DZIECKO NIEWIERZĄCYCH IDZIE DO KOMUNII ...

[Gość: Jarek]

Rok w rok zastanawiam sie , czemu ludzie niewierzący i nie chodzący do
kościoła posyłają dzieci do Pierwszej Komunii Św.
Nawet miałem czelność spytać się znajomej niewierzącej - po co to robi,
skoro w następną i kolejne niedziele po 1 KŚ dziecko kościół bedzie omijać
szerokim łukiem.
Usłyszałem - że dla prezentów , że miłe jest takie spotkanie rodzinne, że
przecież prawie wszystkie dzieci z jego klasy idą.
Tylko po co ? i komu potrzebne jest to zakłamanie ?
Wierzcie mi, 100 razy wolę niewierzących których dziecko i oni nie udaja ,że
wierzą w Boga , niż takich "katolików",którzy w kościele są na
chrzcinach,komuniach i ślubach.
Ciekawy jestem , co Wy sądzicie na ten temat.

Pozdrawiam

[Gość: tempus]

Panująca w Polsce cienmota religijna sprawia, że wielu rodziców posyła dzieci
na I Komunię Św. nawet gdy są niewiewrzący. Opinia rodziny, sąsiadów itd.
Polska jest i jaszcze długo będzie zadupiem Europy...

[Gość: PP]

A skąd wiesz, ze robią to dla opinii sąsiadów. Skoro sami nie praktykują, to
chyba znaczy, ze opinia sasiadów w ich zyciu nie ma szczegolnego znaczenia.
Czy katolikiem jest tylko ten, kto zasuwa w kazda niedziele do koscioła ? Nie
ma jakichs innych, posrednich mozliwosci ?

[Gość: agatka_s]

Taka ogólna refleksja po kilku watkach dotykających religii i tolerancji i
wartości wyższych...

Bardzo mnie śmieszy/dziwi/zastanawia ta jakaś olbrzymia przepaść jaka
występuje między hasłami/poglądami/deklaracjami jakie często występują na tym
forum, a tym co spotykam w życiu realnym. Jak poczyta się te wszystkie posty
to większość z wypowiadających jest bardzo niezależna w swoich poglądach i
opiniach, pryncypialna, nie tolerujaca żadnych nawet najmniejszych odstępstw
od swoich wartości, broniąca swoich praw, tepiąca i piętnująca jakiekolwiek
działania je ograniczające. Nie daj Boże jakieś zakusy na tę naszą wolność
(np przez Kościół) a dużo z osób tu się wypowiadających gotowych jest walczyć
na śmierć i życie... Mamy tu obraz społeczeństwo kierującego się tylko
najwyższymi ideałami (nieznane są nam lenistwo, plotkarstwo czy chamstwo)

No a rzeczywistość kurcze jest jakaś inna, pełno drobnego przydającego się nam
kłamstwa, zakłamania, zawiści, cwaniactwa i kunktatorstwa. Jakoś w życiu nie
spotykam tych krystalicznie czystych moralnie wolnomyślicieli, raczej widzę
drobnych cwaniaków, czesto zachowujących się tchórzliwie, nie mających
odwagi, wytrwałości w byciu wiernym nawt podstawowym zasadom.

Ja bardzo zazdroszczę ludziom głęboko wierzącym, żyjącym zgodnie z zasadami
wiary. Bardzo mi imponują i są niedościgłym wzorem życia, którego ja chyba
nigdy nie doswiadczę. Sama niestety jestem bardzo ułomna w tej kwestii: nie
spowiadałam się ładnych kilka lat (bo zapomniałam jak to sie robi i trochę się
wstydzę jak tu zagadac Ksiedza), do Kościoła w niedzielę poprostu mi sie nie
chce chodzić (często wolę pogapic się w TV albo nie chce mi się wychodzić jak
pada), modlić się raczej nie umiem, choć czasem mam takie jakby przebłyski
obcowania z czymś wyższym. Jestem więć osobą wierzącą (bo jestem przekonana
że Bóg jednak istnieje)-niepraktykujacą (choć ktoś twierdził ze taka kategoria
nie istnieje, ale ja istnieję naprawdę) nie z przekonań i jakiś pokrętnych
poglądów na sprawy wiary tylko z wygodnictwa i lenistwa. To jest jednak moja
sprawa i ja pewnie za to będe sie smarzyć w piekle, i biorę na siebie za to
pełną odpowiedzialność. Inaczej przedstawia się sprawa z moim dzieckiem, jako
rodzic odpowiedzialny staram się mu stworzyć możliwie najlepsze warunki do
rozwoju intelektualnego/fizycznego ale i duchowo-emocjonalnego, a więc również
chcę aby miał szansę (jak i ja w swoim dzieciństwie) do kontaktu z Kościołem i
wiarą. Nie jestem buddystką ani Muzułmanką, więc syn był chrzczony w Kosciele
Katolickim, chodzi na religię (katolicką) i pójdzie w tym roku do pierwszej
komunii. Powiem nawet więcej dla jego dobra chodzę z nim teraz regularnie na
niedzielne msze dla dzieci (może nawet "wejdzie mi to w krew" na dłużej),
czasem odmawiamy razem pacież.

Nie mam poczucia abym robiła coś złego, napewno moją wiarą na pół gwizdka
nikogo nie krzywdzę. Nie jestem ateistką tylko osobą leniwą i słabą, ale się
staram.

[Gość: ab]

A czemu dziecko emigrantów arabskich posylane jest do francuskiej szkoły ?
Widocznie rodzice uważają ze dają mu jakieś szanse, wartosci, które sami
odrzucili.
Zreszta co innego uważac się za katolika, a co innego pilnie chodzić do
koscioła i sakramentów. nalezy uscislić, czy ludzie ci sa całkiem niewierzący,
czy tylko indyferentni wyznaniowo, czy może też uważaja sie kulturowo za
katolików, natomiast chodza do kościoła na zasadzie czysto towarzyskiego
obowiązku (chrzciny, sluby i pogrzeby).
Ostatecznie wolno im, nie zrywaja wiezi z Kosciołem ani wyznaniem, po prostu
wiex jest słabsza i tyle.
dziecko może wyrosnąć na wielkiego swiętego. Bywały takie przykłady. Odwrotne
także.
jakby wszyscy latali w kazda niedziele do koscioła i do komunii to albo byłby
to raj na ziemi, albo byłoby bardzo nudno i podejrzanie.

