ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

SZACHOWE MIKOŁAJKI - [size=10]Nowiny Gliwickie - 11.12.2019

[madohora]

[madohora]

Kult świętego był tak popularny, że od XVI wieku w kalendarzach protestanckich zachowano przy 6 grudnia zapis o wspominaniu tego dnia Mikołaja. Nazwę święto zastąpiono w nich Dniem Mikołaja

[madohora]

Przelotnie do pani Claus odniesiono się też w eseju zamieszczonym w czasopiśmie Harper’s Magazine w 1862 r. oraz w komicznej powieści The Metropolites (1864) Roberta St. Clara. Pojawia się tam jako kobieta w ubrana w wysokie kozaki, tuzin krótkich czerwonych halek oraz duży, stary słomiany beret.

[madohora]

Jedna z legend głosi, że pewien człowiek, który popadł w nędzę, postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego. Gdy biskup dowiedział się o tym, nocą wrzucił przez komin trzy sakiewki z pieniędzmi. Wpadły one do pończoch i trzewiczków, które owe córki umieściły przy kominku dla wysuszenia. Stąd w krajach, gdzie w powszechnym użyciu były kominki, powstał zwyczaj wystawiania przy nich bucików lub skarpet na prezenty. Tam, gdzie kominków nie używano, św. Mikołaj po cichutku wsuwa prezenty pod poduszkę śpiącego dziecka.

[madohora]

W Holandii są rozróżniane dwie postacie: Sinterklaas i Kerstman]. Sinterklaas jest to postać wzorowana na tradycyjnym wyglądzie Świętego Mikołaja, biskupa kościoła katolickiego, ubrana w purpurowy płaszcz, z pastorałem w ręce i mitrą na głowie. Towarzyszy mu zwykle pomocnik niosący na plecach worek z prezentami Zwarte Piet. Sinterklaas przypływa z Hiszpanii, dawniej kojarzącej się w Holandii jako kraj dobrobytu, na statku do najbliższego portu około 15 listopada, gdzie witany jest przez tłumy dzieci wraz z rodzicami. Następnie przesiada się na konia i wraz z orszakiem pomocników i dzieci przejeżdża przez miasto. Od tego dnia pojawia się w centrach handlowych, na placach, w szkołach, przedszkolach, gdzie rozdaje dzieciom prezenty. 5 grudnia, kończy się okres wizyt Sinterklaasa, wsiada on z powrotem na statek i odpływa żegnany przez wiwatujące dzieci śpiewające „Dag Sinterklaasje” (pol. „Żegnaj Mikołaju”). Kestman jest wzorowany na komercyjnej postaci spopularyzowanej przez reklamę Coca-Coli. Nocą w Wigilię Bożego Narodzenia zakrada się do domu przez komin lub po drabinie i zostawia dzieciom podarki, które odnajdują pod choinką.

[madohora]

,

[madohora]

[madohora]

Trollami są także Muminki występujące w cyklu powieści i opowiadań dla dzieci autorstwa Tove Jansson. Pierwsza powieść z tego cyklu nosiła tytuł Małe trolle i duża powódź, a słowo „troll” występowało często w oryginalnym tekście szwedzkim, w przeciwieństwie do polskich przekładów: powieść Zima Muminków nosi oryginalny tytuł Zima trolli – Trollvinter, a w szwedzkim oryginale słowo „Muminek” brzmi Mumintroll.

[madohora]

Dziadek Mróz – Rosja

[madohora]

Dawną fińską tradycją było przebieranie się za kozła, w celu otrzymania resztek świątecznego jedzenia. Zwykle taką osobą był starszy człowiek, tradycyjnie nazywany Nuuttipukki.

[madohora]

Początkowo Dzień Świętego Mikołaja obchodzony był jedynie w Europie Wschodniej. Dopiero w XIII wieku postanowiono obchodzić uroczyście imieniny Mikołaja także w Europie Zachodniej; mniej więcej w tym czasie wypełniono w Utrechcie monetami buciki czworga ubogich dzieci, a także w innych miastach postarano się zorganizować drobne podarunki dla biednych.

[madohora]

Na ten ubiór narzucona jest bogato zdobiona złotymi ornamentami kapa zapinana z przodu na łańcuszek i dwa haczyki, której wewnętrzna strona jest w kolorze złotożółtym lub białym. Kiedy Sinterklaas siedzi na koniu, jego kapa opada na grzbiet zwierzęcia.

[madohora]

Na głowie Sinterklaas ma czerwoną czapkę, która kształtem przypomina do złudzenia mitrę, nakrycie głowy biskupów, natomiast w ręku trzyma pastorał.

[madohora]

Dawniej rodzice straszyli swoje pociechy mówiąc, że Zwarte Piet wkłada niegrzeczne dzieci do worka i zabiera ze sobą do Hiszpanii (do XVI w. tereny współczesnej Holandii należały do Hiszpanii, więc kraj ten kojarzył się Holendrom niezbyt przyjemnie), gdzie przez cały rok będą musiały ciężko pracować. Ze względów pedagogicznych stosowanie tej metody wychowawczej było mocno krytykowane i ma obecnie wartość jedynie historyczną, gdyż praktycznie wyszło z użycia.

[madohora]

Złośnik (Vixen)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TYSIĄC MIKOŁAJÓW BRAŁO UDZIAŁ W BIEGU MIKOLAJKOWYM - Nasze Miasto - 05.12.2021

[madohora]

PONAD 1000 MIKOŁAJÓW BIEGAŁO W KATOWICACH - Radio Katowice - 05.12.2021

[madohora]

Hans Christian Andersen, Krasnoludek u kupca

[madohora]

Jesienią 2006 twórca Pomarańczowej Alternatywy Waldemar Fydrych utworzył Komitet Wyborczy Wyborców Gamonie i Krasnoludki, z którego startował (bez powodzenia, ale z wynikiem lepszym niż na przykład kandydat Ligi Polskich Rodzin) w wyborach samorządowych 2006 na prezydenta Warszawy. Jego komitet wyborczy wystawił także kandydatów do Rady Miasta Warszawy, ale nie udało mu się wprowadzić do Rady żadnego z nich.

[madohora]

Krasnale ogrodowe to gipsowe lub plastikowe figurki wysokości kilkudziesięciu centymetrów, niekiedy przekraczające metr, pomalowane jaskrawymi kolorowymi farbami, przedstawiające bajkowe krasnoludki i ustawiane przez niektórych właścicieli posesji w ogrodach, w celu ich upiększenia. Moda na tego rodzaju ozdoby szczególnie popularna jest w Niemczech. W latach 90. rzemieślnicze wytwórnie ogrodowych krasnali, powstały bardzo licznie w polskich miejscowościach wzdłuż granicy z Niemcami. Szczególnie wiele powstało ich między innymi w Nowej Soli.

[madohora]

Krasnal ogrodowy (niem. Gartenzwerg) – figurka z ceramiki, gipsu lub tworzywa sztucznego, przedstawiająca krasnala, przeznaczona do dekoracji ogrodu przydomowego. Wzorem do postaci krasnala byli niemieccy górnicy z okresu średniowiecza. Według szacunkowych ocen w niemieckich ogrodach znajduje się około 25 milionów krasnali.

[madohora]

Wrocławskie krasnale stały się inspiracją dla innych miast. W Suwałkach powstał szlak 10 krasnali – bohaterów baśni O krasnoludkach i o sierotce Marysi autorstwa pochodzącej z Suwałk Marii Konopnickiej – wzorowany na wrocławskim, do którego postacie krasnali zaprojektował wrocławski rzeźbiarz Piotr Makała, opierając się na ilustracjach Jana Marcina Szancera W Legionowie przy przedszkolu stanęła figura Koszałka Opałka autorstwa Tomasza Moczka.

[madohora]

We wczesnych utworach J.R.R. Tolkiena, np. w Księdze zaginionych opowieści, gnomy to inna nazwa Ñoldorów, jednego z rodów elfów.

[madohora]

Zapomniane oblicze Świętego Mikołaja

[madohora]

JARMARK BOŻONARODZENIOWY W KATOWICACH - www.msn.com.pl - 05.11.2022

[madohora]

Od IX wieku Mikołaj był czczony w chrześcijaństwie wschodnim i zachodnim jako święty i cudotwórca. Żywot pióra archimandryty Michała z IX wieku przekazuje, że 6 grudnia obchodzono w Konstantynopolu święto Mikołaja, które traktowano jako godne przygotowanie do Bożego Narodzenia. Cesarz Leon VI (zmarły w roku 912) stwierdził: nieprzyjaciel ludzkości doznaje porażki podczas każdej uroczystości ku czci świętych, ale w największy gniew wprawia go święto świętego Mikołaja, ponieważ jest ono obchodzone na całym świecie

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ORZECHY WŁOSKIE TO MODNA DEKORACJA NA BOŻE NARODZENIE - Nasze Miasto - 16.11.2022

[madohora]

W początkach wojny osiemdziesięcioletniej księża kalwińscy próbowali zaniechać uroczystego obchodzenia Dnia Świętego Mikołaja ze względu na zbyt dużą zawartość elementów herezji. Święto było jednak już tak popularne, że wezwanie do bojkotu nie spotkało się z pozytywnym przyjęciem nawet u protestanckiej części społeczeństwa.

[madohora]

XVII-wieczny malarz holenderski Jan Steen uwiecznił na dwóch obrazach poranek święta Sinterklaasa. Na obrazie pt. Dzień św. Mikołaja widać, co przyniósł dzieciom w prezencie Święty Mikołaj. Najszczodrzej została obdarowana mała dziewczynka, która dostała od Mikołaja lalkę oraz wiaderko pełne zabawek i słodyczy. Stojący po lewej stronie chłopiec ociera łzy, albowiem znalazł w bucie rózgę. Starsza dziewczynka uniosła triumfalnie jego bucik do góry, a inny chłopiec śmieje się, wskazując ręką na bucik z rózgą. Tylko stojąca z tyłu babcia patrzy przychylnie na płaczącego chłopca i sięga za zasłonkę, gdyż być może ukryła tam prezent dla niego[15]. W owych czasach chłopcy często znajdowali w bucikach rózgę lub woreczek z solą.

[madohora]

[madohora]

Zbliżone do współczesnych zwyczaje mikołajkowe są udokumentowane od XV wieku w źródłach polskich, czeskich, austriackich, holenderskich, belgijskich i niemieckich. Święty Mikołaj pełnił w nich rolę osoby przynoszącej prezenty z okazji własnego święta. Jego atrybutami były siwa broda, pastorał, mitra oraz długa, czerwona szata biskupia. Wieczorem 5 grudnia obdarowywał owocami, orzechami, ciastkami czy cukierkami dobrze zachowujące się dzieci. Niegrzeczne uderzał pastorałem. Gdy nie pojawiał się osobiście, dzieci starały się przekazać, że czekają na prezenty, na różne sposoby. Z Holandii zachowały się zapisy o wystawianiu butów przy kominku. W Czechach dzieci wieszały skarpety na ramach okiennych, a w Austrii kładły buty na parapecie

[madohora]

KABANOSY W CIEŚCIE FRANCUSKIM

kabanosy 200 g
ciasto francuskie 300 g
jajka 1 szt.
czarnuszka 1 łyżka stołowa

Przygotowanie ciasta francuskiego: jeśli mamy odpowiednią ilość czasu, robimy domowe ciasto francuskie. Jeśli nie, korzystamy z gotowego półproduktu. Wystarczy 1 arkusz, czyli ok. 300 g. Rozwijamy ciasto na czystym blacie lub stolnicy. Kroimy wzdłuż krótszego boku na paski o szerokości ok. 1 cm.
Owijanie kabanosów: jeśli używamy dłuższych kabanosów, najlepiej przekroić je na kawałki. Każdy owijamy ciastem francuskim, tak aby delikatnie na siebie nachodziło. Układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i smarujemy rozmąconym jajkiem - najwygodniej będzie to zrobić za pomocą pędzelka kuchennego.
Pieczenie kabanosów w cieście francuskim: piekarnik rozgrzewamy do 180 stopni C. Owinięte kabanosy posypujemy równomiernie siemieniem lnianym oraz białym sezamem. Pieczemy przez 20 minut, kontrolując pod koniec stopień zarumienienia ciasta. Gotowe kabanosy w cieście francuskim studzimy na kratce i podajemy z ulubionymi dodatkami.

[madohora]

[madohora]

Dawanie prezentów jest wyrazem uczuć, starań i troski obdarowującego. Myślimy o kimś i chcemy mu to okazać. Zależy nam na tym, żeby podarek się spodobał, szczególnie gdy obdarowywanym jest dziecko. Czy rzeczywiście warto wmawiać maluchom, że to Mikołaj przeszukuje internet, żeby znaleźć najatrakcyjniejsze prezenty, że to on biega po sklepach lub czeka z niecierpliwością na kuriera, obgryzając paznokcie ze strachu, że przesyłka nie dojdzie na czas? I czy warto przekonywać dzieci, że za te wszystkie cudeńka, które leżą pod choinką (a 6 grudnia są poupychane w skarpetach i butach), płaci facet z lekką nadwagą? Czy rzeczywiście odbierzemy dzieciom „magię świąt”, mówiąc im, że to my – rodzice – wybierając i kupując upominki, staramy się sprawić im radość?

[madohora]

[madohora]

Odmawiano mu prawa do świętości, kwestionowano jego historyczność, zmieniano mu imiona oraz wciągano w ideologiczne i polityczne spory. Po wiekach stał się zakładnikiem komercji i postacią z wszechobecnych reklam. W najlepszym razie jego rolę ogranicza się obecnie do funkcji dostarczyciela prezentów. A jak było dawniej?

[madohora]

ak tylko relikwje znalazły się w Bari, ty- ’ siące okolicznych mieszkańców zaczęły się scho dzić do nich — zwłaszcza chorzy i ułomni, A ilu tam było uzdrowionych — ilu uwol nionych od czarta — ilu głuchych odzyskało słuch — ślepych wzrok — trudno się doliczyć. A tyle było tych cudów, że uzdrowieni wy stawili krzyż na tern miejscu, z którego można już było widzieć miasto, bo kto tylko na tem miejscu spojrzał na miasto i westchnął do świę tego — bywał uzdrowionym, I wystarczy wspomnieć jakiegoś księdza z Camerino, Dłuższy już czas cierpiał ten ksiądz na gar dło, że nie mógł spojrzeć w górę, bo miał skur czone żyły, a gdy doszedł do tego krzyża — i wezwał opieki św. Mikołaja, wyprostował się i — wyzdrowiał, A ten chory chłopczyk,,. Nie mógł nic jeść ni pić i usychał w oczach.,, I nie pomogły żadne rady ni żadne lekar stwa — zrozpaczeni zatem rodzice idą z nim do św. Mikołaja i proszą o pociechę — niestety, daremnie! Wracają do siebie zgnębieni, a mówią sobie po drodze: „Nieprawdę nam mówili Barzanie o św. Mi kołaju! Nie uzdrowił nam dziecka ten święty,,! Będący przy nich Barzanie — zaczęli ich karcić za tę mowę i zachęcać do ufności, a gdy to mówili, zawołał chłopczyk, że jest całkiem zdrowy!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Św. Mikołaj, biskup Mirreński należy do wielkich cudotwórców i życie jego, od za rania aż do schyłku, stanowi jedno pasmo cudów. Urodził się w Azji Mniejszej, w Lic] w mieście Patarze, z rodziców bardzo poboż nych. Sam od wczesnegb dziecięctwa odznaczał się wielką pobożnością. Cichy i skromny najchętniej przebywał w kościele, pil nie ćwi czył się również w naukach. Stryj jego widząc zalety Mikołaja, namówił go, za zgodą rodzi ców, do stanu duchownego. Zostawszy kapła nem, zajaśniał wkrótce wielkiemi cnotami, a będąc bogatym po rodzicach, hojnie rozda wał jałmużny, starając się usilnie, aby nikt s 0 tern nie dowiedział. Słowa Chrystusa Pana; ,,Niechaj nie wie lewica twoja, co prawica twoja czyni” (Mateusz VI, 3) były ulubioną dewizą młodego kapłana, Dowiedziawszy się, że pewien zubożały szlachcic w mieście Patarze, mający trzy do rosłe córki, przywiedziony do rozpaczy, post; npwił ratować resztę majątku, kosztem cnoty córek, wrzucił mu w nocy do mieszkania przez okno worek złota, z napisem: „na posag dla twojej najstarszej córki i na twoje u trzy m nie”. Dzięki temu człowiek ów porzucił swe złe zamiary i najstarszą córkę w> dał za n ż Wkrótce potem Mikołaj tym samym sposobem umożliwił zamężcie drugiej córki a następnie 1 trzeciej,^ czem skruszony szlachcic na u :y dogonił świętego kapłana i upadłszy mu do nóg, serdeczne złożył dzięki. Mikołaj zaś nakazał mu, by nikomu o tern nie wspominał. Przez czas pewien był Mikołaj przełożonym klasztoru, który stryj jego wybudował, ale za tęskniwszy do życia pustelniczego, udał śę w podróż do Ziemi św,-W droaze wybuchła wielka burza, okręt był bliski zatonięcia, ale Święty uspokoił podróżnych, modlitwą morze ciszył, a pewnego majtka, który, spadłszy z masztu, zabił się, do życia przywrócił. Zwie dziwszy święte miejsca, chciał się udać na paszczę, ale usłyszał głos, nakazujacy mu po wrocie do opuszczonych owieczek. Wrócił więc do klasztoru, lecz Bóg rozkazał mu, by szedł wśród ludzi i wsławiał imię Jego. Udał się za tem Mikołaj do Mirry, stolicy Licji, gdzie nie- ą odziewanie wybrany został i wyświęcony na ; skupa. Zostawszy biskupem prowadził życie jeszcze bardziej skromne, pracowite i umartwio ne. Od rana do nocy był na usługach swych kochanych owieczek. Brał udział w Soborze nicejskim, gdzie potępiono kacerstwo Arjusza. udy nastało prześladowanie chrześcijan za ce- sarzow rzymskich Dioklecjana i Maksymjana, Mikołaj wtrącony został do wilgotnej celi gdzie długo był więziony. Kiedy zaś na tron wstąpił Konstantyn W ielki, święty biskup do czekał się wolności Kościoła i sam mógł nie- tylko opuścm więzienie, ale i nawracać pogan, zamieniając świątynie pogańskie na kościoły chrześcijańskie. J Pewnego razu, trzej urzędnicy zostali nie winnie posądzeni o zdradę i skazani na śmierć Nieszczęśni skazańcy zwrócili się do Mikołaja o ratunek. Święty, litością zdjęty, ukazał się we sme cesarzowi Konstantynowi, nakłaniajac go do ponownego rozpatrzenia sprawy — wówczas przekonano się, iż owi urzędnicy byli niewinni niesprawiedliwie skazani. Gdy nadszedł czas zgonu, Mikołaja, święty ie ylko, że się nie smucił, lecz przeciwnie, radował się, śpiewając hymny dziękczynne i modląc się gorąco. Ostatniemi jego słowy były; „W ręce Twoje polecam ducha mojego' 5 (Psał. XXX, 2. 6). Umarł dn. 6, grudnia 327 r. Ciało jego złożono w mieście Mirze, gdzie za słynęło cudami — w XI w. przeniesione zosta ło do m, Barri w Apulji, we Włoszech,

[madohora]

Mały Miś zasnął w ciepłem łóżeczku. 1 przyśniło się Misiowi, że przyszedł do niego anioł. Anioł miał długą, białą suknię i ogromne mięciutkie skrzydła. A potem ujrzał Miś jak z lasu wyjechały sanie, zaprzężone w ślicznego konika. Dziń... dziń... dzwonią dzwoneczki. A na saniach sie dzi św. Mikołaj. I cóż to św. Mikołaj tam wiezie? Pewnie podarki dla grzecznych dzieci. Miś tak się ucieszył, że się roześmiał przez sen.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Przybywa do nas z workiem prezentów, ale tylko na kilka chwil. Już wkrótce wróci do swojej siedziby. Tylko gdzie mieszka święty Mikołaj?

[madohora]

Wiele lat temu fiński radiowiec przekonał dzieci słuchające jego audycji, że Święty Mikołaj mieszka na górze Korvatunturi (Góra-ucho). Wniesienie miało nasłuchiwać życzeń dzieci, napływających z całego kraju. W 1985 roku, odwołując się do tradycji, minister spraw zagranicznych

[madohora]

[madohora]

Laponia rozciąga się na obszarze za kręgiem polarnym, od Norwegii, przez Szwecję i Finlandię, aż do północnych rubieży Rosji. Stanowi rozległą wyżynę o wysokości 300-400 mnpm. Pojedyncze wzgórza wznoszą się do 800 mnpm. Mają łagodne zbocza bez stromych ścian i ostrych grani. Dziewicza przyroda Laponii jest chroniona przez sieć parków narodowych.

[madohora]

Laponię porasta gęsta tundra. Na południu rosną lasy sosnowe i świerkowe. Występują też laski brzozowe - za kręgiem polarnym stopniowo zastępowane przez mchy i porosty. Najbardziej charakterystyczne dla krajobrazu są skute lodem jeziora polodowcowe.

[madohora]

[madohora]

Pojawia się w postaci kolorowych łuków, promieni, pasm, serpentyn, zwykle zielonych lub czerwonych. Zorza powstaje w wyniku oddziaływania z atmosferą Ziemi wyrzuconych przez Słońce wysokoenergetycznych elektronów i protonów, które dotarły do Ziemi.

[madohora]

[madohora]

Można go spotkać na każdym kroku. Dziś Finlandia jest domem dla 200 tysięcy tych ssaków, których jest więcej niż mieszkańców Laponii. Renifery swobodnie przechadzają się po ulicach, nie zważając na przejeżdżające samochody. A inne zwierzęta?

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Samowie są ludem koczowniczym. Wytworzyli odrębną kulturę, ukształtowaną przez izolację Laponii od pozostałej części Półwyspu Skandynawskiego. Mają własną reprezentację polityczną a nawet odrębną flagę.

[madohora]

DJABEŁEK TRZECI. Które powiedz nam kochany, A wnet worki dobywamy... DJABEŁEK DRUGI. I rózeczką przetrzepiemy Nim do wora wpakujemy. DJABEŁEK PIERWSZY (otwiera księgą i czyta). Mania, Stasia, Romcia, Józia, Nawet Krzysia chociaż duża, Tych pięcioro ciągle broi Pełno przez nich niepokoi. DJABEŁEK TRZECI. W domu tak niegrzeczne były, Że ich matki umieściły — Aż na pensji — lecz cóż z tego? Nie nabyły nic dobrego. — DJABEŁEK DRUGI. Ach! ja znam je także wszystkie, Toż piekiełka one bliskie, DJABEŁEK TRZECI. Pani prosi, perswaduje, To się gniewa, nakazuje, Ale one po kazaniu Ani myślą o zadaniu. DJABEŁEK DRUGI. Z zadaniami zawsze bieda. Jak się gdzie odpisać nieda, To wykręty się znajduje I znów dalej się próżnuje.

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ W REKLAMIE CAŁUJE MĘŻCZYZNĘ - www.4fun.tv

[madohora]

(chór Aniołów — na nutę „Santa Lucyja'): Mała dziewczynko, chłopczyku mały nad wami czuwa aniołek biały radzi wam szczerze, bardzo się smuci kiedy dziecina serce odwróci. Aniołek wszędzie wam towarzyszy i wszystko widzi i wszystko słyszy Dzień i noc całą czuwa nad wami byście ni chwilę nie byli sami. Ileż zmartwienia, ileż radości w aniołka duszy w tej służbie gości bo gdy dziecina mu radość sprawi aniołek szczęśliw i błogosławi

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Meszek w lesie się zieleni Jagódeczka się czerwieni któż cię to jagódko stworzył kto tak pięknie umalował? Kto ci dał na czas gorący ze słodyczą smak chłodzący kto ci dał ten zapach miły czyjeż ręce cię zdobiły? Któż jagódkę stworzyć może jak nie ty o dobry Boże nawet w jagódce maleńkiej widać wszechmocność twej ręki

[madohora]

[madohora]

Patryk: - Bardzo bym | się smucił, gdyby nie było | Mikołaja, bardzo bym za nim (tęsknił. Nie mogłoby być świąt bez niego. On przyjeżdża do |: mnie wielkimi saniami z renif-erami. Jest ich dziesięć, a jeden ma czerwony nos. W swoim | liście do Mikołaja napisałem, że marzę o kartach z Danem Kuso, które się otwierają, bo mają magnes.

[madohora]

Martyna: - Bezśw. Mikołaja cały świat byłby bardzo smutny, bo zawsze jest wesoło, gdy się dostaje prezenty. Ale dorośli nie byliby smutni, bo oni nie muszą mieć prezentów od Mikołaja, bo marzą, żeby dostawać je od swoich dzieci. Na szczęście Mikołaj jest i przychodzi każdego roku w zimie Mieszka na północy, gdzie przez cały rok przygotowuje prezenty db każdego dziecka. Potem sam je przywozi i zostawia w domu. Ja chciałabym dostać od św. Mikołaja komputer.

[madohora]

Jasio pisze list do św. Mikołaja:
„Chciałbym narty, łyżwy, sanki i grypę na za kończenie ferii świątecznych”.

[madohora]

forum.gazeta.pl/forum/w,49353,131320686,151946514,Re_Wyslij_Mikolaja_znajomym.html?v=2#p151946514

[madohora]

[madohora]

Osoby odgrywające rolę Zwarte Pieta zachowują się w sposób żartobliwy, psocą i wykonują akrobatyczne sztuczki, a także rozdają wszystkim dookoła, jedyne w swoim rodzaju, malutkie ciasteczka z przyprawami korzennymi, które nazywają się: kruidnootjes i pepernoten.

[madohora]

Patara była miejscem urodzenia (ok. 270 n.e.) świętego Mikołaja, biskupa Myry (obecnej Demre).

[madohora]

[madohora]

WYŚLIJ MIKOŁAJA ZNAJOMYM

[madohora]

Ruiny miasta zajmują obecnie znaczny obszar. Wśród dobrze zachowanych zabytków z czasów rzymskich wyróżnia się teatr, zbudowany za panowania Antoninusa Piusa, i łuk triumfalny Mettiusa Modestusa (zarządcy Licji) z 100 n.e. Termy zostały wybudowane przez Wespazjana, jak głosi inskrypcja na nich umieszczona.

[madohora]

A W GLIWICACH UKRADLI MIKOŁAJA

[madohora]

W NIEMCZECH NIE CHCĄ MIKOŁAJA

[madohora]

PRZYSŁOWIA NA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA

[madohora]

DOWCIPY O ŚWIĘTYM MIKOŁAJU

[madohora]

Mikołaj na Śląsku cieszył się wielkim kultem. Świadczy o tym liczba kościołów pod jego wezwaniem. Początkowo "Śląski" Mikołaj był pasterzem, który chronił bydło przed wilkami. W dniu 6 grudnia w kościołach składano w ofierze białe gęsi i koguty. W drugiej połowie XIX wieku zakazano tego typu praktyk.

[madohora]

Obdarowywanie dzieci w tym dniu jest późniejsze i dotarło na Śląsk z kultury zachodniej. Święty przybywał z całym orszakiem. Byli w nim aniołowie, był też i diabeł. W naszych stronach dzieci kładąc się do łóżka w dniu 5 grudnia stawiały czasem talerz na parapet okna. A gdy się budziły w Mikołaja znajdowały na tym talerzu różne słodycze

[madohora]

W tradycji śląskiej ważne miejsce ma – sięgający II połowy XIX w. i zapożyczony prawdopodobnie z Niemiec – zwyczaj obdarowywania dzieci słodyczami 6 grudnia w dzień św. Mikołaja. Mikołaj, czyli postać przebrana za św. Mikołaja biskupa, wedle tradycji przynosi prezenty wieczorem – po zapadnięciu zmroku lub w nocy, kiedy dzieci śpią. W niektórych domach przybycie Mikołaja oznajmia dźwięk dzwoneczka. Podarunki mikołajowe są raczej drobne – np. słodycze, smakołyki, książeczki czy małe zabawki. Czas większych prezentów przychodził po adwentowym oczekiwaniu dopiero w wigilię Świąt Bożego Narodzenia, kiedy w śląskich domach pojawiało się Dzieciątko. Ono to przybywa zwykle z większymi podarunkami. Gdzieniegdzie w powiecie gliwickim zachowały się i są kultywowane dawne formy obchodzenia
dnia św. Mikołaja i nadal po południu i wieczorem domy odwiedza Mikołaj w mitrze i z pastorałem, któremu zazwyczaj towarzyszą diabeł i anioł. Diabeł z widłami, rzemieniem i powrozem straszy niegrzeczne dzieci, a także wypomina im ich całoroczne przewinienia, zaś anioł zapewnia, że dziecko nie było jednak takie złe i trzeba dać mu jeszcze szansę, po czym
pomaga Mikołajowi wyciągać z wielkiego wora niespodzianki. W przeszłości „prezentem” dla niegrzecznych dzieci była rózga lub „tytka z wąglem abo łoszkrabinami” (papierowa torebka z węglem lub obierkami – np. z jabłek, kartofli), jednak zazwyczaj nawet największy łobuz dostawał jeszcze choć drobny słodki upominek, z komentarzem, że to „na zachętę”
i że za rok Mikołaj może nie być już tak pobłażliwy dla wybryków małego gagatka.
Obecnie zwyczaj ten kultywowany jest w niektórych prywatnych domach, ale przede wszystkim w przedszkolach i szkołach, gdzie dzieci odwiedzane są przez Mikołaja w stroju biskupa, obdarowującego je prezentami. Nie otrzymują ich jednak od świętego za darmo. Maluchy, a nawet starsze dzieci z pierwszych klas szkoły podstawowej muszą powiedzieć wierszyk, zaśpiewać piosenkę, a czasem odmówić krótką modlitwę, wówczas święty łaskawym okiem spogląda i przekazuje wyczekany prezencik. Jednak w ostatnich latach coraz częściej placówki, centra handlowe i ulice naszych miast i wsi nawiedzają „wyrośnięte krasnale” – brzuchate Mikołaje w czerwonych ubrankach, noszące się z „amerykańska”, próbujące wyprzeć Mikołaja w mitrze, w szatach biskupich… Śląskie tradycje są jednak na tyle silne, a rodzice i dziadkowie na tyle mądrzy, by nie dać się oszukać „podrabianym Mikołajkom”.

[kucelka2]

To bardzo mądry i wiele wyjaśniający artykuł.
Powinien być rozgłaszany. Wielu ludzi nie rozumie o co chodzi z tymi podwójnymi prezentami.

A tu jasne! Mikołaj skromny,by chwalić grzeczność,a potępiać,z przymrużeniem oka, złe postępowanie, bo w Adwencie - CZUWAJCIE ,by dusza czystą była od grzechu ,
a po Adwencie i na wielką radość od Dzieciątka, pod choinkę - bogatsze prezenty.

Dziękuję bardzo za oświecenie.

