Być wykluczonym.

[1-verba-veritatis]

Przez całe swe zycie odnoszę wrażenie ,że bycie kresowianinem , lub
jego potomkiem jest powodem do wykluczenia z miejsca w historii
Polski.Kłamstwa,obłuda na temat holokaustu, jakie zgotowali naszym
rodzinom banderowcy są na porzadku dziennym.Niedługo każe nam się
czcić pamięć Powstania Warszawskiego,wciąż zmuszeni jesteśmy jako
Polacy przpraszać za cierpienia narodu zydowskiego w obozach
koncentracyjnych nie bacząc,że gineli tam wspólnie inne narodowości.
Kiedy zacznie przepraszać się nas! Kiedy Kresowianie ujrzą , gdy
cały naród polski czci pamięć pmordowanych setek tysięcy osób? W
imię poprawności politcznej , dziś neguje się mordy OUN-UPA, wbrew
zyjącym jeszcze świadkom tej gehenny.
Smiem twierdzic, że akcja Wisła, była bardzo dobrym
rozwiązaniem.Wyłapano cząstkę morderców, którzy ukrywali się w
Polsce.Tej Polsce, której istnienie negowali i którą nienawidzili.
Dziś Ukraińcy zwracają się o ochronę Polaków, proszą o pomoc.Pytam
się: w imię czego? Chcieli miec swój niezalezny wolny kraj. Mają
wolną Ukrainę.Nie wiedzą tylko, że wolności nie buduje się na
kłamstwie, na honorowaniu morderców, stawianiu im pomnikom. Wolnośc,
to spojrzenie prawdzie w oczy.Czy tego doczekamy? Sądzę, ze nie!
Nasi ocalali z pogromu przodkowie zostawili nam
dziedzictwo,zostawili traumę z, którą przychodzi nam zyć i, którą
nasze dzieci dziedziczą w imię pamięci pomordowanych niewinnych
ofiar swych rodzin.Tragiczne dziedzictwo, które mamy obowiązek
przekazywać nastepnym pokoleniom.

[batoh52]

Dopóki nie zaczną walczyć o prawdę. Kiedy będą protesty, demonstracje przy
okazji haniebnych wypowiedzi VIPów, odsłonięcia pomników dla bandytów, kiedy
Smoleński coś nakłamie w gazecie to pierwsza osoba na ulicy wygarnie mu w twarz
jego podłe kłamstwa i przemilczenia, kiedy w Bieszczadach spotka się Ukraińca
który zachłystuje się nad walecznością OUN-UPA nie odejdzie się w milczeniu
wzruszając ramionami tylko podejmie się rzeczową dyskusję popartą historycznymi
wydarzeniami. Dopiero wtedy prawda na stałe się zakorzeni.

Ocaleńcy niepoprawni politycznie

[liberum_veto]

