ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

Święty Mikołaj – postać starszego mężczyzny z białą brodą ubranego w czerwony strój, który wedle różnych legend i baśni w okresie świąt Bożego Narodzenia rozwozi dzieciom prezenty saniami ciągniętymi przez zaprzęg reniferów. Według różnych wersji zamieszkuje wraz z grupą elfów Laponię lub biegun północny.

Dzięki sprawnej promocji praktycznie zastąpił on w powszechnej świadomości tradycyjny wizerunek świętego Mikołaja, biskupa Miry.

Obecnie powszechna forma tej postaci wywodzi się z kultury brytyjskiej i amerykańskiej, gdzie jest jedną z atrakcji bożonarodzeniowych. W większej części Europy, w tym w Polsce, mikołajki obchodzone są tradycyjnie 6 grudnia jako wspomnienie świętego Mikołaja, biskupa Miry. Rankiem tego dnia dzieci, które przez cały mijający rok były grzeczne, znajdują prezenty, ukryte pod poduszką, w buciku lub w innym specjalnie przygotowanym w tym celu miejscu (np. w skarpecie).

Na skutek przenikania do europejskiej tradycji elementów kultury anglosaskiej (w szczególności amerykańskiej) także w Europie święty Mikołaj utożsamiany jest coraz częściej z Bożym Narodzeniem i świątecznymi prezentami.

[madohora]

Święty Mikołaj, biskup Miry, ze względu na przypisywane mu legendą uczynki (m.in. cały majątek rozdał biednym), został pierwowzorem postaci rozdającej prezenty dzieciom. Przedstawiany jako starzec z okazałą brodą, często w infule i pastorałem, z workiem prezentów i pękiem rózg w ręce. 6 grudnia (w rocznicę śmierci świętego) grzecznym dzieciom przynosi prezenty (zwykle słodycze), a niegrzecznym (na ostrzeżenie) rózgę.

[madohora]

Jedna z legend głosi, że pewien człowiek, który popadł w nędzę, postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego. Gdy biskup dowiedział się o tym, nocą wrzucił przez komin trzy sakiewki z pieniędzmi. Wpadły one do pończoch i trzewiczków, które owe córki umieściły przy kominku dla wysuszenia. Stąd w krajach, gdzie w powszechnym użyciu były kominki, powstał zwyczaj wystawiania przy nich bucików lub skarpet na prezenty. Tam, gdzie kominków nie używano, św. Mikołaj po cichutku wsuwa prezenty pod poduszkę śpiącego dziecka.

[madohora]

Początkowo Święty Mikołaj przybywał z południa. W średniowiecznym Amsterdamie Sinterklaas przypływał żaglowcem z dalekich ciepłych mórz, a wór z prezentami niósł ciemnoskóry sługa zwany Zwarte Piet. Człowiek z ciepłych krajów nie bardzo pasował do zaśnieżonego zimowego pejzażu. Toteż gdy w roku 1823 Clement Clarke Moore napisał wiersz Noc wigilijna, w którym św. Mikołaj przybywa saniami zaprzężonymi w renifery z bieguna północnego, wkrótce przyjęło się to do tradycji.

[madohora]

Postać św. Mikołaja popularyzował także amerykański karykaturzysta, Thomas Nast. 1 stycznia 1881 w Harper's Weekly artysta opublikował ilustrację, na której św. Mikołaj rozdaje prezenty żołnierzom biorącym udział w wojnie secesyjnej. Jest to prawdopodobnie pierwsze przedstawienie świętego z charakterystyczną, elfią czapką zamiast mitry

[madohora]

MĄDRE ZABAWKI DLA DZIECI - Moje Katowice - 29.11.2018

[madohora]

Święty Mikołaj – postać starszego mężczyzny z białą brodą ubranego w czerwony strój, który wedle różnych legend i baśni w okresie świąt Bożego Narodzenia rozwozi dzieciom prezenty saniami ciągniętymi przez zaprzęg reniferów. Według różnych wersji zamieszkuje wraz z grupą elfów Laponię lub biegun północny.

[madohora]

Na skutek przenikania do europejskiej tradycji elementów kultury anglosaskiej (w szczególności amerykańskiej) także w Europie święty Mikołaj utożsamiany jest coraz częściej z Bożym Narodzeniem i świątecznymi prezentami.

[madohora]

Postać św. Mikołaja popularyzował także amerykański karykaturzysta, Thomas Nast. 1 stycznia 1881 w Harper's Weekly artysta opublikował ilustrację, na której św. Mikołaj rozdaje prezenty żołnierzom biorącym udział w wojnie secesyjnej. Jest to prawdopodobnie pierwsze przedstawienie świętego z charakterystyczną, elfią czapką zamiast mitry.

[madohora]

W Holandii są rozróżniane dwie postacie: Sinterklaas i Kerstman. Sinterklaas jest to postać wzorowana na tradycyjnym wyglądzie Świętego Mikołaja, biskupa kościoła katolickiego, ubrana w purpurowy płaszcz, z pastorałem w ręce i mitrą na głowie. Towarzyszy mu zwykle pomocnik niosący na plecach worek z prezentami Zwarte Piet. Sinterklaas przypływa z Hiszpanii, dawniej kojarzącej się w Holandii jako kraj dobrobytu, na statku do najbliższego portu około 15 listopada, gdzie witany jest przez tłumy dzieci wraz z rodzicami. Następnie przesiada się na konia i wraz z orszakiem pomocników i dzieci przejeżdża przez miasto. Od tego dnia pojawia się w centach handlowych, na placach, w szkołach, przedszkolach, gdzie rozdaje dzieciom prezenty. 5 grudnia, kończy się okres wizyt Sinterklaas, wsiada on z powrotem na statek i odpływa żegnany przez wiwatujące dzieci śpiewające „Dag Sinterklaas[ (pol. Żegnaj Mikołaju). Kestman jest wzorowany na komercyjnej postaci spopularyzowanej przez reklamę Coca-Coli. Nocą w Wigilię Bożego Narodzenia zakrada się do domu przez komin lub po drabinie i zostawia dzieciom podarki, które odnajdują pod choinką.

[madohora]

Na Górnym Śląsku i w Czechach prezenty na Boże Narodzenie przynosi Dzieciątko utożsamiane z postacią Jezusa Chrystusa. 6 grudnia prezenty przynosi święty Mikołaj

[madohora]

Na Śląsku Cieszyńskim prezenty w dzień Bożego Narodzenia przynosi Aniołek.

[madohora]

W Hiszpanii prezenty przynoszą Trzej Królowie 6 stycznia. Dzieci nie znajdują żadnego prezentu pod choinką.

[madohora]

Wioska Świętego Mikołaja – park rozrywki położony w odległości ok. 8 km od Rovaniemi w Finlandii. W jego pobliżu znajduje się także drugi park tematyczny Santa Park.

[madohora]

Ponieważ okolice Rovaniemi tradycyjnie uznawane były za siedzibę Świętego Mikołaja, a liczba odwiedzających z każdym rokiem rosła, w latach 80. postanowiono wybudować w tym miejscu jego wioskę. Dziś na adres pocztowy Mikołaja przychodzi rocznie ponad 700 000 listów ze 150 krajó

[madohora]

Biuro Świętego Mikołaja – ulokowane jest w głównym budynku wioski, gdzie turyści mogą porozmawiać oraz zrobić zdjęcie ze Świętym Mikołajem

[madohora]

Ukazał się tylko na terenie Stanów Zjednoczonych, a na singlu znajdował się tylko remix utworu, który pojawił się w teledysku.

[madohora]

Żona Świętego Mikołaja po raz pierwszy została wspomniana w krótkim opowiadaniu Jamesa Reesa, A Christmas Legend (1849). Historia opowiada o starszym mężczyźnie oraz jego żonie, którzy w Wigilię Bożego Narodzenia udzielają schronieniem strudzonym podróżnikom. Następnego dnia rano dzieci wędrowców znajdują w domu mnóstwo prezentów, a para ujawnia, że nie są tymi, za których ich wzięto, czyli Świętym Mikołajem oraz jego żoną. Okazuje się, że to ich dawno nie widziana córka i jej mąż w przebraniu. W wierszu pani Mikołajowa ma na imię Gertruda, ale używa imienia Jessica

[madohora]

Największą popularność pani Mikołajowej przyniósł wiersz Katharine Lee Bates, Goody Santa Claus on a Sleigh Ride (1889). W wierszu tym Pani Claus udaje się ze Świętym Mikołajem w wigilijną podróż i pomaga mu w dostarczaniu prezentów. W czasie, gdy Mikołaj roznosi podarki, ona zajmuje się reniferami. W końcu postanawia sama uszczęśliwić jakieś dziecko i błaga Mikołaja, żeby pozwolił jej zejść przez komin. Ten niechętnie się na to zgadza. W domu jednego z biednych dzieci pani Claus ceruje podartą pończochę i zostawia świąteczne prezenty. Następnie razem z Mikołajem wraca do domu i stwierdza, że jest bardzo szczęśliwa, że mogła pomóc

[madohora]

Dawną fińską tradycją było przebieranie się za kozła, w celu otrzymania resztek świątecznego jedzenia. Zwykle taką osobą był starszy człowiek, tradycyjnie nazywany Nuuttipukki.

[madohora]

Zwykle nosi ciepłe czerwone ubranie, używa drewnianej laski i podróżuje w saniach ciągniętych przez kilka reniferów. Jednak w przeciwieństwie do Świętego Mikołaja jego renifery nie latają. Popularna piosenka Rudolph the Red-Nosed Reindeer w fińskim tłumaczeniu, Petteri Punakuono, doprowadziła do ogólnej akceptacji Rudolfa jako czołowego renifera Joulupukkiego

[madohora]

Przynajmniej jakaś namiastka świąt była

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wspaniałe rozwiązanie. zwłaszcza w sytuacji, gdy od kilku miesięcy światła są powyłączane bo miasta oszczędzają na energii.

[madohora]

W KATOWICACH WYSTARTOWAŁ JARMARK ŚWIĄTECZNY - Radio Piekary - 19.11.2022

[madohora]

Amorek (Cupid)

[madohora]

Tancerz (Dancer)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dziadek Mróz – Rosja

[madohora]

Pierwsze przejawy kultu Dzieciątka Jezus obecne są w Nowym Testamencie: opisany jest hołd, jaki złożyli pasterze nowonarodzonemu Dziecięciu, a także dary – złoto, kadzidło i mirrę, jakie ofiarowali mu magowie. Cześć oddał mu także Symeon Starzec, a prorokini Anna „rozpowiadała o nim wszystkim, oczekującym wybawienia Jeruzalem

[madohora]

Kardynał Pierre de Bérulle (1575–1629), założyciel Kongregacji Oratorium Naszego Pana Jezusa Chrystusa, szerzył kult na terenie Francji, a za jego centrum uchodzi klasztor karmelitański w Beaune. Kult szerzyli następnie także jezuici. Od XVII w. pod wezwaniem Dzieciątka Jezus powstawały wspólnoty zakonne żeńskie powołane dla działalności charytatywnej. Pod patronatem Dzieciątka Jezus powstawały w XIX w. bractwa, stowarzyszenia, instytucje charytatywne, wychowawcze i misyjne[9]. Patronat Dzieciątka Jezus bywa nadawany placówkom medycznym. W 1758 w Warszawie powstał Szpital Generalny Dzieciątka Jezus przeznaczony m.in. dla kobiet w ciąży. W 1961 przychodnię następnie rozwiniętą w szpital o tym samym patronacie założono w Manili. Początkowo miała ona profil pediatryczny

[madohora]

Dzieło przeznaczone dla dzieci miało swoje światowe prawykonanie 11 grudnia 1906 roku w Monachium. Orkiestrę poprowadził Felix Mottl. Muzyka Pfitznera określana jest jako jasna. Opera jest podzielona na uwerturę i czternaście numerów połączonych dialogami. Po prapremierze światowej Pfitzner dopisał jeszcze nieco tekstu i zmienił liczbę aktów z trzech na dwa.

[madohora]

Początkowo Święty Mikołaj przybywał z południa. W średniowiecznym Amsterdamie Sinterklaas przypływał żaglowcem z dalekich ciepłych mórz, a wór z prezentami niósł ciemnoskóry sługa zwany Zwarte Piet. Człowiek z ciepłych krajów nie bardzo pasował do zaśnieżonego zimowego pejzażu. Toteż gdy w roku 1823 Clement Clarke Moore napisał wiersz Noc wigilijna, w którym św. Mikołaj przybywa saniami zaprzężonymi w renifery z bieguna północnego, wkrótce przyjęło się to do tradycji.

[madohora]

Niezgodności kalendarza gregoriańskiego z kalendarzem juliańskim sprawiły, że dzień św. Mikołaja według starego stylu wypadał blisko dnia Bożego Narodzenia w nowym stylu. Podsunęło to pomysł, aby prezenty przynosiło, zamiast świętego, Dzieciątko Jezus. Jezusa przedstawiało ubrane na biało dziecko, worek z prezentami niósł mężczyzna przebrany za mędrca – jednego z trzech, którzy przynieśli dary Dzieciątku. Ten zwyczaj jednak się nie przyjął, mężczyzna znów stał się św. Mikołajem, dziecko zaś zostało jego pomocnicą Śnieżynką. Jednak w niektórych krajach św. Mikołaj został bożonarodzeniowym dziadkiem: Père Noël we Francji, Julemand w Norwegii, Babbo Natale we Włoszech.

[madohora]

W Wielkopolsce, na Kujawach, na Pałukach, na Kaszubach i na Pomorzu Zachodnim prezenty na Boże Narodzenie tradycyjnie przynosi Gwiazdor, święty Mikołaj przynosi prezenty 6 grudnia.

[madohora]

Wywodzi się z dawnych grup kolędników, zaś nazwa od noszonej przez nich gwiazdy. Była to postać ubrana w baranicę i futrzaną czapę, z twarzą ukrytą pod maską lub umazaną sadzą. Gwiazdor nosił ze sobą wór z podarkami i rózgę dla niegrzecznych dzieci. Odpytywał on dzieci z pacierza i kolęd, znał dobre i złe uczynki i w zależności od wyniku wręczał prezent lub bił rózgą. Obecnie postać Gwiazdora upodobniła się do św. Mikołaja, zaś z dawnych atrybutów pozostała mu rózga, którą wymierza karę niegrzecznym dzieciom. Nadal jednak częsty jest zwyczaj obchodzenia domów przez osoby przebrane za Gwiazdora, które za opłatą wręczają prezenty i pytają domowników, przeważnie dzieci, o zachowanie w ciągu roku, znajomość modlitw, wierszy, bądź kolęd. Współcześnie na skutek migracji oraz wpływu mass-mediów i działalności centrów handlowych, część mieszkańców Wielkopolski i Kaszub porzuciło tradycję Gwiazdora na rzecz św. Mikołaja, nadal jednak w tych regionach znacznie popularniejszy jest Gwiazdor.

[madohora]

Na Górnym Śląsku prezenty na Boże Narodzenie przynosi Dzieciątko utożsamiane z postacią Jezusa Chrystusa. 6 grudnia prezenty przynosi święty Mikołaj.

[madohora]

.

[madohora]

Wczesnobarokowa figurka mierzy 47 centymetrów. Przedstawia ona Jezusa w wieku około trzech lat. Twarzy figurki nadano łagodne, dziecięce rysy. Nad niebieskimi oczami o opadających kącikach znajdują się lekko uniesione, wąskie brwi. Drobne, czerwone usta wykrzywione są w delikatnym uśmiechu. Głowa zwieńczona jest jasnymi, zwichrzonymi lokami. Prawa ręka Jezusa uniesiona jest na wysokość barku w geście błogosławieństwa. W lewej natomiast znajduje się miejsce na umieszczane tam jabłko królewskie. Postać przedstawiono jako przyodzianą w długą szatę sięgającą stóp.

