TO JEST WĄTEK - WSZYSTKO CO DOTYCZY ZWIERZĄTEK

[madohora]

[url=https://forum.gazeta.pl/forum/w,49353,72972796,72972796,To_jest_watek_pochwala_zwierzatek.html[/url]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BYK GONIONY PRZEZ TŁUMY WPADŁ W PRZEPAŚĆ - Gazeta = 05.05.2023

[madohora]

SZCZECIN. INTRUZ OPÓŹNIŁ MATURĘ - Interia - 05.05.2023

[madohora]

SZALONA ZEMSTA ROWERZYSTY - www.msn.com.pl - 07.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIKARAGUA. AUTOBUS WJECHAŁ W PASIEKĘ. SZEŚĆ OSÓB ZMARŁO PO UŻĄDLENIU PRZEZ PSZCZOŁY - Interia - 11.05.2023

[madohora]

[madohora]

Puma płowa jest drugim największym kotem Nowego Świata, zaraz po jaguarze. Rodzinnie bliżej jej jednak do jagarundi amerykańskiego oraz … geparda! Wielkie koty przed 8 milionami lat pokonały jednak pas lądu łączący współczesną Syberię z Alaską i osiedliły się na dobre na terytorium obu Ameryk.

[madohora]

Najsilniejszą relacją w życiu pumy jest jednak oczywiście związek matki z potomstwem. Wychowuje ona swe młode nawet przez 2 lata, co jest imponujące, jeśli wziąć pod uwagę, że w dzikim środowisku pumy żyją najczęściej od 8 do 10 lat. Preludium do macierzyństwa są oczywiście gody, które dla odróżnienia są pozbawione cierpliwości i lojalności.

[madohora]

Wilki w Polsce jeszcze 50 lat temu w ogóle nie mogły czuć się bezpiecznie. Ludzie stosowali wobec nich okrutne praktyki - truli, bezlitośnie strzelali oraz wybierali zwierzęta z nor. Wilki ukrywały się w górach, np. Bieszczadach lub w gęstej Puszczy Białowieskiej. Wilki wróciły do Polski, można powiedzieć, że się odrodziły, ale wciąż nie mają u nas tak bezpiecznego miejsca jak powinny. Naukowcy alarmują, że co roku w Polsce umiera nawet 150 tych drapieżników. Padają ofiara kłusowników, czasem giną w wypadkach drogowych lub zostają zastrzelone z broni (myśliwskiej).

[madohora]

[madohora]

Nawet zwierzęta mają dość biegaczy, którzy są już wszędzie....a tak na poważnie obiekt uciekał więc to coś na co się poluje

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DO LEŚNEGO POGOTOWIA W MIKOŁOWIE TRAFIŁ BIAŁY ŁOŚ - www.misyjne.pl - 19.05.2023

[madohora]

[madohora]

ANGLIA. AGRESYWNE MEWY ATAKUJĄ PRZECHODNIÓW - Gazeta - 23.05.2023

[madohora]

[madohora]

NIEDŹWIEDŹ PRZEZ 17 DNI BŁĄKAŁ SIĘ PO TATRACH Z CYLINDREM NA GŁOWIE - Interia - 28.05.2023

[madohora]

MAŁY NIEDŹWADEK W CENTRUM NOWEGO SĄCZA - www.tokfm.pl - 30.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jak rozróżnić czy łabędź to samiec czy samica?
- Rzuć chleb. Hak złapał to samiec a jak złapała to samica.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Europę zamieszkuje kilka gatunków, w większości dysponujących stosunkowo słabym jadem. Sprawny system opieki medycznej i produkcja surowic przeciwjadowych sprawia, że w Europie sporadycznie dochodzi do śmiertelnych przypadków pokąsań. Największy zasięg występowania w Europie ma dobrze znana żmija zygzakowata (jedyny krajowy gatunek) mająca kilka podgatunków i odmian barwnych. Oczywiście wbrew obiegowym opiniom o tym że najgroźniejsze są czarne żmije, toksyczność jadu żmij nie wynika z ich kolorystyk.

[madohora]

Ciało ważek podzielone jest na trzy części – głowę, tułów i odwłok. Głowa wyposażona w parę dużych oczu złożonych, zbudowanych z pojedynczych małych oczek nazywanych omatidiami. Jedno składa się z aż 30 tys. elementów. Mimo tego, że u tych owadów próżno szukać czułków, one również występują, tylko w zredukowanej formie. Obok nich wprawny obserwator, który złapie ważkę, może zauważyć tzw. przyoczka leżące u nasady czułków. Na spodzie głowy usytuowany jest aparat gębowy typu gryzącego zbudowany z parzystych żuwaczek oraz szczęk. Oba te elementy są odpowiednio umiejscowione na nieparzystych wargach – górnej i dolnej. Niewątpliwie żuwaczki i szczęki służą ważkom do rozdrabniania pokarmu. Niektóre gatunki mają tak mocno rozbudowane te elementy, że są w stanie przebić nawet skórę człowieka.

[madohora]

Tułów tworzą trzy segmenty – przedtułowie, śródtułowie oraz zatułowie. Inaczej bywają określane jako przedplecze, śródplecze i zaplecze. Przednia krawędź przedtułowia ruchomo łączy się z głową, dzięki czemu ważka może nią w miarę swobodnie obracać. Biorąc pod uwagę występowanie lub brak, a także układ ułożenia pasków grzbietowych, entomolodzy rozróżniają poszczególne gatunki. Na bokach tułowia są usytuowane przetchlinki, czyli aparaty układu oddechowego, które ciągną się aż na odwłok. Tułowie stanowi także ważny element ciała, ze względu na obecność na nim skrzydeł oraz trzech par nóg. Na podstawie kształtu tych pierwszych rozróżniono od siebie dwa rzędy ważek – równoskrzydłe, których para zarówno pierwsza jak i druga mają taką samą budowę oraz różnoskrzydłe posiadające dwie zupełnie różne pary skrzydeł, pierwszą większą, drugą nieco mniejszą. Na końcu każdego znajduje się tzw. znamię, czyli niewielka plamka na krawędzi skrzydła, która w zależności od gatunku lub płci ma inny kolor.

[madohora]

KOT, KTÓRY POMAGA LUDZIOM W SZPITALU - Interia - 11.06.2023

[madohora]

NOWE USTALENIA W SPRAWIE ATAKU REKINA W EGIPCIE - Gazeta - 14.06.2023

[madohora]

A co na to Sanepid?

[madohora]

[madohora]

[madohora]

INWAZJA OBCEJ SAŁATY W BAŁTYKU - Interia - 24.06.2023

[madohora]

[madohora]

"Słonie to jedyne ssaki, które nie potrafią skakać."

[madohora]

[madohora]

Dorosłe samice świetlików świętojańskich mają duży, wytwarzający światło narząd na końcu odwłoka. W nocy używają jasnego, stałego strumienia żółto-zielonego światła, aby przyciągnąć latające samce. W ciągu dnia chowają się pod ziemią, aby uniknąć drapieżników.

[madohora]

[madohora]

A u mnie w kolejce czekają żaby właśnie - Jackowski jakiś czy co?

[madohora]

Budowę ciała tego zwierzęcia określa się jako kształtną, wydłużoną. Skóra różni się w dotyku w zależności od regionu ciała. Podczas gdy na grzbiecie sprawia wrażenie gładkiej, delikatnej, lśniącej, na brzuchu i bokach ciała jest już chropowata[18]. Sprawia wrażenie błyszczącej, nie licząc osobników niedługo po opuszczeniu kryjówek zimowych[10]. Płaz wykazuje zmienność ubarwienia. Jego kolor zależy od pory roku, podłoża i wilgotności. Na grzbiecie przyjmuje zazwyczaj barwę zieloną, rzadziej spotyka się osobniki od ubarwionych jasnożółto do bardzo ciemnych[18]: brązowe, oliwkowozielone, ochrowe, czarniawe, a nawet niebieskie[10]. Zaobserwowano, że osobnik barwy intensywnie zielonej może w krótkim czasie stać się żółtawy, szary czy brązowawy[6]. Donosi się też o rzekotkach niemal czarnych czy niebieskich[19]. Po bokach ciała biegnie ciemna smuga rozpoczynająca się w okolicy nozdrzy, kończąca w biodrach[6], przebiegająca przez oko i błonę bębenkową wytwarzająca ponad udami ciemną, dużą zatokę[19] zwaną zatoką biodrową, dobrze widoczną w spoczynku[10]. Odgrywa ona rolę w doborze płciowym[24]. Stanowi ona cechę odróżniającą H. arborea od blisko spokrewnionego gatunku rzekotki śródziemnomorskiej. Brzuszna strona ciała przyjmuje kolor żółtawy[10], białawy czy białawoszary z zaznaczonym delikatnym groszkowaniem[19]. Ubarwienie ma charakter maskujący, siedząca na liściach czy gałązkach roślin rzekotka staje się prawie niewidoczna

[madohora]

Samice lisa rudego, po ciąży trwającej 2 miesiące, wydają na świat w dobrze ukrytej norze 4-8 młodych. W wieku jednego miesiąca szczenięta zaczynają bawić się na powierzchni ziemi i zjadają pokarm przynoszony przez rodziców. W wieku 8 tygodni opuszczają norę i rozpoczynają samodzielne polowania. stopniowo młode są coraz mniej tolerowane przez osobniki dorosłe i w wieku 4 miesięcy odchodzą, aby objąć w posiadanie własne terytoria.

[madohora]

TO JEST WĄTEK POCHWAŁA ZWIERZĄTEK

[madohora]

ZAKOPANE. TŁUM DO BRYCZEK KONNYCH - www.polsatnews.pl - 01.05.2023

[madohora]

ATAK NA SIEDLISKO KORMORANÓW NA JEZIORZE TARNOWSKIM - Interia - 01.05.2023

[madohora]

KENIA. DRAPIEŻNIKI I OFIARY W JEDNEJ NORZE - Interia - 01.05.2023

[madohora]

DRUHOWIE OSP POMOGLI BOCIANOM - www.tvp.pl - 01.05.2023

[madohora]

W Bałtyku u wybrzeży Polski pojawiły się tajemnicze plamy w kształcie wirów. Czy plażowicze mają się czego obawiać i nie powinni kąpać się w morzu? Naukowcy wyjaśniają.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Chwila, chwila
A potem na grilla

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TRAGEDIA NA ZAWODACH JEŹDZIECKICH. NIE ŻYJE 15 LATKA - www.msn.com.pl - 03.05.2023

[madohora]

[madohora]

HYBRYDA KOTA I ŻBIKA ZAATAKOWAŁA W MAŁOPOLSCE - Interia - 04.05.2023

[madohora]

SOSNOWIEC. POLICJANCI ZNALEŹLI KROKODYLE NILOWE W GARAŻU - www.msn.com.pl - 04.05.2023

[madohora]

NIELEGALNY HANDEL ZWIERZĘTAMI W LIMANOWEJ - www.msn.com.pl - 04.05.2023

[balzack]

[madohora]

BESTIALSKO POWIESIŁ PSA - www.msn.com.pl - 10.05.2023

[madohora]

[balzack]

[madohora]

[madohora]

Warunki geograficzne wpływają również na styl życia pum. Choć większość osobników preferuje samotne patrolowanie swoich włości, na niektórych terytoriach zdominowanych przez samce alfa tworzą się małe grupki, które są ochotne dzielić się zdobytym pożywieniem. W tych niewielkich społecznościach obserwuje się nawet więzi towarzyskie.

[madohora]

Przy okazji warto dodać, że pumy jako jedyne wielkie koty nie potrafią ryczeć, bo po prostu nie mają na to krtani. Wydają z siebie jednak cały szereg interesujących dźwięków, od syczenia po miauczenie i zawodzenie, komunikując w ten sposób swoje potrzeby i opinie potencjalnym partnerom oraz podopiecznym.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

GDAŃSK. WYLINKA WĘŻA W KRZAKACH - www.msn.com.pl - 20.05.2023

[madohora]

[madohora]

Gadożer jest dużym ptakiem drapieżnym z rodziny jastrzębiowatych. Jak sama nazwa wskazuje, żywi się głównie gadami. Jego znakiem rozpoznawczym są duże żółte oczy oraz jasne cętkowane nogi. Długość ciała gadożera wynosi od 62 do 67 cm, rozpiętość skrzydeł od 170 do 185 cm. Gadożera trudno spotkać w Polsce, gatunek jest bliski wymarcia. Nieliczne lęgi stwierdzono na Lubelszczyźnie, a także za granicą – na Słowacji i Węgrzech.

[madohora]

Jastrząb to przepiękny ptak z rodziny jastrzębiowatych. Jego znakiem charakterystycznym jest prążkowany spód i biała brew, która ma ochronić ptaka od oślepienia w trakcie lotu. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi od 48 do 66 cm. Jastrzębia w Polsce najłatwiej spotkać w gęstych nizinnych lasach i na wyżynach. Ptaki te najliczniej występują na Śląsku i w Wielkopolsce, gdzie naliczono ich ok. 800 par. W Polsce jastrząb jest objęty ochroną ścisłą.

[madohora]

Sokół wędrowny ma smukłą sylwetkę i bardzo silne mięśnie. Jego cechą charakterystyczną jest jasne upierzenie z ciemnym poprzecznym prążkowaniem. Na policzkach ma "czarny wąs". Jego oko jest bardzo ciemne, źrenica praktycznie niewidoczna. Widzi ważkę z odległości ok. 800 m. Całkowita długość ciała ptaka wynosi ok. 41 cm. W Polsce sokół jest objęty ochroną gatunkową ścisłą.

[madohora]

U dorosłych rybołowów w upierzeniu przeważa kolor biały. Na szyi i piersi mogą pojawić się ciemne plamki. Zwierzę ma długie i wąskie skrzydła. Jego znakiem rozpoznawczym są długie szpony – idealne do łapania ryb oraz zamykane przy nurkowaniu nozdrza. Rozpiętość skrzydeł ptaka dochodzi do 183 cm. W Polsce rybołowa objęto ścisłą ochroną gatunkową. Najłatwiej zobaczyć go w północno wschodniej Polsce.

[madohora]

Puchacz jest jednym z największych ptaków w Polsce. Długość jego ciała to ok. 78 cm. Charakteryzuje się masywną sylwetką i dużą głową. Jego znakiem rozpoznawczym są "uszy", które stają, gdy zwierzę się niepokoi. Upierzenie puchacza zwykle jest brązowe, ptak ma wzór przypominający korę. W Polsce jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. Ornitolodzy szacują, że w tej chwili w Polsce mieszka 270-380 par lęgowych tego gatunku.

[madohora]

Żurawie potrafią być bardzo hałaśliwe. Są bardzo towarzyskie i żyją w grupach.

[madohora]

Żurawie podczas lotu tworzą klucz w kształcie litery V co pozwala oszczędzać energię.

[madohora]

W Chinach żurawie symbolizują długowieczność i szczęście.

[madohora]

W Indiach po 70 latach urodziły się gepardy. Rodziców gepardziątek sprowadzono z Afryki aby odbudować populację tych zwierząt w Azji. Na całym świecie żyje teraz około 7 000 gepardów.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Sama rana jest często niezauważalna; dwa drobne „otarcia” naskórka, które jednak wkrótce zaczynają puchnąc i boleć, pojawia się duszność. Dorosły, zdrowy człowiek powinien takie ukąszenie przeżyć bez większych komplikacji, choć niebezpieczne mogą być ukąszenia w twarz i szyję, z uwagi na szybkie przemieszczenie się jadu w krwiobiegu. Mogą one być rzeczywistym zagrożeniem życia dzieci, jako że toksyczność jadu jest odwrotnie proporcjonalna do wagi ciała ofiary. Dlatego, jeśli już dojdzie do ukąszenia, należy szybko podać antytoksynę w zastrzyku. – wyjaśnia Edward Marszałek rzecznik prasowy RDLP w Krośnie.

[madohora]

Rozmiary
Długość ciała: 90 cm (rzadko do 120 cm)
Masa ciała: do 0,170 kg

[madohora]

Głównym pokarmem żmij są małe ssaki owadożerne (ryjówki, krety) i gryzonie (myszowate, nornikowate). Poluje także na żaby, jaszczurki, pisklęta ptaków i owady (prostoskrzydłe, biegaczowate). Młode odżywiają się głównie owadami, ślimakami, dżdżownicami, młodymi płazami i jaszczurkami.

[madohora]

Żmija zygzakowata występuje na terenach od północno-zachodniej Francji po wschodnią Syberię i Sachalin. W Skandynawii przekracza koło podbiegunowe, a na południe sięga do Włoch i Azji Mniejszej.

[madohora]

Działanie jadu i leczenie ukąszeń
Żmije rzadko kąsają człowieka, starając się raczej uciec. Jeśli zostaną zmuszone do obrony, ich ukąszenie często (30–60% przypadków) jest suche (tj. bez wstrzyknięcia jadu), jednak ze względu na możliwość martwicy, należy zawsze zasięgnąć pomocy medycznej przy potwierdzonym ukąszeniu żmii. Jad żmii zygzakowatej jest mieszaniną kilku toksyn o różnorakim działaniu: uszkadzającym układ nerwowy, powodującym martwicę tkanek, zmniejszającym krzepliwość krwi, zmiany rytmu pracy serca. Po ukąszeniu na skórze poszkodowanego zostają dwie charakterystyczne ranki. Ukąszenie jest szczególnie niebezpieczne dla dzieci i osób starszych. Jednakże nie jest śmiertelnym zagrożeniem dla zdrowego dorosłego człowieka. Leczenie swoiste polega na podaniu antytoksyny końskiej.

[madohora]

Zaskroniec zwyczajny jest gatunkiem o szerokim zasięgu występowania, spotykany jest na obszarze prawie całej Europy (północna granica jego występowania w Europie to 67°N – nie występuje także na Krecie, Balearach oraz w Irlandii, północnej części Płw. Skandynawskiego). Spotykany także w Azji Mniejszej i Środkowej (granica zasięgu to Bajkał) oraz w północnej części Afryki. Nic dziwnego, że na tak dużym obszarze wyodrębniło się kilka podgatunków, różniących się wielkością, ubarwieniem oraz zasięgiem występowania. Jest najczęściej spotykanym krajowym gatunkiem węża, podobnie jak inne gatunki naszych gadów podlega całkowitej ochronie

[madohora]

Gody zaskrońca zwyczajnego mają miejsce, w zależności od panujących temperatur od marca do maja. Kilka tygodni po kopulacji, w lipcu lub sierpniu samica składa kilkanaście jaj (przeważnie od 8 do 20, sporadycznie nawet do 50). Często zdarza się, że w jednej norze czy spróchniałym pniu jaja są składane przez wiele samic, w efekcie może się tam znajdować kilkaset (sporadycznie kilka tysięcy) jaj. W zależności od warunków temperatur, inkubacja jaj może trwać od 4 do 8 tygodni. Młode zaskrońce o długości ciała 15-20 cm lęgną się przeważnie w końcu sierpnia lub we wrześniu. Zdarza się że do godów dochodzi w lecie a nawet jesienią, wtedy samice zimują z zapłodnionymi jajami, które są składane wiosna, skutkiem czego młode węże pojawiają się wcześniej, nawet w maju.

[madohora]

Zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix) zamieszkuje większą część Europy, północną Afrykę, środkową część Azji i Azji Mniejszej. W Polsce można go spotkać praktycznie wszędzie, za wyjątkiem wysokich gór. Jednak zaskroniec najbardziej upodobał sobie podmokłe lasy, łąki i okolice zbiorników wodnych. Z racji tego, że są to gady zmiennocieplne, wygrzewające się w porannym słońcu zaskrońce, to typowy widok w polskich lasach.

[madohora]

Zaskroniec zwyczajny w tylnej części głowy ma dwie jaskrawe plamy. To właśnie żółtym lub żółto-pomarańczowym kleksom „za skroniami” zaskroniec zawdzięcza swoją nazwę. Są to średniej wielkości węże, samce są mniejsze od samic, średnio 70-90 cm; samice mogą być znacznie większe, a zwłaszcza bardziej krępe, mierzące średnio 80-120 cm, maksymalnie do 140 cm. Ale istnieją też zapisy wskazujące na okazy, których długość dochodzi do 180-200 cm. Jednak nie zostały one potwierdzone. Jego głowa jest spłaszczona grzbietowo i słabo oddzielona od reszty ciała (ze względu na brak gruczołów jadowych). Jest dość owalna u młodych okazów, staje się grubsza, szersza i bardziej trójkątna u dużych osobników, zwłaszcza u samic. Średniej wielkości oczy mają okrągłą źrenicę i szarą, żółtawą, pomarańczową lub czerwoną tęczówkę, w zależności od podgatunku.

[madohora]

Od maja do lipca w diecie pojawiają się traszki, żaby i ropuchy. Czasami połaszą się na pisklęta, a także myszy czy nornice, zwłaszcza bardziej dojrzałe samice zaskrońca, ale takie przypadki są rzadkie

[madohora]

Co istotne – zaskroniec zwyczajny jest wężem niejadowitym i całkowicie niegroźnym dla człowieka. Ma bardzo spokojne usposobienie i jeżeli poczuje zagrożenie, w obronie zaczyna udawać martwego albo wypuszcza ciecz o nieprzyjemnym zapachu, która ma zniechęcić potencjalnego agresora. Z racji tego, że jest świetnym pływakiem, zagrożony często ucieka do wody. Mimo iż zaskroniec zwyczajny jest całkowicie niegroźny dla człowieka, co roku setki tych gadów giną z rąk wystraszonych turystów

[madohora]

Zaskrońce zwyczajne mają też swoich naturalnych wrogów. Szczury, ptaki, kuny gustują w jajach zaskrońców. Młode węże mogą paść ofiarą ryb, żab i ptaków, a dorosłe osobniki często stają się łupem bocianów, czapli, myszołowów, lisów i borsuków.

[madohora]

Zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix) – gatunek niejadowitego węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Zaskrońce występują w całej Europie (oprócz Szkocji, Irlandii, północnej części Skandynawii i Krety).

[madohora]

Zaskroniec zawdzięcza swą polską nazwę charakterystycznym żółtawym plamom „za skroniami”. Plamy te są bardzo wyraźne – pozwalają łatwo rozpoznać ten niejadowity i niegroźny dla człowieka gatunek, otaczają je czarne obwódki. Ubarwienie ciała zmienne, zazwyczaj szarozielone lub brązowawe. Białokremowy brzuch pokrywają nieregularne czarne plamy o podobnym do kwadratów kształcie.

[madohora]

Pospolity na nizinach i w górach. Ogólny zasięg obejmuje całą Europę, północno-zachodnią część Azji i północną część Afryki; Kindler i współpracownicy (2017) przenoszą jednak zachodnioeuropejskie populacje zaskrońca zwyczajnego do odrębnego gatunku Natrix helvetica. W Polsce najpospolitszy z węży, jest objęty ochroną gatunkową częściową. Czasami zaskrońce zapuszczają się niedaleko domów i ich ogródków, chętnie zwalczając szkodniki takie jak myszy lub młode szczury. Są całkowicie niegroźne i nieagresywne, wręcz unikają ludzi.

[madohora]

Podstawą diety padalca zwyczajnego są rozmaite bezkręgowce, przeważnie są to owady i ich larwy. Dieta ta jest uzupełniana o bezskorupowe ślimaki, dżdżownice oraz pajęczaki.

[madohora]

Wąż kojarzy nam się z czymś niebezpiecznym, zwierzęciem temperamentnym, trudnym do opanowania. Ogólnie lepiej nie wchodzić mu w drogę, a jak wejdziemy, to lepiej z tej drogi zejść niż iść w zaparte i ryzykować ukąszenie. W Polsce mamy tylko jeden gatunek jadowitego węża – to żmija zygzakowata. Jej ukąszenie przypomina użądlenie przez osę, czyli nic przyjemnego. Ukąszenie węża jest o tyle gorsze, że gadzi jad powoduje długotrwały obrzęk oraz zmiany ogólnoustrojowe jak gorączka czy nawet wymioty, a w najgorszym przypadku może doprowadzić do omdleń. Ale żmija atakuje w ostateczności, kiedy nie ma dokąd uciekać, wtedy sięga po swoją najsilniejszą broń. Otwiera pysk, wysuwa zęby jadowe i wkłuwa je w ciało przeciwnika, a na koniec wypuszcza jad, po czym oddala się zostawiając ofiarę ataku samą. Obrywa się nie tylko ludziom, również dostają ciekawskie lisy, niedoświadczone wilki, czy nie patrzące pod nogi niedźwiedzie. A padalec zwyczajny?