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

[madohora]

Już niebawem Mikołaje
Tak mi się dzisiaj wydaje

[madohora]

Na Świętego Mikołaja ucieszy się dzieciąt zgraja
Bo chłopaki i dziewczęta - wyczekują na prezenta
Jedne będą miały cacko - że się sprawowały gracko
A zaś drugie dla zachęty - bo nie były wiercipięty

[madohora]

Święty Mikołaj już do nas zmierza
Widziałam jego strasznego zwierza
A pan Mikołaj miał sanie i wóz
A na nim worek prezentów wiózł

[madohora]

Będę na niego czekać w sobotę
Nie ważne co też będzie potem
Niech mi przyniesie prezentów worek
I do term bilet na wtorek

[madohora]

MIKOŁAJKOWE DNI PROMOCJI ZDROWIA - Radio Katowice - 03.12.2014

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ ZATRZYMANY W ZATORZE - Nasze Miasto - 03.12.2014

[madohora]

KULAWY MIKOŁAJ ODWIEDZI W CZWARTEK KATOWICE - Dziennik Zachodni - 03.12.2014

[madohora]

Mikołaj (gr. Nikólaos (Nikólassos), od nike + laos (lassos), tj. zwycięstwo + lud; to samo znaczenie ma imię Nikodem, od nike + demos) – imię męskie pochodzenia greckiego. Popularne zwłaszcza w krajach, w których dominującym wyznaniem jest prawosławie, gdyż św. Mikołaj z Miry jest tam jednym z ważniejszych świętych. Różne zagraniczne odpowiedniki Mikołaja to: Nicholas, Nicolas, Nikolaj, Nikołaj, Nicolae, Nicolaj, Nikolai, Nicolai, Niels, Claus, Clasin, a nawet Nikola czy Nicola.

[madohora]

Mikołaj imieniny obchodzi: 2 lutego, 14 lutego, 21 marca, 9 maja, 19 maja, 2 czerwca, 9 lipca, 10 września, 29 września, 13 października, 13 listopada, 14 listopada, 5 grudnia i 6 grudnia

[madohora]

KONKUR MIKOŁAJKOWY - Nasze Miasto - 03.12.2014

[madohora]

A w tym roku co się stanie
Mikołaj będzie miał branie
A może on nie jest taki święty
A może chodziło im o prezenty?

[madohora]

Ale masz rację to taki przedsmak Świąt

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

PRZYSŁOWIA NA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

Już w wieku kilku lat przestałam wierzyć w świętego Mikołaja. Kiedyś mama zabrała mnie do domu towarowego w Hollywood, żebym zobaczyła Mikołaja, a on, gdy mnie zobaczył, zaraz poprosił o autograf!

Autor: Shirley Temple

[madohora]

On dostał twój list – na pamięć go zna
Prezenty już wziął i w worku je ma
Bo Mikołaj jedzie tu już

[madohora]

W kontekście polskim, Aleksander Brückner w Encyklopedii Staropolskiej określił to jako zwyczaj późny, miejski, niemiecki. W rzeczywistości jednak zwyczaj obdarowywania się prezentami jest znacznie starszy, archaiczny. Choć bezpośrednich korzeni obdarowywania się prezentami najczęściej doszukujemy się w rzymskich Saturnaliach, to w przypadku Słowian postać świętego Mikołaja wyraźnie wywodzona jest z kultu Welesa, bóstwa związanego z ziemią, zaświatami i magią (a u Germanów analogicznie z Odynem).

[madohora]

W Małopolsce prezenty pod choinką zostawia Aniołek, natomiast w nocy z 5 na 6 grudnia prezenty przynosi święty Mikołaj.

[madohora]

Na Dolnym Śląsku prezenty w Boże Narodzenie przynosi Gwiazdka.

[madohora]

W Hiszpanii prezenty przynoszą Trzej Królowie 6 stycznia. Dzieci nie znajdują żadnego prezentu pod choinką.

[madohora]

Jeśli święty Mikołaj
lodu nie roztopi, długo będą
w ręce chuchać chłopi.

[madohora]

Na Mikołaja porzuć wóz i zaprzęż sanie.

[madohora]

Na świętego Mikołaja ciekawość się podwaja:

[madohora]

Alboć wezmą, alboć daj - Tak kazał św. Mikołaj.
Bo jeśli mu barana dasz, Pewny pokój od wilka masz

[madohora]

Raz do roku u nas się zjawia
Dzieci i starszych chętnie zabawia
Daje nam nie zapomnianą zabawę
Może by Mikołaja zaprosić na kawę?

[madohora]

Córki płakały i modliły się, a wieść o ich losie dotarła do Mikołaja, który po śmierci rodziców odziedziczył pokaźny majątek. Nie namyślając się wiele, napełnił złotem sakiewkę i w nocy wrzucił ją przez okno do izby, w której spała najstarsza z dziewcząt. Dysponując takim posagiem, bez trudu znalazła męża. Potem w podobny sposób Mikołaj uszczęśliwił jej obie siostry

[madohora]

Pewnej nocy ukazał mu się we śnie anioł i kazał pójść do Myry. Z poleceniem przekazanym przez takiego posłańca nie wypadało dyskutować, więc Mikołaj następnego dnia wyruszył w drogę. W mieście, o czym nie wiedział, a co było powodem wizyty anioła, zmarł biskup. W tych czasach zwierzchnika wspólnoty chrześcijan nie wskazywał jeszcze papież, lecz wybierali go wierni. Ci z Myry nie potrafili się jednak porozumieć i toczyli coraz bardziej gorszące spory. Sposób ich zakończenia również podpowiedział anioł, który objawił się przewodniczącemu „komisji wyborczej”.

[madohora]

Rządzący w Konstantynopolu cesarz nałożył na Licję horrendalnie wysokie podatki. Mieszkańcy ubożeli, wielu przymierało głodem, lecz poborcy bezlitośnie obdzierali ich z ostatniego grosza. Widząc tyle niesprawiedliwości i krzywd, biskup udał się na dwór, prosić o zmianę polityki. Był wspaniałym mówcą i tak przekonująco opisał cierpienia ludu, że władca obniżył podatki dziesięciokrotnie. Decyzję spisano i potwierdzono przybiciem pieczęci.

[madohora]

Po dwóch tygodniach posłańcy wrócili z szokującą wiadomością. Potwierdzili, że w noc po podjęciu przez cesarza decyzji poborca podatków w Myrze znalazł na stole pismo nakazujące ich obniżkę. Władca zrozumiał, że ma do czynienia z cudotwórcą, przeprosił go i hojnie nagrodził. Zgodnie ze swoim zwyczajem biskup Mikołaj rozdał otrzymane dobra potrzebującym

[madohora]

Sensacyjne wydarzenia rozegrały się w roku 1087. Myra i cała Licja znajdowały się wówczas pod panowaniem wyznających islam Turków. Chrześcijanie nie mogli się pogodzić z myślą, że ich czyniący cuda święty spoczywa w ziemi zajętej przez innowierców. Obawiali się też, że muzułmanie sprofanują szczątki biskupa, by w ten sposób zniszczyć ich cudowną moc. Potrzebowali jej wszyscy, ale najbardziej mieszkańcy bogacących się na handlu miast włoskich

[madohora]

Tymczasem wieść o ataku rozeszła się po mieście i tamtejsi chrześcijanie ruszyli tłumnie pod kościół. W starciu z dobrze uzbrojonym odziałem Barijczyków nie mieli szans, zaczęli więc płakać i lamentować. Na otarcie łez rzucono im trochę złota, ale sytuacja była tak napięta, że dowódcy zarządzili szybki odwrót.

[madohora]

Dziś relikwiami św. Mikołaja szczycą się nie tylko kościoły w Bari i Wenecji, ale też kilkadziesiąt innych świątyń katolickich i prawosławnych od Syberii po Kalifornię. Zazwyczaj w charakterze relikwii występują przywiezione z Bari buteleczki z uzdrawiającą wodą, ale nie brak też „konkretów”. I tak bark świętego trafił do Rimini, palce do Tuluzy i kanadyjskiego Napierville, a ząb do niemieckiego Panschwitz-Kuckau. Kością udową za to w ramach współpracy ekumenicznej podzieliły się katedry w szwajcarskim Fryburgu (katolicka) i Mińsku na Białorusi (prawosławna). Pochodzące z Bari malutkie kawałki kości trafiły nawet do Polski (Pierściec niedaleko Skoczowa).

[madohora]

Dzięki sprawnej promocji praktycznie zastąpił on w powszechnej świadomości tradycyjny wizerunek świętego Mikołaja, biskupa Miry.

[madohora]

Jedna z legend głosi, że pewien człowiek, który popadł w nędzę, postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego. Gdy biskup dowiedział się o tym, nocą wrzucił przez komin trzy sakiewki z pieniędzmi. Wpadły one do pończoch i trzewiczków, które owe córki umieściły przy kominku dla wysuszenia. Stąd w krajach, gdzie w powszechnym użyciu były kominki, powstał zwyczaj wystawiania przy nich bucików lub skarpet na prezenty. Tam, gdzie kominków nie używano, św. Mikołaj po cichutku wsuwa prezenty pod poduszkę śpiącego dziecka.

[madohora]

W kontekście polskim, Aleksander Brückner w Encyklopedii Staropolskiej określił to jako zwyczaj późny, miejski, niemiecki. W rzeczywistości jednak zwyczaj obdarowywania się prezentami jest znacznie starszy, archaiczny. Choć bezpośrednich korzeni obdarowywania się prezentami najczęściej doszukujemy się w rzymskich Saturnaliach, to w przypadku Słowian postać świętego Mikołaja wyraźnie wywodzona jest z kultu Welesa, bóstwa związanego z ziemią, zaświatami i magią (a u Germanów analogicznie z Odynem)

[madohora]

W Wielkopolsce, na Kujawach, na Pałukach, na Kaszubach i na Pomorzu Zachodnim prezenty na Boże Narodzenie tradycyjnie przynosi Gwiazdor, święty Mikołaj przynosi prezenty 6 grudnia.

[madohora]

Mieszkańcom Płaskowyżu Tarnogrodzkiego natomiast na Boże Narodzenie prezenty przynoszą krasnoludki. Mikołaj jedynie 6 grudnia.

[madohora]

Najbardziej charakterystyczny element stroju świętego Mikołaja – czerwona czapka z białym pomponem, stała się jednym z komercyjnych symboli świąt Bożego Narodzenia.

[madohora]

Wizyta pani Roosevelt sprawiła, że do miasta zaczęły wkrótce przyjeżdżać inne wybitne osobistości i turyści z całego świata. W 1956 roku pociągnęło to za sobą konieczność rozbudowy bazy turystycznej (powstały kawiarnie, sklepy z pamiątkami oraz poczta)

[madohora]

Koło podbiegunowe – biała linia przebiegająca przez środek wioski z napisami w kilku językach i podana wartością szerokości geograficznej kręgu polarnego. Linia jest bardzo popularna wśród turystów, aczkolwiek rzeczywiste północne koło podbiegunowe - na skutek powolnych zmian kąta nachylenia osi Ziemi - przebiega obecnie 2,2km na północ, przez teren lotniska w Rovaniemi; w oznaczonej w wiosce lokalizacji przebiegało ono w roku 1867.

[madohora]

"Santa Claus is Comin' to Town" – piosenka świąteczna napisana przez Johna Frdericka Cootsa i Haven Gillespie w roku 1932. Singel został wydany w postaci remixu stworzonego w 2005 roku, na potrzeby promocji reedycji albumu Merry Christmas.

[madohora]

Pani Mikołajowa – żona Świętego Mikołaja. Zgodnie ze świąteczną tradycją wspólnie z elfami wypieka herbatniki oraz pomaga Mikołajowi w przygotowywaniu zabawek dla dzieci, a także rozdaje prezenty dla najgrzeczniejszych dzieci. Jej imię jest tajemnicą, chociaż bywa nazywana Mary, Jessica, Layla, Annette, Emma albo Marta.

[madohora]

Przelotnie do pani Claus odniesiono się też w eseju zamieszczonym w czasopiśmie Harper's Magazine w 1862 r. oraz w komicznej powieści The Metropolites (1864) Roberta St. Clara. Pojawia się tam jako kobieta w ubrana w wysokie kozaki, tuzin krótkich czerwonych halek oraz duży, stary słomiany beret.

[madohora]

W latach 60-tych postać pani Claus ponownie pojawiła się w mediach za sprawą Phyllis McGinley i jej książki dla dzieci How Mrs. Santa Claus Saved Christmas. Dzisiaj panią Mikołajową zwykle można zobaczyć w filmach animowanych, na świątecznych kartkach pocztowych, ozdobach choinkowych, przedstawieniach szkolnych, paradach oraz w domach towarowych. Często przedstawiana jest jako spokojna, życzliwa i cierpliwa osoba, będąca niejednokrotnie przeciwieństwem Świętego Mikołaja, który bywa zbyt energiczny.

[madohora]

W XIX wieku różne fińskie tradycje świąteczne stały się bardziej ujednolicone i wspólne. Najwięcej tych zwyczajów pochodziło z Niemiec, więc wkrótce fiński Nuuttipukki zaczął się mieszać z niemieckim Weihnachtsmannem, który wyewoluował z tradycji Św. Mikołaja po reformacji. Z tego połączenia powstał Joulupukki, który nie straszył już dzieci, tylko przynosił im prezenty. Chociaż na podarunki mogły liczyć jedynie dobrze wychowane dzieci, gdyż te niegrzeczne otrzymywały wiązankę suchych gałązek.

[madohora]

W 1927 r. przyjęto oficjalne miejsce zamieszkania Joulupukkiego, kiedy to fiński reporter Markus Rautio – znany też jako Wujek Markus – powiadomił w swoim popularnym programie radiowym dla dzieci, że Joulupukki mieszka w Laponii na górze Korvatunturi. Wybór miejsca wyjaśnił tym, że odkąd góra ma uszy (nazwa Korvatunturi dosłownie znaczy góra ucha), Joulupukki wszystko słyszy i dlatego zawsze wie, czy dzieci były grzeczne czy nie

[madohora]

Co roku 6 stycznia (dzień wolny od pracy) w Rzymie na Piazza Navona odbywa się święto dla dzieci pod nazwą „Befana”, a związane z postacią wróżki. Stawiane są stragany, na których sprzedaje się lalki wiedźmy na miotle, ozdoby świąteczne i skarpety na prezenty, organizuje się zabawy, rozdaje słodycze. Według danych statystycznych w 2005 r. Włosi wydali na prezenty z okazji Befany 750 milionów euro, a średnia wartość prezentów włożonych do jednej skarpety to 68 euro.

[madohora]

Niespełna 100 km od Antalyi, gdzie lądują czarterowe samoloty z Polski, leży Patara. Kiedyś był to wielki i ważny port nad Morzem Śródziemnym, dziś po dawnej świetności pozostały jedynie ruiny amfiteatru i trochę kolumn. Nie są to zabytki rzucające na kolana, więc autokary, wożące turystów po Tureckiej Riwierze, prawie nigdy się tam nie zatrzymują. Tymczasem właśnie w Patarze, ok. roku 270, urodził się przyszły święty. Tu został wyświęcony na księdza i spełnił pierwsze dobre uczynki, dzięki którym stał się symbolem dobroczyńcy podrzucającego ukradkiem podarunki.

[madohora]

Nie ma natomiast wątpliwości, że przemierzył inny szlak, z Patary do niedalekiej Myry, noszącej obecnie turecką nazwę Demre. Zachowały się ślady pobytu Mikołaja w Myrze, jednym z największych miast Licji – bogatej krainy na wybrzeżu Morza Śródziemnego, gdzie przez kilkadziesiąt lat kierował Kościołem. Otrzymał tę władzę – tak przynajmniej twierdzi jego biograf – dzięki interwencji samego Boga.

[madohora]

Rządzący w Konstantynopolu cesarz nałożył na Licję horrendalnie wysokie podatki. Mieszkańcy ubożeli, wielu przymierało głodem, lecz poborcy bezlitośnie obdzierali ich z ostatniego grosza. Widząc tyle niesprawiedliwości i krzywd, biskup udał się na dwór, prosić o zmianę polityki. Był wspaniałym mówcą i tak przekonująco opisał cierpienia ludu, że władca obniżył podatki dziesięciokrotnie. Decyzję spisano i potwierdzono przybiciem pieczęci.

[madohora]

Jak łatwo się domyślić, władcom niezbyt przypadła do gustu legenda o świętym, który walczył ze zdzierstwem podatkowym, i skrzętnie wymazywali ją z jego biografii. Ale lud pamiętał o wszystkich dobrodziejstwach i gdy około roku 345 biskup odszedł z tego świata, do jego grobu w Myrze natychmiast zaczęli ściągać pielgrzymi. Wracając, roznosili po całej Europie wieści o dziejących się tam cudach. Patriarcha Konstantynopola, św. Jan Chryzostom, zanotował, że z grobowca wypływała krystalicznie czysta woda, która przyjemnie pachniała i uzdrawiała z wszelkich chorób.

[madohora]

Mikołaj był wszak patronem żeglarzy, a interesy wymagały ciągłego wypływania w morze. Do wyścigu po relikwie przystąpiły więc: Bari, będące największym portem południowo-wschodnich Włoch, oraz potęga północy – Wenecja.

[madohora]

Teledysk w całości jest animowany i ukazuje Mariah czekającą na przyjście św. Mikołaja. Zapadając w sen, śni o przygotowaniach związanych z chwilą obdarowywań prezentami, dzieciach lepiących wspólnie z nią bałwana. Mariah śpiewa, tańczy i ślizga się na lodzie, a za swoje dobre uczynki otrzymuje od Mikołaja misia. Gdy wybija na zegarze północ i budzi się dostrzega, że Mikołaj już ją odwiedził, obdarowując ją wyśnionym misiem.

[madohora]

Wykradzione relikwie traktowano z najwyższym szacunkiem. Okryto je szatami biskupimi, zapalono świece, dwaj uczestniczący w wyprawie księża nieustannie odmawiali modlitwy. Kilka dni później do Myry wpłynęli Wenecjanie i sytuacja się powtórzyła. Zagarnęli wszystkie kości, jakie znaleźli w splądrowanym grobowcu (w tym czaszkę pochowanego w pobliżu mężczyzny i piszczele jakiejś kobiety). Nigdy nie przyznali się do porażki w wyścigu z Barijczykami i przez wieki upierali się, że to właśnie oni zdobyli szczątki św. Mikołaja

[madohora]

CYNAMONKI DLA MIKOŁAJA

1 porcja ciasta francuskiego świeżego
1 cukier wanilinowy
1/3 opakowania cynamonu

Ciasto rozwinąć na papierze, posypać po całości cynamonem i cukrem, lekko docisnąć przyprawy dłonią, by się nie osypywały. Na dłuższych bokach, naprzemiennie z każdej strony, zrobić zakładkę około 1 centymetra i na zmianę zawijać w kierunku środka, aż się spotkają.

[madohora]

[bCZAPECZKI MIKOŁAJA[/b]

-1 jajko -100 ml mleka -100 ml oleju -100 ml wody
-1,5 szkl mąki pszennej tortowej (szkl 250ml) -0,5 szkl cukru
-1 łyżeczka proszku do pieczenia -pół łyżeczki sody oczyszczonej -łyżeczka kakao
DEKORACJA
-300 ml śmietany 36% -2 łyżki cukru pudru -czerwony barwnik spożywczy

Do jednej miski dajemy olej,mleko,wodę i jajko-mieszamy. Do drugiej mąkę,proszek do pieczenia,sodę,cukier. Do suchych składników dajemy mokre i mieszamy trzepaczką do uzyskania gładkiego ciasta Ciasto dzielimy na pół i do jednej połowy dajemy kakao i mieszamy.Ciasto nakładamy łyżką-raz jasne,raz ciemne do 2/3 wysokości foremek. Pieczemy około 25 minut do suchgo patyczka w temp 180 stopni.Studzimy. Śmietanę ubijamy z cukrem pudrem na sztywno .Odkładamy trochę śmietany do białych elementów około 2 łyżki ,do reszty dodajemy barwnik spożywczy i miksujemy (ja używam barwniki w proszku). Czerwonym kremem robimy szprycą dużą rozetę na każdej babeczce,potem białą robimy pompon i pasek dookoła czapki.

[madohora]

CIASTECZKA DLA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA

Na ciasto:
1 kostka masła
2 szklanki mąki tortowej
2 jajka
1/2 szklanki cukru pudru
opakowanie cukru waniliowego
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
Do posmarowania:
woda
gruboziarnisty cukier

Z przygotowanych składników zagniatamy ciasto. Zawinięte w folię wkładamy na pół godziny do lodówki. Wałkujemy cienko ciasto (około 0,5 cm) i wycinamy foremkami dowolne kształty. Wykładamy ciasteczka na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Pędzelkiem smarujemy niewielką ilością wody i posypujemy cukrem. Wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 180 stopni na około 10 minut, aż się lekko zarumienią,.

[madohora]

PIERNICZKI NA ŚWIĘTA

67 dag cukru pudru
3 białka
5 g przyprawy do pierników
7 dag margaryny
12,5 dag miodu
1 jajko
1 łyżka kakao
25 dag mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
odrobina barwnika spożywczego ( w różnych kolorach )

Na początek margarynę, miód i 7 dag cukru pudru rozpuścić w rondelku. Przyprawę do pierników, jajko i kakao ubić ( można także roztrzepać ). Następnie dodać mąkę, proszek do pieczenia i przestudzony wcześniej miód. Wyrobić ciasto i odstawić na 20 minut. BLachę wyłożyć papierem do pieczenia. Ciasto rozwałkować na grubość 0,5 cm, oczywiście wcześniej można je podzielić na mniejsze kawałki, by lepiej się wałkowało. Z rozwałkowanego ciasta powykrawać foremkami choinki ( oczywiście mogą być gwiazdki, mikołaje: według własnego uznania ). Gotowe ciasteczka piec 10 minut w temperaturze 180 stopni C. Resztę cukru pudru ubić z białkami. Rozdzielić do osobnych naczyń i zabarwić na czerwono, zielono, a trzecią można pozostawić białą. Ja nie miałam w domu barwników spożywczych, dlatego udekorowałam pierniczki polewą czekoladową, masą z białek i cukru pudru

[madohora]

Japonia – Kubełek z KFC na świąteczny obiad
W Japonii Boże Narodzenie to nie święto religijne. Jest ono kolejnym znanym z filmów zachodnim zwyczajem. W święta Japończycy tłumnie wybierają się na obiad do KFC. Często stoi się godzinami w kolejce tylko po to, by zjeść tradycyjny świąteczny kubełek kurczaka.

[madohora]

Aniołek – Węgry, Galicja, Kraków i Małopolska

[madohora]

Dzieciątko Jezus i Frau Berta – Niemcy, Czechy (Ježíšek) i Górny Śląsk (Dzieciątko)

[madohora]

Joulupukki – mityczna postać będąca fińskim odpowiednikiem Świętego Mikołaja. Od wieków odgrywał on ważną rolę w fińskiej tradycji bożonarodzeniowej, jednak z czasem upodobnił się do amerykańskiego Św. Mikołaja. Jego imię w dosłownym tłumaczeniu oznacza bożonarodzeniowego kozła.

[madohora]

W XIX wieku różne fińskie tradycje świąteczne stały się bardziej ujednolicone i wspólne. Najwięcej tych zwyczajów pochodziło z Niemiec, więc wkrótce fiński Nuuttipukki zaczął się mieszać z niemieckim Weihnachtsmannem, który wyewoluował z tradycji Św. Mikołaja po reformacji. Z tego połączenia powstał Joulupukki, który nie straszył już dzieci, tylko przynosił im prezenty. Chociaż na podarunki mogły liczyć jedynie dobrze wychowane dzieci, gdyż te niegrzeczne otrzymywały wiązankę suchych gałązek

[madohora]

Zwykle nosi ciepłe czerwone ubranie, używa drewnianej laski i podróżuje w saniach ciągniętych przez kilka reniferów. Jednak w przeciwieństwie do Świętego Mikołaja jego renifery nie latają. Popularna piosenka Rudolph the Red-Nosed Reindeer w fińskim tłumaczeniu, Petteri Punakuono, doprowadziła do ogólnej akceptacji Rudolfa jako czołowego renifera Joulupukkiego.

[madohora]

W 1927 r. przyjęto oficjalne miejsce zamieszkania Joulupukkiego, kiedy to fiński reporter Markus Rautio – znany też jako wujek Markus – powiadomił w swoim popularnym programie radiowym dla dzieci, że Joulupukki mieszka w Laponii na górze Korvatunturi. Wybór miejsca wyjaśnił tym, że odkąd góra ma uszy (nazwa Korvatunturi dosłownie znaczy góra ucha), Joulupukki wszystko słyszy i dlatego zawsze wie, czy dzieci były grzeczne czy nie.

[madohora]

Przybycie Sinterklaasa oznacza, że od tego momentu dzieci mogą każdego wieczoru przed pójściem spać ustawić swój bucik przy kominku (niderl. De schoen zetten), aby rankiem następnego dnia znaleźć małe podarunki (głównie drobne słodycze), pod warunkiem, że były grzeczne. Natomiast wieczorem 5 grudnia Sinterklaas przynosi dzieciom, które były przez cały rok posłuszne, paczkę z okazałym prezentem (niderl. Pakjesavond).

[madohora]

Odpowiednikiem holenderskiego święta Sinterklaas jest obchodzony w Polsce 6 grudnia Dzień Świętego Mikołaja.

[madohora]

Tradycja obchodów Sinterklaas jest związana z postacią Mikołaja z Miry, który był biskupem w Mirze, stolicy Licji, na początku IV wieku, a nawet zawiera starsze elementy historyczne. Historykom nie udało się potwierdzić, czy biskup Mikołaj miał długą, siwą brodę, tak jak Sinterklaas. Według wierzeń Sinterklaas przemieszcza się ponad dachami domów na siwym koniu o imieniu Amerigo, zaś Walonowie uważają, że na osiołku. Sinterklaas jest odziany w biskupią szatę i czapkę, która po łacinie nazywa się mitra, a w ręce trzyma ozdobną biskupią laskę, czyli pastorał.

[madohora]

Wieczorem 5 grudnia Sinterklaas zostawia, najczęściej przy kominku, paczki z okazałymi prezentami dla dzieci w nagrodę, że były grzeczne przez cały rok.

[madohora]

W miarę upływu czasu przeobrażeniu uległ wizerunek Sinterklaasa: od niewidzialnego, magicznego dawcy prezentów do wielkiego przyjaciela dzieci o wyglądzie dobrodusznego dziadka, który z workiem pełnym prezentów odwiedza dzieci w rodzinnym domu, a któremu towarzyszą i pomagają czarnoskórzy pomocnicy.

[madohora]

[madohora]

chocoladeletters, czyli czekoladowe litery – różnej wielkości litery z czekolady: mlecznej, gorzkiej lub białej; często wkładane dzieciom do bucików; najczęściej wybiera się na prezent jedną, dużą czekoladową literę, na którą rozpoczyna się imię osoby obdarowywanej

[madohora]

marcepanowe figurki – małe figurki owoców lub zwierzątek wykonane z marcepanu

[madohora]

amandelstaaf/boterletter – masa z utartych migdałów i cukru z dodatkiem soku cytrynowego w cieście francuskim uformowanym w kształcie podłużnego wałka lub litery S, M lub W

[madohora]

borstplaat – cukierki najczęściej w kształcie serduszek o smaku waniliowym lub kakaowym, których podstawowymi składnikami są cukier i mleko

[madohora]

[madohora]

Do II wojny światowej Sinterklaasowi towarzyszył tylko jeden czarny pomocnik. Po wyzwoleniu kanadyjscy żołnierze, którzy wzięli udział w organizowaniu obchodów pierwszego po wojnie święta Sinterklaas, nieograniczeni rygorami tradycji, zainicjowali udział kilku Zwarte Pietów. Od tego czasu Sinterklaasowi towarzyszy zawsze kilku, a nawet kilkunastu czarnoskórych pomocników, z których każdy pełni inną funkcję.

[madohora]

Kruidnootjes są malutkimi, okrągłymi, ciemnobrązowymi, suchymi ciasteczkami o płaskim spodzie. Pepernoten są ciasteczkami z anyżem w postaci jasnobrązowych, nieforemnych kostek.

[madohora]

Pochodzenie czarnoskórego sługi Sinterklaasa nie jest precyzyjnie określone, istnieje na ten temat wiele teorii, np. że jest on:

[madohora]

Kamil 6 lat: - Nie widziałem nigdy chudego Mikołaja. Jest gruby, bo pewnie je chleb z żółtym serem. Gdyby
chciał schudnąć, musiałby nie jeść codziennie.

[madohora]

Sandra 6 lat: - Mikołaj je dużo jedzenia i fajnie, że jest gruby. Chudy Mikołaj mi się nie podoba

[madohora]

Po raz drugi klub motocyklowy z Kędzierzyna-Koźla Tro-
opers of Highways organizuje mikołajkowy przejazd przez
miasto. Dzisiaj około godziny 12.00 jego członkowie zbio
ry się przy zajezdni MZK i udadzą między innymi do domu
dziecka w Koźlu.
- Wsiądziemy na nasze maszy
ny w czapkach mikołaja i poje-
dziemy w stronę Koźla - mówi pre
zydent klubu Krzysztof Bytniewski.
- W ubiegłym roku udało nam
się zrobić ponad sto prezentów -
mówi Krzysztof Bytniewski. - Mam
nadzieję, że w tym roku paczek
- Spodziewam się, że będzie nas
około trzydziestu.
Motocykliści przed mikołajkami
wśród ludzi dobrej woli zbierają sło
dycze, płyty multimedialne i książ
ki. Później robią z nich paczki dla
dzieci.
będzie jeszcze więcej.
Mikołajkowa akcja organizowana
przez klub będzie trwała od 12.00
do 14.00. Trasa przejazdu motorów
będzie uzależniona między innymi
od pogody

[madohora]

Dominik: - Płakałbym, gdybynie było św. Mikołaja. On zawsze przynosi mi zabawki. Mikołaj to święta.
W tym roku chciałbym od niego otrzymać bionide'a. To taka zabawka, która składa się z wielu części i
można się nią różnie bawić. Byłem grzeczny. Mikołaj na pewno przyjdzie do mnie.

[madohora]

Dzieci wybierają zawody aktorek, piosenkarzy, strażaków, policjantów, itp. Tylko Jaś mówi, że chciałby zostać Świętym Mikołajem.
- Czy dlatego Jasiu, że roznosi prezenty? - pyta nauczycielka.
- Nie. Dlatego, że pracuje raz w roku.

[madohora]

Świętego Mikołaja wezwano do przeprowadzenia okresowych badań do przedłużenia licencji pilota (jako że prowadzi on pojazd latający w cywilnej przestrzeni powietrznej).
Najpierw gruntownie przebadano jego zdrowie, m. in. wzrok i reakcje, potem zaczęto sprawdzać umiejętności praktyczne, typowe procedury i tak dalej. Sprawdzono też jego pojazd, stan reniferów, ich badania etc. W końcu przyszedł czas na test praktyczny, Mikołaj razem z instruktorem usiedli w saniach. Mikołaj zaczął sprawdzać checklistę, a instruktor wyjął ze swej torby strzelbę.
- Po co ta strzelba? - zdziwił się Mikołaj.
Instruktor odpowiedział ściszonym głosem:
- Nie powinienem ci o tym mówić, ale w tym ćwiczeniu podczas startu stracisz jeden z silników.

[madohora]

Jak byłem mały byliśmy biedni. Pamiętam, że chciałem mieć taki mały czołg na baterie. Pewnego razu napisałem do Mikołaja i poprosiłem o moją ulubioną zabaweczkę. Na święta pod choinką była ładna paczka. Szybko otworzyłem, a w środku były dwie baterie i napis "zabawka nie dołączona".

