Odmozgowienie

[fasolka3]

Hej,

niedlugo minie czwarta rocznica mojego siedzenia w domu
z dziecmi. Mam poczucie, ze moje dzieci zjadly mi
polowe mozgu. Pozapominalam juz wszystko ze wszystkich
szkol, do jakich uczeszczalam. Zapomnialam jezykow, nie
pamietam nic ze studiow, nie bylam 4 lata w teatrze
(przedtem conajmniej raz w miesiacu, czasem niemal
codziennie), nie lazilaam 5 lat po gorach, przytylam 10
kilo. Czuje sie conajmniej malo dowartosciowana. Moj
mily pisze doktorat, na nic nie ma czasu, chetnie
zostaje z dziecmi, kiedy chce wyjsc itp, wiec nie moge
na niego zbyt narzekac. Ale
gdzie to rownouprawnienie? On dalej sie rozwija, a ja?
Niby nie chce wcisnac corki do zlobka i widywac
dzieciaki 2 godziny na dzien, z drugiej strony praca na
pol etatu zwykle jest malo ambitna.

Jak sobie z tym dylematem radzicie?

[Gość: Anucha]

Jak sobie radzę?

Przed urodzeniem pierwszego dziecka uzyskałam tytuł doktora nauk
humanistycznych. Byłam młoda (przed 30) , ambitna i myślałam, że w życiu
poradzę sobie tak doskonale, jak na uczelni.

Nie chciałam słyszeć o mamach zastępczych (babci, niani czy żłobku - w
ostateczności).

Wierzyłam, że tylko sama wychowam dzieci ( na świat przyszło jeszcze dwoje)na
ludzi prawych, szlachetnych, wrażliwych i ponadprzeciętnych.


Usiłowałam godzić pracę dydaktyczną na uczelni i obowiązki domowe. (A ile ich
było!!!!)


Ile mnie to kosztowało?
Najstarsze dziecko ma 9 lat.
Ja jestem po operacji onkologicznej.

A dzieci?
Są zablokowane i mają problemy.


Gdybym mogła cofnąć, czas wszystko ułożyłabym inaczej. Cieszyłabym się każdym
dniem. Nieważne, jaki wybrałabym model - praca czy urlop wychowawczy.
Nic na siłę. Wszystko z pomocą (również żłobka). Tak, żeby oprócz zmęczenia móc
odczuwać satysfakcję i radość.


Pozdrawiam wszystkie młode mamy i życzę trafnych wyborów.

Anucha

[wojtusia]

zakładając , że nie masz bliźniaków , dlaczego zdecydowałaś się da drugie
dziecko w ciągu czterech lat
moja córcia miała niecały roczek , kiedy jeździła z nami w góry wędrując na
plecach taty w nosidle
przyjaciółka moja serdeczna właśnie zrobiła drugi fakultet , a jej 3 - letni
synek jest wyjątkowo rezolutnym i zadbanym dzieckiem
żadna z nas nie przytyła bo dbamy o siebie i nie zwalamy winy za wszystkie
nieszczęścia na nasze dzieci
weź się w garść

[Gość: Natalia]

Witaj,
nie martw sie tak mocno. Powinnas umiec sobie zorganizowac czas dla siebie i
dla dzieci. Sa babcie, przedszkola, baseny dla dzieci i dla ciebie. Nie
probuja wszystkiego robic sama. Ja nadal pracuje i juz majac dwa miesiace moj
maly ze mna lecial do Polski, gdyz musialam sie stawic w sadzie. jestem
prawnikiem
Moj synek po raz drugi ze mna lecial dwa tygodnie temu. W Warszawie opiekuje
sie nim babcia a ja pracuje od 8 do 20.00. Kiedy wracam do domu moj malec
budzi sie, a ja go biore do swojego lozka. Wtedy wtula sie we mnie i spi do
rana. Ma zaledwie 7 miesiecy.
Juz jak byl w brzuchu sporo latal po swiecie.
Miej czas dla siebie i przyzwyczajaj dzieci do tego typu myslenia. Ty jestes
najwazniejsza!!!

