Sosnowiec

[madohora]

Teraz kierujemy się na spacer ulicami Modrzejewską oraz Małachowskiego, gdzie
podziwiamy secesyjne i eklektyczne kamienice. Nie brak również kilku obietów
modernistycznych, niektóre z dość ciekawymi rozwiązaniami

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wchodzimy na jedno z podwórek, gdzie podziwiamy ciekawą architekturę budynku
oraz dość ciekawe okna.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Natrafiamy również na Ślady Fundacji Brama Cukermana (to ta fundacja z Będzina,
która zajmuje się śladami kultury żydowskiej) – tymi śladami są pozostawiane na
ścianach domów tabliczki w ramach akcji – Manufaktura – tabliczki rozmieszczane
są na fasadach budynków w Będzinie, Dąbrowie Górniczej i Sosnowcu i informują o
tym, że w tym miejscu mieściła się kiedyś manufaktura prowadzona przez Żydów i
czym się zajmowała.
Nam najbardziej do gustu przypadła „Wykańczalnia swetrów” ale doszliśmy do tego
o co chodziło

[madohora]

[balzack]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Teraz podchodzimy pod dom drugiego słynnego Sosnowiczanina, o którym chyba
wszyscy słyszeli zwłaszcza od czasu nakręcenia przez Romana Polańskiego filmu
„Pianista” opowiadającego o wojennych losach Władysława Szpilmana (1911-2000)

[madohora]

[madohora]

Władysław Szpilman, ps. Al Legro (ur. 5 grudnia 1911 w Sosnowcu, zm. 6 lipca
2000 w Warszawie) – polski kompozytor i pianista żydowskiego pochodzenia.
Urodził się w Sosnowcu w rodzinie żydowskiej, jako najstarsze dziecko Samuela i
Edwardy Szpilmanów. Miał brata Henryka i dwie siostry: Reginę i Halinę. Uczył
się w Konserwatorium im. F. Chopina w Warszawie pod kierunkiem Józefa Śmidowicza
i Aleksandra Michałowskiego. W 1931 uzyskał stypendium w Akademii Sztuk w
Berlinie, gdzie studiował u Artura Schnabla i Leonida Kreutzera (fortepian) oraz
studiował kompozycję u Franza Schrekera. Tam skomponował swoje pierwsze utwory
symfoniczne i suitę fortepianową Życie Maszyn.

W 1933 atmosfera potęgującego się nazizmu w Niemczech skłoniła go do powrotu do
kraju. W 1934 roku nawiązał współpracę z Bronisławem Gimplem, znanym
amerykańskim skrzypkiem polskiego pochodzenia. W 1935 został zaangażowany jako
pianista do Polskiego Radia. W tym okresie skomponował pierwsze szlagiery: Kiedy
kochasz się w dziewczynie (sł. Emanuel Szlechter) Nie ma szczęścia bez miłości i
Straciłam twe serce (z tekstami brata Henryka ps. Herold), Nocą (słowa Emanuel
Szlechter), a także muzykę do filmów Wrzos (1937) i Dr. Murek (1939), co dało mu
znaczną popularność.
23 września 1939 roku grał w ostatniej audycji "na żywo" recital utworów
Chopina. Chwilę później niemieckie bomby spadły na elektrownię warszawską i
Polskie Radio zamilkło. Sześć lat później, pierwsza emisja Polskiego Radia z
Warszawy/Raszyna zaczęła się od tych samych utworów granych przez Szpilmana.

W 1940 Władysław Szpilman został więźniem utworzonego przez Niemców Getta
Warszawskiego. Rodzinę utrzymywał z grania w kawiarniach i salkach koncertowych
getta, w którym do 1942 możliwe było jeszcze prowadzenie działalności muzycznej
(istniały tam nawet wówczas orkiestra symfoniczna i big-band jazzowy). W tym
czasie skomponował szereg piosenek oraz wykonywany wielokrotnie w kawiarni
Sztuka utwór z tekstem Władysława Szlengla na głos i dwa fortepiany pt. Casanova.