[madohora]

Padalec zwyczajny, czyli Anguis fragilis przysparza bardzo wiele problemów systematykom. Część z nich twierdzi, że obecnie w Europie mamy do czynienia z trzema rożnymi gatunkami padalców: padalcem zwyczajnym, padalcem kolchidzkim oraz padalcem greckim. Inni z kolei klasyfikują te zwierzęta jako podgatunki padalca zwyczajnego, zatem status systematyczny nie jest do końca wyjaśniony. Jasne jest to, że istnieje taki gatunek jak padalec zwyczajny i tego możemy się trzymać. Ale te zagwozdki systematyczne, to wierzchołek góry lodowej. Jeszcze ciekawiej jest, gdy zaczniemy śledzić jego filogenezę. Fascynujące kladogramy, a nawet setki kladogramów, które powinny nam dać do myślenia jak zawiłe są badania genetyczne. Kladogram to wykres obrazujący pochodzenie danego gatunku, coś na wzór drzewa genealogicznego ludzkich rodzin - kto z kim, kto od kogo pochodzi w najprostszej postaci można właśnie w ten sposób przedstawić.

[madohora]

Nie każdy z nas przecież musi się znać na gadach, nie musi ich rozróżniać, nie musi wiedzieć, który z nich jest niebezpieczny, a który potulny jak baranek. Nic nie musimy, ale są takie sprawy, o których wypadałoby mieć pojęcie. Po pierwsze należy być świadomym w kwestii ochrony gatunków zwierząt. Wbijmy sobie do głowy, że w Polsce wszystko co ma łuski, pełza bądź biega po lądzie na własnych nogach i wysuwa co chwilę język jest chronione! A skoro jest chronione to warto zostawić w spokoju spotkane zwierzę, oddalić się i nie wykonywać żadnych podejrzanych ruchów. To recepta na ocalenie swojego zdrowia oraz zwierzęcia. Mimo tego, że padalec to raczej skryty sąsiad, który żyje obok, nie wadzący nikomu, niestety bywa traktowany jak ucieleśnienie zła. Korzyści z jego obecności pośród nas są nieocenione. Gdyby nie te gady, to kto wie jakby wyglądały nasze ogrody czy uprawy? Zjadłyby nas ślimaki – ulubiony pokarm padalców. To wystarczy, by zainteresować się całą paletą pożytecznych zwierząt.

[madohora]

Gatunki z tego rodzaju maksymalnie osiągają długość około 50 cm. Grzbiet jest w kolorze brązowym (od jasnego do ciemnego i w różnych odcieniach), rzadziej ciemnoszary lub czarny. Spodnia strona ciała i boki są czarne. Padalce nie mają kończyn, przez co często mylone są z wężami, z którymi nie są jednak spokrewnione. Ich głowa jest mała, o zaokrąglonym pysku, nie wyodrębniona z tułowia. Zarówno grzbiet jak i spód ciała pokryte są dachówkowato na siebie zachodzącymi łuskami.

[madohora]

[madohora]

Gad poluje głównie na ślimaki nagie i dżdżownice, nie jest zbyt szybki. Porusza się, wykonując wężowate ruchy ciała. Rozmnaża się wedle różnych autorów żyworodnie lub jajożyworodnie. Ciąża trwa 11-13 tygodni, następnie na świat przychodzi od 6 do 26 młodych.

[madohora]

Kladogramy tworzone przez tych samych naukowców innymi metodami wykazywały pewne różnice. Obejmują choćby klad tworzony przez A. fragilis i A. colchica czy też A. fragilis i A. cephallonnica[

[madohora]

Jednakże wykonane w 2010 przez Gvodžíka i współpracowników badania genetyczne podważyły te poglądy. Różnice znalezione przez nich w DNA mitochondrialnym w obrębie kladu nazwanego przez nich Anguis fragilis sensu lato okazały się porównywalne z istniejącymi pomiędzy padalcem zwyczajnym a gatunkiem A. cephallonica. Sugeruje to, że poszczególne klady wchodzące w skład A. fragilis sensu lato zasługują na miano odrębnych gatunków. Jeszcze bardziej zaskakujące okazały się badania składu aminokwasowego zbadanego białka, wykazujące większe podobieństwo jednego z rozpatrywanych kladów w obrębie A. fragilis sensu lato z A. cephallonica, niż z pozostałymi grupami w obrębie A. fragilis sensu lato.

[madohora]

Anguis colchica (Nordmann, 1840),; lokalizacja typowa: Kaukaz Północny i Megrelia na zachodzie Gruzji, zamieszkuje Karpaty, region bałtycki i kaspijski (Litwa, północny wschód Polski, bardziej na południe wschodnie Czechy, Słowacja, w końcu Rumunia), Kaukaz (Rosja), sięga północnego wschodu Turcji

[madohora]

Wspomniany rodzaj zalicza się z kolei również jako jedyny lub jako jedyny prócz rodzaju Ophisaurus do podrodziny Anguinae. Nowsze dane (z 2010) uznają za jego grupę siostrzaną rodzaj Pseudopu. Podrodzina Anguinae znajduje się w obrębie rodziny padalcowatych Anguidae w obrębie nadrodziny Anguoidea oraz infrarzędu Anguinomorpha.

[madohora]

Zwierzę ubarwione jest szarobrązowo, brunatnobrązowo bądź szaro czy też rdzawo. Grzbiet określa się jako barwy brązu czy miedzi, jasnoszary bądź ciemnoszary, ołowianoszary, żółtawy czy miedziany. U części osobników ubarwiony jest jednolicie, u innych zdobią do podłużne ciemne linie w liczbie 2, 3 lub też 5. Mogą je tworzyć połączone lub oddzielone od siebie plamki lub kreski. Mogą też występować inne ciemne kreski. Nieraz obserwuje się również plamki koloru niebieskiego. Z kolei spodnia strona ciała stanowi przykład dymorfizmu płciowego. Przyjmuje barwy od ciemnoszarej do szaroniebieskiej. U samic osiąga barwy czarną, czarnoszarą, łupkowoszarą, zachowując jednolite ubarwienie. W przypadku samców brzuszną stronę ciała pokrywa deseń obejmujący niebieskawoszary wzór na żółtawym tle lub żółte piętna na tle łupkowoszarym. Barwą wyróżniają się również osobniki młode: są jasnoszare, ich wierzch jest jasnozłoty lub srebrny, zdobiony podłużną ciemną linią rozpoczynającą się od zdobiącej głowę plamy w kształcie kropli i ciągnącą się aż do końca ogona, a boki i brzuch są ciemne, brązowoczarne, stalowoszare lub czarne

[madohora]

Kończyny zachowały się jedynie w formie szczątkowej

[madohora]

W razie zagrożenia padalec potrafi odrzucić ogon, zarówno cały, jak tylko jego część. Dzięki temu zwierzę może ujść przed niebezpieczeństwem. Stracona część ciała odrasta w przyszłości, zazwyczaj jednak nie osiąga pierwotnej wielkości, różni się też kształtem.

[madohora]

Jego krew zawiera od 466000 do 1615000 erytrocytów na mm³, przy czym u samców wartości te są większe, niż u płci przeciwnej. Zależą one również od pory roku. Liczba leukocytów, w przypadku której dymorfizmu płciowego nie stwierdza się, zawiera się z kolei w przedziale 1000-5000 na mm³, wykazując jednak znaczne różnice pomiędzy zimą, kiedy jest największa, i latem, gdy jest mniejsza. Wydaje się, że za to zjawisko odpowiada jakaś przyczyna wewnętrzna. Nie stwierdzono go dotychczas u innych gadów

[madohora]

Główny okres jego aktywności przypada na zmierzch i początek nocy. Niekiedy spotyka się go jednak za dnia, wygrzewającego się na nasłonecznionych polanach, zwłaszcza wcześnie rano przy ciepłej pogodzie. Gad opuszcza również schronienie po deszczu, jeśli opad był ciepły. Głód może wywabić go na zewnątrz również inną porą dnia. Kiedy indziej przebywa w swej kryjówce, leżącej pod kamieniami, spróchniałymi pniami drzew czy innym drewnem.

[madohora]

Napotyka się różne informacje na temat cyklu życiowego zwierzęcia. Wedle części źródeł padalec wykazuje żyworodność, a na świat przychodzi do 25 młodych. Inne podają, jakoby był jajożyworodny. Zgodnie z nimi samica odbywa ciążę trwającą około trzech miesięcy. Gdzie indziej można znaleźć bardziej precyzyjne dane 11-13 tygodni. Jej dokładna długość wykazuje zależność od temperatury ciała ciężarnej samicy.

[madohora]

Potomstwo liczy sobie od 33 do 35 mm, choć spotyka się również dane mówiące o 70-90 mm. We włoskich Alpach nie znaleziono korelacji pomiędzy ich długością a długością matki, podobnie jak w przypadku żmii zygzakowatej z tych samych okolic. Taki sposób rozrodu spotyka się bowiem często u węży klimatu umiarkowanego, stanowi on natomiast rzadkość u rozmnażających się zwykle co najmniej raz do roku jaszczurek. Prócz padalca wyjątek stanowią tutaj Eumeces okadae i szyszkowiec olbrzymi. Postulowano wpływ dostępu pożywienia na rozwinięcie się takich strategii, jednakże istnienie znacznych odrębności w tym zakresie pomiędzy jaszczurkami a wężami przeczy tezie. Nie wydaje się, by sposób odżywiania się padalca miał duży wpływ na jego rozród. Sądzi się raczej, że konwergencja pomiędzy padalcem zwyczajnym i żmiją zygzakowatą powstała na skutek specyficznego klimatu alpejskiego

[madohora]

Zasięg występowania padalca zwyczajnego obejmuje prawie cały kontynent europejski. Na północy sięga Finlandii i Szwecji środkowej. Granica jego zasięgu występowania przebiega na 67° N, podobnie jak w przypadku żmii zygzakowatej. Jedynym europejskim gadem sięgającym dalej na północ jest jaszczurka żyworodna, osiągająca aż 70°N. Na terenach wysuniętych tak daleko na północ zwierzę radzi sobie prawdopodobnie dzięki swej żyworodności. W Europie nie występuje jedynie na północy Skandynawii, w Irlandii i na południu Hiszpanii, a wedle innych danych także na Krymie i wyspach Morza Śródziemnego. Południowe i wschodnie granice jego zasięgu wychodzą poza obręb Europy. Na południu sięga on bowiem Algierii, na wschodzie Kaukazu i Azji Mniejszej (Zakaukazie, Iran).

[madohora]

W całej Europie Środkowej zwierzę występuje pospolicie

[madohora]

Sposób poruszania się tego gada określa się jako powolny i niezdarny. Wobec powyższego często pada on ofiarą drapieżników. Zaliczają się do nich lisy, jeże, gniewosz plamisty, ptaki, jak bociany, czaple, kruk, ptaki drapieżne i domowe, dziki i świnie, łasicowate. Osobniki młode stanowią również pokarm młodych owadożernych, jak ryjówkowate jak również ropuch, jak ropucha szara, a także drozdów i młodych żmij zygzakowatych.

[madohora]

W górach osiąga regiel dolny, w Tatrach docierając aż do granicy kosodrzewiny. W Alpach występuje do wysokości 2000 m n.p.m., na Bałkanach 1500-1800 m, choć niektóre doniesienia podają 2400 m. W Polsce osiąga jedynie 1100 m, do takiej wysokości spotyka się go w Tatrach i na Babiej Górze, mimo że inne źródła podają jego obecność w Europie Środkowej tylko do 1000 m. W północnej części swego europejskiego zasięgu występowania zamieszkuje jedynie tereny równinne.

[madohora]

Ropucha zielona to średniej wielkości ropucha o wyłupiastych oczach, dużych parotydach i stosunkowo długich kończynach. Skóra chropowata z licznymi brodawkami. Jest jasnoszara lub beżowo-brązowa z licznymi, ciemnozielonymi plamami rozsianymi po całym grzbiecie. Niektóre brodawki, zwłaszcza te usytuowane na bokach ciała są czerwone. Strona brzuszna jaśniejsza, przeważnie kremowa. Samce są nieco mniejsze od samic.

[madohora]

Ropucha zielona zamieszkuje zróżnicowane środowiska, przeważnie jest spotykana na łąkach, polach uprawnych lub w sadach. Niekiedy w pobliżu zabudowań, gdzie zwabia ją obfitość pokarmu i kryjówek. Jest aktywna o zmierzchu oraz w nocy, dzień spędza przeważnie w kryjówce. W sen zimowy zapadają przeważnie w październiku, a budzą się w kwietniu. Podobnie jak inne krajowe płazy zimują najczęściej w norach wygrzebanych przez inne zwierzęta, ale mogą to być także np. chłodne piwnice, czy też stosy kamieni.

[madohora]

Za każdym razem kiedy spoglądam na nazwy łacińskie zwierząt, zastanawiam się co kierowało Karolem Linneuszem, by opisany gatunek nazwać tak, a nie inaczej? Podobnie było w przypadku ropuchy zielonej. Jej nazwa brzmi Bufo viridis. Podobno jeden ze znajomych Linneusza, którego biolog niezbyt lubił nazywał się Bufo. Chcąc go pognębić, szwedzki badacz użył jego nazwiska do określenia rodziny ropuch. Czy słusznie zwierzęta te w naszej kulturze są postrzegane jako wcielenie negatywnych emocji? Uważam, że nie ma żadnych przesłanek, żeby o ropuchach mówić źle. Zdecydowanie są naszymi dobrymi sąsiadami, a w przypadku ropuchy zielonej, sąsiadami umilającymi życie, czego nie można powiedzieć o wszystkich ludziach…

[madohora]

Jej lokalna liczebność uwarunkowana jest dostępnością różnego rodzaju sadzawek w okolicy. Im więcej takich siedlisk obok siebie, tym więcej ropuch zielonych. Zwierzęta te potrafią migrować na dalekie odległości, dlatego nie stanowi dla nich żadnego problemu sytuacja, w której jeden ze zbiorników wysycha. W przeciwieństwie do innych płazów, ropuchy nie są związane z danym źródłem wody. Ważnym czynnikiem prowadzącym do utrzymania populacji na dostatecznym poziomie jest przede wszystkim utrzymywanie wyżej opisanych rezerwuarów. Jeśli jednak dojdzie do takiej sytuacji, kiedy jedna z sadzawek wyschnie, powinna zostać zrekompensowana w nieco innym miejscu. Poza okresem rozrodczym ropucha przebywa w miastach, parkach, ogrodach, łąkach czy polach, a także na obszarze nieużytków o glebach lekkich, suchych, a przede wszystkim piaszczystych. Oczywiście wskazane są siedliska bogate w drzewostan, co po pierwsze wzbogaca potencjalną dietę ropuchy, a po drugie zapewnia odpowiednią bazę kryjówek.

[madohora]

Przez około 50 – 60 dni trwa rozwój jaj, a później kijanek. W momencie największego wzrostu larwy osiągają aż 4,5 cm, dorównując w ten sposób niektórym osobnikom dorosłym. I pomyśleć, że takie rozmiary można osiągnąć odżywiając się dietą roślinną, która wraz z przeobrażeniem zostaje diametralnie zmieniona. Płaz z roślinożercy staje się owadożercą. Uwielbia komary, muchówki, ale także nie pogardzi mięczakami. Naukowcy w przewodach pokarmowych ropuch zielonych znajdowali oprócz chitynowych pancerzyków, fragmenty strawionych ślimaków. Do przemiany kijanki w dorosłą ropuchę zieloną dochodzi w sierpniu, jednak ciężko jest wyznaczyć stałą granicę dla wszystkich osobników, ponieważ okres rozrodczy trwa przez trzy miesiące, a w tym czasie do kopulacji dochodzi niemal codziennie i bywają obserwowane larwy w różnych stadiach rozwojowych.

[madohora]

Do tego należy dołożyć pasożyty przenoszące niebezpieczne choroby, przed którymi ropuchy zielone nie wykształciły żadnych systemów obronnych. Mało tego stosując środki ochrony roślin wpływamy negatywnie na gospodarkę mineralno-hormonalną organizmu płaza, co ostatecznie prowadzi do śmierci zwierzęcia.

[madohora]

Są to zwierzęta o różnej wielkości ciała (do 25 cm). Charakterystycznymi cechami budowy ich ciała są: krępa, zwarta sylwetka, rozszerzona w odcinku tułowiowym, i krótkie kończyny tylne. W szczęce górnej i żuchwie brak zębów. W szkielecie brak żeber. Na skórze występują modzele. Język wąski, duży, nieprzyrośnięty z tyłu. Mają ucho środkowe i błony bębenkowe. Samce ropuch mają narządy Biddera. Ropuchy są mięsożerne.

[madohora]

[madohora]

Kladogram za Van Bocxlaer et al, 2009 ukazujący pozycję ropuchy zielonej wśród ropuchowatych. Widać, że umieszczane z nią dawniej w jednym rodzaju Bufo gatunki znajdują się w różnych miejscach kladogramu. Poza tym jeden z gatunków zaliczonych do rodzaju Pseudepidalea zajmuje miejsce oddalone od innych przedstawicieli rodzaju.

[madohora]

Za oczami o poziomych źrenicach widnieją wydatne gruczoły przyuszne. Występuje błona bębenkowa. Samce mają rezonatory używane do nawoływań.

[madohora]

Gruczoły ropuch wydzielają jad zawierający bufotalinę działającą na serce i bufogeninę (związek halucynogenny i uspokajający)

[madohora]

Podczas gdy wrodzony racjonalizm skłania jednak pumy do oddawania dzierżawy dużym misiom, rywalizacja z wilkami jest bardziej zaciekła. Wataha jest co prawda w stanie pochwycić kolację pumy, a nawet ją zabić, ale w pojedynkach jeden na jednego, kot zazwyczaj wygrywa. Problemu nie sprawiają mu również potyczki z mniejszymi drapieżnikami typu ryś, rosomak czy kojot. Z pumą mija się natomiast szerokim okręgiem.

[madohora]

Jest jeszcze jeden gatunek, który dzieli siedliska z pumą i to bez specjalnej przyjaźni. Zważywszy na to, że to człowiek wdarł się siłą buldożerów na terytorium dzikich kotów, kuguary pozostają dość ugodowe i jeśli mogą, unikają kontaktów z dwunożnymi niszczycielami. Ataki się jednak zdarzają i najczęściej wynikają z poczucia zagrożenia. Z badań północnoamerykańskich wynika, że tylko kilka procent spotkań oko w oko kończy się napaścią i zazwyczaj chodzi o samicę z młodymi. Tym niemniej śmiertelnych ofiar kuguarów na obu kontynentach nie brakuje, a niestety zazwyczaj są to dzieci, które nie mają szans na przeżycie starcia z mocnymi szczękami pumy. Survivalowe przewodniki radzą przy tym, aby spotkawszy lwa górskiego nie uciekać, nie stać bez ruchu i nie udawać martwego, ale raczej starać się zastraszyć zwierzę wrzaskiem i agresywnym zachowaniem.

[madohora]

Okres godowy traszek zwyczajnych (Lissotriton vulgaris) rozpoczyna się bardzo szybko, bowiem płazy już po wybudzeniu z zimowego letargu na przełomie marca i kwietnia przystępują do poszukiwania odpowiednich dla siebie terytoriów. Jak już znajdą miejsce, w którym na świat przyjdzie ich potomstwo, to samce muszą udowodnić samicom, że właśnie z nimi warto wejść w związek. Nawet tak małe organizmy, bo dorastające do 11 cm i ważące zaledwie 5 gramów traszki, wykształciły cały zespół zachowań oraz gestów, których pozazdrościłby niejeden Casanova. Tym wyczynom bacznie przygląda się pani traszka, przed którą odbywa się cały spektakl. Najpierw samiec patrzy jej prosto w oczy, po czym zaczyna wykonywać ruchy ogonem. Raz w lewo, raz w prawo, a czasami potrząsa samą końcówką. Przemieszcza się a to do przodu, a to do tyłu, wygina ogon i znowu potrząsa jego końcówką, tym razem skierowaną w stronę zainteresowanej samicy. Jakby krzyczał do niej: „Chodź ze mną! Zobacz jaki mam super ogon!” Ale na tym nie koniec godowych pokazów. Samiec odskakuje raz na lewo, raz na prawo, kręci się wokół własnej osi, po czym zwalnia, delikatnie podchodzi do samicy i wykonuje gwałtowny ruch, na końcu którego zgina ogon potrząsając nim z powrotem. Rytuał godowy, jak na tak małe zwierzę, jest bardzo rozbudowany. Oprócz języka ciała, ważne są także walory wzrokowe. Na ten szczególny czas, od głowy aż po ogon, na ciele samca wyrasta specjalny fałd skórny nazywany grzebieniem. Widoczny w wodzie, osiąga wysokość 10 mm i ma postrzępione krawędzie. Dochodzi do nabrzmienia tzw. warg kloakalnych – jest to oznaka, że narząd płciowy płaza nabrał gotowości do rozrodu. Brzuch przyjmuje żółte ubarwienie, a plamy na nim stają się większe, bardziej wyraźne. Samica ma przy tym bardziej niepozorną urodę. Nie jest aż tak bogato przyozdobiona, a na dodatek powierzchnia jej skóry ma chropowatą strukturę, z kolei u samca brak jakichkolwiek brodawek. W stanie gotowości rozrodczej traszki zwyczajnej trwają od maja do października w zależności od tego w jakich szerokościach geograficznych żyją. Potem wychodzą na brzeg i porzucają podwodne życie. Szukają wilgotnych kryjówek, jamek, piwnic, podziemnych norek po to, by przetrwać dzień, a następnie wyruszyć na nocne łowy. Zarówno w czasie godów, jak również poza nimi traszki zwyczajne wiodą głównie nocny tryb życia. Teoretycznie szansa na bycie ofiarą jest wtedy mniejsza, ale nie o to przede wszystkim chodzi. Nocą jest wyższa wilgotność, temperatura niższa, zatem traszka nie wyschnie. Poza tym jej potencjalne ofiary także wykazują wyższą aktywność dobową w świetle księżyca, aniżeli miałby być oświetlane przez słońce. Płaz odżywia się ślimakami, dżdżownicami, pająkami, larwami owadów oraz postaciami dorosłymi. Niestety na lądzie brak jej podwodnej gracji połączonej ze zwinnością lisa buszującego po kurniku. Ucieczka przed drapieżnikami w jej wykonaniu graniczy z cudem, dlatego natura wyposażyła traszkę zwyczajną w gruczoły jadowe ukryte w skórze.