Natalia

[Gość: malwa]

Nie każdy ma taką możliwość, by na kilka godzin dziennie zostawiać dziecko z
babcią czy kimś innym z rodziny i w tym czasie rozwijać się zawodowo. Ja siedzę
w domu z dzieckiem i jeszcze będę siedziała, sama, bo nie mam nikogo, kto mógły
mi pomóc inaczej zorganizować opiekę nad dzieckiem. Do żłobka dziecka nie
oddam, bo to byłaby ostateczność dyktowana sytuacją finansową, a póki co jakoś
sobie radzimy. Jednak w efekcie zawodowo zatrzymałam się w miejscu, a nawet
się cofam, tak jak autorka wątku. Wiem też już, że nie ma ludzi niezastąpionych
i beze mnie instytucja świetnie sobie radzi. I niech nikt nie sugeruje, że
jesteśmy wyrodnymi matkami, bo zastanawiamy się nad tym, co dalej będzie z
naszym rozwojem zawodowym, bo najłatwiej osądzać takie kobiety jest tym, którzy
albo dzieci nie mają, albo nie muszą z różnych względów dokonywać takich
wyborów.
Myślę, że macierzyństwo wymaga poświęceń - od jednej kobiety większych, od
drugiej mniejszych, a jak dużych - zależy od zewnętrznych okoliczności w
postaci możliwości opieki nad dzieckiem przez osoby "trzecie". To z kolei
zależy od sytuacji rodzinnej (babicia, teśiowa ?) lub finansowej (opiekunka).
I mimo wielkiej miłości, jaką darzę moje dziecko, patrzę z żalę na całą moją
wiedzę, umiejętności, które leżą odłogiem nikomu niepotrzebne. Jednak takie
jest życie, Pozdrawiam

[Gość: Renata]

Przychylam sie do opinii tych dziewczyn ktore uwazaja iz nie powinnas zwalac
winy na dzieci. One nie sa tu absolutnie nic winne. One po prostu potrzebuja
opieki i milosci swojej mamy i taty. To jak zorganizujecie opieke i jaka jest
lista waszych priorytetow zalezy od ciebie i meza. Przeciez rownie dobrze to
on mogl zajac sie dziecmi a ty moglas w tym czasie isc do przodu zawodowo.
Widac jednak taki uklad jaki macie byl najlepszy dla waszej rodziny. To co
robisz dzisiaj jest jedna z najwazniejszych prac jakie ci przyjdzie w zyciu
robic.Jak juz wrocisz do czynnego zycia zawodowego zobaczysz jak wielkie i
piekne dzielo jest twoim udzialem( wychowanie dzieci wlasnie). Praca to tylko
praca . Jakakolwiek by nie byla naukowo zaawansowana. Jest mnostwo ludzi
ktorzy moga ja za ciebie zrobic. Nikt jednak nie moze zastapic cie w
wychowaniu twoich dzieci. Absolutnie nikt.

[fasolka3]

Hej,

to milo, ze odpowiedzialyscie nie czepiajac sie tytulu
itp. Co do mojej sytuacji - najblizsza babcia mieszka 600
km stad. Mpj 4letni syn nie zaakceptowal przedszkola, to
taki przerazliwy, potwornie ruchliwy nadwrazliwiec, ktory
jest bardzo inteligetny i b. wymagajacy. Przedszkole
przerazalo go potwornie, wiec go wypisalismy. (Wlasnie
moj syn lezy na podlodze i ryczy, bo go zdjelam z kolan,
chcac pisac). Moj maz zostaje z dziecmi, kiedy moze, ale
duzo nie moze, bo pracuje, i to duzo. Wraca zwykle ok
20.00 w weekendy czesto siedzi nad swoja praca doktorska.
Na opiekunke jedna wyplata nie starcza. We wrzesniu
zrobimy z pewnoscia tak, ze zapiszemy oboje (miedzy nimi
jest tylko rok roznicy) do przedszkola. I mam nadzieje,
ze tym razem sie uda.