[madohora]

fioletowa – powiązana z adwentem i okresem Wielkiego postu

[madohora]

złota – symbolizująca światłość i majestat, zakładana zamiennie z innymi barwami zależnie od okazji

[madohora]

Praskie Dzieciątko Jezus uważane jest także za patrona dzieci. W okresie Bożego Narodzenia dzieci z praskich szkół i przedszkoli odwiedzają kościół by zostawić tam listy z życzeniami kierowanymi do figurki

[madohora]

Jultomten – Szwecja

[madohora]

Święta Łucja – kraje skandynawskie

[madohora]

Piękne oczy Łucji miały być cudownie przywrócone. W innej wersji zaprzęgnięty w woły wóz, który miał ją zawieźć do zamtuza, przymarzł do ziemi i nie dało się go ruszyć. Zdesperowani oprawcy polewali Łucję wrzącym olejem bez widocznego skutku. W końcu jeden z nich wbił miecz w szyję dziewczyny, ta jednak żyła jeszcze, aż nie zjawił się współwyznawca i udzielił jej ostatniego namaszczenia.

[madohora]

W zachodniej ikonografii – w stroju rzymskiej niewiasty z palmą męczeństwa w ręce i z tacą, na której leży para oczu.

[madohora]

[madohora]

Kohany mikołaju!
Hciałbym super zabafke spejs rendżera na Gwizdke. Byłem gżeczny całyrok.
Twuj pszyjaciel, Kamil

[madohora]

Po mleku mam biegunkę, a renifery po marchewce pierdzą prosto na mnie jak jedziemy saniami. Chcesz mi zrobić przysługę? Zostaw mi butelkę czystej.

[madohora]

To żałośliwe, poniżające błagalne jęczenie może działać na twoich starych, ale nie na mnie. Znowu dostaniesz sweter, nie myśl sobie. Dostaje prezent i jeszcze ma czelność wymagać czegoś lepszego. Też coś!

[madohora]

[madohora]

Wykonany ze szlachetnej wełny prosto z proletariatu miast uniwersyteckich (a szczególnie stamtąd) i wsi Polaków pracujących w Finlandii stanowi izolator ciepła, który bardzo Mikołajowi się przydaje na mroźnym biegunie północnym. Czerwona barwa stroju świadczy o komunistycznym światopoglądzie Mikołaja. W latach 1941 – 1945 odmówił zaniechania obowiązków, za co do dziś odbywa karę zesłania za koło podbiegunowe. Czapka Świętego Mikołaja ma hiperpojemny bagażnik z miejscem na rezerwowy prezent oraz rózgi dla emo. Podobne czapki noszą czasem jego pomocnice, zwane śnieżynkami. Św. Mikołaj ma także możliwość schowania w wewnętrznej kieszeni kombinezonu gaśnicy, która może się przydać w razie wpadnięcia z komina prosto w palący się kominek.

[madohora]

Mikołaj codziennie dostaje paczkę priorytetową z pożywieniem dla siebie i swoich elfów. Dlatego też niektóre dzieci, jak dowiedzieliśmy się z napływających do nas listów zrozpaczonych tatusiów, prosiły ich o poszerzenie komina, co było dla ojców rzeczą trudną. Ale czego nie robi się dla dzieci? Z przecieków z bazy Mikołaja dowiedzieliśmy się, że prowadzi on, oprócz rozdawania prezentów, akcję charytatywną, polegającą na zatrudnieniu bezrobotnych oraz rencistów w swojej fabryce zabawek, przebierając ich w obcisłe, przymaławe stroje elfów i lubi dzieci. Zwłaszcza na kolanach.

[madohora]

Czapki te można nosić podczas sezonu świątecznego, czyli od Mikołajek 6 grudnia do wigilii 24 grudnia. Popularna jest zwłaszcza wśród nastolatków podczas szkolnych Mikołajek, ponieważ w wielu szkołach panuje zwyczaj, ze osoby noszące te czapki tego dnia nie są brane do odpowiedzi przez nauczycieli.

[madohora]

Koło podbiegunowe to krąg szerokości geograficznej biegnący 66°33′45,9″ na północ od równika. Wyznacza najbardziej wysuniętą na południe szerokość geograficzną, na której słońce może przebywać nieprzerwanie pod lub nad horyzontem przez 24 godziny – zjawiska te znane są jako północne słońce latem i noc polarna („Kaamos”) zimą.

[madohora]

Wioska Świętego Mikołaja, położona za kołem podbiegunowym w Rovaniemi w fińskiej Laponii, jest dziś jednym z głównych celów podróży w Finlandii i północnej Europie. W centrum tętniącej życiem wioski znajduje się maleńka, wyjątkowa chata, w której znajduje się wystawa poświęcona historii turystyki za kołem podbiegunowym. Ale czy kiedykolwiek słyszałeś niesamowitą historię samego domku?

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

'

[madohora]

'

[madohora]

[madohora]

Najbardziej charakterystyczny element stroju świętego Mikołaja – czerwona czapka z białym pomponem, stała się jednym z komercyjnych symboli świąt Bożego Narodzenia.

[madohora]

Biegun północny – najbardziej wysunięty na północ punkt na Ziemi. Można go definiować na cztery różne sposoby, jednak tylko dwa z nich są powszechnie używane. Wszystkie definicje mają jedną cechę wspólną – każda umiejscawia biegun na Oceanie Arktycznym.

[madohora]

Pierwszym człowiekiem, który twierdził, że dotarł do bieguna, był amerykański lekarz i badacz polarny Frederick Albert Cook. Miał tego dokonać 22 kwietnia 1908 w towarzystwie dwóch Inuitów (Ahwelaw i Etukishook), jednak nie był w stanie dostarczyć przekonujących dowodów swojej bytności na biegunie.

[madohora]

Pierwszym okrętem podwodnym, który dotarł do bieguna północnego pod pokrywą lodową była amerykańska jednostka o napędzie atomowym USS Nautilus (SSN-571). Osiągnął on biegun 3 sierpnia 1958 roku. Kilka miesięcy później, 17 marca 1959, okręt podwodny USS Skate (SSN-578) jako pierwszy wynurzył się na biegunie.

[madohora]

Biegun magnetyczny nie powinien być mylony z rzadziej używanym terminem biegun geomagnetyczny. Północ magnetyczna jest to kierunek, który wskazuje kompas magnetyczny. Ponieważ przeciwne bieguny magnesu się przyciągają, więc strzałka oznaczona literą N w rzeczywistości wskazuje południowy biegun magnetyczny S. Dla uniknięcia nieporozumień przyjęło się nazywać go jednak biegunem północnym. Jego położenie jest zmienne i w roku 2005 znajdował się w pobliżu kanadyjskich Wysp Królowej Elżbiety (82,7°N, 114,4°W).

[madohora]

W pobliżu geograficznego bieguna północnego Ziemi znajduje się też południowy biegun pola geomagnetycznego. Jest to biegun południowy, ponieważ przyciąga północną część magnesu. Dla uniknięcia nieporozumień w określaniu kierunków przyjęto nazywać go północnym biegunem magnetycznym. W nim znajduje się centrum magnetosfery. W tym rejonie można napotkać zorze polarne. Jego teraźniejsze współrzędne geograficzne to 78°30′N, 69°W – niedaleko Qaanaaq, Grenlandia.

[madohora]

Biegunom magnetycznym planet nazwy nadawane są zgodnie z kierunkiem pola magnetycznego wnikającego, bądź wychodzącego ze skorupy planety. Jeśli linie pola układają się podobnie do ziemskich, jest to biegun magnetyczny północny. Bieguny magnetyczne mogą zmieniać się z północnego na południowy i odwrotnie. W ciągu miliardów lat na Ziemi działo się to wielokrotnie, a pół miliona lat temu południowy biegun magnetyczny znajdował się w miejscu dzisiejszego północnego. Przyjmuje się, że to zjawisko występuje w momencie, gdy niklowo–żelazna część zewnętrzna jądra Ziemi zostaje zaburzona i odnawia się w kierunku przeciwnym. Nie wiadomo, co powoduje ten proces.

[madohora]

Wioska Świętego Mikołaja – park rozrywki położony w odległości 8 km od centrum Rovaniemi w Finlandii. W jego pobliżu znajduje się także drugi park tematyczny Santa Park.

[madohora]

Wizyta pani Roosevelt sprawiła, że do miasta zaczęły wkrótce przyjeżdżać inne wybitne osobistości i turyści z całego świata. W 1956 roku pociągnęło to za sobą konieczność rozbudowy bazy turystycznej (powstały kawiarnie, sklepy z pamiątkami oraz poczta).

[madohora]

Ponieważ okolice Rovaniemi tradycyjnie uznawane były za siedzibę Świętego Mikołaja, a liczba odwiedzających z każdym rokiem rosła, w latach 80. postanowiono wybudować w tym miejscu jego wioskę. Dziś na adres pocztowy Mikołaja przychodzi rocznie ponad 700 000 listów ze 150 krajów

[madohora]

W Mirze umarł arcybiskup Mikołaj, I zebrali się biskupi na wybór nowego bi skupa dla Miry, lecz nie mogli się zgodzić na niego, aż wreszcie zapadła uchwała, że ten bę dzie biskupem, kto nazajutrz najprzód wejdzie do katedry, a będzie mu na imię, jak było zmar łemu : Mikołaj! I — o dziwo! Nad ranem — św. Mikołaj stanął w Mirze szczęśliwie — a według chwalebnego zwyczau — podszedł ku katedrze, żeby najprzód od wiedzić i pokłonić się P. Jezusowi w Najśw, Sa kramencie. I ledwie przestąpił próg tej katedry, pod szedł do niego jeden biskup i zapytał: „Jak ci to na imię — mój drogi"? A zapytany odpowiedział pokornie i nie śmiało: „Mnie — na imię Mikołaj, a jestem na Twoje rozkazy, Czcigodny Księże Biskupie"! I poprowadził go ten biskup do zebranych, wyborców, a gdy mu oświadczyli, że ma być bi skupem miejscowym, zaczął się wymawiać od tego zaszczytu, lecz nic nie pomogło i był wy święcony, A od tego czasu był już św. Mikołaj wzo rem i przykładem dla całej swojej owczarni i nikt nigdy nie znalazł źdźbła w jego oku! „Mikołaju" — mówił sam do siebie — „ta godność wymaga innego życia od ciebie! Dotąd żyłeś sam dla siebie — teraz masz żyć dla dru gich"! I od tego czasu był jeszcze surowszym i więcej umartwionym, toć jadał tylko raz na dzień i pościł stale od mięsa, a przy stole kazał czytać Pismo św, i większą część nocy prze pędzał na modlitwie! Wstawać — wstawał o wschodzie słońca i budził księży, żeby szli z nim do katedry śpie wać psalmy, a po nabożeństwie zajmował się sprawami diecezjalnemi! A mieszkanie jego nie było żadnym pałacem! Największa prostota i skromność panowała wszędzie — nie widziałeś więc u niego żadnych drogocennych sprzętów, a nie miał nic prócz kilku ksiąg do modlitwy i nauki, O swoich owieczkach pamiętał i w modlit wie i w powszedniem życiu, pilnie więc dowia- dował się o ich potrzebach, a zatwardziałych i jawnych grzeszników nawiedzał po domach, zachęcał do poprawy i to — z największą wy rozumiałością. Sam nie liczył na siebie i nie dowierzał ani swej nauce ani doświadczeniu, pytał się więc drugich i prosił o radę, a gdy raz modlił się gorąco o ten rozsądek i dar mądrości, usłyszał z nieba odpowiedź: „Mikołaju! Nie lękaj się! Nie opuszczę Cię nigdy, a stokroć Cię wynagrodzę, jak mi godnie załatwisz me sprawy"

[madohora]

Bari jest największym miastem nad Morzem Adriatyckim, ważnym ośrodkiem przemysłowym, handlowym i kulturalnym Włoch południowych. Duży port wojenny, handlowy i pasażerski utrzymuje połączenia promowe z miastami Czarnogóry, Chorwacji i Grecji. Rozwinięty przemysł stoczniowy i spożywczy (m.in. tradycyjne gałęzie – wytwórnie makaronów i win). Wielka rafineria ropy naftowej. Oprócz tego duże zakłady przemysłu maszynowego, samochodowego, cementowego, włókienniczego i stalowego. Port lotniczy Bari-Palese utrzymuje stałe połączenia lotnicze lokalne i międzynarodowe. Od 1930 w Bari organizowane są Międzynarodowe Targi Lewantyńskie.

[madohora]

Parafia św. Mikołaja i św. Spirydona – placówka duszpasterska prowadzona w Bari we Włoszech przez Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji. Jest to parafia etnicznie rosyjska. W skład Cerkwi Zagranicznej weszła po 1927. W tym roku jej delegaci są jeszcze odnotowywani na zjeździe parafii Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, gdzie zdecydowanie negatywnie wypowiadali się w sprawie deklaracji lojalności wobec rządu radzieckiego, jaką złożył metropolita moskiewski Sergiusz. Kwestia ta stała się następnie przyczyną zmiany jurysdykcji

[madohora]

[madohora]

Otóż wojewoda Mikołaj Zebrzydowski – znany jako założyciel Kalwarii Zebrzydowskiej – w roku 1602 zapisał na dobrach Książnice w województwie sandomierskim sumę 3 tys. zł polskich na "...skrzynkę św. Mikołaja jako skarb wiekuisty dla tych osobliwych panienek, które będąc uczciwie wychowane, z ubóstwa i niedostatków posagów przychodzą w niebezpieczeństwo utracenia cnoty i czystości swojej".

[madohora]

Ostateczny kształt „skrzynka św. Mikołaja” uzyskała dzięki wspomnianemu już Zebrzydowskiemu, a i w następnych latach nie brakowało hojnych dobrodziejów, gdyż – jak pisał ksiądz Skarga – w każdym czasie można znaleźć „... takich rodziców, co sami córki swe popychają i zaprzedają, drugich niewinne oczy i uszy wszystkie się złego napatrzą i nasłuchają; mieszkania między ludźmi tak się pomieszały, że trudno ujdzie, coby się nie pogorszył”.

[madohora]

Wychowany w chrześcijańskiej pobożności wiedział św. Mikołaj, że Pan Jezus polecał nam w szczególniejszy sposób miłosierdzie nad wszystkimi bliźnimi naszymi, I czytał i — słyszał nieraz na kazaniu, jak mówił Pan Jezus: „Błogosławieni ubodzy 11 lub „czyńcie sobie przyjaciół z bogactw tego świata 11 i dlatego wzdrygał się na myśl o nielitościwym boga czu — zachwycał się widokiem litościwego Sa marytanina, A pamiętał św. Mikołaj i o nauce P. Je zusa co do pokory i skromności; pamiętał, że nie wolno spełniać dobrych uczynków dla oka ludzkiego, że nie wolno szukać chwały u ludzi, że nawet nie wolno się wynosić z tych uczyn ków wobec siebie samego, to też krył się z tymi uczynkami przed ludźmi, a przykro mu było, jak go ludzie chwalili za to, co dobrze im kiedy uczynił! Następny wypadek z jego życia da naj lepsze świadectwo tej jego dobroci, pokorze — skromności,..

[madohora]

Pierwsze wzmianki o obywatelach Licji znajdują się w pismach egipskich i hetyckich z XV w. przed naszą erą. Wtedy to Licyjczycy byli zaangażowani w akty piractwa na Cyprze. Jest o nich mowa, gdy w 1295 p.n.e. walczyli w szeregach Hetytów przeciwko Egipcjanom. Według Homera Licyjczycy pierwsi pojawili się jako sprzymierzeńcy Trojan w wojnie trojańskiej. Wówczas na ich czele stali legendarni herosi Sarpedon i Glaukos.

[madohora]

Na krótko, w 197 p.n.e., panowanie nad Licją przejął Antioch III Wielki, jednak niedługo po tym został pokonany przez Rzymian pod Magnezją.

[madohora]

W pierwszych wiekach naszej ery na kulturę licyjską duży wpływ wywarło chrześcijaństwo, budowano wiele kościołów, później głównie w stylu bizantyńskim. Kultura licyjska przetrwała do ok. VIII wieku, do pierwszej fali najazdów Arabów.