[Gość: tempus]

Religia, chyba każda powinna polegaćna tym, że w jej rytuałach biorą udział
ludzie zaangażowani religijnie. W przeciwnym przypadku to nie ma sensu... A
tak właśnie często jest w Polsce. A co do wyrastania na "świętego" to daruj
sobie to bałwochwalstwo watykańskie.

[Gość: agatka_s]

A czemu Cię to tak oburza ? Tolerancja oznacza również przyjmowanie do
wiadomosci i takich postaw (nawet jezeli uważamy je za obłudne, niemoralne itp
itd). Według mnie patrzenie komuś w garnki a co gorzej w sumienie (nie swoje
bynajmniej !) to jest właśnie zaściankowość i zwyczajne chamstwo. Jak można
wtrącać się komuś do tego jak żyje i jak wychowuje dzieci. Masz prawo zwrócić
komuś uwagę jezeli narusza porzadek publiczny, ogólnie obowiązujace normy ale
zwracanie komus uwagi że jego religijność jest niedoskonała to jak wspomniałam
tylko i wyłącznie chamstwo i brak dobrego wychowania.

Widocznie Ci ludzie są słabi, leniwi, głupi, (nazwij to jak chcesz) ale chcą
dobrze dla swego dziecka (nawet jeżeli jedyną motywacją jest to że dziecko nie
będzie się czuło inne wśród ogółu dzieci, to też jest jakaś wartość) i taką
postawę należy uszanować a nie krytykować. A tak swoją drogą czemu (tak w
praktyce) Ci tak przeszkadza, że te dzieci przystąpią do komunii, czy kogoś
krzywdzą w ten sposób ? Polecam zająć się własną niedoskonałością a
niekoniecznie bliźnixch.

Pozdrawiam

[Gość: ZD]

A kto to w ogóle decyduje :"Pana wiara jest niedoskonała, a Pana na własciwym
poziomie". Chyba tylko dewotki koscielne i inne parafialne doskonałosci.
Kryterium dojrzałosci wiary sa uczynki płynace z wiary, a o nich wie tylko Bóg.

[Gość: PP]

A mnie sie własnie wydaje na odwrót: ze to liturgia ma za zadanie doprowadzić
do wiary, otworzyc oczy na nadprzyrodzone. Jesli jest odprawiana sama dla
siebie to magia. I dlatego nie widze nic niewłasciwego,ze na mszę przyjdzie
ktoś, kto jest niewierzacy, czy nie bardzo wierzy w sakramenty i łaske
uswiecająca... Ostatecznie jak nawet głośno podejmie sie mówić "Wierze w
Boga..." to nie ma w tym wyznaniu nic o chodzeniu do komunii i spowiedzi. Mozna
tego nie robić, a byc chcrzescijaninem i katolikiem zreszta też.
nadurzyciem jest swietokradzkie przyjmowanie sakramentów. Ale jesli ktos ma
wiare bardzo malutką, to sama sakramentologia poucza, ze od sakramentów wiary
mu przybedzie ( o ile oczywiscie bedzie współpracował z łaską).

[Gość: Iza2]

Oj dostało ci się od oburzonych forumowiczów. Moja nauczycielka mawiała - na
złodzieju czapka gore....
Mnie najbardziej wkurza fakt, że ci pseudokatolicy jeszcze wiecznie mają o coś
pretensje, a to, że ksiądz do kościoła każe przyjść, a to że prób za dużo, że
alba skromna, a oni chcieli suknie ślubną, no a katechetka, która wymaga od ich
malutkiego, biednego dzieciaczka znajomości pacierza, toż to kryminał!
Ale trzeba się pocieszać, że może rzeczewiście, któreś z tych dzieci dorośnie i
doceni.

[Gość: agaa5]

A dla mnie to jednak kwestia tolerancji. Mam szacunek dla innych poglądów i
zasadę że najpierw siebie oceniać, potem innych. Wiara (lub jej brak) jest
prywatną sprawą każdego z nas. Nie mam nic przeciwko jechowym, protestantom czy
ateistom, pod warunkiem że nikogo nie krzywdzą.
Znam niestety zbyt wielu katolików, którzy nie ominą żadnej mszy (tzw
religijność nie mylić z wiarą)ale poza kościołem ich postępowanie nie ma nic
wspólnego z chrześcijańskim. Pozdrawiam

[Gość: Iza2]

Ale to nie ma nic wspólnego z tolerancją i szacunkiem dla innych wyznań. Wiesz
jak wygląda komunia u Protestantów czy Świadków Jehowy. Ja im zazdroszczę tego,
że jest to dla nich rzeczywista ceremonia religijna. U nas to jest jedna wielka
szopka, właśnie dlatego, że wszyscy się do niej garną, czy trzeba czy nie trzeba.

[Gość: PP]

Protestanci nie wierzą w sakramenty i łaskę. A uroczystości takie jak chrzest
czy konfirmacja traktują jako obrządki, których skuteczność mierzy sie tylko i
wyłącznie na zasadzie:"jak ktos w coś wierzy, to poskutkuje".
Mysle, ze i u protestantów bywa szopka,bywa...wystarczy popytac tych co w
Niemczech miesszkaja i mieli okazje obserwować albo i uczestniczych w
konfirmacjach młodzieży. tez jedni powaznie podchodzą a inni sobie jaja robią.

[Gość: Salvador Dali]

Takie robienie jaj jest na całym świecie. Dla rozluźnienia atmosfery zachęcam
do przeczytania b. zabawnego zbioru opowiadań Ephraima Kishona "W tył zwrot,
pani Lot" (Wrocław 1988). Autor (satyryk izraelski) opisuje bar micwę (dla
niezorientowanych - obrzęd uznania 13-letniego chłopca żydowskiego za dorosłego
w sensie religijnym, oczywiście także prezenty i cała oprawa jak u nas przy
komunii). Sytuacje wokół tej oprawy, wartość prezentów itd. (chłopak ciągle
liczył czeki) - to wszystko takie znajome!!! Przeczytajcie, pośmiejcie się i
odprężcie zamiast skakać sobie do oczu!