Pracuje dorywczo, w domu, ale to pracka, ktora mnie nie
pcha do przodu. Na wiecej mnie nie stac emocjonalnie. Nie
zarabie na opieke domowa, wiec na pelny etat nie pojde, a
trudno zebym oczekiwala, ze moj maz przyjdzie o 20.00 i
zacznie odkurzac.

FFF

[Gość: Iza]

Wiem, że mama dla dzieci to ktoś najważniejszy na świecie, ale nie zawsze może
z nimi być cały czas (choć bardzo bym chciała być na wychowawczym nie jest to
możliwe - finanse, dobre miejsce pracy, które na 100% bym straciła). Wróciłam
do pracy gdy córa miała 6 miesięcy, już kilka razy miałam straszne dołki, że
tyle rzeczy z jej życia mnie mija. Praca, mimo, że dobra, w fajnym zespole,
dająca dużo swobody i pozwalająca się wykazać, nie jest wszystkim. Dzieci tak
szybko rosną, ciesz się, że możesz być z nimi, nawet się nie obejrzysz, a będą
w szkole, a ty po pracy (nawet tej wymarzonej) będziesz chciała
przytulić "maluchy", które będą już wolały towarzystwo swoich kolegów.
Pozdrawiam Cię i nie daj się chandrze. Może znajdziesz opiekunkę na 3 godziny
w tygodniu i wtedy będziecie wyskakiwać do teatru, na basen lub potańczyć?

[Gość: Pineska1]

Hej!
Przeczytałam wszystkie wypowiedzi. Wszystkie są prawdziwe, ale każdy ma różną
sytuację. Ja np. wróciłam do pracy po urlopie macierzyńskim, bo mąż odszedł ode
mnie i czy chciałam czy nie do pracy wrócić musiałam. Ubłagałam mamę (moje
szczescie, że własnie odeszła na emeryturę)i ona zajęła się moim szkrabem.
Teraz ów mały ludek ma 2,5 roku (zachorowala i siedzimy w domu na zwolnieniu).
I jak tak sobie z nią siedzę w domu to jest super przez pierwsze 2 dni a potem
moja córcia zaczyna doprowadzać mnie do szału, albo za dużo mówi, albo się
wierci albo chce coś innego niz ja moge jej zaoferować. Tak, tak, ja wiem ze
takie są maluchy, ale jak pracuje to chcę być w domu a jak jestem w domu to
chcę iść do pracy))) Nie ma tak dobrze. Można się rzeczywiście uswtecznić
przez zajmowanie się dziećmi ale z drugiej strony nie można doprowadzać do tego
żeby czuć się nieatakcyjną i niedowartoścowaną osobą. Wystarczy że 2 razy w
tygodniu poskakać na skakance, jakś dieta i powolutku 10 kg. spadnie. Możesz
też poczytać książkę choć 1 na tydzień ale zawsze coć. Poza tym jak maluchy
pójdą do przedszkola będzie o wiele lżej))
Cieplutkie pozdrowienia. Aga

[Gość: Pineska1]