[madohora]

[madohora]

Licji panował głód z powodu nieuro dzaju! I jak niegdyś w Egipcie — szedł lud do króla z prośbą o zboże, tak w Mirze lud chrze ścijański zwrócił się do swego biskupa z prośbą o ratunek. Biskup — zdawało się — był bezradny wobec takiego nieszczęścia, lecz ufny w miłosierdzie Boskie przepowiadał, że zboże idzie do Miry! I rzeczywiście! Zarząd stolicy — Konstantynopola sprowa dzał zboże z Aleksandrji — a że burza zapę dziła okręty do sąsiednniego portu Andriaki, po śpieszył tam św. Mikołaj i prosił kapitana o li tość nad mieszkańcami Miry i — wogóle całej okolicy. Kapitan — zimny jak głaz — odmówił tej prośbie! „Litości — ratunku" — prosił dalej święty, „Zboże należy do Rządu — a jest przezna czone dla Konstantynopola"! A biskup odpowiedział mu śmiało: „I my tu należymy do Rządu! My także mamy tu prawo do życia"! „Kapitanie! Proszę o 100 miarek z każdego okrętu ,a zapewniam Cię, że będzie wszystko w porządku, zanim staniesz w Konstantyno polu"! Kapitan ździwił się i zdumiał,,, I nastała chwila milczenia — i zapanowała grobowa cisza wśród wszystkich obecnych, a kapitan skłonił się przed biskupem i wskazał ręką na okręt. Zrozumieli obecni co znaczy ten ruch i znak ręki komendanta, a wszystko co żyło — rzuciło się do pracy i zaczęło wynosić zboże z okrętu. Wkrótce odmierzone zboże było już na brzegu a — gdy pokazało się słonko i rozeszły się chmury, kapitan ruszył z portu i spieszył do Konstantynopola, A — gdy stanął na miejscu — gdy miał oddawać urzędnikom zboże — zobaczył cud! Nie brakło ni ziarnka! W skrzyniach było pełno zboża, a było go tak — jak na wyjezdnem z Aleksandrji, toć opowiedział o tym cudzie w stolicy i rozsławił imię wielkiego biskupa Mikołaja!

[madohora]

[madohora]

az zaskoczyła burza żeglarzy na otwar łem morzu. I zdawało się, że okręt pójdzie pod wodę, bo potężne bałwany rzucały nim bezustannie, a woda zaczęła już wchodzić na pokład A na domiar nieszczęścia młody majtek spadł z masztu i zabił się na miejscu, to też wszyscy widzieli, że może ich uratować tylko Miłosierdzie Boże, I padli na kolana i prosili Pana Boga, żeby się zlitował nad nimi za przyczyną św. Mikołaja, a ledwie zaczęli się modlić, stanął przed nimi ten święty i rzekł: „Jestem na wasz ratunek! Ufajcie Bogu“! I wzbudził z martwych nieżywego majtka i — wziął śmiało ster do ręki i poprowadził okręt przez wzburzone fale i — przybił szczę śliwie do brzegu, a nikt nie wiedział czy to duch czy żywy Mikołaj, A przybywszy do Miry dowiedzieli się, że jeszcze żyje ten święty, poszli więc do katedry, a gdy biskup skończył nabożeństwo, upadli mu do nóg i ze łzami w oczach dziękowali za ten ratunek, I znów podobnie, jak w tylu innych wypad kach — święty Mikołaj mówił, że to nie jego zasługa — lecz tylko Miłosierdzie Boże i po wiedział im jeszcze, że była to kara za ich grze chy, powinni się zatem poprawić i zmienić swe życie.

[madohora]

[madohora]

Po śmierci księżnej Bari Izabeli Aragońskiej, miasto odziedziczyła Bona Sforza, królowa Polski. 22 maja 1526 roku przedstawiciele Rossano złożyli przysięgę wierności w katedrze na Wawelu przed polską parą królewską, Boną Sforzą i Zygmuntem Starym. Z polecenia Bony, prawnik mieszkający w Krakowie, Vincenzo Massilio, stworzył kodeks prawa zwyczajowego Bari. Przed swoją śmiercią, królowa Sforza zdołała sporządzić nowy testament, w którym dziedzicem księstwa Bari, a także księstwa Rossano, został jej syn Zygmunt II August. Po śmierci królowej polska dyplomacja nie zdołała jednak odzyskać rzeczywistej władzy nad włoskimi posiadłościami. Zygmunt II August, umierając, w swoim testamencie zapisał księstwa Bari i Rossano swoim trzem siostrom, z zastrzeżeniem, że po ich śmierci mają przejść na własność Rzeczypospolitej. Podczas uroczystości związanej ze śmiercią Zygmunta Augusta w Neapolu, jeden z Polaków wygłosił mowę żałobną, w której zaznaczył, że król był też władcą Bari i Rossano. Podczas pierwszej wolnej elekcji posłowie austriackiego kandydata na polski tron, Ernesta Habsburga, zapewniali, że jako Polski król zdoła on przekonać swojego wuja Filipa II, który sprawował rzeczywistą kontrolę nad księstwem, „żeby Barskie księstwo było Koronie przywrócone”. Dwa lata później podobną obietnicę złożył inny kandydat do polskiego tronu, Maksymilian II Habsburg, zapewniając, że „z królem hiszpańskim ułoży się o Księstwo Baru”. O zwrot księstw Rossano i Bari starał się Zygmunt III Waza, wnuk Bony Sforzy. Z kolei jego syn, Władysław IV Waza, prawnuk Bony, negocjując z królem Hiszpanii, także domagał się zwrotu księstw Bari i Rossano

[madohora]

Romańsko-gotycka katedra św. Sabina (San Sabino) wzniesiona na przełomie XI i XII w., w miejscu gdzie stał pałac bizantyjskiego namiestnika miasta. Św. Sabin był pierwszym patronem Bari. Wewnątrz między innymi XIII-wieczne freski, obrazy J. Tintoreretta, P. Veronesego, P. Bordonego oraz obraz Madonna Odegitria przywieziony z Konstantynopola w VIII w. Legenda głosi, że został namalowany przez samego św. Łukasza i wiernie przedstawia wizerunek Madonny.

[madohora]

Pałac Sforzów z XVI wieku.

[madohora]

Cerkiew św. Mikołaja – cerkiew prawosławna w Bari, w dzielnicy Carrassi. Należy do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

[madohora]

W 1098 roku, w krypcie nieukończonej jeszcze bazyliki odbył się synod, zwołany przez papieża Urbana II, w którym brało udział około 185 arcybiskupów, biskupów i opatów a także niższych rangą duchownych. Budowa zakończyła się prawdopodobnie w 1103 roku.

[madohora]

Krzyknijmy wszyscy zgodnymi głosami Winszując sobie wzajem z aniołami, Że się narodził miłością przejęty Mikołaj święty. W młodości swojej marnościami świata Mężnie pogardza i wszystkie swe lata Trawi w naukach, Anielskiej czystości I pobożności — Wszyscy, którzy się jemu polecali Dziwnej pomocy zawsze doznawali, Każdy w potrzebie swej był wspomoźony I pocieszony. I my Cię także pokornie wzywamy, A jako dzieci do ojca wołamy: Broń nas i ratuj w wszelakiej potrzebie Prosimy Ciebie!

[madohora]

[madohora]

W skład regionu wchodzi 6 prowincji: prowincja Bari (zlikwidowana w kwietniu 2014), prowincja Tarent, prowincja Brindisi, prowincja Foggia, prowincja Barletta-Andria-Trani i prowincja Lecce.

[madohora]

Prezydentem regionu jest Michele Emiliano.

[madohora]

[madohora]

Wrócił św. Mikołaj do swych sani. A sanie puste, już wszystkie podarki rozdane. „Ano, to trzeba nam wracać “ mówi św. Mikołaj do swego konika. Zarżał konik, rozpędził się i hop! odrazu na wielki obłok wraz z saniami wskoczył. Wszystkie gwiazdki zaczęły zaraz mrugać wesoło i cieszyć się, że tyle jest grzecznych dzieci, że ani jeden podarek nie został. Bo podarki niegrzecznych chłopców dostało dwoje najgrzeczniejszych dzieci na świecie.

[madohora]

Befana jest staruszką z długim, zakrzywionym nosem. Ubrana jest w postrzępione i brudne rzeczy. Głowę ma przewiązaną szalem lub chustką. Lata na miotle, wchodzi do domów przez komin i zostawia w skarpecie prezenty. Dzieci, które chcą się jej przypodobać powinny zostawić na stole przed snem mandarynkę, pomarańczę lub kieliszek wina. Dzieciom mówi się, że jeżeli nie będą grzeczne, to wiedźma Befana włoży im do świątecznej skarpety węgiel, popiół, cebulę lub czosnek.

[madohora]

Za kołem podbiegunowym zamieszkał jakieś 60 lat temu. Ale tak naprawdę jest stuprocentowym południowcem. Całe swoje życie spędził w Turcji, a 700 lat po śmierci za sprawą wydarzeń godnych sensacyjnego filmu „osiadł” we Włoszech.

[madohora]

Córki płakały i modliły się, a wieść o ich losie dotarła do Mikołaja, który po śmierci rodziców odziedziczył pokaźny majątek. Nie namyślając się wiele, napełnił złotem sakiewkę i w nocy wrzucił ją przez okno do izby, w której spała najstarsza z dziewcząt. Dysponując takim posagiem, bez trudu znalazła męża. Potem w podobny sposób Mikołaj uszczęśliwił jej obie siostry.

[madohora]

– Wybierzesz tego, który rankiem pierwszy wejdzie do kościoła – nakazał. O świcie do miasta przybył nikomu nieznany młody mężczyzna. Pierwsze kroki skierował do świątyni. – Kim jesteś? – zapytał czekający w ukryciu przewodniczący. – Jestem Mikołaj, grzesznik i sługa Boży – usłyszał w odpowiedzi. – W takim razie chodź ze mną. Przedstawił przybysza wiernym, opowiedział o wizycie anioła i zgromadzeni jednomyślnie obwołali Mikołaja biskupem. Szybko przekonali się, że podjęli dobrą decyzję.

[madohora]

JARMARK NA NIKISZU 2020 ONILINE A DZELNICA MA ROZBŁYSNĄĆ ILUMINACJAMI - Moje Katowice - 02.12.2020

[madohora]

Raz do roku u nas się zjawia
Dzieci i starszych chętnie zabawia
Daje nam nie zapomnianą zabawę
Może by Mikołaja zaprosić na kawę?

[madohora]

Według średniowiecznych przekazów święty Mikołaj żył na przełomie III i IV wieku. Był biskupem Miry w Licji i uczestniczył w soborze nicejskim z 325 roku. Historycy nie odnaleźli jednak żadnego zapisu z III, IV czy nawet V wieku, który potwierdzałby istnienie takiej postaci. Nie wymieniono imienia Mikołaja w przekazach z soboru nicejskiego. Nie wspominał o nim uczestnik tego zgromadzenia, Atanazy z Aleksandrii. Żadne z zachowanych źródeł sprzed VI wieku nie przekazało o Mikołaju nawet najkrótszej informacji

[madohora]

Mikołaj był uważany za świętego, który udziela pomocy w każdej potrzebie. Był na przykład przywoływany w rytuałach egzorcystycznych. Popularność kultu spowodowała, że poświęcono mu tysiące kościołów, ołtarzy, kaplic, szpitali i hospicjów. Historycy wyliczyli, że w roku 1500 liczba poświęconych Mikołajowi kościołów, tylko w Europie zachodniej przekroczyła 2000

[madohora]

Na Lido znajdują się szerokie i piaszczyste plaże. W przeciwieństwie do historycznej części Wenecji, można tutaj przemieszczać się samochodami i autobusami, ale na samą wyspę można dotrzeć wyłącznie promem lub tramwajem wodnym vaporetto. Lido uchodzi za prestiżową dzielnicę miasta. Znajdują się tutaj modne kluby oraz pięciogwiazdkowe hotele. Przy głównej plaży znajduje się Grand Hotel Excelsior, w którym chętnie zatrzymują się gwiazdy filmowe w czasie odbywającego się tutaj co roku Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji. Festiwal ten także odbywa się na wyspie.

[madohora]

Na początku XX wieku bollandysta, jezuita Hippolyte Delehaye wykazał, że w przypadku Mikołaja z Miry pierwotnym zjawiskiem był kult świętego. Natomiast hagiografia była wtórna wobec kultu, odpowiadała na rosnące zapotrzebowanie wiernych. Z biegiem lat dodawano nowe epizody do życia Mikołaja, budując je z pewnych stereotypowych elementów. Delehaye pierwszy określił opowieści o Mikołaju jako legendę hagiograficzną

[madohora]

W oparciu o dzieło Szymona Metafrastesa, pod koniec IX wieku Jan Diakon z Neapolu napisał pierwszy łaciński żywot Mikołaja z Miry. Stał się on podstawą późniejszej hagiografii zachodniej – między innymi angielskiego żywota pióra Roberta Wace’a z XII wieku, niemieckich i francuskich dzieł hagiograficznych z XIII wieku oraz rozdziału poświęconego Mikołajowi w Złotej Legendzie

[madohora]

Legenda o zbożu opowiada o czasach wielkiego głodu. Mikołaj ukazał się we śnie kapitanowi statku, który płynął z Aleksandrii do Konstantynopola i skłonił go do zawinięcia do portu w Andriake. Tam wyładowano na ląd sto korców zboża, które rozdzielono między głodujących mieszkańców Miry. Gdy statek dopłynął do Konstantynopola okazało się, że w ładunku niczego nie brakuje. Opowieść ta będzie później rozwijana w wielu wariantach.

[madohora]

O ikonach Mikołaja wspominają już najstarsze żywoty i translacje. Mowa jest w nich o krwawiących wyobrażeniach świętego, kradzieży otoczonych kultem obrazów, czy cudami słynących ikonach. Obrazy te, obok wyobrażeń samego Mikołaja, przedstawiała sceny z legend związanych z jego życiem. W spisie dworskich, urzędowych ikon z Konstantynopola, sporządzonym na przełomie X i XI wieku, spośród świętych najczęściej przedstawiany jest Mikołaj. Wyliczono czterdzieści trzy jego obrazy, przy trzydziestu trzech archanioła Michała i dwudziestu czterech świętego Grzegorza

[madohora]

Według Nikefora, przebywający w Antiochii kupcy z Bari dowiedzieli się, że Wenecjanie planują wywieźć ciało świętego Mikołaja z Miry, aby uchronić je przed profanacją, gdyż do miasta zbliżały się wojska tureckie. Kupcy z Bari postanowili uprzedzić Wenecjan i całą flotą popłynęli do Miry. Tam, w bazylice świętego Mikołaja, negocjowali ze strażnikami świątyni przekazanie ciała. Kilka cudów, proroctw i wizji skłoniło strażników do oddania relikwii, które znaleziono pod posadzką kościoła, w marmurowym grobowcu. Kości wydzielały cudowny zapach. Mimo protestów mieszkańców Miry Włosi przenieśli je na statek, w mieście pozostawili jednak cudowną ikonę oraz pusty sarkofag świętego. Podczas podróży morskiej flota napotkała groźny sztorm, który jak się okazało był wywołany kradzieżą części relikwii przez marynarzy. Po kolejnych cudownych wydarzeniach flota dopłynęła do Bari, gdzie 9 maja zniesiono ciało Mikołaja na ląd. Złożono je w kościele św. Benedykta, ale wkrótce wybudowano wspaniałą bazylikę. Nowa świątynia zasłynęła z cudów, które działy się w niej za przyczyną świętego Mikołaja

[madohora]

[madohora]

WYSTARTOWAŁ CHORZOWSKI JARMARK - Radio Katowice - 06.12.2020

[madohora]

Jedna z legend głosi, że pewien człowiek, który popadł w nędzę, postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego. Gdy biskup dowiedział się o tym, nocą wrzucił przez komin trzy sakiewki z pieniędzmi. Wpadły one do pończoch i trzewiczków, które owe córki umieściły przy kominku dla wysuszenia. Stąd w krajach, gdzie w powszechnym użyciu były kominki, powstał zwyczaj wystawiania przy nich bucików lub skarpet na prezenty. Tam, gdzie kominków nie używano, św. Mikołaj po cichutku wsuwa prezenty pod poduszkę śpiącego dziecka.

