Karnawał

[madohora]

Karnawał, zapusty – okres zimowych balów, maskarad, pochodów i zabaw. Rozpoczyna się najczęściej w dniu Trzech Króli, a kończy we wtorek przed Środą Popielcową, która oznacza początek Wielkiego Postu i oczekiwania na Wielkanoc.

[madohora]

Nazwa pochodzi od włoskiego carne vale, a słowo to zaczerpnięte z łaciny oznaczało pożegnanie mięsa (carne mięso + valere obowiązywać, być ważnym, królować) lub "carne" - mięso + "vale" - żegnaj), przed rozpoczynającym się Wielkim Postem. Inna etymologia tej nazwy, każe szukać jej źródeł w (łac. carrus navalis wóz w kształcie okrętu), nazwie wozu który uczestniczył w procesji świątecznej ku czci bogini Izydy a później Dionizosa w starożytnym Rzymie. Karnawał wywodzi się z kultów płodności i z kultów agrarnych. Od głębokiej przeszłości utrzymywało się przekonanie, że im wyższe będą skoki, tym wyżej będzie rodziło zboże. Między innymi dlatego Karnawał jest tak ściśle związany z tańcami. W wielu krajach europejskich, zwłaszcza na wsiach praktykowano także tańce dookoła ogniska, najczęściej w formie koła.

[madohora]

Rio de Janeiro
Najsłynniejszy karnawał na świecie. Zwykle przybywa na niego ponad dwa miliony turystów. Po raz pierwszy odbył się w 1723 roku. Jego korzenie sięgają greckich bachanaliów, ale huczne obchody zorganizowali tu po raz pierwszy Portugalczycy, zaś pierwsza maskarada odbyła się w 1840 roku. Słynną sambę zaprezentowali Afrykanie w 1917, to wtedy też karnawał w Rio przybrał formę, jaką znamy. Zabawa zaczyna się pięć dni przed Środą Popielcową. Na ulicach odbywają się setki imprez i prezentują się liczne szkoły samby. Najważniejszym wydarzeniem jest parada szkół samby na sambodromie, reprezentujących różne dzielnice miasta. Każda szkoła w ciągu godziny opowiada, tańcząc, jakąś historię, a w przedstawieniu biorą udział piosenkarze i tancerze w barwnych kostiumach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

INDIE. PRZYPADKOWO ZASTRZELIŁ GOŚCIA IMPREZY SYLWESTROWEJ. SAM ZMARŁ NA ZAWAŁ SERCA - Interia - 02.01.2023

[madohora]

KIEDY ZACZYNA SIĘ KARNAWAŁ - Nasze Miasto - 03.01.2023

[madohora]

[madohora]