Hej!
Przeczytałam wszystkie wypowiedzi. Wszystkie są prawdziwe, ale każdy ma różną
sytuację. Ja np. wróciłam do pracy po urlopie macierzyńskim, bo mąż odszedł ode
mnie i czy chciałam czy nie do pracy wrócić musiałam. Ubłagałam mamę (moje
szczescie, że własnie odeszła na emeryturę)i ona zajęła się moim szkrabem.
Teraz ów mały ludek ma 2,5 roku (zachorowala i siedzimy w domu na zwolnieniu).
I jak tak sobie z nią siedzę w domu to jest super przez pierwsze 2 dni a potem
moja córcia zaczyna doprowadzać mnie do szału, albo za dużo mówi, albo się
wierci albo chce coś innego niz ja moge jej zaoferować. Tak, tak, ja wiem ze
takie są maluchy, ale jak pracuje to chcę być w domu a jak jestem w domu to
chcę iść do pracy))) Nie ma tak dobrze. Można się rzeczywiście uswtecznić
przez zajmowanie się dziećmi ale z drugiej strony nie można doprowadzać do tego
żeby czuć się nieatakcyjną i niedowartoścowaną osobą. Wystarczy że 2 razy w
tygodniu poskakać na skakance, jakś dieta i powolutku 10 kg. spadnie. Możesz
też poczytać książkę choć 1 na tydzień ale zawsze coć. Poza tym jak maluchy
pójdą do przedszkola będzie o wiele lżej))
Cieplutkie pozdrowienia. Aga

[fasolka3]

Hej,

dzieki za pocieszajace slowa. Pewnie, ze moge skakac na
skakance. A nawet wiecej- musze to zaczac robic, bo
inaczej bedzie ze mna nieciekawie. Nie wygladam zle i nie
jestem zaniedbana. Najwiecej trosk przysparza mi to, ze
sie cofam intelektualnie. nie chodzi o to, ze nie czytam
ksiazek: czytam kiedy dzieci spia, albo kiedy same sie
bawia. Moje dzieci nie pozwalaja mi na wykonywanie mojego
zawodu - tlumacz konferencyjny. Przedtem tlumaczylam na
festiwalu artstycznym, podczas wyjazdow. itp. Trudno
zebym wiecznie znikala na weekendy a w tygodniu wracala
czesto o 1 w nocy do domu. Tam, gdzie pracowalam bylo 6
osob. 3 kobiety i 3 mezczyzn. Podczas gdy kobiety nie
mialy wlasnych rodzin: stara panna, ktora wybrala
kariere, rozwodka, ktorej maz nie wytrzymal jej wiecznej
nieobecnosci i ja- niezamezna, wszyscy faceci mieli
rodzine a ich zony byly z nich dumne! Dlaczego z kobiet
nikt nie jest w takej sytuacji dumny? Moj maz nie chce
slyszec, zebym to znowu robila.
Wiecie, te cale gadanie o rownouprawnieniu i to cale
rownouprawnienie to......

FFF

[wojtusia]

omatkoboska , jak słysze hasło , że mąż nie chce słyszeć o podjęciu pracy przez
żonę nóż mi się w kieszeni otwiera
nie chcę Cię szczuć , ale przyjaciółka o której pisałam , że zrobiła drugi
fakultet mając małe dziecko, też pracuje jako tłumacz . Wprawdzie nigdy nie
wraca do domu po północy ale wieczorem nieraz . Ostatnio była tydzień za
granicą a i weekendy nie zawsze ma wolne.
Owszem czasami pomagają jej rodzice , ale przeważnie synkiem zajmuje się tata ,
który bynajmniej nie jest bezrobotny .
To są WASZE dzieci i jakkolwiek nie zgodzę się ze stwierdzeniem, że Ty jesteś
najważniesza to z pewnością Twój mąż też nie. Wszyscy jesteście tak samo ważni .
Pozostaje kwestia jak tę sprawiedliwość wyegzekwować i tu chyba jest pies
pogrzebany. Bo jak na razie dobrze się mają mąż i dzieci . Chociaż wcale nie
wiadomo , czy mama która jest rzadziej ale szczęśliwa nie byłaby ...no i tu mi
brakło słowa , bo " lepsza " które się nasuwa mogłoby być źle odebrane.

pozdrawiam

[Gość: zosia]