Nic dodać, nic ująć. Mógłbym się w zasadzie podpisać pod prawie
wszystkim, co napisałaś. O tych tematach piszemy regularnie na
forum. Coś się jednak ostatnio zmienia, w dużej mierze dzięki
aktywności ks. Isakowicza-Zaleskiego, który potrafi dotrzeć ze swoim
przesłaniem do mediów. Publikacje w duchu prawdy historycznej
pojawiają się coraz częściej na łamach prasy ogólnopolskiej
(Rzeczpospolita, Przegląd, Gazeta Polska, Nasz Dziennik). Można
powiedzieć, że zaczynają wręcz dominować w polskiej dyskusji na
temat "tzw. akcji antypolskiej" na Kresach Wschodnich, jak określane
jest czasem eufemistycznie ludobójstwo ukraińskie popełnione na
ludności polskiej. Głos środowiska Gazety Wyborczej, wybielającej
zbrodnie UPA, staje się dość odosobniony i marginalizowany.
www.naszdziennik.pl/index.php?typ=po&dat=20080725&id=po01.txt
Ocaleńcy niepoprawni politycznie
Nie dość, że 65. rocznica rzezi wołyńskiej upłynęła pod znakiem
eufemistycznych określeń dokonanego na Kresach ludobójstwa, to
potomkowie pomordowanych, którzy sami cudem uniknęli śmierci, do
dziś pozostawieni są bez jakiejkolwiek pomocy ze strony instytucji
państwowych. Z tego tytułu nie przysługują im żadne świadczenia: ani
medyczne, ani materialne. Posłowie mogliby do projektu ustawy o
małoletnich ofiarach wojny włączyć sieroty wołyńskie. Pytanie tylko,
czy zechcą. Nikt nie wie nawet, ile takich osób żyje.
Jarosław Kalinowski (PSL), wicemarszałek Sejmu, deklaruje, że zajmie
się problemem braku zainteresowania państwa tzw. sierotami
wołyńskimi. Zaznacza też, że ludowcy chcą reaktywować na forum Sejmu
inicjatywę uchwały upamiętniającej ludobójstwo dokonane przez
nacjonalistów ukraińskich w latach 40. XX w. na Kresach Wschodnich i
w Małopolsce. - Jestem za tym, żeby zająć się tą sprawą - zapewnia
Kalinowski. - W Sejmie jest projekt ustawy o małoletnich ofiarach
wojny i pewnie objąłby on również te osoby. Spróbuję pomyśleć, w
jakim trybie można by tą sprawą pokierować - dodaje. Wicemarszałek
przypomina jednocześnie sprawę niedoszłej uchwały sejmowej o
ludobójstwie na Wołyniu. - Sprawa uchwały nie została zakończona, bo
ja ani mój klub z tego nie rezygnujemy - dodaje wicemarszałek,
przekonany, że uchwałę zablokował marszałek Bronisław Komorowski,
przy milczącej akceptacji wicemarszałków Krzysztofa Putry i Jerzego
Szmajdzińskiego.
Nad losem osób ocalałych z rzezi wołyńskiej nie pochylił się do tej
pory żaden rząd.

[1-verba-veritatis]

Komorowski zrobi wszystko by zablokowac jakakolwiek inicjatywę w tej
sprawie.Jego ojciec wywodzi się z galocyjskiej szlachty i był jednym
z pierwszych, który uciekał przed banderowcami.Trudno nazwac to
ucieczką.Senior Komorowski miał bardzo dobre układy z
Banderą.Wspomnienia o nim znajdują się w Archiwach IPN-u, tzw.
Karcie.Wyczyny Komorowskiego zostały utajnione.Ale wciąz zyje kilku
świadków.

marszałek ukraińskiego nacjonalizmu

[liberum_veto]

Uchwała Sejmu, na szczęście, już przyjęta, pomimo obstrukcji ze
strony marszałka Komorowskiego. Musiał się nawet pod nią podpisać
forum.gazeta.pl/forum/w,48782,81498514,98227911,Uchwala_Sejmu_RP_tekst.html
A z tymi dobrami ziemskimi, myślałem że chodzi o majątki na Litwie?
www.isakowicz.pl/index.php?page=news&kid=88&nid=1017
Najwięcej pytań dotyczyło jednak marszałka Komorowskiego, który
odpowiedzialność za ludobójstwo na Kresach przerzuca z UPA na
Sowietów, tak jak ci ostatni odpowiedzialność za ludobójstwo w
Katyniu wciąż przerzucają na Niemców, i jak niektórzy Żydzi z
Ameryki za Holokaust winią nie Niemców, lecz Polaków. Marszałek ma
prawo szczerze nienawidzić Sowietów za zabrane Komorowskim majątki,
ale nie ma prawa do fałszowania historii Kresów, bo jest to rzeczą
podłą. Słusznie więc Ewa Siemaszko powiedziała: "Bronisław
Komorowski powinien się zastanowić, czy jest rzecznikiem
ukraińskiego nacjonalizmu, czy marszałkiem polskiego Sejmu". W sumie
to żal marszałka, bo stara się jak może, ale Orderu Jarosława
Mądrego ambasador, cóż za niewdzięcznik, jeszcze mu nie załatwił.
Niech się jednak nie martwi, bo ukraińscy faszyści załatwią mu
szybko inny order, tym razem Stepana Bandery. Ten z trupimi
czaszkami.