[madohora]

W Wielkopolsce, na Kujawach, na Pałukach, na Kaszubach i na Pomorzu Zachodnim prezenty na Boże Narodzenie tradycyjnie przynosi Gwiazdor, święty Mikołaj przynosi prezenty 6 grudnia.

[madohora]

Mieszkańcom Płaskowyżu Tarnogrodzkiego natomiast na Boże Narodzenie prezenty przynoszą krasnoludki. Mikołaj jedynie 6 grudnia

[madohora]

Obecny wizerunek – czerwony płaszcz i czapka – został spopularyzowany w 1930 roku przez koncern Coca-Cola, dzięki reklamie napoju stworzonej przez amerykańskiego artystę, Freda Mizena. Na pewno jednak reklama ta pomogła utrwalić w powszechnej świadomości ten kostium świętego. Rok później nowy wizerunek św. Mikołaja przygotował, także na zlecenie Coca-Coli, Haddon Sundblom

[madohora]

Jej postać jest literackim wytworem Jamesa Reesa (1849), a spopularyzował ją wiersz Goody Santa Claus on a Sleigh Ride (1889) Katharine Lee Bates[2]. Od tego czasu pani Mikołajowa zaczęła pojawiać się w opowiadaniach, filmach i telewizji.

[madohora]

Od 1889 r., czyli od czasu wydania wiersza Bates, pani Mikołajowa zaczęła być coraz częściej przedstawiana jako dość krępa, sympatyczna i siwowłosa kobieta, pozostająca w cieniu Św. Mikołaja.

[madohora]

Befana jest staruszką z długim, zakrzywionym nosem. Ubrana jest w postrzępione i brudne rzeczy. Głowę ma przewiązaną szalem lub chustką. Lata na miotle, wchodzi do domów przez komin i zostawia w skarpecie prezenty. Dzieci, które chcą się jej przypodobać powinny zostawić na stole przed snem mandarynkę, pomarańczę lub kieliszek wina. Dzieciom mówi się, że jeżeli nie będą grzeczne, to wiedźma Befana włoży im do świątecznej skarpety węgiel, popiół, cebulę lub czosnek.

[madohora]

Określenie Nuuttipukki dosłownie oznacza „kozła Nuutti” i w fińskim kalendarzu odnosi się do dnia zwanego Nuutti, który wypada 13 stycznia. Wtedy też oficjalnie kończył się okres bożonarodzeniowy, a ludzie świętowali ten dzień poprzebierani za kozły. W strojach zrobionych ze słomy i futer chodzili od domu do domu, śpiewali piosenki i prosili o resztki świątecznego jedzenia. Często straszyli też dzieci.

[madohora]

W 1927 r. przyjęto oficjalne miejsce zamieszkania Joulupukkiego, kiedy to fiński reporter Markus Rautio – znany też jako wujek Markus – powiadomił w swoim popularnym programie radiowym dla dzieci, że Joulupukki mieszka w Laponii na górze Korvatunturi. Wybór miejsca wyjaśnił tym, że odkąd góra ma uszy (nazwa Korvatunturi dosłownie znaczy góra ucha), Joulupukki wszystko słyszy i dlatego zawsze wie, czy dzieci były grzeczne czy nie.

[madohora]

Po zakończeniu II wojny światowej Rovaniemi i Laponia stały się pierwszymi odbiorcami pomocy dostarczonej przez UNRRA, poprzednika UNICEFU. W jej ramach postanowiono zbudować za kołem podbiegunowym m.in. chatkę dla turystów, by ożywić ruch turystyczny. W 1950 roku z niespodziewaną wizytą przyjechała do Rovaniemi Eleanora Roosevelt, wdowa po prezydencie USA, by zobaczyć powojenną rekonstrukcję miasta. Lokalny gubernator Uuno Hannula, otrzymał zadanie zorganizowania wizyty. Ponieważ w tym czasie podbiegunowa chatka nie była jeszcze gotowa, wspólnie z burmistrzem Rovaniemi Lauri Kaijalainenem i jego asystentem znalazł odpowiedni kawałek ziemi pod jej budowę, dzięki czemu w ciągu tygodnia została ona postawiona.

[madohora]

Koło podbiegunowe – biała linia przebiegająca przez środek wioski z napisami w kilku językach i podana wartością szerokości geograficznej kręgu polarnego. Linia jest bardzo popularna wśród turystów, aczkolwiek rzeczywiste północne koło podbiegunowe - na skutek powolnych zmian kąta nachylenia osi Ziemi - przebiega obecnie 2,2km na północ, przez teren lotniska w Rovaniemi; w oznaczonej w wiosce lokalizacji przebiegało ono w roku 1867.

[madohora]

Boże, któryś błogosławionego Mikołaja bi skupa, niezliczonemi cudami uświęcił; daj pro simy Cię, abyśmy za Jćgo wstawiennictwem od płomieni piekielnych wybawieni został Przez Pana naszego i t. d.

[madohora]

TRZY UBOGIE SIOSTRY

W pobliżu św. Mikołaja — mieszkał zubo* źały obywatel, mający trzy córki, a dłuższy już czas nie mógł ich wydać za mąż, bo nie miał dla nich posagu! I myślał już nieraz, że to jego ubóstwo doprowadzi go z temi córkami do hańby, aż tu św. Mikołaj śpieszy mu z ratunkiem na po moc i to tak szlachetnie, żeby w całej Patarze nikt o tern nie wiedział! Oto — wśród cichej a pięknej nocy pod chodzi do jego mieszkania — i ostrożnie wrzuca mu do izby woreczek z pieniądzmi, a w tym wo reczku kartkę z napisem: „To dla najstarszej twej córki 11 ! I uszedł — i wrócił do siebie, a nikt go nie spostrzegł, toć bardzo się ucieszył, że nikt nie będzie mu za to dziękował ale — jakże dopiero ucieszył się ów sąsiad, gdy nad ranem znalazł te pieniądze i wkrótce wydał za mąż najstarszą swą córkę! Podrosła wnet i druga córka tego oby watela, więc św. Mikołaj drugi raz wrzuca mu w nocy woreczek z pieniądzmi i z kartką: „To dla drugiej twej córki"! I znów radość i — znów wesele w tym do mu, a podczas gdy świat się dziwi, skąd ten człowiek ma tyle pieniędzy — myśli ten bie dak, że raz się musi dowiedzieć, kto to tak o nim pamięta — kto to tak broni go przed wstydem i hańbą,,. A gdy dorosła i trzecia jego córka i gdy był wprost pewny, że i tym jeszcze razem — znajdzie się woreczek z pieniądzmi i — z kart ką, czuwał po nocach, żeby swego dobroczyńcę przyłapać na tym świętym uczynku i złożyć mu za to jak najszczersze dzięki! I patrzy — i widzi do księżyca, że już ktoś podchodzi, że już otwiera niedowarte okno i — rzuca pieniądze — wypada więc jak strzała przed próg swego domu i widzi, że to,,, św. Mikołaj A na widok świętego — zawołał ten czło wiek: „I dlaczegóż to tak kry jesz się przedemną"? „Dlaczego nie pozwalasz, bym Ci okazał swą wdzięczność 11 ? „Mikołaju! Przez Ciebie wyrwał mię Pan Bóg z nędzy i z hańby"! Św, Mikołaj z bólem serca wysłuchał tych pochwał i — przykro mu było, że nie mógł się ukryć z tern swojem miłosierdziem, zwrócił się zatem z gorącą prośbą do tego człowieka, żeby o tern nikomu nie mówił. Daremnie! Jak nie może się ukryć miasto położone na górze lub źródło tryskające z tej góry — tak nie mogła się ukryć cnota tego męża Bożego, wnet więc cała Patara mówiła o tern miłosier dziu świętego i stawiała go za wzór dla tych, co mając wielki majątek — nie mieli współczucia nad nikim,

[madohora]

UWOLNIENIE SKAZAŃCÓW
I.
Było to w ostatnim roku panowania Konstantyna W, — mianowicie w r, 337, Namiestnik cesarski Eustachy wysłał swoich komisarzy do stłumienia buntu, lecz skazałch na śmierć niedługo po uśmierzeniu tego buntu, a to pod pozorem, źe sami brali w nim udział, I już mieli ginąć od miecza, gdy dowiedział się o tern św. Mikołaj, a będąc przekonanym o ich niewinności, prosił Eustachego, żeby się wstrzymał z wykonaniem wyroku, Eustachy wysłuchał jego prośby i wysłał nowych komisarzy do zbadania ich winy, a tymi komisarzami byli: Nepocjan, Herpilian i Ursus. I pokazało się teraz, że tamci byli całkiem niewinni — gdy znów jacyś niegodziwcy oskar żyli tych drugich, źe się dali przekupić i bez prawnie tamtych uwolnili. Co gorsza — to to, że tych drugich komi sarzy oskarżono o udział w spisku na życie ce sarza, cesarz więc skazał ich na śmierć, a gdy mieli rano iść na ścięcie, w nocy Nepocjan padł na kolana i tak zaczął się modlić: „Boże Wszechmocny! Wybawiłeś niegdyś trzech hebrajczyków od śmierci — a myśmy tak samo niewinni jak oni — lecz nie mamy znikąd ratunku — zlituj się zatem nad nami przez wzgląd na zasługi swego sługi Mikołaja"!

[madohora]

ŚMIERĆ ŚW. MIKOŁAJA

Kiedy umarł św, Mikołaj — niema o tern żadnej wzmianki w ówczesnych dokumentach a wiemy dopiero z późniejszych Kronik, że umarł w r, 342, Mówi o tern francuski kronikarz Sie- gebert. Otóż ten Siegebert pisze, że mieszkańcy Bari w południowych Włoszech — sprowadzili z Miry relikwje św. Mikołaja w r, 1087, a że było to w 745 lat po śmierci tego biskupa, umarłby więc ten biskup w r. 342, A była to piękna śmierć — bo piękne było życie tego Pomazańca Bożego, „A gdy zakończył rządy w metropolitalnym kościele w Mirze i napełnił wdzięczną wo nią całe tak święte swoje życie — rozstał się z tem życiem, żeby je zmienić na wieczny odpoczynek wśród zastępów anielskich i cieszyć się w gronie patrjarchów, a bezustannie wstawiać się za tymi, co wzywają go z wiarą i ufnością — zwłaszcza, gdy będą w jakiem nieszczęściu" ! Tak pisał o nim — w jego żywocie archi- mandryta Michał.

[madohora]

PIEŚŃ O ŚW. MIKOŁAJU

Krzyknijmy wszyscy zgodnymi głosami
Winszując sobie wzajem z aniołami,
Że się narodził miłością przejęty
Mikołaj święty.
W młodości swojej marnościami świata
Mężnie pogardza i wszystkie swe lata
Trawi w naukach,
Anielskiej czystości I pobożności —
Wszyscy, którzy się jemu polecali
Dziwnej pomocy zawsze doznawali,
Każdy w potrzebie swej był wspomoźony I pocieszony.
I my Cię także pokornie wzywamy,
A jako dzieci do ojca wołamy:
Broń nas i ratuj w wszelakiej potrzebie
Prosimy Ciebie!

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ NIÓSŁ PRZEDE WSZYSTKIM DARY DUCHOWE - Radio Lublin - 06.12.2020

[madohora]

FAKTY I MITY NA TEMAT MIKOŁAJA, KTÓRE MOGŁY WAM UMKNĄĆ - www.spidersweb.pl - 06.12.2020

[madohora]

MIKOŁAJ OBDAROWAŁ PRZEDSZKOLAKI - Gazeta - 06.12.2020

[madohora]

MIKOŁAJE Z ŁĄKI - Nasze Miasto - 06.12.2020

[madohora]

W większości krajów europejskich, w tym w Polsce dzień Świętego Mikołaja obchodzony jest 6 grudnia jako wspomnienie Świętego Mikołaja biskupa Miry. Rankiem tego dnia dzieci które przez cały mijający rok były grzeczne, znajdują prezenty, ukryte pod poduszką, w buciki lub innym specjalnie przygotowanym w tym miejscu celu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ruiny miasta zajmują obecnie znaczny obszar. Wśród dobrze zachowanych zabytków z czasów rzymskich wyróżnia się teatr, zbudowany za panowania Antoninusa Piusa, i łuk triumfalny Mettiusa Modestusa (zarządcy Licji) z 100 n.e. Termy zostały wybudowane przez Wespazjana, jak głosi inskrypcja na nich umieszczona.

[madohora]

Miasto istniało co najmniej od V wieku p.n.e., o czym świadczą zachowane monety. Myra była jednym z najważniejszych miast Licji, obok pięciu innych (Ksantos, Tlos, Pinara, Patara i Olympos) wchodziła w skład Unii Licyjskiej. W 88 p.n.e. przebywał tutaj na wygnaniu Ptolemeusz X Aleksander I, organizując armię mającą mu pomóc w odzyskaniu tronu w Aleksandrii. W czasach rzymskich miasto miało status metropolii, będąc stolicą prowincji. W roku 18 n.e. odwiedził je Germanik ze swoją żoną Agrypiną, którzy postawili swoje posągi w porcie Myry, Adriace, oddalonym od miasta 5 km na południowy zachód. Święty Paweł zatrzymał się tutaj na krótko około 60 n.e. podczas swojej podróży do Rzymu. Cesarz Hadrian odwiedził Myrę w 131 n.e. i wybudował wielki spichlerz w Adriace, złożony z 8 pomieszczeń i ozdobiony portretami cesarza i jego żony. Cesarz bizantyjski Teodozjusz II uczynił Myrę stolicą eparchii Licji. Liczne klęski, które dotknęły miasto, w tym powodzie, trzęsienia ziemi (miasto straciło w latach 542–543 n.e. jedną trzecią liczby swojej ludności), później najazdy Arabów, spowodowały opuszczenie miasta w XI wieku.

[madohora]

Ariusz, syn Ammoniusa, pobierał nauki u Lucjana, prezbitera z Antiochii. Piotr, biskup Aleksandrii wyświęcił go na diakona, ale później wykluczył z gminy chrześcijańskiej z powodów dyscyplinarnych. Następca Piotra – biskup Achillas przyjął Ariusza z powrotem – czyniąc go proboszczem portowej dzielnicy Aleksandrii zwanej Baukalis. Kolejny biskup Aleksander wezwał go do siebie z prośbą o wytłumaczenie głoszonych i coraz popularniejszych nauk. Duchowny jednak oskarżył biskupa o herezję sabelianizmu. Ariusz zawarł swą doktrynę w dziele Thalia (Uczta), którego fragmenty zachowały się do dziś (zachowało się również kilka jego listów) w pismach św. Atanazego Wielkiego. Biskup Aleksander zwołał w (318 n.e. lub później, lecz przed 325) synod lokalny, który potępił Ariusza i jego nauki. Od początku najpoważniejszym przeciwnikiem Ariusza był Atanazy z Aleksandrii, który po śmierci abp. Aleksandra w 328 n.e. został wybrany patriarchą aleksandryjskim.

[madohora]

Od Gotów, już po śmierci Wulfili (w roku 383), arianizm przejęły kolejne plemiona germańskie: Gepidowie i Wandalowie. Później Alamanowie, Turyngowie i Longobardowie. Jedynie Frankowie pozostali poganami. W V w. ludy germańskie wtargnęły do imperium rzymskiego. Władcy germańscy mianowali ariańskich biskupów i osadzali ich na biskupstwach. Zatem chrześcijaństwo ariańskie było w pełni kontrolowane przez książąt, mocodawców ariańskich biskupów. Dlatego germańscy władcy wspierali arianizm i zwalczali chrześcijaństwo nicejskie, trudne do kontrolowania przez władców. Wielu z nich siłą nawracało na arianizm swych nowych, katolickich poddanych w Galii, Hiszpanii i Afryce północnej. Wizygoci w 415 r. podbili Akwitanię i Prowansję. Ich król Euryk przepędził z podległego mu terytorium biskupów katolickich i osadził na ich miejscu podległych mu biskupów ariańskich. Podbiwszy w Hiszpanii germańskich Swebów, zmusił ich do przyjęcia arianizmu. W Afryce Wandalowie założyli własne państwo. Wandalscy królowie Genzeryk i Huneryk wypędzali katolickich biskupów, a nawet skazywali na śmierć za odmowę przejścia na arianizm. Dochodziło do mordowania przez żołnierzy Huneryka ludności miejscowej (niegermańskiej) zgromadzonej na nabożeństwach nieariańskich. W wyniku tej polityki wszystkie miejsca kultu w królestwie Wizygotów przeszły w ręce arian. Zmuszano ludzi do apostazji. Zerwał z tą praktyką król Hilderyk, ale został pozbawiony władzy w roku 532, a jego następca Gelimer powrócił do starych praktyk. Działo się tak dlatego, że arianizm był wyznaniem Germanów. Ludność miejscowa (rzymska w Italii, galorzymska w Galii, mieszkańcy Hiszpanii i Afryki Północnej) była wyznania katolickiego. Zatem konflikt religijny nakładał się na niechęć ludności rzymskiej do najeźdźców, obcych kulturowo i religijnie. Gwałty władców germańskich jedynie pogłębiały te różnice.