Fasolko,

Ja też jestem tłumaczem konferencyjnym. I też mam 2 dzieci (6 i 3,5). Urodziłam
je na studiach i jeszcze na 5-tym roku zaczęłam pierwsze zlecenia. Wytrzymaj,
dopóki nie pójdą do przedszkola, bo potem jest z górki. W szczycie sezonu
(kwiecień-czerwiec i wrzesień-listopad) zdarza mi się często wyjeżdżać, ale z
pomocą Rodziny wszystko da się zgrać. To b. wymagający zawód, ale kto wie, czy
nie trudniej jest Mamom pracującym na etat, codziennie do późna. Mnie zdarzają
się wolne dni (teraz, zimą nawet baaardzo ich dużo ), a wtedy można się
zająć domem i dziećmi jak należy. Spróbuj porozmawiać z mężem o zatrudnieniu
opiekunki i częściowym przynajmniej powrocie do życia zawodowego, a będzie
lepiej. Szczerze mówiąc, gdy długo nie pracuję, czuję się podobnie jak Ty -
nawet nie lenistwo intelektualne (bo książki w dużych ilościach),
ale "wyrzucenie na margines życia zawodowego". No a potem zlecenia sypią się
jak z rękawa i przestaję mieć czas dla Rodziny - i tez źle Lepsza jednak
chyba taka huśtawka, niż którakolwiek ze skrajności w sposób ciągły.

Zgadzam się z Tobą, ze w tym zawodzie bardzo malo spotyka się kobiet
z "normalnymi" (gdzie moja poprawność polityczna?!) rodzinami. Zmieńmy
statystykę!

Pozdrawiam,

Zosia

[insomnia1]

A może na początku, zanim dzieci pójdą do przedszkola, zajmiesz się innym
rodzajem tłumaczenia, takim, które nie będzie wymagać takiej dyspozycyjności
(jak chociażby tłumaczeniem tekstów)? Pewnie będzie trochę gorzej płatne i może
nie do końca byłoby to to czym się pasjonujesz, ale przez krótki okres czasu
mogłoby się sprawdzić. Na pewno zapobiegłoby dalszemu 'odmózgowianiu', a pewnie
i mąż spojrzałby przychylniejszym okiem gdyby nie tracił żony na tak długo))?
Pozdrawiam serdecznie.

[jan.kran]

Fasolko!
Rozumiem Cie ja nikt na swiecie. Ma dwoje dzieci 16,5 i 13. Wychowalam je calkowicie sama, moj maz robil kariere i nie bylo mowy,zebym pracowala.
Mieszkalam 12 lat w Niemczech teraz w Norwegii.Wiele lat czulam sie tak jak Ty.
Pierwszy raz pokazalo mi sie swiatlo w tunelu jak corka miala szesc lat i maz pojechal z synem do Polski,a do mnie przyjechaly kolezanki ze studiow.Obie samotne,pracujace, z duzym doswiadzczeniem zawodowym i intelektem.Spedzilysmy
wspanialy tydzien i okazalo sie, ze swietnie orientuje w najnowszych filmach, polityce, literaturze.Jakos nie zglupialam przy tych dzieciach. A pierwsze
lata byly bardzo trudne. Rok a zasadzie nie spalam Kiedy corka miala 3,5
roku i zaczela przypominac czlowieka urodzilo sie drugie dziecko.
Do tego syn potrzebowal specjalnej opieki, jezdzilam dwoma autobusami na terapie z nim, corka byla trudnym dzieckiem. Meza nigdy nie bylo albo sie
uczyl.Przezylam to, a teraz mam swietnie. Dzeci sa zdolne,inteligente,wszyscy
zazdroszcza mi kontaktu z nimi, zwlaszcza z dorastajaca corka. Sluchamy razem
muzyki klasycznej i rocka, chodzimy na filmy do klubu dyskusyjnego,dyskutujemy o wspolnie przeczytanych ksiazkach i polityce.Dotyczy to obojga dzieci.
Intelektualnie czuje sie swietnie,dzieci ciagla pobudzaja mnie do dalszego rozwijania sie. Jeszcze pare lat Fasolko i zycie nabierze innych barw. Sciskam. Ula.