[kajoa]

Wiesz, to chyba skutek tego, że nie jesteśmy tolerancyjnym społeczeństwem...
Religia z dobrowolnych zajęć popołudniowych, prowadzonych w salkach
katechetycznych przy kościele ( co bardzo miło wspominam) stała się
obowiązkowym przedmiotem w szkole publicznej, wciśiętym w ramowy program zajęć.
Wiesz JAK czuje się dziecko, które jako jedyne nie uczęszcza na religię? Umiesz
wytłumaczyć 8-mio latkowi dlaczego wszystkie dzieci szykują się do komunii a
on/ona nie? A poza tym to same dzieci bywają okrutne wobec tych "innych"
Więc czasem dziecko posyła się do komunii po to żeby mu oszczędzić tego
wszystkiego... Może to przykre ale i prawdziwe. Tak myślę, bo ta decyzja
jeszcze przede mną. Na razie zastanawiam się nad chrztem synka. Jestem
niepraktykująca, mąż ateista, ślub tylko cywilny ale jeśli byśmy to zrobili to
dla mojej babci, która jest wierząca i praktykująca i chrzest prawnuka chyba
jest po cichu jej wielkim marzeniem, chociaż nie czujemy żadnych nacisków z jej
strony.

[Gość: PP]

Równie dobrze dzieci mogą zazdrośćic koledze,który ma dwie ostatnie godziny
wolne i biega beztrosko po podwórku, a mali "komunisci" zaliczaja egzaminy do
komunii czy próbe podchodzenia.

[elz]

komunii jeszcze nie przerabialam, ale jako niewierzaca i niepraktykujaca, bez
formalnego meza, razem podjelismy decyzje, że chrzest dziecku w nie zaszkodzi,
komunia też nie - a w przyszlości będzie miala drogę wyboru bez zbędnych
idiotyzmów. Miałam kolezanke która przyjmowała chrzest w wieku lat 22. To jest
dopiero cyrk. A ona po prostu chciala mieć ślub kościelny, być może zaczeła
wierzyć w Boga, tego nie wiem. Wiem tylko że dziecku należy się prawo
decydowania o tym jak chce żyć i trzeba mu to ułatwić. Po co jeżeli ona
stwierdzi że jest wierząca (np wzorując sie na babci) robić cyrki z chrztem,
komunią i bierzmowaniem. Lepiej zrobić to hurtem wtedy kiedy jest na to czas.
Pozdr.

[Gość: anka]

Taka postawa,którą prezentujsze,to zwyczajne świętokradztwo.
I taki "sakrament" jest niewiele wart.
Świadczy to o bezdennej głupocie i prymiywizmie.

ps.Hurtem,to możesz sobie kupić kartofle na zimę.

[Gość: agatka-s]

jeszcze raz, bo mi się wkleiło w złym miejscu:

Taka ogólna refleksja po kilku watkach dotykających religii i tolerancji i
wartości wyższych...

Bardzo mnie śmieszy/dziwi/zastanawia ta jakaś olbrzymia przepaść jaka
występuje między hasłami/poglądami/deklaracjami jakie często występują na tym
forum, a tym co spotykam w życiu realnym. Jak poczyta się te wszystkie posty
to większość z wypowiadających jest bardzo niezależna w swoich poglądach i
opiniach, pryncypialna, nie tolerujaca żadnych nawet najmniejszych odstępstw
od swoich wartości, broniąca swoich praw, tepiąca i piętnująca jakiekolwiek
działania je ograniczające. Nie daj Boże jakieś zakusy na tę naszą wolność
(np przez Kościół) a dużo z osób tu się wypowiadających gotowych jest walczyć
na śmierć i życie... Mamy tu obraz społeczeństwo kierującego się tylko
najwyższymi ideałami (nieznane są nam lenistwo, plotkarstwo czy chamstwo)

No a rzeczywistość kurcze jest jakaś inna, pełno drobnego przydającego się nam
kłamstwa, zakłamania, zawiści, cwaniactwa i kunktatorstwa. Jakoś w życiu nie
spotykam tych krystalicznie czystych moralnie wolnomyślicieli, raczej widzę
drobnych cwaniaków, czesto zachowujących się tchórzliwie, nie mających
odwagi, wytrwałości w byciu wiernym nawt podstawowym zasadom.

Ja bardzo zazdroszczę ludziom głęboko wierzącym, żyjącym zgodnie z zasadami
wiary. Bardzo mi imponują i są niedościgłym wzorem życia, którego ja chyba
nigdy nie doswiadczę. Sama niestety jestem bardzo ułomna w tej kwestii: nie
spowiadałam się ładnych kilka lat (bo zapomniałam jak to sie robi i trochę się
wstydzę jak tu zagadac Ksiedza), do Kościoła w niedzielę poprostu mi sie nie
chce chodzić (często wolę pogapic się w TV albo nie chce mi się wychodzić jak
pada), modlić się raczej nie umiem, choć czasem mam takie jakby przebłyski
obcowania z czymś wyższym. Jestem więć osobą wierzącą (bo jestem przekonana
że Bóg jednak istnieje)-niepraktykujacą (choć ktoś twierdził ze taka kategoria
nie istnieje, ale ja istnieję naprawdę) nie z przekonań i jakiś pokrętnych
poglądów na sprawy wiary tylko z wygodnictwa i lenistwa. To jest jednak moja
sprawa i ja pewnie za to będe sie smarzyć w piekle, i biorę na siebie za to
pełną odpowiedzialność. Inaczej przedstawia się sprawa z moim dzieckiem, jako
rodzic odpowiedzialny staram się mu stworzyć możliwie najlepsze warunki do
rozwoju intelektualnego/fizycznego ale i duchowo-emocjonalnego, a więc również
chcę aby miał szansę (jak i ja w swoim dzieciństwie) do kontaktu z Kościołem i
wiarą. Nie jestem buddystką ani Muzułmanką, więc syn był chrzczony w Kosciele
Katolickim, chodzi na religię (katolicką) i pójdzie w tym roku do pierwszej
komunii. Powiem nawet więcej dla jego dobra chodzę z nim teraz regularnie na
niedzielne msze dla dzieci (może nawet "wejdzie mi to w krew" na dłużej),
czasem odmawiamy razem pacież.

Nie mam poczucia abym robiła coś złego, napewno moją wiarą na pół gwizdka
nikogo nie krzywdzę. Nie jestem ateistką tylko osobą leniwą i słabą, ale się
staram.

[Gość: maika7]

No i pięknie ujawniła się różnorodność postaw. Pasują mi poglądy agatki_s z jej
pierwszego (i ostatniego..)postu. Podpisuję sie pod większością. Ale też
przemawia do mnie argument tempusa (znowu się spotykamy), że religia chyba
powinna polegać na tym, że w jej rytuałach biorą udział ludzie zaangażowani
religijnie, bo w przeciwnym wypadku nie ma to sensu.