[madohora]

[madohora]

Złota legenda (łac. Legenda aurea) – jeden z najpopularniejszych średniowiecznych zbiorów żywotów świętych, legend hagiograficznych i opowiadań apokryficznych ułożonych w porządku kalendarza kościelnego.

[madohora]

[madohora]

Zgodnie z jej wersją z IX wieku, młody Mikołaj, jeszcze przed wyborem na biskupa, miał chciwego i bogatego sąsiada, który drwił z pobożności świętego. Bóg ukarał sąsiada i sprawił, że stracił majątek oraz popadł w skrajną biedę. Gdy nie miał już z czego utrzymać rodziny, postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego, ponieważ nikt nie chciał ich poślubić bez otrzymania stosownego posagu. Mikołaj, po długich rozważaniach tekstów Pisma Świętego i modlitwie, postanowił uratować cnotę dziewcząt. Trzykrotnie, pod osłoną nocy, wrzucał przez okno pieniądze przeznaczone na posag dla każdej kolejnej siostry. Gdy sąsiad wyprawił już dwa wesela, postanowił dowiedzieć się, skąd biorą się tajemnicze pieniądze. Czuwał całą noc i ze zdumieniem odkrył, że to pogardzany przez niego Mikołaj wrzuca po raz trzeci pieniądze przez okno. Podziękował mu zawstydzony i postanowił zmienić swoje życie na zgodne z przykazaniami

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W ikonografii św. Mikołaj przedstawiany jest z brodą, w szatach biskupa rytu łacińskiego lub greckiego, z mitrą i pastorałem. Najczęściej w jednej ręce trzyma księgę a drugą wykonuje gest błogosławieństwa. Wśród jego atrybutów występują rekwizyty z legend – między innymi trzy złote kule, trzy jabłka, trzy sakiewki, troje dzieci lub młodzieńców w cebrzyku, kotwica czy okręt. Jest też często przedstawiany w towarzystwie innych świętych, zwłaszcza Marii z Dzieciątkiem lub Anny Samotrzeciej

[madohora]

[madohora]

Umowne imię nadał Anonimowi pierwszy wydawca dzieła Ferdinando Ughelli w 1653 roku, co powszechnie się przyjęło, bowiem autor Translacji opowiadając o jednym z cudów św. Mikołaja zaznacza, że mnisi z klasztoru na Lido byli świadkami tego zdarzenia, a on w tym samym czasie odmawiał nieopodal officium wieczorne. Nie można jednak wykluczyć, że Anonim był tylko blisko związany z klasztorem, chociaż mnichem w nim nie był.

[madohora]

[madohora]

Powstanie Translacji związane jest z rozwojem w łacińskiej Europie kultu św. Mikołaja, czczonego do tego czasu głównie na Wschodzie. W 1087 roku przeniesiono relikwie świętego z Miry w Licji do Bari w południowych Włoszech. W odpowiedzi Wenecjanie sprowadzili do swojego miasta „prawdziwe” relikwie, gdy podczas pierwszej wyprawy krzyżowej w roku 1100 zdobyli Mirę. Niewdzięczne zadanie przekonania świata o słuszności sprawy zaaranżowanej przez Wenecjan wziął na siebie anonimowy autor Translacji. Nie ulega wątpliwości, że dobrze znał on ówczesne realia polityczne, a cały utwór świadczy, że nosił w sercu dobro Wenecji i jej zwierzchność nad innymi miastami regionu. Liczne są w tekście akcenty polemiczne wobec wątpiących w prawdziwość relikwii, z drugiej strony autor musi uzasadniać przejęcie relikwii od chrześcijan wschodnich.

[madohora]

Zwolennicy tzw. hipotezy weneckiej uważają, że Mnich z Lido jest tożsamy z Gallem Anonimem. W 1965 roku Danuta Borawska w rozprawie Gallus Anonim czy Italus Anonim z 1965 roku wykazała, że Translacja wykazuje wiele podobieństw do Kroniki polskiej Galla Anonima[9]. W analizie opublikowanej w 2008 roku Tomasz Jasiński rozwinął tezy Borawskiej, wyciągając wnioski z prac filologów zajmujących się rytmiką średniowiecznej prozy łacińskiej. Doszedł do wniosku, że chociaż treść obu dzieł jest różna, to forma – taka sama. Wspólna jest im metoda nagłego przerywania narracji, aby później powrócić do tematu. W obu spotykamy zwrot „długo trwałoby [o tym] opowiadać” (łac. longum existet enarrare), którym autor uchyla się od podnoszenia trudnych problemów, oraz opowieści zaczynające się od krótkich okrzyków radości lub smutku. Oba przeniknięte są patriotyzmem, wzajemnie powtarzają te same frazy i epitety a ich słownictwo jest bardzo podobne. Zarówno Translacja jak i Kronika zostały napisane przez autora, który nie ujawnił własnego imienia

[madohora]

Kiedy indziej miał swoją modlitwą uratować rybaków od niechybnego utonięcia w czasie gwałtownej burzy. Dlatego odbiera cześć również jako patron marynarzy i rybaków. W czasie zarazy, jaka nawiedziła jego strony, usługiwał zarażonym z narażeniem własnego życia. Podanie głosi, że wskrzesił trzech ludzi, zamordowanych w złości przez hotelarza za to, że nie mogli mu zapłacić należności. Św. Grzegorz I Wielki w żywocie Mikołaja podaje, że w czasie prześladowania, jakie wybuchło za cesarzy Dioklecjana i Maksymiana (pocz. wieku IV), Święty został uwięziony. Uwolnił go dopiero edykt mediolański w roku 313. Biskup Mikołaj uczestniczył także w pierwszym soborze powszechnym w Nicei (325), na którym potępione zostały przez biskupów błędy Ariusza (kwestionującego równość i jedność Osób Trójcy Świętej).
Po długich latach błogosławionych rządów Mikołaj odszedł po nagrodę do Pana 6 grudnia (stało się to między rokiem 345 a 352). Jego ciało zostało pochowane ze czcią w Mirze, gdzie przetrwało do roku 1087. Dnia 9 maja 1087 roku zostało przewiezione do włoskiego miasta Bari. 29 września 1089 roku uroczyście poświęcił jego grobowiec w bazylice wystawionej ku jego czci papież bł. Urban

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Mikołaj, Mikołaj z Myry, Mikołaj z Bari, święty, ur. w III w., Patara, zm. w IV w. (Myra, ob. Kale, Turcja),
biskup Myry w Licji (południowo-zachodnia Azja Mniejsza); w Kościele wschodnim zw. cudotwórcą;
wg tradycji opiekun ubogich; kult rozpowszechniony na Wschodzie od VI w., na Zachodzie nasilił się od przeniesienia (1087) relikwii Mikołaja do Bari w południowych Włoszech; patron Rusi — w cerkwiach prawosł. umieszczany na jednej z dolnych ikon ikonostasu, także kupców (w Polsce liczne parafie pod jego wezwaniem w miejscach targowych), żeglarzy, więźniów, studentów, młodych panien; do jego legendy hagiograficznej nawiązuje zwyczaj obdarowywania się w dniu św. Mikołaja (6 XII) i na Boże Narodzenie.

[madohora]

[madohora]

Święty Mikołaj (ang. Santa Claus) – postać starszego mężczyzny z białą brodą ubranego w czerwony strój, który wedle różnych legend i baśni w okresie świąt Bożego Narodzenia rozwozi dzieciom prezenty saniami ciągniętymi przez zaprzęg reniferów. Według różnych wersji zamieszkuje wraz z grupą elfów Laponię.

[madohora]

Na skutek przenikania do europejskiej tradycji elementów kultury anglosaskiej (w szczególności amerykańskiej) także w Europie święty Mikołaj utożsamiany jest coraz częściej z Bożym Narodzeniem i świątecznymi prezentami.

[madohora]

Mitra (z łac. przepaska na głowę, turban, inaczej infuła) – wysokie liturgiczne nakrycie głowy i znak godności chrześcijańskich dostojników kościelnych – biskupów, kardynałów, opatów, infułatów oraz archimandrytów, noszone podczas pełnienia czynności liturgicznych.

[madohora]

Na Zachodzie mitra ma formę wydłużonej czapki, składającej się z dwóch wysokich, połączonych ze sobą trójkątów (cornua), z opadającymi z tyłu dwiema wstążkami (vittae). Często nazywana jest ona także infułą.

[madohora]

simplex – wykonana z białego adamaszku lub innej tkaniny jedwabnej, albo nawet białego płótna, bez haftów, z czerwonymi frędzlami u wstążek, nie posiada dodatkowych zdobień; zwyczajowo używana na pogrzebach, podczas liturgii Wielkiego Piątku, przez kardynałów w obecności papieża oraz przez koncelebransów mszy świętej.

[madohora]

Wschodnie mitry mają kształt bulwiastej, całkowicie zamkniętej korony. Są wykonane z brokatu, adamaszku, lub złotej tkaniny. Mogą być również haftowane i często są bogato zdobione klejnotami.

[madohora]

Biskupi Cerkwi Ormiańskiej noszą wysokie i wyraźnie stożkowate mitry w stylu zachodnim. Zasadnicza różnica polega na tym, że w mitrze ormiańskiej przednia i tylna część są połączone także na czubku. Ormiańscy kapłani zwyczajowo noszą mitry w stylu wschodnim. Na niektóre uroczyste okazje ormiańscy diakoni także je wkładają, lecz mitra diakona jest nieco węższa niż kapłańska.

[madohora]

Od pastorału biskupa wcześniejsza była laska opata. Pierwszym opatem, który jej używał, był święty Kolumban (+615). Odtąd szybko się rozpowszechniała. Poza klasztorem używali jej biskupi, królowie i książęta – jako znaku władzy. Do liturgicznych insygniów biskupa pastorał zalicza się od XI wieku. Od XVI w. biskupi zwyczajowo noszą pastorał krzywaśnią na zewnątrz.

[madohora]

Środkowa część pastorału oznacza podporę i symbolizuje służbę ludowi, stanowcze działanie w kierowaniu i rządzeniu wiernymi, w popieraniu ich i obronie oraz umacnianie wiary.

[madohora]

Nazw „żezł” i „posoch” często jednak używa się zamiennie.

[madohora]

Komin (z łac. caminus, od gr. κάμινος (kaminos) „piec”) – droga przenoszenia spalin w przypadku komina spalinowego oraz droga przenoszenia zużytego powietrza w przypadku komina wentylacyjnego. Potocznie jest to pionowa konstrukcja budowlana.

[madohora]

[madohora]

Postać Zwarte Pieta pojawiła się w folklorze dopiero na początku XIX wieku. Wcześniej Sinterklaas sam rozdawał dzieciom prezenty lub towarzyszył mu diabeł, np. do tej pory pomocnik św. Mikołaja w Austrii wykazuje wyraźne cechy diabelskie w wyglądzie zewnętrznym oraz zachowaniu. W ówczesnej świadomości mieszkańców Europy stawiano znak równości między diabłem a Mauretańczykiem, najprawdopodobniej ze względu na ciemniejszy kolor skóry.

[madohora]

Pomimo metamorfozy, którą Zwarte Piet przeszedł w ostatnich kilkudziesięciu latach, jego postać pozostaje w dalszym ciągu kontrowersyjna. Pewne kręgi społeczeństwa, np. Niderlandczycy pochodzenia surinamskiego oraz członkowie Partii Socjalistycznej (SP) krytykują Zwarte Pieta za kultywowanie tradycji rasistowskiej oraz uważają za symbol uciemiężenia krajów Trzeciego Świata przez zachodni imperializm

[madohora]

We Flandrii pomocnik Sinterklaasa określany jest jako „Pieterknecht“ (Pieter-pomocnik), więc nie nawiązuje do koloru skóry

[madohora]

Pepernoten są często mylone z ciasteczkami kruidnootjes

[madohora]

W skład mieszanki przypraw korzennych wchodzą:
cynamon
gałka muszkatołowa
goździki
imbir
kardamon
biały pieprz

[madohora]

W kontekście polskim, Aleksander Brückner w Encyklopedii Staropolskiej określił to jako zwyczaj późny, miejski, niemiecki. W rzeczywistości jednak zwyczaj obdarowywania się prezentami jest znacznie starszy, archaiczny. Choć bezpośrednich korzeni obdarowywania się prezentami najczęściej doszukujemy się w rzymskich Saturnaliach, to w przypadku Słowian postać świętego Mikołaja wyraźnie wywodzona jest z kultu Welesa, bóstwa związanego z ziemią, zaświatami i magią (a u Germanów analogicznie z Odynem)

[madohora]

CIASTO FRANCUSKIE ZE SZPINAKIEM

ciasto francuskie 275 g
szpinak 300 g
feta 150 g
masło 20 g
czosnek 2 ząbki
żółtko 1 szt.
sól 2 g
pieprz 2 g

Przygotowanie: piekarnik rozgrzewamy do temperatury 200 stopni. Blachę wykładamy papierem do pieczenia. Jeśli używamy mrożonego ciasta francuskiego, to wyjmujemy je wcześniej do rozmrożenia.
Szpinak: liście myjemy i osuszamy, a następnie podsmażamy na maśle. Po chwili dodajemy przeciśnięty przez praskę czosnek i doprawiamy wszystko solą oraz pieprzem. Gotowy szpinak odstawiamy do ostygnięcia i odciskamy go z nadmiaru wody.
Lepienie: arkusz ciasta francuskiego dzielimy na 8 równych kwadratów. Na każdym układamy porcję odciśniętego szpinaku i pokruszony ser feta. Zlepiamy ciasto w rożki
Pieczenie: ciasto francuskie ze szpinakiem układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, smarujemy rozmąconym żółtkiem i pieczemy przez około 20 minut.

[madohora]

SERNIK BEZ SPODU Z OWOCAMI

maliny 1.6 kg
cukier 600 g
cukier waniliowy 50 g
budyń waniliowy 320 g
masło 300 g
jajka 10 szt.
twaróg 2 kg

Frużelina: maliny (mogą być mrożone) umieszczamy w garnku, zasypujemy 350 g cukru i dodajemy 25 g cukru waniliowego. Stawiamy na ogniu, doprowadzamy do wrzenia. Mieszając, wsypujemy 160 g proszku budyniowego i gotujemy do zgęstnienia. Odstawiamy do wystygnięcia.
Masa serowa: masło ucieramy z 350 g cukru i z 25 g cukru waniliowego na puszystą masę. Stopniowo wbijamy po jednym jajku i dokładnie ucieramy. Dodajemy trzykrotnie mielony twaróg oraz 160 g budyniu w proszku i dalej miksujemy, aż powstanie pulchna masa.
Pieczenie: na natłuszczoną blachę 24x35 cm wylewamy wcześniej przygotowaną masę serową. Na nią, niewielkimi porcjami, nakładamy frużelinę, tworząc efekt „łatek". Sernik bez spodu pieczemy 70–80 minut w piekarniku rozgrzanym do temp. 180°C, aż ser się lekko przyrumieni. Pozostawiamy w piekarniku do wystygnięcia. Na koniec schładzamy go w lodówce przez kilka godzin.

