtedy polozna bardzo powaznie powiedziala, ze to jest bardzo bardzo wazne, zeby
porod domowy byl projektem OBYDWOJGA rodzicow. Kobieta w dniu J moze byc malo
stabilna i potrzebuje absolutnego wsparcia ze strony partnera. On musi tam byc
dla niej i nie moze ani sie bac, ani myslec, ze to wszystko niepotrzebna szopka,
bo to moze spowodowac stres u rodzacej i w rezultacie skomplikowac przebieg pracy...
Mysle, ze madrze kobieta powiedziala.
Na szczescie moj maz nie ma watpliwosci i jest to rowniez jego projektem.
Powodzenia...
Moze spotkajcie sie z jakas madra osoba, ktora wam wyjasni dlaczego lepiej
rodzic w domu?

[ciocia.anielcia]

Mnie się wydaje, że u Was to nie tylko kwestia porodu w domu ale koumikacji w
związku. Jak dogadujecie się w innych sprawach kiedy macie różne poglądy??? Przy
dziecku liczba różnic poglądów i stanowisk jeszcze się zwiększy. Uważam że warto
wykorzystać tę okazję dyskutowania o porodzie do nauczenia się rozmawiania i
może to być sprawa "być albo nie być" Waszego małżeństwa.
Pewnie że tak, kazde z Was moze postawić na swoim i podporządkować to drugie do
swojej woli, tylko co dalej??? Całe życie będzie ktoś z Was wygrywał a ktoś
przegrywał? A jak bilans przestanie się zgadzać to co??? Rozwód??? Dziecko na
pół???
Poród to też odpowiedzialność, a jak odpowiedzialność to poczucie winy jeśli coś
pójdzie nie tak. Do tego potrzeba dojrzałości żeby wziąć na siebie konsekwencje
swojej decyzji. nie ma poczucia winy jeśli jest poczucie że zrobiło się wszystko
w najleszej wierze, po dokładnym rozeznaniu sprawy. Czyli wszystko dokładnie
przemyślało i zgromadziło tyle wiedzy ile tylko możliwe. To nie jest
odpowiedzialne myślenie w kategoriach "nie bo nie" albo w kategoriach "nie bo to
drogie". Konsekwencje tej decyzji sa znacznie bardziej złożone.
Jakie macie systemy wartości? Jeśli dla Twojego TŻ liczy się tylko to co
materialne - to się tutaj będzie trudno dogadać. Bo w porodzie domowym właśnie
chodzi o to, żeby zyskać to co niematerialne: komfort psychiczny, wzmocnienie
relacji, poczucie bezpieczeństwa, kontroli nad swoim życiem...
Bez sensu jest zmuszać go i bez sensu jest olewać jego zdanie i potrzeby. Jedno
i drugie jeszcze bardziej was podzieli. Musicie dogadać się i dojść do jakiegoś
kompromisu na który oboje bez poczucia żalu, porażki i zniewolenia
(psychologicznego) się zgodzicie. I koniecznie popatrzeć na to szerzej niż tylko
sam poród - to jest wydarzenie istotne dla całej waszej rodziny, a nie tylko
zachcianka gdzie można postawić na swoim, na przykład uzgadniając miejsce
wyjazdu na urlop.

[jola-kropek]

a ja wam cos powiem. jaki facet by nie byl, zawsze bedzie tylko
facetem i najzwyczajniej w swiecie mnie mysli tak jak kobieta... nie
rozumie co to takiego porod, i jakie to wazne. wiec w tym wypadku
postawilabym na swoim na zasadzie "bo tak ma byc i juz" jak mu to
nie pasuje, jego sprawa, zalatwie to sama. z moim lubym tak bylo.
dopiero po fakcie przekonal sie, jakie to wazne, jakie wspaniale i i
i... ale nie przed.. przed uwazal to za moja fanaberie, i nic tak
naprawde do niego nie docieralo... niby ok i czaje i wszystko, ale
czulam sie jakbym doi sciany mowila.... wiec przestalam mowic i
oczekiwac zrozumienia... i juz pozniej bylo super, a porod
bajka...

powodzenia!