ŚWIĘCENIE WINA.
„Hej gody, gody, gody,
Lepsze było wino z wody
w Kanie Galilejskiej“.
Powyższe pienia rozlegają się w czasie Bożego- Na
rodzenia po kościołach i damach naszych na pamiątkę
cudownego zdarzenia w Kanie Gal lejskiej. Mówi nam
Ewangelja św., że Pan Jezus był raz obecnym na we
selu u krewnych matki swej Najśw Marji Panny w Ka
nie Galilejskiej. Tam to zabrakło oblubieńcom podczas
uczty weselnej wina, co też niebawem i Najśw. Mafia
Panna spostrzegła, a ch-cąc oblubieńców wybawić z kło
potu i przyjść im w pomoc, poszła do Syna swego, ana
ezusa i rzekła mu: „Wina nie mają“, n.a co Pan Jezus
odpowieaział Matce swej, że czas jeszcze nań nie przy
szedł. Lecz Matka Jezusowa wiedziała, że co Pan Je
zus tylko zechce, to uczynić może, spieszyła więc do
uczni jego i rzekła im: „cokolwiek wam rzecze, uczyń
cie!“ Uczniowie posłuszni matce swego mistrza, poszli
do Pana Jezusa, który im też rozkazał nanosić pełne
stągwie wody, a gdy to uczynili, pobłogosławił tę wodę
i kazał na stół postawić. Gdy goście ją skosztowali, nie
-mogli nadziwić się nad dobrocią tego wina przem'emo-
nego w sposób cudowny z wody, jakiego jeszcze do
tąd nie pili, mówiąc, że „zwykle lepsze wino najpierw
dawają, a lichsze na ostatku, a tu się wprost odwrotnie
dzieje, bo teraz wino» lepsze było niż przedtem“.
W dzień św. Jana Apostoła, albo jak niektórzy też
mówią, w trzecie święto Bożego Narodzenia odbywa się
święcenie wina w czasie mszy św. przed ostatnią ewan
gelią, którą się opuszcza. Święcenie wina rozpoczyna
się modłami przy święceniu zwykle używanemu, a po
nich dopiero odmawia się ewangelii czyli początek
ewangelji św. Jana.
Kościół poświęca wino na następującą pamiątkę:
Okrutny Domicjan, cesarz rzymski, postanowił zgła
dzić św, Jana. Kazał więc podać św. Janowi zatrute
wino w kielichu, które św. Jan przeżegnał i wypił, a
trucizna stała się nieszkodliwa. Dlatego też widzimy
św. Jana na obrazku z kielichem w reku. z którego wy
skakuje wąż, symbol trucizny. Modlitwy poświęcenia
mieszczą w sobie powyższy wypadek.
I przed lub po mszy św. może zostać wino w święto
św. Jana poświęcone, a wtenczas zamiast ewangelii św.
Jana odmawia się ewangelię o cudzie w Kanie GalJejskiej
Cel święcenia wina jest ten, by ludzie uwolnieni zo
stali od wszelakiej choroby i wszelkich szkodliwych
rzeczy.
To też na pamiątkę powyżej wymienionych wyda
rzeń i tn cudu w Kanie Galilejskiej i uczynienia wina z
trutego nieszkodúwem i lud nasz na Górnym Śląsku
dawał sobie nieco w ina .poświęcić w fcośeiete.
Wino to, ®dy .przyniesiono je poświęcone z kościoła,
dawano do skosztowania domownikom tym, którzy Jo
kościoła iść nie mogli, a resztę wina zachowywano jako
lekarstwo.
Był dawniej na Górnym Śląsku powszechny zwy
czaj, że w dzień św. Jana Apostoła dawano w kościo
łach w powyższy sposób poświęcone wino obecnym do
picia w ten sposób, że kapłan stojąc przed ołtarzem albo
gdy łudzi było za wiele, to idąc przez kościół (ludzie po
klękali w” rzędzie) dawał każdemu niecoś napić się wina.
Wierni klęcząc przyjmowali wino z uszanowaniem wie
dząc, że było ono poświęcone. Wina udzielał kapian
z kielicha, którego używał codziennie do mszy św.
Później zwyczaj ten z ważnych przyczyn ustał, a
może tylko w pojedynczych miejscowościach záchov ał
się. Dotąd jaszcze trzymano się zwyczaju tego w Je
mielnicy w powiecie. Wielko. - Strzeleckim.
Ludzie starzy utrzymywali dawniej, i mocno w to
wierzyli, że kto się przejrzy w kielichu, w którym by
wają przechowywane liostje, lub którego kapłan użj wa
do mszy św., ten zostaje uleczony od żółtej choroby.
Była więc sposobność do przeglądania się w kielichu ta
kim podczas rozdzielania wina w dzień św. Jana Apo
stoła. I w innym czasie trzymano się tego zwyczaju,
bo gdy zapadł na żółtą chorobę, to udawał się do ko
ścioła i tam prosił kapłana o pokazanie mu kielicha, a
że każdy kielich kościelny wewnątrz jesi żółty, lub po
złacany, to też można było się w nim przejrzeć jak
v zwierciadle.
To przejrzenie się, czyli widzenie twarzy swej w
kielichu kościelnym miało wpłynąć na rychłe uleczenie
od żółtej choroby.
Było również i to mniemanie, (które to dawniej
w czasie śwąt Bożego Narodzenia opowiadano sobie,
a o którem jeszcze i teraz starzy ludzie wspominają),
że w Nowy Rok o północy, skoro tylko zegar wskaż
godzinę dwunastą, wszystka woda ma smak wina, czyli
ż>s woda zostaje w wino przemieniona na pamiątkę prze
miany wody w wino w Kanie Galilejskiej. Twierdzono
więc, że kto w tejże chwili nabierze wody (n. p. ze stu
dni), to do domu przyniesie wodę, która ma smak wina.
Lecz, że sposobność ta trwała tylko małą chwilkę, a ze
gary nie wszystkie wskazywały czas dokładnie, przeto
trudno było tę najdogodniejszą chwilkę upatrzeć, ponie
waż nikt też nie wiedział, według którego zegaru się kierować