[madohora]

Z ostatniej chwili:
CBA zatrzymało Świętego Mikołaja podczas próby wręczenia korzyści majątkowej.

[madohora]

Kłóci się mąż z żoną. Kłótnia w stadium zaawansowanym. Żona ma pretensje o wszystko, krzyczy... W pewnym momencie mąż jej przerywa i mówi spokojnym głosem:
- Ty to powinnaś być żoną Świętego Mikołaja.
- Jak to?
- Może by częściej z prezentami w świat wyjeżdżał...

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Co należy zaśpiewać gościom, którzy odwiedzają nas nie oczekiwanie w święta?
- „Czym prędzej się wybierajcie"

[madohora]

[madohora]

IKEA.
Choinka składana:
- Szkielet - 1 szt,
- Gałązki - 46 szt,
- Igły - 13543 szt,
- Klej montażowy - 3 litry.

[madohora]

[madohora]

Środek grudnia. Od dwóch miesięcy Norwegia ma w Stanach swojego nowego ambasadora. W jego biurze właśnie dzwoni telefon.
- Dzień dobry panie ambasadorze, jestem z New York Times, dzwonię by spytać co by pan chciał dostać na święta.
Ambasador nie jest głupi. Doskonale zna zasady, więc nie będzie żadnego skandalu.
- Proszę posłuchać, Panie Smith: nie chcę żadnego prezentu. Wykluczone! To mogłoby być postrzegane jako łapówka i ja do tego nie dopuszczę. Do widzenia.
Następnego dnia znowu telefon.
- Dzień dobry, to znowu ja, może się pan jednak namyślił i powie co chciałby otrzymać jako prezent gwiazdkowy?
Ambasador cierpliwie wyjaśnia dlaczego nie bierze żadnych prezentów i rozmowa wkrótce się kończy. Następnego dnia dziennikarz z New York Timesa dzwoni po raz kolejny, tym razem ambasador jest już wyraźnie wkurzony.
- Panie! Myślałem, że sobie już wszystko wyjaśniliśmy! Żadnych prezentów!
Jednak po chwili nieco się uspokaja i spokojnym głosem dodaje:
- No dobrze, niech będzie koszyk owoców. Tak, owoce będą w porządku. Naprawdę. Teraz ambasador ma nadzieję, dziennikarz da mu spokój. To pewne, wszak owoce są niegroźne i nie spowodują niepotrzebnego skandalu.
Dwa dni później The NewYork Times publikuje:

Co ambasadorowie chcieliby na gwiazdkę:
Niemiecki ambasador życzy sobie stabilnej ekonomii na świecie.
Francuski ambasador życzy sobie kontynuowania dobrych wschodnio-zachodnich stosunków.
Szwedzki ambasador życzy sobie aby zniknął problem głodu trzeciego świata.
Norweski ambasador chce koszyk owoców.

[madohora]

[madohora]

- Jaka jest ulubiona kolęda świeżo upieczonych rodziców?
- Cicha noc.

[madohora]

[madohora]

Imię św. Mikołaja czczone jest od Wschodu do
Zachodu. W cesarstwie bizantyńskiem wzbudził cześć
zaraz w k lka lat po śmierci i do dziś dnia ko-
ściół* grecki jest pełen jego wspomnień. Rosja
uważała go za głównego patrona. Włochy szczycą
'się posiadaniem jego śmiertelnych szczątków, a nie-
mnej wielbią go inne kraje i narody. Jego święto
łączą z uroczystością rodzinną dla dzieci, które wy-
obrażają go sobie jako dobrotliwego biskupa z dłu-
gą siwą brodą, w mitrze i złotej kapie, wędrującego
po śniegu z osielkiem, ażeby spełnić to samo zada-
n e, które w trzy tygodnie później spełni Gwiazdor
lub Dzieciątko Jezus.
Św. Mikołaj urodził się koło r. 270 w Patarze,
bogafem1 i ludinem mieście w Licjâ, w Azji Mniej-
szej. Rodzice jego należeli do najgorliwszych i naj-
zacniejszych obywateli gminy chrześcijańskiej, wyró-
żniając się, cnotami i szlachetnością charakteru. Uży-
wali bogactw do pełńenia uczynków miłosiernych, a
syn ich miał tylko pójść za ich przykładem, ażeby
stać s: boha‘erem miłosierdzia.
W szóstym roku życia Mikołaj zaczął poznawać
prawdy Wiary i uczył się pilnie, gdy jego towarzy-
sze bawili się na dworze.
Szczfśliwym i spokojnym chwilom młodości po-
łożyła kres zaraza, zabierając mu jednocześnie oboje
rodziców. Jako dziedzic wielkiego majątku Mikołaj
postanow i użyć go na dobre ceie. 1 otóż w Sąsie-
dztwie jego mieszkał ubogi wdowiec znakomitego
wrodzenia, który przez nieszczęścia popadł w nędze.
a mając trzy córki, nie mógł nawet ich wyżywić. W
rozpaczy pogrążony myślał,* już o tem, by przezna-
czyć córki na życie haniebne. Wzruszony niedolą i
nje mogąc bez wstrętu myśleć o zgubie, która gro-
ziła nieszczęsnym dziewczętom, Mikołaj postanowił
potajemnie odegrać rolę Opatrzności. Pewnej nocy,
zbliżył się do ich okna i wsunął przez nie pocichu
woreczek ze złotem. Ze łzami wdzięczności a także
i wyrzutów sum'ena na grzeszne zamiary, podzięko-
wał ojciec Bogu za ten dar tajemny i z pomocą
otrzymanych pieniędzy wyposażył jedną córkę i wy-
dał ją uczciwie zamąż. uradowany tym postępkiem
Mikołaj w ten sam sposób obdarzył dwie pozostałe
panienki, lecz trzecim razem ojjciec tfodziny, który
od śiubu drugiej córki czuwał po nocach, ażeby wy-
śledzić nieznanego dobroczyńcę, zdołał go poznać,
padł mu do nóg z wdzięcznością, całując kraj jego
szaty. Mikołaj jednakże zakazał mu wspomnieć ko-
mukolwiek o tem zdarzeniu.
Gdy po śmierci arcybiskupa z Miry zebrali się
b skupi na wynor jego następcy i prosili Boga, iby
* h oświeci' otrzymali w nocy we śnie tę wskazów
kę: „Tego osadźcie na bonie, który jutro rano
perwszy wejdzie do kościoła, a imię jego Miko
łaj“. Przypadkiem bawiący w Mirze św. Mikołaj zdu-
miał się bardzo, gdy przy wejściu do kościoła bi-
skupi zawołali go po imieniu i przedstawili zgro-
madzonym jako tego, którego Bóg cudownie prze-
znaczył na zwierzchnika. Napróżno wymawiał się
młodzieniec swą niegodnością; mimo oporu z jego
strony wybrano go i osadzono na tronie arcybisku-
pim.
Jako obrońca wśród prześladowań, za czasów
panowania cezarów rzymskich miał św. Mikołaj spo-
sobność cierpeć wraz z owieczkami tortury i wię-
zienie, z których uwoinił go cesarz Konstantyn. Nie-
ustannie na wyłom e, jako obrońca wiary św., brał
udział w sławnym soborze nicejskim, ażeby zwalczyć
herezję Ariusza. święty biskup walczył również z
bałwochwalstwem, wznosząc w ich miejsce przybyc-
iu, poświęcone pamięci męczenników chrześcijańskich.
Na tem jednak nie kończyła się jego działalność,
rozciągnęła się bowiem także w doczesne potrzeby
wiernych" Zajmował się ich sprawami, służył za roz-
jemcę w nieporozumien'ndi, za żywiciela w czas e
głodu; z całem poświęceniem był ojcem dla sierot,
obrońcą wdów, pocieszycielem ubogich.
Pewnego razu zdarzyło się, że okręty z Alek-
sandrii rzucone zostały przez nawałnicę- ao portu
sąsiadującego z Mirą. Mikołaj poprosił kupców, ab;
mu odstąpili cokolwiek ładunku, choćby i po stornia:
z każdego okrętu, a on już sarn tę sprawę załatwi
w taki sposób, żeby skarb państwa nie poniósł żad-
nej straty. Kupcy ulegli jego prośbom, a gdy po
przybyciu zważyli ładunek, okazała się ta sama mia-
ra, jak przy odpływie z Aleksandrji; biskup zaś
przez dwa lata owem zbożem- żywił mieszkańców
Miry.
To był pierwszy cud’ św. Mikołaja, który speł-
niał ich tak wielką liczbę za życia i po śmierci, że
nazwa cudotwórcy słusznie mu się należy. Następ-
nym była pomoc, wyświadczona trzem rycerzom ce-
sarza Konstantyna tuż przed spełnieniem niesłuszne-
go i niesprawiedliwego wyroku śmierci. Przejeżdża-
li oni z polecenia swego wodza do Frygji, ażeby
uśnrerzyć tam powstanie i; wstąpiwszy po drodze
do Miry, napotkali biskupa spieszącego właśnie na
ratunek trzem obywa‘elcm miasta, którym kat miał
zaraz odcinać głowy. M kołaj wykazał dobitnie ich
niewinność i . zdołał jeszcze .w ostatniej chwili ocalié od smerd. Ody owi trzej rycerze po odmiesio-
nem nad rokoszanami zwycięstwie powrócili do Kon-
stantynopola, zostali oskarżeni o spisek na życie ce-
sarza. Gdy zbliżał się dzień, w którym oddać mieli
niewinne głowy pod miecz katowski, przypomnieli
sotie o dobroci biskupa Mikołaja dla skazańców z
Miry i zaczęli błagać Boga, ażeby dla zasług świąto-
bl wego biskupa odwrócił od nich wykonanie niespra-
wiedliwego wyroku. Św. JVLkolaj ukazał się we śnie
cesarzowi i wezwał Konstantyna do uwolnienia uwię-
zionych. Cesarz zawołać kazał rycerzy i zapytał, ja-
kim sposobem sprowadzili świętego biskupa z Miry
na ratunek, a zbudowany ich ©powieści? o dobroci i
szlachetności Mikołaja, uwolnił ich i cofnął wyrok
niesprawiedliwy.
Obok tego cudu wymieniają jeszcze inny, napo-
tykany bardzo często w rzeźbie i malarstwie, zwła-
szcza wskrzeszenie trzech chłopców szkolnych, zabi-
tych przez oberżystę, czy rzeźnika. Pacholęta te po-
szły z&erać kłosy na pole i zmęczone prosiły ober-
żysty o gościnę. Ten przyjął ich z ochotą, ale pó-
źniej ich zamordował, pokrajał w kawały i pomakła-
tiał w beczkę. Pan Bóg objawił tę straszną zbrodnię
św. Mikołajowi, który poszedł do oberży z żąda-
li em wydania trzech chłopców.. Oberżysta przyznał
sic do zbrodni, a św. Mikołaj przywrócił zamordo-
wanych do życia.
W innym przypadku marynarze zaskoczeni przez
buiwę na morzu błagali pomocy Świętego, który sta-
wił s sam na ich modlitwy i zaklęcia, uspokoił ich
i pomógł kierować zagrożoną łodzią.
Rek śmierci świę ego jest nieustalony i niezna-
ny, wiemy tylko, że dzień zgonu przypada na 6 - go
grudnia. Po zdobyciu Licji przez muzułmanów w
robu 1037 chrześcijanie z Zachodu postanowili ode-
brać n'ewiernym święte zwłoki. Marynarzom z Bari
udało się ubiec okręty z Wenecji i przewieźć zwłoki
do Bari, gdzie zostały złożone do grobu. W końcu
XI w eku przejeżdżał przez Bari w powrotnej drodze
z wyprawy krzyżowej rycerz z Lotaryngii Albert de
Varangèviile i zabrał kawałeczek palca św. Mikołaja,
k ćry złożył w kaplicy Matki Boskiej w wiosce, zwa-
nej Przystanią {Port) w Lotaryngji. Wskutek cudów
zbudowano tam wielki kościół, ä opodal miasto
Nancy.
święty Mikołaj jest patronem Lotaryngji i rze-
mieślników, jak przewohn ków i rybaków, a także
• marynarzy i podróżnych. Również bednarze uważa-
ją go za swego szczególnego patrona, ponieważ
wskrzes i w beczce ukrytych chłopców.
Najpopularniejszym i najw ęcej kochanym pozo-
stanie św. Mikołaj zawsze w kole dziatwy, która
cieszy się jego wielkiemu względami. On to prze-
cież w dniu swoich imienin przynosi śliczne podar-
ki dla grzesznych dzieci, a jeśli są dzieci i mniej
grzeszne, to innym pozostawia obowiązek ich uka-
rania. W przeciwieństwie do niemieckiego Gwiaz-
dora nie ma nigdy rózgi przy sobie, bo św. Mikołaj
kocha malców i ma dla nich serce dobrego dzia-
dunia.
Memento meri.
Do kościoła św. Piotra wszedł młodzieniec wy-
twornie ubrany. Oblicze jego o regularnych rysach
byłoby piękne, gdyby nie zbytnia bladość i przedwcze-
sny wyraz znużenia; oczy były przygasłe, w kącikach
koło ust dziwna osiadła gorycz. Wyglądał na człowie-
ka, który nadużył rozkoszy życia t w nocnych hulan-
kach zatracił świeżość i rzeźkość młodości.
/> I: -•
Niepewnym krokiem s

[madohora]

Jaka jest ulubiona kolęda bywalców izby wytrzeźwień?
- W żłobie leży, któż pobiezy....

[madohora]

Victoria, lat 6: - Święty Mikołaj to ktoś, kto daje prezenty. I jest dobry, bo się taki urodził.. Przychodzi w nocy przez komin, a jak nie ma komina - to przez okno. A czasem przychodzi normalnie i wtedy trzeba śpiewać
albo powiedzieć wierszyk. Ale i tak dostajemy prezenty, bo jesteśmy grzeczni.

[madohora]

[madohora]

Dominika, lat 6: - Święty Mikołaj jest niewidzialny... Skąd wiemy, jak wygląda? No bo go rysujemy. I przychodzi w nocy i zostawia prezenty pod łóżkiem...grzecznym dzieciom oczywiście. No a my też możemy
być Świętym Mikołajem, jak się dzielimy prezentami.

[madohora]

Nie ma w tym nic dziwnego. Koniec XVIII wieku i w początkach XX wieku u nas też wróżono sobie w Boże Narodzenie, dopiero później ten zwyczaj przeszedł na wieczór Andrzejkowy. Wróżby były takie same jak w Andrzejki, z jedną różnica obecnie leje się wosk - wówczas lało się płynny ołów (być może był bardziej dostępny). Aby się o tym przekonać wystarczy sięgnąć po książkę "Kapitan i dwie panny"

[madohora]

Niemcy – Ogórek na choince
Nasi zachodni sąsiedzi lubią pikle i wieszają je na choinkach, ale nie są to prawdziwe ogórki, a bombki w ich kształcie. Taki ogórek ukrywany jest w gałęziach drzewka. Dziecko, które pierwsze go znajdzie, nie tylko dostanie dodatkowy prezent, ale też ma zapewnione szczęście na cały kolejny rok

[madohora]

Przecież u nas też umownie - albo dla strudzonego wędrowca albo dla "zbłąkanej duszy" - to zależy od regionu

[madohora]

Od dziecinnych lat w swojej wyobraźni rysujemy sobie postać pucułowatego dziadunia z bujną siwą brodą w czerwonym odzieniu. To skutek komercjalizacji wizerunku postaci biskupa Mikołaja z Miry, żyjącego na przełomie III i IV wieku. Jego osoba, słynąca ze szczodrości i pomocy najbiedniejszym, z czasem obrosła ogromnym kultem świętego. Według legendy miał on umrzeć 6 grudnia, dlatego właśnie ten dzień został wybrany na jego święto, będące podstawą dzisiejszych Mikołajek.

[madohora]

04.12.2015

Newsy
Co je Święty Mikołaj? Kilka inspiracji rodem z dalekiej Laponii
1CIEKAWE
1DODAJ DO KSIĄŻKI
WYŚLIJ ARTYKUŁ

Z produkcji filmowych możemy się dowiedzieć, że wszystkie dzieci w noc, gdy mają otrzymać prezenty, zostawiają hojnemu staruszkowi mleko i ciasteczka. Ale czy zastanawialiście się kiedyś, co on sam może jeść na co dzień?

Fot. 123RF

Od dziecinnych lat w swojej wyobraźni rysujemy sobie postać pucułowatego dziadunia z bujną siwą brodą w czerwonym odzieniu. To skutek komercjalizacji wizerunku postaci biskupa Mikołaja z Miry, żyjącego na przełomie III i IV wieku. Jego osoba, słynąca ze szczodrości i pomocy najbiedniejszym, z czasem obrosła ogromnym kultem świętego. Według legendy miał on umrzeć 6 grudnia, dlatego właśnie ten dzień został wybrany na jego święto, będące podstawą dzisiejszych Mikołajek.

W różnych krajach postać Świętego Mikołaja jest w odmienny sposób kultywowana. Raz prezenty Święty Mikołaj rozdaje w dniu swoich imienin na początku grudnia, innym razem zostawia podarki w poranek Bożego Narodzenia. Różnych ma pomocników, pory odwiedzin dzieci, jednak tym, co łączy wszystkie tradycje, to miejsce, z którego przybywa - odległa i mroźna Laponia, znajdująca się blisko koła podbiegunowego.

Z wizytą u Świętego Mikołaja

Czym jest Laponia? To rozległa kraina obejmująca północną część Półwyspu Skandynawskiego i Półwysep Kolski, podzielona między Rosję, Szwecję, Norwegię oraz Finlandię.

Właśnie w tym ostatnim kraju ma zamieszkiwać Święty Mikołaj. Jego wioska znajduje się w pobliżu miasta Rovaniemi i każdy może wysłać do niego list. Dokładny adres to: Arctic Circle 96930, Rovaniemi, Finlandia. Cała siedziba uwielbianego dobrodzieja jest fantastyczną atrakcją turystyczną. Specjalnością Świętego Mikołaja jest odwiedzanie innych, ale istnieje realna szansa zaskoczenia go przy pracy nad prezentami!

Sama wioska jest urzeczywistnieniem dziecięcych wyobrażeń. Skąpana w białym puchu, z którego wyłaniają się między innymi biuro Świętego Mikołaja i jego osobny urząd pocztowy, fabryka zabawek, pracownia elfów czy wytwórnia pierników. Przez środek wioski przebiega linia wyznaczająca koło podbiegunowe, co w praktyce oznacza, że w tym miejscu można przekroczyć granicę z Arktyką.

[madohora]

Święty Mikołaj zamieszkuje Laponię wysuniętą tak daleko na północ, że tamtejsze warunki klimatyczne jeszcze bardziej determinują kulinarną specyfikę. Rdzennych mieszkańców tego obszaru jest nie więcej niż 100 tysięcy. Są w mniejszości, bo... według różnych statystyk Laponię najliczniej zamieszkują... renifery.

[madohora]

BOGRACZ Z DZICZYZNY

mięso z dzika - 1 kg
Rosół szlachetny drobiowo-wołowy
cebula - 500 g
ziemniaki - 500 g
ząbki czosnku - 4 szt
czerwona papryka - 3 szt
kminek - 1 łyżeczka
przecier pomidorowy - 100 g
sól i pieprz do smaku
1. Mięso pozbaw błonek, ścięgien i powięzi. Pokrój w kostkę, wymieszaj z dwoma utartymi z solą ząbkami czosnku oraz kminkiem. Pozostaw na około 2 godziny.
2. Cebule i papryki pokrój w kostkę, duś z olejem, aż utworzy się masa.
3. Mięso przysmaż w obszernym naczyniu, na mocno rozgrzanym oleju. Kiedy mięso się lekko zrumieni, dodaj wyduszoną masę z cebuli i papryki, uzupełnij wodą.
4. Aby danie było dobrze doprawione, dodaj 2 kostki bulionu Knorr oraz przecier pomidorowy. Gotuj na małym ogniu pod przykryciem. Ziemniaki po obraniu pokrój w kostkę i dodaj do gotującego się mięsa. Gotuj, aż wszystkie składniki będą miękkie.
Świetnie smakować będzie także przyrządzona w ten sposób wołowina. W klasycznej lapońskiej wersji krojone mięso renifera jest powoli duszone na maśle. Dodawane do niego są jeszcze czasem grzyby lub por. Całość serwowana jest na puree z ziemniaków i koniecznie z użyciem sosu na bazie grzybów. W naszych kuchniach możemy przygotować befsztyk z warzywami

[madohora]

SOS ŻURAWINOWY

żurawina świeża lub mrożona (może być dżem żurawinowy) - 50 g
czerwone wino - 300 ml
sok pomarańczowy - 200 g
goździki - 2 szt.
otarta skórka z 1 pomarańczy
laska cynamonu - 1 szt.
esencja do sosu pieczeniowego jasnego

1. Połącz żurawinę z winem i sokiem pomarańczowym.
2. Żeby sos był idealnie doprawiony i gęsty dodaj esencję do sosu pieczeniowego jasnego, otartą skórkę z pomarańczy, goździki i cynamon. Wszystko razem gotuj około 10 minut.

[madohora]

MIKOŁAJE PRZYJECHALI FERRARI - Wyborcza - 07.12.2019

[madohora]

PRZEZ KATOWICE PRZESZŁA PARADA - Nasze Miasto - 08.12.2019

[madohora]

Obecnie powszechna forma postaci Mikołaja wywodzi się z kultury Brytyjskiej i amerykańskiej, gdzie jest jedną z atrakcji bożonarodzeniowych. W większej części Europy w tym w Polsce dzień Świętego Mikołaja przypada na 6 grudnia jako wspomnienie Św. Mikołaja z Miry. Rankiem tego dnia dzieci które przez cały rok były grzeczne znajdują w buciku lub innym miejscu prezenty. Na skutek przenikania elementów kultury anglosaskiej także w Europie święty Mikołaj utożsamiany jest z Bożym Narodzeniem i świątecznymi prezentami.

[madohora]

To będzie wyjątkowe Boże Narodze-nie. Dzieci, zamiast wierszyków, będą recytować najpiękniejsze dekrety.

[madohora]

W spisanym około 565 roku żywocie archimandryty Mikołaja z klasztoru Syjon (Vita Nicolai Sinonitae) pojawiła się opowieść o tym, że ów pobożny mnich, wyruszając na pielgrzymkę do Jerozolimy, odwiedził Mirę. Tam modlił się w bazylice poświęconej świętemu biskupowi Mikołajowi. Z tekstu wynikało, że biskup był uważany za męczennika a jego zwłoki przeniesiono wiele lat po męczeństwie z miejsca śmierci do bazyliki, gdzie zbudowano martyrion. Natomiast Prokopiusz z Cezarei w dziele O budowlach, powstałym w latach 553–555, zanotował w księdze drugiej, że cesarz Justynian wybudował w Konstantynopolu kościół pod wezwaniem świętych Priskosa i Mikołaja. Nie jest jednak jasne, któremu Mikołajowi dedykowano nową świątynię[

[madohora]

Drugim z kolei, niezwykle ważnym dla rozwoju legendy Mikołaja, był napisany w IX wieku żywot autorstwa Szymona Metafrastesa. Był on kompilacją utworu archimandryty Michała oraz Vita archimandryty Mikołaja z VI wieku. Mikołaj z klasztoru Syjon został pod koniec życia biskupem Pinary w Licji. Zbieżność imion była prawdopodobnie przyczyną połączenia w dziele Szymona opowieści dotyczących dwóch odrębnych świętych

[madohora]

W spisanym w pierwszej połowie IX wieku żywocie autorstwa archimandryty Michała, w rozdziałach od dziesiątego do osiemnastego, po raz pierwszy pojawiła się bardzo popularna legenda o trzech córkach

[madohora]

Na Zachodzie jego wspomnieniu nadano również rangę święta. Najstarszy o tym przekaz pochodzi z akt synodów w Neapolu z lat 821 i 842. Na synodzie w Oksfordzie z 1222 roku podniesiono rangę tego święta w kalendarzu do najwyższej. Na pamiątkę translacji ciała Mikołaja do Bari z 1087 roku, ustanowiono drugie święto na dzień 9 maja. Było ono obchodzone tak w Kościele katolickim, jak i Kościołach prawosławnych Pierwsze znane hymny liturgiczne ku czci świętego powstały w IX wieku w południowej Italii

[madohora]

Według Mnicha z Lido, flota wenecka jesienią 1099 roku wyruszyła na pierwszą wyprawę krzyżową, podczas której Wenecjanie zdobyli Mirę. W tamtejszej katedrze rozpoczęli poszukiwania grobu św. Mikołaja, podczas których burzyli mury, przekopywali grunt, a nawet torturowali strażnika świątyni. W końcu odnaleźli relikwie, które uznali za najdroższy skarb. Wypłynęli z nimi na Cypr, potem do Jafy w Ziemi Świętej, aby dotrzeć do Jerozolimy. Wzięli udział w oblężeniu i szturmie Hajfy. Po zwycięstwie drogą morską wrócili do Wenecji, a relikwie św. Mikołaja zostały złożone w klasztorze na wyspie Lido[

[madohora]

Dzięki sprawnej promocji praktycznie zastąpił on w powszechnej świadomości tradycyjny wizerunek świętego Mikołaja, biskupa Miry.

[madohora]

MOTO MIKOŁAJE DLA CHORYCH DZIECI - Nasze Miasto - 06.12.2020

[madohora]

Postać św. Mikołaja popularyzował także amerykański karykaturzysta, Thomas Nast. 1 stycznia 1881 w Harper’s Weekly artysta opublikował ilustrację, na której św. Mikołaj rozdaje prezenty żołnierzom biorącym udział w wojnie secesyjnej. Jest to prawdopodobnie pierwsze przedstawienie świętego z charakterystyczną, elfią czapką zamiast mitry

[madohora]

Na Górnym Śląsku prezenty na Boże Narodzenie przynosi Dzieciątko utożsamiane z postacią Jezusa Chrystusa. 6 grudnia prezenty przynosi święty Mikołaj.

[madohora]

W Holandii są rozróżniane dwie postacie: Sinterklaas i Kerstman. Sinterklaas jest to postać wzorowana na tradycyjnym wyglądzie Świętego Mikołaja, biskupa kościoła katolickiego, ubrana w purpurowy płaszcz, z pastorałem w ręce i mitrą na głowie. Towarzyszy mu zwykle pomocnik niosący na plecach worek z prezentami Zwarte Piet. Sinterklaas przypływa z Hiszpanii, dawniej kojarzącej się w Holandii jako kraj dobrobytu, na statku do najbliższego portu około 15 listopada, gdzie witany jest przez tłumy dzieci wraz z rodzicami. Następnie przesiada się na konia i wraz z orszakiem pomocników i dzieci przejeżdża przez miasto. Od tego dnia pojawia się w centrach handlowych, na placach, w szkołach, przedszkolach, gdzie rozdaje dzieciom prezenty. 5 grudnia, kończy się okres wizyt Sinterklaasa, wsiada on z powrotem na statek i odpływa żegnany przez wiwatujące dzieci śpiewające „Dag Sinterklaasje” (pol. „Żegnaj Mikołaju”). Kestman jest wzorowany na komercyjnej postaci spopularyzowanej przez reklamę Coca-Coli. Nocą w Wigilię Bożego Narodzenia zakrada się do domu przez komin lub po drabinie i zostawia dzieciom podarki, które odnajdują pod choinką.

[madohora]

Współcześnie, ze względów komercyjnych, wizerunek św. Mikołaja jest używany przez handlowców, a okres wręczania prezentów rozciągnął się od imienin Mikołaja do Nowego Roku. Jako postać reklamowa św. Mikołaj jest popularny w okresie świątecznym także w krajach Azji, dokąd trafił z USA. Towarzyszy kończącym rok handlowym promocjom nawet w Chinach, gdzie jest znany jako Staruszek Bożonarodzeniowy

[madohora]

W 1851 r. na stronach Yale Literary Magazine po raz pierwszy pani Mikołajowa została wspomniana z nazwiska. Autorem tego tekstu był student, który podał jedynie swoje inicjały A.B.

[madohora]

[madohora]

Co roku 6 stycznia (dzień wolny od pracy) w Rzymie na Piazza Navona odbywa się święto dla dzieci pod nazwą „Befana”, a związane z postacią wróżki. Stawiane są stragany, na których sprzedaje się lalki wiedźmy na miotle, ozdoby świąteczne i skarpety na prezenty, organizuje się zabawy, rozdaje słodycze. Według danych statystycznych w 2005 r. Włosi wydali na prezenty z okazji Befany 750 milionów euro, a średnia wartość prezentów włożonych do jednej skarpety to 68 euro.

[madohora]

[madohora]

Początkowo Joulupukki był staruszkiem noszącym szare, zużyte ubranie, ale w latach 50. jego bezbarwny wizerunek zaczął się powoli zmieniać i nabierać kolorytu. Dzisiaj wygląda i zachowuje się podobnie jak jego amerykański odpowiednik, ale istnieją pewne różnice. Jego dom i pracownia znajdują na górze Korvatunturi, podczas gdy Święty Mikołaj zamieszkuje biegun północny. Nie zakrada się też w nocy przez komin, tylko puka do frontowych drzwi w czasie wigilijnej kolacji. Kiedy wchodzi do domu najpierw tradycyjnie wypowiada słowa: Onkos täällä kilttejä lapsia? (Czy są tu jakieś grzeczne dzieci?). Zawsze jest bardzo miły, hojny i radosny, a ponadto bardzo kocha dzieci.

[madohora]

Piosenka opowiada o nadchodzących świętach i tym, że św. Mikołaj już niedługo przyjdzie do miasta i przyniesie wszystkim prezenty. Piosenka ma bardzo żywą muzykę i jest radosna, jak wszystkie bożonarodzeniowe piosenki.

[madohora]

W czerwcu 1965 r. dokładnie piętnaście lat po powstaniu pierwszego polarnego schroniska, otworzono nowy budynek. Zaprojektowany przez Lempi Purdy obiekt był znacznie większy i lepiej przystosowany dla potrzeb turystów niż jego poprzednik.

[madohora]

Biuro Świętego Mikołaja – ulokowane jest w głównym budynku wioski, gdzie turyści mogą porozmawiać oraz zrobić zdjęcie ze Świętym Mikołajem

[madohora]

KOLENDA KTÓRA W ROKU 1653 Z POWODU MOROWEGO POWIETRZA ŚPIEWANA BYŁA

[madohora]

WYBÓR NA BISKUPA!