W 1942 stracił całą rodzinę, sam zaś dzięki zbiegowi okoliczności uniknął
deportacji do obozu zagłady w Treblince. Pracował niewolniczo jako robotnik
budowlany do momentu, gdy w 1943 udało mu się uciec na tzw. "aryjską" stronę
Warszawy. Tam był ukrywany aż do końca lipca 1944 przez Czesława Lewickiego,
Andrzeja i Janinę Boguckich, Helenę Lewicką, przy materialnej pomocy Eugenii
Umińskiej, Witolda Lutosławskiego, Edmunda Rudnickiego, Piotra Perkowskiego i
wielu innych anonimowych ludzi.

Po powstaniu warszawskim pozostał w ukryciu, odcięty od wszelkiej możliwości
pomocy ze strony polskich przyjaciół, w ruinach wypalonego domu w Alei
Niepodległości. Odkrył go tam kapitan Wehrmachtu Wilm Hosenfeld, który udzielał
mu pomocy, dostarczając mu żywności. Dopiero w 1950 Szpilmanowi udało się poznać
tożsamość tego Niemca, lecz nie udało mu się już uwolnić go z niewoli sowieckiej
(era "zimnej wojny" po 1948). Hosenfeld zmarł później w obozie jenieckim w 1952.
13 października 2007 roku uhonorowano Wilma Hosenfelda w Polsce Krzyżem
Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz uznano go za Sprawiedliwego wśród
Narodów Świata.
Po 1945 roku Szpilman wrócił do pracy w Polskim Radiu, jako dyrektor działu
muzycznego. Występował z koncertami solo (w repertuarze miał m.in. Wariacje
Rachmaninowa na temat Paganiniego, Koncerty fortepianowe J. Brahmsa z
dyrygentami Witoldem Rowickim, Janem Krenzem i in.) a także grał muzykę
kameralną z Bronisławem Gimplem (z przerwą 1948-56), a także sporadycznie z
Henrykiem Szeryngiem, Idą Händel, Tadeuszem Wrońskim i Romanem Totenbergiem.

W 1946 r. opublikowano jego wspomnienia z okupacji (Śmierć miasta), które
zostały ocenzurowane i wydane w małym nakładzie, bowiem opisywały historię nie
pasującą do oficjalnych wersji (opis polskich "szmalcowników", "dobry wróg"
opisany jako Austriak pomagający Szpilmanowi, udział jednostek ukraińskich i
litewskich w masakrach w Getcie Warszawskim). Dopiero po ponad 50 latach ukazała
się w wydawnictwie Znak (2000) poprawiona wersja książki pod nowym tytułem
Pianista, w której Hosenfeld jest Niemcem.

Po wojnie Szpilman skomponował ponad 500 popularnych piosenek. Był też autorem
muzyki filmowej do filmu Zadzwońcie do mojej żony (1957), wielu piosenek i
słuchowisk radiowych dla dzieci, musicalów Ciotka Karola i Czerwony Kapturek,
kompozytorem szeregu utworów symfonicznych (obecnie wydanych w całości w
wydawnictwie muzycznym Boosey & Hawkes w USA).

W 1947 roku skomponował sygnał do Polskiej Kroniki Filmowej.

W roku 1956 - korzystając z politycznej odwilży, Władysław Szpilman reaktywował
ZAiK pod nową nazwą ZAKR (Związek Polskich Autorów i Kompozytorów), którego był
prezesem do 1961 roku.

W 1961 roku zorganizował wg własnego pomysłu Międzynarodowy Festiwal Piosenki w
Sopocie. Od 1945 do 1963 roku był także szefem działu muzyki rozrywkowej
Polskiego Radia.

W 1963 roku stworzył Kwintet Warszawski (zapraszając do współpracy Bronisława
Gimpla, Tadeusza Wrońskiego, Stefana Kamasę i Aleksandra Ciechańskiego, później
Krzysztofa Jakowicza, Igora Iwanowa, Jana Tawroszewicza, Krzysztofa Podejkę i
in.), z którym do 1986 roku dał ponad 2000 koncertów na całym świecie, głównie
poza granicami Polski.


Żródło: Wikipedia

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pozwolę sobie na żarcik i powiem tak jak na jednym z odcinków Jasia Fasoli
„szczegół, szczegół” tutaj na zdjęciu właśnie taki szczegół zauważam w jednej z
bram prowadzącej na dość zadbane podwórko stanowiące jakby inny, mały światek w
samym centrum miasta.

[madohora]

[madohora]

[madohora]