[madohora]

Pula genów grupy jednych i drugich osobników ulega rozległym zmianom, które uwidaczniają się, np. poprzez różny wygląd zwierząt, zmiany zachowania, czy zmiany w fizjologii. Przymiotnik „sympatryczna” określa rodzaj tworzenia nowych istot. Stosujemy go wtedy, gdy mamy do czynienia z populacjami danego gatunku występującymi obok siebie i nie dzieli ich żadna granica, a pewna grupa zwierząt zaczyna specjalizować się w jakiejś dziedzinie. Na przykład gatunek „X” polujący na płazy oraz owady występuje w Polsce. Część osobników preferuje polowania na owady. Z czasem ta grupa zaczyna się wysoko specjalizować w polowaniu na te zwierzęta, że dochodzi do wykształcenia cech umożliwiających chwytanie owadzich ofiar na skutek izolacji rozrodczej. Tzn. osobniki wyspecjalizowane nabywają inne upodobania względem środowiska życia, a także całego rozrodu i ot mamy nowy gatunek „Xa”. Ten proces nie ominął traszek. Otóż traszka karpacka oraz traszka zwyczajna to dwa zupełnie różne gatunki. Najprawdopodobniej za wyodrębnieniem traszki karpackiej oraz uznaniem za odrębny takson, stał powyżej opisany proces. Oba płazy do dzisiaj występują na tym samym terenie, ich populacje przenikają się, a różnicowanie obu gatunków miało miejsce między miocenem oraz późnym pliocenem, czyli 6,3 mln – 3,7 mln lat temu. Ostateczny proces powstawania jednak dopiero był przed nami. 1,4 – 0,9 mln lat temu, gdy zaczynała się epoka lodowcowa, doszło do izolacji populacji karpackiej, co ostatecznie przełożyło się na powstanie nowego gatunku traszek w takiej formie, w jakiej ją znamy obecnie. Zlodowacenie przypieczętowało tylko procesy, które zaszły dużo wcześniej. Tak myślano do tej pory.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[balzack]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

"Japońskie zoo nieskutecznie próbowało doprowadzić do kopulacji pary hien przez cztery lata, dopóki nie zorientowało się, że oba zwierzęta to samce."

[madohora]

"Rzeczywisty rozmiar niedźwiedzi w porównaniu do człowieka"

[madohora]

[madohora]

Scena zanoszenia przez lud modłów o deszcz do Władcy Smoków znalazła się w zakończeniu słynnego filmu Żółta ziemia w reż. Chen Kaige. Obraz ten jest uważany za jeden z pierwszych i najważniejszych filmów tzw. piątej generacji, a sama scena symbolizuje odwrócenie się narodu od ideologii partii komunistycznej i powrót do tradycji po 1979 r.

[madohora]

Smok chiński, a zwłaszcza żółte lub złote smoki z pięcioma pazurami na każdej stopie, były symbolami władców wielu chińskich dynastii. Tron cesarski nazywany był „Smoczym tronem”. W czasach późnej dynastii Qing, smok został nawet umieszczony na chińskiej fladze narodowej. Założenie ubioru z wizerunkiem smoka dawało spore przywileje towarzyskie. Smoki są przedstawione również na płaskorzeźbach w pałacach cesarskich i na trumnach cesarzy, tak jak w pekińskim Zakazanym Mieście.

[madohora]

Jednym z wczesnych przedstawień były właśnie „smokoświnie”. To zawinięte, o wydłużonym ciele stworzenie, o głowie przypominającej głowę dzika. Znak oznaczający we wczesnym piśmie chińskim smoka jest podobnie zawinięty, jak smocze amulety z okresu Shang.

[madohora]

Chińskie lub tybetańskie smoki mają po pięć palców na każdej stopie, koreańskie smoki i indonezyjskie mają po cztery a japońskie po trzy. By wyjaśnić ten fenomen, chińska legenda głosi, że pierwotnie wszystkie smoki pochodziły z Chin, a po ich opuszczeniu gubiły palce, tym więcej, im bardziej oddalały się od ojczyzny. Z tego powodu smoki mogą istnieć jedynie w Chinach, Korei, Indonezji i Japonii, ponieważ gdyby chciały zapuścić się jeszcze dalej, zabrakłoby im palców. Japońska legenda, powstała później, jest dokładnie odwrotna. Głosi ona, że smoki pochodzą z Japonii, a w miarę oddalania się od niej przybywa im palców. Nie mogą więc podróżować dalej niż poza wymienione już kraje, gdyż następne palce nie miałyby już im gdzie wyrosnąć. Obydwie te legendy są odrzucane w Korei i Indonezji.

[madohora]

Shenlong (神龍), Duchowy Smok - odpowiedzialny za ilość deszczu i wiatru w każdym miejscu na ziemi; czczony 15 dnia każdego miesiąca

[madohora]

Cyfra dziewięć jest uważana w Chinach za szczęśliwą, symbolizuje doskonałość oraz yang. Jako taka jest często łączona z chińskim smokiem. Na przykład, chiński smok opisywany jest najczęściej przez dziewięć atrybutów i zazwyczaj w 117 rozmiarach – 81 (9x9) męskich i 36 (9x4) żeńskich.

[madohora]

Zielony Smok Qing Long – 青龍 jest jednym z czterech strażników nieba i reprezentuje Wschód, pozostałe trzy to Zhu Que – 朱雀 (czerwony Feniks), Bai Hu – 白虎 (biały tygrys) oraz Xuan Wu – 玄武 (czarne, żółwiopodobne stworzenie). W tym kontekście, smok jest związany z żywiołem Drzewa (jednym z pięciu chińskich żywiołów, wykorzystywanych m.in. w Feng shui).

[madohora]

Ostatnio chińskie smoki pojawiły się jako motyw w japońskiej mandze i anime, m.in. Dragon Ball oraz Dragon Ball Z, które stały się popularne w całej Azji.

[madohora]

Long - jedno z gł. przedstawień w chiń. mitologii i ikonografii;

[madohora]

Opowiadania o nich dotarły do Japonii wraz z innymi wierzeniami chińskimi. Po rozpowszechnieniu się legend o smokach, zaczęły one przejmować częściowo rolę, które były uważane za bóstwa wody. Pod wpływem chińskich podań o latających smokach, które potrafiły również nurkować, mieszkańcy archipelagu uznali pojawienie się takiej istoty na niebie za dobry omen.

[madohora]

O smoku mieszkającym w stawie można przeczytać w opowiadaniu Kyōki Izumiego (1873–1939) Yasha-ga-ike ( Staw Demonów). Młody naukowiec nazywający się Akira Hagiwara wędruje po Japonii zbierając legendy, aż pewnego dnia spotyka starca o imieniu Yatabei, który twierdzi, iż jest strażnikiem Stawu Demonów i trzy razy dziennie o określonych godzinach musi uderzać w dzwon, aby smoczyca zamieszkująca staw nie zatopiła wiosek w dolinie. Wkrótce po tym spotkaniu staruszek umarł, a Akira postanowił zastąpić go i pilnować, aby władczyni stawu nie zatopiła doliny. Ożenił się z córką kapłana z wioski i zamieszkał nieopodal stawu. Po pewnym czasie w wiosce zaczęła panować susza, a mieszkańcy zdecydowali się wywabić smoka z jeziora, zaczęli zanieczyszczać staw, lecz nie przynosiło to żadnego skutku. Postanowili poświęcić najpiękniejszą dziewczynę z okolicy – żonę Akiry, która dobrze znała historię poprzedniej ofiary: ta ze wstydu utopiła się w stawie i według legendy stała się smoczycą. Akira próbował powstrzymać mieszkańców, lecz rzucili się na niego i chcieli go zabić. Przerażona kobieta przebiła się nożem, a pogrążony w żałobie mężczyzna przestał bić w dzwon i całą dolinę zalały wzburzone wody tryskające z dna Stawu Demonów

[madohora]

W świątyni Sensō-ji w tokijskiej dzielnicy Asakusa co roku (od 1958 r.) w dniu 18 marca odbywa się Kinryū-no-mai (Taniec Złotego Smoka) na pamiątkę cudownego zdarzenia, które miało miejsce w 628 roku. Wtedy to dwóch rybaków – braci Hinokuma (Hamanari i Takenari) – wyłowiło z rzeki Sumida posąg bodhisattwy Kannon. Ujrzeli wówczas ogromnego, złotego smoka, który wypłynął na powierzchnię wody, a potem wzbił się w powietrze. Posąg początkowo umieszczono w domu szefa wioski, Nakamoto Hajino, który przekształcił go w świątynię. W 645 r. zbudowano dla posągu świątynię Sensō-ji, zwaną także Kinryū-zan (Świątynią Złotego Smoka).

[madohora]

Yamata no Orochi (jap. 八岐大蛇、八俣遠呂智、八俣遠呂知 Ośmio-rozgałęziony olbrzymi wąż) lub Orochi (Olbrzymi wąż) – legendarny potwór o ośmiu głowach i ośmiu ogonach. Zastraszył on parę bóstw ziemskich i nakazał, aby oddawali mu co roku jedną ze swoich córek. Został podstępem zabity przez Susanoo w pobliżu źródła rzeki Hi (簸川 Hi-kawa), w prowincji Izumo. Bóg burz upił potwora sake, a następnie, gdy bestia zasnęła, pociął ją na kawałki za pomocą swojego miecza. W środku węża znajdował się Miecz-Trawosiecz, który bóstwo mórz przekazało swojej siostrze – Amaterasu

[madohora]

Zennyo Ryūō (jap. 善女龍王) – smoczyca, która objawiła się założycielowi szkoły shingon – Kūkaiowi, podczas odprawiania modlitwy o deszcz w świątyni Tōdai-ji w Narze. Według legend w 1335 r. smok Zentatsu ukazał się cesarzowi Go-Daigo ostrzegając go przed zamachem na jego życie

[madohora]

Tarō Urashima (jap. 浦島太郎 Urashima Tarō) – młody rybak, który ocalił żółwia, za co został nagrodzony wizytą w pałacu władcy mórz (Ryūgū-jō), znajdującym się na dnie oceanu

[madohora]

Smok wawelski – legendarny smok, którego kryjówką miała być jaskinia zwana Smoczą Jamą u podnóża wzgórza wawelskiego w Krakowie

[madohora]

Tymczasem walka ze smokiem została wykorzystana przez jednego z braci. Zrzucił on winę za śmierć brata na potwora i pozbył się konkurenta do tronu: i zaraz potem młodszy napadł i zgładził brata, wspólnika zwycięstwa i królestwa, nie jako towarzysza, lecz jako rywala. Za zwłokami jego z krokodylowymi postępuje łzami. Łże, jakoby zabił go potwór, ojciec jednak radośnie przyjmuje go jako zwycięzcę. Często bowiem żałoba przezwyciężona zostaje radością ze zwycięstwa. Zbrodnię wykryto dopiero po pewnym czasie, a jej sprawca został skazany na wieczne wygnanie. Stąd po Grakchu na tron nie wstąpił żaden z jego synów, lecz córka Wanda.

[madohora]

W dalszej części opowiadania Długosz oparł się na wersji zapisanej w Kronice książąt polskich. Smok został więc zabity przez samego Kraka, któremu wdzięczni mieszkańcy nadali tytuł „oswobodziciela ojczyzny”: lecz, gdy to stało się bardziej uciążliwe dla księcia niż dla mieszkańców, który obawiając się, by po jego śmierci całkiem nie opustoszało miasto, rozkazał ścierwa rzucane smokowi wypełniać siarką, próchnem, woskiem, żywicą i smołą, zażec ogniem i tak rzucić bestii, która ze zwykłą jej żarłocznością pochłonąwszy je, od żaru i płomieni trawiących jej wnętrze od razu padła i zginęła. Po zabiciu potwora i okropnego zwierza, który u pewnych pisarzy występuje pod mianem smoka, miasto Kraków, wybawione wbrew nadziei od ogromnego niebezpieczeństwa, zaczęło coraz bardziej rozwijać się i łatwo osiągnęło pierwszeństwo. Sam zaś książę Krak, który swą sztuką zgładził olbrzymiego potwora, nazwany ojcem i oswobodzicielem ojczyzny

[madohora]

W 1555 roku Marcin Kromer, w dziele O pochodzeniu i czynach Polaków, pierwszy podważył wiarygodność legendy. Jako pierwszy podał też nazwę kryjówki smoka: w każdym razie głęboka jaskinia wydrążona w skałach istnieje do dziś dnia: zwą ją Smoczą Jamą (specum draconis vocant

[madohora]

Zwolennikiem ludowej genezy legendy był Aleksander Brückner, który sądził, że krążyło najpospolitsze podanie o smoku, co ludzi i bydło pożerał, aż go szewczyk Skuba sztuką szewską zgładził. To podanie znane w formie pierwotnej jeszcze Bielskiemu z XVI w., Wincenty oszlachcił

[madohora]

Plezia odrzucał jednak próbę powiązania krakowskiej legendy z Biblią lub opowieściami o świętym Jerzym. Według niego legenda o smoku wawelskim była w tej postaci, w jakiej jest współcześnie znana z zabytków literackich, skrzyżowaniem prastarego wątku, występującego w literaturze antycznej i średniowiecznej, o zabiciu smoka przez założyciela miasta z zaczerpniętym przez mistrza Wincentego z Romansu o Aleksandrze Wielkim motywem zgładzenia potwora przez podsunięcie mu palącego pokarmu. Marek Parchem zwraca jednak uwagę, że na biblijne podłoże legendy o smoku wawelskim u Kadłubka może wskazywać specyficzna terminologia użyta w odniesieniu do zwierząt podrzucanych potworowi na pożarcie. Parchem zauważa też, że w badaniach nad genezą legendy o smoku wawelskim zbytni nacisk kładzie się na znalezienie jednego jej źródła, pomijając możliwość, że Kadłubek mógł połączyć miejscowe podania, legendy dotyczące Aleksandra i św. Jerzego i tradycję biblijną.

[madohora]

W utworze zostały umiejętnie skomponowane w spójną całość schematy powieści szpiegowskiej i powieści podróżniczej. Humor sytuacyjny oraz słowny (przejawiający się np. w nadawaniu bohaterom zabawnych nazwisk, np. Chryzostom Trąba, nadworny malarz księcia Kraka, nadworny astrolog Onufry Arkadiusz Paralaksa itp.), perypetie głównych bohaterów i szczęśliwe zakończenie zostało docenione przez czytelników: od chwili pierwszego ukazania się na rynku księgarskim powieść była wielokrotnie wznawiana, przy czym autorem projektów plastycznych wykorzystanych w filmach, jak i książkach jest Alfred Ledwig.

[madohora]

Drugim wątkiem są wydarzenia w Krainie Deszczowców. Najwyższy Deszczowiec z pomocą szpiegów usiłuje zmusić profesora Gąbkę do współpracy polegającej na wyhodowaniu do celów militarnych ogromnych żab latających, a po stanowczej odmowie uczonego wtrąca go do więzienia. Na tym tle pokazane są mechanizmy państwa totalitarnego i społeczeństwa żyjącego w ciągłym zastraszeniu, w którym budzi się poczucie krzywdy i chęć zmian.

[madohora]

Smok – rodzaj dużego drapieżnego archozaura żyjącego w późnym triasie na terenach współczesnej Europy. Jego skamieniałości pochodzą z datowanych na przełom noryku i retyku (205–200 mln lat) osadów w cegielni w Lisowicach koło Lublińca. Mierząc 5–6 m długości, z czego blisko 50–60 cm przypadało na czaszkę, był jednym z największych triasowych archozaurów. Jego pozycja filogenetyczna jest trudna do ustalenia – Smok wykazuje pewne cechy występujące u teropodów, rauizuchów i bardziej prymitywnych archozaurów.

[madohora]

W 2012 roku z późnotriasowego stanowiska w Porębie opisano zęby bardzo podobne do tych pochodzących od Smok wawelski – prawdopodobnie należą one do tego samego lub blisko z nim spokrewnionego taksonu[7]. Na przełomie 2011 i 2012 roku wykonano rekonstrukcję szkieletu, który wystawiono w muzeum w Lisowicach

[madohora]

Smok był drapieżnikiem. Trzon jego kości ramiennej był skręcony, co początkowo uznano za cechę zaawansowaną jako teropoda, umożliwiającą mu chwytanie ofiar za pomocą kończyn przednich. Oprócz smoka w Lisowicach odnaleziono również skamieniałości dicynodonta Lisowicia bojani, wczesnego przedstawiciela ssakokształtnych z rodzaju Hallautherium, małych dinozauromorfów, pterozaurów, krokodylomorfów, gadów ryjogłowych, dużych kapitozaurów i niewielkich plagiozaurów, ryb dwudysznych i prawieczkokształtnych oraz rekinów z grupy Hybodontiformes. Ofiarami smoka mogły padać dicynodonty z gatunku Lisowicia bojani – osiągały one jednak olbrzymie rozmiary (największe ze wszystkich znanych dicynodontów). Dorosłe osobniki mogły być więc zbyt duże dla smoka. W 2011 roku opisano ślady ukąszeń zachowane na żebrach i kościach kończyn tylnych młodych dicynodontów. Ślady te odpowiadały kształtem zębom smoka, co sugeruje, że zjadał on dicynodonty. Prawdopodobnie powstały one w wyniku skutecznego ataku na żywe zwierzęta, choć nie można wykluczyć padlinożerności. Ślady zębów archozaurów na kości dicynodonta odnaleziono również w Zawierciu (w osadach noryku, czyli o wieku zbliżonym do lisowickich). W tym przypadku bardziej prawdopodobne jest, że dwa archozaury pożywiały się padliną dicynodonta. Analiza koprolitów wskazuje, że smok połykał kości ofiar. Stan większości szczątków nie pozwala na dokładną identyfikację, jednak niektóre są kośćmi temnospondyli i dicynodontów. W koprolitach znajdowane są również szczątki zębów smoka, co oznacza, że podczas gryzienia zęby łatwo się łamały i mieszały z pokarmem. Inną możliwością jest kanibalizm.

[madohora]

Jest gatunkiem typowym rodzaju Draco. Występuje w Azji Południowo-Wschodniej – na Filipinach, Borneo, Sumatrze oraz w Tajlandii, Wietnamie i Indonezji, gdzie zamieszkuje lasy tropikalne i plantacje kauczuku. Prowadzi nadrzewny tryb życia.

[madohora]

[madohora]

Wobec powyższego do dinozaurów zalicza się również ptaki. Z kolei dinozaury nie będące ptakami określa się mianem non-avian dinosaurs, tłumaczonym na język polski jako „nieptasie dinozaury”, pojawia się też określenie „nieptasie teropody”

[madohora]

Odkąd naukowcy zaczęli badać i opisywać pierwsze skamieliny nieptasich dinozaurów w pierwszej połowie XIX wieku, zmontowane szkielety nieptasich dinozaurów stały się głównymi atrakcjami muzeów wielu krajów, a dinozaury stały się częścią kultury. Wielkie rozmiary niektórych grup, jak również niekiedy przerażająca i fantastyczna natura, zapewniły tym stworzeniom regularną obecność w bestsellerach książkowych i filmowych, jak Zaginiony świat Arthura Conan Doyle'a czy Park Jurajski Michaela Crichtona. Trwały entuzjazm opinii publicznej dla tych zwierząt doprowadził do znacznego wsparcia finansowego dla poświęconej im dziedziny nauki. Media regularnie donoszą o nowych odkryciach.

[madohora]

Niektóre żywiły się pędami roślin, nasionami, inne mięsem, rybami, owadami, występowała wśród nich też wszystkożerność. Ich przodkowie poruszali się na dwóch kończynach. Niektóre, jak Ammosaurus czy Iguanodon, mogły przemieszczać się na dwóch bądź czterech łapach. Częste były też różne modyfikacje czaszki, jak rogi czy kryza. Zdarzał się też kostny pancerz. Wiele także mezozoicznych form osiągało wielkość człowieka lub mniejszą. Współczesne ptaki też zazwyczaj nie są duże. Dinozaury zajmują obecnie wszystkie kontynenty. Ich skamieniałości wskazują, że również w przeszłości cechowały się globalnym zasięgiem, chociażby w epoce jury wczesnej. Dzisiaj zajmują większość nadających się siedlisk, zarówno lądowych, jak i morskich. Istnieją dowody na to, że niektóre nieptasie dinozaury, jak mikroraptor, potrafiły latać bądź przynajmniej szybować, a inne, jak spinozaury, wiodły częściowo wodny tryb życia.

[madohora]

dół podskroniowy w czaszce naprzeciw otworu podskroniowego

[madohora]

kość promieniowa nie osiąga 80% długości kości ramiennej

[madohora]

proksymalna powierzchnia stawowa dla strzałki na kościach skokowej i piętowej zajmuje mniej niż 30% poprzecznego wymiaru tych kości

[madohora]

cnemial crest piszczeli, czyli grzebień na jej przedniej powierzchni, biegnie przednio-bocznie, a więc zakrzywia się ku przodowi i zewnętrznej stronie kości

[madohora]

Dinozaury dzielą również różnorodne inne cechy szkieletu. Jednakże często spotyka się je i u innych grup archozaurów lub też nie występują u wszystkich wczesnych dinozaurów, dlatego nie można określić ich synapomorfiami. Dla przykładu dinozaury jako diapsydy miały pierwotnie dwie pary otworów skroniowych w czaszce (tzw. okna skroniowe leżące za oczami); jako zaś archozaury (grupa diapsydów) posiadają dodatkowe otwory: przedoczodołowy i w żuchwie. Co więcej, kilka cech uznanych niegdyś za synapomorfie dinozaurów okazało się być starszymi od tej grupy lub też nie występowały u najwcześniejszych jej przedstawicieli, a rozwinęły się niezależnie u różnych grup dinozaurów. Wymienia się tutaj wydłużoną łopatkę, kość krzyżową złożoną z co najmniej trzech zrośniętych kręgów (3 występują u niektórych innych archozaurów, ale tylko 2 ma herrerazaur) i panewkę stawu biodrowego z otworem w środku powierzchni wewnętrznej (zamknięta panewka występuje np. u saturnalii, wczesnego zauropodomorfa z Argentyny). Inna trudność w identyfikacji wyróżniających dinozaury cech wynika z ubogiej wiedzy dotyczącej wczesnych dinozaurów i innych archozaurów oraz łączących je podobieństw w różnych aspektach. Zwierzęta te często były w literaturze źle klasyfikowane.

[madohora]

Opisane położenie kończyn pozwoliło również na dwunożność. Nieptasie dinozaury poruszające się na dwóch nogach cechuje bardziej cylindryczna głowa kości udowej. Na bocznej powierzchni szyjki znajdowało się wybrzuszenie przypominające z wyglądu krętarz większy, pokryte za życia chrząstką. Mogła się tam znajdować kaletka stawowa.

[madohora]

Ewolucja dinozaurów po okresie triasu odzwierciedla zmiany w roślinności i położenia kontynentów. W późnym triasie i wczesnej jurze były one połączone w pojedynczy superkontynent Pangeę. Zamieszkiwała go ogólnoświatowa fauna złożona głównie z mięsożernych celofyzoidów i roślinożernych wczesnych zauropodomorfów. Rośliny nagonasienne, zwłaszcza zaś iglaste, stanowiące potencjalne źródło pożywienia, uległy w późnym triasie radiacji. Wczesne zauropodomorfy nie dysponowały jeszcze wysublimowanymi mechanizmami rozdrabniania pokarmu w jamie ustnej, wobec czego musiały wykorzystywać inne sposoby rozdrabniania go w dalszych odcinkach przewodu pokarmowego[56]. Ogólne podobieństwo faun dinozaurów trwało do środkowej, a nawet późnej jury, kiedy większość terenów zamieszkiwały takie drapieżniki, jak ceratozaury, spinozaury i karnozaury oraz roślinożercy w postaci ptasiomiednicznych stegozaurów i olbrzymich zauropodów. Za przykład wystarczyć może północnoamerykańska formacja Morrison i Tendaguru z Tanzanii w Afryce. Pewne różnice wykazują dinozaury z terenów Chin. Żyły tam wyspecjalizowane teropody sinraptory (bliscy krewni allozaurów) i niezwykłe długoszyje zauropody, jak mamenchizaur. Prozauropody już wyginęły, coraz częstsze stawały się ankylozaury i ornitopody. Do najpopularniejszych roślin należały iglaste i Pteridophyta. Zauropody, jak wcześniejsze prozauropody, nie rozdrabniały pokarmu w jamie ustnej, ale ptasiomiedniczne wykształciły różnorodne sposoby rozdrabniania pokarmu już w jamie ustnej. Miały prawdopodobnie narządy przypominające policzki do trzymania pokarmu w jamie ustnej, miażdżyły pokarm ruchami szczęki i żuchwy. Innym ważnym wydarzeniem ewolucyjnym jury było pojawienie się ptaków, które wykształciły się z celurozaurów z grupy maniraptorów.