W Mirze umarł arcybiskup Mikołaj, I zebrali się biskupi na wybór nowego bi skupa dla Miry, lecz nie mogli się zgodzić na niego, aż wreszcie zapadła uchwała, że ten bę dzie biskupem, kto nazajutrz najprzód wejdzie do katedry, a będzie mu na imię, jak było zmarłemu : Mikołaj! I — o dziwo! Nad ranem — św. Mikołaj stanął w Mirze szczęśliwie — a według chwalebnego zwyczaju — podszedł ku katedrze, żeby najprzód od wiedzić i pokłonić się P. Jezusowi w Najśw, Sa kramencie. I ledwie przestąpił próg tej katedry, pod szedł do niego jeden biskup i zapytał: „Jak ci to na imię — mój drogi"? A zapytany odpowiedział pokornie i nie śmiało: „Mnie — na imię Mikołaj, a jestem na Twoje rozkazy, Czcigodny Księże Biskupie"! I poprowadził go ten biskup do zebranych, wyborców, a gdy mu oświadczyli, że ma być bi skupem miejscowym, zaczął się wymawiać od tego zaszczytu, lecz nic nie pomogło i był wy święcony, A od tego czasu był już św. Mikołaj wzo rem i przykładem dla całej swojej owczarni i nikt nigdy nie znalazł źdźbła w jego oku! „Mikołaju" — mówił sam do siebie — „ta godność wymaga innego życia od ciebie! Dotąd żyłeś sam dla siebie — teraz masz żyć dla dru gich"! I od tego czasu był jeszcze surowszym i więcej umartwionym, toć jadał tylko raz na dzień i pościł stale od mięsa, a przy stole kazał czytać Pismo św, i większą część nocy prze pędzał na modlitwie! Wstawać — wstawał o wschodzie słońca i budził księży, żeby szli z nim do katedry śpie wać psalmy, a po nabożeństwie zajmował się sprawami diecezjalnemi! A mieszkanie jego nie było żadnym pałacem! Największa prostota i skromność panowała wszędzie — nie widziałeś więc u niego żadnych drogocennych sprzętów, a nie miał nic prócz kilku ksiąg do modlitwy i nauki, O swoich owieczkach pamiętał i w modlit wie i w powszedniem życiu, pilnie więc dowia- dował się o ich potrzebach, a zatwardziałych i jawnych grzeszników nawiedzał po domach, zachęcał do poprawy i to — z największą wy rozumiałością. Sam nie liczył na siebie i nie dowierzał ani swej nauce ani doświadczeniu, pytał się więc drugich i prosił o radę, a gdy raz modlił się gorąco o ten rozsądek i dar mądrości, usłyszał z nieba odpowiedź: „Mikołaju! Nie lękaj się! Nie opuszczę Cię nigdy, a stokroć Cię wynagrodzę, jak mi godnie załatwisz me sprawy"

[madohora]

III.

Przenieśmy się znowu do komnat Abla- wiosa! Jak u cesarza, tak u marszałka stoją wierne straże, a tu zrywa się ze snu ten dostojnik i wi dząc przed sobą biskupa, woła z całej siły; „Ktoś ty? Ktoś ty? Czego tu szukasz? Cze go chcesz odemnie 11 ? — a chcąc zbudzić straże, krzyczy: „Do broni! Do broni 11 !... A widocznie straże się pośpiły, bo nim nad biegły — rzekł biskup; „Jam Mikołaj — sługa Chrystusów, a bi skup z Miry"! „Wstań a idź do cesarza i ratuj niewinnych od śmierci 11 ! I poszedł Albawios do cesarza, a cesarz kazał mu uwolnić tych trzech komisarzy, udał się zatem prosto do więzienia i przyniósł im tę miłą nowinę. Uwolnieni nie mogli zrozumieć, co mogło zajść wśród tej nocy, a gdy im Ablawios opowiedział o swojem i cesarskiem widzeniu, Ne- pocjan padł na kolana i począł się modlić, wołając „Boże Wszechmogący! Dzięki Ci Boże! Ra czyłeś wysłuchać nasze prośby i wysłać swego sługę Mikołaja, ażeby zapewnił cesarza o naszej niewinności 11 ! I zamiast na ścięcie — poszli ci wodzowie do cesarskiego pałacu, a gdy cesarz pozwolił im przemówić w swej obronie — Nepocjan tak dzielnie się bronił, że przekonał cesarza o swo jej niewinności, a cesarz powiedział: „Nie moja to sprawa to wasze uwolnie nie! Biskupowi z Miry macie zawdzięczyć swe życie! Do niego idźcie i złóżcie mu dzięki za tę łaskę"! I rozkazał podać sobie Pismo święte, pi sane złotemi literami — nadto kielich wysadza ny perłami i wysłał te podarunki do tych trzech mężów z poleceniem, żeby je zanieśli do ka tedry w Mirze — dla św. biskupa Mikołaja

[madohora]

MIKOŁAJ ODWIEDZIŁ CHORE DZIECI - Radio Lublin - 06.12.2020

[madohora]

SUPER BOHATEROWIE I ŚWIĘTY MIKOŁAJ ODWIEDZILI PACJENTÓW SZPITALA - Radio Opole - 06.12.2020

[madohora]

ŚLEDŹ POD WARZYWNĄ PIERZYNKĄ

50 dkg śledzie matiasy
1 papryka zielona
1 papryka żółta
1 papryka czerwona
1 średnia czerwona cebula
4 łyżki odsączonych kaparów
3 łyżki drobno pokrojonego szczypiorku
5 łyżek oliwa

Płaty matiasów namaczamy w wodzie ok. 2-3 godzin, zmieniając wodę kilkukrotnie. Po tym czasie śledzie powinny być nadal słone, ale już nie za słone. Odmoczone śledzie w zależności od naszych upodobań kroimy na kawałki ok. 3 cm szerokości.
Papryki kroimy na 0,5 cm paski, paski na mniejsze odcinki. Obraną cebulę kroimy w krążki, zalewamy wrzątkiem na ok. 3 minuty. Po tym czasie zlewamy wrzątek i zalewamy cebulę zimną wodą. Kapary odsączamy, szczypiorek drobno kroimy.
W naczyniu, najlepiej szklanym, układamy kolejne warstwy: warzywa - śledź. Każdą warstwę warzyw i śledzia polewamy łyżką oliwy z oliwek. Kończymy całość warstwą warzyw. Tak przygotowane danie odstawiamy do lodówki na kilka - kilkanaście godzin.

[madohora]

DZIŚ WSPOMNIENIE BISKUPA MIKOŁAJA - Deon - 06.12.2020

[madohora]

MIKOŁAJ ODWIEDZIŁ DZIŚ TARNOGÓRSKIE SZPITALE - Gwarek - 06.12.2020

[madohora]

[madohora]

W kontekście polskim, Aleksander Brückner w Encyklopedii Staropolskiej określił to jako zwyczaj późny, miejski, niemiecki. W rzeczywistości jednak zwyczaj obdarowywania się prezentami jest znacznie starszy, archaiczny. Choć bezpośrednich korzeni obdarowywania się prezentami najczęściej doszukujemy się w rzymskich Saturnaliach, to w przypadku Słowian postać świętego Mikołaja wyraźnie wywodzona jest z kultu Welesa, bóstwa związanego z ziemią, zaświatami i magią (a u Germanów analogicznie z Odynem)

[madohora]

Gwiazdor – fikcyjna postać rozdająca prezenty w Wigilię Bożego Narodzenia występująca w Poznańskiem, na ziemi lubuskiej, Kujawach oraz na Warmii (a konkretnie w tych ich częściach, które były pod zaborem pruskim), Kaszubach i Kociewiu, a przede wszystkim na ziemi bydgoskiej.

[madohora]

W Małopolsce prezenty pod choinką zostawia Aniołek, natomiast w nocy z 5 na 6 grudnia prezenty przynosi święty Mikołaj.

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

'

[madohora]

'

[madohora]

Współcześnie, ze względów komercyjnych, wizerunek św. Mikołaja jest używany przez handlowców, a okres wręczania prezentów rozciągnął się od imienin Mikołaja do Nowego Roku. Jako postać reklamowa św. Mikołaj jest popularny w okresie świątecznym także w krajach Azji, dokąd trafił z USA. Towarzyszy kończącym rok handlowym promocjom nawet w Chinach, gdzie jest znany jako Staruszek Bożonarodzeniowy

[madohora]

Występują tam dni i noce polarne, trwające po pół roku każda. Klimat arktyczno-oceaniczny, średnia temperatura zimą wynosi -40,2 stopni Celsjusza sięgając do -49 stopni Celsjusza, natomiast latem jest ona równa 0,0 stopni Celsjusza. Ekstremalne temperatury to -49,2 stopni Celsjusza i +4,7 stopni Celsjusza. Latem z powodu dużych opadów śniegu i dużego zachmurzenia występują małe amplitudy dobowe. Natomiast zimą z powodu wyżu grenlandzkiego występują znikome opady śniegu i duże amplitudy dobowe. Opady są w zasadzie tylko pod postacią śniegu.

[madohora]

Pierwszym niepodważalnym wydarzeniem był przelot Roalda Amundsena oraz amerykańskiego sponsora Lincolna Ellswortha nad biegunem północnym. Lot odbył się sterowcem Norge, zaprojektowanym i pilotowanym przez Włocha Umberto Nobile. Lot ze Svalbardu na Alaskę odbył się w 1926.

[madohora]

JARMARK NA NIKISZU - Moje Katowice - 22.11.2022

[madohora]

CENY NA JARMARKU BOŻONARODZENIOWYM - Wyborcza - 22.11.2022

[madohora]

KOLEJNY JARMARK NA NIKISZU - www.infokatowice.pl - 24.11.2022

[madohora]

Współczesny Mikołaj – jak powszechnie wiadomo – jest postacią wykreowaną w latach 30. XX wieku roku przez koncern Coca Cola. Jest to figura doskonale pasująca do czasów, w których masowo produkowane przedmioty (w tym oczywiście także zabawki) trzeba dobrze zareklamować i sprzedać. Chyba nikt (oprócz dzieci, które „wierzą”) nie ma wątpliwości, że Mikołaj to przede wszystkim dobry sprzedawca i zarazem produkt kultury masowej. Trudno w tej postaci odnaleźć Świętego Mikołaja, który żył na przełomie III i IV wieku.

[madohora]

Trudno więc łączyć współczesnego Mikołaja z tradycją chrześcijańską. Facetowi w czerwonym stroju i czapce bardzo daleko do tej tradycji. Tym bardziej nie widzę powodów, żeby podtrzymywać – co tam podtrzymywać: budować – w dzieciach wiarę, że prezenty przynosi skomercjalizowana postać i to już nawet nie powożąca saniami ciągniętymi przez renifery, a co najwyżej prowadząca konwój tirów z logi firmy z branży spożywczej.

[madohora]

[madohora]

W roku 1786 pierwotna nazwa fundacji, tj. „skrzynka św. Mikołaja”, została z polecenia prymasa Poniatowskiego zmieniona na "Fundatio pro dotibus virginum", czyli fundusz posagowy dla panien.

[madohora]

Autorytet św. Mikołaja wykorzystywano niegdyś również w szlachetnym celu pobudzenia uczuć patriotycznych. Było tak jeszcze w okresie międzywojennym.

[madohora]

Oto w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym” z dn. 7 grudnia 1925 roku Adam Chmiel wspomina obchody Dnia Św. Mikołaja w siedzibie krakowskiego "Sokoła" w roku minionym. Osoba wcielająca się w postać świętego wygłosiła wtedy do zgromadzonych tam dzieci taki oto wierszyk:

[madohora]

Więc chcę zobaczyć, czyli w was płonie
serce do męstwa tężyzny
i czy dla waszej Ojczyzny
w obronie krzepną tu wasze dłonie.
(...)
Bo oto z ciebie, mała dziewczyno,
coś jest jak wiotka topolka,
kobieta ma wyróść Polka,
gdy twoje siły tutaj rozwiną.
 
Bo oto z ciebie, mój chłopcze mały,
kiedyś zuch będzie nie lada:
może ktoś taki, co włada,
lub mężny rycerz na polu chwały!
 
Dlatego dziatki w waszej zabawie
wy Polskę też budujcie.
Więc ćwicz się wytrwale me dziecię,
ja wszystkim tutaj wam błogosławię.

[madohora]

[madohora]

Według legendy nazwa miasta pochodzi od założyciela Patarosa, syna Apolla. W czasach Ptolemeusza Filadelfosa przez krótki czas miasto nazywało się Arsinoe, na cześć małżonki władcy. W epoce klasycznej i później istniała tu świątynia i wyrocznia Apollina, która sławą w świecie greckim ustępowała tylko wyroczni delfickiej. Miasto było otoczone murami obronnymi z kilkoma wieżami.

[madohora]

W 1995 roku dwaj Polacy, Marek Kamiński i Wojciech Moskal, wyruszyli do bieguna na nartach. Po 72 dniach wędrówki z wyspy Ward Hunt Island w Północnej Kanadzie 23 maja 1995 roku stanęli na biegunie północnym.

[madohora]

72 lata później Roald Amundsen zauważył, że położenie bieguna zmieniło się. Stwierdzono, że przesunął się on w stronę północnego bieguna geograficznego, a jego położenie zmieniało się o około 15 km rocznie[.

[madohora]

Biegun niedostępności to punkt na Oceanie Arktycznym najbardziej oddalony od linii brzegowej. Dystans, jaki dzieli go z najbliższym lądem, to ponad 1100 km. Położenie: 84°03′N, 174°51′W. Zdobyty został po raz pierwszy w roku 1927 przez Sir Huberta Wilkinsa (lot). W 1958 zdołał tam dopłynąć radziecki lodołamacz.

[madohora]

Uran jest osiowo nachylony do płaszczyzny ekliptyki prawie pod kątem 90°, więc określenie położenia bieguna północnego jest kwestią sporną. Gdy osiowe nachylenie planety jest równe 90° każda z dwóch opcji może być równie prawdziwa – północ w rzeczywistości może być południem, a planeta może obracać się w kierunku przeciwnym niż pozostałe w danym układzie.

[madohora]

Po zakończeniu II wojny światowej Rovaniemi i Laponia stały się pierwszymi odbiorcami pomocy dostarczonej przez UNRRA, poprzednika UNICEFU. W jej ramach postanowiono zbudować za kołem podbiegunowym m.in. chatkę dla turystów, by ożywić ruch turystyczny. W 1950 roku z niespodziewaną wizytą przyjechała do Rovaniemi Eleanora Roosevelt, wdowa po prezydencie USA, by zobaczyć powojenną rekonstrukcję miasta. Lokalny gubernator Uuno Hannula, otrzymał zadanie zorganizowania wizyty. Ponieważ w tym czasie podbiegunowa chatka nie była jeszcze gotowa, wspólnie z burmistrzem Rovaniemi Lauri Kaijalainenem i jego asystentem znalazł odpowiedni kawałek ziemi pod jej budowę, dzięki czemu w ciągu tygodnia została ona postawiona.

[madohora]

W czerwcu 1965 r. dokładnie piętnaście lat po powstaniu pierwszego polarnego schroniska, otworzono nowy budynek. Zaprojektowany przez Lempi Purdy obiekt był znacznie większy i lepiej przystosowany dla potrzeb turystów niż jego poprzednik.

[madohora]

W 1991 roku wioska pojawiła się w pierwszym odcinku dokumentalnego programu „Pole to Pole” telewizji BBC

[madohora]

Po pokonaniu Persów, w następnym wieku Ateńczycy podejmowali liczne próby skolonizowania korzystnie położonej Licji, ale udało im się utworzyć tylko jedno miasto – Phaselis. Licja należała do Ateńskiego Związku Morskiego.

[madohora]

,

[madohora]

Biuro Świętego Mikołaja – ulokowane jest w głównym budynku wioski, gdzie turyści mogą porozmawiać oraz zrobić zdjęcie ze Świętym Mikołajem

[madohora]

.

[madohora]

Piosenka opowiada o nadchodzących świętach i tym, że św. Mikołaj już niedługo przyjdzie do miasta i przyniesie wszystkim prezenty. Piosenka ma bardzo żywą muzykę i jest radosna, jak wszystkie bożonarodzeniowe piosenki.

[madohora]

Żona Świętego Mikołaja po raz pierwszy została wspomniana w krótkim opowiadaniu Jamesa Reesa, A Christmas Legend (1849). Historia opowiada o starszym mężczyźnie oraz jego żonie, którzy w Wigilię Bożego Narodzenia udzielają schronienia strudzonym podróżnikom. Następnego dnia rano dzieci wędrowców znajdują w domu mnóstwo prezentów, a para ujawnia, że nie są tymi, za których ich wzięto, czyli Świętym Mikołajem oraz jego żoną. Okazuje się, że to ich dawno nie widziana córka i jej mąż w przebraniu. W wierszu pani Mikołajowa ma na imię Gertruda, ale używa imienia Jessica

[madohora]

Kobieta, która może być panią Mikołajową pojawia się także w książce dla dzieci Lill in Santa Claus Land and Other Stories napisanej przez Ellis Towne, Sophie May i Ella Farman, a opublikowanej w 1878 w Bostonie.

[madohora]

Przez większość roku panuje mroźna zima. Święta to w Laponii okres długich nocy, kiedy Słońce nie wznosi się ponad horyzont. Można wtedy podziwiać spektakularne zorze polarne, które kolorami rozświetlają niebo. Zorza polarna to nic innego, jak świecenie górnych warstw atmosfery ziemskiej występujące w strefach podbiegunowych.

[madohora]

W Laponii spotykamy kilkadziesiąt gatunków rodzimych. Z regionem powinien kojarzyć się nie tylko renifer, ale także łoś – prawdziwe utrapienie fińskich kierowców. W północy i wschodzie Finlandii można spotkać niedźwiedzia brunatnego i wilka. Typowym drapieżnikiem jest lis polarny, którego sierść przybiera zimą śnieżnobiały kolor. Charakterystycznymi mieszkańcami Laponii są też leming norweski i rosomak– jeden z naturalnych wrogów renifera.

[madohora]

[madohora]

W latach 60. postać pani Claus ponownie pojawiła się w mediach za sprawą Phyllis McGinley i jej książki dla dzieci How Mrs. Santa Claus Saved Christmas. Dzisiaj panią Mikołajową zwykle można zobaczyć w filmach animowanych, na świątecznych kartkach pocztowych, ozdobach choinkowych, przedstawieniach szkolnych, paradach oraz w domach towarowych. Często przedstawiana jest jako spokojna, życzliwa i cierpliwa osoba, będąca niejednokrotnie przeciwieństwem Świętego Mikołaja, który bywa zbyt energiczny.

[madohora]

Elf Świętego Mikołaja – folklorystyczna postać, która mieszka ze Świętym Mikołajem na biegunie północnym.

[madohora]

Nisse (l. mn. nisser) to bożek domowy w duńskiej i norweskiej kulturze ludowej. W Szwecji nisse nazywa się tomte.

[madohora]

Dzisiaj nisser kojarzone są głównie ze świętami Bożego Narodzenia. Są pomocnikami Świętego Mikołaja, w Skandynawii w okresie świątecznym obecne są w piosenkach, telewizyjnych programach dla dzieci, w sklepach i na pocztówkach.

[madohora]

Niektóre większe trolle ze starości porastały lasem. Trolle mieszkały w trudno dostępnych dla człowieka miejscach: lasach, górach i jaskiniach, niektóre żyły też w morzu. Wyrządzały szkody ludziom i zwierzętom. Zajmowały się też wydobyciem i gromadzeniem srebra, złota oraz kosztowności. Były bardzo chciwe i skąpe. Nie znosiły światła słonecznego, dlatego pojawiały się wyłącznie w nocy; troll, który na czas nie schował się przed promieniami słońca, zamieniał się w kamień. Żeńskim odpowiednikiem trolla była huldra.

[madohora]

W Peer Gyncie norweskiego pisarza Henryka Ibsena główny bohater trafia do królestwa trolli, w którym rządzi Stary z Dovru (Dovregubben). Daje się też omotać huldrze – Kobiecie w Zieleni (En grønnkledd kvinne). W literaturze szwedzkiej o trollach pisała Selma Lagerlöf w Troll och människor, w duńskiej – Hans Christian Andersen.

[madohora]

W Świecie Dysku trolle są kamiennymi (ich ciała składają się z krzemu) istotami, których inteligencja obniża się pod wpływem ciepła ze względu na zanik nadprzewodnictwa. Z wiekiem trolle dostają filozofii i nieruchomieją, ostatecznie zamieniając się w skałę.

[madohora]

W świecie Sagi o wiedźminie Sapkowskiego trolle są istotami żyjącymi w górach. Opiekują się mostami, dbają o ich stan techniczny i pobierają opłaty za przekroczenie mostu.

[madohora]

ŚWIĄTECZNE REKORDY - Super Ekspres

[madohora]

[madohora]

Trolle w komiksie Trolle z Troy są największymi wrogami ludzi, ale jednocześnie odznaczają się dużym poczuciem humoru.

[madohora]

Duchy domowe – według dawnych wierzeń ludowych istoty nadprzyrodzone zamieszkujące w każdym domu.

[madohora]

W Polsce dobre duchy nazywane były różnie w zależności od regionu: na Warmii i Mazurach były to koboldy zwane też kłobukami, na Pomorzu karzełki i skrzaty, w Wielkopolsce skrzaki, smoki, na terenie Mazowsza – latawce, w Kaliskiem – płonki, a na ziemi rzeszowskiej – żmije.

[madohora]

Na noc pozostawiano duszkom jedzenie w małych miseczkach. Szczególnie w czasie świąt gospodarze starali się być dla nich hojni. Ulubionym pożywieniem skrzatów było mleko, miód oraz ser, chociaż wśród mazurskich kłobuków za największy przysmak uchodziły kluski. W rewanżu duszki opiekowały się dziećmi, zamiatały izbę, a w niektórych regionach – szły do pracy w polu i zajmowały się obrządkiem bydła.

[madohora]

W Polsce duchy domowe to duszyczki, bożęta domowi, domownicy, gospodarze, sąsiedzi, dobrochoty, żyrownicy.

[madohora]

Powiedziała mi Agnieszka
Że w mym domu duszek mieszka
Jest wesoły i życzliwy
Jak go spotkasz to się zdziwisz

[madohora]

Befana jest staruszką z długim, zakrzywionym nosem. Ubrana jest w postrzępione i brudne rzeczy. Głowę ma przewiązaną szalem lub chustką. Lata na miotle, wchodzi do domów przez komin i zostawia w skarpecie prezenty. Dzieci, które chcą się jej przypodobać powinny zostawić na stole przed snem mandarynkę, pomarańczę lub kieliszek wina. Dzieciom mówi się, że jeżeli nie będą grzeczne, to wiedźma Befana włoży im do świątecznej skarpety węgiel, popiół, cebulę lub czosnek.

[madohora]

Święta Łucja – kraje skandynawskie

[madohora]

Sinterklaas (niderl. Sint-Nicolaas (posłuchaj i) lub krótko de Sint, fr. Saint-Nicolas) – główna postać i jednocześnie nazwa święta dla dzieci, które jest obchodzone w Holandii w wigilię urodzin Mikołaja, czyli 5 grudnia, zaś w Belgii oraz w niektórych byłych koloniach holenderskich 6 grudnia, czyli we właściwym dniu imienin Mikołaja. Na wyspę Curaçao Sinterklaas przybywa statkiem do zatoki Sint Annabaai tydzień po tym, jak przybędzie do Holandii.

[madohora]

Ze względów komercyjnych Sinterklaaas przybywa prawie miesiąc wcześniej (15 listopada w 2008), a na półkach sklepowych czasami już w pod koniec września pojawiają się charakterystyczne dla tego okresu słodycze i wypieki, co powoduje mętlik w głowie przedszkolaków ze względu na nie w pełni rozwinięte poczucie czasu, zaś telewizja już pod koniec października rozpoczyna nadawanie programów o Sinterklaasie. Rodzice dzieci z zespołem ADHD narzekają, że dzieci podniecają się na widok folderów reklamowych z zabawkami, które są wrzucane do skrzynki na listy, co prowadzi do dodatkowych napięć i złego zachowania. Problem dziecięcego stresu związanego ze świętem Sinterklaas (niderl. Sinterklaasstress lub Sintstress) jest komentowany w mediach.

[madohora]

Tradycja ta sięga XV wieku, kiedy to początkowo jedynie ubodzy wystawiali swoje buty w kościele, w wieczór Sinterklaasa, czyli 5 grudnia, a bogaci wkładali do butów co nieco, natomiast 6 grudnia, który jest oficjalnym dniem śmierci Świętego Mikołaja, dochód był rozdzielany pomiędzy biedaków i żebraków. Zachowały się materiały archiwalne potwierdzające istnienie tego obyczaju już w 1427 w kościele Świętego Mikołaja w Utrechcie. Wraz z upływem czasu Sinterklaas stał się świętem rodzinnym i mniej więcej już w XVI wieku dzieci zaczęły wystawiać swoje buciki w największym pokoju rodzinnego domu, aby Sinterklaas schował w nich prezenty.

[madohora]

[madohora]

byłym pomocnikiem włoskiego kominiarza, albowiem posiada umiejętność chodzenia po dachach, jest ubrany w kombinezon kominiarski i ma przy sobie miotełkę

[madohora]

Szaty Sinterklaasa są wzorowane na szatach noszonych przez biskupów, łącznie z przynależnymi biskupom atrybutami. Ze względów praktycznych szaty Sinterklaasa są w rzeczywistości często skromniejsze. Sinterklaas nosi najczęściej długą purpurową sutannę zapinaną na liczne guziki, na którą wkłada długą albę, zaś na szyi ma zarzuconą czerwoną stułę.

[madohora]

Nazwa Santa Claus pochodzi od niderlandzkiego słowa Sinterklaas, które zostało włączone do języka amerykańskiego i zamerykanizowane przez emigrantów holenderskich, którzy przybyli do Ameryki w 1614 i m.in. założyli Nowy Jork, który początkowo nazywał się Nowym Amsterdamem.

[madohora]

Według niderlandzkiej tradycji w nocy, gdy wszyscy już śpią Zwarte Piet wspina się na dachy i wchodzi przez kominy do domów, aby przy kominku postawić prezenty dla dzieci od Sinterklaasa, natomiast w ciągu dnia rozdaje dzieciom i przechodniom na ulicy słodycze i ciasteczka. Zwarte Piet dźwiga także worek z prezentami oraz opiekuje się koniem Sinterklaasa.

[madohora]

W miarę jak upowszechniła się w Niderlandach wiara o pochodzeniu Sinterklaasa z Hiszpanii, coraz częściej utożsamiano Zwarte Pieta z mauretańskim, nieporadnym młodzieńcem mówiącym na migi. Taki wizerunek Zwarte Pieta był popularny aż do połowy XX wieku.

[madohora]

Fragment wypowiedzi Harry'ego van Bommela, polityka i członka niderlandzkiego parlamentu Tweede Kamer, udzielonej podczas wywiadu: "W tradycji święta Sinterklaas istnieje stały podział ról: Sinterklaas jest szefem, a Zwarte Piet sługą, to stwarza wrażenie, że osoby czarnoskóre są zawsze służącymi, zawsze pełnią funkcje pomocnicze. Jeżeli chcemy pozbyć się tego wizerunku, to nie powinniśmy wychowywać dzieci na tym wizerunku".

[madohora]

Zwartepieten – nazwa gry w karty, która przypomina polską grę w Czarnego Piotrusia

[madohora]

Kometek (Comet)

[madohora]

Tancerz (Dancer)

[madohora]

W wierszu Moore’a nie ma szczegółowych opisów reniferów poza wzmianką, że są one „małe”. Ich wygląd w większości pokazują filmy, które przedstawiają je z cechami charakterystycznymi bardziej dla jeleni lub krętorogich (spiczaste poroże, smukła sylwetka).

[madohora]

W filmie Rudolf czerwononosy renifer z 1998, pojawia się matka Rudolfa, a żona Błyskawicznego – Mitzi oraz Zoey i Strzała.

[madohora]

W filmie animowanym Moi przyjaciele – Tygrys i Kubuś występuje młody renifer Holly.

[madohora]

Według opowieści, Rudolf jest jednym z latających reniferów, które ciągną sanie Świętego Mikołaja. Ma on magiczny, czerwony nos, który oświetla Mikołajowi drogę w noc wigilijną. Z uwagi na tę zdolność zajmuje on miejsce na samym przedzie zaprzęgu.

[madohora]

Rudolph's Shiny New Year (1976)

[madohora]

Nie ma chyba osoby, której trzeba przedstawiać popularną w kulturze Zachodu postać czerwononosego renifera św. Mikołaja. W tym roku mija dokładnie 75 lat od wypuszczenia na rynek pierwszej bajki o przygodach Rudolfa.

[madohora]

[madohora]

Laponia jest największą i jedną z ostatnich krain, gdzie jeszcze jest praktykowany spęd wielkich stad zwierząt

[madohora]

MIKOŁAJ ODWIEDZI DOMY DZIECKA - www.tvp.pl - 04.12.2021

[madohora]

*

[madohora]

MIKOŁAJ W BIAŁYMSTOKU - Kurier Poranny - 04.10.2021

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ PRZYJEDZIE NA KLUCZBORSKI RYNEK - www.doxa.fm - 04.12.2021

[madohora]

MIKOŁAJ W SZCZECINIE - Głos Szczeciński - 04.12.2021

[madohora]

Od IX wieku Mikołaj był wielbiony w chrześcijaństwie wschodnim i zachodnim jako święty i cudotwórca. Spisany w Bizancjum Żywot Mikołaja pióra archimandryty Michała z IX wieku przekazuje, że już w tym czasie 6 grudnia obchodzono w Konstantynopolu święto Mikołaja, które traktowano jako godne przygotowanie do Bożego Narodzenia. Liczne, poświadczone przez Kościół cuda sprawiły, że na Zachodzie jego wspomnieniu nadano również rangę święta. Najstarszy o tym przekaz pochodzi z akt synodów w Neapolu z lat 821 i 842. Na synodzie w Oksfordzie z 1222 roku podniesiono rangę tego święta w kalendarzu do najwyższej.

[madohora]

Sobór Watykański II zarządził rewizję kultu świętych w Kościele katolickim[6]. Powołano komisję złożoną z teologów i historyków, która miała zaproponować usunięcie świąt tych postaci, których istnienia nie sposób było udowodnić. Zakwestionowała ona historyczność Mikołaja, co wywołało ożywioną dyskusję, w której znaczna część hierarchii i wiernych stanęła w obronie kultu świętego. Papież Paweł VI zdecydował się na rozwiązanie kompromisowe. W opublikowanym w 1969 roku Calendarium Romanum zniósł święto 6 grudnia i postanowił, że tego dnia będzie obchodzone tzw. wspomnienie dowolne. Z kalendarza usunięto również średniowieczne teksty hagiograficzne poświęcone Mikołajowi, pozostawiając krótką notatkę opartą na Stratelatis z VI wieku. W motu prioprio Mysterii Paschalis Paweł VI uzasadnił: aby wprowadzić w życie postanowienia Soboru Powszechnego, usunięto z kalendarza ogólnego imiona niektórych świętych; zezwolono, aby wspomnienia pewnych świętych obchodzono według uznania i aby przywrócono ich kult, ograniczony do ich własnych krajów.

[madohora]

Zgodnie z nią młody Mikołaj, jeszcze przed wyborem na biskupa, miał chciwego i bogatego sąsiada, który drwił z pobożności świętego. Bóg ukarał sąsiada i sprawił, że stracił majątek oraz popadł w skrajną biedę. Gdy nie miał już z czego utrzymać rodziny, postanowił sprzedać swoje trzy córki, ponieważ nikt nie chciał ich poślubić bez otrzymania stosownego posagu. Mikołaj, po długich rozważaniach tekstów Pisma Świętego i modlitwie, postanowił uratować cnotę dziewcząt. Trzykrotnie, pod osłoną nocy, wrzucał przez okno pieniądze przeznaczone na posag dla każdej kolejnej siostry. Gdy sąsiad wyprawił już dwa wesela, postanowił dowiedzieć się, skąd biorą się tajemnicze pieniądze. Czuwał całą noc i ze zdumieniem odkrył, że to pogardzany przez niego Mikołaj wrzuca po raz trzeci pieniądze przez okno. Podziękował mu zawstydzony i postanowił zmienić swoje życie na zgodne z przykazaniami.