Mój głos jest taki:
Jestem ateistką. Mam dwoje dzieci. Oboje nie są ochrzczeni i tym samym nie byli
u komunii. Teraz są już nastolatkami. Oboje zaczęli chodzić na religię w
przedszkolu, bo chcieli (więc umożliwiłam im zobaczenie jak takie zajęcia
wyglądają - przedstawiłam jednak mają sytuacje katechetce i poprosiłam, że by
nie musieli uczestniczyć w modlitwach, jeśli nie bedą chcieli). Syn zrezygnował
z chodzenia na religię w drugiej klasie szkoły podstawowej i nie chodzi do dziś
(czasem jako wolny słuchacz sobie siedział na lekcjach), a córka chodzi do
dziś. Niegdy żadne z nich nie spotkało się z szyderstwem, czy "wytykaniem
palcami". Są akceptowani przez grupę rówieśników, a i my (nowi na wsi) nie
spotkaliśmy sie nigdy z niechęcią (choć mieliśmy takie obawy). Nie jest to
chyba wyjątkowa sytuacja i nie jest to chyba wyjątkowa wieś w Polsce.

Ważna dla mnie jest klarowność postaw, ale i otwartość na odmienność postaw
innych.

[Gość: PP]

Pamietam jak do podstawówki chodzili z nami adwentysci. Ojciec nie puszczał ich
w sobote do szkoły. Miał przez to rozmaite problemy z dyrekcją, dzieci tez -
ale proporcjonalnie mniej. A mysmy im zazdrościli wolnej soboty.

[elz]

świętokradztwo byłoby gdybym to ja przyjęła chrzest. Diecko jeszcze nawet nie
zna takiego pojęcia. Gdyby poszła do komunii tylko dlatego że inne dzieci idą,
to wtedy też. Wierzę, że już w 2 klasie podstawówki będzie wiedziała mniej
więcej co chce i umiała zachować się zgodnie ze swoimi przekonaniami.
Kartofle lepiej kupować w detalu.

[Gość: PP]

Komunia Twojego dziecka nie bedzie swietokradztwem dopóki istnieje minimalna
przynajmniej i mocno niedoskonała ( kto ma doskonałą wystąp !) wiara w
sakrament i łaskę.
Mozna brac slub w kosciele jako osoba niewierzaca. Nie ma specjalnych kłopotów.
Skoro kolezanka zdecydowała sie na chrzest, komunie i bierzmowianie w jednym
dniu - widocznie tak postanowiła i tyle. O tyle miała "fajniej", ze nie
musiała sie przed komunią spowiadać.

[Gość: Ana]

Agatko! Wyraziłaś dokładnie to, chciałam powiedzieć. Świetnie to ujęłaś. Brawo
za odwagę!!!
A tak na marginesie - kto ma prawo osądzać kto z nas jest bardziej lub mniej
wierzący ew. wątpiący, lub wierzący "po swojemu"? Nie każdy miał szansę wraz z
genami przedków, że się tak wyrażę, otrzymać wiarę - taką bardzo bardzo
głęboką, gdzie się nie wątpi, a po prostu wierzy. Zazdroszczę im tego, że mają
tak prosto - nie muszą myśleć, zastanawiać się, tylko przyjmują, że jest tak a
nie inaczej i koniec kropka. Ja do takich ludzi, oczywiście, nie należę.
Kiedyś dyskutowałam z kimś, kto uważał się za wierzącego (osoba wykształcona,
młoda, nie dewotka). I ta nasza dyskusja to były dwa światy - ona nie
rozumiała mnie, a raczej moich pytań. Ja zadawałam pytania, a ona nie znała
odpowiedzi. Właściwie jedyną odpowiedzią było - wierzę i nie zastanawiam się
dlaczego jest tak a tak.
Zapytam - czy wyznacznikiem wiary /bycia wierzącym jest wiara w sakrament i
łaskę? Dla mnie to pojęcia zupełnie abstrakcyjne.
NAjważniejsze jest to jaki człowiek jest - czy, ogólnie mówiąc jest dobrym
człowiekiem i nie czyni zła drugiemu.
Ana - załozycielka wątku o religii w przedszkolu.
Pozdrawiam Tempusa i Majke.

[Gość: maika7]

Dzięki Ana. Miłego "forumowania" M.

[Gość: agatka_s]

Dzięki za słowa uznania, ale szczerze raczej nie czuję się szczególną
bohaterką. Poprostu tak jest.

Na marginesie jeszcze jedna obserwacja: mój syn na religii otrzymał polecenie
aby w niedzielę chodził na Mszę. Jest stosowana taka niby zabawa,że dzieci po
mszy dostają krzyżówki które wypełniaja i wklejają do zeszytu i Pani
katechetka potem je z tego rozlicza (np wczoraj moj syn dostał piątke za
wypełnienie). Na początku sie we mnie zagotowało !!!!!, co to za metody ????i
jak tak można zmuszać do chodzenia do Kościoła, no i w ogóle co z moją
wolnością, toż to gwałt w biały dzień. Potem jednak zaczęłam myślec trochę
spokojniej i rozważniej i doszłam do wniosku, że to jest raczej metoda aby
zdyscyplinować rodziców a niekoniecznie dzieci (mój syn akurat bardzo chce iść
na Mszę), tych właśnie leniwych ale dla których dobro dziecka jest wartością
najwyższą (czyli wszystkich w miarę normalnych, znanych mi). Ja też w
stosunku do swego syna stosuję czasem bardzo przemyślane metody aby go do
czegoś zmotywować, nawet bardziej wyrachowane niż ta tu opisana. No i doszłam
do wniosku, że Ksiądz to robi w dobrej intencji (podobnie jak i ja ze swoim
dzieckiem, jeszcze trochę głupiutkim aby robić coś bez zmuszania), aby w sumie
osiagnąć dobry efekt. Odłozyłam na bok moje poczucie wolności i zdecydowałam
się "grać w jednej drużynie" z Ksiedzem, bo w sumie chyba wszyscy na tym
raczej zyskamy niz na odwrót. I jeszcze jedna historia która mnie ostatecznie
przekonała że warto spróbować pochodzic troche na te msze: ostatnie kazanie
było strzałem w dziesiatke apropos pewnych prblemów wychowawczych z moim
dzieckiem:mój syn buntuje sie, że on coś musi robić np. iść spać wcześnie a
nie ja, a ksiądz mowił właśnie o tym, że dzieci mają swoje prawa i przywileje
a dorośli swoje itp. itd. ogólnie to było o zazdrości. No iteraz mam gotową
odpowiedź "a pamietasz co Ksiądz mówił...." no i sprawa z głowy. Bardzo mnie
to zachęciło i z ciekawością i nadzieją na następne lekcje wychowawcze, pójdę
w następnym tygodniu.