[madohora]

Koniec okresu kredowego wyznacza wymieranie, które wydarzyło się 66 milionów lat temu. Spowodowało ono zniknięcie z powierzchni Ziemi wszystkich dinozaurów z wyjątkiem ptaków Neornithes. Przeżyły też niektóre inne grupy diapsydów, jak krokodyle, żółwie, jaszczurki, węże, sfenodonty i Choristodera.

[madohora]

Dinozaury stanowią klad, obejmujący według większości analiz filogenetycznych dwie główne gałęzie: dinozaury gadziomiedniczne i dinozaury ptasiomiedniczne. Gadziomiedniczne obejmują taksony, których ostatni wspólny przodek z ptakami żył później niż ostatni wspólny przodek z ptasiomiednicznymi. Ptasiomiednicze znowu mają ostatniego wspólnego przodka z triceratopsem późniejszego niż z gadziomiednicznymi. Anatomicznie te dwie grupy w sposób najłatwiej zauważalny różni budowa miednicy. Wczesne gadziomiedniczne, czyli Saurischia – od wywodzących się ze starożytnej greki słów sauros (σαῦρος) oznaczającego jaszczura i ischion (ἰσχίον) znaczącego biodro – zachowały strukturę stawu biodrowego ich przodków. Ich kość łonowa kieruje się dogłowowo (do przodu). Ta podstawowa forma została zmodyfikowana przez rotację miednicy w tył o różne kąty u kilku grup (herrerazaur, terizinozauroidy dromeozaury i ptaki). Saurischia obejmują teropody, wyłącznie dwunożne, o szerokim wachlarzu diet, oraz zauropodomorfy, długoszyich roślinożerców, w tym zaawansowane grupy czworonożne.

[madohora]

Od ponad wieku naukowcy zdawali sobie sprawę, że wiele dowodów wskazuje na bliskie pokrewieństwo ptaków i jednej z grup archozaurów – jedyną obecnie żyjącą grupą siostrzaną ptaków są należące do archozaurów krokodyle. Gdyby ranga grupy systematycznej i pozycja w hierarchii systemu linneuszowskiego zależała tylko od pokrewieństwa, jak tego chcą kladystycy, to wówczas zgodnie ze spostrzeżeniami niektórych paleontologów ptaki należałoby umieścić wśród należących do archozaurów teropodów (tzn. wśród dinozaurów). Byłoby to jednak niedogodne z powodów praktycznych: ptaki to bogata w gatunki grupa czworonogów (Tetrapoda), jej przedstawiciele wykazują duże zróżnicowanie pod względem ekologicznym. Przypisanie ptakom rangi niższej od gromady, w nadrzędzie dinozaurów, ograniczyłoby możliwości odzwierciedlenia tego zróżnicowania w systematyce. Jednak wśród paleontologów brak zgody co do tego, która grupa gadów jest najbliższa ptakom – niektórzy z nich kwestionują pochodzenie ptaków od teropodów, wskazując na brak jednoznacznych dowodów umożliwiających rozstrzygnięcie wzajemnych relacji filogenetycznych wśród archozaurów. Ponadto ptaki, w związku z uzyskaniem zdolności do lotu i związaną z tym gruntowną przebudową ciała, wykazują wiele cech wspólnych, a ich budowa odróżnia je wyraźnie od pozostałych archozaurów. Jednak najwcześniejsze ptaki i spokrewnione z nimi nieptasie teropody także wykazują wiele podobieństw, a niektóre cechy uznawane za wyróżniające ptaki (np. obecność piór) pojawiały się także u innych grup nieptasich dinozaurów. Wielu zoologów z różnych powodów zdaje się nie zauważać pojawiających się coraz nowych dowodów na pochodzenie ptaków od archozaurów, czy też dokładniej – od teropodów. Powoduje to problemy w wypracowaniu wspólnego stanowiska pomiędzy filogenetykami-kladystami i systematykami. Nieortodoksyjną propozycję konsensusu przedstawił Benton: przy zachowaniu rangi ptaków jako gromady, zasugerował on włączenie jej jako jednostki podrzędnej do nadrzędu Dinosauria (a więc niższej niż gromada rangi systematycznej). Konsekwencją braku powszechnie przyjętego stanowiska w sprawie umiejscowienia ptaków w hierarchii systematycznej jest to, że w podręcznikach, bazach informacji taksonomicznej i encyklopediach, ptaki cały czas są traktowane jako niezależna od dinozaurów gromada w obrębie czworonogów (Tetrapoda)

[madohora]

Możliwość, że dinozaury są przodkami ptaków, zasugerował po raz pierwszy w 1868 Thomas Henry Huxley[b][142]. Po pracy Gerharda Heilmanna z początku XX wieku teorię dinozaurzego pochodzenia ptaków porzucono. Poparto pomysł, zgodnie z którym ptaki pochodzą od tekodontów. Kluczowym szczegółem potwierdzającym taką tezę był podejrzewany brak obojczyka u dinozaurów[143]. Jednakże późniejsze odkrycia pokazały, że obojczyki nie były wcale nieobecne w tej grupie, mogły one tworzyć pojedyncze złączone widełki[58]. Obojczyki dinozaurów odkryto już w 1924 u owiraptora, ale niesłusznie uznano je za interclavicle[144]. W latach siedemdziesiątych XX wieku John Ostrom powrócił do teorii dinozaurzego pochodzenia ptaków[145]. W następnych dekadach pogląd ten nabrał rozpędu w związku z nadejściem analizy kladystycznej[146] i wielkim postępem w odkryciach niewielkich teropodów i wczesnych ptaków[37]. Wspomnieć należy szczególnie skamieliny z formacji Yixian, gdzie znaleziono różnorodne nieptasie teropody i wczesne ptaki, w tym formy pokryte pewnego typu piórami[58]. Ptaki dzielą ponad setkę różnych cech anatomicznych z nieptasimi teropodami, które uznano ogólnie za ich najbliższych wymarłych krewnych

[madohora]

Od lat dziewięćdziesiątych odkryto dużą liczbę kolejnych pierzastych dinozaurów. Zapewniło to silniejsze wsparcie tezy o bliskich pokrewieństwie pomiędzy dinozaurami w tradycyjnym rozumieniu a ptakami nowoczesnymi. Większość z takich osobników pochodzi z formacji Yixian z Liaoning w północno-wschodnich Chinach. W okresie kredy ziemie te stanowiły część kontynentu wyspowego. Choć pióra znaleziono tylko w kilku miejscach, możliwe, że nieptasie dinozaury żyjące gdziekolwiek na świecie także były upierzone. Brak szerokiego rozprzestrzenienia dowodów na taki stan rzeczy może wynikać z delikatnej budowy takich struktur, jak skóra czy pióra, które nieczęsto ulegają zachowaniu poprzez fosylizację, dlatego też brakuje ich w zapisie kopalnym. Do chwili obecnej protopióra, cienkie, nitkowate struktury, stwierdzono u bazalnych celurozurów, jak kompsognaty np. sinozauropteryks czy tyranozauroidy np. Dilong, ale haczykowate pióra znane są jedynie wśród maniraptorów, do których zaliczają się owiraptorozaury, troodonty, dromeozaury i ptaki. Idea opierzonych dinozaurów nie obyła się bez kontrowersji. Być może najgłośniejsza krytyka popłynęła z ust Alana Feduccii i Theagartena Linghama-Soliara. Zaproponowali oni, że protopióra stanowią efekt rozkładu podskórnych włókien kolagenowych, a maniraptory o piórach haczykowatych nie były właściwie dinozaurami, reprezentując konwergentną z nimi linię ewolucyjną. Jednakże ich punkt widzenia w znacznej części nie zyskał akceptacji innych badaczy do tego stopnia, że pojawiły się pytania o naukowość propozycji Feduccii w ogóle.

[madohora]

Niektóre nieptasie dinozaury używały kamieni jako żaren, jak to czynią ptaki nowoczesne. Zwierzęta połykają kamienie, wspomagając przez to trawienie i rozdrabnianie pokarmu w żołądku, w tym także twardych włókien roślinnych. Kamienie takie, określane mianem gastrolitów, znaleziono w połączeniu ze skamielinami

[madohora]

Skład atmosfery mezozoiku podlega dyskusji. Większość naukowców uważa, że poziom tlenu był znacznie wyższy niż dzisiaj. Inni argumentują, że adaptacje biologiczne odnajdywane u ptaków i innych dinozaurów wskazują na ewolucję w innych warunkach niż w atmosferze bogatej w tlen

[madohora]

We wrześniu 2007 amerykańscy badacze pod kierunkiem Williama Bottke z Southwest Research Institute z Boulder (Kolorado) i naukowcy czescy wykorzystali symulacje komputerowe dla identyfikacji prawdopodobnego źródła impaktu Chicxulub. Wyliczyli z prawdopodobieństwem 90%, że asteroida o nazwie Baptistina i średnicy szacunkowo 160 km orbitująca w pasie asteroid rozciągającym się pomiędzy orbitami Marsa i Jowisza została uderzona przez mniejszą, nienazwaną asteroidę o średnicy około 55 km około 160 milionów lat temu. Uderzenie roztrzaskało Baptistinę, tworząc rój istniejący do dziś jako rodzina Baptistina. Obliczenia wskazują, że niektóre fragmenty dostały się na orbity przecinające orbitę Ziemi. Jeden z nich, meteor średnicy 10 km, uderzył w Półwysep Jukatan, tworząc krater Chicxulub[171]. W 2011 nowe dane z Wide-field Infrared Survey Explorer zrewidowały datę kolizji, która zaowocowała powstaniem rodziny Baptistiny na około 80 milionów lat. Czyni to asteroidę tej rodziny wysoce mało prawdopodobną jako przyczynę powstania krateru Chicxulub, jako że procesy rezonansu orbitalnego i kolizji trwają dziesiątki milionów lat

[madohora]

Trapy Dekanu mogą wiązać się przyczynowo z wymieraniem poprzez kilka mechanizmów. Zalicza się doń wydzielanie do atmosfery pyłu i aerozoli siarkowych, co mogło zablokować dostęp promieni słonecznych i zmniejszyć w ten sposób fotosyntezę roślin. W dodatku wulkanizm związany z trepami Dekanu skutkował emisją do atmosfery dwutlenku węgla, co zwiększyłoby efekt cieplarniany, kiedy atmosfera oczyściła się już z pyłów i aerozoli. Przed masowym wymieraniem dinozaurów wydzielanie gazów wulkanicznych podczas formacji trapów Dekanu przyczyniło się do znacznego globalnego ocieplenia. Niektóre dane skłaniają się ku wzrostowi średniej temperatury o 8 °C w ostatniej połowie miliona lat przed uderzeniem, które spowodowało wytworzenie się krateru Chicxulub

[madohora]

Opisy naukowe znalezisk uznanych później za kości dinozaurów pojawiają się po raz pierwszy w siedemnastowiecznej Anglii. Fragment kości, obecnie zidentyfikowany jako część kości udowej megalozaura, wydobyto z kopalni wapienia w Cornwell w okolicy Chipping Norton w Oxfordshire w Anglii w 1676. Wysłano go Robertowi Plotowi, profesorowi chemii na Uniwersytecie Oksfordzkim i pierwszemu kustoszowi Ashmolean Museum, który opublikował opis znaleziska w Natural History of Oxfordshire w 1677. Poprawnie określił on je jako dystalny koniec kości udowej dużego zwierzęcia, stwierdził też, że jest za duży, by należeć do jakiegokolwiek znanego wtedy gatunku. Doszedł jednak do wniosku, że chodzi o kość udową wielkiego człowieka podobnego do wymienionych w Biblii. W 1699 Edward Lhuyd, przyjaciel Isaaca Newtona, po raz pierwszy potraktował naukowo znalezisko określane obecnie jako ząb zauropoda, "Rutellum implicatum", który znaleziono w Caswell w pobliżu Witney, Oxfordshire

[madohora]

Na polu badań dinozaurów aktywność zwiększała się znacznie od lat 60. XX wieku i dzieje się tak do tej pory. Po części zapoczątkował to John Ostrom swoim odkryciem deinonycha, aktywnego drapieżnika, który mógł być ciepłokrwisty. Kontrastowało to z rozpowszechnionym wcześniej wizerunkiem dinozaurów jako stworzeń powolnych, zimnokrwistych. Paleontologia kręgowców stała się nauką globalną. Nowe odkrycia dinozaurów poczyniono na obszarach wcześniej nieeksploatowanych pod tym względem, jak Indie, Ameryka Południowa, Madagaskar, Antarktyka, a w największym stopniu Chiny (niezwykle dobrze zachowane upierzone dinozaury z Chin wsparły później istnienie powiązania pomiędzy nieptasimi dinozaurami i ich dzisiejszymi krewnymi, ptakami). Szerokie zastosowanie kladystyki, rygorystycznie analizującej pokrewieństwo pomiędzy organizmami, stało się bardzo użyteczne w klasyfikowaniu dinozaurów. Analiza kladystyczna razem z innymi nowoczesnymi technikami pomogła poradzić sobie z często niekompletnym, fragmentarycznym zapisem kopalnym

[madohora]

W 2009 zespół obejmujący Schweitzer ogłosił powtórzenie tych wyników przy użyciu bardziej skrupulatnej metodologii. Tym razem znaleziono podobną tkankę miękką kaczodziobego Brachylophosaurus canadensis z montańskiej formacji Judith River. Materiał obejmował więcej szczegółów tkanki, w tym komórki zdające się nawet posiadać pozostałości jąder oraz coś, co wydawało się erytrocytami. Inny materiał z tych kości zawierał kolagen, jak i we wspomnianej powyżej kości tyranozaura. Typ wytwarzanego przez zwierzę kolagenu odpowiadał spotykanemu u współczesnego kurczaka czy strusia

[madohora]

Wcześniejsza obecność dinozaurów w kulturze masowej zapewniła im miejsce w literaturze, filmie i innych mediach. Począwszy od 1852 (wzmianka w Bleak House Karola Dickensa) przedstawiano te stworzenia w wielkiej liczbie dzieł. Juliusz Verne wydał w 1864 powieść Podróż do wnętrza Ziemi, Arthur Conan Doyle w 1912 – książkę Zaginiony świat. Inne przykłady to film z 1933 King Kong, powstały w 1954 Godzilla i wiele jego sequeli, bestseller z 1990 Park Jurajski autorstwa Michaela Crichtona oraz jego adaptacja filmowa z 1993. Autorzy prac na temat dinozaurów, w tym pewni prominentni paleontolodzy, często wykorzystywali dinozaury, by uczyć o nauce w ogólności. Dinozaury są też powszechnie spotykane w reklamie. Liczne firmy posłużyły się nimi w reklamówkach drukowanych bądź telewizyjnych, by sprzedać własne produkty bądź przedstawić konkurentów jako wolnych, mgliście myślących czy przestarzałych

[madohora]

Ponieważ bazyliszek zabijał wszystkie stworzenia, żył na pustyni. Pliniusz twierdził nawet, że jego spojrzenie rozsadza kamienie i wypala zieleń

[madohora]

Długość ciała ok. 80 cm, z czego większość stanowi ogon. Bazyliszki są jaszczurkami o długich silnych nogach i szerokich stopach z szeroko rozstawionymi palcami o łuskowatych obwódkach umożliwiającym im bieganie po wodzie i pływanie. Utrzymując się na powierzchni wody dzięki napięciu powierzchniowemu i szerokiemu rozstawieniu palców, bazyliszki odbiegają wystarczająco daleko od napastnika. U samców charakterystyczny grzebień grzbietowy. Nie posiadają zdolności odrzucania ogona. Zamieszkują tropikalne, wilgotne lasy, żerują na ziemi w pobliżu wody. Żywią się bezkręgowcami, małymi gryzoniami, czasem zjadają owoce. Są jaszczurkami jajorodnymi.

[madohora]

Wiwern przedstawiany jest zwykle jako kilkumetrowej długości gad, z jedną parą nóg uzbrojonych w szpony i parą błoniastych skrzydeł, z długą szyją i ogonem, często zakończonym harpunim, jadowitym grotem. Niekiedy z podobnym grotem na końcu przedstawiany jest język wiwerna.

[madohora]

Obecnie, głównie za przyczyną gier RPG i literatury fantasy traktowane są jako osobny gatunek mitycznych bestii, słabszy i mniejszy od smoków właściwych, które przedstawia się jako stwory o czterech łapach.

[madohora]

[madohora]

U Słowian zachodnich Żmij był postrzegany w większości przypadków jako postać pozytywna, co wyrażało się w jego walce ze smokiem, który wywoływał np. suszę, huragany i inne klęski żywiołowe. W Rossoszycy na ziemi sieradzkiej wierzono, że Żmij jest królem węży oraz strzeże sprawiedliwości, karząc przestępców. Śpiewano tam nawet specjalne inwokacje poświęcone Żmijowi. Ze Zgorzelca pochodzi legenda o Żmiju pieniężnym, który miał opiekować się skrzynką z pieniędzmi stojącą na schodach kościoła św. Piotra. Na Łużycach rozróżniano trzy typy Żmijów: Pieniężnego (łuż. peńežny zmij), Mlecznego (łuż. mlókowy zmij) i Żytniego (łuż. žitny zmij). Każdy z nich okradał okoliczne gospodarstwa z dobra, które przypisano mu w imieniu, i zanosił je do swojego opiekuna – gospodarza, który go karmił i trzymał pod własnym dachem. Analogiczna sytuacja zachodziła w przypadku mazurskiego Kłobuka.

[madohora]

[madohora]

Siedzę sobie sam w pokoju, słyszę, ciężki dudni krok.
Drzwi otwieram, a w nich stoi…wielogłowy smok.
Wolno cofam się ze strachu. Może uciec gdzie pieprz rośnie?
A smok mówi każdą paszczą: – chciałbym wiedzieć coś o wiośnie!
Zęby dzwonią, w gardle ściska, a smok bardzo głośno sapie.
Ja się cofam, a on wchodzi i już siada na kanapie.
Odwracając każdą głowę bardzo grzecznie mówi do mnie:
– proszę usiąść nieco bliżej, na fotelu tuż koło mnie.
Ponoć wiosna juz nadchodzi, chciałbym poznać Pana zdanie.
Po kolei z każdej paszczy wydobywa się pytanie:
– kiedy ptaków śpiew usłyszę?
– czy niedźwiadek skończył spanie?
– czy zakwitną wkrótce kwiaty?
– co je pszczoła na śniadanie?
– kiedy deszcz wiosenny będzie?
– czy motyle już fruwają?
– czy już pąki są na drzewach?
– czy biedronki kropki maja?
Ochłonąłem już z wrażenia. Mogłem spojrzeć w smocze oczy.
Nie tak szybko, panie smoku, wiosna bardzo wolno kroczy…

[madohora]

Smoki, wbrew opinii ludu, da polubić się bez trudu.

Kiedy będziesz widział smoki, idź!

Przywitaj się bez zwłoki

Smok Ci chętnie coś opowie bajki, których ma sto w głowie.

O tym, jak to w dawnych czasach pod Wawelem był na wczasach.

I nie zjadał tam owieczki.

Oprowadzał wręcz wycieczki!

[madohora]

Smok to wielkie, straszne zwierzę

Z nim walczyli wszak rycerze.

Mamo, tato ehh gadanie

Ja mam nieco inne zdanie.

Wasze smoki jadły grajka,

Nasze to już inna bajka.

Smok to bardzo fajne zwierzę

Ty mnie goń - ja będę rycerzem

[madohora]

Smok to stworek bardzo duży,

straszy całą masę ludzi.

Lecz gdy umiesz z nim rozmawiać,

stwierdzisz że to fajna sprawa.

Jeśli nie masz jak Dratewka zamiarów,

to nie spłoniesz od smoczego żaru.

Wystarczy z uśmiechem do smoka podejść,

a już nigdy nie będziesz chciał odejść.

Bo smoki w gruncie rzeczy to fajne stworki,

tylko w bajkach robiły za straaaszne potworki.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Żmija zygzakowata jest jedynym występującym w Polsce jadowitym wężem. Warto jednak zaznaczyć, że bardzo rzadko atakuje człowieka za pomocą zębów jadowych, robi to bowiem tylko w sytuacji, kiedy nie ma dokąd uciec, na przykład gdy zostanie nagle nadepnięta. Jest to więc typowa reakcja obronna. Dodatkowo, jeśli już dojdzie do ukąszenia, nie stanowi ono śmiertelnego zagrożenia dla dorosłego i zdrowego człowieka, jednak zawsze należy w takim wypadku udać się niezwłocznie do lekarza, szczególnie dotyczy to alergików oraz dzieci i osób starszych. Zawsze konieczne jest podanie surowicy. Warto także uważać podczas pieszych wędrówek górskich i leśnych, unikać zarośli i trzymać się wyznaczonych szlaków oraz patrzeć pod nogi, wtedy najłatwiej jest uniknąć ugryzienia. Poza tym, wśród wszystkich jadowitych węży występujących na świecie, jad żmii zygzakowatej jest najmniej szkodliwy.

[madohora]

Żmija zygzakowata w Polsce. Jak rozpoznać żmiję zygzakowatą?
Żmije zygzakowate rozpoczęły okres godowy. W związku z tym, częściej niż zwykle, w lasach Podkarpacia można spotkać je na swojej drodze. Mimo że liczba ukąszeń przez żmije jest niewielka, co roku setki tych gadów giną z rąk wystraszonych turystów.

[madohora]

Jak rozpoznać żmiję zygzakowatą? Poznać ją można przede wszystkim po zygzakowatej czarnej wstędze, ciągnącej się od karku do końca ogona, zwanej „wstęgą kainową”. Jest ona doskonale widoczna u osobników o ubarwieniu popielatym i rdzawym, zaś u osobników o ubarwieniu melanistycznym, czyli jednolicie czarnych, niemal zupełnie zlewa się z barwą ciała.

[madohora]

Z uwagi na brak kończyn przez wielu ludzi jest niesłusznie uważany za węża. Jaszczurka ta w odróżnieniu od węży ma jednak otwory uszne oraz ruchome powieki. Przez wiele lat brany za jadowitą żmiję i powszechnie tępiony, obecnie podobnie jak inne krajowe gady podlega całkowitej ochronie.
Podobnie jak wiele innych jaszczurek w sytuacji zagrożenia padalec zwyczajny może odrzucić swój ogon, który poruszając się jeszcze zwraca uwagę napastnika i umożliwia ucieczkę jaszczurce. Po zabliźnieniu się rany ogon odrasta, zawsze jest jednak krótszy niż ten pierwotny.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pomyliłam memy

[madohora]

[madohora]

GROŹNE SCENY PODCZAS KORONACJI - Interia - 07.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dlatego, że było dużo spokojniej w przyrodzie. No może poza DDT, które zrobiło dużo złego, ale jeśli chodzi o penetrację ludzką, zmechanizowanie rolnictwa oraz intensywność rozwoju upraw. Rolnictwo było bardziej ekstensywne. Ludzi mniej, to i dziczy więcej. Zatem można twierdzić, że informacje z tamtego okresu o pojawieniu się, to tu, to tam tego gada nie musiały być „wyssane z palca”. Te wszystkie wskazówki zgadzałyby się z opowieściami, które miałem okazję słyszeć. Jedna z nich to osobiste doświadczenie mojego Taty, który wówczas był nastolatkiem. Osoba interesująca się przyrodą, a także trudniąca amatorską hodowlą zwierząt wszelakich raczej wie co mówi, gdy na swojej drodze napotyka tak bardzo interesujące zwierze. Zawsze kiedy poruszam temat jaszczurki zielonej, mam w głowię tę historię. Tata jak z reguły w wakacje to bywało, wybrał się do lasu, by sprawdzić czy wszystko gra. Czy jastrzębie wychowują młode, czy myszołowy ze skraju lasu próbują swoich pierwszych lotów, jak tam sikory w dziuplach. Wchodząc do lasu, spotkał gada, o którym wiedział, ale nie spodziewał się spotkania z nim. Na sośnie, jednej z wielu, tuż przy granicy z pobliską łąką, na jej pniu jaszczurka zielona łapała promienie dopiero co obudzonego słońca. Był to piękny samiec, bo „chwalił się” niebieskim podgardlem. Duży jaszczur nie miał zamiaru ruszać się gdziekolwiek – musiał nabrać odpowiedniej temperatury, by wreszcie zacząć funkcjonować. Mogę się tylko domyślać, co czuł wtedy Tata. Pewnie miałbym niemal identyczne odczucia. Jednak mamy XXI wiek i o jaszczurce zielonej na Polskich ziemiach nie wiadomo zbyt wiele. Ma status „prawdopodobnie wymarłej”. I ten pierwszy człon ma kluczowe znaczenie, bo od czasu do czasu docierają do nas informacje o obserwacjach lepiej lub gorzej udokumentowanych. Jedna z historii dotyczy osobników spotkanych w transporcie drewna z Bieszczadów. Dwie jaszczurki – samiec i samica – trudne do pomylenia z innymi zwierzętami zostały złapane, a następnie z powrotem wypuszczone. Gady spotkano w maju, zatem można sądzić, że zabierały się za gody, a następnie rozmnażanie. Takich opowiastek oraz obserwacji jest mnóstwo. Zatem czy należy sądzić, że jaszczurka zielona wyginęła całkowicie z polskich ziem?