[madohora]

Zbliżone do współczesnych zwyczaje mikołajkowe są udokumentowane od XV wieku w źródłach polskich, czeskich, austriackich, holenderskich, belgijskich i niemieckich. Święty Mikołaj pełnił w nich rolę osoby przynoszącej prezenty z okazji własnego święta. Jego atrybutami były siwa broda, pastorał, mitra oraz długa, czerwona szata biskupia. Wieczorem 5 grudnia obdarowywał owocami, orzechami, ciastkami czy cukierkami dobrze zachowujące się dzieci. Niegrzeczne uderzał pastorałem. Gdy nie pojawiał się osobiście, dzieci starały się przekazać, że czekają na prezenty, na różne sposoby. Z Holandii zachowały się zapisy o wystawianiu butów przy kominku. W Czechach dzieci wieszały skarpety na ramach okiennych, a w Austrii kładły buty na parapecie.

[madohora]

[madohora]

Zgrubieniem nazwy krasnoludek, po raz pierwszy użytym w polskim tłumaczeniu dzieł literatury fantasy jest słowo krasnolud w Władcy Pierścieni J.R.R. Tolkiena autorstwa Marii Skibniewskiej. Słowa tego używa się dla określenia rasy istot niższych od człowieka (jednak nie tak małych, jak zwykle przedstawiane są krasnoludki), walecznych i honorowych, ceniących złoto i kamienie szlachetne.

[madohora]

Lucyna Krzemieniecka, Z przygód krasnala Hałabały

[madohora]

Krasnoludki są też wykorzystywane w różnych krajach w polityce. W Holandii pojawiły się one w końcu lat 60. XX wieku w ramach ruchu anarchistycznego Provos, z którego wyłoniła się Partia Krasnoludków. W Polsce, w drugiej połowie lat 80. sławę zdobyły graffiti krasnoludków Pomarańczowej Alternatywy, której stały się emblematem. Graffiti te były malowane na plamach, powstałych w wyniku zamalowywania przez milicję wolnościowych i antyrządowych haseł. Malowane były w kilkunastu miastach Polski, ich liczba przekroczyła tysiąc.

[madohora]

Rozpowszechniły się w XIX wieku w krajach niemieckojęzycznych i stały się nieodzownym elementem wyposażenia ogródka.

[madohora]

W roku 1981 powstało w Bazylei Międzynarodowe Zrzeszenie dla Ochrony Krasnali Ogrodowych. Określiło ono, jak musi wyglądać krasnal: musi być płci męskiej, na głowie może mieć tylko spiczasty kaptur i koniecznie musi mieć brodę. Jego wzrost nie może przekraczać 69 cm.

[madohora]

Wrocławskie krasnale – wydarzenie artystyczne oraz zjawisko społeczne obejmujące swoim zasięgiem Wrocław i okoliczne gminy, a wywierające wpływ na działania artystyczne realizowane w całej Polsce.

[madohora]

Krasnale masowo powróciły na ściany wrocławskich budynków w drugiej połowie lat 80. wraz z działalnością ruchu „Pomarańczowej Alternatywy”. Jego uczestnicy malowali krasnale techniką graffiti szablonowego na murach Wrocławia lub na plakatach zapowiadających happeningi organizowane przez ruch w tym mieście. 1 czerwca 1987 symbolika krasnala powróciła na czwartym happeningu „Pomarańczowej Alternatywy” – Krasnoludki na Świdnickiej. Międzynarodowy rozgłos „Pomarańczowej Alternatywy” rozpoczął się od nieplanowanego udziału w happeningu Precz z U-Pałami (jako litery „R”) Józefa Piniora (który miał zrobić reportaż dla Radia Wolna Europa) i osiągnął szczyt 1 czerwca 1988 podczas happeningu Rewolucja Krasnoludków. Udział w którym wzięło według różnych źródeł od 10 000 do 20 000 uczestników, którzy w czapkach krasnali przeszli ulicami Wrocławia, a opisywała go międzynarodowa prasa. Po wyjeździe Waldemara „Majora” Fydrycha za granicę po nieudanym starcie w wyborach parlamentarnych w 1989, krasnoludki uległy zapomnieniu, aż do czerwca 2003 kiedy to Agencja Reklamowa Wanilia zaproponowała Biuru Promocji Miasta Wrocław strategię wykreowania krasnoludka jako symbolu miasta.

[madohora]

Liczba krasnali zmienia się – wciąż pojawiają się nowe, a niektóre są kradzione lub padają ofiarą wandalizmu pomimo instalowanych zabezpieczeń, lecz po pewnym czasie wracają na swoje miejsce

[madohora]

Pokuć – w ludowych wierzeniach różnych regionów Polski mały duszek zamieszkujący zakamarki chat (najchętniej za piecem lub w pobliżu progu), stajnie i stodoły. Jego życzliwość starano się podtrzymywać wtykając w różne zakamarki nieduże ilości jedzenia, które wkrótce znikało (np. zjadane przez myszy).

[madohora]

Według Paracelsusa gnomy były żywiołakami, najważniejszymi z duchów żywiołu ziemi i potrafiły poruszać się w ziemi z taką samą łatwością, jak ludzie po ziemi. Promienie słoneczne zmieniały je w kamień.

[madohora]

MIKOŁAJKI W REGIONIE - Radio Katowice - 06.12.2021

[madohora]

W Krakowie 3 grudnia wieczorem na Rynku Głównym wzdłuż Sukiennic od strony Kościoła Mariackiego starzy handlarze ustawiali swoje kramy, na których obok wspomnianych pierników wykładano figurki z waty, diabły, rózgi i zabawki ludowe, Stragany te usuwano 6 grudnia rano. W naszych czasach takie samoograniczenie w handlu doprawdy trudno sobie nawet wyobrazić. Wywodzące się z reklamy pewnego znanego napoju, a następnie utrwalone w kulturze masowej brodate postacie w czerwonych czapkach i kubrakach, równie ochoczo namawiają do zakupów już w listopadzie, przez cały grudzień, a nawet część stycznia!

[madohora]

Nieco później, w roku 1588, patrycjuszka krakowska Magdalena Wonzamowa uczyniła zapis na rzecz Arcybractwa Miłosierdzia, w którym to dokumencie przeznaczyła pewien procent od sumy 700 zPLp. na rzecz ubogich dziewcząt, pragnących zawrzeć związek małżeński, ale nie posiadających posagu.

[madohora]

Autorytet św. Mikołaja wykorzystywano niegdyś również w szlachetnym celu pobudzenia uczuć patriotycznych. Było tak jeszcze w okresie międzywojennym.

[madohora]

- Mamo czy to prawda że Pan Bóg nas karmi
- Oczywiście
- I że dzieci przynosi bocian
- Tak
- I że prezenty rozdaje Święty Mikołaj
- Tak
- To po co my właściwie mamy tatusia

[madohora]

Do Pinokia przyszedł Święty Mikołaj. Dał mu prezent i rozmawia z drewnianym pajacykiem:
- Widzę że nie cieszysz się ze zwierzątka
- Bo ja chciałem pieska albo kotka
- Niestety zabrakło. Inne dzieci też nie dostały
- Ale ja się boję tego bobra!

[madohora]

Mikołaju, co tam chowasz za plecami?
- Test antygenowy aby zrobić ci wymaz na koronawirusa

[madohora]

Finlandia - Świąteczny Kozioł (joulupukki)

Dawniej był przedstawiany jako ubogi starzec z długą brodą. Wizerunek ten wyparła współczesna popkulturowa postać Świętego Mikołaja.

[madohora]

Hiszpania - Trzej Królowie

Choć w Hiszpanii można dawać upominki w Boże Narodzenie, to jednak prawdziwe prezenty przynoszą tradycyjnie dopiero Trzej Królowie, przywdziewając postać Mikołaja

[madohora]

Francja, Belgia, Portugalia - Pere Noel - czyli Ojciec Boże Narodzenie

[madohora]

Polska, Ukraina, Litwa - Święty Mikołaj

[madohora]

Bułgaria - Dziadek Kolęda lub Dziadek Mróz

[madohora]

Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Mikołaj w 2017 zajmował 8. miejsce w grupie imion męskich. W całej populacji Polaków Mikołaj zajmował w 2017 roku 66. miejsce (99 130 osób)

[madohora]

[madohora]

Saint-Nicolas-des-Laitiers – miejscowość i dawna gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Orne. W 2013 roku jej populacja wynosiła 89 mieszkańców

[madohora]

Mikołaj z Miry, święty Mikołaj (gr. Άγιος Νικόλαος, łac. Sanctus Nicolaus), znany również jako Mikołaj z Bari – święty katolicki i prawosławny. Najstarsze przekazy o nim pochodzą z VI wieku. Według średniowiecznej hagiografii żył na przełomie III i IV wieku, był biskupem Miry w Licji, wsławił się cudami oraz pomocą biednym i potrzebującym. Przez wieki był jednym z najbardziej czczonych świętych na Zachodzie i Wschodzie. Największe jego sanktuarium znajduje się we włoskim Bari.

[madohora]

[madohora]

Wzmianki o świętym Mikołaju pojawiają się dopiero w wieku VI, ponad 200 lat po jego domniemanej śmierci, za panowania cesarza Justyniana. Zapisano wówczas krótką opowieść zwaną Stratelatis (Praxis de Stratelatis, „Oficerowie”), według której Mikołaj uratował życie sześciu żołnierzom cesarza Konstantyna. Anonimowy autor znał dobrze topografię Miry. W VII wieku pismo to krążyło w kościołach greckich, łacińskich oraz syryjskich i cieszyło się dużą popularnością

[madohora]

[madohora]

Z początkiem IX wieku w źródłach pojawia się coraz więcej postaci o imieniu Mikołaj, co świadczyć może o rosnącej popularności kultu świętego

[madohora]

Ważną rolę w badaniach nad legendami odegrało grono uczonych jezuitów, zwanych bollandystami. To oni nadali studiom nad tą dziedziną kształt, jaki ma ona współcześnie – stworzyli model krytycznego wydania tekstów. Ich działalność zapoczątkował Héribert Rosweyde, od 1603 roku wykładający w kolegium jezuickim w Antwerpii. Przedstawił on władzom zakonu projekt przygotowania i wydania kolekcji wszystkich dokumentów dotyczących kultu świętych. Projekt został zatwierdzony, ale jego autor nie zdawał sobie sprawy z ogromu zadania. Gdy zmarł w 1629 roku zostawił liczne materiały, ale jeszcze nic gotowego. Jego następcą został Jean Bolland, który wraz z Godefrodem Henskensem przygotował wydanie monumentalnej serii Acta Sanctorum. Pierwsze dwa tomy ukazały się w 1643 roku, ostatni – dopiero w 1940 roku

[madohora]

[madohora]

Demre – miasto w Turcji, w prowincji Antalya. W 2019 roku liczyło 17 210 mieszkańców. W starożytności w jego miejscu znajdowało się miasto Myra.

[madohora]

[madohora]

Od czasu zdławienia arianizmu Ariusz jest uznawany niemalże za symbol niewiary w boskość Jezusa Chrystusa lub wiary w Jego niepełną boskość, a nawet wiary w Jezusa będącego pierwszym stworzeniem Boga. Na Ariusza powoływali się bracia polscy i inni unitarianie. Współcześnie całokształt poglądów Ariusza na temat Boga Ojca i Syna Bożego zbudowany jest na podstawie zachowanych pism jego przeciwników z czasów kontrowersji. Dzieła samego Ariusza prawie w całości zostały zniszczone. Niemniej zachowały się pewne źródła, na podstawie których niektórzy dzisiejsi badacze twierdzą, że wiara Ariusza była inna niż to, w jaki sposób ją rozumieli jego przeciwnicy. Poglądy tego typu wpisują się w szeroki nurt odbiegających od tradycji poglądów wyznawanych w wielu kręgach teologicznych po II Soborze Watykańskim, nacechowanych rewizjonistycznym i irenistycznym podejściem do wszystkich niemal bez wyjątku poglądów teologicznych, uznawanych w Kościele katolickim przez wieki aż do ostatniego soboru, za błędne i przeciwne wierze katolickiej. Przykładem współczesnych prób rehabilitacji Ariusza jest podawanie wraz z odpowiednią interpretacją zachowanych wypowiedzi herezjarchy, których przykładem jest jeden z jego listów do Euzebiusza z Nikomedii:

[madohora]

Drugim z kolei, niezwykle ważnym dla rozwoju legendy Mikołaja, był napisany w IX wieku żywot autorstwa Szymona Metafrastesa. Był on kompilacją utworu archimandryty Michała oraz Vita archimandryty Mikołaja z VI wieku. Mikołaj z klasztoru Syjon został pod koniec życia biskupem Pinary w Licji. Zbieżność imion była prawdopodobnie przyczyną połączenia w dziele Szymona opowieści dotyczących dwóch odrębnych świętych

[madohora]

[madohora]

Złota legenda jest wytworem średniowiecznej kultury, stanowiąc ucieleśnienie ducha późnego średniowiecza, z jego głęboką religijnością, czcią dla męczenników, żarliwą wiarą w cuda dokonywane przez świętych. Marian Plezia nazwał Złotą legendę „wielkim skarbcem, w którym fantazja stuleci złożyła swoje najpopularniejsze wytwory, a z którego pokolenia czerpały następnie wątki do swego piśmiennictwa, malarstwa, rzeźby i architektury”. Złota legenda przełożona została na wiele języków narodowych, również na język polski.

[madohora]

[madohora]

W żywocie autorstwa archimandryty Michała spisano też pierwsze dwie legendy związane z morzem – Praxis de nautis („Żeglarze”) i Praxis de navibus frumentariis in portu („Zboże w porcie”). Pierwsza opowiada o żeglarzach, którzy podczas sztormu, gdy ich statek zaczął tonąć, wzywali pomocy Mikołaja. Biskup pojawił się na statku, wydobył go z topieli, nakazał uciszyć się wiatrowi, a potem zniknął. Żeglarze dopłynęli do portu, dotarli do Miry, gdzie w kościele dziękowali Mikołajowi. Ten nakazał im milczenie i skłonił do zmiany obyczajów

[madohora]

[madohora]

O ikonach Mikołaja wspominają już najstarsze żywoty i translacje. Mowa jest w nich o krwawiących wyobrażeniach świętego, kradzieży otoczonych kultem obrazów, czy cudami słynących ikonach. Obrazy te, obok wyobrażeń samego Mikołaja, przedstawiała sceny z legend związanych z jego życiem. W spisie dworskich, urzędowych ikon z Konstantynopola, sporządzonym na przełomie X i XI wieku, spośród świętych najczęściej przedstawiany jest Mikołaj. Wyliczono czterdzieści trzy jego obrazy, przy trzydziestu trzech archanioła Michała i dwudziestu czterech świętego Grzegorza

[madohora]

Już w średniowieczu uważano Mikołaja za patrona dzieci. W X wieku wystawiano dramaty liturgiczne dla dzieci, opowiadające historię świętego, które w późnym średniowieczu staną się niezwykle popularne w całej Europie. XII-wieczne zapiski ze środkowej Francji przekazują, że w wigilię 6 grudnia zakonnice roznosiły prezenty dla dzieci z biednych rodzin i zostawiały je wieczorem pod drzwiami. Związek kultu z wręczaniem prezentów jest udokumentowany od XV wieku w źródłach polskich, czeskich, austriackich, holenderskich, belgijskich i niemieckich. Wieczorem 5 grudnia, w wigilię święta Mikołaja, osoba przebrana za świętego obdarowywała owocami, orzechami, ciastkami czy cukierkami dobrze zachowujące się dzieci. Niegrzeczne uderzała pastorałem. Gdy święty nie pojawiał się osobiście, dzieci starały się przekazać, że czekają na prezenty, na różne sposoby. Z Holandii zachowały się zapisy o wystawianiu butów przy kominku. W Czechach dzieci wieszały skarpety na ramach okiennych, a w Austrii kładły buty na parapecie

[madohora]

Domniemane ciało świętego Mikołaja zostało przeniesione w 1087 roku z Miry do Bari w południowej Italii. Wydarzenie to zostało szczegółowo zrelacjonowane we współczesnej mu Translatio Sancti Nicolai Confessoris („Translacji świętego Mikołaja wyznawcy”) pióra Nikefora z Bari

[madohora]

🎅.

[madohora]

Anonim był człowiekiem gruntownie wykształconym. Znał autorów starożytnych, Wulgatę, wykazywał dużą znajomość geografii Europy i Bliskiego Wschodu. Pisał rytmizowaną i rymowaną prozą łacińską, zwaną cursus, z zastosowaniem rymu dwuzgłoskowego[5]. Zdaniem Mariana Plezi, Mnich z Lido przebywając w okolicach Tours uległ wpływom Hildeberta z Lavardin, mistrza szkoły w Le Mans, potem biskupa tego miasta i arcybiskupa Tours. Miał tam nauczyć się układania prozy rytmicznej

[madohora]

W roku 1972 papież Paweł VI przekazał fragmenty relikwii Mikołaja z Bari przedstawicielom prawosławia, jako gest dobrej woli w rozpoczynającym się dialogu Kościołów zachodnich i wschodnich. Relikwie te czczone są współcześnie między innymi w greckiej katedrze prawosławnej na Manhattanie oraz sanktuarium świętego we Flushing, w stanie Nowy Jork

[madohora]

Dzieło opowiada o wyprawie floty weneckiej do Ziemi Świętej. Zwierzchnictwo nad wyprawą objął biskup wenecki Enrico Contarini, a wojskami dowodził Giovanni Vitale, syn doży weneckiego Witalisa Michała. Wyruszono jesienią 1099 roku a powrócono 6 grudnia 1100 roku. Dzieje wyprawy obfitują w wiele dramatycznych wydarzeń, wśród których nie brakuje bitew czy oblężeń. Wenecjanie zdobyli też miasto Mirę w Licji. W tamtejszej katedrze rozpoczęli poszukiwania grobu św. Mikołaja i jego najbliższych towarzyszy, podczas których burzyli mury, przekopywali grunt, a nawet torturowali strażnika świątyni. W końcu odnaleźli relikwie, które uznali za najdroższy skarb. Wypłynęli z nimi na Cypr, potem do Jafy w Ziemi Świętej, aby dotrzeć do Jerozolimy. Wzięli udział w oblężeniu i szturmie Hajfy. Po zwycięstwie drogą morską wrócili do Wenecji, a relikwie św. Mikołaja zostały złożone w klasztorze na Lido. Tekst właściwej Translacji zamyka uroczysta homilia biskupa Henryka, po której w tekście znajduje się opowiadanie o jedenastu cudach, które wydarzyły się na Lido za sprawą św. Mikołaja

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

Najstarsze ślady kultu św. Mikołaja napotykamy w wieku VI, kiedy to cesarz Justynian wystawił mu w Konstantynopolu jedną z najwspanialszych bazylik. Cesarz Bazyli Macedończyk (w. VII) w samym pałacu cesarskim wystawił kaplicę ku czci Świętego. Do Miry udawały się liczne pielgrzymki. W Rzymie św. Mikołaj miał dwie świątynie, wystawione już w wieku IX. Papież św. Mikołaj I Wielki (858-867) ufundował ku czci swojego patrona na Lateranie osobną kaplicę. Z czasem liczba kościołów św. Mikołaja w Rzymie doszła do kilkunastu. W całym chrześcijańskim świecie św. Mikołaj miał tak wiele świątyń, że pewien pisarz średniowieczny pisze: "Gdybym miał tysiąc ust i tysiąc języków, nie byłbym zdolny zliczyć wszystkich kościołów, wzniesionych ku jego czci". W XIII wieku pojawił się zwyczaj rozdawania w szkołach pod patronatem św. Mikołaja stypendiów i zapomóg.

[madohora]

[madohora]

.🤶

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dzięki sprawnej promocji praktycznie zastąpił on w powszechnej świadomości tradycyjny wizerunek świętego Mikołaja, biskupa Miry.

[madohora]

5 maja 2004 Rada Języka Polskiego zaleciła, że pomimo iż nazwę imienia (Mikołaj) lub świętego (św. Mikołaj) piszemy wielką literą, to w znaczeniu postaci przynoszącej prezenty z okazji Bożego Narodzenia należy ją pisać małą literą: święty mikołaj (np. Tata przebrał się za świętego mikołaja). Również małą literą pisze się nazwę obrzędu, jakim są mikołajki

[madohora]

Zasadnicza forma szat duchowieństwa chrześcijańskiego została wypracowana w pierwszych wiekach po Chrystusie. Wzory czerpano głównie z szat kapłanów klasycznego Rzymu, ale także z szat kapłańskich Starego Przymierza. Właśnie dla odróżnienia od prezbiterów, biskupi przyjęli nakrycie głowy podobne do tego, którego w religii mojżeszowej używał arcykapłan. Była to ozdobna przepaska noszona na głowie. Brak jest szczegółowych relacji, jak wyglądało wówczas owo nakrycie głowy. Mogła być to zarówno złota obręcz, jak i przepaska na czoło, czy też zakrywająca głowę. Z pewnością ówczesne mitry nie były używane wszędzie i przez wszystkich biskupów. Także wyglądem odbiegały od infuł średniowiecznych, czy też współczesnych.

[madohora]

Niegdyś także inni prałaci, na mocy specjalnych przywilejów, mogli używać mitry. Obecnie protonotariusze apostolscy, tzw. infułaci, dość często używają mitry simplex, lecz współcześnie obowiązujące przepisy liturgiczne tego nie przewidują.

[madohora]

Gdy w czasie liturgii biskup w danej chwili nie używa infuły, jeden z insygniarzy – ministrant mitry, przytrzymuje ją przez welon naramienny. Welon oprócz funkcji estetycznej ma także funkcję praktyczną – chroni szlachetną tkaninę przed niszczącym działaniem potu.

[madohora]

Korzystanie z mitry jest prerogatywą biskupów, ale mogą być przyznawane archiprezbiterom, protoprezbiterom i archimandrytom (duchownego nagrodzonego prawem noszenia mitry nazywa się mitrofornym lub mitratem). Infuła kapłańska jest przyznawana według uznania synodu biskupów. W Polskim Autokefalicznym Kościele Prawosławnym przyznaje się ją zwykle jako nagrodę po 25 – 30 latach prezbiteratu[1]. Na szczycie mitry biskupiej jest stojący krzyż, zaś mitry przyznane kapłanom mają krzyż umieszczony płasko. Czasami zamiast krzyża, na szczycie mitry może być umieszczona ikona.

[madohora]

Mitrą nazywamy także czterodzielną koronę bez metalowej obręczy, obszytą gronostajowym futrem. Jej przykładem jest kapelusz elektorski, korona fürsta i oznaki godności kniaziów litewsko-ruskich.

[madohora]

Pastorał papieski, zwany też „ferula”, jest zakończony krzyżem.

[madohora]

W dawniejszych czasach biskupi nie używali pastorału w czasie mszy św. żałobnych, co tłumaczyło się tym, że biskup nie ma władzy nad zmarłymi. Obecnie zasada ta nie wiadomo dlaczego (być może wskutek desuetudo) nie jest przestrzegana.

[madohora]

W Kościołach przedchalcedońskich pastorały mają różne formy. Pastorały koptyjskie, jakobickie i etiopskie mają formę grecką, ormiańskie – łacińską, a asyryjskie – łacińską lub grecką w zależności od lokalnych zwyczajów.

[madohora]

wolno stojące – buduje się najczęściej z prefabrykowanych kształtek np. betonowych lub stalowych

[madohora]

Według niderlandzkiej tradycji w nocy, gdy wszyscy już śpią Zwarte Piet wspina się na dachy i wchodzi przez kominy do domów, aby przy kominku postawić prezenty dla dzieci od Sinterklaasa, natomiast w ciągu dnia rozdaje dzieciom i przechodniom na ulicy słodycze i ciasteczka. Zwarte Piet dźwiga także worek z prezentami oraz opiekuje się koniem Sinterklaasa.

[madohora]

Według innej legendy Zwarte Piet był etiopskim chłopcem o imieniu Petrus, którego Sinterklaas kupił na targu niewolników w Mirze, i któremu podarował wolność, zaś chłopiec z wdzięczności pozostał u boku swojego wybawcy. Z biegiem czasu jego imię zostało uproszczone do Piet.

[madohora]

Fragment wypowiedzi Harry'ego van Bommela, polityka i członka niderlandzkiego parlamentu Tweede Kamer, udzielonej podczas wywiadu: "W tradycji święta Sinterklaas istnieje stały podział ról: Sinterklaas jest szefem, a Zwarte Piet sługą, to stwarza wrażenie, że osoby czarnoskóre są zawsze służącymi, zawsze pełnią funkcje pomocnicze. Jeżeli chcemy pozbyć się tego wizerunku, to nie powinniśmy wychowywać dzieci na tym wizerunku".

[madohora]

Iemand de zwartepiet toespelen – wyrażenie w języku niderlandzkim, które oznacza obarczenie winą kogoś niewinnego, oczyszczenie się z zarzutów poprzez oczernienie innej osoby, znalezienie sobie kozła ofiarnego

[madohora]

Dawniej rozdawane przez Zwarte Pietów pepernoten były mieszane razem z czekoladowymi monetami w płóciennych workach. W dzisiejszych czasach są mieszane razem z cukierkami. Tradycja mieszania pepernoten z czekoladowymi monetami wiąże się z legendą, która mówi, że gdy św. Mikołaj z Miry spotkał trzy młode dziewczyny, które ojciec zmuszał do prostytucji, bo nie był w stanie zapewnić im posagu, to rzucił w ich kierunku złote monety, aby opłaciły nimi swój ślubny posag

[madohora]

Postać św. Mikołaja popularyzował także amerykański karykaturzysta, Thomas Nast. 1 stycznia 1881 w Harper’s Weekly artysta opublikował ilustrację, na której św. Mikołaj rozdaje prezenty żołnierzom biorącym udział w wojnie secesyjnej. Jest to prawdopodobnie pierwsze przedstawienie świętego z charakterystyczną, elfią czapką zamiast mitry

[madohora]

WELES

[madohora]

TORTILLA Z TUNCZYKIEM

tuńczyk w oleju 170 g
kukurydza konserwowa 150 g
papryka 300 g
szczypiorek 0.5 pęczka
ser żółty 150 g
majonez 60 g
musztarda 10 g
sól 2 g
pieprz 2 g
tortilla 250 g

Farsz do tortilli: tuńczyk i kukurydzę odsączamy z zalewy. Paprykę kroimy w kostkę i drobno siekamy szczypiorek. Ser żółty ścieramy na tarce o grubych oczkach. Dodajemy wszystkie składniki do miski. Mieszamy z majonezem i musztardą. Doprawiamy szczyptą soli i pieprzu
Zawijanie roladek: na rozłożone tortille wykładamy po 2 łyżki farszu. Zwijamy je w rulony, cały czas dociskając składniki do środka, żeby nie wypłynęły na zewnątrz.
Krojenie na porcje: zwinięte tortille z tuńczykiem kroimy na kawałki o długości ok. 3 cm. Układamy na talerzu lub desce i podajemy na stół.

[madohora]

ZUPA MEKSYKAŃSKA

olej 15 ml
cebula 1 szt.
czosnek 2 ząbki
papryka chili 1 szt.
koncentrat pomidorowy 25 g
słodka papryka 10 g
kumin (kmin rzymski) 10 g
pieprz kajeński (mielony) 5 g
mięso mielone z indyka 400 g
fasola czerwona 1 puszka
pomidory w puszce 4 szt.
bulion drobiowy 1 l
szczypiorek 10 g
sery 10 g

cebulę siekamy, w garnku rozgrzewamy olej, wrzucamy ją i podsmażamy aż się zezłoci. Dodajemy przeciśnięty przez praskę czosnek i posiekaną papryczkę chili (bez pestek), podsmażamy 2 minuty. Dokładamy koncentrat pomidorowy i doprawiamy. Zupa meksykańska powinna być dokładnie mieszana przez minutę. Następnie wrzucamy mięso mielone, mieszając podsmażamy przez 5 minut.
dodajemy fasolę i puszkę pomidorów wraz z zalewą oraz bulion drobiowy. Przykrywamy garnek i gotujemy na małym ogniu 30 minut. Przyprawiamy do smaku. Przed podaniem zupę meksykańską możemy posypać pokrojonym drobno szczypiorkiem i sporą ilością tartego sera.

[madohora]

[madohora]

W Małopolsce prezenty pod choinką zostawia Aniołek, natomiast w nocy z 5 na 6 grudnia prezenty przynosi święty Mikołaj.

[madohora]

Na Dolnym Śląsku prezenty w Boże Narodzenie przynosi Gwiazdka.

[madohora]

Wywodzi się z dawnych grup kolędników, zaś nazwa od noszonej przez nich gwiazdy. Była to postać ubrana w baranicę i futrzaną czapę, z twarzą ukrytą pod maską lub umazaną sadzą. Gwiazdor nosił ze sobą wór z podarkami i rózgę dla niegrzecznych dzieci. Odpytywał on dzieci z pacierza i kolęd, znał dobre i złe uczynki i w zależności od wyniku wręczał prezent lub bił rózgą. Obecnie postać Gwiazdora upodobniła się do św. Mikołaja, zaś z dawnych atrybutów pozostała mu rózga, którą wymierza karę niegrzecznym dzieciom. Nadal jednak częsty jest zwyczaj obchodzenia domów przez osoby przebrane za Gwiazdora, które za opłatą wręczają prezenty i pytają domowników, przeważnie dzieci, o zachowanie w ciągu roku, znajomość modlitw, wierszy, bądź kolęd. Współcześnie na skutek migracji oraz wpływu mass-mediów i działalności centrów handlowych, część mieszkańców Wielkopolski i Kaszub porzuciło tradycję Gwiazdora na rzecz św. Mikołaja, nadal jednak w tych regionach znacznie popularniejszy jest Gwiazdor.

[madohora]

[madohora]

Stereotyp postaci krasnala zakorzenił się w kulturze popularnej, szczególnie dzięki bajce braci Grimm o Królewnie Śnieżce i siedmiu krasnoludkach. Towarzyszące królewnie krasnale w filmie Walta Disneya (1937) wzorowane są na krępych, niezgrabnych figurkach krasnali ogrodowych. Jednakże postacie krasnoludów, krasnali czy gnomów są prezentowane w malarstwie od setek lat. Ich dziwne postacie malowali np. Faustino Bocchi (1659–1742), Jacques Callot (1592–1635).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Duchy domowe – według dawnych wierzeń ludowych istoty nadprzyrodzone zamieszkujące w każdym domu.

[madohora]

Wszędzie w podobny sposób wyobrażano sobie duszka: niewielki, podobny do człowieka, najczęściej brodaty, nosił czerwoną lub szarą kapotę i takąż samą czapeczkę.