[jan.kran]

Fasolko!
Rozumiem Cie ja nikt na swiecie. Ma dwoje dzieci 16,5 i 13. Wychowalam je calkowicie sama, moj maz robil kariere i nie bylo mowy,zebym pracowala.
Mieszkalam 12 lat w Niemczech teraz w Norwegii.Wiele lat czulam sie tak jak Ty.
Pierwszy raz pokazalo mi sie swiatlo w tunelu jak corka miala szesc lat i maz pojechal z synem do Polski,a do mnie przyjechaly kolezanki ze studiow.Obie samotne,pracujace, z duzym doswiadzczeniem zawodowym i intelektem.Spedzilysmy
wspanialy tydzien i okazalo sie, ze swietnie orientuje w najnowszych filmach, polityce, literaturze.Jakos nie zglupialam przy tych dzieciach. A pierwsze
lata byly bardzo trudne. Rok a zasadzie nie spalam Kiedy corka miala 3,5
roku i zaczela przypominac czlowieka urodzilo sie drugie dziecko.
Do tego syn potrzebowal specjalnej opieki, jezdzilam dwoma autobusami na terapie z nim, corka byla trudnym dzieckiem. Meza nigdy nie bylo albo sie
uczyl.Przezylam to, a teraz mam swietnie. Dzeci sa zdolne,inteligente,wszyscy
zazdroszcza mi kontaktu z nimi, zwlaszcza z dorastajaca corka. Sluchamy razem
muzyki klasycznej i rocka, chodzimy na filmy do klubu dyskusyjnego,dyskutujemy o wspolnie przeczytanych ksiazkach i polityce.Dotyczy to obojga dzieci.
Intelektualnie czuje sie swietnie,dzieci ciagla pobudzaja mnie do dalszego rozwijania sie. Jeszcze pare lat Fasolko i zycie nabierze innych barw. Sciskam. Ula.

[pineska1]

Cześć!
Mówcie sobie co chcecie, ale tak naprawdę żadnego równouprawnienia NIGDY nie
będzie. Uważam, że kobietom jest obecnie trudniej niz np. 100 lat temu, a moze
nawet i 50, czy 30 lat temu. Tak, wiem, mamy więcej mozliwości kształcenia się,
więcej samoświadomości. Problem w tym, że chcemy godzic naszą emancypację z
naszą rolą w rodzinie narzuconą przez stereotypy. Większośc męzczyzn tak
naprawdę (tych z mojego otoczenia) woli mieć kobietę w domu a tym samym
ugotowany obiad, posprzątane i żeby była wyrozumiała i spokojna hehehe. Z
drugiej strony owszem jak chce to niech sobie pracuje, ale
tak ...niegroźnie))) Ja nie należę do kobiet, dla których kariera zawodowa
jest ważna. Jestem zadowolona ze swojej pracy i swojego satnowiska. I choc nie
pracuję od świtu do nocy to i tak w ciągu tygodnia nie mam czasu na obiadki
własnej roboty czy na sprzątanie, nie zawsze potrafie zdobyc sie na
wyrozumiałość. Często wręcz wracam do domu poddenerwowana a tu jeszcze pełen
oczekiwań facet i stęsknione dziecko. Czasem chciałabym zrezygnować z pracy na
etat i pracować np. na 1/2 etatu, ale finansowo byłoby raczej bardzo kiepsko.
To też jest wymóg naszych współczesnych czasów.
Napisałaś, że Twoi koledzy tłumacze mają lepiej niz Twoje koleżanki. Zgadzam
się że w pewnych zawodach jeśli kobieta chce nadal pracować i jednocześnie mieć
prawdziwy dom, rodzinę dziecko i zadowolic męża to musiałaby byc zjawiskiem
pozaziemskim, ewnetualnie może potrojenie byłoby dobrym rozwiązaniem Problem w
tym, że jeśli już raz zasmoakowało się swojej pracy zawodowej i spodobała sie
to później nawet będąc zadowoloną z życia rodzinnego, człowiek czuje się
niezaspokojony intelektualnie, zawodowo. Czuje się wtedy jak na rozdrożu, bo
nie wszystkie kobiety potrafia realizować wszystko na raz. Zawsze sa jakies
priorytety i trzeba je sobie uzmyslowic, moze wtedy bedzie latwiej. Sama nie
wiem, Pewnie to co napisalam to straszny bełkot, ale może ktoś coś z tego
zrozumie)))))
Aga