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pumy są zaskakująco ważnym elementem ekosystemu, a raczej wielu różnych ekosystemów. Jako mocarni drapieżcy nie tylko kontrolują ilość innych gatunków, ale wpływają na równowagę biologiczną również poprzez zastraszanie, rywalizację oraz pozostawianie padliny. A ponieważ terytoria łowieckie pum rozciągają się od 25 do nawet 1300 km2 na pojedynczego samca, gatunek zyskał sobie już status osłonowego, co oznacza jego ochrona pomaga chronić wiele współwystępujących gatunków.

[madohora]

Przemierzają tak gęste lasy, trawiaste niziny, skaliste zbocza, a nawet górskie pustynie – aż do 5800 m n.p.m. Gdy znajdą godną ataku ofiarę śledzą ją przez jakiś czas, po cichu zakradając się z tyłu. W dogodnym momencie wybijają się do skoku lub rozbiegają się do prędkości nawet 22 km/h i jednym sprawnym kłapnięciem szczęk wczepiają się w kark nieboraka. Śmierć następuje przez złamanie kręgosłupa lub uduszenie, więc można powiedzieć, że jest szybka.

[madohora]

To małe sympatyczne zwierzątko jest dość często spotykane. Kuna domowa, nazywana inaczej Martes foina lub kamionką, należy do rodziny łasicowatych. Jest bardzo inteligentna. Prowadzi nocny tryb życia. Chętnie koegzystuje z ludźmi. W przeciwieństwie do swojej leśnej kuzynki do życia wybiera m.in. stodoły, poddasza i piwnice domów. Niestety wraz z jej pojawieniem się przybywają też problemy. Uszkodzone instalacje elektryczne, membrany dachowe, termoizolacje – to tylko przykład szkód, które może wyrządzić ten maluch. Czy są metody, by się jej pozbyć? Oczywiście, że tak. Jednak przed ostatecznym wyborem należy dowiedzieć się, czy kuna domowa jest pod ochroną – bo to będzie determinowało sposoby walki z tym drapieżnikiem.

[madohora]

Jeśli chcesz pozbyć się kuny domowej ze swojej posesji i zapewnić ochronę np. swojemu autu, to możliwe jest to tylko przy wykorzystaniu odstraszaczy lub tzw. żywołapek. Na rynku dostępne są różnego rodzaju preparaty w sprayu, emitujące nieprzyjemne dla kuny domowej zapachy. Wymagają one jednak regularnego stosowania i częstych zmian, gdyż w miarę upływu czasu zwierzę przyzwyczaja się do nowej woni. Innym sposobem są urządzenia ultradźwiękowe, które emitują fale 15–60 kHz. Dźwięki o takiej częstotliwości irytują zwierzę i zmuszają je do przeprowadzki. Najbardziej inwazyjnym rozwiązaniem, które wymaga bezpośredniego kontaktu z kamionką, jest wystawienie klatki z przynętą i przesiedlenie drapieżnika po jego złapaniu. Wszystkie te metody są zgodne z obowiązującym prawem.

[madohora]

Wszystkie prześwity, nieszczelności czy zawalenia są natychmiast naprawiane, a centralne punkty siedzib bobrów są wyjątkowo czyste. Zwierzęta usuwają z nich wszystkie resztki, które zostają po ich wyłącznie roślinnych posiłkach. Opuszczają też żeremie za potrzebą i wszelkie ekskrementy oddają z dala od miejsc, w których zwykle przebywaj

[madohora]

Obecnie świadomie renaturyzuje się duże obszary pierwotnie podmokłych obszarów. Bobry robią dokładnie to samo w najbardziej naturalny z możliwych sposobów. Mokradła to jedno z najbardziej bogatych gatunkowo siedlisk. Obszary, na których osiedlają się bobry, w krótkim czasie stają się domem dla wielu gatunków ryb, ptaków, płazów i owadów.

[madohora]

Co ciekawe, dokładnie te same procesy, które łagodzą skutki suszy, ograniczają też efekty powodzi. Tama wybudowana przez bobry spowalnia przepływ wody. Jeżeli sprzyja temu ukształtowanie powierzchni, dzięki ich działaniu powstają także naturalne tereny zalewowe i zbiorniki retencyjne. Nawet nieznaczne ograniczenie siły prądu na danym fragmencie może wydatnie przyczynić się do wypłaszczenia fali powodziowej i zapobieżenia ewentualnym podtopieniom na terenach zamieszkałych

[madohora]

Ewentualna ingerencja w środowisko bobrów jest dozwolona tylko po uzyskaniu zgody Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Regulacje prawne zabraniają nie tylko zabijania i okaleczania samych zwierząt, ale także niszczenia tam i żeremi. W praktyce zgoda na odstrzał lub odłowienie danego osobnika czy całej rodziny jest wydawana tylko w sytuacji, gdy bobry doprowadzają do uciążliwych i powtarzających się uszkodzeń mienia.

[madohora]

Dzikie zwierzęta są kluczowymi mieszkańcami Ziemi. Niestety wiele z nich z wielu względów jest tępiona przez człowieka od wieków. Jedne są uważane za szkodniki, inne widnieją w zestawieniu zwierząt łownych, inne zaś budzą w ludziach lęk. I taki jest wilk - dziki, wolny, a według człowieka - niebezpieczny. 

[madohora]

Po trzecie, wilk może też przyczynić się do odbudowy roślinności i wzmocnienia obszarów nad brzegami wód (stało się tak np. w Parku Yellowstone). Łosie, sarny i jelenie, które lubią obgryzać młode pędy, z oczywistych powodów unikają obecności na terytorium wilka, a to przyczynia się do ochrony młodych drzewek.

[madohora]

Wilki w parku widziano ostatni raz w 1964 r. Wtedy też ludzie zabili ostatnią waderę wraz z nowo narodzonymi szczeniętami. Wypchana rodzina znajduje się w muzeum parku i przypomina o niechlubnej rzezi tych kluczowych zwierząt.

[madohora]

Czarna pantera uciekła z hodowli w Czechach. Policja apeluje o ostrożność

W Czechach hodowla egzotycznych zwierząt jest o wiele bardziej popularna niż w Polsce. Niestety czasami kończy się to nieszczęściem. Tak było i w tym przypadku. Z jednej z nich zbiegło bardzo niebezpieczne zwierzę. Zostało zaobserwowane około 150 km od Jeleniej Góry.

[madohora]

Parę miesięcy temu z nowojorskiego ZOO uciekł puchacz, który zadomowił się w Central Parku. Ostatecznie władze ogrodu postanowiły go nie łapać i zostawić na wolności. Oczywiście podobnej strategii nie można przyjąć w przypadku pantery. 

[madohora]

Ryjówka jest owadożernym ssakiem. Występuje w Europie, Azji i Ameryce Południowej. Zwierzęta te mają charakterystyczny wydłużony pyszczek i maleńkie uszy. Ważą bardzo niewiele - od kilku do zaledwie 20 g. Posiadają zdolność echolokacji. Ryjówka aksamitna potrafi wydzielać jad, którym unieruchamia swoją ofiarę. Ugryzienie przez ryjówkę może skutkować drętwieniem palca (badanie przeprowadzili naukowcy). Zwierzęta te jedzą dużo i często. Ryjówki nie zapadają w sen zimowy, ale mają niezwykłą zdolność kurczenia się na zimę. To zjawisko Dehnela

[madohora]

Brak plonów na polach i w sadach to tylko wierzchołek góry lodowej, pszczoły zapylają także dzikie rośliny. Trudno wyobrazić sobie skalę katastrofy, do której doszłoby przy nagłym wyginięciu większości flory. Przerwanie łańcucha pokarmowego na tym poziomie doprowadziłoby do kaskadowego wymierania tysięcy gatunków roślinożernych, a tym usuwania kolejnych ogniw z ekosystemu. Nie możemy też zapominać o tlenie, którego także zaczęłoby ubywać w atmosferze

[madohora]

3. Nietoperze
Żeby zrozumieć, jak ważne dla ekosystemu są te nocne stworzenia, trzeba najpierw zdać sobie sprawę z ich ilości. Nietoperze polują po zmroku, dlatego nieczęsto mamy okazję je zauważyć. Do tej pory na świecie naliczono ponad 1300 gatunków nietoperzy. Szacuje się, że ich przedstawiciele stanowią około 25 proc. wszystkich ssaków, zarówno pod względem liczebności jak i biomasy (gdyby zważyć wszystkie ssaki, ćwierć wagi stanowiłyby same nietoperze)

[madohora]

Wartość nietoperzy dla przemysłu rolniczego, w związku z rolą, jaką odgrywają w zwalczaniu szkodników, została oszacowana na ponad 3,7 miliarda dolarów rocznie tylko w USA.

[madohora]

4. Wiewiórki
Według szacunków, na świecie żyje ok. 300 milionów wiewiórek. Każda z nich w ciągu roku zakopuje pod ziemią nawet do 10 tysięcy nasion, głównie orzechów. Część z nich zostanie wykopana w zimniejszych miesiącach, jednak wiewiórka nie spamięta wszystkich kryjówek i część na pewno zostanie pod ziemią. Nie dysponujemy wiarygodnymi badaniami, które mówiłyby o dokładnych liczbach, ale dzięki wiewiórkom szanse pojedynczego orzecha na wykiełkowanie wzrastają nawet kilkukrotnie.

[madohora]

Co takiego robaki dają ludziom i całej naszej planecie? Żyzną ziemię. Gdyby nie rozwój życia i stopniowe odkładanie się materii organicznej na przestrzeni ponad 3,5 miliarda lat, powierzchnia Ziemi nigdy nie zazieleniłaby się od roślin. Poza wpływem historycznym nie sposób pominąć ich aktualnej roli. Zwierzęta nieustannie rozkładają obumarłą materię, napowietrzają i zapewniają odpowiedni obieg wody w glebie.

[madohora]

Choć to bardzo zabawne, gdy porówna się ich rozmiar, słonie pełnią w swoim środowisku podobną rolę do wiewiórek. One także zapewniają transport i żyzną glebę nasionom roślin, którymi się żywią. O ile leśne gryzonie przenoszą i zakopują orzechy w glebie, o tyle słonie zapewniają im idealne warunki do wzrostu podczas...wypróżniania. Słoniowe ekskrementy są świetnym nawozem, a niestrawione nasiona mogą z nich czerpać wszelkie niezbędne do wzrostu substancje.

[madohora]

Potężne zwierzę kroczące przez zarośla na krótkich nogach, jest tak charakterystyczne, że nie sposób pomylić go z innym gatunkiem. Dzik należy do rodziny świniowatych. Poza charakterystycznym dla jej przedstawicieli okrągłym kształtem tułowia, sterczącymi uszami i zadartym, podłużnym ryjem ma dość długi ogon zakończony pękiem włosów, czyli chwostem. Jego ciało pokrywa krótka sierść, w szarym, brązowym lub czarnym kolorze. To, ile waży konkretny osobnik, zależy od stanu jego zdrowia i samopoczucia, ale nie tylko. Istotne są także inne czynniki. Poniżej szczegółowo je omawiamy.

[madohora]

Wiek zwierzęcia zawsze wpływa na jego wielkość i masę, tak samo jest w przypadku dzikich świń. Ile ważą młode dziki? W pierwszym roku życia nie więcej niż 50 kg. Najmłodsze warchlaki można rozpoznać po charakterystycznym umaszczeniu, które powoduje, że są nazywane pasiakami. Żółtawo-płowe pręgi biegnące wzdłuż ciała są dobrze widoczne na rdzawobrunatnej sierści. Żyją w stadach, które tworzą ze swoimi matkami – lochami. Odyńce zwykle trzymają się osobno.

[madohora]

W poszukiwaniu ziemniaków i innych jadalnych bulw przekopują ziemię swoimi wydłużonymi ryjami i wyrządzają dotkliwe szkody na polach uprawnych. Chętnie pożywiają się też znalezionymi w runie gąsienicami, owadami, gryzoniami, a nawet padliną. Osobniki, w których diecie przeważa białko zwierzęce, często ważą więcej niż dziki jedzące głównie pokarmy pochodzenia roślinnego.

[madohora]

TEN OWAD MOŻE BYĆ ŚMIERTELNIE NIEBEZPIECZNY - www.msn.com.pl - 13.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

UWAGA. ROBACTWO ATAKUJE - www.msn.com.pl - 13.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

To charakterystyczne dla błyskawicy uderzającej bardzo blisko obserwatora, kiedy grzmot trwa ułamek sekundy i nie przedłuża się na kilka, czasem kilkanaście sekund, jeśli obserwator znajduje się znacznie dalej.

[madohora]

[madohora]

Świnia karłowata jest nie większa od królika. To najrzadszy i najmniejszy gatunek świniowatych. Samica zbiera trawę by zbudować w niej gniazdo. Najczęściej rodzi się 10 małych. Warchlak mieści się ludzkiej dłoni.🐖

[madohora]

Nibylis Darwina

Najmniejszy przedstawiciel Nibylisa Darwina zamieszkuje Amerykę Południową. Został opisany po raz pierwszy, gdy w roku 1834 jednostka badawcza dobiła do brzegów wyspy Chiloe, gdzie przyrodnik zobaczył małego, szarego lisa. Doszedł do wniosku, że ma do czynienia z nowym gatunkiem a jego przypuszczenia potwierdziły badania DNA w 1996 roku.
Obecnie nadal trwają analizy i badania nad tym spokojnym i ufnym zwierzęciem, który genetycznie jest bliższe wilkom i szakalom niż lisom. Sami jego znalezienie jest trudne, gdyż jest to zwierzę bardzo płochliwe a poza tym jest ich mało. Gatunek zaliczany jest do zagrożonych wyginięciem

[madohora]

Amury są 🐟🐟🐟 rybami słodkowodnymi. Największy okaz ważył około 40 kg. To zwierzęta odporne na warunki atmosferyczne i zmiany środowiska. Żerują kiedy temperatura przekracza 12°C. Zjadają rośliny wodne.

[madohora]

Dingo australijski to bardzo stary gatunek psa, który liczy co najmniej kilka tysięcy lat.
W naturalnych warunkach występuje w Australii i Nowej Gwinei. Jest niezależny, odważny i uparty. Dingo ma bardzo silny instynkt łowiecki. Jest mu on potrzebny do przetrwania. Co więcej Dingo potrafi dostosować się do warunków atmosferycznych. Jeśli za dnia jest zbyt gorąco poluje w nocy. Ciekawostką jest to, że Dingo nie szczeka, natomiast skomle i wyje. Pies posiada ponad 200 milionów  receptorów zapachowych. Na obszarach chronionych w Australii Dingo znajduje się pod ochroną. Natomiast na pozostałych terenach bywa uważany za szkodnika i jest tępiony. Antyreklama dotycząca szkodliwości tych psów spowodowała wzrost niechęci do tych psów. Pies został wpisany na listę gatunków zagrożonych.

[madohora]

Głowa nie jest zakończona pokry
wami skrzelowemi jak u innych ryb, ale
skrzele są ukryte w pięciu torebkach,
otwierających się na zewnątrz pięciu
szparkami tuż przed płetwami piersio-
wemi, które są bardzo długie i sierpo-
wato zagięte ku tyłowi; na grzbiecie
znajdują się dwie płetwy, z których
przednia jest bardzo wysoka i prawie
trójkątna; po niej można się przekonać
o obecności ryby, gdyż jeżeli ta, szuka
jąc łupu, trzyma się tuż pod powierzch
nią morza, natenczas ta płetwa wyStaje
z wody. Druga, mniejsza płetwa grzbie
towa umieszczona jest blizko ogona,
składającego się z wierzchniej, większej,
i dolnej, mniejszej płetwy. Ciało ryby
z wierzchu jest brunatno-szare, pod spo
dem jaśniejsze, płetwy ciemno brunatne,
prawie czarne.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Niektóre gatunki sępów na przykład sęp kasztanowaty mogą latać nawet na wysokościach 10 000 m npm

[madohora]

[madohora]

WZIĘŁA GO ZE SCHRONISKA. TAK SIĘ ODWDZIĘCZYŁ - www.msn.com.pl - 25.05.2023

[madohora]

REKORDOWA ANAKONDA NADAL NIE ODNALEZIONA - Interia - 25.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nie występują dobrze rozwinięte chromosomy płci. W niektórych populacjach z determinacją płci (a ściślej z płcią męską) wiąże się mikrosatelitarny locus RtSB03, w innych zaś takiego związku się nie stwierdza. Odkryto już co najmniej 3 takie markery. Nie można wykluczyć, że za determinację płci odpowiadają liczne czynniki związane z różnymi chromosomami. Sytuację komplikują rekombinacje materiału genetycznego i fenotypowe zmiany płci[25]. Udokumentowano przypadki, w których samica stawała się samcem. Uważa się, że z jej związku z kolejną samicą przychodzą na świat tylko samice. W badaniach tych nie odnotowano natomiast sytuacji przeciwnej, w której samiec zmieniałby płeć. Wysunięto teorię, wedle której miałoby to na celu ochronę nieulegającego rekombinacji chromosomu Y. Spotyka się populacje ze znaczną przewagą samic, ale zjawisko zmiany płci i jednopłciowego skrzeku zdarza się zbyt rzadko i przejściowo, by zadecydować o takiej strukturze populacji

[madohora]

Wśród drobnoustrojów nękających gatunek wymienić można wirusy Iridivirus, znalezione w wątrobie osobników cierpiących na krwotoki, którym często towarzyszą owrzodzenia. Wcześniej za związany z chorobą patogen uważano bakterię Aeromonas hydrophila, uznaną później za oportunistyczną. Ze wspomnianych osobników wyizolowano też cząstki przypominające adenowirusy

[madohora]

Z kolei na skórze zwierzęcia bytują pasożyty Dermocystidium ranae i Dermosporidium granulosum

[madohora]

[madohora]

Żaba rycząca pierwotnie występowała we wschodniej Ameryce Północnej, od południowej Kanady aż po Teksas. Introdukowano ją m.in. w Kalifornii, w Brazylii i w południowo-wschodniej Azji. Jest również obecna w Europie - m.in. we Włoszech, Francji, Niemczech, Słowenii i Belgii. We wszystkich tych miejscach spowodowała spadek liczebności rodzimych gatunków płazów - ze względu na swoje rozmiary, poluje na inne żaby, a jej kijanki konkurują z ich kijankami o pokarm. Przenosi również choroby płazów (tzw. ranawirusy), które lokalnie dziesiątkują populacje rodzimych żab

[madohora]

Żaba rycząca to ciepłolubny gatunek, silnie związany z wodą. Preferuje duże, nasłonecznione zbiorniki wodne z obfitą roślinnością pływającą. W przeciwieństwie do większości innych żab, może żyć i rozmnażać w stawach zasiedlonych przez ryby. Jej kijanki nie dość, że są duże, to na dodatek niesmaczne, i ryby ich unikają. Dorosłe żaby całe życie spędzają w wodzie lub na brzegu swojego zbiornika wodnego, zimują zagrzebane w mule.

[madohora]

Dorosłe żaby ryczące są żarłocznymi drapieżnikami, jedząc praktycznie wszystkie zwierzęta, które zmieszczą im się w wielkiej paszczy. Ofiarami są przede wszystkim inne żaby, ale również myszy, raki, ślimaki i duże owady. Często żywią się też przedstawicielami swojego własnego gatunku (kanibalizm). Kijanki żywią się glonami i drobnymi bezkręgowcami, nie gardzą też padliną.

[madohora]

Gatunek wyróżnił po raz pierwszy Karol Linneusz w swym dziele Systema Naturae, gdzie wśród cech taksonomicznych zwrócił uwagę m.in. na palce płaza. Nazwa gatunkowa zwierzęcia posiada liczne synonimy, między innymi Rana aragonensis Planca Soler, Rodriguez Vieites & Suarez Martinez, 1995, którą uznano za tożsamą z żabą trawną w 2002 (Veith et al.), a także Rana honnorati Héron-Royer, 1881 − gatunkowi przypisał ją ten sam autor rok później.

[madohora]

Osiąga 7–9, rzadziej 11 cm długości. Największe rozmiary cechują osobniki z umiarkowanych szerokości geograficznych, przerastające płazy z południa i północy, mimo że to wśród tych ostatnich najwyższa jest średnia wieku, dodatnio korelującego z wielkością. Geny odpowiadają za tę zmienność tylko częściowo

[madohora]

Głowa jest mała. Źrenica oka leży horyzontalnie. Pysk określa się jako zaokrąglony krótki i tępy lub szeroki, ostro zakończony (zaostrzeniu pyska jedne źródła przeczą, a z innych wynika, że jest bardziej zaostrzony, niż u żab zielonych). Tylna część języka jest wolna i rozwidlona. Występują zęby lemieszowe.

[madohora]

Obserwuje się dymorfizm płciowy. Samice osiągają większą długość ciała, niż płeć przeciwna. Różnice te zmniejszają się z wiekiem. U samców występują wewnętrzne parzyste worki rezonansowe, a także opuszki na pierwszym palcu. Podczas sezonu godowego ich podgardle przybiera barwę niebieskawą. Wtedy też samce ubarwione są jasno, szarawo, samice zaś brązowo i rudo

[madohora]

Badania poziomu cukru we krwi, glikogenu wątrobowego i tłuszczu oraz gonad wykazały, że zmieniają się one w zależności od pory roku. U osobników, które wkroczyły już w okres godowy, choćby w marcu, a także w czerwcu, lipcu i listopadzie, odnotowano wysoki poziom cukru: 54-62 mg/100 ml. Hiperglikemia wiąże się z szybkim rozwojem tkanki tłuszczowej, po czym następuje rozwój gonad, kiedy to cukier spada do około 40 mg%. Wzrasta ponownie pod koniec regeneracji gonad, kiedy to zwraca uwagę głównie synteza glikogenu w wątrobie. W czasie godów odnotowano hiperglikemię wiążącą się z gwałtownym uszczupleniem rezerw energetycznych. Po sezonie godowym w kwietniu i maju cukier utrzymuje się na niskim poziomie, nie występuje akumulacja rezerw energetycznych. Organizm płaza naprawia uszkodzenia, prawdopodobnie rośnie. W zimie glukoza ponownie obniża się do 40 mg%. Organizm korzysta wtedy ze zgromadzonych rezerw glikogenu i tłuszczu. Zaobserwowano także dymorfizm płciowy: od czerwca do września wyższy poziom cukru cechuje samice, od września do stycznia − samce. Różnice te łączy się z odmiennym tempem regeneracji gonad u obu płci. Poza tym samce dysponują większymi rezerwami, niż samice. Różnice pomiędzy płciami w tym zakresie maleją (a same rezerwy rosną) w miarę poruszania się na północ.

