ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

Na dalekiej Północy, nieopodal lasu, stała całkiem duża drewniana chatka. Wokół roztaczał się piękny las pełen
rgłastych drzew, pokrytych czapami migocącego w słońcu śniegu. Z komina leniwie snuł się dym, a za oszronioną
szybą, na kuchennym parapecie, stygła pachnąca szarlotka. To był dom Mikołaja
Nic nie przerwałoby tej sielanki, gdyby nie nagłe otwarciedrzwi przez energiczną Panią Mikołajową:
- Takie czyste powietrze jesttylko tutaj! - odetchnęła głośnogospodyni owinięta grubą chustą, wychodząc jak co dzień przed dom odebrać pocztę.
To był bardzo mroźny poranek. Śnieg skrzypiał pod jej butami. Zbliżał się szósty grudnia i regularne sprawdzanie korespondencji od dzieci z całego świata było priorytetem. Pani Mikołajowa małym złotym kluczykiem otworzyła
skrzynkę upchaną do granic moż-
liwości. Po chwili na śniegu wyrósł
ogromny stos... ulotek reklamo-
wych! A wśród nich listy od mi-
lusińskich. Na twarzy Pani Miko-
łajowej pojawił się grymas. Poki-
wała głową i zebrała listy od dzieci.
Następnie niedbale zgarnęła ulot-
ki i ruszyła z nimi w kierunku po-
jemnika z napisem „papier”, który
kilka miesięcywcześniej, zgodnie
z rozporządzeniem „Czystego Re-
gionu”, stanął na podwórku Miko-
łaja. Już miała wrzucić gazetki re-
i klamowe do kontenera, gdy usły-
szała krzyk Mikołaja, który niespo-
dziewanie wychylił się przez okno:
- Nie wyrzucaj! - zawołał. - Tam
I mogą być ciekawe promocje!
Zdziwiona Pani Mikołajowa nie-
chętnie zabrała ulotki do domu i od-
dała je mężowi. A Mikołaj zamiast
zająć się listami od dzieci, sięgnął
po promocyjne oferty.
- Nie rozumiem cię. Po co tra-
cisz czas na czytanie tych reklam?
- powiedziała małżonka. - Te ceny
są podejrzanie niskie!
Mikołaj poważnie spojrzał
na żonę i odpowiedział:
- Moje elfy produkują zabawki
ładne, ale drogie. Renifery to rów-
nież drogi środek transportu. Mu-
szę myśleć nowocześnie! W tym
roku kupię wszystko na wyprze-
daży i zamówię kuriera. Zresz-
tą to nie mój pomysł, tylko głów-
nego Elfa Księgowego. Ja jestem
już stary, a w księgowości mówią,
że trzeba iść z duchem czasu i za-
cząć oszczędzać. Poza tym polowa-
nie na promocje daje niezły dresz-
czyk emocji!
- Ależ Mikołaju, nie możesz
oszczędzać na dzieciach! - zauwa-
żyła zmartwiona Pani Mikołajowa.
- Nie będę jednak z tobą dyskuto-
wać, ponieważ szanuję twoje de-
cyzje. Ty tu jesteś szefem. Jednak
uważam, że powinieneś zastano-
wić się nad swoim postępowaniem!
Mikołaj machnął tylko ręką i wró-
cił do lektury. Po kilku godzinach
czytania o rabatach i wyprzedażach
sięgnął wreszcie po listy od dzieci.
Mikołaju! W tym roku byłam
bardzo grzeczna, dlatego chciała-
bym dostać ładne bombki na cho-
inkę i klocki. Ostatnim razemprzy-
niosłeś mi wprawdzie bombki, ale
chciałam szklane, a dostałam pla-
stikowe. Klocki też dostałam pla-
stikowe, a chciałam takieprawdzi-
we - drewniane i malowane, jakie
miałam u babci Zosi. Czekolada,