ZAPUSTY NA KASZUBACH

[madohora]

ZAPUSTY NA KASZUBACH

Zarówno zapusty jak i inne zwyczaje Kaszubów mają swoje źródło w dawnej przeszłości i tworzą ich kulturę. Zapusty, to czas zabaw i tańców. W tym czasie często spożywa się też duże ilości alkoholu. Panny wystrojone w piękne suknie brały udział w balach, by znaleźć mężów. Okres ten kończy się w ostatki. Dawniej w zapusty jedzono dużo tłustych dań, bardzo popularne były placki ziemniaczane. Jedzono wiele, jakby chciano zaspokoić głód przed zbliżającym się postem. Ludzie bardzo biedni starali się w tym dniu zjeść choć trochę mięsa wierząc w to, że kto w zapusty nie je mięsa, tego komary przez lato zjedzą. W tym czasie smażono też pączki, faworki i bliny. Taniec, zabawa, śpiewy, to nieodzowne elementy zapustne widoczne w każdym zakątku Kaszubów. Kaszubskie zwyczaje zapustne są bardzo wesołe i swawolne. Do dzisiaj zachował sie tu zwyczaj chodzenia w zapusty przebierańców. Spotkać można wśród nich postacie z kolędowania, niedźwiedzia, konia, bociana, cygana, czy żandarma. Bawią się zarówno starzy jak i młodzi. Ludzie bawią się szalenie, ale wraz z wybiciem północy kończy się zabawa i rozpoczyna się czas Wielkiego Postu. Zgodnie ze zwyczajem, we wtorek zapustny piecze się wyjątkowe ciasto, tzw. "popielnik". Ciasto to piecze się z reszty ciasta po pùrclach zôpùstnëch. Na Kaszubach bardzo przestrzega się dni postnych, dlatego też we wtorek zapustny dokładnie myje się wszystkie patelnie i garnki w których było przygotowywane na zapusty mięso. Dawniej na czas postu patelnie wieszano na płocie lub na kominie. Głównym pożywieniem Kaszubów w czasie postu były krëpe, bùlwe i slëdze. Śledzie były stosunkowo tanie, więc gospodarze mogli sobie pozwolić na zakup całej beczki śledzi, które spożywano w czasie postu. Zapusty, to czas w którym na Kaszubach odwiedzało się dalekich krewnych. Rodziny zbierały się i w kilka sań wyruszano na wspólne odwiedziny bliskich. Kaszubskie zwyczaje karnawalowe są bardzo urozmaicone,a wiele z nich przetrwało do dziś.

[madohora]

ŻEGNAMY STARY ROK - Radio Katowice - 31.12.2022

KARNAWAŁ NA ŚWIECIE

[madohora]

Widowiskowe karnawały odbywają się w Rio de Janeiro, w Wenecji oraz na Wyspach Kanaryjskich i w Niemczech. Drugim największym, po karnawale w Rio de Janeiro, pod względem liczby odwiedzających go turystów jest Notting Hill Carnival w Londynie. Co roku w ciągu dwóch dni przyciąga ponad 1,5 mln turystów.

[madohora]

[madohora]

Jednym ze zwyczajów jest Lot Anioła. W 2007 aniołem była włoska pływaczka Federica Pellegrini, natomiast w 2008 amerykański raper Coolio.

[madohora]

Coroczny festiwal w Londynie trwa dwa dni (niedziela i poniedziałek, tzw. Bank Holiday Monday) w sierpniu w dzielnicy Notting Hill.

[madohora]