[madohora]

W Bułgarii to dobrotliwy stopan, wybitny dzięki uzdolnieniom przodek rodziny, jej heros, obdarzający ją szczęściem i płodami rolnymi w zamian za jedzenie, o które upomina się szczególnym znakiem. Ofiarę składa mu uroczyście najstarsza kobieta, zarzynając u ogniska czarną kurę tak, aby krew spłynęła do małego dołka zakrywanego potem gliną. Cząstki kury z chlebem i winem zanosi się mu na poddasze. Rytuał tego obrzędu, zwanego stopanova gozba (gozba – jadło) ma szerokie analogie słowiańskie, bałtyjskie, kaukaskie i ugrofińskie

[madohora]

Dziadek Mróz (ros. Дед Мороз) – pierwotnie postać z wschodniosłowiańskiego folkloru, w okresie istnienia Związku Radzieckiego spopularyzowana tamże jako świecki odpowiednik Świętego Mikołaja, z którym czasem bywa mylony. Dziadek Mróz pojawia się na Nowy Rok, żeby wręczać dzieciom prezenty. Jego wnuczką jest Śnieżynka. W okresie stalinowskim rozszerzano teren jego działania na inne kraje bloku wschodniego, w tym Polskę. Od 2005 w Rosji obchodzone są urodziny Dziadka Mroza, które wypadają 18 listopada. Obchody mają miejsce w miejscowości Wielki Ustiug w północnej części Rosji, która jest uważana za siedzibę Dziadka Mroza. W południowej części Puszczy Białowieskiej, po białoruskiej stronie, w pobliżu wsi Kamieniuki, znajduje się jedna z największych tutejszych atrakcji – siedziba Dziadka Mroza

[madohora]

Po rewolucji październikowej bożonarodzeniowe tradycje nie był pochwalane, ponieważ uważano je za zbyt „burżuazyjne i religijne”. Podobnie było z Dziadkiem Mrozem – w 1928 ogłoszono go „sojusznikiem” duchowieństwa i kułaka. Niemniej jednak, jego aktualny wizerunek przyjął swoją formę w czasach ZSRR i stał się głównym symbolem noworocznych świąt, które zastąpiły Boże Narodzenie. Pomimo to niektóre bożonarodzeniowe tradycje zostały przywrócone po słynnym liście Pawła Postyszewa, opublikowanym w Prawdzie, 28 grudnia 1935. W czasach stalinowskich Dziadek Mróz, Śnieżynka oraz Nowy Roczek pojawiali się w typowo komunistycznych szopkach bożonarodzeniowych oraz przedstawieniach jasełkowych, w których odgrywali role Świętej Rodziny

[madohora]

Futrzana czapa lub uszanka – nie nosi infuły (właściwie cebulastej mitry, ponieważ święty wywodził się z tradycji kościoła wschodniego) jak św. Mikołaj w wydaniu tradycyjnym ani czapki z pomponem jak zamerykanizowany św. Mikołaj.

[madohora]

Na nogach ma walonki.

[madohora]

[madohora]

Uszanka wywodzi się z Rosji, lecz Rosjanie prawdopodobnie zapożyczyli jej krój od Mongołów podczas średniowiecznej mongolskiej inwazji na Ruś Kijowską

[madohora]

Część żołnierzy uważa, że noszenie czapki z uszami opuszczonymi do dołu nie jest dostatecznie męskie, dlatego też stereotypowy portret śmieciarza lub gospodarza domu sprzątającego podwórko przedstawia go zwykle w czapce uszance z rozwiązanymi bezładnie klapami, z których jedna skierowana jest ku górze, a druga zwisa ku dołowi.

[madohora]

Wielki Ustiug (ros. Великий Устюг) — miasto w Rosji w obwodzie wołogodzkim, nad Suchoną. Miasto znane od 1207 roku. Liczba mieszkańców w 2006 roku wynosiła ok. 32,4 tys. Jest pierwowzorem fikcyjnego miasta Wielki Guslar znanego z twórczości Kira Bułyczowa. Uważane również za siedzibę Dziadka Mroza

[madohora]

Na 15-hektarowej polanie w południowej części Puszczy Białowieskiej, po białoruskiej stronie, w pobliżu jej administracyjnego centrum – wsi Kamieniuki, znajduje się jedna z największych tutejszych atrakcji: Gospodarstwo Dziadka Mroza.

[madohora]

Wieczorem oba domy, inne budynki gospodarstwa, płoty, bramy oraz niektóre rzeźby, a także choinka, oświetlone są tysiącami małych, kolorowych lampek. Bo w gospodarstwie tym jest również duży Skarbiec, w którym gromadzi się tysiące listów oraz rysunków przysyłanych przez dzieci z całego świata. W innym budynku można obejrzeć minimuzeum etnograficzne, ze starymi sprzętami gospodarczymi i naczyniami z puszczy oraz jej okolic. Na łąkach zaś dziesiątki drewnianych rzeźb postaci z bajek, wszystkich miesięcy roku z ich białoruskimi nazwami, zwierząt itp. W zimie są przysypane śniegiem. Jest też drewniany młyn, który „mieli troski i kłopoty” oraz inne atrakcje.

[madohora]

Sinterklaas (niderl. Sint-Nicolaas) lub krótko de Sint, fr. Saint-Nicolas) – główna postać i jednocześnie nazwa święta dla dzieci, które jest obchodzone w Holandii w wigilię urodzin Mikołaja, czyli 5 grudnia, zaś w Belgii oraz w niektórych byłych koloniach holenderskich 6 grudnia, czyli we właściwym dniu imienin Mikołaja. Na wyspę Curaçao Sinterklaas przybywa statkiem do zatoki Sint Annabaai tydzień po tym, jak przybędzie do Holandii

[madohora]

[madohora]

Święto Sinterklaas jest uroczyście obchodzone w całej Holandii, z wyjątkiem miejscowości Grouw (Grou) w prowincji Fryzja, gdzie 21 lutego jest obchodzone święto Sint Piter.

[madohora]

[madohora]

Według przeprowadzonych badań opinii publicznej Holendrzy uważają Sinterklaas za najpopularniejsze święto, w związku z tym pojawiły się postulaty, aby 5 grudnia stał się oficjalnym dniem wolnym od pracy

[madohora]

[madohora]

Ze względów komercyjnych Sinterklaaas przybywa prawie miesiąc wcześniej (15 listopada w 2008), a na półkach sklepowych czasami już w pod koniec września pojawiają się charakterystyczne dla tego okresu słodycze i wypieki, co powoduje mętlik w głowie przedszkolaków ze względu na nie w pełni rozwinięte poczucie czasu, zaś telewizja już pod koniec października rozpoczyna nadawanie programów o Sinterklaasie. Rodzice dzieci z zespołem ADHD narzekają, że dzieci podniecają się na widok folderów reklamowych z zabawkami, które są wrzucane do skrzynki na listy, co prowadzi do dodatkowych napięć i złego zachowania[. Problem dziecięcego stresu związanego ze świętem Sinterklaas (niderl. Sinterklaasstress lub Sintstress) jest komentowany w mediach

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W Holandii podarunki z okazji Dnia Świętego Mikołaja, czyli Sinterklaasa, są wkładane dzieciom do uprzednio wystawionych przy kominku bucików. W okresie między oficjalnym przybyciem Sinterklaasa do Holandii a 5 grudnia, czyli przez kilkanaście dni, dzieci ustawiają wieczorem przed pójściem spać swoje buciki na kominku, aby rankiem następnego dnia sprawdzić, co dostały w prezencie. Jeżeli zachowywały się grzecznie, to w bucikach znajdują drobne upominki, np. czekoladki, cukierki, marcepanowe figurki lub ciasteczka. Czasami dzieci wkładają do bucika marchewkę lub szklankę z mlekiem dla Amerigo, konia Sinterklaasa.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W miarę upływu czasu przeobrażeniu uległ wizerunek Sinterklaasa: od niewidzialnego, magicznego dawcy prezentów do wielkiego przyjaciela dzieci o wyglądzie dobrodusznego dziadka, który z workiem pełnym prezentów odwiedza dzieci w rodzinnym domu, a któremu towarzyszą i pomagają czarnoskórzy pomocnicy.

[madohora]

W okresie pobytu Sinterklaasa w Holandii, w sklepach z pieczywem oraz na stoiskach spożywczych w domach handlowych i supermarketach pojawiają się tradycyjne słodycze i wypieki, które nie są dostępne na rynku przez pozostałą część roku. Przykłady słodyczy i wypieków związanych ze świętem Sinterklaas:

[madohora]

marcepanowe figurki – małe figurki owoców lub zwierzątek wykonane z marcepanu

[madohora]

[madohora]

taaitaai – twarde i ciągnące się, bardzo trudne do ugryzienia ciasteczka o lekkim smaku anyżowym, najczęściej mające kształt figurki Sinterklaasa

[madohora]

[madohora]

Sinterklaasowi towarzyszy i pomaga jeden lub kilku Zwarte Pietów (Zwarte Piet, czytaj: pit). Zadaniem Zwarte Pieta (wolne tłumaczenie: Czarny Piotrek) jest dźwiganie worka z prezentami i wdrapywanie się przez kominy do domów, aby ukradkiem włożyć prezenty do butów wystawionych przez dzieci przy kominku. Czarny pomocnik Sinterklaasa jest ubrany w kostium pazia z przełomu XVI i XVII wieku, podobny do odzienia noszonego przez dworzan na dworach królewskich.

[madohora]

W średniowieczu mianem paź określano także młodego chłopca, który służył rycerzowi, jednocześnie przyuczając się do pełnienia funkcji giermka. Od siódmego roku życia młodzi chłopcy przez kolejne siedem lat usługiwali rycerzowi jako paziowie aż do momentu ukończenia czternastu lat.

[madohora]

[madohora]

Podczas gdy Sinterklaas jest spokojnym i dystyngowanym starszym panem, jego słudzy zachowują się w sposób żartobliwy, psocą, stroją sobie żarty i wykonują akrobatyczne sztuczki, a także rozdają dzieciom i przechodniom na ulicy, jedyne w swoim rodzaju, malutkie ciasteczka z przyprawami korzennymi, które nazywają się: kruidnootjes i pepernoten.

[madohora]

nawróconym przez świętego złym demonem

[madohora]

etiopskim chłopcem o imieniu Piter (od Petrus), którego Sinterklaas kupił na targu niewolników w Mirze i podarował mu wolność, zaś on z wdzięczności pozostał u boku swojego wybawcy

[madohora]

We Flandrii Zwarte Pieta dzieci nazywają Pieterknecht, czyli Pieter-pomocnik. Pieterknecht (czytaj:piterknecht) jest politycznie poprawnym określeniem, które nie nawiązuje do koloru skóry.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Na głowie Sinterklaas ma czerwoną czapkę, która kształtem przypomina do złudzenia mitrę, nakrycie głowy biskupów, natomiast w ręku trzyma pastorał.

[madohora]

[madohora]

Wzajemne obdarowywanie się prezentami z okazji Sinterklaas spotykało się w historii ze sprzeciwem ze strony Kościoła protestanckiego, np. w Delfcie około 1600 zabroniono obchodzenia tego święta. Marcin Luter był przeciwny temu katolickiemu zwyczajowi. Jeszcze w 1895 burmistrz miasteczka Sluis wypowiedział się przeciwko obchodzeniu uroczystości Sinterklaas w szkołach państwowych. Współcześnie w Kościele Katolickim słychać głosy protestu – przeciwnicy obchodów Sinterklaas oraz Santa Claus wskazują na odejście od tradycji i całkowitą komercjalizację święta.

[madohora]

[madohora]

W błyskawicznym tempie historyczna postać Mikołaja z Miry została przekształcona w atrakcyjną komercyjnie postać Santa Clausa.

[madohora]

[madohora]

Emeryk imieniny obchodzi 4 listopada.

[madohora]

Według legendy podarował ją klasztorowi królewicz węgierski Emeryk, syn Stefana I Świętego, który miał przebywać w Polsce na zaproszenie Bolesława Chrobrego. W pogoni za jeleniem książę oddalił się od orszaku i zabłądził. Gdy miał już zabić zwierzę, pomiędzy rogami jelenia ukazał się krzyż, a Emeryka oślepiła wielka jasność. Księciu ukazał się anioł, który wskazał mu drogę do pobliskiego klasztoru i nakazał pozostawić tam relikwie.

[madohora]

[madohora]

Bazyli Wielki, również Bazyli z Cezarei (gr. Μέγας Βασίλειος, cs. святитель Васи́лий Вели́кий; ur. w 329 lub 330, zm. 1 stycznia 379) – pisarz wczesnochrześcijański zaliczany do grona ojców Kościoła, święty prawosławny i katolicki, Wyznawca, biskup i doktor Kościoła, uważany za ojca wschodniego monastycyzmu.

[madohora]

Bazyli jest autorem wielu dzieł teologicznych, w których wykładał zasady wiary i wskazywał na błędy szerzącego się wówczas arianizmu. Jest też autorem jednej z pierwszych reguł zakonnych (bazylianie), która dotrwała do czasów współczesnych, oraz opracował tekstu liturgii eucharystycznej po dziś dzień używanej w Kościołach tradycji bizantyńskiej prawosławnej i greckokatolickiej (por. np. Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-włoskiego) oraz Kościoły orientalne.

[madohora]

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 2 stycznia obok św. Grzegorza z Nazjanzu według nowego kalendarza liturgicznego oraz 14 czerwca według starego kalendarza liturgicznego.

[madohora]

30 stycznia/12 lutego, tj. 12 lutego razem ze świętymi: Grzegorzem z Nazjanzu oraz Janem Chryzostomem (Złotoustym).

[madohora]

Wraz z bratem Grzegorzem z Nyssy głosił współistność trzech Osób Boskich. W tym celu opracował nową doksologię: Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu (która zastąpiła poprzednią: Chwała Ojcu, przez Syna w Duchu Świętym). Twierdził, że nie sposób zgłębić tajemnicy Absolutu jakim jest Bóg. Człowiekowi dostępny jest tylko rąbek wiedzy o nieskończoności Stwórcy, jaka zawarta jest w Piśmie Świętym.

[madohora]

Obecny wizerunek – czerwony płaszcz i czapka – został spopularyzowany w 1930 roku przez koncern Coca-Cola, dzięki reklamie napoju stworzonej przez amerykańskiego artystę, Freda Mizena. Na pewno jednak reklama ta pomogła utrwalić w powszechnej świadomości ten kostium świętego. Rok później nowy wizerunek św. Mikołaja przygotował, także na zlecenie Coca-Coli, Haddon Sundblom.

[madohora]

[madohora]

Osioł zwyczajny (Equus asinus) – udomowiony gatunek ssaka z rodziny koniowatych (Equidae). Charakteryzuje się dużą głową, długimi uszami, cienkim ogonem z kitą na końcu, małymi wymaganiami pokarmowymi i odpornością na brak wody.

[madohora]

Osły mogą krzyżować się z innymi koniowatymi, ale ich potomstwo przeważnie jest bezpłodne. Potomek ogiera osła z klaczą konia to muł, zaś klaczy osła i ogiera konia to osłomuł. Hodowcy dopuszczają do tego typu mieszanek przez wzgląd na dużą użytkowość tych zwierząt. Muły są bardziej wytrzymałe i silniejsze i ze względu na to ta krzyżówka jest bardziej popularna, osłomuły spotyka się rzadko.

[madohora]

W symbolice chrześcijańskiej osioł może być symbolem rozpusty, ale też skromności i pokory

[madohora]

Mikołajki – zeświecczona nazwa dnia Świętego Mikołaja obchodzonego 6 grudnia w katolicyzmie i prawosławiu, ku czci świętego Mikołaja, biskupa Miry. Do XIX wieku był to na ziemiach polskich dzień wolny od pracy. W 1969 roku w Kościele katolickim zniesiono święto, jest to już tylko tzw. wspomnienie dowolne. Od średniowiecza w wigilię tego dnia święty Mikołaj (a właściwie osoba przebrana za niego) przynosił dzieciom prezenty. Współcześnie w Polsce nocą podkłada się dzieciom drobne upominki, małe zabawki, a przede wszystkim słodycze. W XIX i XX wieku obdarzający dzieci podarkami w swoje święto Mikołaj został przekształcony w baśniową postać rozdającą prezenty w Boże Narodzenie, wykorzystywaną w kulturze masowej

[madohora]

[madohora]

Kult świętego był tak popularny, że od XVI wieku w kalendarzach protestanckich zachowano przy 6 grudnia zapis o wspominaniu tego dnia Mikołaja. Nazwę święto zastąpiono w nich Dniem Mikołaja. W XVII-wiecznych niemieckich pismach protestanckich wyrażano zaniepokojenie zwyczajem wręczania dzieciom prezentów przez świętego biskupa. Niektórzy duchowni luterańscy uważali to za przejaw odrzucanego przez protestantów kultu świętych i proponowali, aby upominki przynosiło Dzieciątko Jezus w Boże Narodzenie. To najstarszy ślad próby przeniesienia zwyczaju wręczania dzieciom prezentów z wigilii 6 grudnia na wigilię Bożego Narodzenia

[madohora]

[madohora]

Zgodnie z nią młody Mikołaj, jeszcze przed wyborem na biskupa, miał chciwego i bogatego sąsiada, który drwił z pobożności świętego. Bóg ukarał sąsiada i sprawił, że stracił majątek oraz popadł w skrajną biedę. Gdy nie miał już z czego utrzymać rodziny, postanowił sprzedać swoje trzy córki, ponieważ nikt nie chciał ich poślubić bez otrzymania stosownego posagu. Mikołaj, po długich rozważaniach tekstów Pisma Świętego i modlitwie, postanowił uratować cnotę dziewcząt. Trzykrotnie, pod osłoną nocy, wrzucał przez okno pieniądze przeznaczone na posag dla każdej kolejnej siostry. Gdy sąsiad wyprawił już dwa wesela, postanowił dowiedzieć się, skąd biorą się tajemnicze pieniądze. Czuwał całą noc i ze zdumieniem odkrył, że to pogardzany przez niego Mikołaj wrzuca po raz trzeci pieniądze przez okno. Podziękował mu zawstydzony i postanowił zmienić swoje życie na zgodne z przykazaniami

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W Wigilię wróżono o nadchodzącym roku: jeśli przypadała ona w niedzielę – rok miał być słoneczny i pogodny; w środę – robaczywy; w czwartek – urodzajny w pszenicę, a w piątek – smutny, mglisty. Pogoda w Wigilię zapowiadała również urodzaj lub nieurodzaj, np. jeśli w noc wigilijną świeciły gwiazdy, oznaczało to, że kury będą się dobrze niosły, jeśli cały dzień było pochmurno – krowy będą dojne.

[madohora]

[madohora]

Stary holenderski tradycyjny pepernoten

200 gramów mąki
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
1 jajko
100 gramów miodu
30 g syropu jabłkowego
1 łyżka przyprawy do ciastek
1,5 łyżeczki anyżu mielonego lub całego
Szczypta soli

Mąkę, proszek do pieczenia, przyprawę do pierników i anyż wymieszać razem. Dodaj szczyptę soli.
Umieść miód, syrop jabłkowy i jajko w innej misce i dobrze wymieszaj.
Dodać oba składniki i wyrobić ciasto.
Uformować kulę, przykryć folią spożywczą i wstawić do lodówki na co najmniej 2 godziny.
Rozgrzej piekarnik do 180˚C.
Następnie wyjmij i rozwałkuj ciasto na prostokątny placek o grubości około 1 cm.
Wytnij z tego kwadraty lub prostokąty i rozłóż je na blasze wyłożonej papierem do pieczenia.
Piec je w piekarniku na złoty kolor i gotowe w 10-13 minut.

[madohora]

Nisse (l. mn. nisser) to bożek domowy w duńskiej i norweskiej kulturze ludowej. W Szwecji nisse nazywa się tomte.

[madohora]

[madohora]

Dzisiaj nisser kojarzone są głównie ze świętami Bożego Narodzenia. Są pomocnikami Świętego Mikołaja, w Skandynawii w okresie świątecznym obecne są w piosenkach, telewizyjnych programach dla dzieci, w sklepach i na pocztówkach.

[madohora]

[madohora]

Legenda głosi, że Trzej Królowie powiedzieli Befanie o narodzeniu Jezusa, jednak nie zdążyła ona na jego powitanie, ponieważ zgubiła się. Od tego czasu Befana, latając na miotle, zostawia prezenty w każdym domu, w którym mieszka dziecko, na wypadek, gdyby był w nim Jezus.

[madohora]

[madohora]

Po wojnie zimowej Finlandia musiała 13 marca 1940 oddać część terytorium ZSRR i Korvatunturi stało się punktem granicznym. Św. Mikołaja "przeprowadzono" więc do miasta Rovaniemi, ale część listów nadal trafia na stary adres.

[madohora]

FASZEROWANE PIECZARKI

4 duże pieczarki
60 ml stopionego masła
4 małe gałązki rozmarynu
1 drobno posiekana cebula
2 zgniecione ząbki czosnku
125 g drobno posiekanego bekonu
sól i świeżo mielony czarny pieprz
50 g startego ementalera
30 ml bułki tartej
10 ml musztardy z całymi ziarnami gorczycy
drobno posiekany szczypiorek do przybrania

Rozgrzej piekarnik do temperatury 180°C. Usuń nóżki pieczarek, a kapelusze ułóż na natłuszczonej blasze do pieczenia, wklęsłą strona do góry. Każdą posmaruj obficie masłem, ułóż na niej gałązkę rozmarynu i piecz 10 minut. Rozgrzej na patelni pozostałe masło i smaż na nim cebulę i czosnek. Po kilku minutach dodaj bekon i smaż, aż będzie chrupki. Przypraw solą i pieprzem. Odstaw całość, aby nieco przestygła.
Wymieszaj cebulę z bekonem z serem, bułką tartą i musztardą. Kapelusze pieczarek napełnij dużą ilością nadzienia i piecz jeszcze 10 minut, aż ser się stopi a nadzienie zapiecze. Podawaj pieczarki przybrane szczypiorkiem.

[madohora]

POMIDORY NADZIEWANE KUSKUSEM

6 pomidorów
250 g kuskusu gotowego – zaparzonego
100 g sera feta
3 jajka ugotowane na twardo
2 pomidory suszone z oliwy
3 łyżki oliwy z suszonych pomidorów
sos serowy
3-4 gałązki świeżej bazylii
pieprz czarny świeżo mielony do smaku

Wystudzony kuskus połączyć z pokrojoną w kostkę fetą i jajkami. Dodać posiekaną świeżą bazylię, posiekane suszone pomidory i oliwę z pomidorów suszonych. Doprawić do smaku świeżo zmielonym pieprzem i wymieszać. Wydrążone pomidory napełniać na przemian gotowym farszem i sosem serowym. Pomidory można podawać zarówno na zimno, jak i na ciepło, prosto z piekarnika.

[madohora]

RAITA Z KOKOSEM

ogórek 0.5 szt.
sok z cytryny 1 łyżka stołowa
mięta 5 liści
cukier 1 szczypta
pieprz 1 szczypta
sól 0.5 łyżeczki
przyprawy 1 łyżeczka
kolendra 5 liści
rzodkiewka 3 szt.
tortille 3 szt.
czerwona cebula 50 g
czosnek 1 ząbek
olej kokosowy 1 łyżeczka
kokos 2 łyżki stołowe
gorczyca 1 łyżeczka
jogurt naturalny 1 szklanka
kwaśna śmietana 2 łyżki stołowe

Tortilla: kroimy ją na trójkąty i smażymy w głębokim tłuszczu (wystarczy dosłownie na chwilę). Odławiamy, odsączamy z nadmiaru tłuszczu na papierowych ręcznikach i posypujemy przyprawami.
Warzywa: rzodkiewkę i ogórek ścieramy na tarce o dużych oczkach (lub kroimy w cienkie słupki), odciskamy nadmiar soków. Zioła i cebulę drobno siekamy, mieszamy z jogurtem, śmietaną, kokosem i czarną solą, doprawiamy do smaku (jeśli lubimy, dodajemy przeciśnięty przez praskę czosnek).
Prażenie gorczycy: w malutkim rondelku (lub metalowej chochelce trzymanej nad gazem) rozgrzewamy olej, wrzucamy do niego nasiona gorczycy i czekamy aż wszystkie popękają (strzelają podobnie do popcornu). Natychmiast wykładamy je na wierzch raity.

[madohora]

FALAFEL I DIP JOGURTOWY

ciecierzyca 200 g
marchewka 300 g
cebula 80 g
kumin (kmin rzymski) 1 łyżeczka
tahini 4 łyżki stołowe
cytryna 1 szt.
jajka 1 szt.
bułka tarta 50 g
sól 1.5 łyżeczki
pieprz 1 szczypta
panko 2 łyżki stołowe
olej 200 ml
jogurt grecki 200 g
oliwa z oliwek 3 łyżki stołowe
kolendra 2 gałązki
czosnek 1 ząbek

Ciecierzyca na falafel: suche kuleczki płuczemy na sitku, wrzucamy do miski, zalewamy wodą, ok. 7 cm ponad poziom ciecierzycy. Zostawiamy na noc – ok. 12 godzin. Nie gotujemy jej, jedynie namaczamy.
Przygotowanie składników: ciecierzycę miksujemy, marchewkę myjemy, obieramy i ścieramy na tarce o małych oczkach, a cebulę siekamy. Wkładamy do miski. Dodajemy kmin, tahini (2 łyżki), otartą skórkę z cytryny, jajko i bułkę tartą. Doprawiamy solą (1 łyżeczka) i świeżo mielonym pieprzem. Dokładnie wyrabiamy do uzyskania spójnej masy (jeśli będzie za rzadka, dodajemy jeszcze odrobinę bułki tartej)
Smażenie falafeli: na talerz wsypujemy panko. Z masy, zwilżonymi dłońmi, formujemy małe kulki, a następnie obtaczamy je w panierce. W garnku mocno rozgrzewamy dużą ilość oleju. Wkładamy falafele i smażymy ok. 2 minut na złoty kolor. Wyjmujemy łyżką cedzakową i osączamy na papierowym ręczniku. Podajemy udekorowane półplasterkami cytryny.
Dip do falafeli: jogurt, tahini (2 łyżki sezamowej pasty) i oliwę (2 łyżki) wkładamy do małej miski, dodajemy posiekaną kolendrę oraz przeciśnięty przez praskę ząbek czosnku. Doprawiamy solą. Dokładnie mieszamy. Skrapiamy resztą oliwy i dekorujemy kolendrą.

[madohora]

[madohora]

Określenie Nuuttipukki dosłownie oznacza „kozła Nuutti” i w fińskim kalendarzu odnosi się do dnia zwanego Nuutti, który wypada 13 stycznia. Wtedy też oficjalnie kończył się okres bożonarodzeniowy, a ludzie świętowali ten dzień poprzebierani za kozły. W strojach zrobionych ze słomy i futer chodzili od domu do domu, śpiewali piosenki i prosili o resztki świątecznego jedzenia. Często straszyli też dzieci.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wojciech Górczyk uważa, że elfy są „lokalnymi bogami z Północnej Szwecji – obszaru zamieszkanego przez autochtonicznych rolników (Megalithenvölker). Po połączeniu wierzeń ludów z północnej i południowej Skandynawii bogowie ci zostali wyparci przez panteon bóstw najeźdźców (Streitaxvölker, czyli mówiących po aryjsku zdobywców), którzy najpierw opanowali tereny dzisiejszej Norwegii. Lokalni bogowie nie zostali jednak całkowicie zapomniani, a jedynie uznani za stojących niżej od Aesirów. Stali się w ten sposób bóstwami opiekuńczymi zarówno dla autochtonów, jak i dla najeźdźców”

[madohora]

W Danii wyobrażenia o elfach połączyły się z wyobrażeniem norweskiej Huldry tworząc piękne kobiety, które zwabiają mężczyzn, by ich zatańczyć na śmierć (podobnie jak polskie rusałki). Charakterystyczne jest to, że widziane z tyłu były puste.

[madohora]

Najbardziej znaną baśnią o elfach jest Szewczyk i Elfy autorstwa braci Grimm. W tej historii elfy mają tylko stopę wysokości, są nagie i (podobnie jak leprechauny) robią buty. W ten sposób pomagają szewcowi. Gdy zaś szewc nagradza ich pracę ubrankami, elfy są zachwycone, zabierają rzeczy i znikają na zawsze (podobnie zachowują się skrzaty domowe w serii książek o Harrym Potterze).

[madohora]

Elfy w mitologii słowiańskiej przez część badaczy utożsamiane są z rusałkami i wiłami. W mitologii greckiej elfy przez część badaczy utożsamiane są z nimfami. Według niektórych dzisiaj żywych tradycji elfy wyręczają Świętego Mikołaja w rozdawaniu prezentów pod choinkę lub mu w tym pomagają

[madohora]

Ukryci ludzie (isl. Huldufólk) – elfy lub istoty nadprzyrodzone w folklorze islandzkim. Ukryci ludzie zazwyczaj zamieszkują kurhany, omszone wzgórza oraz skały. Podania mówią, iż ukryci ludzie wyglądają podobnie do śmiertelników, ukazują się im w zwykłych ubraniach, jednak zdradliwa jest ich uroda, którą nęcą ludzi

[madohora]

Kolejne podanie mówi, iż elfy są potomstwem Adama oraz Lilith lub Alvör – nieznośnej kobiety, dla której Bóg stworzył mężczyznę, Álfura. Ze związku tychże pochodzą właśnie elfy (álfar) oraz trolle (tröll)

[madohora]

Pani Mikołajowa – żona Świętego Mikołaja. Zgodnie ze świąteczną tradycją wspólnie z elfami wypieka herbatniki oraz pomaga Mikołajowi w przygotowywaniu zabawek dla dzieci, a także rozdaje prezenty dla najgrzeczniejszych dzieci. Jej imię jest tajemnicą, chociaż bywa nazywana Mary, Jessica, Layla, Annette, Emma albo Marta.

[madohora]

W 1851 na stronach Yale Literary Magazine po raz pierwszy pani Mikołajowa została wspomniana z nazwiska. Autorem tego tekstu był student, który podał jedynie swoje inicjały A.B.

[madohora]

Największą popularność pani Mikołajowej przyniósł wiersz Katharine Lee Bates, Goody Santa Claus on a Sleigh Ride (1889). W wierszu tym Pani Claus udaje się ze Świętym Mikołajem w wigilijną podróż i pomaga mu w dostarczaniu prezentów. W czasie, gdy Mikołaj roznosi podarki, ona zajmuje się reniferami. W końcu postanawia sama uszczęśliwić jakieś dziecko i błaga Mikołaja, żeby pozwolił jej zejść przez komin. Ten niechętnie się na to zgadza. W domu jednego z biednych dzieci pani Claus ceruje podartą pończochę i zostawia świąteczne prezenty. Następnie razem z Mikołajem wraca do domu i stwierdza, że jest bardzo szczęśliwa, że mogła pomóc

[madohora]

Santa Claus is Comin’ to Town – piosenka świąteczna napisana przez Johna Frdericka Cootsa i Haven Gillespie w roku 1932. Singel został wydany w postaci remixu stworzonego w 2005 roku, na potrzeby promocji reedycji albumu Merry Christmas.