którą dostałam, nie była smaczna
i moja mamapowiedziała, że tojest
wyrób czekoladopodobny, więcjak
. możesz, to przynieś mi prawdziwą
czekoladę. Kasia
- Ta dziewczynka jest chyba
troszkę rozpieszczona! - pomy-
ślał zdziwiony Mikołaj i sięgnął
po kolejny list.
Drogi Mikołaju! W tym roku
chciałem Cięprosić o inne zabawki
niż w zeszłym. Miś, którego otrzy-
małem, pachniał brzydko klejem
i odpruło mu się uszko po tygo-
dniu przytulania, a autko na ba-
terie, które dostał mój brat, wca-
le nie działało*Jeśli w tym roku
mamy również dostać zepsute za-
bawki, to w ogóle do nas nie przy-
jeżdżaj! Tomek i Pawełek
Mikołaj zamarł. Czy to możli-
we, żeby dzieci nie były zadowo-
lone z prezentów? I czy to w ogó-
le możliwe, żeby dzieci nie chciały
odwiedzin Mikołaja? Święty poczuł
się bardzo źle. Posmutniał. Wstał
z fotela, włożył ciepły kożuch, ro-
boczą czapkę i szalik (bo te czer-
wone są tylko na specjalne oka-
zje!) i wyszedł z domu. Nie bar-
dzo wiedział, dokąd powinien się
udać. W jego głowie kłębiło się
mnóstwo sprzecznych myśli. Bez
celu krążył po podwórku. W ogóle
do nas nieprzyjeżdżaj! - pobrzmie-
wały mu w głowie słowa nieszczę-
śliwych dzieci. Z zamyślenia wy-
rwał go znajomy głos:
- Co się dzieje, Mikołaju?
Mikołaj zauważył czerwony nos
i rozpoznał swojego ulubionego
renifera Rudolfa, który spoglądał
na niego z zatroskaniem.
- Tak naprawdę nie wiem, co się
stało, przyjacielu - zaczął żalić się
Mikołaj. - Chciałem dobrze, ale
nie wyszło najlepiej. Chyba uza-
leżniłem się od wyprzedaży. Za-
cząłem bezgranicznie ufać rekla-
mom i do tego posłuchałem rad
Elfa Księgowego, który naciskał
na oszczędności i ograniczenie
produkcji w mojej fabryce. W ze-
szłym roku połowę zabawek kupili-
śmy w_chińskich hurtowniach. Do-
staliśmy promocyjne ceny. Wszy-
scy byli zadowoleni. A teraz dzie-
ci piszą, że otrzymały brzydkie lub
zepsute zabawki.
- Mikołaju, taniej to nie zawsze
znaczy najlepiej - powiedział Ru-
dolf. - Wyprzedaże potrafią uza-
leżnić, ale to tylko chwyt marke-
tingowy. Nie ma to jak dobra lo-
kalna produkcja na małą skalę.
Uruchom ponownie wytwarzanie
zabawek w naszej fabryce i w tym
roku obdaruj nimi dzieci. Zoba-
czysz, że to docenią!
Mikołaja nie do końca przeko-
nała rada Rudolfa, ale że nie miał
lepszego rozwiązania, zrobił, jak
mu doradził. Szóstego grudnia
o północy wyruszył do dzieci sa-
niami pełnymi zabawek z Fabry-
ki Elfów. Dzieci były zachwycone!
- Takie wspaniałe zabawki daje
tylko Mikołaj! - wołały radośnie.
* * *
Nastałsiódmy grudnia i zadowo-
lony Mikołaj mógł wreszcie odpo-
cząć. Szczęśliwy rozsiadłsię w fote-
lu z kubkiem gorącej herbaty. Przez
uchylone okienko do domu wej-
rzał renifer Rudolf i powiedział:
- Widzisz, Mikołaju, nie zawsze
warto zmieniać to, co dobre. Można
być nowoczesnym, również dbając
o jakość i tradycję. A nawet dzie-
ci wiedzą, że do promocji należy
podchodzić rozsądnie i z umiarem!
- Święta prawda! - powiedział
Mikołaj i uciął sobie zasłużoną drzemkę.