[Gość: Iza]

My same mieszamy z tym równouprawnieniem. To chcemy dostawać kwiatki, być
przepuszczane w drzwiach i mieć odsuwane krzesło, a tu wojujemy o
równouprawnienie, chcemy by mężczyzna gotował, prał, sprzątał, naprawił
odkurzacz, zapłacił rachunki i odstawił auto do mechanika. Może narażę się
niektórym dziewczynom, ale mnie dobrze jest jako kobiecie. Cieszę się, że mój
mąż widzi we mnie kobietę, chwali jak dobrze gotuję (choć sam też robi pyszne
naleśniki i nie tylko), otworzy drzwi samochodu, sam wyprasuje sobie rano
koszulę (a i czasem moją spódnicę), bo ja biegam za naszą córą, która nie chce
się dać ubrać. A gdy płaczę, że ja to bym chciała na urlop wychowawczy..., a
nie do pracy, pociesza, i setny raz tłumaczy, że on też by mnie chętnie na nim
widział, tylko realia są takie a nie inne, z jednej pensji się nie utrzymamy.
Ja to rozumiem, ale właśnie tego pocieszania czasem potrzebuję. Nawet któryś
raz z rzędu.

Ani mi się uśmiecha grzebać przy prądzie, lub innym urządzeniu gdy to się
popsuje, nie maluję też mieszkania, nie kładę kafelek, nie martwię się, że
akumulator w samochodzie padnie - mąż chętnie się tym zajmie. Nie mam mu za
złe jak śmieje się ze mnie gdy oznajmiam, że za nic nie wejdę do łazienki bo
tam siedzi pająk.
Upiekę mu za to pyszne ciasto, nie będę ciągnąć na spacer gdy w telewizji leci
transmisja meczu i wrzucę do automatu to co brudne. A gdy się popsuje komputer
nie pozwalam go mężowi dotknąć - sama naprawię.

Czy Wam naprawdę tak zależy na tym równouprawnieniu i rezygnacji z przywilejów
które mamy. Bo nie można mieć wszystkiego na raz. Małżeństwo partnerskie - jak
najbardziej, ale pewne rzeczy robimy lepiej i już. Może mamy to w genach.

W pracy też się czasem oburzam, tym bardziej, że pracuję w męskim gronie i
dyskutuję zaciekle z moimi kolegami, że kobieta ma gorzej z awansem itd., ale
sama dobrze wiem, że gdy kobieta urodzi dziecko, zmieniają się jej priorytety.
Mimo, że wróciłam do pracy, gdy córa jest chora zostaję z nią w domu,
(niekoniecznie na L4 - biorę urlop), pracuję godzinę krócej (bo karmię
piersią), a po pracy pędzę czym prędzej do niej, podczas gdy moi koledzy nawet
jeśli już nie pracują to siedzą sobie w najlepsze i nigdzie się nie śpieszą. I
nie uśmiechałoby mi się siedzieć tak jak oni po godzinach, mimo, że
najczęściej nie trzeba, tylko tak dla przyjemności.

Ale są mężczyźni i mężczyźni. Mój mąż pracuje, ale śpieszy się do domu, gdy
musi wyjechać w delegację to jedzie. Mnie do 4 roku życia dzidzi przed
wyjazdami chroni prawo pracy. Wcale nie jestem przez to gorszym pracownikiem,
ale nie próbuję na siłę udowodnić, że kobieta i mężczyzna to to samo, bo tak
nie jest.