[madohora]

LIKIER BANANOWY

banany 2 szt.
woda 75 ml
cukier 375 g
wódka 750 ml
ekstrakt waniliowy 1 łyżeczka

Banany: owoce myjemy, obieramy ze skórki, odcinamy końcówki z obu stron, a następnie je rozgniatamy, np. widelcem lub miksujemy blenderem.
Syrop cukrowy: wodę wlewamy do garnka, dodajemy cukier, całość doprowadzamy do wrzenia – ciągle mieszamy, żeby uniknąć przypalenia. Następnie zdejmujemy go z ognia, dodajemy wanilię, mieszamy. Pozostawiamy do wystygnięcia, ale nie całkowitego, syrop powinien być ciepły.
Likier z bananów: papkę przekładamy do czystego słoika, wlewamy syrop cukrowy i wódkę. Zakręcamy i odstawiamy w chłodne i ciemne miejsce na 3–4 dni. Dodatkowo 1–2 razy dziennie potrząsamy słoikiem, żeby składniki dobrze się wymieszały. Po tym czasie likier przelewamy przez sitko, żeby usunąć większe kawałki bananów i uzyskać w miarę klarowny alkohol. Likier bananowy odstawiamy na miesiąc, żeby nabrał mocy.

[madohora]

W Wielkopolsce, na Kujawach, na Pałukach, na Kaszubach i na Pomorzu Zachodnim prezenty na Boże Narodzenie tradycyjnie przynosi Gwiazdor, święty Mikołaj przynosi prezenty 6 grudnia.

[madohora]

Na Śląsku Cieszyńskim prezenty w dzień Bożego Narodzenia przynosi Aniołek.
Na Dolnym Śląsku prezenty w Boże Narodzenie przynosi Gwiazdka.

[madohora]

Gwiazdor – fikcyjna postać rozdająca prezenty w Wigilię Bożego Narodzenia występująca w Poznańskiem, na ziemi lubuskiej, Kujawach oraz na Warmii (a konkretnie w tych ich częściach, które były pod zaborem pruskim), Kaszubach i Kociewiu, a przede wszystkim na ziemi bydgoskiej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wiedeńska Manufaktura Cesarska w latach 1744–1750 wyprodukowała serie krasnali. W latach siedemdziesiątych XIX wieku ruszyła masowa produkcja krasnali w Turyngii.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W Polsce dobre duchy nazywane były różnie w zależności od regionu: na Warmii i Mazurach były to koboldy zwane też kłobukami, na Pomorzu karzełki i skrzaty, w Wielkopolsce skrzaki, smoki, na terenie Mazowsza – latawce, w Kaliskiem – płonki, a na ziemi rzeszowskiej – żmije.

[madohora]

W Polsce duchy domowe to duszyczki, bożęta domowi, domownicy, gospodarze, sąsiedzi, dobrochoty, żyrownicy.

[madohora]

W Rosji św. Mikołaj był również otoczony kultem jako patron uciśnionych i skrzywdzonych, ale przejętą z zachodu postać rozdającą dzieciom prezenty nazwano Dziadkiem Mrozem (ros. Дед Мороз), ze względu na podobieństwo do bajkowej postaci nazywanej Moroz Krasnyj Nos. Zgodnie z tradycją, rozdaje on prezenty wraz ze Śnieżynką (ros. Снегурочка).

[madohora]

Jednakże, pod wpływem prawosławnych tradycji, charakter Dziadka Mroza z czasem zupełnie się zmienił i przejął niektóre cechy holenderskiego Sinterklaasa, odpowiednika Świętego Mikołaja.

[madohora]

W 1998 ówczesny mer Moskwy Jurij Łużkow oświadczył, że rosyjski Dziadek Mróz mieszka w mieście Wielki Ustiug w obwodzie wołogodzkim. Duża popularność jaką się cieszy sprawiła, że w latach 2003–2010 do miejscowego urzędu pocztowego przyszło dwa miliony listów z Rosji i całego świata[7]. 7 stycznia 2008 Władimir Putin oznajmił, że odwiedził dom Dziadka Mroza w Wielkim Ustigu, co było częścią obchodów prawosławnej wigilii Bożego Narodzenia.
Pod koniec 2010 Dziadek Mróz był jednym z kandydatów na maskotkę Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2014 w Soczi

[madohora]

Podpiera się kosturem, a nie pastorałem (zamerykanizowany św. Mikołaj niczym się nie podpiera).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Czapki uszanki często są szyte ze skórek królików i piżmaków, jakkolwiek do rzadkości nie należą też czapki z futra szarych wilków lub psów. Lepszej jakości czapki mogą być też wykonane z futer lisów, kun lub dobrej jakości skór owczych

[madohora]

Produkowane przez Rosjan już od XVIII wieku, stały się popularne w wieku XIX, kiedy to opracowano tańszy sposób ich wytwarzania. Wcześniej były obuwiem drogim, mogli sobie na nie pozwolić jedynie ludzie zamożni. Popularne do dziś, wytwarzane zarówno w dużych fabrykach, jak i małych przydomowych zakładach. Często spotyka się walonki haftowane.

[madohora]

Śnieżynka / Śnieżka (ros. Снегурочка) – fantastyczna postać, która wraz z Dziadkiem Mrozem, swoim dziadkiem, rozwozi dzieciom bożonarodzeniowe (lub według radzieckiej wersji rosyjskiego folkloru: noworoczne) prezenty.

[madohora]

Długo prosić nie trzeba. Otwierają się drzwi z małymi szybkami i pojawia Dziadek Mróz. W zimie w długim czerwonym kaftanie, spod połów którego widać ciepłe filcowe buty – słynne walonki. I w znanej wszystkim czerwonej czapce z pomponem. W innych porach roku natomiast, w zależności od temperatury, występuje w jasnej haftowanej i przepasanej kolorową, ludową taśmą bluzie do połowy ud oraz lnianych spodniach wpuszczonych w wysokie filcowe buty. Lub w zgrzebnej, długiej chłopskiej koszuli i portkach oraz brzozowych łapciach. Oczywiście w słomkowym zwykłym, lub ozdobnym kapeluszu. No i zawsze z długą niemal do pasa białą brodą z wąsami.

[madohora]

W Holandii są rozróżniane dwie postacie: Sinterklaas i Kerstman. Sinterklaas jest to postać wzorowana na tradycyjnym wyglądzie Świętego Mikołaja, biskupa kościoła katolickiego, ubrana w purpurowy płaszcz, z pastorałem w ręce i mitrą na głowie. Towarzyszy mu zwykle pomocnik niosący na plecach worek z prezentami Zwarte Piet[9]. Sinterklaas przypływa z Hiszpanii, dawniej kojarzącej się w Holandii jako kraj dobrobytu, na statku do najbliższego portu około 15 listopada, gdzie witany jest przez tłumy dzieci wraz z rodzicami. Następnie przesiada się na konia i wraz z orszakiem pomocników i dzieci przejeżdża przez miasto. Od tego dnia pojawia się w centrach handlowych, na placach, w szkołach, przedszkolach, gdzie rozdaje dzieciom prezenty. 5 grudnia, kończy się okres wizyt Sinterklaasa, wsiada on z powrotem na statek i odpływa żegnany przez wiwatujące dzieci śpiewające „Dag Sinterklaasje” (pol. „Żegnaj Mikołaju”). Kestman jest wzorowany na komercyjnej postaci spopularyzowanej przez reklamę Coca-Coli. Nocą w Wigilię Bożego Narodzenia zakrada się do domu przez komin lub po drabinie i zostawia dzieciom podarki, które odnajdują pod choinką.

[madohora]

chocoladeletters, czyli czekoladowe litery – różnej wielkości litery z czekolady: mlecznej, gorzkiej lub białej; często wkładane dzieciom do bucików; najczęściej wybiera się na prezent jedną, dużą czekoladową literę, na którą rozpoczyna się imię osoby obdarowywanej

[madohora]

[madohora]

Mitologia nordycka dzieli elfy (stnord. Álfar, isl. Álfur) na elfy światła (Liosálfar) oraz mroczne lub czarne elfy (Döckálfar lub Svartalfar). Były ludzkiego wzrostu, choć bardziej smukłe od ludzi.

[madohora]

W folklorze skandynawskim, który jest połączeniem elementów mitologii chrześcijańskiej i późno-nordyckiej, elfy przetrwały głównie jako nisser (chochliki podobne do polskich domowików) oraz älvor (szw. lp. älva; norw. Ælvor, duń. Alfer). Były to porażającej urody dziewczęta, które żyły w lasach z elfim królem. Były długowieczne i niefrasobliwe z natury. Można je było zobaczyć w nocy tańczące na łąkach, a pozostałe po nich kręgi nazywano älvdanser (elfie tańce) lub älvringar (elfie kręgi). Człowiek obserwujący je w tańcu zauważał po fakcie, że choć jemu wydawało się, że minęły godziny, w prawdziwym świecie minęły lata. Ten fenomen jest też obecny w opowieściach o irlandzkich sídhe i wykorzystany przez Tolkiena w jego Władcy Pierścieni, gdy Drużyna Pierścienia zauważa, że „czas w Lothlórien płynie jakby wolniej”, jak również przy spotkaniu Thingola i Meliany.

[madohora]

W niemieckim folklorze elfy (s-w-niem. Alb) z bożków przekształciły się w psotne chochliki, które mogły powodować choroby bydła i ludzi, a także zsyłać na śpiących koszmary. Niemieckie słowo Albtraum (koszmar) dosłownie znaczy „elfi sen”, a jego archaiczny odpowiednik Albdruck („elfi ucisk”) powstał w wyniku przekonania, że koszmary powodują elfy siedzące na klatce piersiowej śpiącego. Podobnymi stworzeniami o słowiańskim rodowodzie są: Dusiołek Leśmiana i Zmora, zwana też marą.

[madohora]

Elfy w mitologii irlandzkiej (s.irl Síd, n.irl. Sídhe) są rasą istot nadprzyrodzonych, dość mocno odmiennych od ludzi. Istnieją różne typy sídhe, mianowicie: sluagh sídhe potrafiące latać i dowolnie zmieniać kształt elfy z orszaku Dzikiego Łowu, sídhe chodzące po ziemi w porze zmierzchu oraz sídhe strzegące lasów i jezior Irlandii i Szkocji.

[madohora]

Są pozostałością po Tuatha Dé Danann. Zgodnie z Księgą Inwazji (irl. Lebor Gabála Érenn), Tuatha Dé Danann (Lud Bogini Danu) zostali pokonani przez śmiertelników, Synów Mila. W ramach traktatu kapitulacyjnego Tuatha de zgodzili się zamieszkać pod ziemią – pod irlandzkimi pagórkami lub kurhanami, zwanymi po irlandzku síde (w liczbie pojedynczej síd). Potem zarówno pagórki jak i lud je zamieszkujący stał się znany jako síd, a w nowoirlandzkim – sídhe

[madohora]

Najbardziej popularna wersja podania o powstaniu Huldufólk nawiązuje do tradycji chrześcijańskiej. Mówi się, że ukryci ludzie są potomstwem Adama i Ewy, którego istnienie para zataiła przed Bogiem. Pewnego razu, gdy Wszechwiedzący ich odwiedził, zapragnął obejrzeć ich dobytek oraz całe potomstwo. Ponieważ Ewa wcześniej nie zdążyła umyć wszystkich swoich dzieci, zataiła przed Bogiem istnienie tych wciąż brudnych. Oczywiście kłamstwo to nie umknęło uwadze Wszechwiedzącego i postanowił on, że wszystko, co zostało przed nim ukryte, pozostanie ukryte także przed ludźmi, oraz że elfy same będą mogły zadecydować, czy i kiedy ukazać się śmiertelnikom

[madohora]

Obecnie niewielu Islandczyków otwarcie przyznaje się do wiary w elfy, jednak według badań przeprowadzonych przez Wydział Nauk Socjologicznych Uniwersytetu Islandzkiego w Reykjavíku w latach 2006–2007 ok. 62% badanych dopuszcza prawdopodobieństwo istnienia ukrytych ludzi. Wierzenia te mają duży wpływ na kształtowanie się społeczeństwa islandzkiego. Po pierwsze, ludowe podania i legendy mają walor dla turystyki – podróżnicy przyciągani są możliwością wybrania się np. na 90-minutowy spacer śladami elfów po Hafnarfjörður, okolicy uważanej za elfią stolicę Islandii[4]. Po drugie, wiele planów rozbudowy dróg musiało zostać wstrzymane lub zmienione, gdyż znajdowały się one na terenie, który przez „elfie lobby” uznane były za zamieszkane przez te stworzenia. Valdimar Hafstein, folklorysta i etnolog Uniwersytetu Islandzkiego w Reykjavíku, utrzymuje, że w latach 70. z upoważnienia Administracji Dróg zatrudnił medium, aby porozumieć się z elfami, które utrudniały budowę nowej drogi

[madohora]

Żona Świętego Mikołaja po raz pierwszy została wspomniana w krótkim opowiadaniu Jamesa Reesa, A Christmas Legend (1849). Historia opowiada o starszym mężczyźnie oraz jego żonie, którzy w Wigilię Bożego Narodzenia udzielają schronienia strudzonym podróżnikom. Następnego dnia rano dzieci wędrowców znajdują w domu mnóstwo prezentów, a para ujawnia, że nie są tymi, za których ich wzięto, czyli Świętym Mikołajem oraz jego żoną. Okazuje się, że to ich dawno nie widziana córka i jej mąż w przebraniu. W wierszu pani Mikołajowa ma na imię Gertruda, ale używa imienia Jessica

[madohora]

Kobieta, która może być panią Mikołajową pojawia się także w książce dla dzieci Lill in Santa Claus Land and Other Stories napisanej przez Ellis Towne, Sophie May i Ella Farman, a opublikowanej w 1878 w Bostonie.

[madohora]

W latach 60. postać pani Claus ponownie pojawiła się w mediach za sprawą Phyllis McGinley i jej książki dla dzieci How Mrs. Santa Claus Saved Christmas. Dzisiaj panią Mikołajową zwykle można zobaczyć w filmach animowanych, na świątecznych kartkach pocztowych, ozdobach choinkowych, przedstawieniach szkolnych, paradach oraz w domach towarowych. Często przedstawiana jest jako spokojna, życzliwa i cierpliwa osoba, będąca niejednokrotnie przeciwieństwem Świętego Mikołaja, który bywa zbyt energiczny.

[madohora]

Teledysk w całości jest animowany i ukazuje Mariah czekającą na przyjście św. Mikołaja. Zapadając w sen, śni o przygotowaniach związanych z chwilą obdarowywań prezentami, dzieciach lepiących wspólnie z nią bałwana. Mariah śpiewa, tańczy i ślizga się na lodzie, a za swoje dobre uczynki otrzymuje od Mikołaja misia. Gdy wybija na zegarze północ i budzi się dostrzega, że Mikołaj już ją odwiedził, obdarowując ją wyśnionym misiem.

[madohora]

Od 1996 roku kraina Laponii znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO

[madohora]

W centrum miasta znajdują się budowle według projektu Alvara Aalto (biblioteka, ratusz, teatr), most Jätkänkynttilä przez rzekę Kemi. Muzeum „Arktikum”, w formie przeszklonego tunelu, prezentuje historię i zwyczaje ludów Północy, ich odzież, narzędzia i namioty.

[madohora]

Około 10 kilometrów na północ od centrum miasta znajduje się port lotniczy Rovaniemi.

[madohora]

[madohora]

Po zakończeniu II wojny światowej Rovaniemi i Laponia stały się pierwszymi odbiorcami pomocy dostarczonej przez UNRRA, poprzednika UNICEFU. W jej ramach postanowiono zbudować za kołem podbiegunowym m.in. chatkę dla turystów, by ożywić ruch turystyczny. W 1950 roku z niespodziewaną wizytą przyjechała do Rovaniemi Eleanora Roosevelt, wdowa po prezydencie USA, by zobaczyć powojenną rekonstrukcję miasta. Lokalny gubernator Uuno Hannula, otrzymał zadanie zorganizowania wizyty. Ponieważ w tym czasie podbiegunowa chatka nie była jeszcze gotowa, wspólnie z burmistrzem Rovaniemi Lauri Kaijalainenem i jego asystentem znalazł odpowiedni kawałek ziemi pod jej budowę, dzięki czemu w ciągu tygodnia została ona postawiona.