[madohora]

Obszar ten obejmuje następujące państwa: Albania, Andora, Austria, Białoruś, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Czarnogóra, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Liechtenstein, Luksemburg, Macedonia, Niemcy, Norwegia, Polska, Rumunia, San Marino, Serbia, Słowacja, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Ukraina, Węgry, Wielka Brytania, Włochy. Wedle niektórych źródeł płaza spotyka się też w Chinach i Japonii

[madohora]

Płaz ten, swoją drogą odporny na zimno i niekorzystne warunki atmosferyczne[10], zimuje w wodzie[1], zagrzebany w mule[8]. Hibernację odbywa w rowach, źródłach, stawach, jeziorach, na mokradłach, w rzekach. W tym wypadku preferuje wody płynące. Grupuje się wtedy w duże grupy liczące nawet kilka tysięcy osobników. Okres zimowania zależy od długości i szerokości geograficznych. Rozpocząć się może od sierpnia do listopada, a skończyć od lutego do początku czerwca[1]. W Europie Środkowej żabę spotyka się od lutego do listopada[6]. W Skandynawii zachowuje ona aktywność przez 3-7 miesięcy.

[madohora]

Żaba trawna żywi się na lądzie, spożywając dżdżownicowate, ślimaki, owady[1], pająki[10]. Na północy większy udział w jej jadłospisie ma zdobycz wodna: owady i mięczaki. W przypadku starych, dużych osobników odnotowano zachowania kanibalistyczne w stosunku do młodych żab[10]. Na polowanie wyrusza o zmierzchu lub podczas deszczu[10]. Sama z kolei stanowi zdobycz łasicowatych. Sądzi się, że dynamika populacji tych ssaków zależy od liczebności i dynamiki populacji żab trawnej i moczarowej. Oba gatunki z rodzaju Rana łączą także podobne pasożyty

[madohora]

Czas złożenia skrzeku także zależy od temperatury. Zwykle wiele samic składa jaja w jednym miejscu, nieopodal brzega zbiornika. Wedle niektórych źródeł samica nie szuka sobie starannie odpowiedniego dla tego celu miejsca. Skrzek ma postać galaretowatych, kulistych kłębów liczących 670-4500 jaj, tworzących razem wielkie agregacje liczące nieraz setki takich pojedynczych kłębów. Minimalizuje to wahania temperatury, nieco wyższej, niż otaczającej je wody i chroni przed niewielkimi drapieżnikami, zwłaszcza bezkręgowcami i traszkami. Tak więc młode są dzięki temu bezpieczniejsze, a także szybciej się rozwijają (wyjątkiem są te znajdujące się w dolnych częściach agregatu, gdyż leżące wyżej zużywają potrzebny im tlen). To właśnie stanowi przyczynę wybierania przez żabę trawną płytkich wód dla rozrodu. W Tatrach odnotowano także składanie jaj w wilgotnym mchu − na lądzie w bezpośredniej bliskości zbiornika wodnego.

[madohora]

Kijanki przeobrażają się od czerwca do sierpnia. Przechodzące metamorfozę larwy są różnej wielkości[1]. Na większej części zasięgu geograficznego drapieżnictwo negatywnie wpływa na rozmiary przeobrażających się larw[19], a nawet opóźnia czas przemiany[20]. Na północy jego efekt jest niewielki, może ono oddziaływać dodatnio na wspomnianą wielkość[19]. Metamorfozę przyśpiesza również obniżenie się poziomu wody, co ma większe znaczenie od drapieżnictwa. Jednak przeobrażające się w wysychającym zbiorniku larwy osiągają mniejsze rozmiary i są mniej aktywne[20]. Pierwsze przystępują doń większe osobniki. Wczesna metamorfoza bardziej się opłaca, niż późniejsza, wiąże się bowiem z większymi szansami przetrwania zimy[1]. Skandynawskie badania wykazały, że larwy z północy w laboratorium przeobrażają się szybciej, niż pochodzące z południa. W naturze jednak zależność tą zakłócają lokalne warunki, jak temperatura czy dostępność pokarmu i czas metamorfozy osobników żyjących na tej samej szerokości geograficznej różni się od siebie, nawet w przypadku niezbyt oddalonych od siebie stawów[21]. Na obszarach górskich zaobserwowano zimowanie kijanek[10]. Podczas metamorfozy nowe cechy pojawiają się zwykle przed zaniknięciem larwalnych. Mózgoczaszka zmienia się nieznacznie w przeciwieństwie do rozległych modyfikacji trzewioczaszki. Chondrocyty niszczonych wtedy chrząstek czaszki odróżnicowują się. Większość mięśni zmienia miejsce przyczepu, by sprostać nowym potrzebom, a mięśnie szczękowe i gnykowe przechodzą całkowitą zmianę: istniejące u larwy włókna mięśniowe są zastępowane przez nowe[18]. Po przeobrażeniu żabki mają 1-1,5 cm długości[8], a wedle innych danych średnio 1,61 cm[12]. W czerwcu masowo opuszczają zbiorniki wodne

[madohora]

Badania przeprowadzone w Niemczech ujawniły wyższy od wynikającego z prawa Hardy'ego-Weinberga odsetek homozygot. Wiąże się on z oddzielaniem od siebie populacji przez autostrady. Wykazano także, że świadczące o zdrowiu cechy larw (jak przeżywalność, wielkość) korelują dodatnio z różnorodnością sekwencji mikrosatelitarnych w populacji. W małych populacjach dryf genetyczny odnosi w porównaniu z selekcją naturalną proporcjonalnie większy wpływ, populacje takie cechują mniejsze zróżnicowanie i gorsza kondycja. Rozdrobnienie ogranicza także potencjał adaptacyjny.

[madohora]

Badania morfometryczne, osteologiczne i elektroforetyczne śródziemnomorskich gatunków tzw. grupy żaby trawnej (prócz wspomnianej Rana iberica, Rana cameranoi, Rana macrocnemis, Rana holtzi, Rana dalmatina, Rana graeca, Rana latastei) pozwoliły zrekonstruować drzewo rodowe tej grupy, przy czym dane elektroforetyczne okazały się do tego celu najlepsze. Zgodnie z nimi linia żaby trawnej i R. ibericae oddzieliła się od reszty w późnym plejstocenie.

[madohora]

Na żabach trawnych pasożytują też nicienie, jak np. Oswaldocruzia filiformis znaleziona u 64% populacji na wschodzie Irlandii. Bytuje ona w proksymalnej połowie jelita cienkiego dorosłych płazów przez cały rok. U kijanek dotychczas jej nie stwierdzono.

[madohora]

Występuje bardzo pospolicie, jest zwykle najczęściej spotykanym płazem w lasach, Tatrach i najpospolitszą żabą Europy Środkowej. W badaniach z roku 2007 przeprowadzonych w Nadmorskim Parku Krajobrazowym osobniki należące do tego gatunku stanowiły 36% spotkanych płazów. Liczebność gatunku utrzymuje się na stałym poziomie pomimo pewnego spadku w Europie Zachodniej (Hiszpania, Szwajcaria)[2]. Dla przykładu w europejskiej części Rosji na 1000 m² przypada od 1 do 250 osobników. Badania obejmujące razem z żabą trawną także żabę moczarową nie wykazały negatywnego wpływu dużego zagęszczenia osobników na tempo ich wzrostu czy kondycję w przypadku R. temporaria (w przeciwieństwie do drugiego objętego eksperymentem gatunku).

[madohora]

Konwencja Berneńska obejmuje gatunek swym załącznikiem III, Dyrektywa Siedliskowa Unii Europejskiej natomiast V. Poza tym chroni ją ustawodawstwo wielu krajów (w tym polskie), płaz figuruje też w licznych Czerwonych Księgach i Listach. Wymienić tu można np. Czerwoną Listę Kręgowców (Płazy Amphibia, Gady Reptilia, Ptaki Aves, Ssaki mammalia) województwa opolskiego. Nie obejmuje jej za to CITES. IUCN od 2004 przyznaje jej status LC (Least Concern − najmniejszej troski). W części zasięgu występowania czyni się starania mające na celu zmniejszenie ilości zwierząt zabijanych na drogach.

[madohora]

Żaba rycząca to jedna z największych żab - dorosłe osobniki mogą ważyć nawet pół kilograma przy długości ciała pond 20 cm! Jej kijanki również są olbrzymie i mogą mieć nawet 15 cm. Pod względem budowy ciała, poza rozmiarami, jest to 'klasyczna' wodna żaba, z długimi nogami i palcami połączonymi błoną pławną. Za oczami dobrze widoczne są bardzo duże błony bębenkowe (średnica większa od średnicy oczu). Kolor ciała jest zmienny, zazwyczaj oliwkowo-zielony. Mięso tego gatunku jest jadalne, na żaby te poluje się (w południowych stanach USA), a także hoduje się na fermach na całym świecie. W wielu miejscach uciekinierzy z hodowli utworzyli dzikie populacje, zagrażające lokalnej bioróżnorodności - jest to groźny gatunek inwazyjny. W Polsce gatunek ten jeszcze nie występuje, ale nie jest wykluczone jego pojawienie się w przyszłości wraz z postępującym antropogenicznym ociepleniem się klimatu.

[madohora]

Potężny głos żaby ryczące jest wydawany nie tylko przez rezonator na podgardlu, ale także przez... uszy. Wielkie błony bębenkowe nie służą tylko do słuchania, ale również jako membrana zwiększająca natężenie dźwięku. Co więcej, samce na środku błony bębenkowej mają zgrubienie akurat w tym miejscu, w którym błona drga najbardziej - można powiedzieć, że są to zatyczki, dzięki którym nie głuchną od swojego własnego głosu!

[madohora]

Późną wiosną samce żab ryczących wybierają sobie terytoria, których bronią. Najbardziej poszukiwane terytoria to kępy roślin wodnych, optymalnie nasłonecznione, w których skrzek będzie rozwijał się najszybciej. Samce walczą ze sobą o najlepsze miejsca, gryząc się, wdając w zapasy i podtapiając. Wydają też bardzo głośne dźwięki przypominające ryk krowy (stąd nazwa), słyszalne z odległości kilku kilometrów! Samica wybiera samca na podstawie jakości jego terytorium i składa tam skrzek - w jednym kłębie może być do 20 000 jaj. W cieplejszym klimacie przeobrażają się w ciągu kilku miesięcy, w chłodniejszym zajmuje im to do 3 lat.

[madohora]

Żaba rycząca, żaba byk (Lithobates catesbeianus, Rana catesbeiana) – kosmopolityczny gatunek dużego płaza bezogonowego z rodziny żabowatych (Ranidae), pochodzący z Ameryki Północnej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Chromosomy rzekotki, o czym świadczą porównania z plataną, są konserwatywne. Występuje ich 12 par. Dawniejsze chromosomy odpowiadające parom 4, 7 i 8 platany w linii rzekotek uległy podziałowi. Odwrotnie natomiast fragmenty 4A i 7A połączyły się u rzekotek w pojedynczy chromosom

[madohora]

Rzekotka drzewna dorasta do 5 cm długości, choć nieraz podaje się 3–4, do 5,2 czy 4–6 cm. W Portugalii średnia odległość pysk – kloaka wyniosła 37,7 mm, mieszcząc się w zakresie od 35 do 40 mm. W Szwajcarii przystępujące do rozrodu osobniki mierzą 34,9 mm u samców oraz 36,4 mm u samic. Wedle badań greckich średnia odległość od pyska do kloaki wynosi 39,5 mm u samców (mieszcząc się w zakresie 32,2–45,8 mm) oraz 43,7 mm u samic (zakres 32,6–47,9 mm). Wyniki niemieckie, bazujące na pomiarach wykonywanych w okolicach Monachium, wskazują na większe rozmiary płazów, średnie wynoszą odpowiednio 43,2 oraz 44,5 mm. Korelacji długości ciała z szerokością geograficzną nie zauważa się

[madohora]

Rzekotka drzewna potrafi dostosować swe ubarwienie do koloru podłoża, zwłaszcza do jasności, w mniejszym stopniu innych parametrów jego barwy. Zdolnością tą i tak przewyższa swą krewną rzekotkę zieloną (choć w przeciwieństwie do niej nie osiąga barwy oliwkowożółtej)[25]. Najczęściej przyjmuje barwę zieloną, pozwalającą na ukrycie się wśród roślinności, jednakże nawet większość obserwowanych osobników może przyjmować inną barwę. Spotyka się np. osobniki czarne. Niekiedy w tym samym miejscu znaleźć można rzekotki drzewne kilku wariantów ubarwienia. Zmiany ubarwienia warunkowane są strukturalnymi modyfikacjami chromatoforów. Płaz rozjaśnia swą szarą skórę poprzez agregację melanosomów. Podczas ciemnienia skóry odnotowano rozpraszanie się melanosomów melanoforów, otaczających irydofory, a częściowo także ksantofory. Te ostatnie również modyfikują swój kształt: z soczewkowatego na płytkowaty. Również one mogą migrować w głębsze warstwy skóry, a nawet ustawiać się poniżej irydoforów. Skóra przybiera wtedy barwę szarą. Zmiana koloru z zieleni na szarość nie odbywa się bezpośrednio, ale poprzez ciemną zieleń, oliwkową zieleń i w końcu ciemną szarość. W zależności od zmiany barwy irydofory zmieniają kształt z kubkowatego na stożkowaty czy cylindryczny dzięki mniej regularnemu rozłożeniu płytek, gdy staje się ona ciemniejsza, w skórze szarej przypominają zaś piłki z koncentrycznym, warstwowym rozkładem płytek. Odnotowano, że zmiany irydoforów i ksantoforów przebiegają równolegle, melanoforów zaś niezależnie od nich. Istnienie osobników niebieskich warunkuje nieobecność barwnika żółtego

[madohora]

U H. arborea arborea obserwowano skórne gruczoły surowicze produkujące jad merokrynowo, poprzez egzocytozę, podczas gdy w przypadku tego typu płazich gruczołach obserwowano wydzielanie holokrynowe. Pojawiają się one u kijanki na etapie kończyn tylnych, później drobne krople jadu skupiają się w większe, różnorodne. U osobników młodocianych pojedyncze porcje jadu trafiają do wąskiego światła gruczołu leżącego pod wstawkami, u dorosłych znaleziono tylko duże struktury złożone z mniejszych ziaren, tworzące powtarzający się wzór. Jad wyprodukowany został z udziałem siateczki śródplazmatycznej szorstkiej i aparatu Golgiego

[madohora]

Hyla arborea ma duże, wyłupiaste oczy o złotawych tęczówkach. Bezogonowe, posiadając dwa rodzaje pręcików, dysponują wzrokiem silnie wyczulonym na niewielką ilość światła. Wykorzystują go głównie podczas polowania

[madohora]

Długie, niewiele dłuższe od ciała, sprawiające wrażenie delikatnych kończyny dolne kończą się długimi palcami zaopatrzonymi buławkowatego kształtu przylgami, podobnie jak łapy przednie. Mają one za zadanie umożliwić zwierzęciu przebywanie na gładkich liściach. Za skoki odpowiada mięsień brzuchaty łydki

[madohora]

Na przełomie marca i kwietnia lub też w kwietniu Hyla arborea wybudza się z letargu zimowego, by na początku maja przystąpić do rozrodu. W środowisku wodnym przebywa krótko. Wiedzie lądowy tryb życia. Spotyka się ją od maja do września. Zimę zwierzę to spędza zagrzebane w ziemi w sąsiedztwie zbiornika wodnego czy w wilgotnym zagłębieniu. Rzadziej zimuje w suchej glebie. Sen zimowy rozpoczyna z końcem września lub początkiem października.

[madohora]

Rzekotka drzewna większą część swego życia spędza na roślinach. Wspina się zręcznie dzięki takim adaptacjom jak przylgi czepne na palcach czy płaski kształt ciała. Przylgi sprawiają, że lądująca Hyla potrafi utrzymać się w danym miejscu docelowym, jeśli przyczepi się doń tylko jedną przylgą. Dzięki spłaszczeniu ciała zaś bezogonowy potrafi przylgnąć brzuszną stroną ciała do powierzchni, na którą się wspina. W efekcie bardzo sprawnie idzie jej wspinaczka. Potrafi nawet poruszać się po pionowych powierzchniach. Siedlisko rzekotki utrudnia badanie jej. W związku z tym specjaliści używają HDF (Harmonic Direction Finder), urządzenia służącego do lokalizacji noszącego je obiektu za pomocą mikrofali

[madohora]

Zamierając w bezruchu, przyjmuje okrągły kształt, z kończynami przyciśniętymi do tułowia. Zapewnia sobie kamuflaż, dostosowując barwę skóry do otoczenia

[madohora]

Rzekotka drzewna wykazuje dużą wrażliwość na zmiany w środowisku. Wpływają nań fragmentacja lasów, zagajników i łąk, jak również osuszanie i zanieczyszczenie mokradeł[2]. Osuszanie i inwestycje związane z budową dróg wpłynęły niekorzystnie na używane przez rzekotki płytkie, ciepłe, nieeutroficzne stawy pozbawione ryb. Wprowadzanie zmian w roślinności wokół stawów utrudnia płazom migrację pomiędzy zbiornikami wodnymi[53]. Zaznacza się też wpływ drapieżnych ryb[2], eutrofizacji i zanieczyszczenia wód. W zachodniej Szwajcarii negatywną rolę odgrywają też przekształcanie pastwisk i łąk w rejony podmiejskie, plantacje intensywnego rolnictwa i budowa dróg[20]. W kraju tym rzekotkę uznaje się za poważnie zagrożoną, a zasięg występowania płaza w tym kraju jest rozczłonkowany[56]. Lokalne spadki liczebności mogą mieć związek z odłowem i traktowaniem płaza jako zwierzęcia domowego[2]. Prawdopodobieństwo wymarcia lokalnej populacji zależy od wielkości stawu i dostępności okolicznych środowisk leśnych, prawdopodobieństwo zasiedlenia zaś od ilości stawów w okolicy

[madohora]

Opisywany spadek heterozygotyczności ma niekorzystny wpływ na rzekotki. Chociażby stan larw pozytywnie koreluje z ich heterozygotycznością (w tym masa ciała i długość). Luquet potwierdził mniejszą masę ciała i gorszy rozwój kijanek z izolowanych populacji, w trudnych warunkach cechowała je również wyższa umieralność. Larwy izolowanych populacji wykazywały również większą zależność rozwoju od zagrażających im drapieżników

[madohora]

Populacje zamieszkujące Jutlandię znajdują się w lepszej kondycji, niż te z wyspy Lolland, na której znacząco spadła ilość odpowiednich dla rzekotki stawów[53]. W Szwajcarii kolejne lokalne wyginięcia przeplatają się z rekolonizacjam

[madohora]

Zamieszkuje liczne obszary chronione

[madohora]

W 2016 opublikowano badanie wykonane metodą PVA (Population Viability Analysis), dotychczas rzadko stosowaną do oceny zagrożonych populacji płazów, wykorzystując izolowaną populację ze stawu w Hanowerze, liczącą około 70 zwierząt. Zwrócono uwagę na negatywny związek między fragmentacją środowiska a stanem genetycznym populacji. W zbadanych 8 loci mikrosatelitarnych stwierdzono od 4 do 7 alleli, średnio 4,9. W WHA1-60 stwierdzono znaczny niedobór heterozygot, gdy inne spełniały prawo Hardy’ego-Weinberga. Analiza wykazała wysokie prawdopodobieństwo wyginięcia w ciągu następnego półwiecza. Jako kluczowy czynnik podano przeżywalność osobników młodocianych. Takim niewielkim populacjom zagraża także chów wsobny. Po wyginięciu staw mógłby zostać ponownie zasiedlony przez inną populację rzekotki drzewnej. Populację mogłaby natomiast uratować imigracja z metapopulacji. Zasugerowano działania ochronne, zwłaszcza zwiększające przeżywalność na wczesnych etapach życia oraz stworzenie korytarzy umożliwiających migracje. W planowaniu należy brać pod uwagę oddziaływania metapopulacyjne

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Żaba śmieszka (Pelophylax ridibundus syn. Rana ridibunda) – jeden z sześciu gatunków płazów z rodziny żabowatych występujących w Polsce.

[madohora]

Odra okolice Poznania, Wisła okolice Warszawy, Okolice nad morskie

[madohora]

Jest aktywna w dzień. Odżywia się głównie owadami, skorupiakami, pająkami, ale także drobnymi kręgowcami; rybami, myszami, pisklętami ptaków, małymi wężami, kijankami i małymi płazami, również własnego gatunku. W gospodarstwach rybnych może wyrządzać szkody. Poluje na lądzie. Przestraszona ucieka natychmiast do wody. Jesienią, zwykle w październiku zapada w sen zimowy. Spędza go na dnie zbiorników wodnych.

[madohora]

Samica składa jaja w kilku partiach, łącznie ok. 6000 jaj. Jaja, zwane skrzekiem mają galaretowatą osłonkę i przyklejają się do roślin wodnych. Po ok. 10 dniach wylęgają się z nich larwy zwane kijankami. Pływają one w wodzie za pomocą ogona z płetwą ogonową. Oddychają początkowo skrzelami zewnętrznymi, które następnie przekształcają się w skrzela wewnętrzne. Odżywiają się odcedzając cząstki organiczne z wody, lub zeskrobując je z roślin i przedmiotów w wodzie. W trakcie rozwoju wyrastają im kończyny przednie i tylne. Kijanki żaby śmieszki są duże, większe od kijanek innych naszych żab, osiągają długość 10–12 cm. Jesienią następuje przeobrażenie w postać dorosłą.

[madohora]

Żaba wodna (Pelophylax kl. esculentus, syn. Rana esculenta, właśc. Rana kl. esculenta) – naturalny klepton diploidalny lub triploidalny (hybryda) żaby jeziorkowej i żaby śmieszki (vide: Rana esculenta complex). Żaby wodne żyją zazwyczaj we wspólnych populacjach z żabami jeziorkowymi. Zamieszkuje Europę Środkową i od południowej Szwecji aż po Zatokę Fińską, a na południu jej zasięg dochodzi do Włoch i północnej Bułgarii.

[madohora]

Dojrzałe samce 5,7–9,7 cm, samice 7–10,9 cm, wyjątkowo 12 cm.

[madohora]

Wielu świętych przedstawianych jest ze smokiem jako atrybutem, m.in. św. Małgorzata z Antiochii, czy św. Jerzy, który pokonał smoka nieopodal miasta Sylene. U Słowian bóg Chworz bywał ukazywany pod postacią smoka[

[madohora]

Smoki, jako wielkie węże, miały często kryć się wśród liści na drzewach lub przy wodopojach, gdzie polowały na słonie. Gdy te przechodziły pod drzewami, smoki rzucały się na nie i dusiły lub też zabijały trującym oddechem, po czym wypijały z nich chłodną nawet podczas upałów krew. Niekiedy słoniowi udawało się otrzeć o kamień i w ten sposób zgładzić smoka, sam jednak zwykle umierał z wycieńczenia. Wówczas jego krew tworzyć miała cenny pigment, cynober.

[madohora]

Smok podobnie jak wąż wiązał się z symboliką wody. W starożytnym Rzymie traktowany był niekiedy jako istota podziemna czuwająca nad urodzajem. Był symbolem autorytetu i potęgi, wiązanym ze słońcem i symboliką królewską, podobnie jak lew i orzeł. Stanowił alegorię wiedzy, mądrości, czujności i dobrej straży. Plujący ogniem mógł przedstawiać lato. W heraldyce był oznaką waleczności, a jego zawinięty w pętle ogon świadczył o sile i energii. Smoka ukazywano także gryzącego własny ogon, jak węża Uroborosa, wówczas był emblematem wiecznego ruchu, cykliczności i odnowy. W psychologii smok w jaskini mógł być symbolem aktu seksualnego. Wiązano go także z Wielką Matką.