Centrum niemieckiego karnawału (Karneval) jest północna Nadrenia-Westfalia, gdzie co roku 11 listopada o godz. 11.11 rozpoczyna się tzw. piąta pora roku (tak nazywa się karnawał w Kolonii). Przez kolejne miesiące (w czasie adwentu nie wszędzie) odbywają się posiedzenia karnawałowe, sowicie podlewane alkoholem i intensywne przygotowania stowarzyszeń karnawałowych do karnawałowej parady końcem karnawału. Święto Trzech Króli rozpoczyna powszechny karnawał. W ostatni czwartek karnawału (Weiberfastnacht) w Nadrenii i Westfalii kobiety uzbrojone w nożyce obcinają mężczyznom krawaty, oprócz tego odbywają się też kobiece szturmy na ratusze. Co roku w Weiberfastnacht, punktualnie o godzinie 11.11 kilkadziesiąt tysięcy przebranych w barwne kostiumy kobiet wdziera się do ratuszy w Düsseldorfie, Bonn, Kolonii, Moguncji i innych niemieckich miastach, by obciąć krawaty urzędnikom i otrzymać symboliczny klucz do bram miasta, przejmując na ten dzień symbolicznie władzę. W ostatni poniedziałek (Rosenmontag) odbywają się duże karnawałowe parady, z muzyką, wozami pełnymi przebierańców zrzeszonych w towarzystwach karnawałowych, rzucających słodycze w tłum. Poszczególne regiony mają swoje zawołania (Narrenruf), np. Kölle Alaaf w Kolonii.
Poza powyższym obszarem istnieje zwyczaj świętowania karnawału pod nazwą Fasching, Fastnacht, Fastelabend lub Fasnacht - także poza Niemcami. Np. w Moguncji używa się nazw "Mainzer Fastnacht", "Määnzer Fassenacht" lub "Meenzer Fassenacht".

[madohora]

Карнава́л (от итал. carnevale — карнавал, из лат. carnem levāre — «убрать мясо», начало поста — праздник, связанный с переодеваниями и красочными шествиями. Аналогичен славянской Масленице. Распространен в католических странах и восходит к языческим обычаям Римской империи. По времени обычно предшествует Великому посту, откуда и происходит название. Сопровождается массовыми народными гуляньями с уличными шествиями и театрализованными представлениями.Карнавал появился в IX—X в. К этому времени относятся наиболее ранние упоминания о периодических городских празднествах в разных городах Западной Европы. Первые карнавалы появились в Италии — Венецианский карнавал, где раньше всего появились большие независимые города. Затем появились карнавалы во Франции, позже всего — в Германии: Майнц, Дюссельдорф и Кёльне. Народно-праздничные формы обычно составляли вторую, неофициальную половину праздника, тогда как первая была связана с выполнением определённых церковных ритуалов. Лишь в XVIII и XIX вв. они разделились, и карнавал стал существовать как один из видов массовых развлечений. Главнейшая часть любого карнавала — шествие по главным улицам города. Ведущий его мотив — изобилие, происходящее от древнейших праздников урожая. Оно может быть выражено в огромных кучах сельскохозяйственных продуктов, цветов, кушаний, которыми кормят всех жел

[madohora]

[madohora]

Liés généralement à la fête chrétienne de Mardi gras, les carnavals sont un type de fête relativement répandu en Europe et en Amérique. Ils consistent généralement en une période où les habitants de la ville sortent déguisés (voire masqués ou bien maquillés) et se retrouvent pour chanter, danser, faire de la musique dans les rues, jeter des confettis, éventuellement autour d’une parade.

[madohora]

[madohora]

Le mot carnaval apparaît en français en 1549 sous la forme carneval dans le sens de « fête donnée pendant la période du carnaval ». Il vient de l'italien carnevale ou carnevalo. Ce mot a pour origine carnelevare, mot latin formé de carne « chair » et levare « ôter »1. Il signifie donc littéralement « entrée en carême ». Des étymologies fantaisistes ont été jadis avancées, telle que « caro vale ! » : « adieu la chair ! ». Jusqu'au XIXe siècle, le mot « carême-prenant » a été utilisé en français à égalité avec « carnaval ». Il a été orthographié de diverses manières : caresme-prenant, quaresmeprenant, etc. On le trouve utilisé dans le journal de Pierre de l'Estoile, chez Molière, etc. De « carême-prenant » on a dérivé deux expressions, l'une : « tout est de carême-prenant », pour parler de certaines libertés, en particulier dans le domaine des mœurs, qui se prennent ou prenaient traditionnellement pendant le carnaval. L'autre : pour désigner une personne costumée en carnaval, ou, en général, quelqu'un d'habillé de façon ridicule : « Au secours, au secours, votre fille on l'emporte, Des carêmes-prenants lui font passer la porte, ». « Vous voulez donner votre fille à un carême-prenant4, ». Du mot « carnaval » on a dérivé les mots « carnavaleux » et « carnavalier ». Le premier désigne dans la région de Dunkerque et au Québec un participant au carnaval5,6. Le second plutôt un artiste créant des œuvres pour le carnaval tels que chars, géants, grosses têtes, etc. Les carnavaliers les plus célèbres en France sont à Nice, où le métier se transmet de père en fils depuis 1870, et où ce mot est traditionnellement utilisé.