Pozdrawiam

[Gość: Jarek]

Kochani

bardzo dziękuję za wszystkie posty z opiniami ;
zaznaczam,że nie miałem zamiaru oceniać postępowań
a tylko poznać motywacje ,dla których rodziny niewierzące
posyłają dzieci do 1 Komunii ;
osobiście mam poglądy zbliżone bardziej do zdania tempusa
iz w sakramentach powinny uczestniczyc osoby zaangazowane religijnie,
ale na pewno jest wiele dzieci,które poprzez zetknięcie z religią
w klasie komunijnej bardziej zwracają sie w strone wiary niż ich rodzice.

A skoro w rodzicach tkwi iskra wiary ,która może przejść na ich latorośle -
- to chyba dobrze , że stwarzają im taką szansę

Pozdrawiam

do agatki_s

[apolka]

Trudno dyskutować z Twoimi spostrzeżeniami (widzisz to co widzisz) ale chyba
takie podejście do tematu: tu na forum same kryształy a w życiu jakoś ich nie
widać jest chyba trochę krzywdzące, na forum wypowiada się co najwyżej
kilkadziesiąt osób (na dany temat), i wypowiedzi są naprawdę różne, wiele
takich jak Twoja, gdzie piszący przyznają się do konformizmu itp.
Ja szanuję ludzi za to, że są tacy jak deklarują np. oczekują aby traktowano
ich jak katolików wyłącznie wtedy, gdy zachowują się jak katolicy, nie chodzi
tu tylko o sprawy wiary, iluż rodziców uczy swoje dzieci różnych zasad, nie
stosując się do nich...
I chyba dlatego moi najlepsi przyjaciele to ateiści lub niewierzący...
Dość mam zakłamania i nikt mi nie wmówi że nie mam racji.

[Gość: agatka_s]

Wartości i zasad postępowania należy dzieci uczyć, ale jednocześnie
uświadamiać je, że wszyscy jestesmy niedoskonali i zdarza sie nam popełniać
błędy. Wtedy nawet jeżeli zachowamy się inaczej niż przed chwilą uczyliśmy
można się przyznac do błędu i nie ma sprzeczności. Oczywiście należy też być
wyrozumiałym dla błędów i naszych pociech (konsekwencja to moim zdaniem jedna
z podstawowych zasad w wychowaniu dzieci).

Pozdrawiam

[Gość: matematyk]

Wiecie dlaczego poslałem dziecko do komuni?
-Aby nie było szykanowane w szkole i na podwórku przez rówieśników
-Abyśmy my jako rodzina nie byli wytykani palcami przez sąsiadów.
-Bo gdyby w przyszłości chciał ochrzcić swoje dziecko drogo by go to wyniosło.
Ksiądz sporo bierze w łapę nim się zgodzi.

[Gość: ja]

Obrzydliwy i obleśny jesteś.Bleeee
Akurat sąsiadom tak bardzo zależy na tym co robisz.
A ty za to miłosierny jesteś i wszystko za darmo.
Swoje mieszkanie też utrzymujesz za darmo??Nie pracujesz,albo pracujesz za
darmo a mimo to stać cie na płatności i utrzymanie rodziny.Genialny jesteś!
Czy może żonka gdzieś tam w naturze, na boczku,co??
)

[Gość: matematyk]

Nie jestem obrzydliwy ,ale do bólu szczery.
Nie jest tak? Ja rozumiem, dlaczego kościół wymaga, by rodzice chrzczonego
dziecka byli wierzący. To gwarantuje w jakimś tam stopniu,że będzie wychowywane
zgodnie z zasadami wiary.Wyjaśnij mi proszę dlaczego przestają mieć te obiekcje
po otrzymaniu odpowiednio wysokiej kwoty pieniężnej?
A co do tego dlaczego my postanowiliśmy to zrobić? Chrzest w kościele rzymsko-
katolickim jest przyjmowany w tak młodym wieku,że jest on w pełni nieświadomy
przez chrzczonego. Nie wiem jaki będzie światopogląd mego dziecka, być może
swoje dzieci będzie chciał wychować w wierze katolickiej. Niczemu chrzest nie
przeszkadza, a może być pomocny w wybraniu drogi wiary. Ale niech podejmie tą
decyzję sam świadomie.
Twoje sugestje na temat prowadzenia się mojej rodziny są niesmaczne.Nic na jej
temat nie wiesz, a chcesz mnie obrazić. Natomiast sposób postępowania księży
jest ogólnie znany.Tak załatwił chrzest mój znajomy.Stwierdził potem-człowieku
jak ksiądz zobaczył kasę to musiałem go powstrzymywać bo by mi jeszcze samochód
umył.

[Gość: Olivka]

Jestem protestantka, nigdy nie chodzilam na religie w szkole, nie bylam
bierzmowana itd. Wielu nauczycieli nie rozumialo tego iz nie chodze w soboty do
szkoly (ze wzgledu na to ze swiece szabas). Mialam problemy z
usprawiedliwieniami, troche szykanowania itd. Teraz wrocilam do szkoly w roli
nauczycielki i jeszcze sie nie ujawnilam z braku okazji...Jednak okazje sie
nadarza juz wkrotce; odpracowywanie dwoch piatkow w soboty, wigilia itd. Jestem
ciekawa reakcji...Polskie spoleczenstwo jest bardzo zamkniete na "innych" i
mnostwo osob nie wie ze sa ludzie + ich dzieci , ktorzy na przyklad nie
obchodza swiat, nie maja komunii i nie stanowi to dla nich problemu.

[Gość: bi]

Zastanawia mnie sens takich tematow. Dziwi tez zachowanie katolikow i to, ze
wszystko im przeszkadza. Jak ktos nie chodzi do kosciola - to zle bo pewnie
kmuch, jak taki ktos chce z jakiegos powodu ochrzcic dziecko - to obluda. Nie
dziwie sie odpowiedzi jaka otrzymała pani zaczynajaca temat. Tez bym tak
odpowiedziala. Bo tak juz jest, na glupie pytanie - glupia odpowiedź.

[Gość: matematyk]

Nie bardzo rozumiem, albo jestem niedouczony.
Piszesz ,że jesteś protestantką i obchodzisz szabas? Szabas jest z tego co wiem
świętem żydowskim.