[madohora]

[madohora]

Okres godów przypada na koniec wiosny i początek lata, w Polsce na połowę maja. Hybrydogeneza (zobacz też: żaby zielone); krzyżówki wsteczne z obydwoma gatunkami rodzicielskimi; samica składa jaja haploidalne i diploidalne. Z diploidalnych wykluwają się osobniki triploidalne. Bywa, że diploidalne są nie jaja, ale plemniki. To również prowadzi do powstania osobników triploidalnych. Jaja (od 0,8 mm do 2,6 mm – zależnie od tego, czy haploidalne czy nie) składane w postaci nieregularnych kłębów, w liczbie od 1-10 tysięcy. Kijanki osiągają duże rozmiary (nawet do 18 cm).

[madohora]

Żaba wodna wybiera wody stojące lub wolno płynące, zarówno małe jak i większe.

[madohora]

Długość ciała samic 4–8 cm, masa ciała 8–24 g, długość ciała samców 4–8 cm, masa ciała 8–30 g. Ciało delikatnej budowy, błona bębenkowa mniejsza od oka, oczy wypukłe. Skóra cienka i gładka. Na grzbiecie ciała wyraźnie widoczne fałdy grzbietowe. Ubarwienie podobne do ubarwienia żaby trawnej. Grzbiet ciała ubarwiony na różne odcienie koloru brązowego i pokryty licznymi, ciemniejszymi plamami. Brzuch biały, lub kremowy. Skóra na wewnętrznych powierzchniach kończyn tylnych jest przeźroczysta. Cechą gatunkową żaby moczarowej jest występowanie okrągłych, niemal czarnych plam okolic brzeżnych ciała.

[madohora]

Obszar jej występowania obejmuje Europę Północną, Afrykę i Azję Północną (aż po Syberię). Na północy sięga aż po koło podbiegunowe, a nawet nieco je przekracza. W Polsce występuje dość pospolicie, ale wyłącznie na nizinach

[madohora]

Jest aktywna głównie w dzień. Żywi się ślimakami, dżdżownicami, pająkami, owadami i ich larwami i innymi drobnymi zwierzętami. Sen zimowy odbywa na lądzie, zimując w różnych norach ziemnych, wnękach pod korzeniami drzew, pod stertami gałęzi, pod darnią łąk. Budzi się ze snu zimowego zwykle w marcu i od razu rozpoczyna wędrówkę do najbliższych zbiorników wodnych, by odbyć gody i złożyć jaja. Ponieważ zimują dość daleko od stawów, wędrówka trwa dosyć długo. Podczas tej wędrówki nie zachodzi ampleksus. Tryb życia podobny do żaby trawnej.

[madohora]

Samice składają jaja głównie nocą. Znajdujący się na nich samiec (w stanie ampleksus) wypuszcza w tym samym czasie plemniki. Zapłodnienie następuje więc w wodzie. Głównym okresem składania jaj jest koniec kwietnia, gdy woda osiągnie temperaturę przynajmniej 10 stopni Celsjusza. Jaja (tzw. skrzek) składane są jednorazowo i w jednym miejscu w postaci kulistej bryły. Liczba jaj składanych przez jedną samicę wynosi od 700 do 3000. Kijanki wylęgają się już z wykształconą płetwą ogonową, która służy im do poruszania się w wodzie. Oddychają za pomocą skrzeli zewnętrznych, które już na samym początku rozwoju kijanki przekształcają się w skrzela wewnętrzne. Odżywiają się odcedzając cząstki organiczne z wody, lub zeskrobując je z roślin i przedmiotów w wodzie. W toku rozwoju powiększa się ich wielkość i wyrastają im kończyny. Na pewien czas przed przeobrażeniem przestają rosnąć. Młode żabki po przeobrażeniu mają wielkość ok. 10–15 mm. I wychodzą na ląd, zwykle podczas deszczu. Dojrzewają płciowo po 3 latach
W Polsce podlega ścisłej ochronie.

[madohora]

Żaba jeziorkowa należy do grupy żab zielonych, stale przebywających nad wodami. Żaba jeziorkowa wybiera niewielkie wody stojące lub wolno płynące, ale jej występowanie często pokrywa się z występowaniem żaby wodnej, która jest hybrydą żaby jeziorkowej i żaby śmieszki. Ze snu zimowego budzi się w kwietniu, a we wrześniu zapada weń ponownie.

[madohora]

Zielone, z domieszką czerni i brązu; plamy nieregularne, na kończynach układają się w poprzeczne paski.

[madohora]

Owady, pajęczaki, ślimaki, małe kręgowce.

[madohora]

W wodzie pływa wykorzystując błony pławne między palcami. Na lądzie skacze wykorzystując długie i sprężyste kończyny.

[madohora]

Lis 🦊 rudy

Minęła godzina 4:00, a słońce dopiero co próbowało wstać z nocnej drzemki. Wjechałem na łąki i ni stąd, ni zowąd lis rudy wyskoczył z rowu melioracyjnego z ofiarą w pysku. Nawet się za mną nie oglądał, tylko biegł co sił w nogach. Biedak nie wiedział, że nie mam zamiaru porywać mu zdobyczy. Jak szybko się pojawił, tak szybko zniknął nie wiadomo gdzie. A podobno obecność ludzi im sprzyja…

[madohora]

Bez wątpienia dla mnie to dylemat, i zapewne dla każdego kto się nad tym zastanawiał. Czy lis rudy jest z miasta, czy może to miasto przygarnęło lisa rudego? Kierując się jakąś logiką oczywiście to najpierw był sobie lis, który mieszkał na łąkach, polach czy skrajach lasów, które następnie stopniowo były mu wyrywane przez miasto. Beton był później od zieleni. Zwierzęta przestraszone widokiem buldożerów, wysokich nawet na kilkadziesiąt metrów żurawi oraz, dotąd nieznanych betonowych konstrukcji po prostu uciekła z placu boju, oddając mecz walkowerem.

[madohora]

Żaden kosz na śmieci, resztki obiadów wyrzucane na ulice (co uważam za naganne), żadne śmieci nie zostały przepuszczone. Wszystko co nadaje się do wsadzenia w pysk, a następnie połknięcia, zostało przez lisy rude wykorzystane. Starsze osobniki przekazywały te mądrości młodszym, a młodsze modyfikowały wraz ze zmieniającymi się warunkami. Teraz dla lisa otworzyć kosz na śmieci czy podejść pod ludzkie osady, to nie jest żaden problem. Z tej historii wyłania się pewien ważny dla każdego ekologa obraz. Zwierzę, które zostało „przepędzone” ze swoich terenów, ponownie na nie wraca, z powrotem kolonizuje, chociaż może w nieco innej formie. Ten powrót jest możliwy dzięki zmianom w środowisku, które de facto miały być czynnikiem prowadzącym do stworzenia środowiska przyjaznego ludziom, a nie zwierzętom. Paradoks? Tak, ale jeśli spojrzymy na to w ten sposób, że lisy są inteligentnymi istotami, które potrafią myśleć, wówczas zupełnie zmienia się pogląd na tę sprawę. To tyle mojego gdybania, a co na to nauka? Miasta się rozrastały, i dalej rosną, to też wyrósł kolejny problem związany z lisami. Te należą do rzędu drapieżnych Carnivora, podobnie jak nasze psy domowe. Zatem są z nimi dość blisko spokrewnione. A skoro są z nimi blisko spokrewnione, to mogą cierpieć na te same choroby, w tym również na wściekliznę. Z wirusem nie ma żartów, bo może być niebezpieczny także dla ludzi. Wystarczy, że zarażony lis poliże to samo, co następnie posmakuje nasz pies i mamy problem gotowy. Wkrótce pojawią się objawy, a jeśli psa ma ktoś niedoświadczony, ni stąd, ni zowąd może zostać ugryziony, a wtedy zacznie się cały problem*. Wymyślono zatem rozkładanie szczepionek na wściekliznę dla lisów rudych…

[madohora]

Powstało błędne koło, bowiem człowiek chciał wyeliminować problem, a właściwie tylko go spotęgował i postawił przed sobą nowe zadanie wymagające natychmiastowego rozwiązania. Dotąd znane metody wykładania szczepionek w tej zupełnie nowej sytuacji okazują się mało skuteczne, programy szczepień oraz możliwości ich zastosowania muszą ulec zmianom. Wcześniej latano samolotami i z nich zrzucano specyfik, który następnie zwierzęta zjadały. Ale wraz ze wzrostem odporności, a tym samym populacji, zaczęły się pojawiać ogniska wścieklizny w granicach administracyjnych miast. Rozrzucanie substancji z samolotu w takich miejscach nie wchodzi w grę, ze względu na małą precyzję działania. Wymyślono zatem, że szczepionkę przeciwko wściekliźnie należy wykładać ręcznie, w miejscach, gdzie lisy były regularnie widywane na podstawie prowadzonych obserwacji. Takiego eksperymentu dokonano na terenie powiatu krośnieńskiego. Tylko w obrębie samego Krosna z 14 ognisk wścieklizny w 2012 roku, dzięki zastosowaniu tej metody, już w roku 2013 wykryto i potwierdzono zaledwie jedno! W całym powiecie krośnieńskim stwierdzono aż 94 ogniska choroby w roku 2012. Rok później było ich zaledwie 11, czyli mniej niż przed rokiem w samym tylko Krośnie. Mała zmiana, a sprawiła, że problem niemal zniknął. Ale czy to załatwia sprawę lisów rudych w miastach? Zdecydowanie nie. Na ten moment wydaje się, że niewiele możemy zrobić. Lisy rude wiodą głównie nocny tryb życia, a o tej porze dnia ludzi próżno szukać na ulicach. Jest to jakaś płaszczyzna, na której można budować kompromis pomiędzy nami a tymi zwierzętami. Kolejną kwestią jest odpowiednie zabezpieczenie odpadków, dostępu do kurników, gołębników, a te miejsca z pewnością przy nadarzającej się okazji lis zawsze odwiedzi. Jeśli je zabezpieczymy, zniechęcimy zwierzę do odwiedzin, a tym samym w cywilizowany sposób im podziękujemy. Takie pośrednie działania są dzisiaj jedynymi sensownymi, które może podjąć każdy z nas. Trudno jednak powiedzieć, jak bardzo takie kroki są skuteczne?

[madohora]

Założyli ją Dalton i Qulton. Na początku było im trudno wyhodować zwierzęta o pożądanych cechach, ale po dziesięciu latach to się udało, czego wyznacznikiem może być cena jaką hodowcy otrzymali wówczas za skóry tych zwierząt. 25 sztuk pochodzących z hodowli Daltona i Qultona wyceniano na 1386 dolarów, czyli aż cztery raz więcej niż za te pochodzące od zwierząt dzikich. Później było tylko lepiej. Ceny skór sięgały nawet zawrotnych 2600 dolarów! Futrzany biznes z każdym rokiem rozkręcał się coraz bardziej. Rósł popyt, to przybywało hodowców. W latach międzywojennych w Polsce pogłowie lisów wynosiło 2000 osobników i zwierząt systematycznie przybywało, aż wybuchła II wojna światowa, dlatego doszło do załamania hodowli. Tuż po wojnie zainteresowanie lisami było niskie, ale w latach 50’ XX wieku ludzie ponownie kupowali futra. W USA modne stały się wówczas norki, zatem hodowcy postanowili zlikwidować fermy z lisami rudymi. Futro z norek było bardzo popularne i produkcja skór łatwiejsza. Trwało to kilka lat, ale zmieniające się światowe trendy nie pozostawiały złudzeń. Lisy rude wróciły do łask. Za oceanem pożądano skóry lisa rudego, ale podaż była zdecydowanie niższa niż popyt. Otworzyło to furtkę krajom bloku wschodniego, gdzie zwierząt było dużo. Produkcja znowu nabrała tempa. W latach 90. ub. wieku na świecie sprzedano 4,4 mln skór, z czego niemal ¼ została wyprodukowana w Polsce. Taki stan rzeczy nie trwał długo. Doszło do kolejnego załamania produkcji. U progu XXI wieku sprzedaż futer z naturalnych skór zaczęła systematycznie spadać i taki trend utrzymuje się do dziś. Tym razem to nie koniunktura i rynek, a organizacje skupiające miłośników zwierząt zaczęły działać. Pokazywano społeczeństwu w jak okropnych warunkach żyją hodowane na skóry zwierzęta. Filmiki do dziś krążą po sieci, która także zaczęła przeżywać swój rozkwit. Ludzie świadomi krzywdy zwierząt, dzięki Internetowi dowiedzieli się, o tym jak wygląda powstawanie futra od zaplecza. Wielu dało to do myślenia, co zaowocowało spadkiem zainteresowania tą częścią garderoby. Zaczęto traktować zwierzęta nie jak bezmyślne przedmioty, tylko istoty żywe, którym należy się szacunek. Chociaż nadal mamy z tym problem, by uznać podmiotowość zwierząt, to wszystko jest na dobrej drodze, żeby zadośćuczynić naszym braciom mniejszym wyrządzone dotąd krzywdy.

[madohora]

Lis rudy występuje w Ameryce Północnej z wyjątkiem sporej luki na środkowym wschodzie i południowym zachodzie, którą zajmuje lis płowy (Vulpes velox), oraz Europa, północna i środkowa Azja. Niektórzy autorzy uważają lisa zamieszkującego Nowy Świat za odrębny gatunek Vulpes fulva, jednak nie jest to prawidłowe. W połowie XVIII wieku Anglicy wprowadzili lisa pospolitego z Europy do wschodniej części Stanów Zjednoczonych, aby móc polować na niego konno z psami, gdyż miejscowe lisy wirginijskie były dla nich zbyt powolne. W Kanadzie natomiast występuje ciągle rodzimy gatunek lisa pospolitego. Jego ulubionymi siedliskami są lasy, obfitujące w zakrzewienia obszary trawiaste oraz tereny rolnicze.

[madohora]

Lis rudy jest wszystkożerny i poza zwierzętami zjada tez sporo pożywienia roślinnego. Nadmiar pokarmu ukrywa starannie po śniegiem lub liśćmi.

[madohora]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji, Afryce i Ameryce Północnej

[madohora]

Lis, lis pospolity, lis rudy (Vulpes vulpes) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae). Występuje na półkuli północnej, w części Azji, w Europie, Ameryce Północnej i północnej Afryce. W XIX wieku został wprowadzony do Australii, gdzie jest obecnie jednym z największych szkodników.

[madohora]

Aktywny po zmroku i w nocy, ale zachowania te mogą się zmieniać w zależności od sytuacji. W biegu może osiągać szybkość 40 km/h. W wysokiej trawie wyskakuje w górę, by móc się rozejrzeć. Żyje samotniczo lub w parach łączących się na całe życie lub tylko na czas rozrodu. Zajmuje rewir o wielkości od 1-10 km². Swoje terytorium znakuje moczem. Czasem obserwuje się rodziny lisie zorganizowane haremowo, z samcem i kilkoma samicami, przy czym miot daje tylko samica α czyli dominująca; u pozostałych dochodzi do zahamowania rui.

[madohora]

Dojrzałość płciową osiągają lisy pod koniec 1 roku życia. Okres godowy przypada na styczeń-luty, ciąża trwa około 51-54 dni, w miocie najczęściej 4-6 młodych, które rodzą się wczesną wiosną ślepe i głuche, z ciemnym wełnistym futrem; samiec pomaga w wychowaniu przynosząc upolowane zwierzęta. Młode ssą do 8 tygodnia, samodzielność osiągają po 3-5 miesiącach.

[madohora]

W Polsce lis jest zwierzęciem łownym o okresie polowań od 1 czerwca do 31 marca (zmiana okresu łownego w związku z nowym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dn. 22.09.2009 r. zmieniającym termin łowiecki na lisa z od "1 lipca" na od "1 czerwca"; źródło: oficjalna strona PZŁ: www.pzlow.pl)a na terenach obwodów łowieckich, gdzie występuje głuszec lub cietrzew przez cały rok. Na skutek prowadzonych akcji ochronnych w Polsce występuje obecnie problem nadmiernej ilości lisów, które w naturze dziesiątkowała wścieklizna.

[madohora]

Najgroźniejszą chorobą roznoszoną przez lisy jest wścieklizna. Wirus wywołujący wściekliznę jest przenoszony głównie przez ukąszenia, nie tylko na inne lisy, ale też na różne gatunki zwierząt dzikich i domowych. Podjęto działania przeciwko tej chorobie i co rok szczepi się zwierzęta na tę chorobę, dlatego lisy nie są już niebezpieczne pod tym względem. Częstą chorobą lisów jest świerzb. Znaczne zagrożenie dla zdrowia (w przypadku spożywania niemytych owoców runa leśnego) stwarzają też wydalane przez lisy wraz z kałem jaja bąblowca.

[madohora]

Na Litwie lisa, który miał ciemną pręgę wzdłuż grzbietu, i drugą pod kątem prostym na barkach, nazywano krzyżakiem. Odpowiednik tej nazwy jest też spotykany w innych językach (ang. cross fox).

[madohora]

Na temat kun mogą się wypowiedzieć ...kierowcy samochodów. Podobno buszują i robią szkody.

[madohora]

DNI OLKUSZA PRZYCIĄGNĘŁY TŁUMY - www.msn.com.pl - 04.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A wystarczyłoby przed zakupem poczytać trochę o danej rasie, pooglądać zdjęcia szczeniaków. Sprawdzić hodowcę i nie będzie tego rodzaju wpadek.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MAGICZNE ZWIERZĘTA - Onet - 09.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DINOZAURY BYŁY BARDZO INTELIGENTNE - Interia - 10.06.2023

[madohora]

ATAK REKINA W HURGARDZIE - www.msn.com.pl - 10.06.2023

[madohora]

ATAK AMSTAFÓW POD WAWELEM - www.msn.com.pl - 10.06.2023

[madohora]

Słynna stała się bajka o chłopie który znalazł zamarzniętą żmiję i chcąc ogrzać zwierzę schował je za pazuchą. Gdy tylko żmija odżyła, ukąsiła swojego wybawiciela, za co ten rozszarpał ją na kawałki. A zatem mamy żmiję jako symbol niewdzięczności czy wręcz podłości oraz jej zabicie jako zwycięstwo nad złem. Wkrótce żmija trafiła też do przysłów: „hodować żmiję na własnej piersi” czy też „trzymać żmiję - nieszczęścia oczekiwać” to te najbardziej znane. Mamy wreszcie żmiję która była narzędziem samobójstwa Kleopatry. Jak wszystkie węże, żmija ma rozdwojony język - a to budziło z kolei skojarzenia z dwulicowością i kłamstwem. Nic więc dziwnego że mówi się : „pochlebstwo to żmija w bukiecie”. Rzecz jasna żmija trafiła też do potocznego języka, Powiedzieć komuś: „ty żmijo” to przecież obelga.

[madohora]

Podobnie jak inne węże wysuwanie języka służy orientacji w otoczeniu, dla większości węży węch jest najdoskonalszym zmysłem. Pożywieniem większości gatunków są gryzonie, a ich obfitość w pobliżu domostw ściąga niekiedy węże w pobliże człowieka. Oczywiście w zależności od gatunku pokarm mogą stanowić owady, płazy, gady (zwłaszcza jaszczurki) a także małe ptaki i ssaki. Fakt polowania na gryzonie i znacznego ograniczania ich liczby czyni ze żmij sprzymierzeńca człowieka, a tym samym znacznie ogranicza straty gospodarcze (szczególnie w ciepłych rejonach świata).

[madohora]

Zresztą powiązania węży z medycyną mają bardzo długą tradycję – już mityczny Asklepios wśród swoich atrybutów miał laskę oplecioną przez węża. Ślady tego znajdujemy do dziś w wielu aptekach, gdzie na witrynie występuje czara z oplecionym gadem. Na wschodzie wąż uchodził za symbol życia i mądrości. Wreszcie od żmii pochodzi żmij – rodzaj mitycznych smoków strzegących skarbów. Może więc pora zmienić swoje zdanie o tym wężu?

[madohora]

Nam wydaje się nie do przyjęcia sytuacja, w której dzieci są silniejsze od rodziców, a na dodatek pożerają ich. Larwy ważek niestety są do tego zdolne. Jednak potrafią to robić tak doskonale, że potencjalne ofiary w ogóle niczego się nie spodziewają. Jak na ważki przystało cała sytuacja odbywa się po cichu, spokojnie, bez niepotrzebnego zamieszania. Kiedy tylko postać dorosła przysiądzie na roślinie.

[madohora]

Szablak przepasany to najmniejsza ważka z rodzaju Sympetrum. U osobników obu płci na skrzydłach znajduje się charakterystyczny brązowy pasek, sąsiadujący bezpośrednio z pomarańczowoczerwonymi znamionami. Odwłok dojrzałych samców ma kolor czerwony, natomiast u samic i osobników młodocianych jest bladożółty.

[madohora]

Ważka ta jest gatunkiem bardzo terytorialnym. W okresie godowym samiec wybiera odpowiednie dla siebie stanowiska, których broni przed potencjalnymi konkurentami. Jeśli tylko zauważy samicę, od razu nakłania ją do wylądowania w odpowiednim miejscu do złożenia jaj. Zadziera wówczas swój odwłok pokazując białą plamę na ostatnich trzech segmentach. Jak już uda mu się zwabić samicę, skłania ją do aktu kopulacji swoim lotem godowym. W momencie składania jaj, samica kilkakrotnie zanurza swój odwłok, a samiec z boku strzeże jej przed niebezpieczeństwem ze strony innych drapieżników oraz potencjalnych konkurentów.

[madohora]

Hurtnica czarna - opis, występowanie Owad hurtnica czarna ciekawostki

„Pracowity jak mrówka”, „mrówcza praca”, „mrówka niewielka, a góry kopie” – można by tak jeszcze długo wymyślać powiedzenia na temat tego owada. Czego one dowodzą? Jednego! Mrówka to istny pracuś. Zwierzę to działa niczym zaprogramowany robot, i chociaż z pozoru wydaje się, że wykonywane przez nią zadania mają znamiona syzyfowej pracy, to wcale takimi nie są. A hurtnica czarna jest tego najlepszym dowodem.

[madohora]

Nie każdy wie, ale każdy powinien kojarzyć, że mrówki to błonkówki. Bliżej im do os czy pszczół niż chrząszczy, chociaż te ostatnie sprawiają wrażenie o wiele bardziej przyziemnych istot. Mrówki utraciły zdolność lotu w toku ewolucji, a dowodem na to, że owady te wcześniej umiały latać, jest chociażby tzw. rójka, czyli okres godowy mrówek. W tym czasie królowa „dostaje” skrzydeł. Dochodzi do tego tuż po zapłodnieniu. Zazwyczaj czyni to jeden samiec, jednak nie należą do rzadkości sytuacje, kiedy królowa dopuszcza do siebie większą liczbę samców. Po tym odlatuje i szuka miejsc, gdzie założy swoją przyszłą kolonię. Najbardziej pożądanym przezeń miejscami są takie, gdzie nie ma innych robotnic, by mogła w spokoju zbudować gniazdo i nie być nękaną przez osobniki z innych kolonii. Jak znajdzie już miejsce, wówczas zaczyna budowę podwalin pod przyszłe gniazdo.

[madohora]

Najpiękniejsze muszle na świecie
Według różnych szacunków na świecie jest aż 50-100 tysięcy różnych typów muszli. Za powstanie każdej odpowiada konkretny gatunek, żywe stworzenie, które potrzebuje schronienia przed potencjalnymi zagrożeniami. Niektóre wytwory mięczaków są prawdziwymi dziełami sztuki, a kolekcjonerzy gotowi są za nie zapłacić spore pieniądze. Oto 10 najpiękniejszych muszli na świecie!

[madohora]

Pierwszy okaz odnalazł radziecki statek rybacki w latach 60-tych ubiegłego stulecia w Zatoce Adeńskiej, a w kolejnych dekadach wyłowiono ich tam jeszcze kilka. Sowieci zdecydowali się jednak znaleziska ukryć przed światem. Dopiero w latach 90-tych amerykański kolekcjoner zdołał wykupić dwa okazy Sphaerocypraea incomparabilis. Na całym świecie jest ich dziś zaledwie kilka, a prawie wszystkie znajdują się w muzeach. Ceny sprzedaży pod koniec XX w. oscylowały nawet wokół sumy 20 tysięcy dolarów!