[madohora]

Ponieważ okolice Rovaniemi tradycyjnie uznawane były za siedzibę Świętego Mikołaja, a liczba odwiedzających z każdym rokiem rosła, w latach 80. postanowiono wybudować w tym miejscu jego wioskę. Dziś na adres pocztowy Mikołaja przychodzi rocznie ponad 700 000 listów ze 150 krajów

[madohora]

Poczta Świętego Mikołaja – można tu nie tylko nadać list, ale też kupić przeróżne rzeczy związane ze świętami. Z kolei wszystkie listy stąd nadawane otrzymują specjalny stempel Świętego Mikołaja.

[madohora]

IFICJALNA STRONA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA

[madohora]

Ruja trwa od października do listopada. Występuje poligynia; jeden samiec zapładnia kilka samic. Ich liczba różni się w zależności od ekotypu karibu; w Kanadzie jest to od mniej niż 5 do ponad 20. Notowana długość ciąży jest wysoce zmienna, wynosi 203–240 dni. Porody odbywają się zwykle w maju i czerwcu; u reniferów z północnych części zasięgu samice cielą się później, niż te z południa. Porody przebiegają synchronicznie: w danym stadzie 90% młodych rodzi się w okresie 5–15 dni. Po około 45 dniach życia młode żywią się głównie pokarmem innym, niż mleko matki, które jednak nadal spożywają. Cielęta są narażone na drapieżnictwo; zależnie od regionu występowania, śmiertelność w pierwszym roku życia może osiągać 14–77%, a w okolicach o wysokim zagęszczeniu wilków szarych (Canis lupus) i grizli (Ursus arctos horribilis) dochodzi do 90

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z powstaniem opowieści o Rudolfie wiąże się prywatna tragedia jego autora. W 1937 r. zdiagnozowano raka u Evelyn, ukochanej żony Mays‚a. Gdy rozpoczynał on prace nad książką w 1939 r. widział, jak kobieta zmaga się ze śmiertelną chorobą, co niewątpliwie wywarło wpływ na autora i jego dzieło. „Potrzebowałem Rudolfa bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej” - napisał po latach. Inspiracją okazała się również jego 4-letnia córeczka Barbara, która uwielbiała oglądać jelenie w chicagowskim zoo.

[madohora]

W Rosji św. Mikołaj był również otoczony kultem jako patron uciśnionych i skrzywdzonych, ale przejętą z zachodu postać rozdającą dzieciom prezenty nazwano Dziadkiem Mrozem (ros. Дед Мороз), ze względu na podobieństwo do bajkowej postaci nazywanej Moroz Krasnyj Nos. Zgodnie z tradycją, rozdaje on prezenty wraz ze Śnieżynką

[madohora]

W tradycji bizantyńskiej jego odpowiednikiem jest Święty Bazyli, który obdarowuje prezentami dzieci w dniu 1 styczni

[madohora]

Na Górnym Śląsku i w Czechach prezenty na Boże Narodzenie przynosi Dzieciątko utożsamiane z postacią Jezusa Chrystusa. 6 grudnia prezenty przynosi święty Mikołaj.

[madohora]

Mieszkańcom Płaskowyżu Tarnogrodzkiego natomiast na Boże Narodzenie prezenty przynoszą krasnoludki. Mikołaj jedynie 6 grudnia.

[madohora]

Obecny wizerunek – czerwony płaszcz i czapka – został spopularyzowany w 1930 roku przez koncern Coca-Cola, dzięki reklamie napoju stworzonej przez amerykańskiego artystę, Freda Mizena. Na pewno jednak reklama ta pomogła utrwalić w powszechnej świadomości ten kostium świętego. Rok później nowy wizerunek św. Mikołaja przygotował, także na zlecenie Coca-Coli, Haddon Sundblom.

Najbardziej charakterystyczny element stroju świętego Mikołaja – czerwona czapka z białym pomponem, stała się jednym z komercyjnych symboli świąt Bożego Narodzenia.

[madohora]

Święty Mikołaj wilkom pyski na kłódki zamyka

[madohora]

Bieda w kraju, Mikołaju.

[madohora]

Na świętego Mikołaja ciekawość się podwaja:
-Panny patrzą pod poduszkę
czy tam nie ma jakiej duszki, a chłopczyki wprzód macają,
jaki towar dla się mają?

[madohora]

[madohora]

Najjaśniejszy Panie, Twoja decyzja została już publicznie odczytana poddanym, a zatem stała się prawem – odpowiedział Mikołaj. Nikt mu nie uwierzył, gdyż konno ze stolicy do Myry jechało się wówczas sześć dni. Przewiezienie dokumentu w ciągu kilku godzin było zatem niemożliwe. Biskup jednak mocno upierał się przy swoim, więc wysłano kurierów, by udowodnić mu kłamstwo.

[madohora]

Sprawców nikt nie uważa za złodziei. Wręcz przeciwnie – dla chrześcijan ze Wschodu i Zachodu stali się oni bohaterami.

[madohora]

Za pierwszym razem zwiadowcy wysadzeni na ląd stwierdzili, że w Myrze roi się od Turków. Okręty popłynęły więc dalej. W Syrii do Barijczyków dotarła wiadomość, że po relikwie świętego wypłynęli już Wenecjanie. Błyskawicznie wyładowali więc ziarno i ruszyli w drogę powrotną. Tym razem uśmiechnęło się do nich szczęście. Turków w Myrze nie było, a grobowca strzegło jedynie czterech mnichów. Napastnicy rozbili mozaikę i dokopali się do szczątków. Z włoskich relacji wynika, że szkielet Mikołaja zachował się w dobrym stanie i wydzielał przyjemny, aromatyczny zapach. Kości były jednak bardzo kruche i pękały.

[madohora]

Dziś relikwiami św. Mikołaja szczycą się nie tylko kościoły w Bari i Wenecji, ale też kilkadziesiąt innych świątyń katolickich i prawosławnych od Syberii po Kalifornię. Zazwyczaj w charakterze relikwii występują przywiezione z Bari buteleczki z uzdrawiającą wodą, ale nie brak też „konkretów”. I tak bark świętego trafił do Rimini, palce do Tuluzy i kanadyjskiego Napierville, a ząb do niemieckiego Panschwitz-Kuckau. Kością udową za to w ramach współpracy ekumenicznej podzieliły się katedry w szwajcarskim Fryburgu (katolicka) i Mińsku na Białorusi (prawosławna). Pochodzące z Bari malutkie kawałki kości trafiły nawet do Polski (Pierściec niedaleko Skoczowa).

[madohora]

MIKOŁAJKOWE MUFINKI

ciasto: 2 szklanki mąki
3 jajka
3/4 szklanki cukru
2 łyżki śmietany
łyżka ekstraktu waniliowego
1/2 szklanki oleju
szczypta soli
2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia
krem: 150 g twarogu
50 g masła
1/2 szklanki cukru pudru
łyżeczka soku z cytryny

Jajka cukier i sól ubijamy na puszystą masę, dodajemy olej i dokładnie mieszamy. Następnie dodajemy mąkę i proszek do pieczenia. Na koniec dodajemy ekstrakt waniliowy i śmietanę. Do każdej formy na muffiny wlewamy ciasto. Wstawiamy do piekarnika rozgrzanego do 180 st i pieczemy ok. 30 minut. miękkie masło ubijamy z cukrem pudrem na puszystą masę. Dodajemy serek, sok z cytryny i ponownie ubijamy. schładzamy krem ok 20 minut w lodówce a następnie dekorujemy.
Czapki to bezy upieczone z czerwonym barwnikiem

[madohora]

CIASTECZKA SWIĘTEGO MIKOŁAJA

250 g mąki pszennej tortowej
140 g cukru pudru (zwykłego lub zmielonego muscovado)
150 g zimnego masła
1/2 łyżeczki cynamonu
1/4 łyżeczki goździków
1/8 łyżeczki gałki muszkatołowej
60 ml mleka (około 4 łyżek)

Mieszamy ze sobą sypkie składniki, dodajemy do nich kawałki masła oraz mleko, wyrabiamy ciasto. Gotowe należy schłodzić przez kilka godzin w lodówce. Rezygnując z foremek ciasto wałkujemy na grubość nieco większą od zamierzonej finalnej (ponad 0,5 cm). Następnie rozkładamy na nim czystą serwetkę (ciasto można delikatnie oprószyć mąką) lub inny wzorzasty, wyraźmy „szablon” i delikatnie wałkujemy. Możemy też skorzystać z gotowego wałka. wycinamy ciastka, układamy je na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Aby ciastka zachowały swój kształt, dobrze jest je przed pieczeniem schłodzić. Pieczemy w temperaturze 170 stopni przez 15-20 minut. Ciastka najlepiej zjeść w czasie tygodnia od upieczenia, nie trzeba czekać aż dojrzeją, po tym czasie nadal będą smaczne, jednak mniej kruche.

[madohora]

MIKOŁAJKOWY GROCH

mąka, 15 dkg
posiekana czekolada, 5 dkg
kakao, 2 łyżki
brązowy cukier, 6 dkg
proszek do pieczenia, 0,5 łyżeczki
przyprawy do piernika lub mieszanka cynamonu, imbiru, goździków, chilli, itp, 1 łyżka
masło, 5 dkg
Miód, 1 łyżka
mleko, 3 łyżki
szczypta soli, 1 szt

Przygotowanie jest proste. Wszystkie składniki do miski i zagniatamy gładkie ciasto. Formujemy małe kuleczki, z tej ilości ciasta około 50szt. Pieczemy w temp.160stop.,około 20min. Po ostudzeniu polewamy lukrem lub posypujemy cukrem. Ciasteczka przechowujemy w dobrze zamkniętych pojemnikach, najlepiej w ładnych puszkach metalowych. Podobnie jak pierniki po paru dniach są cudownie miękkie. Życzę miłej przedświątecznej zabawy oraz ochów i achów przy konsumpcji.

[madohora]

. Austria – Krampus, straszny brat św. Mikołaja
Krampus to zły brat Mikołaja, który wygląda jak demon (i ma rogi jak koza) i bije niegrzeczne dzieci rózgą. W Noc Krampusa, czyli 5 grudnia, można spotkać mnóstwo takich potworów na ulicach miast.

[madohora]

Czechy – Kobiece wróżby świąteczne
Czeszki mają zwyczaj w Boże Narodzenie sobie wróżyć.

„Na początku grudnia ścina się gałązki czereśni, jabłoni i forsycji. Jeśli zakwitną one w święta, dziewczyna wyjdzie za mąż. Jeśli zakwitną przed świętami, najpierw będzie dziecko, a dopiero potem zamążpójście. Gałązka bez kwiatków oznacza, że przed jej właścicielką kolejny rok spędzony w samotności

[madohora]

[madohora]

4. Hiszpania – Katalońskie kłody drewna robiące kupy
Jednym z katalońskich zwyczajów jest caga tió, zrobiona z pnia drewna figurka z namalowaną buzią i katalońską czapeczką. Taka figurka od początku grudnia zasiada przy stole, gdzie uczestniczy w posiłkach. Wszystko po to, aby w Wigilię mógł „wydalić” słodycze, zabawki i inne dobre rzeczy

[madohora]

Portugalia – Miejsce przy stole dla zmarłych
W Polsce jest dodatkowe nakrycie przy wigilijnym stole dla niespodziewanego wędrowca, w Portugalii zostawia się je dla osoby zmarłej

[madohora]

Włochy – Dobra wiedźma, która przynosi prezenty
We Włoszech Mikołaj nie przynosi prezentów. Robi to wiedźma – La Befana. Niegrzeczne dzieci dostają węgiel, popiół, cebulę lub czosnek zamiast prezentów.

[madohora]

Czym jest Laponia? To rozległa kraina obejmująca północną część Półwyspu Skandynawskiego i Półwysep Kolski, podzielona między Rosję, Szwecję, Norwegię oraz Finlandię.

[madohora]

Obiad zazwyczaj zdominowany jest przez mięsa czerwone i przyrządzane na ich bazie klopsiki. Często towarzyszą im ziemniaki. Z racji dostępu do morza i niezliczonych jezior powszechne są dania rybne.

[madohora]

Teraz, kiedy i u nas zaczynają rządzić mroźna pogoda i niskie temperatury, szczególnie bliskie nam powinny być smaki pochodzące z jednego z najzimniejszych regionów na świecie. W Polsce kupno mięsa z renifera jest praktycznie niemożliwe, ale przygotowanie potraw o charakterze gulaszów, podobnych do powszechnie jedzonych w Laponii, już owszem.

[madohora]

BEFSZTYK Z WARZYWAMI

polędwica wołowa - 500 g
Sos do pieczeni z grzybami
cukinia - 1 szt.
bakłażan - 1 szt.
średniej wielkości cebula - 1 szt.
papryka czerwona - 1 szt.
ziemniaki - 500 g
papryka ostra - 10 g
pieprz - 10 g
oregano - 2 łyżki
woda - 1 l
natka pietruszki - 10 g
olej - 150 ml
1. Polędwicę pokrój w plastry o grubości ok. 3 cm i natnij tak, aby powstała kieszonka. Oprósz pieprzem.
2. Cukinię i bakłażana przekrój wzdłuż na 4 części i pozbądź się nasion, a następnie pokrój w plastry. Cebulę i paprykę pokrój w grubą kostkę.
3. Warzywa przesmaż na patelni, dodając 1 łyżkę oregano i szczyptę pieprzu. Smaż, aż będą półtwarde, następnie połóż na papierowych ręcznikach, aby odsączyć nadmiar tłuszczu.
4. Ziemniaki umyj, nie obieraj, pokrój w księżyce. Dodaj paprykę, 1 łyżkę oregano, skrop olejem. Piecz w piekarniku rozgrzanym do 180°C około 20 min.
5. Befsztyki nafaszeruj warzywami. Smaż na dobrze rozgrzanym tłuszczu około 6 min. z każdej strony.
6. Aby podkreślić smak dania, przygotuj sos Knorr, dodaj natkę. Polej befsztyki sosem i podawaj z pieczonymi ziemniakami posypanymi posiekaną natką pietruszki.

Do potraw z dziczyzny i wołowiny pasować będzie klasyczny sos cumberland przyrządzany z żurawiną. Dodajmy do niego jeszcze goździki, laski cynamonu dla uzyskania dodatkowo rozgrzewającego efektu, oraz Esencję do sosu pieczeniowego jasnego Knorr, która nada gęstej konsystencji i głębi smaku. I cieszmy się smakami, jakimi zachwyca się sam Święty Mikołaj!

[madohora]

Dziś Mikołaj rozdawał prezenty
Dostał je każdy mały i duży
Bo ten gość przecież jest święty
No i nie będzie marnował podróży

[madohora]

Raz do roku u nas się zjawia
Dzieci i starszych chętnie zabawia
Daje nam nie zapomnianą zabawę
Może by Mikołaja zaprosić na kawę?

[madohora]

Père Noël i Père Fouettard lub Dame Abonde – Francja

[madohora]

Po wojnie zimowej Finlandia musiała 13 marca 1940 oddać część terytorium ZSRR i Korvatunturi stało się punktem granicznym. Św. Mikołaja "przeprowadzono" więc do miasta Rovaniemi, ale część listów nadal trafia na stary adres.

[madohora]

W 2009 roku 55% Holendrów zadeklarowało, że będzie obchodzić uroczyście Sinterklaas. Średnio na zakup prezentów zostanie wydanych 122 euro. Święto jest najbardziej popularne wśród osób w przedziale wiekowym od 18 do 34 lat (64%). Zdecydowanie najbardziej popularnymi słodyczami są litery z czekolady.