[madohora]

Laponia (fiń. Lappi; szw. i norw. Sameland; Lappland; ros. Лапландия, Łapłandija; północnolapoński Sápmi) – region kulturowy i geograficzny w północnej Europie, obejmujący swoim zasięgiem północne części Półwyspu Kolskiego i Półwyspu Skandynawskiego. Leży na terenie czterech państw: Rosji oraz Finlandii, Szwecji i Norwegii. Zajmuje obszar ok. 380 tys. km². Głównymi ośrodkami miejskimi Laponii są Murmańsk w Rosji, Kiruna w Szwecji, Kautokeino w Norwegii oraz Inari i Rovaniemi w Finlandii.

[madohora]

Laponia jest uważana za siedzibę św. Mikołaja

[madohora]

Rovaniemi szczyci się również tym, że jest miejscem zamieszkania Mikołaja. Pisane przez dzieci przed każdymi świętami Bożego Narodzenia listy do św. Mikołaja, Santa Claus czy Dziadka Mroza często trafiają właśnie do urzędu pocztowego w Rovaniemi (ściślej: do urzędu w zbudowanej w 1985 dla turystów wiosce św. Mikołaja, FIN-96930 Napapiiri). Władze miasta skwapliwie podtrzymują legendę, że to właśnie stąd wyruszają sanie zaprzężone w renifery, wypełnione prezentami, choć niektórzy utrzymują, że św. Mikołaj mieszka w innym miejscu Laponii, mianowicie w Parku Narodowym Urho Kekkonena ok. 200 km na północny wschód od Rovaniemi, na wzgórzu Korvatunturi na granicy fińsko-rosyjskiej (miejsce to ma niezwykły pocztowy numer adresowy: FIN-99999, także tu trafiają tysiące listów do św. Mikołaja).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wizyta pani Roosevelt sprawiła, że do miasta zaczęły wkrótce przyjeżdżać inne wybitne osobistości i turyści z całego świata. W 1956 roku pociągnęło to za sobą konieczność rozbudowy bazy turystycznej (powstały kawiarnie, sklepy z pamiątkami oraz poczta).

[madohora]

W 1991 roku wioska pojawiła się w pierwszym odcinku dokumentalnego programu „Pole to Pole” telewizji BBC

[madohora]

Biuro Świętego Mikołaja – ulokowane jest w głównym budynku wioski, gdzie turyści mogą porozmawiać oraz zrobić zdjęcie ze Świętym Mikołajem

[madohora]

Renifer tundrowy, ren, karibu (Rangifer tarandus) – gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych (Cervidae), zamieszkujący arktyczną tundrę i lasotundrę w Eurazji i Ameryce Północnej.

[madohora]

IUCN od 2015 uznaje renifera tundrowego za gatunek narażony na wyginięcie (VU, Vulnerable). Wcześniej uchodził za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Na decyzji zaważył znaczny (40% w badanym okresie) spadek liczebności globalnej populacji[2]. Spośród północnoamerykańskich podgatunków najmniej liczną populacja wyróżniał się renifer mały (R. tarandus pearyi). W 2004 jego liczebność wynosiła około 2000 osobników

[madohora]

[madohora]

Autorem oryginalnej opowieści był Robert L. May, który 1939 r. otrzymał zlecenie napisania świątecznej bajki dla dzieci dla sieci sklepów Montgomery Ward. Dyrekcja tej jednej z najstarszych i największych sieci sklepów w Stanach Zjednoczonych wpadła na pomysł wyjątkowej kampanii promocyjnej. W okresie przedświątecznym, pięknie ilustrowane książki o przygodach czerwononosego renifera były rozdawane w prezencie dzieciom.

[madohora]

Opowieść o przygodach Rudolfa okazała się ogromnym sukcesem. Do 1946 r. sprzedano ponad 6 milionów egzemplarzy książki. May‚s napisał jeszcze dwa sequele, a wykreowana przez niego postać stała się bohaterem licznych bajek, filmów, piosenek oraz gier komputerowych.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W KATOWICACH WYSTARTOWAŁ JARMARK ŚWIĄTECZNY - Radio Eska - 19.11.2022

[madohora]

Sanie Św. Mikołaja ciągnie dziewięć reniferów:

[madohora]

Fircyk (Dasher)

[madohora]

Profesorek (Donner)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

święty Mikołaj – Polska i większość krajów

[madohora]

Dzieciątko Jezus i Frau Berta – Niemcy, Czechy (Ježíšek) i Górny Śląsk (Dzieciątko)

[madohora]

Ku czci Dzieciątka Jezus powstawały utwory poetyckie, oparte na motywach i treści ewangelicznej i apokryficznej, pisane m.in. przez Efrema Syryjczyka (IV w.), autora hymnu De nativitate i Jana Damasceńskiego (VIII w.). Już w starożytności zaczęły się pielgrzymki do Ziemi Świętej, m.in. do Groty Narodzenia. Od połowy VII wieku w Rzymie czczono szczątki żłobka betlejemskiego wraz z relikwiami drzewa Krzyża Świętego. Kult Dzieciątka Jezus był istotnym elementem duchowości zakonu cystersów, mających znaczący wpływ na rozwój kultury duchowej oraz materialnej średniowiecznej Europy, a nabożeństwo do Dzieciątka Jezus szerzyła szkoła franciszkańska

[madohora]

[madohora]

Praskie Dzieciątko Jezus (cz. Pražské Jezulátko) – figurka wykonana z drewna pokrytego woskiem. Pochodzi z połowy XVI wieku i znajduje się w kościele Panny Marii Zwycięskiej w Pradze, w dzielnicy Malá Strana.

[madohora]

biała – symbol czystości i niewinności, zakładana najczęściej w okresie Bożego Narodzenia oraz Wielkanoc

[madohora]

różowa – symbol radości, zakładana wyłącznie podczas trzeciej niedzieli adwentu i czwartej niedzieli Wielkiego postu

[madohora]

Dziś kolekcja obejmuje łącznie około 300 szat. W 2016 uzupełnił ją strój podarowany figurce przez Paola Coelha

[madohora]

PRASKIE JEZULATKO

[madohora]

Père Noël i Père Fouettard lub Dame Abonde – Francja

[madohora]

Najstarszy spisany żywot św. Łucji pochodzi z V wieku, powstał w języku greckim, zaś w VI wieku powstała wersja łacińska

[madohora]

Święta ta wymieniana jest w Modlitwie Eucharystycznej (łac. Communicantes) Kanonu rzymskiego

[madohora]

Łucja jest patronką Syrakuz, Sycylii i całej Italii, chorych dzieci, skruszonych prostytutek, ociemniałych a także wszystkich tych, którzy potrzebują dobrego wzroku: pisarzy, krawców, tkaczy, szwaczek, rolników. Wzywa się ją w przypadku bólu oczu, gardła, przy zakażeniach, krwotokach i biegunkach

[madohora]

[madohora]

Kochany Mikołaju!
Byłam grzeczną dziewczynką przez cały rok i wszystko czego pragnę na gwiazdkę to pokój i radość dla wszystkich ludzi na świecie.
Twoja Kunegunda

[madohora]

Wszystkie zabawki są przecież Made in China. Robią je takie bachory jak ty, tylko miały mniej szczęścia i tyrają za 2 dolary dziennie - góra, żebyś ty miał czas na zabawę i zadawanie durnych pytań. A poza tym mam przytulną garsonierę w Vegas, w której spędzam większość czasu, kręcąc niskobudżetowe filmy porno. Relaksuję się też puszczając kasę przy stołach ruletki. No cóż, sam chciałeś wiedzieć...

[madohora]

[madohora]

Jak dowiedzieliśmy się przeszukując stare księgi, podania, mity, legendy oraz listy do redakcji, Mikołaj porusza się na specjalnie dla niego wykonanym pojeździe z hamulcem tarczowym na powietrze i prądnicą, z której kable prowadzą do zadków Rudolfa.

[madohora]

Współczesny medialny wizerunek świętego stworzony został przez specjalistów od marketingu pewnej firmy trudniącej się produkcją musujących odrdzewiaczy, w latach 20. XX wieku. Panowie copywrighterzy poczuli się wówczas w pełni zainspirowani aparycją pewnego starego magazyniera ich firmy, który z racji bezdomności bez względu na porę roku przychodził do pracy z całym swoim dobytkiem - m in. nieodłącznym czerwonym swetrem oraz tejże barwy szlafmycą. Zaczerwienione policzki, nos oraz wydatny bandzioch obecnego Mikołaja słusznie kojarzą się niektórym z alkoholikiem; wyżej wzmiankowany pan magazynier robił ponoć dla pewnej wytwórni alkoholi jedynie parę miesięcy. Następnie dostał wymówienie, jako że przejawiał nadmierne zainteresowanie napojami konkurencyjnych wytwórni (Daniels, Santory).

[madohora]

Czapka mikołajkowa – czerwona czapka z białym pomponem, przypominająca szlafmycę. Jest oryginalnym nakryciem głowy Świętego Mikołaja. Do niedawna tylko on mógł nosić taką czapkę, lecz na szczęście w ostatnich latach przełamano ten monopol. Czapki mikołajkowe stały się jednym z komercyjnych symboli świąt Bożego Narodzenia. Przed każdymi świętami są sprzedawane miliony takich czapek, więc każdy może poudawać, że jest Świętym Mikołajem lub śnieżynką.

[madohora]

W Rovaniemi koło podbiegunowe przebiega przez Wioskę Świętego Mikołaja, położoną osiem kilometrów na północ od centrum miasta, gdzie jest wyraźnie zaznaczone. Wioska Świętego Mikołaja w Laponii jest popularnym miejscem przekraczania koła podbiegunowego: tutaj wyznaczona jest linia, a nawet można zdobyć certyfikat potwierdzający ten wyczyn.

[madohora]

Roosevelt Cottage – pierwszy budynek za kołem podbiegunowym
Domek został zbudowany w 1950 roku na cześć wizyty Eleanor Roosevelt w Rovaniemi. Eleanor Roosevelt była amerykańską postacią polityczną, dyplomatą i aktywistką. Pełniła funkcję Pierwszej Damy Stanów Zjednoczonych od 1933 do 1945 roku za kadencji prezydenta Franklina D. Roosevelta . Eleanor Roosevelt służyła jako delegatka Stanów Zjednoczonych na Zgromadzenie Ogólne ONZ w latach 1945-1952, co wyjaśnia jej wizytę w zniszczonym wojną Rovaniemi.

[madohora]

Rovaniemi, spalone podczas wojny w 1944 roku, otrzymuje pomoc na odbudowę od Organizacji Narodów Zjednoczonych
Historia zaczyna się tuż po II wojnie światowej. Rovaniemi bardzo ucierpiało podczas wojny. W październiku 1944 r. ludność cywilna Rovaniemi została ewakuowana, ale miasto zostało prawie doszczętnie spalone przez wycofujące się wojska niemieckie. Ponad 90% budynków zostało zniszczonych, a miasto i okolice były zaśmiecone minami lądowymi podczas ucieczki Niemców.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAJWIĘKSZY JARMARK NA ŚLĄSKU - Nasze Miasto - 20.11.2022

[madohora]

Za czasów poczciwego księdza najczęściej obdarowywano dzieci chlebem, orzechami, pieniędzmi na słodycze i książki, krzyżykami, świętymi obrazkami, tabliczkami, ptaszkami w klatce lub... rózgą. Już w pierwszych dniach grudnia sklepy i stragany pełne były „bawidełek” i pierników „św. Mikołaja”, czyli tzw. mikołajek. Nazwa ta z czasem została przeniesiona na wszystkie prezenty wręczane w okresie świątecznym.

[madohora]

[madohora]

W pobliżu św. Mikołaja — mieszkał zubo* źały obywatel, mający trzy córki, a dłuższy już czas nie mógł ich wydać za mąż, bo nie miał dla nich posagu! I myślał już nieraz, że to jego ubóstwo doprowadzi go z temi córkami do hańby, aż tu św. Mikołaj śpieszy mu z ratunkiem na po moc i to tak szlachetnie, żeby w całej Patarze nikt o tern nie wiedział! Oto — wśród cichej a pięknej nocy pod chodzi do jego mieszkania — i ostrożnie wrzuca mu do izby woreczek z pieniądzmi, a w tym wo reczku kartkę z napisem: „To dla najstarszej twej córki 11 ! I uszedł — i wrócił do siebie, a nikt go nie spostrzegł, toć bardzo się ucieszył, że nikt nie będzie mu za to dziękował ale — jakże dopiero ucieszył się ów sąsiad, gdy nad ranem znalazł te pieniądze i wkrótce wydał za mąż najstarszą swą córkę! Podrosła wnet i druga córka tego oby watela, więc św. Mikołaj drugi raz wrzuca mu w nocy woreczek z pieniądzmi i z kartką: „To dla drugiej twej córki"! I znów radość i — znów wesele w tym do mu, a podczas gdy świat się dziwi, skąd ten człowiek ma tyle pieniędzy — myśli ten bie dak, że raz się musi dowiedzieć, kto to tak o nim pamięta — kto to tak broni go przed wstydem i hańbą,,. A gdy dorosła i trzecia jego córka i gdy był wprost pewny, że i tym jeszcze razem — znajdzie się woreczek z pieniądzmi i — z kart ką, czuwał po nocach, żeby swego dobroczyńcę przyłapać na tym świętym uczynku i złożyć mu za to jak najszczersze dzięki! I patrzy — i widzi do księżyca, że już ktoś podchodzi, że już otwiera niedowarte okno i — rzuca pieniądze — wypada więc jak strzała przed próg swego domu i widzi, że to,,, św. Mikoła wy jego stryj, co był biskupem w Mirze — wy budował mu klasztor, bo chciał mu w ten spo sób ułatwić i zapewnić zbawienie, A wobec tego, że święty stracił już rodzi ców i nic go nic wiązało z tym światem — wstą pił do tego klasztoru i całem sercem oddał się modlitwie, rozmyślaniu i dobrym uczynkom, I niczego już nie pragnął, prócz Boga i nie ba, lecz, że chciał się utwierdzić, umocnić i roz grzać w miłości ku temu Bogu, co z miłości dla nas umierał na krzyżu, chciał się dostać do Zie mi św, — chciał widzieć tę ziemię, co widziała tyle cudów Zbawiciela naszego! „O! Gdybym choć raz stanął na tern miej scu, na którem modlił się Pan Jezus* 1 ! „O! Gdybym padł na kolana w Betlejem, w Nazaret — w Jeruzalem 11 ! „O! Gdybym się raz w życiu znalazł na Górze Kalwaryj skiej 11 ! Takie westchnienia wyrywały się z gorącej piersi św, Mikołaja — i dlatego pożegnał swych zakonnych współbraci i wyszedł z klasztoru * i poszedł w te święte, dalekie krainy! I dostał się szczęśliwie do Jerozolimy — a gdy pod wpływem wrażeń i wspomnień z źycia Zbawiciela naszego chciał iść na puszczę, usłyszał wśród modlitwy wezwanie: „Mikołaju! Wracaj do swoich opuszczonych owieczek"! I nie zrozumiał święty zamiarów Opatrzno ści Boskiej! W przekonaniu, że Bóg go wzywa do klasz toru, wybrał się do Patary z powrotem — a chcąc po drodze odwiedzić stryja w Mirze f zwrócił się do tej stolicy arcybiskupiej — nie wiedząc nic o tem, co tam zaszło podczas tej jego pielgrzymki,

[madohora]

Pamiętny a smutny był w historji Kościoła katolickiego r. 304. W cesarstwie Rzymskiem panował wtedy jeden z najgorszych ludzi — Dioklecjan, a jak prześladował chrześcijan — wystarczy wspom nieć, że kazał wybić medal z napisem: D e- leto nomine christiano — to znaczy: „na pamiątkę zgładzenia imienia chrześcijań skiego" — bo myślał, że po krwawych jego wy rokach nie zostanie ani nazwa chrześcij ani I ten to okrutnik wydał w r, 304 rozkaz, żeby palić księgi święte i zmuszać wszystkich chrześcijan do składania ofiar bożkom pogań skim, a kto się nie zastosuje do tego rozkazu — ma iść na wygnanie — nadto — że dostojnicy kościelni mają tracić swój urząd — zwykli śmiertelnicy dzielić los niewolników! Nie uląkł się tego rozkazu nasz wielki bi skup! Owszem — zdawało się — że wystąpił do walki, jak lew podrażniony i — tern gorliwiej zaczął swych wiernych podnosić na duchu nic więc dziwnego — że wnet dostał się do wię zienia i poszedł na tortury! I nic nie złamało tego bohatera! Nad Kościołem katolickim wschodziło już słońce wolności, a Konstantyn Wielki miał już wkrótce ogłosić tę wolność i swobodę! I rzeczywiście! W r. 313 wydał edykt, czyli rozporządze nie, że każdy może bez obawy przyjmować i wy znawać wiarę chrześcijańską, a skutkiem tego edyktu Mikołaj wyszedł na wolność! Co więcej! Wnet — bo w r, 325 stawił się na Soborze nicejskim i bronił tam świętej swojej wiary przed bluźnierstwem ówczesnych niedo wiarków, a w gorliwości swojej posunął się do tak śmiałego kroku, że zburzył świątynię Djany!

[madohora]

Za panowania Persów w Ksantos osiedlono około 80 rodzin. Achemenidzka okupacja Licji była łagodna, od Licyjczyków żądano tylko regularnej daniny, a rządzić pozwolono dotychczasowym licyjskim władzom. Podczas perskiego okresu panowania rozkwit przeżyła licyjska gospodarka, wykuto pierwsze groby w skałach oraz do powszechnego użycia wszedł licyjski alfabet.

[madohora]

W 88 roku p.n.e. król Pontu Mitrydates VI Eupator najechał i przejął kontrolę nad zachodnią częścią Azji Mniejszej. Większość miast witała go i jego wojska jako wyzwoliciela spod ciężkiej rzymskiej okupacji. Jednak Licyjczycy nie chcieli poddać się królowi Pontu. Ten, niezadowolony rozpoczął oblężenie, jednak w 84 p.n.e. został pokonany przez rzymskie wojska i był zmuszony do wycofania się z Licji.

[madohora]

Była kolonizowana przez Greków od końca II tysiąclecia p.n.e. Podbijana była kolejno przez: Lidię (I połowa VI w. p.n.e), Persję (od 546 p.n.e.), Aleksandra Macedońskiego (od 334 p.n.e.), Seleucydów, Pergamon (częściowo), Rzym (w końcu II w. p.n.e. stała się rzymską prowincją wraz z Cylicją, a od 74 odrębną prowincją).

[madohora]

Było to w ostatnim roku panowania Kon stantyna W, — mianowicie w r, 337, Namiestnik cesarski Eustachy wysłał swo ich komisarzy do stłumienia buntu, lecz skazał ch na śmierć niedługo po uśmierzeniu tego buntu, a to pod pozorem, źe sami brali w nim udział, I już mieli ginąć od miecza, gdy dowiedział się o tern św. Mikołaj, a będąc przekonanym o ich niewinności, prosił Eustachego, żeby się wstrzymał z wykonaniem wyroku, Eustachy wysłuchał jego prośby i wysłał nowych komisarzy do zbadania ich winy, a tymi komisarzami byli: Nepocjan, Herpilian i Ursus. I pokazało się teraz, że tamci byli całkiem niewinni — gdy znów jacyś niegodziwcy oskar żyli tych drugich, źe się dali przekupić i bez prawnie tamtych uwolnili. Co gorsza — to to, że tych drugich komi sarzy oskarżono o udział w spisku na życie ce sarza, cesarz więc skazał ich na śmierć, a gdy mieli rano iść na ścięcie, w nocy Nepocjan padł na kolana i tak zaczął się modlić: „Boże Wszechmocny! Wybawiłeś niegdyś trzech hebrajczyków od śmierci — a myśmy tak samo niewinni jak oni — lecz nie mamy znikąd ratunku — zlituj się zatem nad nami przez wzgląd na zasługi swego sługi Mikołaja"

[madohora]

[madohora]

Gdy św. Mikołaj zwiedzał swoją diecezję — w jednem miasteczku zdarzyła się niesłychana zbrodnia! Rodzice wyjechali z domu i zostawili pod opieką służby trzech swoich synów, mających ledwie po kilka lat życia. I skorzystał z tego ich wyjazdu — niegodzi wy sąsiad, a chcąc się zemścić na tym człowieku, wpadł do pokoju, w którym spali ci chłopcy i porąbał ich na kawałki. Lotem strzały rozeszła się nad ranem wieść o tej zbrodni, a gdy rodzice wrócili, zamiast dzieci, ujrzeli w swym domu owego zbrodniarza, bo lud był przekonany, że to nie kto inny tylko on ma tę zbrodnię na swojem sumieniu, więc za raz go pojmali i zakuli w kajdany. I już słychać okrzyk: „Na krzyż z nim"! „Na stos z mordercą" — a tu nadchodzi św. Mi kołaj — więc rodzice porąbanych rzucają mu się do nóg i proszą o ratunek, a lud wskazuje na uwięzionego i woła: „Ten temu winien"! I uciszył święty obecnych i dał znać, że chce mówić, a gdy nastała cisza, kazał poukładać porąbane ciało tak, jak jest w żywym człowieku — następnie padł na kolana, a wzniósłszy ręce i oczy ku niebu, zawołał: „Boże! Zbawicielu! Wskrzesiłeś niegdyś młodzieńca z Nairn i cór kę Jaira, wskrześ teraz niewinne te dzieci 11 1 A na te jego słowa, powstali ci chłopcy — pobiegli do swoich rodziców i dowiedzieli się od nich o wszystkiem, co zaszło z nimi w nocy,

[madohora]

[madohora]

Rozwój Bari przypada na okres VI–X w., kiedy pełniło rolę największego portu południowo-wschodniej Italii. W IV w. stało się siedzibą biskupstwa.

[madohora]

2 grudnia 1943 doszło do niemieckiego nalotu na pełen alianckich statków port w Bari, co nazwane zostało „Małym Pearl Harbor”. W ciągu 20 minut bombardowania zatonęło 28 statków i zginęły około 2 tysiące ludzi, w tym wielu cywilów

[madohora]

Stary pręgierz Colonna della Giustizia z 1002.

[madohora]

Po rewolucji październikowej cerkiew przejęła samorzutnie prawosławna wspólnota Greków z Bari. W 1937 obiekt przejęły władze miejskie Bari, zezwalając jednak na dalsze użytkowanie budynku dla dotychczasowych celów. W 2007 Patriarchat Konstantynopola zgodził się ponownie przekazać go Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. Uroczysta ceremonia miała miejsce 1 marca 2009 w obecności Dmitrija Miedwiediewa

[madohora]

Pomnik grobowy królowej Bony powstał w latach 1589-1593 na zamówienie i z funduszy jej córki Anny Jagiellonki. Grób znajduje się za ołtarzem głównym, na wklęsłej ścianie absydy i został wykonany z białego i czarnego marmuru. Między kolumnami znajdują się nisze, a w nich postaci św. Mikołaja z Bari (patrona miasta) i św. Stanisława (patrona Polski). Na tle środkowej niszy, na lwich łapach spoczywa czarny sarkofag, na którym klęczy postać królowej. Poniżej sarkofagu znajduje się postument, a na nim czarna, marmurowa płyta z nieczytelną inskrypcją (znany jest jej tekst z relacji Starowolskiego). Flankują ją dwie półleżące alegoryczne postaci kobiece ze słabo czytelnymi kartuszami z herbem Bony i Królestwa Polskiego. Postać z lewej strony z koroną być może jest alegorią Polski.

[madohora]

[madohora]

Boże, któryś św. Mikołaja, chwalebnego Bi skupa i Wyznawcę Twego wsławił niezliczony mi cudami — daj nam, prosimy, abyśmy przez jego zasługi — od wszelkich niebezpieczeństw byli wybawieni. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

[madohora]

[madohora]

Wybrzeża były w starożytności skolonizowane przez Greków, wraz z Bruttium, Kalabrią i Lukanią stanowiła w antyku część tzw. Wielkiej Grecji - aż do końca średniowiecza wpływy kultury greckiej były tam silne (zob. Italogrecy).

[madohora]

[madohora]

Kl AZI 0 * J at *zi a rozmawiają o Św. Mikołaju i każde f z nich spogląda na pończoszkę, zawieszoną u ko minka, którą Św. Mikołaj napełni wszystkiem, czego grzeczne dzieci pragną. Święty Mikołaj bardzo kocha dzieci. Gdy był jeszcze na ziemi, odmawiał sobie wszystkiego, żeby tylko módz zrobić przyjemność miłym, dobrym dzie ciakom. Dowiadywał się, czego które potrzebuje, podsłuchiwał czego sobie życzy, czego najbardziej pragnie i był bardzo szczęśliwy i zadowolony, jeśli mógł te potrzeby i prag- nieniaich zaspokoić. Teraz na ziemi już go niema, ale pamięć jego dobroci żyje wśród dziateczek i wierzą one wszystkie, źe w jeden jedyny dzień w roku Św. Mikołaj schodzi z nieba na ziemię i rozdziela upominki wszystkim tak, jak to czynił za życia. Pamięta o biednych i bogatych, zdrowych i chorych, ładnych i brzvdkich, zapomina tylko o . , . niegrzecznych i albo nic im nie daje, albo kładzie w nocy cichutko pod poduszkę rózgę, —- a to jest wielki, wielki wstyd. Pewnego roku w wilię Św. Mikołaja stanął ko chany staruszek na ziemi w kraju bardzo zimnym, pełnym śniegu i lodu. W woreczkach miał dary dla dzieci a takie były te woreczki, że choć brał z nich ciągle i rozdawał pełnemi rękami, nic z nich nie ubywało.

[madohora]

Potem Św. Mikołaj wstąpił po nowy zapas po darków, z którymi miał jechać w nasze strony. Wsiadł do lekkiego, ślicznego wózeczka, zaprzężonego w czwórkę kucykó wi puścił się znowu w drogę. Przez kominy wchodził cichutko do mieszkań i bez szelestu wsuwał w przygotowane u kominka pończoszki, za bawki, książeczki, lalki i słodycze i uśmiechał się przy tej robocie kochany, dobry Sw. Mikołaj, bo myślał o tej wielkiej radości, jaka czeka wszystkie grzeczne dzieci, gdy raniutko sięgną pod poduszkę albo bosemi nóżkami pobiegną do kominka po pończoszkę. Z kolei przyszedł także do domu Kazia i Jadzi i uś miechnął się, gdy zobaczył, że dzieci zamiast jednej pończoszki zawiesiły aż. po dwie. Wiedział, że dzie ciaki są grzeczne, posłuszne i pilne, więc wsuwał w pończoszki cukierki, orzeszki i słodkie białe bułeczki, których dzieci w czasie wojny nie jadły już bardzo dawno a w drugą pończoszkę dla każdego zabawkę taaą, jakiej sobie życzyło, bo Św. Mikołaj zna wszyst kie życzenia dobrych dzieci.

[madohora]

[madohora]

Siedziba Świętego Mikołaja to udany projekt promocyjny. Wioska jest turystycznym kompleksem handlowym, który zarabia niemałe pieniądze.

[madohora]

[madohora]

Kraina renifera
Symbolem regionu jest renifer, który doskonale zaadoptował się do niezwykle surowych warunków. Renifery stanowią podstawę tutejszego życia - stanowią podstawę diety, wykorzystuje się także ich skóry i rogi.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DJABEŁEK PIERWSZY (zagląda w książkę). Jest ich dosyć... rozmazanych, Nieposłusznych, i leniuchów I upartych — obżartuchów... DJABEŁEK DRUGI. A więc dzisiaj to nie żarty — Każdy dzieciak co uparty, Co figluje — i próżnuje, Zamiast pisać, to smaruje... DJABEŁEK PIERWSZY. Co pacierza (wstrząsają się) nie odmawia, Dzisiaj z nami porozmawia! DJABEŁEK TRZECI (zacierając ręce). Tak się cieszę, tak raduję, Że do wora ich wpakuję... DJABEŁEK DRUGI. Jestem tylko niespokojny, Gdy aniołków hufiec zbrojny Razem z Świętym (wstrząsają się) tu przyleci, To obronić gotów dzieci... Zaczną Boga prosić za nie, To się figa nam dostanie. DJABEŁEK PIERWSZY. Nic im prośby nie pomogą, Dziś być musi kara srogą, Dla leniuchów — co ni prośby Nie pomogły — ani groźby, Co w próżniactwie ciągle trwają I rodziców zasmucają.

[madohora]

ANIOŁ PIERWSZY. Lecz przecież, gdybyście szczerze, Poprawę swą obiecały — Zmieniłby dla was się zaraz Z smutków, w wesele świat cały. KRZYSIA (mówi do koleżanek). Wiecie, tak ciężko mi czegoś I smutek dziwny nachodzi, MANIA. Oj! powiem prawdę, mnie także Łzą żalu oko zachodzi. ANIOŁ TRZECI (mówi do aniołom). Słyszycie bracia, serduszka Dziś budzą się do dobrego. ROMCIA. Mnie smutno — bo tyle — tyle W swem życiu czyniłam złego. STASIA. Ja zamiast się uczyć — figle Płatałam znów pokryjomu. JÓZIA. Ja dokuczałam tak wszystkim, Że aż wysłano mnie z domu! KRZYSIA. Lecz chociaż nas tu oddali, Byśmy się poprawiły, Stały się lepsze, posłuszne — Lepiej jak w domu uczyły.

[madohora]

ANIOŁ PIERWSZY (do drugiego). Zdjęły nam z serca ciężar, Drogie, kochane dzieci, Jestem już teraz spokojny. ANIOŁ TRZECI (do czwartego). Rój djabłów z kwitkiem odleci, JÓZIA. Tak mi spokojnie w duszy I jaśniej nawet w głowie. STASIA. Ciekawam, co nasza pani O całej tej sprawie powie. MANIA. Ucieszy się pewnie bardzo, Bo się martwiła nami. — JÓZIA. A co to będzie za radość Zobaczyć się z rodzicami.

[madohora]

[madohora]

CO MÓWIĆ DZIECIOM O ŚWIĘTYM MIKOŁAJU - Alteria

[madohora]

MIKOŁAJ WE WROCŁAWIU - Kocham Wrocław

[madohora]

CZY MÓWIĆ DZIECIOM ŻE MIKOŁAJ NIE ISTNIEJE - www.dziendobry.tvn.pl

[madohora]

ŚWIĄTECZNA EKIPA DO ZADAŃ SPECJALNYCH - www.zpleszewa.pl

[madohora]

KOŁO GOSPODYŃ WIEJSKICH PRZYGOTOWAŁO MIKOŁAJKOWĄ IMPREZĘ - www.to.com.pl

[madohora]

GDZIE JEST ŚWIĘTY MIKOŁAJ - Dziennik

[madohora]

ANIOŁEK, GWIAZDOR CZY MOŻE ŚWIĘTY MIKOŁAJ - Głos

[madohora]

MIKOŁAJ W BIELSKU PODLASKIM - www.bielsk.eu

[madohora]

KTO ZABIŁ ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA W POLSKIM LESIE - www.oko.press

[madohora]

Jak podaje "Daily Mail", archeolodzy odkryli w bazylice mozaikę, a pod nią kamienną podłogę, która przetrwała do dziś - to doprowadziło ich do miejsca ostatniego spoczynku świętego

[madohora]

Święty Mikołaj urodził się w małym miasteczku Patara w Licji, na terenie dzisiejszej Turcji. Był jedynym dzieckiem swoich rodziców, po których śmierci odziedziczył cały majątek.