[madohora]

[madohora]

D'après le calendrier religieux, le carnaval débute à l'Épiphanie (le 6 janvier), date qui marque la fin des fêtes de Noël et s'arrête le mardi gras, veille du début de la période de carême. Les Laetare sont des carnavals de mi-carême. Les saturnales des Romains et les fêtes dionysiaques en Grèce sont des précédents historiques du carnaval. Le carnaval est une tradition archaïque liée aux cycles saisonniers et agricoles. L’historien des religions Mircea Eliade écrit : « Toute nouvelle année est une reprise du temps à son commencement, c’est-à-dire une répétition de la cosmogonie. Les combats rituels entre deux groupes de figurants, la présence des morts, les saturnales et les orgies, sont autant d'éléments qui dénotent qu’à la fin de l’année et dans l’attente du Nouvel An se répètent les moments mythiques du passage du chaos à la cosmogonie »8. Eliade écrit encore : « Alors les morts pourront revenir, car toutes les barrières entre morts et vivants sont brisées (le chaos primordial n'est-il pas réactualisé ?) et reviendront puisqu'à cet instant paradoxal le temps sera suspendu et qu'ils pourront donc être de nouveau contemporains des vivants ». Eliade souligne que les peuples ont « d’une manière profonde le besoin de se régénérer périodiquement en abolissant le temps écoulé et en réactualisant la cosmogonie » Dans l’essai Le Sacré et le Profane Mircea Eliade écrit : « L'abolition du temps profane écoulé s’effectuait au moyen des rites qui signifiaient une sorte de « fin du monde ». L'extinction des feux, le retour des âmes des morts, la confusion sociale du type des saturnales, la licence érotique, les orgies, etc. symbolisaient la régression du cosmos dans le chaos ». Mircea Eliade parle des valeurs cosmologiques du carnaval même dans son Traité d'Histoire des religions (chapitre XI, Temps sacré). En Allemagne, Autriche et en Suisse, le carnaval débute en principe le 11 novembre à 11 h 11 et se termine l'année suivante le Mardi gras.[réf. nécessaire] En Grèce, il s'appelle Apokriá et se termine le lundi pur.

[madohora]

[madohora]

Les masques prennent les caractéristiques des êtres surnaturels qui sont les démons et les esprits des éléments de la nature, c’est pourquoi le masque a une fonction apotropaïque. À la fin le temps et l’ordre du cosmos, bouleversés pendant le carnaval, sont reconstitués (nouvelle création, nouvelle cosmogonie) par la cérémonie de la lecture du « testament » et par les « funérailles » du carnaval qui souvent consistent en la brûlure du « Roi Carnaval » représenté par un mannequin ou une poupée de chiffon. D'autres fois l'image du carnaval est noyée ou décapitée (à propos de la mort rituelle du carnaval voir Le Rameau d’or écrit par James George Frazer). Les travestissements de tous genres, les bals nocturnes et masqués, les promenades du dimanche gras et du mardi gras sont les principaux amusements auxquels on se livre pendant le carnaval. Le carnaval de Venise et en général ceux des pays méridionaux sont les plus célèbres et les plus brillants.

[madohora]

[madohora]

Traditionnellement, dans le christianisme, le carnaval marque la dernière occasion de célébration des aliments gras et autres avant le début du Carême. La période entre le début du Carême et Pâques (autrement dit la durée du Carême), selon le calendrier de l'Église, est de quarante jours. Traditionnellement, pendant le Carême, aucune fête ne doit avoir lieu, et les gens doivent s'abstenir de manger des aliments riches, tels que la viande, les produits laitiers, les graisses et le sucre. Les quarante jours du Carême, rappelant le récit biblique des quarante jours que Jésus passa dans le désert, servent à marquer une certaine période où le croyant chrétien se tourne vers Dieu et la discipline religieuse. Dans les jours précédant le Carême, il y aurait lieu de consommer tous les aliments et boissons riches en graisse, en sucre ou aux œufs. La tradition de cette consommation importante d'aliments avant le début du Carême serait censée être à l'origine du carnaval.