[madohora]

Przekonanie, że Sinterklaas przybywa z Hiszpanii do Holandii, jest najprawdopodobniej uwarunkowane historycznie: w XVI wieku statki handlowe przywoziły do Holandii drogie przedmioty, smakołyki, przyprawy i pomarańcze z Hiszpanii, pomimo toczącej się wojny pomiędzy obydwoma państwami (1568–1648). Kwitł handel, a Holendrzy byli przekonani, że wszystko co z południa pochodzi z Hiszpanii, także Sinterklaas. Być może pewną rolę odegrał też fakt, że w 1087 szczątki świętego Mikołaja zostały przeniesione z Myry zajętej przez muzułmanów i złożone do grobu w Bari, które znajdowało się w tym czasie pod panowaniem Hiszpanów. Jeszcze inna koncepcja mówi, że Holendrzy utożsamili Sinterklaasa, jako katolickiego świętego, z rzymskokatolickimi Hiszpanami, którzy w średniowieczu panowali nad terytorium dzisiejszej Holandii. Smakołyki, którymi obdarowywano się w owych czasach, tj. mandarynki, słodkie migdały i figi pochodziły z Hiszpanii, więc ludzie wręczając sobie podarunki mówili, że Sinterklaas przywiózł dla nich te delikatesy specjalnie z Hiszpanii. W drugiej połowie XIX wieku o przybyciu Sinterklaasa z Hiszpanii do Holandii pisał w książeczce obrazkowej dla dzieci nauczyciel Jan Schenkman, opisując obchody święta w dużych miastach.

[madohora]

[madohora]

ujarzmionym szatanem

[madohora]

W Holandii istnieją liczne piosenki o Sinterklaasie śpiewane przez dzieci podczas tego święta. Przykłady piosenek:

[madohora]

Wzajemne obdarowywanie się prezentami z okazji Sinterklaas spotykało się w historii ze sprzeciwem ze strony Kościoła protestanckiego, np. w Delfcie około 1600 zabroniono obchodzenia tego święta. Marcin Luter był przeciwny temu katolickiemu zwyczajowi. Jeszcze w 1895 burmistrz miasteczka Sluis wypowiedział się przeciwko obchodzeniu uroczystości Sinterklaas w szkołach państwowych. Współcześnie w Kościele Katolickim słychać głosy protestu – przeciwnicy obchodów Sinterklaas oraz Santa Claus wskazują na odejście od tradycji i całkowitą komercjalizację święta.

[madohora]

[madohora]

Inni twierdzą, że Zwarte Piet był pomocnikiem włoskiego kominiarza, ze względu na posiadaną umiejętność chodzenia po dachach, strój przypominający kombinezon kominiarski oraz miotełkę, którą ma przy sobie.

[madohora]

Pomimo metamorfozy, którą Zwarte Piet przeszedł w ostatnich kilkudziesięciu latach, jego postać pozostaje w dalszym ciągu kontrowersyjna. Pewne kręgi społeczeństwa, np. Niderlandczycy pochodzenia surinamskiego oraz członkowie Partii Socjalistycznej (SP) krytykują Zwarte Pieta za kultywowanie tradycji rasistowskiej oraz uważają za symbol uciemiężenia krajów Trzeciego Świata przez zachodni imperializm.

[madohora]

Przedstawiciele rządu holenderskiego dystansowali się od dyskusji. Jedyny wyraźny wyjątek stanowiła partia PVV (Partia Wolności), która broniła istniejącej tradycji w niezmiennej formie. Szesnastoletnia Holenderka Mandy Roos, zainicjowała powstanie facebookowej strony Zwarte Piet moet blijven (Zwarte Piet musi pozostać). Strona miała charakter petycji. W ciągu dwóch dni podpisało się pod nią około dwóch milionów osób. Dziewczyna zorganizowała również w Hadze demonstrację poparcia dla zachowania tradycji w niezmiennej formie.

[madohora]

Renifery Świętego Mikołaja – renifery tworzące zaprzęg, który tradycyjnie ciągnie sanie Świętego Mikołaja i pomaga mu dostarczać bożonarodzeniowe prezenty.

[madohora]

Zwykle wymienia się: Kometka, Amorka, Tancerza, Pyszałka, Błyskawicznego, Fircyka, Złośnika, Profesorka oraz Rudolfa. Ich imiona bazują na tych wymienionych w wierszu Clementa C. Moore’a z 1832 roku, który prawdopodobnie przyczynił się do spopularyzowania reniferów jako symboli Bożego Narodzenia.

[madohora]

Fircyk (Dasher)

[madohora]

Według tej historii, Rudolf jest synem Profesorka, jednego z ośmiu pierwotnych reniferów Świętego Mikołaja wymienionych w wierszu A Visit from St. Nicholas. Rudolf urodził się ze świecącym czerwonym nosem, przez co stał się wyrzutkiem i obiektem docinek ze strony innych reniferów. Pewnego razu, noc wigilijna była tak mglista, że Mikołaj chciał zrezygnować ze swej corocznej podróży dookoła świata. Kiedy jednak zauważył Rudolfa, zdecydował, że jego nos będzie wyśmienitą lampą i oświetli mu drogę. Od tego czasu Rudolf jest stałym członkiem zaprzęgu Mikołaja i cieszy się szacunkiem innych reniferów.

[madohora]

W 1995, Joe Diffie wydał singiel Leroy the Redneck Reindeer, w którym śpiewa o Leroyu, kuzynie Rudolfa.

[madohora]

W komiksie Over the Hedge pojawia się brat Rudolfa o imieniu Ralph, którego nos emituje podczerwone ciepło.

[madohora]

[madohora]

John Marks, szwagier Maya, napisał na podstawie tekstu Maya piosenkę pt. Rudolph the Red-Nosed Reindeer (Rudolf, czerwononosy renifer). Od czasu powstania była ona wielokrotnie nagrywana przez innych artystów (m.in. przez Gene Autry w 1949, czy The Baseballs w 2012) i stała się częścią świątecznej kultury popularnej w krajach anglojęzycznych.

[madohora]

Rudolf czerwononosy renifer i wyspa zaginionych zabawek (Rudolph the Red-Nosed Reindeer and the Island of Misfit Toys, 2001)

[madohora]

Z powstaniem opowieści o Rudolfie wiąże się prywatna tragedia jego autora. W 1937 r. zdiagnozowano raka u Evelyn, ukochanej żony Mays‚a. Gdy rozpoczynał on prace nad książką w 1939 r. widział, jak kobieta zmaga się ze śmiertelną chorobą, co niewątpliwie wywarło wpływ na autora i jego dzieło. „Potrzebowałem Rudolfa bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej” - napisał po latach. Inspiracją okazała się również jego 4-letnia córeczka Barbara, która uwielbiała oglądać jelenie w chicagowskim zoo.

[madohora]

W 1986 roku przyjęty został projekt lapońskiej flagi i hymnu; w praktyce symbole te nie odnoszą się do całej krainy, ale do jej rdzennych mieszkańców.

[madohora]

ŚWIĘTY MIKOŁAJ ODWIEDZA NAS OD LAT - Onet - 04.12.2021

[madohora]

.

[madohora]

MIKOŁAJ W BIAŁYMSTOKU - www.bialystok.pl - 04.12.2021

[madohora]

'

[madohora]

W GORZOWIE ZIMA BYLE JAKA
WIĘC MIKOŁAJE PRZYPŁYNĘŁY NA KAJAKACH
www.yvp.pl - 04.12.2021

[madohora]

MIKOŁAJ RUSZYŁ W TRASĘ OBJAZDOWĄ - Radio Opole - 04.12.2021

[madohora]

Mikołajki – zeświecczona nazwa dnia Świętego Mikołaja obchodzonego 6 grudnia w katolicyzmie i prawosławiu, ku czci świętego Mikołaja, biskupa Miry. Do XIX wieku był to na ziemiach polskich dzień wolny od pracy. W 1969 roku w Kościele katolickim zniesiono święto, jest to już tylko tzw. wspomnienie dowolne. Od średniowiecza w wigilię tego dnia święty Mikołaj (a właściwie osoba przebrana za niego) przynosił dzieciom prezenty. Współcześnie w Polsce nocą podkłada się dzieciom drobne upominki, małe zabawki, a przede wszystkim słodycze. W XIX i XX wieku obdarzający dzieci podarkami w swoje święto Mikołaj został przekształcony w baśniową postać rozdającą prezenty w Boże Narodzenie, wykorzystywaną w kulturze masowej.

[madohora]

Kult świętego był tak popularny, że od XVI wieku w kalendarzach protestanckich zachowano przy 6 grudnia zapis o wspominaniu tego dnia Mikołaja. Nazwę święto zastąpiono w nich Dniem Mikołaja. W XVII-wiecznych niemieckich pismach protestanckich wyrażano zaniepokojenie zwyczajem wręczania dzieciom prezentów przez świętego biskupa. Niektórzy duchowni luterańscy uważali to za przejaw odrzucanego przez protestantów kultu świętych i proponowali, aby upominki przynosiło Dzieciątko Jezus w Boże Narodzenie. To najstarszy ślad próby przeniesienia zwyczaju wręczania dzieciom prezentów z wigilii 6 grudnia na wigilię Bożego Narodzenia.

[madohora]

wyżenu zajece - wygonię, wypędzę zające

[madohora]

Już dzwonią dzwonki u sań
Dzyń dzyń dzyń dzyń
Mikołaj jedzie dziś sam
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
By zdążyć w ten jeden dzień
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Przed nim śnieżyce i zaspy
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Renifer Rudolf dziś zaspał
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Lepki śnieg czepia się sań
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Śnieżynki poszły na bal
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
A worków tu jeszcze bez liku
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Przez komin trzeba po cichu
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Bo dzieci czekają w kąciku
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
By dostać po prezenciku

[madohora]

Jednym z najmilszych i najbardziej czczonych Świętych jest św. Mikołaj. Znają i kochają go szczególniej nasze dzieci, k tó re się na jego święto cieszą, bo — św. M ik o ła j przynosi różne p o d a rki, śliczne prezenty, ale tylk o dla dobrych i grzecznych dzieci. Jeśli zaś te dzieci są mniej grzeczne lub w p ro st n ie grzeczne, te d y pozostaw ia obowiąze k ich u ka ra n ia rodzicom i przełożonym . Św. M ik o ła j bow iem , kochający tak bardzo dzieci, nie nosi ze sobą rózgi.

[madohora]

CORAZ BLIŻEJ ŚWIĘTA. KATOWICE ZACHWYCAJĄ ILUMINACJĄ - sląsk.eska - 28.11.2017

[madohora]

ADOPTUJ LIST DO ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA - Radio Katowice - 29.11.2017.

[madohora]

Jednym z najmilszych i najbardziej czczonych Świętych jest św. Mikołaj. Znają i kochają go szczególniej nasze dzieci, k tó re się na jego św ięto cieszą, bo — św. M ik o ła j przynosi różne p o d a rki, śliczne prezenty, ale ty lk o dla dobrych i grzecznych dzieci. Jeśli zaś te dzieci są m niej grzeczne lub w p ro st n ie grzeczne, te d y pozostaw ia obow iąze k ich u ka ra n ia rodzicom i przełożonym . Św. M ik o ła j bow iem , k o chający ta k bardzo dzieci, nie nosi ze sobą rózgi

[madohora]

JEDEN DZIEŃ ZE ŚWIĘTYM MIKOŁAJEM - Wyborcza - 30.11.2017

[madohora]

Święta to nie tylko przyjazne elfy i przynoszący prezenty Mikołaj. W germańskim folklorze pojawia się także przerażająca postać o imieniu Krampus. To potwór, który karze niegrzeczne dzieci

[madohora]

ZAMIAST MANDATU - RÓŻGA. AKCJA POLICJI - Radio Katowice - 3.12.2017.

[madohora]

Niespełna 100 km od Antalyi, gdzie lądują czarterowe samoloty z Polski, leży Patara. Kiedyś był to wielki i ważny port nad Morzem Śródziemnym, dziś po dawnej świetności pozostały jedynie ruiny amfiteatru i trochę kolumn. Nie są to zabytki rzucające na kolana, więc autokary, wożące turystów po Tureckiej Riwierze, prawie nigdy się tam nie zatrzymują. Tymczasem właśnie w Patarze, ok. roku 270, urodził się przyszły święty. Tu został wyświęcony na księdza i spełnił pierwsze dobre uczynki, dzięki którym stał się symbolem dobroczyńcy podrzucającego ukradkiem podarunki.

[madohora]

Inna legenda głosi, że pragnąc lepiej poznać życie Jezusa, udał się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. W drodze powrotnej statek, którym płynął, wpadł w straszliwą burzę. Marynarze już żegnali się z życiem, ale Mikołaj wzniósł oczy ku niebu, odmówił modlitwę i sztorm ustał. Dziś wiadomo, że Mikołaj z Patary nigdy nie był w Ziemi Świętej, a jego biograf, św. Szymon Metafrast, pomylił go z innym kapłanem o tym samym imieniu. Nie przeszkodziło to jednak w uznaniu go za patrona żeglarzy i marynarzy.

[madohora]

Wybierzesz tego, który rankiem pierwszy wejdzie do kościoła – nakazał. O świcie do miasta przybył nikomu nieznany młody mężczyzna. Pierwsze kroki skierował do świątyni. – Kim jesteś? – zapytał czekający w ukryciu przewodniczący. – Jestem Mikołaj, grzesznik i sługa Boży – usłyszał w odpowiedzi. – W takim razie chodź ze mną. Przedstawił przybysza wiernym, opowiedział o wizycie anioła i zgromadzeni jednomyślnie obwołali Mikołaja biskupem. Szybko przekonali się, że podjęli dobrą decyzję

[madohora]

Mikołaj obawiał się jednak, że gdy monarcha ochłonie, a doradcy zaczną go przekonywać o fatalnych skutkach obniżki dla budżetu państwa, cesarz może zmienić zdanie. Wieczorem pogrążył się więc w modlitwie, prosząc Boga o pomoc. Został wysłuchany i jeszcze tej nocy cesarski dokument w cudowny sposób znalazł się w Myrze, gdzie o świcie odczytano go uradowanym mieszkańcom. Tymczasem w Konstantynopolu, tak jak przewidział biskup, władca już następnego ranka zaczął się wykręcać i zażądał zwrotu pisma, by wprowadzić w nim poprawki.

[madohora]

Jak łatwo się domyślić, władcom niezbyt przypadła do gustu legenda o świętym, który walczył ze zdzierstwem podatkowym, i skrzętnie wymazywali ją z jego biografii. Ale lud pamiętał o wszystkich dobrodziejstwach i gdy około roku 345 biskup odszedł z tego świata, do jego grobu w Myrze natychmiast zaczęli ściągać pielgrzymi. Wracając, roznosili po całej Europie wieści o dziejących się tam cudach. Patriarcha Konstantynopola, św. Jan Chryzostom, zanotował, że z grobowca wypływała krystalicznie czysta woda, która przyjemnie pachniała i uzdrawiała z wszelkich chorób.

[madohora]

Mikołaj był wszak patronem żeglarzy, a interesy wymagały ciągłego wypływania w morze. Do wyścigu po relikwie przystąpiły więc: Bari, będące największym portem południowo-wschodnich Włoch, oraz potęga północy – Wenecja.

[madohora]

Wykradzione relikwie traktowano z najwyższym szacunkiem. Okryto je szatami biskupimi, zapalono świece, dwaj uczestniczący w wyprawie księża nieustannie odmawiali modlitwy. Kilka dni później do Myry wpłynęli Wenecjanie i sytuacja się powtórzyła. Zagarnęli wszystkie kości, jakie znaleźli w splądrowanym grobowcu (w tym czaszkę pochowanego w pobliżu mężczyzny i piszczele jakiejś kobiety). Nigdy nie przyznali się do porażki w wyścigu z Barijczykami i przez wieki upierali się, że to właśnie oni zdobyli szczątki św. Mikołaja.

[madohora]

Wskutek rozczłonkowania część relikwii bezpowrotnie zaginęła. Ostatnie przepadły w Nowym Jorku 11 września 2001 roku, przygniecione wraz z cerkwią św. Mikołaja przez ruiny wież WTC. Tym samym dokonało się to, czego tysiąc lat wcześniej obawiali się Barijczycy. Gdyby nie oni, dziś święty biskup byłby tylko legendą. Jak jego przyszywany kuzyn w czerwonym kubraku.