[madohora]

[madohora]

Sobór nicejski został zwołany na polecenie cesarza Konstantyna Wielkiego. Władca imperium rzymskiego zwołał do małoazjatyckiej Nicei najtęższe umysły ówczesnego chrześcijaństwa.

[madohora]

Choć wydawałoby się, że ponad trzystu świątobliwych mężów ograniczy się do sporów na argumenty i cytaty z Pisma Świętego, to nie obyło się bez rękoczynów. I tutaj na scenę powraca Mikołaj. Poglądy Ariusza tak rozwścieczyły biskupa, że ten spoliczkował adwersarza. Prezbiter nie pozostał mu dłużny i… złamał szczękę.

[madohora]

Dziś Mikołaj przyjdzie święty (aktówka w trzech odsłonach)

ŚW. MIKOŁAJ ARCHANIOŁ ANIOŁ I. ANIOŁ II. DIABEŁ DUŻY DIABEŁ MAŁY STASIA CESIA ZOSIA JAŚ JURECZEK ELA ANIOŁKI, DIABEŁKI, ŚNIEŻKI.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DIABEŁ DUŻY: Cicho leniuchu! Weź się do wiązania rózeczek! DIABEŁ MAŁY: Co? Mam jeszcze wiązać? Ani mi się śni! DIABEŁ DUŻY: Ej, bo jak wezmę rózeczki... (biegnie za małym, który się chowa za drzewem). DIABEŁ MAŁY: Już, już wiążę... (Wiąże nie zgrabnie duże miotły, łamiąc patyki i rozsypując). DIABEŁ DUŻY: Ależ nie takie duże! Rózecz- ka powinna być malutka, precyzyjna, pozłacana jak cacko. (Wiąże zgrabną rózeczkę wygładzając ją koń cami palców). Wczoraj przyszedł cały wagon po- złótki i wstążeczek (wiąże dalej rózgi). DIABEŁ MAŁY: Ciekaw jestem poco jeszcze to złocenie? Tyle z tym roboty. DIABEŁ DUŻY: Złoci się po to, żeby jakoś osłodzić ten gorzki prezencik hi-hi-hi! DIABEŁ MAŁY: Hi-hi-hi! (oba diabły skaczą zabawnie, potem dosiadają rózeg i biegną dokoła sceny chichocąc

[madohora]

[madohora]

olo: (śpiewa chłopczyk). Każdy Tadzio, Józio, Henek Chce mieć czako i bębenek, strzelbę, dużo żołnierzyków jeździć sobie na koniku dużo tanków, armat, luf tratatata! pif! paf! puf! Refren (j. w.). Zabaweczki to nasz raj — i t. d

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ODSŁONA TRZECIA. (Wolna okolica jak w odsłonie pierwszej, na drzewach rozwieszone lampiony w kształcie gwiazd. Słychać delikatne dzwonienie licznych dzwonecz ków). ARCHANIOŁ (wchodzi na scenę): Oto za chwilę się tutaj zjawi, patron dziecięcy Mikołaj Święty, noc całą z dziećmi na ziemi zabawi, niesie wam piękne, wyśnione prezenty... Przyjmijcie go więc tak jak należy, całą du szyczką, i całym serduszkiem! On mleczną dróżką wprost z niebios bieży, więc się radujcie kochanym staruszkiem. (Wchodzi ŚWIĘTY MIKOŁAJ, poprzedzony orszakiem śnieżek, które sypią bibułkowy śnieg z za rękawków, aniołki i diabełki niosą worki z darami). SW. MIKOŁAJ (do zebranej dziatwy na wi downi): Witam was kochane dzieci! Co rok z nieba tu przybywam, goszczę dziś na ziemskim świecie, wasza prośba mnie przyzywa... Chciałbym wiedzieć, czyście szczerze pracowały przez rok cały, czy mówiłyście pacierze, czyście ma my swej słuchały? Czy nie było skarg i kłótni, wasz aniołek się nie smucił i czy głodnym, biednym, smu tnym, każdy z was grosika rzucił? Wiem, że wyście się starały, a chęć dobra wiele znaczy, jeśli grzeszki się zdarzały to wam z serca dziś wybaczę. Wy z swej strony zaś musicie postano wić zwalczać błędy, dobrze czynić całe życie i za służyć wszystkich względy. W szkole, w domu, po za domem, wszędzie wraz przykładem świecić, by zasłużyć na przydomek: Polskich Orląt — polskich dzieci. Bo wy dzieci jako kwiaty macie rosnąć w cnoty blasku, wy dziateczki Polski-matki macie kiedyś z bożą łaską stać się dzielną córką, synem swej ojczyzny i rodaków. Służyć Polsce krwią i czy- neml To jest hasło nas Polakowi W dniu dzisiejszym dla każdego, znajdzie się coś w moim worze: Zabaweczki, coś słodkiego, dar się skromnym wyda może... ale czasy kryzysowe, więc oszczędzać trzeba grosze, bo: Oszczędność kraj umacniał O tym pamiętajcie proszę. A teraz rozdam upominki dzieciom, które się tutaj zebrały. Czy jesteście grzeczne? (poczekać na odpowiedź). Zaglądnij do spisu aniołku (anioł roz wija długi spis i zaczyna czytać imiona dzieci). DIABEŁ DUŻY (przyskakuje): Ja mam także swój spis! (wyjmuje z kieszeni i rozwija długi rułon). ŚW. MIKOŁAJ: Precz! Tu są tylko grzeczne dzieci, (diabeł staje na boku, Święty Mikołaj zasiada na tronie przyniesionym przez diabły, cały zespół ustawia się dokoła w małowniczą grupę. Po obu stronach Świętego Mikołaja anioły, śnieżki siadają u stóp, diabły po bokach — następuje rozdanie po darunków

[madohora]

W różnych częściach kraju mamy różnych "darczyńców". Dlaczego się tak dzieje? Za taki stan rzeczy odpowiadać mogą m.in. zabory i wpływy różnych krajów, które przez dziesiątki lat okupowały ziemie naszego kraju. I tak w zależności od regionu wyrastały różne tradycje. Najczęściej jesteśmy wierni obyczajom poznanym w dzieciństwie, a to, jaki mają kształt, wiąże się z miejscem na mapie Polski, w którym się wychowywaliśmy

[madohora]

W Wielkopolsce, na Kujawach, na Pałukach, na Kaszubach i na Pomorzu Zachodnim prezenty na Boże Narodzenie tradycyjnie przynosi Gwiazdor. Tradycyjny Gwiazdor pochodził z dawnej grupy kolędniczej, był postacią niosącą gwiazdę (stąd jego nazwa). Nosił kożuch, czapę z futra, miał umazaną sadzą twarz, w ręku dzwonek, a na plecach wór z prezentami i rózgę dla niegrzecznych dzieci. Święty Mikołaj przynosi prezenty 6 grudnia

[madohora]

Na Górnym Śląsku w Czechach, na Słowacji i Węgrzech prezenty na Boże Narodzenie przynosi Dzieciątko utożsamiane z postacią Jezusa Chrystusa. Źródłem tej tradycji jest otaczana kultem figurka Jezuska z czeskiej Pragi. 6 grudnia prezenty przynosi święty Mikołaj. 

[madohora]

- W średniowieczu był to jeden z popularniejszych patronów - zauważa Inga Kunisz. Najbardziej odpowiadający rzeczywistości strój Świętego Mikołaja to biskupie szaty, pastorał i mitra na głowie. Inne atrybuty mogą pojawiać się wymiennie i związane są z jego czynami, w które obrosło jego życie. - Np. trzy złote kule związane są z tym, jak uratował trzy ubogie panny przed złym losem, ofiarowując im posag - wyjaśnia.

[madohora]

Zgodnie z legendą i przechodzącą z pokolenia na pokolenie tradycją, św. Mikołaj jest patronem żeglarzy, rozbitków, a także rybaków, flisaków i przewoźników, posiada bowiem moc poskramiania burz, piorunów, sztormowych wichrów i wysokich fal morskich; patronem więźniów i jeńców wojennych; a także mnichów, notariuszy, literatów, uczonych i uczniów zdających egzaminy, piwowarów i młynarzy.

[madohora]

W polskiej tradycji ludowej jest także patronem pasterzy bydła i opiekunem ich trzód, które chroni przed wilkami; jednocześnie jest opiekunem wilków i dba, aby w zimie nie poginęły z chłodu i głodu. Gospodarze i pasterze modlili się więc niegdyś do św. Mikołaja, a w dniu jego święta, czyli 6 grudnia, pościli, palili ognie i składali mu ofiary zwane wilkami: wieszając na ołtarzach wieńce z lnu i konopi, kładąc na nich jaja kurze i gęsie i prowadząc na plebanię owce i baranki.

[madohora]

Święty Mikołaj jest jedną z najpopularniejszych postaci we współczesnej kulturze. Co roku dzieci na całym świecie wysyłają list do wesołego staruszka, licząc, że ten odpowie na ich prośby. Czy Święty Mikołaj istnieje jednak naprawdę? Kim był tajemniczy biskup z Miry? O życiu tego człowieka wiemy niewiele, a większość informacji jest oparta na mitach i legendach.

[madohora]

Do dziś dzieci na całym świecie wysyłają listy do mitycznego staruszka, licząc, że to właśnie on przynosi im prezenty w tym wyjątkowym okresie świąt Bożego Narodzenia. Konfrontacja z rzeczywistością bywa zwykle bolesna. Dzieci, które dowiadują się, że Święty Mikołaj nie istnieje, są bardzo rozczarowane. Nie oznacza to jednak, że pierwowzór tej postaci jest fałszywy. Prawdziwa historia ma morał, który sprawił, że ta legenda żyje po dziś dzień…

[madohora]

Niewiele wiadomo o jego życiu, a prawie wszystkie informacje pochodzą z ikonografii i ubogich badań archeologicznych. Znaczna część jego biografii jest oparta na mitach i wierzeniach. Co ciekawe, pierwsze wzmianki w tekstach o tej postaci pochodzą dopiero z VI wieku, czyli 200 lat po jego śmierci

[madohora]

W wielu przekazach pojawiała się historia o trzech córkach. Ich ojciec, zubożały szlachcic, nie posiadał wystarczających środków, by zapewnić im posag. W związku z tym nikt nie chciał poślubić dziewcząt. Aby zdobyć pieniądze, ojciec postanowił wysyłać swoje dzieci do domu publicznego. Informacja ta dotarła do Mikołaja, który, chcąc uchronić dziewczynki od nierządu, trzy razy podrzucał im sakiewki ze złotem.

[madohora]

Niedługo później żołnierze znowu zostali oskarżeni, tym razem przez prefekta Ablabiosa, o nadużycia. Na śmierć skazał ich cesarz Konstantyn. W nocy przed egzekucją skazańcy w modlitwie prosili Mikołaja o pomoc. Biskup objawił się we śnie cesarzowi i prefektowi, wskazując prawdziwych zbrodniarzy. Następnego dnia oficerowie zostali oczyszczeni ze wszystkich zarzutów i wyruszyli do Miry z hojnymi darami

[madohora]

Legendy są jednak legendami, a cuda mają wymiar aksjologiczny. Niezależnie od tego, czy w nie wierzymy, czy nie, postawa biskupa Miry była i jest podziwiana przez ludzi na całym świecie. Wszystkie baśnie i mity niosą za sobą morał. I w tym sensie Święty Mikołaj może istnieć naprawdę. Jako symbol wiary w dobrego i prawego człowieka, którym może być każdy z nas.

[madohora]

Taką tradycję kultywuje pani Ewa z mężem. - W domu zawsze panuje przedświąteczna atmosfera, zostawiamy dla Mikołaja mleko i ciasteczka, a w dniu Bożego Narodzenia, ktoś zawsze zrzuca worek z prezentami z wyższego piętra, dzwoni do furtki czy zostawia na śniegu ślady butów, by zrobić dzieciom jak największą frajdę

[madohora]

Tymczasem dziecko może się poczuć jedynie mocno oszukane. – Osobiście uważam, że z dzieckiem trzeba być szczerym. Dzięki temu możemy uniknąć takich niezręcznych sytuacji

[madohora]

[madohora]

W okolicach końca przedszkola i początku szkoły nadchodzi jednak na ogół moment, gdy Mikołaj zostaje zdemaskowany. Dzieci przeżywają czasem rozczarowanie i mają żal do rodziców, że ich „okłamywali”. To poczucie straty wiąże się też z przeżyciem faktu, że nie jest się już malutkim dzieckiem. Robi się za to miejsce na nowe: na gotowość włączenia się w łańcuch dobra, do jakiego zaprasza adwent i święta.

[madohora]

o, co ważne, to że postać św. Mikołaja uosabia radość płynącą z bezinteresownego obdarowywania drugiego człowieka. Możemy opowiedzieć dzieciom, że potrzebuje on na ziemi swoich pomocników, którzy będą pragnąć równie mocno jak on sprawiać innym radość. To otworzy przed dziećmi także nowe możliwości – przygotowania choćby najdrobniejszych niespodzianek dla innych (jak własnoręcznie upieczone pierniczki czy rysunki).

[madohora]

A WE ŁODPUST CHODZĄ PO WSI MIKOŁAJE - www.m.oszczynska.pl

[madohora]

- Dlaczego Mikołaj jest niepłodny?
- Bo ma zabawki w worku

[madohora]

Na świętego Mikołaja.
Noc grudniowa, uświetlona złotym blaskiem księżyca... Tam
górze miljony gwiazd skrzą się po obu stronach, wiodącej do nie*«
ba, mlecznej drogi, na którą, aby się dostać, trzeba mieć serce tak
białe i czyste, jak ona sama jest, a na dole błyszczą się drobniutkie
i niezliczone brylanciki zmarzniętego śniegu. W taką to czaro*
dziejska noc cudów idzie wśród gwiazd mleczną drogą posiać o ułu-
giej, białej brodzie, z berłem * jednej, z ogromną torbą w diugiej Tece. idzie długo i powoli, bo z nieba na ziemię, jak z ziemi do nie-
M jest bardzo daleko. Zmęczywszy się widocznie bardzo dźwiga-
niem ciężkiej torby staruszek staje, by odpocząć. Złota tarcza
księżyca okala siwą głowę staruszka, którym jest święty Mlkoła*,
wielki przyjaciel wszystkich dzieci. Już odpoczął... Z łagodnym
uśm’echem spogląda ku ziemi, gdzie w głębokim śnie spoczywają
pełne oczekiwania serduszka dziecięce, z których niejedno przez
sen widzi, świętego staruszka, upragnionego gościa, Św. M kołaj
Coraz bliżej ziemi, na której zrobiło się iaśniej, bo w tę noc gwiazdy
są większe i jaśniej świecą. Nareszcie srebrne jego pantofle, doty-
kają się srebrnych brylancików iskrzącego śniegu, a w tejże chwili,
na niebie ukazuje się dwóch aniołków z trąbkami. Biała noc roz-
brzmiewa niebiańską muzyką, a święty Mikołaj z radosnym uśmie-
chem przechodzi pod cieniem drzew, okalających ciche chatki,
uchyla drzwi, w blasku księż3rca podchodzi do śpiących w łóżecz-
kach dzieci i sięgnąwszy do dużej torby raz, drugi i trzeci... kła-
dzie pod główki liczne pouarunk,. Idzie dalej i dalej, aż vypróžni
mu się całs worek. Wtedy wraca do nieba, gdzie długo opowiada
o wszystkiem, co widział na świecie, o každém dziecku...
Wygląda to jak sen nocy zimowej, który widzieć można tyl-
ko w1 marzeniach, a jednak staje się to prawdą; bo Święty Mikołaj
przecież w jednej nocy nie zdążyłby wszystkim dzieciom rozdać
podarunków, więc pamiętając o tern, aby każdemu dobremu dziec-
ku coś się dostało w dniu jego święta przybyła swoich zastępców,
bv ci mogli uszczęśliwić grzeczne dzieci. A przecież niema nikogo
m świecie, który nie chuałby być szczęśliwym, zwłaszcza z po-
między dzieci i to w dniu świętego Mikołaja. Zastępcy jego na zie-
mi w: sam dzień jego imienin zbierają dzieci na osobne przedsta-
wienie w teatrze i tam rozdawają im bilety, a potem zjawia się on
sam, chwali dobre dzieci, a gani niedobre, kłamliwe i uparte, a po-
tem zastępcy jego, których wybrał z pomiędzy nauczycielek, nau-
czyciel» i innych dobrych ludzi, rozdawają dzieciom podarki i pier-
niki.
Potem św. Mikołaj znów wraca do nieba i tam opowiada o
wszytkiem, Dzieciątku Bcżemu co widział i słyszał na ziemi. Gdy
opowiada o dobrych dzieciach. Dzieciątko się uśmiecha radośnie,
fecz gdy słyszy, jakie bywają niegrzeczne, smutek zalega na ślicznej Jego twarzyczczce.

[madohora]

[madohora]

D
zieci uczęszczające do świetlicy
w Nowej Wsi miały okazję spotkać
się z prawdziwym świętym Mikołajem.
Staruszek z brodą czekał na nich w Strze-
leckim Ośrodku Kultury. Dzieci rycytowały
wierszyki i zaśpiewały piosenki, a w zamian
Mikołaj odwdzięczył się słodkimi upo-
minkami. Przed spotkaniem 25-osobowa
grupa z Nowej Wsi miała okazję zobaczyć
także spektakl „Fabryka Świętego Mikołaja”.
Była to opowieść o wytwórni prezentów
znajdującej się daleko stąd, gdzie powstają
zabawki - fabryka pracuje pełną parą cały
rok po to, by 6 grudnia dzieci na całym
świecie mogły dostać wymarzone prezenty.
Spotkanie z Mikołajem oraz prezentacja
spektaklu zostały zorganizowane dzięki
funduszom sołectwa.

[madohora]

Spięty Mikołaj po niebie chodzi
I rzemieślników do pracy godzi:
Trzeba mu dużo, dużo książeczek,
Obrazków, skrzypców i zabuweczek,
Lalek putrzeba dziesięć tysięcy
Ależ żołnierzy jeszcze więcej.
Co znów orzechów, fig i jabłuszek
Ile pierników, cukrów i gruszek1
A le ciepłych chustek, płaszczyków,
Dla małych dziewcząt, grzecznych chłopczyków,
To już aniołki od sierpnia liczą
I skończyć trudno, choć codzień ćwiczą.
Évviçtj Mikołaj chodzi po nieuie
1 tak w zadumie mówi do siebie:
— Ozem ja zapłacę tych rzemieślników?
Czem wynagrodzę swjch robotników?
Tu krawcy szyją igły złotemi.
Tu lulki stroją sukni srebruemi,
Tam mi drukują cudne książeczki,
A tu orzechy z.ocą z gwiazdeczki.
Aniołki ćwnezą w ipustrze żołnierzy,
Tam święta Auna sukienki mierzy;
Tu znowu szepcą aniołki zcicha,
Ze tyle dzieci do mnie już wzdycha,
Ze wszystkie grzeczno, dobre, posłuszne,
Biedne, bogate, mnie i słuszne.
Więc trzeba dużo, dużo wszyWkiogo,
A tu zapłacić niema czem tego....
Święty Mikołaj po niebie clio-Jzi,
A tu Piotr święty z bramy wychodzi.
— Nie troszcz się! mówi, wszak tam na świecie
Dużo jest dzieci poczciwych przecie;
One modlitwą, pracą i cnotą
Dadzą nam płacę cenną i złotą....
Święty Mikołaj bardzo się cieszy
I już iść w drogę, wielce się spieszy,
Ale zaczeka jeszcze dni parę
Bo dla sierotek zapomniał miary.
Skoro płaszczyki będą gotowe
I wyjdą z druku książeczki nowe.
Przyjdzie tam, przyjdzie, gdzie grzeczno dzłntkl,
Nigdy nie smucą ojca ni matki

[madohora]

[madohora]

Szymon: - Jak są święta, to są też prezenty. A bez Mikołaja nie byłoby świąt. Nikt nie dostałby prezentu, o którym marzy. Święta to też gwiazdki na choince. W tym roku byłem trochę grzeczny, a trochę nie.
Myślę, że św. Mikołaj wie o tym, i boję się, że mogę nie dostać w tym roku prezentu. Ale może jednak coś mi
przyniesie. Chciałbym dostać zabawki

[madohora]

[madohora]

KUP PIERNIKI I POMÓŻ ANIOŁOM - Gazeta.pl - 04.12.2014

[madohora]

Już w średniowieczu uważano Mikołaja za patrona dzieci. W X wieku wystawiano dramaty liturgiczne dla dzieci, opowiadające historię świętego, które w późnym średniowieczu staną się niezwykle popularne w całej Europie. XII-wieczne zapiski ze środkowej Francji przekazują, że w wigilię 6 grudnia zakonnice roznosiły prezenty dla dzieci z biednych rodzin i zostawiały je wieczorem pod drzwiami. Związek kultu z wręczaniem prezentów jest udokumentowany od XV wieku w źródłach polskich, czeskich, austriackich, holenderskich, belgijskich i niemieckich. Wieczorem 5 grudnia, w wigilię święta Mikołaja, osoba przebrana za świętego obdarowywała owocami, orzechami, ciastkami czy cukierkami dobrze zachowujące się dzieci. Niegrzeczne uderzała pastorałem. Gdy święty nie pojawiał się osobiście, dzieci starały się przekazać, że czekają na prezenty, na różne sposoby. Z Holandii zachowały się zapisy o wystawianiu butów przy kominku. W Czechach dzieci wieszały skarpety na ramach okiennych, a w Austrii kładły buty na parapecie

[madohora]

PRZENIESIENIE RELIKWIJ.

• W r, 1087 wybrało się w kwietniu 45 miesz kańców Bari do Małej Azji w celach handlo wych, a mieli z sobą kapelana Lupusa, I przybyli szczęśliwie na miejsce i spotkali się z Wenecjanami, a wśród rozmowy dowie dzieli się wzajemnie, że jedni i drudzy mają ochotę na relikwje św. Mikołaja, lecz Wenecja.- nie powiedzieli, że nie mogą się odważyć na tę zbrodnię, bo któżby się na to odważył? Skorzystali z tej religijności Wenecjan — mieszkańcy Bari i wysłali zaraz pokryjomu jed nego z pośród swoich na zwiady, a on wrócił niedługo i powiedział, że Arabów jest bardzo mało w mieście, a zakonników tylko trzech w ca łym klasztorze. Wobec tak pomyślnych wiadomości — ru szyli już śmiało do klasztoru, a gdy wezwali za konników, żeby im wskazali grób świętego — zakonnicy pokazali im ten grobowiec, bo myśleli, że to pielgrzymi, co przyszli nawiedzić grób św. Mikołaja. Nagle własnym oczom nie wierzą! Barzanie wyciągają z pod płaszczów kilofy i siekiery, a gdy przerażeni zakonnicy wystąpili przeciw tym bluźnierczym zamysłom — powie dzieli im z największym spokojem, że tam przy szli z polecenia biskupa rzymskiego — to też zakonnicy umilkli z szacunku dla papieża, Do grobowca trudno było się dostać, I wypadało rozbić marmurowe wieko, a gdy nikt nie miał do tego odwagi — jakiś kupiec Mateusz uderzył siekierą w ten marmur — a że cios był silny, z marmuru były tylko szczątki, I wszyscy z największą ciekawością spoglą dali do wnętrza — i ujrzeli jakiś wonny olej, w którym były zanurzone te cenne kości świę tego i poczęli je wybierać jednę za drugą — aż widzą, że nie widać głowy, I wtedy to jakiś młodzieniec wszedł do gro bowca i znalazł tę głowę, więc poszli zaraz do portu i siedli na okręt, żeby im kto nie odebrał tego skarbu świętego, A było to 20 kwietnia! Dnia 9 maja przybyli szczęśliwie do swoojczyzny i zawinęli do portu św. Jerzego, a do wiedziawszy się, że biskup Jan jest w Tra- num, bo ma zamiar jechać do Ziemi św. — dali mu znać o swoim powrocie i prosili, żeby wziął udział w uroczystem wprowadzeniu relikwij do miasta. Chwilowo złożyli te relikwje w kościele św. Benedykta i oddali je w opiekę świątobliwemu opatowi Eljaszowi — a że nie było zgody — co do złożenia ich na stałe — przenieśli je do pałacu „Catepani" — aż nadjechał biskup i — boso poszedł do tego pałacu i — przeniósł je do św. Szczepana!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Postać św. Mikołaja popularyzował także amerykański karykaturzysta, Thomas Nast. 1 stycznia 1881 w Harper’s Weekly artysta opublikował ilustrację, na której św. Mikołaj rozdaje prezenty żołnierzom biorącym udział w wojnie secesyjnej. Jest to prawdopodobnie pierwsze przedstawienie świętego z charakterystyczną, elfią czapką zamiast mitry

[madohora]

[madohora]

Tak więc – idąc za tym głosem – kanonik katedry krakowskiej ks. Andrzej Łukomski zapisał w dniu 21 lutego 1634 roku swoje dziedziczne dobra Bobrowniki, Pojałowice i Sączów w księstwie siewierskim kapitule krakowskiej, zobowiązując ją jednocześnie, aby 3/4 dochodu z tych majątków przekazywała Arcybractwu Miłosierdzia na fundusz "skrzynki św. Mikołaja". Ksiądz kanonik zastrzegł sobie ponadto, „...aby pannom cnotliwego życia a ubogim, idącym za mąż, albo do klasztoru wstępującym, najmniej 60 złPL., a najwięcej 300 złPL. Wydawać”. Kwotę przeznaczoną na posag wyznaczano jeszcze przed ślubem, ale wypłacano ją dopiero po zamążpójściu lub po wstąpieniu do zakonu.

[madohora]

Głównym bóstwem Licji była Leto, mityczna bogini, matka Apollina i Artemidy. Wierzono, że Leto była kochanką Zeusa i gdy dowiedziała się o tym zazdrosna Hera, zaczęła prześladować patronkę Licji. Wówczas Leto udała się do licyjskiego miasta, Patary, i tam zrodziła dwójkę swych dzieci – Apolla i Artemidę.

[madohora]

Romański kościół św. Marka (San Marco) z początku wieku XI.

[madohora]

[madohora]

Kultura mieszkańców Laponii nie jest jednolita. Inaczej żyją mieszkańcy położonej blisko Szwecji Laponii Zachodniej, inaczej zaś ukształtowanej przez kulturę Samów Laponii Północnej.

[madohora]

ANIOŁ TRZECI. Bo rada znaleźć się musi! ANIOŁ DRUGI. Na myśl tę bardzo się trwożę, Bo jeśli nie poradzimy? ANIOŁ TRZECI. Mam w sercu swojem nadzieję, Że dobrze rzecz załatwimy... ANIOŁ PIERWSZY. Bieda to, i smutek wielki, Że dzieci są krnąbrne, uparte. ANIOŁ DRUGI. Naprawdę mówię wam szczerze, Że naszych trudów nie warte! ANIOŁ PIERWSZY. Że mówisz podobne rzeczy Wszystko się we mnie oburza, A na cóż Bóg im przydzielił Każdemu Anioła stróża? ANIOŁ TRZECI (do drugiego). Fe bracie — czy to się godzi Nawet myśl taką mieć w głowie! Nie wiem co powie Archanioł, Gdy o twej mowie się dowie.

[madohora]

MIKOŁAJ, ELF A MOŻE PAKOWANIE PREZENTÓW - www.tvp.pl

[madohora]

(Następuje taniec śnieżek, które sypią bibułko wy śnieg z zarękawków — równocześnie zaczyna się sypać z góry z przywiązanej deszczułki, na którą nakłada się poprzednio odpowiednią iłość śniegu z bibułki. Przy pociąganiu za sznurek, za kulisami
strząsa się „śnieg 1 na scenę, co wywołuje wspaniały efekt). (Po tańcu śnieżek, które wychodzą razem z a- niołami, wychyla się z poza drzew DIABEŁ. Dia bełki należy ucharakteryzować raczej groteskowo niż groźnie ze względu na reakcję małych widzów). DIABEŁ DUŻY: Poszli nareszcie! Brr! Jak tu pachnie od tych świętości... Dostałem poprostu diabelskich dreszczy od tych treli... brrr! (wstrząsa się kilkakrotnie). Hop! Hop! (woła w kierunku ku lis). DIABEŁ MAŁY (odzywa się z daleka): Hop, hop! Jestem! (po chwili wychyla głowę z poza drze wa). Czy teren czysty? DIABEŁ DUŻY: W zupełności. Wejdź śmia ło braciszku. DIABEŁ MAŁY (wnosi naręcze pręcików): Może wystarczy tego dobrego? DIABEŁ DUŻY: Lepiej przygotować większy zapas rózeg niż miałoby nam zabraknąć materiału. DIABEŁ MAŁY: Dobrze ci mówić o więk szych zapasach, kiedy to wszystko spada na moje ręce. Dźwigaj i dźwigaj. Patyki przemarznięte, mróz diabelski, i po co to tyle pręciwa? DIABEŁ DUŻY: Nie ma prawie dziecka, któ remu nie przydałaby się ta pamiąteczka (bierze prę cik z porzuconej przez małego wiązki i grozi figlar nie widzom). Hi-hi-hi! (do małego diabła). A z cie bie to leń nielada! Słyszałeś rozmowę aniołów? (przy słowie anioł wstrząsa się). DIABEŁ MAŁY: Słyszałem coś piąte przez dziesiąte. Wołałem się trzymać z daleka od tego to warzystwa. Słyszałem coś o tym, że dzieci mają się 8 poprawić. Ładny interes! Trzeba będzie chyba zam knąć przedsiębiorstwo

[madohora]

ODSŁONA DRUGA. (Scena przedstawia pokój dziecinny. W pokoju JAS, CESIA, STASIA, ZOSIA i JURECZEK. Dzieci bawią się w cenzurowanego). ZOSIA (podnosi zamkniętą dłoń): Co z tym fantem zrobić, który trzymam w ręce? (dzieci do- skakują do Zosi). STASIA: Niech coś zaśpiewa! WSZYSCY: Tak, niech zaśpiewa! ZOSIA: Cesia! Śpiewaj! WSZYSCY: Śpiewaj! Ceśka śpiewa! CESIA (staje na środku)

[madohora]

[madohora]

Święty Mikołaj, który roznosi prezenty w mikołajki i na Boże Narodzenie, ma związek z prawdziwą osobą, a zwyczaj obdarowywania się prezentami datuje się od średniowiecza. Prekursor św. Mikołaja dał się zapamiętać jako ktoś, kto życzył ludziom dobrze oraz dobrze i szlachetnie czynił.

[madohora]

Najpierw, zgodnie ze zwyczajowym scenariuszem, wchodzą do domu Biali, prowadzą uprzejmą i ceremonialną rozmowę i śpiewają pieśni o św. Mikołaju. Zupełnie inaczej zachowują się Czarni; co już od progu skaczą, krzyczą głośno i psocą. W figlach tych celują chodzące w tej grupie diabły, które gonią dziewczyny i starają się ukłuć je swymi ostrymi rogami, a wszystkich domowników wciągnąć do swego szalonego tańca.

[madohora]

Zwłaszcza gdy łączymy to z enigmatycznym pojęciem „grzeczności”, które znaczy głównie zadowalanie rodziców. W końcu grudzień to czas, gdy ludzie obdarowują siebie nawzajem, by sprawić sobie radość i okazać miłość, a nie po to, by innych nagradzać za dobre sprawowanie.