Na koniec dodam jeszcze, że skończyłam politechnikę - typowo męskie studia i
nieraz musiałam na egzaminach udawadniać, że jestem w czymś równie dobra jak
mężczyzna. Jednemu wykładowcy zamknęłam usta gdy na laboratorium nie chciał
wyjaśnić co mamy robić, bo to na "chłopski rozum" od razu widać (moi koledzy
patrzyli na niego jak na kosmitę nie wiedząc o czym mówi). Odparowałam mu, że
ja mam babski rozum i bardzo proszę, żeby jednak z nami się komunikował.

Jestem jednak przede wszystkim kobietą, mamą, żoną a dopiero potem
pracownikiem.

[Gość: pineska1]

Przeczytałam Twoją wypowiedź i muszę Ci powiedzieć, że ja niby tez tak chcę,
tzn. do wbijania kołków w ściane jest mój mężczyzna, do karmienia dziecka
jestem ja. Ale z drugiej strony mam paskudny charakter i uważam, że jeśli oboje
pracujemy to takie rzeczy jak sprzątanie należą do nas obojga. Ja i tak gotuję
ile mogę, wszystkie sparwy z dzieckiem na mojej głowie, a jak wracam do domu i
klapnę na sofie na 10 minut a przychodzi mój najulochańszy i mówi "no tak a
dywanik znowu nie wytrzepany" to złe we mnie wstepuje i wielka awantura jest na
100%. W sumie nie moge powiedzieć , że on się leni i nic nie robi. Ostatnio
remontował łazienkę, stawiał ściany, wylewał podłogę i ja nic nie robiłam,
chyba że chciałam pomóc. Właściwie zostało mi najprzyjemniejsze bo urządzanie)
Zgadzam się, że pewne rzeczy są naturalne dla kobiet a pewne dla mężczyzn,
problem tkwi w tym, że większośc kobiet nie chce być przede wszystkim matkami
czy żonami. Chcą spełniać się w innych dziedzinach, które dają im satysfakcję.
Mi tak szczerze mówiąc nie daje satysfakcji, że mężczyzna mój kochany pochwali
mój posiłek czy że upiekę mu ciasto. Potzrebuję jeszcze czegoś

[Gość: Iza]

Zrób coś co wprawi Go w podziw. Ja np. "robię coś z tym cholernym komputerem,
bo znowu mu coś nie pasuje". Albo dywaguję po angielsku z jakimś człowiekiem w
czasie wakacji... (języki to nie jest mocna strona mego mężczyzny). Na pewno
masz jakiś talent, więc go ujawnij, i wykorzystaj. Zobaczysz jak będzie
zachwycony. A i w pracy to docenią mimo, że jesteś kobietą. Pozdrawiam.

[kulka_]

To bardzo trudna sprawa, o której piszesz. Trudno jest siedzieć w domu i "gnić"
(sorry to moje określenie - dotyczy mnie) ale tez trudno jest pracować, godzić
dom dzieci i pracę. Po pierwszej ciąży wróciłam do pracy gdy moja córka miała
1,5 roku. Te 1,5 roku wspominam właśnie tak jak autorka listu - odmózgowienie.
Teraz mam drugą córkę - ma rok a ja od 4 m-cy pracuję. Nie miałam wyboru,
musiałam wrócić, bo mąż stracił pracę, choć na początku chiałam być w domu z
powodu wielkiego natłoku obowiązków. Teraz cieszę się, że pracuję, rozwijam
się, a nawet udało mi się zdać egzamin państwowy miesiąc temu. wszystko niestey
moim kosztem, a dokładniej kosztem mojego snu i czasu wolnego, bo nadal muszę
gotować, prać, sprzątać, prasować i nikt mnie w tym nie wyręcza.