[madohora]

PREZENT NA MIKOŁAJKI - Nasze Miasto - 25.11.2022

[madohora]

Tymon 5 lat: - Mikołaj ciągle je frytki z keczupem i majonezem. Do tego mięsko z kurczaka i surówki z ogórków. Ale on musi tyle jeść, żeby mieć siłę do rozwożenia prezentów

[madohora]

Ola 6 lat: - Mikołaj ma dużo słodyczy, bo je produkuje. Trochę daje dzieciom, a resztę zjada sam. Nieważne, czy Mikołaj jest gruby, czy chudy, najważniejsze, że rozdaje prezeny

[madohora]

Agatka 5 lat: - Mikołaj je dużo ziemniaków, surówki i zupy. Najbardziej lubi pomidorową. Nie lubię, jak Mikołaje są grube, bo nie mogą wejść do komina. Reniferom też jest ciężko, a Mikołajowi ciężko lata

[madohora]

Mikołaju
Wieczór 5 grudnia zawsze był
dla Mikołaja dość stresujący. Przy
miarki stroju nie wyszły w tym
roku zbyt pozytywnie i pomimo
światowego kryzysu w gospodar
ce Mikołaj musiał dorobić do pa
ska jeszcze jedną dziurkę. Zgod
nie z tradycją nigdy nie starał się
dbać o linię, więc i tym razem po
prostu się uśmiechnął. Sanie wró
ciły z warsztatu z opóźnieniem, ale
zaradne elfy szybko uporały się z
przyszykowaniem ich do drogi. Na
szczęście świta Mikołaja rozpoczę
ła w tym roku wcześniej pakowanie
prezentów i wszystkie paczki zo
stały przygotowane do rozdania ze
znacznym wyprzedzeniem. Czeka
ły teraz ułożone pod pokaźnym ko
minkiem w salonie iw... kilku ob
szernych magazynach.
Mikołaj usiadł wygodnie w fote
lu. Choć był już bardzo zmęczony,
postanowił jeszcze raz uruchomić
laptopa, aby przejrzeć tegoroczny
plan trasy. Powoli przesuwając li
stę, na ekranie pojawił się znajomy
punkt: Kędzierzyn-Koźle.
Mikołaj nagle się zatrzymał.
Zmarszczył brwi i podrapał się po
brodzie. „Hmm - głośno myślał -
dawno nie byłem w poczciwym Kę-
dziorkowie... Ciekawe, co tam sły
chać”. Kierowany zaspokojeniem
ciekawości, postanowił sięgnąć po
kilka ostatnich internetowych wy
dań „Nowej Gazety Lokalnej”.
Artykuł za artykułem, Miko
łaj stawał się coraz bardziej zamy
ślony. „Kędzierzyn-Koźle to w tym
roku zdecydowanie miasto inwe
stycji” - kontemplował Mikołaj.
„Nowe supermarkety, galerie han
dlowe, przedsiębiorstwa, poważne
plany rozwoju... Kto by przypusz
czał! - wyliczał ze zdziwieniem Mi
kołaj* Po lekturze kolejnych kil
ku pozycji, spojrzał z pogardą na
lniany worek z prezentami stojący
pod kominkiem. W głębi ducha po
czuł niezbyt miłą, ale niestety sil
ną świadomość, że tym razem nie
za dobrze przygotował się do wizy
ty w Kędzierzynie. Zamknął lapto
pa i zaczął pospiesznie rozpakowy
wać prezenty z napisem „Kędzie
rzyn-Koźle”.
„Trzeba iść z duchem czasu!” -
głośno zauważył Mikołaj. W obliczu
powstających nowoczesnych galerii
handlowych postanowił wymienić
większość prezentów na markowe.
Bazarowe pulowery „Madę in Chi-
na” zastąpił bardziej modnymi, z
oryginalnymi metkami. Aby miesz
kańcy mogli uwiecznić intensywny
rozwój swojego miasta, w paczkach
znalazły się również cyfrowe apara
ty. Dodatkowo dorzucił karnety do
intensywnie powstających w mie
ście salonów urody, odchudzania i
spa. Na końcu Mikołaj dodał też do
upominków samochodowe zestawy
do nawigacji - „Aby w przyszłości
mieszkańcy łatwiej odnaleźli nową,
piękną obwodnicę”.
Po tej modyfikacji Mikołaj ode
tchnął z zadowoleniem. Niestety, po
chwili spojrzał ponownie na worek
z prezentami przewiązany niedbale
parcianym sznurkiem i na jego twa
rzy pojawił się niewyraźny grymas.
Minęło kilka sekund i na szczęście
Mikołaj znów szeroko się uśmiech
nął, po czym z zapałem prezenty z
napisem „Kędzierzyn-Koźle” prze
pakował do eleganckiej skórzanej
teczki w biznesowym stylu. „Prze
cież jadę do Kędzierzyna!” - za
znaczył i z satysfakcją udał się do
kuchni po odprężającą filiżankę
herbaty.
Mikołaj mógł wreszcie odpocząć.
Przy nastrojowych dźwiękach ko
lęd wygodnie siedział w fotelu i ob
serwował płatki śniegu, które po
woli opadały za oknem, połysku
jąc w blasku księżyca. „Ostatni łyk
herbaty i czas spać. Wkrótce czeka
mnie długa droga” - rozważał. Jed
nak tuż przed snem postanowił zro
bić jeszcze jedną rzecz. Zerknął na
wyprasowany, odświętny czerwony
strój i leżące obok ciepłe skarpety
w żółte wesołe reniferki. Pospiesz
nie wymienił je na jednolite - czer
wone. „Jak biznes klasa, to biznes
klasa!” - pomyślał Mikołaj i udał
się na zasłużony odpoczynek