[madohora]

upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/CABEZAS_DE_CARNAVAL_DEL_DESFILE_DE_COMPARSAS_2006.jpg/220px-CABEZAS_DE_CARNAVAL_DEL_DESFILE_DE_COMPARSAS_2006.jpg" border="0" alt="vupload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/CABEZAS_DE_CARNAVAL_DEL_DESFILE_DE_COMPARSAS_2006.jpg/220px-CABEZAS_DE_CARNAVAL_DEL_DESFILE_DE_COMPARSAS_2006.jpg">

[madohora]

Carnival is a festive season which occurs immediately before Lent; the main events are usually during February. Carnival typically involves a public celebration or parade combining some elements of a circus, mask and public street party. People often dress up or masquerade during the celebrations, which mark an overturning of daily life. Carnival is a festival traditionally held in Catholic and, to a lesser extent, Eastern Orthodox societies. Protestant areas usually do not have Carnival celebrations or have modified traditions, such as the Danish Carnival or other Shrove Tuesday events. The Brazilian Carnival is one of the best-known celebrations today, but many cities and regions worldwide celebrate with large, popular, and days-long events. The Carnival of Rio de Janeiro is the biggest Carnival in the world, and the biggest popular party on the planet, according to the Guinness Book of World Records 2010. The Rio de Janeiro Carnival is also considered the world's most famous.

[madohora]

The Lenten period of the Liturgical year Church calendar, being the six weeks directly before Easter, was marked by fasting and other pious or penitential practices. Traditionally during Lent, no parties or other celebrations were held, and people refrained from eating rich foods, such as meat, dairy, fats and sugar. The forty days of Lent, recalling the Gospel accounts of the forty days that Jesus spent in the wilderness, serve to mark an annual time of turning. In the days before Lent, all rich food and drink had to be disposed of. The consumption of this, in a giant party that involved the whole community, is thought to be the origin of Carnival. While it forms an integral part of the Christian calendar, particularly in Catholic regions, some carnival traditions may date back to pre-Christian times. The ancient Roman festivals of Saturnalia and Bacchanalia may possibly have been absorbed into the Italian Carnival. The Saturnalia, in turn, may be based on the Greek Dionysia and Oriental festivals. While medieval pageants and festivals such as Corpus Christi were church-sanctioned celebrations, carnival was also a manifestation of medieval folk culture. Many local carnival customs are based on local pre-Christian rituals, for example the elaborate rites involving masked figures in the Swabian-Alemannic carnival. Some of the best-known traditions, including carnival parades and masquerade ball masquerading, were first recorded in medieval Italy. The carnival of Venice was for a long time the most famous carnival. From Italy, carnival traditions spread to the Catholic nations of Spain, Portugal, and France. From France, they spread to the Rhineland of Germany, and to New France in North America. From Spain and Portugal, they spread with Catholic colonization to the Caribbean and Latin America.
Other areas have developed their own traditions. In the United Kingdom, West Indian immigrants brought with them the traditions of Caribbean Carnival, however the Carnivals now celebrated at Notting Hill, London; Leeds, Yorkshire, and other places have become divorced from their cycle in the religious year, becoming purely secular events, that take place in the summer months.

[madohora]

The origin of the name "Carnival" is disputed, between those that have argue a link with the Italian word "carne" (meat), and those that argue a link with the word "carrus" (car). The link with carne would suggest an origin within Christianity, while the link with carro with earlier religions.

[madohora]

Folk etymologie exist which state that the word comes from the Late Latin expression carne vale, which means "farewell to meat", signifying that those were the last days when one could eat meat before the fasting of Lent. The word carne may also be translated as flesh, so suggesting carne vale as "a farewell to the flesh", a phrase actually embraced by certain Carnival celebrants who encourage letting go of your former (or everyday) self and embracing the carefree nature of the festival. However, explanations proceeding from carne vale seem to be folk etymologies and are not supported by philological evidence

[madohora]

Other scholars argue for the origin from the Roman name for the festival of the Navigium Isidis (ship of Isis), where the image of Isis was carried to the sea-shore to bless the start of the sailing season. The festival consisted of a parade of masks following an adorned wooden boat, that would reflect the floats of modern Carnivals. Modern Carnival shares resemblances with the Navigium Isidis.