[1-verba-veritatis]

Komorowscy rzeczywiscie mieli dobra na Litwie, jednak mieli tez
majątek na Ukrainie woj.lwowskie.Zanim przybyli do Warszawy, uciekli
z "wywczasów" ze swego majątku ukrainskiego.Wspomina o tym w swych
książkach hr.Badeni.

Kresy - ciężka, niewygodna pamięć

[liberum_veto]

Ciekawie o tym pisze europoseł Janusz Wojciechowski
januszwojciechowski.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=910&Itemid=42
2. Wygnańcy z Kresów - z Podola, Wołynia, Polesia czy Wileńszcyzny, wycierpieli
wiele i tu powiem rzecz przykrą – nie tylko od Rosjan, Ukraińców czy Niemców. Od
własnych rodaków czasem też doznawali upokorzeń. I powiem więcej – nierzadko
doznają ich nadal.
Aresztowania, zesłania, łagry, nieludzka ziemia – o tym już dziś wiemy dużo.
Jednak o tym, co spotykało Kresowian, których przywieziono z Syberii, albo
przepędzono zza Buga nad Odrę, a na koniec i o tych, którzy, gdy to się stało
możliwe, opuścili Kresy, bo chcieli żyć w wolnym państwie polskim - wiemy
znacznie mniej.
Nie było tak wesoło jak na filmie „Sami swoi”. Przewiezieni do „nowej Polski”
Kresowiance doznali wiele goryczy i poniżenia. Oderwani od własnych korzeni,
wyzuci z własnej ziemi, wrzuceni do cudzych domów, skazani zostali na wieczną
tułaczkę. Fizycznie osiedli w jakimś Łubomierzu, Łobzie czy Bartoszycach, ale
ich dusze tułały się nadal. I wiele z nich tuła się do dziś.
Rodacy znad Wisły nie zawsze wyciągali pomocną dłoń. Nierzadko wręcz
przeciwnie. Gdy transporty Kresowian docierały na Ziemie Zachodnie i Północne,
najlepsze miejsca już zajęli ci, co mieli bliżej. I niekoniecznie czekali na
tych zza Buga z wyciągniętą dłonią. Bywało, że z zaciśniętą pięścią.

3. Moja Matka przywieziona została z kazachsskiego stepu do miasteczka Łobez,
na zachodnim Pomorzu. Była jesień 1946 roku. Matka miała wtedy 24 lata, w
płucach przywiezioną z Sybiru gruźlicę, a pod opieką swoją umierającą matkę i
troje nieletniego rodzeństwa, na nogach resztki zdartych na zesłaniu butów.
Dostali z PUR-u jakiś poniemiecki dom, lecz ledwie zaczęli w nim mieszkać,
przyszedł miejscowy UB-bowiec, wyjął pistolet i powiedział krótko – wypierdalać!
Ruscy enkawudziści, gdy w kwietniu czterdziestego roku wywozili ich z domu
pod Ostrowcem na Wileńszczyźnie, dali na zebranie się piętnaście minut, a jeden
z żołnierzy eskorty podpowiadał cicho, co mają zabrać niezbędnego do
przetrwania. Pozwolili też wziąć z domu wszystkie dokumenty.
Polski UB-owiec nie dał nawet jednej minuty i nie pozwolił zabrać nic.
Uciekli tak jak stali, a wszystkie przechowane podczas tułaczki dokumenty, w tym
pamiątki po zamordowanym przez NKWD ojcu, jego jedyny list przesłany po
aresztowaniu, dowody własności pozostawionego na Wileńszczyźnie gospodarstwa,
pozostały tam w Łobzie i przepadły. Matka nie miała sił, ani odwagi, żeby się o
nie upomnieć. Gdyby próbowała, pewnie by skończyła w ubowskich kazamatach, a ja
bym dziś nie pisał tego bloga.