[madohora]

Iga: - Dzieci marzą o prezentach. Jeśli nie byłoby św. Mikołaja, nikt by ich nie dostał. Trzeba tyć
grzecznym, żeby Mikołaj chaa) przyjść. Ale to nie wystarczy Trzeba też pomagać innym ludzi
om. Można na przykład pomóż przejść przez ulicę albo tak jak Ja pomagać mamie zmywać
talerze. Ale gdyby nie było św. Mikołaja, ludzie też pomagaliby sobie, bo to zalezy od tego, czy jest się dobrym, czy złym. Marzę o karecie i domku dla lalek

[madohora]

Bartek: - Jeszcze nie napisałem listu do św. Mikołaja! bo nie wiem, co chciałbym w tym roku dostać. Mozę mógłby to być magiczny sok. Jeśli sę go wypije, można czarować Na przykład zamienić kogoś kwiatek, ale sam bym siebi enie zamienił. Będę chciał napisać list do Mikołaja. On musi tyć na świecie, bo dzieci się wtedy
cieszą. Bez niego byłoby bardzo smutno

[madohora]

- Co to jest: czerwone, grube i jak wchodzi to sprawia przyjemność?
- Święty Mikołaj.

[madohora]

gilia. Stół zastawiony "jadłem wszelakiem", rodzice śpiewają kolędy, choinka pięknie świeci lampeczkami a dziecko jak to dziecko czeka na prezenty. W końcu dzwonek do drzwi.
- To Święty Mikołaj - radośnie krzyczy mały chłopczyk - Prezenty przyniósł.
Rzuca się do drzwi, otwiera i...
Do mieszkania rzeczywiście wtoczył się Św. Mikołaj, tylko tak napier***ny, że ledwo mógł na nogach ustać. Walnął się na kanapę i powiódł mętnym wzrokiem po biesiadnikach. Chłopczyk jednak nie zrażony tą sytuacją podbiegł do niego, szarpnął go za rękę i powiedział:
- Ja chcę taki duży, czerwony samochód strażacki z syreną.
- Proszszę cieebie kuuurna barcco - odparł Św. Mikołaj, i podpalił mieszkanie.

[madohora]

Do Pinokia przyszedł Mikołaj.
Rozdał wszystkim w domu prezenty i rozmawia z Pinokiem:
- O! ...widzę, że nie cieszysz się z tego zwierzątka, które ci podarowałem.
- Bo ja chciałem pieska albo kotka!
- Niestety zabrakło! ...inne dzieci też nie dostały.
- Ale ja się boję tego bobra!

[madohora]

Święty Mikołaj czyta listy od dzieci. Otwiera jeden:
"Mikołaju, Mikołaju, czyś ty z lasu, czyś ty z..."
- Eeee, to czytałem, myśli Mikołaj i wyrzuca list do kosza. Otwiera
następny:
"Mikołaju nasz, dużo paczek masz, jak Cię ładnie..."
- Eeee, to już znam. Otwiera następny:
"Witaj Święty Mikołaju. Pisze do ciebie Zosia Kowalska, lat 5. Proszę,
Mikołaju, nie wyrzucaj tego listu i doczytaj go do końca. A najlepiej... przeczytaj dwa razy. Mikołaju, to nie spam, to realny sposób na zarobienie pieniędzy...".

[madohora]

[madohora]

[madohora]

- Mamo, czy to prawda, że Pan Bóg nas karmi?
- Oczywiśde.
-1 że dzied przynosi bocian?
- Tak.
-1 że prezenty rozdaje św. Mikołaj?
- To po co trzymamy w domu tatusia?