[Gość: olivka]

adwentysci dnia siodmego swieca sobote czyli tak naprawde szabas

[Gość: tempus]

Gość portalu: olivka napisał(a):

> adwentysci dnia siodmego swieca sobote czyli tak naprawde szabas

Chyba nie tylko oni. Wiele nowych kościołów protestanckich uznaje sobotę, a
nie niedzielę jako dzień święty. Chociaż ci których ja znam mają nabożeństwa w
niedziele, bo niestety w soboty niektórzy nie mogliby brać udziału.

[Gość: matematyk]

Człowiek się przez całe życie uczy.

[Gość: Aga]

to się uśmiałam!
Odkąd pamiętam byłam jako dziecko szykanowana przez sąsiadów właśnie za to, że
moja rodzina nie chodzi do Kościoła. Duże miasto niby... i niby katolicy...
Jako pięcioletnia dziewczynka nie bardzo wiedziałam o co chodzi z tym "kici
kici", kiedy przechodziłam obok nich (to była jedna z łagodniejszych wersji).
Później już zrozumiałam. Chociaż do tej pory nie rozumiem, dlaczego świadków
Jehowy nazywa/ło się "kocią wiarą"????? może ktoś wie???
Nikt mi nie powie, że "Akurat sąsiadom tak bardzo zależy na tym co robisz". Bo
ja wiem, że zależy. Moja własna babcia potrafiła się odwrócić od mojej rodziny
tylko dlatego, że rodzice mają ślub cywilny (taka to niby katoliczka). Po
latach jej przeszło, ale pewnych rzeczy naprawić się nie da.
Nie wiem, może teraz świat wygląda inaczej, może ludzie stali się bardziej
tolerancyjni. Wątpię, ale może...
Byłam ochrzczona, byłam u I komuni, byłam bierzmowana. Dlaczego? Bo chciałam
tego ja. Sama zadecydowałam. Uważam, że tak powinno być z każdym i wtedy nie
było by takiego wątku, bo musiałby brzmieć "dlaczego dziecko niewierzących
idzie do ...?" Było by to trochę absurdalne pytanie.
Ludzie potrafią być okrutni, nawet w stosunku do małych dzieci i przekonawszy
sie o tym na własnej skórze, nie dziwię się nie wierzącym rodzicom, że posyłają
dziecko do komuni. Bo gdyby ci właśnie wierzący sąsiedzi ograniczali się w swym
szykanowaniu, wyśmiewaniu czy jakkolwiek to nazwać, tylko do dorosłych, to może
było by inaczej. Nie dziwię się, że ktoś chce swoje dziecko przed tym uchronić,
zwłaszcza, że taki sakrament nie ma na owe dziecko żadnego negatywnego wpływu,
a wręcz przeciwnie, może coś dobrago przynieść.
Rozumiem też oburzenie katolików (tych prawdziwych). Rozumiem, że sakrament
jest czymś ważnym dla nich. Takich katolików podziwiam i szanuję. Ale widzę
też, jak ci (niby) katolicy, praktykujący, prawie święci prześcigają się w tym,
kogo dziecko ma droższą sukienkę, czy kto dostał droższe prezetny, widzę jak
przyjęcia komunijne są bardziej wystawne niż weselne i nie widzę tu miejsca na
prawdziwą wiarę i przeżywanie sakramentu.
Może po prostu zajmijmy się swoimi sprawami, przeżywajmy wszytsko tak, jak
chcemy przeżywać, czcijmy to, co dla nas ważne. I, jak ktoś to już tu fajnie
napisał, nie zaglądajmy ludziom w sumienia, bo chyba nie mamy do tego prawa,
nasza wiara nas do tego nie uprawnia.

Pozdrawiam serdecznie!

[Gość: LMB]

> Wiecie dlaczego poslałem dziecko do komuni?
> -Aby nie było szykanowane w szkole i na podwórku przez rówieśników

Konformizm. Zazwyczaj dobry, ale nie zawsze - czasami trzeba umieć się
postawić.

> -Abyśmy my jako rodzina nie byli wytykani palcami przez sąsiadów.

Lubisz tych sąsiadów? Bo jak nie, to można zrobić z tego sprawę i jeszcze
nieźle zarobić.

> -Bo gdyby w przyszłości chciał ochrzcić swoje dziecko drogo by go to wyniosło.
> Ksiądz sporo bierze w łapę nim się zgodzi.

Do czasu, w którym będzie chciał się ożenić, to ksiądz będzie stał w drzwiach
kościoła i witał go z otwartymi ramionami - że przyszedł.

Po co za niego wybierasz?

[judytak]

No i co powiecie na taki zastaw?
Ja jestem niewierząca i nie chodzę do kościoła. Byłam na chrzestach moich
dzieci i na komunii córki.
Mój mąż jest wierzący, do kościoła chodzi od kiedy dziecko zaprowadza.
Wcześniej nie zauważyłam, żeby poszedł chociaż raz.
Moi rodzice do kościoła nie chodzą i nie przywiązują wagi do tematu.
Matka mojego męża jest zagorzałą katoliczką, do kościoła chodzi po kilka -
kilkanaście razy na tydzień.
Dziecko (córka) od kiedy zobaczyło w wieku ok. czterech lat dziewczynki idące
do komunii, marzyło o tym, żeby "ubrać się jak księżniczka". Z tym jednym
hasłem można było ją skłonić do chodzenia do kościoła co niedziela.
Rodzinę mamy niezamożną, wydatki związane z komunią kilkakrotnie przewyższali
wartość otrzymanych prezentów.
Opinia sąsiadów niewiele mnie obchodzi. Sądzę że dziecku nic by się nie stało
od strony otoczenia, jakby do komunii nie poszłą.
Dziecko poszło w zeszłym roku do komunii.
I teraz: czy to dobrze, czy źle?
Pozdrawiam

[praktycznyprzewodnik]

To "pójscia do komunii" wystarcza osobista wiara dziecka, nie rodziców, a jesli
chodzi o dojrzałość intelektualna - aby dziecko rozumiało, ze chleb
eucharystyczny jest pokarmem duchowym, a nie materialnym. Chodzenie do koscioła
rodziców, czy dziadków nie ma z tym zadnego zwiazku, a jesli ma to bardzo
luźny, chodzi o wychowanie w duchu szacunku dla Eucharystii.
Sakrament przyjety jest godnie, gdy jest przynajmniej minimalna wiara w łaske
uświecającą (czyli w nadprzyrodzone a nie tylko psychologiczne działanie
świetego znaku )i chęć współpracy z tą łaską. Efektem tej współpracy jest
rozwijające sie zycie duchowe i uczynki płynące z wiary.A to może ocenic tylko
Bóg. Czestotliwośc "chodzenia do koscioła" ma z tym oczywiście jakiś zwiazek.