[madohora]

Po pasterce proboszcz pyta organistę
- Dlaczego kolędę „Lulajże, Jezuniu” zagrał pan w rytmie disco polo?
- Zęby Jezusek w kolebce szybdej przestał płakać.
- No tak. Może Jezusek przestał płakać, ale szkoda, że pan nie widział, jak ludzie tańczyli przed szopką!

[madohora]

[madohora]

Pewnego Bożego Narodzenia, bardzo dawno temu, Święty Mikołaj przygotowywał się do swojej corocznej podroży. Jednak wszędzie piętrzyły się problemy...
Czterech z jego elfów zachorowało, a zastępcy nie produkowali zabawek tak szybko jak elfy, więc Mikołaj zaczął podejrzewać, ze może nie zdążyć... Następnie pani Mikołajowa oświadczyła mu, ze jej Mama ma zamiar wkrótce ich odwiedzić, co bardzo zdenerwowało Mikołaja. Na domiar złego, kiedy poszedł zaprzęgać renifery, okazało się, że trzy z nich są w zaawansowanej ciąży, a dwa inne przeskoczyły przez płot i zwiały Bóg jeden wie dokąd. Mikołaj zdenerwował się jeszcze bardziej ... Kiedy zaczął pakować sanie, jedna z płóz złamała się. Worek runął na ziemię, a zabawki rozsypały się dookoła. Wkurzony Mikołaj postanowił wrócić do domu na kawę i szklaneczkę whisky. Kiedy jednak otworzył barek, okazało się, ze elfy ukryły cały alkohol i nic nie było do wypicia... Roztrzęsiony Mikołaj upuścił dzbanek do kawy, który roztrzaskał się na kawałeczki na podłodze w kuchni. Poszedł wiec po szczotkę, ale okazało się, ze myszy zjadły włosie, z którego była zrobiona... I właśnie wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi... Mikołaj poszedł otworzyć. Za drzwiami stał mały aniołek z piękną, wielką choinką. Aniołek radośnie zawołał:
- Wesołych Świąt, Mikołaju! Czyż nie piękny mamy dziś dzień?
Przyniosłem dla Ciebie choinkę. Prawda, że jest wspaniała? Gdzie chciałbyś, żebym ją wsadził?
....
I stąd wzięła się tradycja aniołka na czubku choinki....

[madohora]

[madohora]

Dwóch chłopców spędza noc przed wigilią u dziadków. Przed pójściem spać, klękają przed łóżkami i modlą się, a jeden z nich ile sił w płucach woła głośno:
- Modlę się o nowy rowerek, modlę się o nowe żołnierzyki, modlę się o nowy odtwarzacz dvd...
Starszy brat pochylił się i szturchnął go mówiąc:
- Dlaczego tak krzyczysz? Bóg nie jest głuchy.
Na to chłopiec:
- Nie, ale babcia jest.

[madohora]

[madohora]

- Jak wyznawcy Kriszny śpiewają kolędy?
- Merry Christmas - Merry Christmas - Christmas Christmas - Merry Merry...

[madohora]

[madohora]

- Kupiłeś już coś pod choinkę ?
- Tak, stojak.

[madohora]

w. Mikołaj
Wydawa si mo e, e przychodzi tylko 6 grudnia. Przychodzi i odchodzi. Tak to prawda.
Ale mo e si zdarzy , e przyszedł w grudniu i nie odszedł. Pozostał. Przychodz c znał
jak ka dy w. Mikołaj, adresy, grzecznych i niegrzecznych chłopców, grzecznych i nie-
grzecznych dziewczynek. Odwiedzał, zostawiał prezenty, u miech, dobre słowo i szedł
dalej. A tu nagle zostawiaj c gdzie dobre słowo, wpadł w zachwyt. On my lał, e
w jego starczym wieku i z jego do wiadczeniem nic jest w stanie go ju zachwyci .
A jednak stało si . Mikołaj wpadł w zachwyt. Spotkał si z cudowniejszym stworzeniem,
ni on sam, a nie był to w. Mikołaj. Nie był ubrany na czerwono. Obdarzał tak jak w.
Mikołaj, u miechem, dobroci , serdeczno ci . Mikołaj nie wrócił, tam sk d przybył.
Pozostał. U w. Mikołaja miło nie jest dodatkiem do ycia. U niego miło jest istot
życia. Każdy, w ka dym czasie, mo e by w. Mikołajem.