Nie wiem - posyłać go czy nie

[Gość: mamaF]

Szanuję ludzi wierzących i praktykujących. czasem nawet zazdroszczę im tej
wiary i zaangażowania. Ja wierzą ale tak mini mini mini, troszeczkę. Nie jestem
w stanie powiedzieć - jestem ateistką. ale do kościoła nie chodzę, dziecka nie
ochrzciłam. w tym roku w przedszkolu zaczeła się religia. Mój syn bardzo
zainteresowany i zadowolony. Pani opowiada o Jezusie (m.in. jak go krzyzowano),
o Bogu itd. Mój synchwyta każde słowo i dużo na ten temat rozmyśla. No i co? za
dwa lata komunia. Już teraz myślę o tym - posyłać czy nie posyłać, wtłaczać w
tryb sakramentów czy nie wtłaczać. A jak już wtłoczę - to co mam pilnować żeby
chodzil co tydzień do kościoła i regularnie sie spowiadał?
Dziwen to wszystko. I ciągle nie wiem co zrobić.

[Gość: matematyk]

Jeśli chcesz za dwa lata posłać do komunii to długa droga przed Tobą.
Nie będę dyskutował ,czy dobrze robisz, czy nie, jest to osobista sprawa
każdego z nas. Jeśli się jednak zdecydujesz to czym prędzej podejmij jakieś
kroki.
Aby pójść do komunii trzeba być ochrzczonym, a piszesz ,że dziecka nie
chrzciłaś.
Aby przystąpić do chrztu rodzice powinni być ochrzczeni i po ślubie kościelnym.
Rodzice chrześni też.
Jeśli i tego nie dopełniłaś przeczytaj mój post z przed kilku dni w tym samym
wątku.

[praktycznyprzewodnik]

Nie, aby dziecko ochrzcic potrzebne są gwarancje ze dziecko bezie wychowane
religijne. To co sie rozumie przez to pojecie, zalezy od srodowiska, w jakim
zyje rodzina, lokalnych tradycji i zwyczajów. Rodzice niewierzacy moga poprosic
kogos(najlepeij z bliskiej rodziny) aby zwłozył zapewnienie o tym, ze dziecko
bedzie wychgowane po katolicku, zgodnie w pryzjetymi w naszym kraju
standartami. I bedzie ochrzczone i do komunii dopuszczone, chyba, ze samo sie
sprzeciwi.

[Gość: helenka38]

mamoF
zeby ochrzcic dziecko w polsce wystarczy zaplacic
wiec jezeli nie masz np klopotow finansowych nie przejmuj sie zbytnio tym co
pisze matematyk
za odpowiednia kwote ksiadz zalatwi chrzest niemalze od reki
ja tak zrobilam, maz zatwardzialy ateista, nawet nie chcial slyszec o
uczesniczeniu w guslach i zabobonach
wiec slubu koscielnego nie mamy
ale pieniadze byly wiec ochrzcilam synka wlasnie po to zeby w okresie
komunijnym miec ten szlak przetarty
na szczescie zlozylo sie tak ze wyjechalam z kraju
moje dziecko chodzi do bardzo cywilizowanej szkoly
religia owszem w szkole jest ale w kilku wydaniach tzn kazdemu wedlug potrzeb
jest katolicka, protestancka a dla innych wyznan i ateistow etyka
w czasie religii dzieci robia mala roszade miedzy klasami, kazdy wedruje na
swoj przedmiot a wszystko w atmosferze pelnej tolerancji
mniej wiecej na takiej zasadzie jak na studiach jeden wybiera lektorat z
niemieckiego inny z angielskiego
ani dzieci ani rodzice w ogole sie nad tym nie zastanawiaja jakiego kto jest
wyznania i do jakich sakramentow kto przystepuje, kiedy i dlaczego
szkoda ze u nas tak nie ma
no i ja oczywiscie synka zapisalam na etyke, do komunii nie przystapil bo do
kosciola nie chodzimy /no chyba ze poswiecic jajeczka, ale kladziemy na tacke
solidny banknocik bo my nie z tych co "na krzywy ryj"/
ale gdybysmy mieszkali w polsce to z pewnoscia odstawialabym ten cyrk komunijny
ze wzgledu na presje spoleczna
niestety takowa jest o czym swiadczy chociazby wprowadzenie religii katolickiej
jako jedynej do szkol
kosciol katolicki w polsce jest bardzo agresywny, nietolerancyjny i jakos nie
mam dla tych kolesi za grosz szacunku

[Gość: ewa]

nie wierzycie , to po co idziesz jajka swięcic ??
presja społeczna ??
i dla kogo odstawiasz ten cyrk ?
przeciez mąż zatwardziały ateista a Ty tez nie wierzysz

[Gość: helenka38]

po co ide jajka swiecic?
bo mi sie podoba ta tradycja
tak jak podobaja mi sie goralskie wesela

ide tez po to zeby pokazac synkowi co ludzie robia w kosciele
wiesz, to ze jestem niewierzaca nie znaczy ze musze pozbawic moje dziecko
wiedzy o religiach
ja mysle ze prawdziwym katolikom, chrzescijanom nasza obecnosc w kosciele w tym
dniu nie przeszkadza
ale skoro mowa o sakramencie komunii...
bardzo piekny, wzruszajacy moment
pod warunkiem ze uczestnicza w nim osoby naprawde wierzace
ale jezeli uczestniczylabym w nim posrednio ja jako niewierzaca matka
dziecka ktore w obawie przed odstawaniem od grupy przez rok chodzi do kosciola
to uwazam ze byloby to nic innego jak cyrk
jak juz pisalam mam to szczescie ze nie musze tego cyrku odstawiac wiec tego
nie robie
ale pomiedzy obrzedem swiecenia jajek a przyjmowaniem sakramentow widze jednak
duza roznice
wychowalam sie w polsce a kosciol katolicki i jego obrzedy sa tak mocno
wrosniete w nasza polska kulture ze swiecenie jajek jest dla mnie polska
tradycja a nie przezyciem religijnym
zreszta, to moj ksiadz najbardziej sie postaral o to zeby moje podejscie do
religii bylo wlasnie takie jakie jest, na religii bylo nudno, msze nie dosc ze
nudne to jeszcze dlugie, podczas sakramentu pierwszej komunii myslalam tylko o
tym ze chce mi sie sikac i ze mi chlodno w nogi i kiedy to sie wreszcie skonczy
poza tym koniecznosc przystapienia do spowiedzi odebralam jako gwalt na mojej
osobie, oczywiscie klamalam jak z nut i potem przez kilka lat powtarzalam za
kazdym razem te same "ksiazkowe" grzechy
no a swiecenie jajek zawsze bylo fajne bo bylo krotko a w dodatku smiesznie bo
ksiadz chlapal woda
i ta fajnosc swiecenia jajek zapamietalam tak bardzo ze az milo mi teraz pobiec
z koszyczkiem
bardzo chaotycznie chyba ci Ewo odpowiedzialam, ale taka jakas dzisiaj jestem...

[grrrrw]

Masz pełne prawo swiecic jajka w Wielka Sobote i to nawet kilka razy z rzedu, a
ze dajesz cos na tace, tylko o Tobie dobrze swiadczy !
Swiecenie jajek to nie sakrament ale sakramentalium i słusznie uwazasz, ze jest
róznica. Bo jest i to znaczna.
Ale ja uwazam,ze do Komunii idzie dziecko, to jego sakrament a nie rodziców.
Jesli ono jest wierzace ( a nikt nie ma prawa oceniać, czy to wiara własciwej
próby) to sakrament jest godnie przyjety i nikt nie robi cyrku.
Cyrkiem jest wywieranie presji na dziecko, zeby do komunii czy bierzmowania
poszło i manipulowanie nim za pomoca prezentów.

[grrrrw]

Masz zle informacje. Mozliwa jest nauka kazdej religii zwiazku wyznaniowego
zarejestrowanego w Polsce. Nawet nie jest wymagana,zeby to wyznanie było
członkiem Polskiej rady Ekumenicznej. Jest wiele szkół w Polsce (w
bialostockiem) gdzie dzieci ida na religie muzułmanska !!! prawosławna i
katolicka i jakos sobie szkoła z tym radzi. A propos muzułmanów jest w Polsce
kilka tysiecy.

[Gość: LMB]

Jeśli wolno, powiem coś od siebie. Pozwól mu wybrać.

Pomyśl tak: kiedy dorośnie, a będzie to za np. 18 lat, w Polsce w dużej części
miną już czasy "dawania w łapę" księdzu. [Wierz mi, znam bardzo religijnych
ludzi, którzy są autentycznie oburzeni np. stawkami za wystawianie dokumentów].

Kiedy Twój syn będzie miał 25 lat (w 2021 roku), Polska będzie przynajmniej
nieco inna. Nie sądzę, żeby musiał "smarować" za ślub, pewnie Kosciól Katolicki
będzie zadowolony, że ma wiernych.

Daj synowi wybór. Będzie dziękował. W przeciwnym wypadku grozi Ci, że będzie
miał pretensje (jak ja).

[Gość: kwiat2003]

Gość portalu: LMB napisał(a):

> Jeśli wolno, powiem coś od siebie. Pozwól mu wybrać.
>
> Pomyśl tak: kiedy dorośnie, a będzie to za np. 18 lat, w Polsce w dużej
części
> miną już czasy "dawania w łapę" księdzu. [Wierz mi, znam bardzo religijnych
> ludzi, którzy są autentycznie oburzeni np. stawkami za wystawianie
dokumentów].
>
>
> Kiedy Twój syn będzie miał 25 lat (w 2021 roku), Polska będzie przynajmniej
> nieco inna. Nie sądzę, żeby musiał "smarować" za ślub, pewnie Kosciól
Katolicki
>
> będzie zadowolony, że ma wiernych.
>
> Daj synowi wybór. Będzie dziękował. W przeciwnym wypadku grozi Ci, że będzie
> miał pretensje (jak ja).

[grrrrw]

Stawki za wystawianie dokumentów sa po to, by ksiądz nie zarzadał wyzszej
opłaty niz przewidziana. Ty natomiast mozesz dac niższa, a nawet poprosić, by
nic nie płacić (jak w schronisku bł. brata Alberta mieszkasz).

Do mamyF

[Gość: maika7]

MamoF,
dwa lata to jeszcze dużo czasu. Podzielę się swoimi w tym względzie
doświadczeniami. Pisałam wyżej, że moje dzieci nie poszły do komunii. Z synem
nie było wątpliwości. Sam zrezygnował z chodzenia na religię i nie chciał
absolutnie iść do komunii. Więc nie poszedł. Z córką było inaczej. Ona nie
zrezygnowała z religii i gdy zbliżał się "komunijny czas" powiedziała, że
chciałaby przystąpić. Poszłam do księdza, ale on nie zgodził się na ochrzczenie
córki w tym wieku (nie mówiliśmy o pieniądzach). Porozmawiałam z "małą",
powiedziałam, że mamy wybór, albo znajdę księdza, który zgodzi się ją ochrzcić
i wtedy pójdzie do komunii z innymi dziećmi, albo poczekamy aż urośnie i wtedy
sama będzie mogła zdecydować o swoim chrzcie. Wybrała to drugie. Ale gdyby
wybrała pierwszą możliwość - poszłaby ze swoimi koleżankami do komunii. A co
potem?? nie wiem.
M.

[Gość: LMB]

> Tylko po co ? i komu potrzebne jest to zakłamanie ?

Nam, Polakom

(sam się z tego wypisałem - podzielam twoje zdanie, nie będę udawał)

> Wierzcie mi, 100 razy wolę niewierzących których dziecko i oni nie udaja ,że
> wierzą w Boga , niż takich "katolików",którzy w kościele są na
> chrzcinach,komuniach i ślubach.

Ktoś (nie na polskiej grupie) podał dane dot. odsetka chodzących do kościoła w
Europie. Polska wypadła gdzieś w środku, Irlandia była na 1. miejscu. Czyli w
ogóle nie jesteśmy religijni, tylko przeciętni. No i dobrze.

A ta komedia z przebierańcami IMHO zamieni się w "nową świecką tradycję" albo
upadnie.

[Gość: PP]

§ 2. Każdy z mających być ochrzczonym, który ukończył czternasty rok życia,
może dobrowolnie wybrać chrzest w Kościele łacińskim lub Kościele innego
samodzielnego obrządku; w takim wypadku należy do tego Kościoła, który wybrał.