[madohora]

Ogromną popularnością wśród zbieraczy muszli cieszy się okazał i urodziwa skorupa skrzydelnika wielkiego (Strombus gigas). Ten duży ślimak morski jest typowy dla obszaru Morza Karaibskiego oraz północno-zachodniego Atlantyku. Długość muszli dochodzi nawet do 32 cm!

[madohora]

W Afryce porcelanki różnych gatunków od wieków wykorzystywane były jako waluta, a wiele plemion wciąż wykorzystuje je do wyrobu tradycyjnej biżuterii. Ich kulturalne znaczenie wynika nie tylko z urody, ale także symboliki – asocjowane są bowiem z kobiecością i płodnością.

[madohora]

Mitra biskupia
Miłośnikom żywych wzorów i kolorów warto polecić też mitrę biskupią (Mitra mitra) czyli skorupę drapieżnego ślimaka z Oceanu Indyjskiego. Znajdowana na głębokości nawet 80 m może osiągać nawet 14-18 cm długości, choć często mieści się w dłoni. Podłużny wrzecionowaty kształt podkreślają nieregularne czerwone plamy na białym, połyskliwym tle.

[madohora]

Jaszczurka zielona (Lacerta viridis) to gatunek ciepłolubny. Jej główny zasięg występowania obejmuje przede wszystkim południowe krańce Starego Kontynentu z największym zagęszczeniem populacji na półwyspach: Iberyjskim oraz Apenińskim. Jeśli gad ten rzeczywiście występuje w Polsce, to jest to północny skraj występowania tego zwierzęcia. Jednak o wątpliwościach dotyczących obecności jaszczurki zielonej w naszym kraju będzie w dalszej części. Jak wygląda nasza bohaterka? Dorasta do nawet 40 cm długości ciała, z czego blisko 1/3 stanowi ogon. Ciało masywne, smukłe, zupełnie inne niż delikatna sylwetka znanej wszystkim jaszczurki zwinki. Głowa proporcjonalna do reszty ciała, czyli duża bez wyraźnego oddzielenia. Kończy ją pysk, wyraźnie zaokrąglony, wydłużony. Na głowie duże łuski, znacznie większe od pozostałych pokrywających ciało. Porusza się za pomocą krótkich, silnych nóg z pięcioma palcami zwieńczonymi ostrymi pazurami. Te są niezbędne z punktu widzenia trybu jaki wiedzie jaszczurka. Jako jedyna przedstawicielka jaszczurek właściwych na starym kontynencie potrafi się wspinać po drzewach, a na dodatek przeskakiwać z gałęzi na gałąź. Do tego potrzebny jest jej także ogon, który w tym przypadku jest gruby oraz długi, wąsko zakończony. W razie niebezpieczeństwa potrafi go odrzucić, a następnie zregenerować, jednak nigdy już nie będzie miał takiej samej długości, jaką miał wcześniej. Wierzch ciała pokrywają liczne, drobne łuski o barwie zielonej. Z reguły jaskrawozielone, ale możliwe są inne warianty ubarwienia. Brzuszna powierzchnia ciała żółta bądź biała lub kremowa. Na czas godów samce zmieniają kolor podgardla, które staje się jaskrawoniebieskie. Samice zazwyczaj mają mniej jaskrawe ubarwienie, a na bokach ciała rozmyte, brązowe plamy, niezbyt wyraźnie zaznaczone. Występuje głównie na terenach dobrze nasłonecznionych, należy do gatunków ciepłolubnych. Charakterystycznym środowiskiem życia dla gada są otwarte przestrzenie porośnięte niezbyt wysoką roślinnością. Przebywa głównie na wyżynach oraz w górach, w środowisku skalistym, tam gdzie ma dużo kryjówek w postaci nor lub innych ubytków w półkach skalnych. Należy do zwierząt stroniących od obecności człowieka i kiedy tylko widzi dwunożne istoty, niemal od razu znika w ustronne miejsca.

[madohora]

Informacje o pojawieniu się jaszczurki zielonej gdziekolwiek w Polsce zawsze elektryzują miłośników zwierząt. Obok takiego „newsa” nie można przejść obojętnie. Tak rzadka jaszczurka to niecodzienny gość w tych stronach. Niestety często te informacje są obarczone błędem lub zwykłą pomyłką. Znalazcy nie mają żadnych dowodów w postaci zdjęć bądź nagrań, a dysponują jedynie informacją ustną, którą zweryfikować naprawdę trudno. A jeśli ktoś pokusi się o zrobienie zdjęcia, to sfotografowana jaszczurka okazuje się nietypowo ubarwioną zwinką lub po prostu zwinką, najczęściej samcem w okresie godowym, który też jest zielony, ale mimo tego zupełnie inaczej zielony niż jaszczurka zielona.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WETERYNARZ PRZESTRZEGA - www.msn.com.pl - 10.06.2023

[madohora]

[madohora]

Liczne są gatunki rekinów. Naj
większym jest Rekin olbrzymi, mieszka
jący w północnych częściach oceanu
Atlantyckiego i dorastający 10 metrów
długości. Rekin pospolity czyli kulczaty,
znajdujący się w morzu Północnem, ma
długości tylko metr Barwa jego na

grzbiecie jest szara, pod spodem biała.
Nazwę swoją otrzymał z tego powodu,
że z przodu każdej z jego płetw grzbie
towych znajduje się mocny, twardy ko
lec. Wydaje na świat również żywe
potomstwo. Mieszkający zaś w morzu
Śródziemnem, a w Północnem rzadko
napotykany gatunek składa szczególnego
kształtu czworoboczne jaja, opatrzone po
rogach wąsikami, którymi się przycze
piają do roślin w morzu rosnących.
W morzu Sródziemnem często się daje
widzieć Rekin niebieski, z wierzchu siwo-
niebieski, pod spodem biały, wyróżnia
jący się długim, spiczastym pyskiem.
Szczególnem zjawiskiem wśród źar-
łaczy jest Młot którego rycinę załą
czamy. Podobny on zupełnie do ludo-
jada, oprócz kształtu głowy, który jest
jedyny w całem królestwie zwierzęcem.
W młodości ryby głowa ta jest taka
sama, jak u wszystkich innych żarłaczy,
z czasem wszakże rozszerza się na obie
strony i dosięga takich rozmiarów, że
przybiera kształt młota, na któregro obu
końcach osadzone są oczy; ciało stanowi
jakby trzonek tego młota. Ryba ta do
chodzi do 4 metrów długości i jest
również żarłoczna i niebezpieczna, jak
ludojad. Wydaje na .świat żywe po
tomstwo. Wszystkie morza stref cie
plejszych są jego ojczyzną; znajduje się
też i w morzu Sródziemnem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zagrożenia można podzielić na dwie zasadnicze grupy: naturalne (wrogowie, pasożyty), które są groźne jedynie dla pojedynczych osobników (chyba że zostanie zachwiana równowaga ekologiczna), oraz powodowane przez człowieka (np. ginięcie ropuch pod kołami samochodów).

[madohora]

[madohora]

••• Menu
jaszczurki
Encyklopedia PWN
jaszczurki, Sauria (Lacertilia), podrząd gadów łuskonośnych;
obecnie 4557 gatunków, co stanowi ok. połowy wszystkich współczesnych gadów; smukła budowa ciała, długi ogon, u większości gatunków łamliwy (autotomia), u innych chwytny (np. u kameleonów), nogi dobrze ukształtowane, u niektórych (np. u padalców) zredukowane; ubarwienie różnorodne, u form tropikalnych jaskrawe; w większości jajorodne, niektóre jajożyworodne, kilka gatunków żyworodnych; znane jest wśród nich także zjawisko partenogenezy; w większości owadożerne lub roślinożerne; zamieszkują różnorodne środowiska (głównie w miejscach suchych, dobrze nasłonecznionych, na stepach, pustyniach) wszystkich kontynentów, z wyjątkiem obszarów polarnych; tryb życia naziemny, wodny i nadrzewny (np. smok latający); 2 gatunki jadowite (helodermy); najliczniejszą rodziną są scynki (scynk aptekarski); w Polsce 2 gatunki z rodziny jaszczurek właściwych, Lacertidae (268 gat.): jaszczurka zwinka, Lacerta angilis, długość do 24 cm, brunatnozielona, jaszczurka żyworódka, L. vivipara, dł. do 18 cm, ciemniejsza; jaszczurka zielona, L. viridis, zaobserwowana w Polsce tylko 2 razy; ponadto padalec zwyczajny, z rodziny padalców, Anguidae, liczącej 110 gatunków; wszystkie chronione.

[madohora]

ropucha zielona, Bufo viridis, płaz bezogonowy z rodziny ropuchowatych;
dł. do 10 cm; jasnopopielata z zielonymi plamami; szczyty brodawek na bokach tułowia jaskrawoczerwone; wschodnia Azja, Europa.

[madohora]

Kijanka jest stadium larwalnym płazów bezogonowych (Anura) (np. żab, ropuch, kumaków, rzekotek) żyjącym w środowisku wodnym. Kijanki większości gatunków zasiedlają zbiorniki wód stojących (np. jeziora, stawy, moczary, bagna, rozlewiska, rowy melioracyjne, oczka wodne, kałuże); nieliczne występują w strumieniach z wartkim nurtem, np. żaba purpurowa (Nasikabatrachus sahyadrensis), ogończak amerykański (Ascaphus truei). Kijanki indyjskich żab z rodziny Ranixalidae występują w wilgotnych siedliskach położonych w pobliżu górskich strumieni (np. w szczelinach skalnych, na kamienistych brzegach). Kijanki żaby krabożernej (Fejervarya cancrivora) występują w słonawej wodzie estuariów i bagien namorzynowych.

[madohora]

owalny kształt ciała ze słabo wyodrębnioną głową zawierającą małą jamę gębową pozbawioną języka oraz dobrze wykształconym, bocznie spłaszczonym ogonem zaopatrzonym w płetwę ogonową, który stanowi główny narząd ruchu do momentu wykształcenia się kończyn tylnych;

[madohora]

Kijanki większości gatunków, bezpośrednio po wylęgu z jaja, posiadają wyspecjalizowane struktury umożliwiające przyczepianie się do roślin lub innych zanurzonych przedmiotów. Stanowią je zlokalizowane w dolnej części głowy pojedyncze lub podwójne przylgi z licznymi jednokomórkowymi gruczołami śluzowymi (tzw. komórkami Leydiga). Kijanki żyjące w szybko płynących strumieniach (np. kijanki żaby purpurowej) mają tarczowate pola okołogębowe (przyssawki), za których pomocą przyczepiają się do gładkich powierzchni kamieni.

[madohora]

przekształcenie i poszerzenie jamy gębowej oraz rozwój umięśnionego języka;

[madohora]

znaczne skrócenie i przebudowę jelita wraz z wykształceniem się żołądka;
zanik fragmentu nerki (przednercza) oraz redukcję i przekształcenie trzustki;

[madohora]

Przy okazji przypomniałam sobie jak w dzieciństwie biegaliśmy na Bolinę i całymi godzinami obserwowaliśmy kijanki.

[madohora]

Metamorfoza nie musi być zawsze pełna. Może występować częściowo, oznacza to że płazy mogą przez całe życie żyć w wodzie. Czyli nastąpił pedomorfizm – osobnik zachowuje wiele cech początkowych.

[madohora]

Posiada charakterystyczne żółte plamy po bokach głowy, na skroniach

[madohora]

W Polsce występuje powszechnie

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TGUCIN. PSY ZAATAKOWAŁY SIEDMIOLATKĘ - Interia - 04.07.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Głowa jest duża z bardzo szerokim otworem gębowym. Zęby znajdują się na kościach przedszczękowych i szczękowych; żuchwa jest bezzębna. U wielu gatunków żabowatych występują zęby podniebienne. Duży i wydłużony język jest przyrośnięty przednim końcem do dna jamy gębowej, tylny koniec jest wolny i dzieli się na dwa płaty. Oczy są duże i wypukłe, mogą być wciągane w głąb oczodołów. Występują 3 powieki – górna, dolna oraz przezroczysta migotka. Żabowate posiadają dobrze rozwinięte ucho środkowe i błony bębenkowe. U samców większości gatunków po bokach głowy znajdują się błoniaste uchyłki jamy gębowej – rezonatory (wewnętrzne lub zewnętrzne) służące do wzmacniania dźwięków wabiących samice w okresie godowym.

[madohora]

Zapłodnienie jest zewnętrzne, następuje w wodzie. Cechą charakterystyczną żabowatych jest odbywanie masowych godów, podczas których setki samców gromadzą się w zbiornikach wodnych i głośnym rechotaniem przywabiają samice.

[madohora]

Przeobrażenie (metamorfoza) kijanki w żabę jest procesem regulowanym hormonalnie, głównie przez hormon tarczycy – tyroksynę. Podczas przeobrażenia zanika ogon, skrzela oraz szczeliny skrzelowe. Pojawiają się kończyny, język, błona bębenkowa i powieki. Jama gębowa rozszerza się, a przewód pokarmowy ulega skróceniu (przejście z roślinożernego na drapieżny tryb życia).

[madohora]

Myszy i inne drobne ssaki, owady, pasikoniki, szarańczaki, świerszcze, chrząszcze, karaluchy, drobne jaszczurki, dżdżownice, muchy, komary i ważki

[madohora]

Żaba wodna dorasta do 9 cm długości ciała. Tak samo jak w przypadku innych płazów bezogonowych, samiec jest mniejszy od samicy. Mimo wielu podobieństw, nie jest niczym nadzwyczajnym znalezienie osobnika ubarwionego zgodnie z encyklopedią. Pewnie niejednego przestraszyłem powyższym opisem sprawy, jednak nie ma się co bać. Zwłaszcza jeśli nie prowadzicie badań na płazach, a jedynie obserwujecie te interesujące zwierzęta, wówczas wystarczy znajomość wyglądu typowej żaby wodnej. Zatem jak wygląda nasza bohaterka? Grzbiet ma zielony niczym trawa, który rozcina na pół jasnozielony lub żółtawy pasek kręgowy. Czarne plamy na grzbiecie są czarnobrązowe, małe, koliste. Fałdy grzbietowe umieszczone po lewo oraz prawo od linii kręgowej bardzo dobrze rozwinięte. Podczas godów samce przybierają lekko żółtawy odcień, podobnie jak żaba jeziorkowa. Gdy maj w pełni, żaby te nadymają swoje rezonatory i śpiewają tak głośno, jak tylko mogą. Ich arie roznoszą się na bardzo dalekie odległości. Ten koncert z reguły trwa do lipca lub sierpnia, w zależności od szerokości geograficznej oraz panującej pogody w danym sezonie rozrodczym. Chociaż żaby wodne mają swój charakterystyczny głos z przeciągłym „errr…” na końcu, to do rzadkości nie należą obserwacje osobników morfologicznie wyglądających jak typowy przedstawiciel kleptonu (o tym w dalszej części tekstu) i śpiewających jak żaba jeziorkowa czy żaba śmieszka.

[madohora]

Cuda natury! I to takie cuda, których nie trzeba daleko szukać, bo żaby zielone są w niemal każdym zbiorniku wodnym. Cały ten „zabieg” natury odbywa się pod auspicjami zjawiska nazywanego hybrydogenezą. Badacze mówią, że to swego rodzaju pasożytnictwo, bowiem tylko jeden gatunek zyskuje przedłużenie, natomiast drugi, nie ma co liczyć na to, że jego geny zostaną przekazane dalej. Jeden z dwójki gatunków rodzicielskich jednak może się poszczycić faktem posłania genów poza populację…

[madohora]

Żaba wodna (Pelophylax kl. esculentus, syn. Rana esculenta, właśc. Rana kl. esculenta) – płodny mieszaniec (hybryda) żaby jeziorkowej i żaby śmieszki z grupy żab zielonych. Na ogół wytwarza gamety zawierające genom tylko jednego z gatunków rodzicielskich, zwykle żaby śmieszki. Jest więc kleptonem – stąd skrót "kl" w nazwie systematycznej. Może być diploidalna lub triploidalna

[madohora]

Żaba wodna, zwłaszcza osobniki młode, może odbywać wędrówki w poszukiwaniu nowego środowiska, zwykle podczas ciepłych deszczów nawet do 2,5 km. Oprócz tego regularnie wędruje wiosną z zimowisk do miejsc rozrodu, jesienią z powrotem do miejsc zimowania

[madohora]

Bardzo podobna do żaby jeziorkowej, wykazuje wiele cech pośrednich pomiędzy żabą jeziorkową a śmieszką (m.in. głos)[4][3]. W celu pewnego oznaczenia żabę trzeba schwytać i zbadać, a według niektórych opinii konieczne jest przeprowadzenie cytogenetycznych badań kariotypu oraz cytologicznych badań wielkości erytrocytów. Dymorfizm płciowy jest dobrze zaznaczony

[madohora]

Znane są jednak okazy inaczej umaszczone, np. o barwie żółtawej, oliwkowozielonej, a nawet czekoladowobrązowej.

[madohora]

Na pożywienie żaby wodnej składają się przede wszystkim lądowe owady dzienne (muchówki z wyjątkiem komarów, błonkoskrzydłe - głównie mrówkowate i pszczołowate, chrząszcze lądowe). Słabo reaguje na użądlenia pszczół (pszczoły miodnej Apis mellifera) - często ma kilka żądeł w języku.

[madohora]

Na pierwszych palcach przednich odnóży pojawiają się też u nich modzele godowe, a skóra (zwłaszcza samców RL i RLL) przybiera bardziej lub mniej żółtawą barwę

[madohora]

Krzyżówki pomiędzy żabą jeziorkową a śmieszką są rzadsze, ponieważ gatunki te mają nieco odmienne wymagania w stosunku do środowiska i na ogół nie występują razem. Od czasu do czasu zdarza się jednak powstawanie nowych osobników żaby wodnej poprzez bezpośrednie krzyżowanie się gatunków rodzicielskich.

[madohora]

[madohora]

Żaba jeziorkowa jest zwierzęciem o aktywności dziennej (poza okresem godowym). Prowadzi lądowo-wodny tryb życia. Zamieszkuje głównie niewielkie i płytkie zbiorniki wodne, nasłonecznione i porośnięte roślinnością przybrzeżną. Wybiera głównie niewielkie leśne oczka wodne, starorzecza i torfianki. Rzadko spotykana w większych zbiornikach wodnych i rzekach. Hibernuje na lądzie (migracja do zimowisk rozpoczyna się we wrześniu). Ma status zagrożenia najmniejszej troski (kategoria LC na liście IUCN).

[madohora]

Zanim zaczniemy się zastanawiać nad tym, dlaczego żaba śmieszka (Pelophylax ridibundus) została śmieszką i czy jest śmieszna, i czy ta nazwa była jej nadana zasłużenie, popatrzmy na nią jako taką. Wśród wszystkich tutaj występujących żab, śmieszka to największa przedstawicielka rodzaju Pelophylax, bowiem dorasta do 17 cm długości ciała według różnych źródeł. Samica jest większa od samca, ale w przypadku płazów, nie powinno to nikogo dziwić. Takie przystosowanie ma związek z okresem rozrodczym. Gdyby samce były większe od samic, trudniej byłoby im wykonać ampleksus pachowy, czyli moment zbliżenia pomiędzy osobnikami przeciwnych płci. Mniejszy samiec to mniejsze obciążenie dla samicy. Sylwetka żaby śmieszki jest krępa, zbita, masywna o charakterze typowej żaby. Oczy osadzone na okrągłej głowie, która z tułowiem tworzy monolit. Kończyny przednie różnią się od miednicznych m.in. brakiem błony pławnej między palcami. Tyle nogi bardzo silne, ustawione prostopadle do osi ciała, pozwalają płazowi na długie skoki a także sprawne i zgrabne funkcjonowanie pod wodą. Skóra to stosunkowo gruby twór z licznymi brodawkami o chropowatej strukturze. Wierzch ciała ubarwiony na zielono i przyozdobiony ciemnobrązowymi lub czarnymi plamami. Przez środek od nozdrzy, aż po kloakę biegnie zielony pasek, który dzieli żabę na pół. Od górnej wargi do oczu – zarówno prawego, jak również lewego, rozciąga się brązowo-czarny pasek. U samicy te barwy są bardziej intensywne niż u samca, u którego w okresie godowym wyraźnie widać rezonatory, zwłaszcza wtedy, gdy zaczyna swoją wiosenną pieśń. Oprócz tego dochodzi do powstawania ciemnych modzeli godowych – zgrubień skóry występujących na kończynach. Umożliwiają one samcowi lepiej przytrzymać samicę, gdy oboje znajdą się w ampleksusie.

[madohora]

Hybrydogeneza, w bardzo dużym skrócie jest to proces, w wyniku którego powstają mieszańce międzygatunkowe wytwarzające komórki rozrodcze, czyli gamety z genomem tylko jednego gatunku rodzicielskiego. Każdy kto liznął nieco genetyki, wie że po skrzyżowaniu obcych gatunków, powstaje mieszaniec mający materiał genetyczny jednego i drugiego gatunku rodzicielskiego, a później daje temu znak w swoim wyglądzie. W zależności od tego, jak blisko były ze sobą spokrewnione gatunki rodzicielskie, ich potomstwo może być płodne lub nie. Jeśli jest płodne, z reguły w gametach będzie miało materiał genetyczny z cechami obu gatunków. W przypadku hybrydogenezy jest nieco inaczej. Posłużmy się przykładem. Samiec z gatunku „X” kopulował z samicą gatunku „Y”. Ich dzieci zgodnie z definicją procesu hybrydogenezy otrzymały zarówno genom „X”, jak i „Y”. Powstałe osobniki określmy „XY”. W przypadku, gdy „XY” przystąpią do rozrodu z innym osobnikiem „XY” lub przedstawicielem gatunku „X” albo „Y”, to ich gamety będą zawierały materiał genetyczny tylko jednego z gatunków rodzicielskich, czyli nie „XY” a „X” lub „Y”. Osobnik „XY” przedłuży tym samym któryś z gatunków rodzicielskich, nie będzie zaś przekazywał swoich cech powstałych w wyniku krzyżówki. Co mają do tego żaby? Czy śmieszka bierze udział w hybrydogenezie? Owszem! Żaby zielone są jednym z najlepiej opisanych przykładów tego procesu w przyrodzie.

[madohora]

Żaba moczarowa (Rana arvalis) dorasta do około 8 cm długości ciała bez względu na płeć. Może ważyć 8-30 gramów przy czym samce są cięższe od samic. Ogólnie ciało żaby ma delikatną budowę i pokryte jest cienką i gładką skórą. Ta tworzy fałdy grzbietowe przebiegające od głowy w stronę części ogonowej. Charakterystycznym dlań są okrągłe, czarne plamy na brzeżnych okolicach ciała, dzięki czemu poza okresem godowym można ją odróżnić od żaby trawnej. Oba gatunki są bowiem do siebie bardzo podobne. Ale kiedy nadchodzi wiosna, wtedy żaby moczarowe dają o sobie znać na różne sposoby i można je odróżnić od wspomnianych wyżej trawnych kuzynek bez problemu. Zacznijmy od melodii. Płazy gromadzą się w większych lub mniejszych zbiornikach wodnych w ogromnych ilościach. Samce powiększają swoje rezonatory, przez co sprawiają wrażenie większych niż w rzeczywistość, a na skórze obserwowane są dodatkowe fałdy. Tak przygotowane osobniki rozpoczynają swój koncert roznoszący się na dalekie odległości, tylko po to, żeby zwabić samice do miejsca rozrodu. Kolejnym ważnym elementem jest zmiana szaty godowej. Płaz z brązowego staje się niebieski. Niektórzy nawet zauważają obecność liliowego odcienia w niebieskim ubarwieniu. W ten sposób każdy, nawet początkujący obserwator przyrody, jest w stanie odróżnić samca od samicy. Im temperatury wyższe, tym samce mają bardziej niebieskie ubarwienie. Takie zgrupowania wyglądają niesamowicie, zwłaszcza na fotografiach. Ten spektakl przyrody serwowany przez żaby moczarowe to istne misterium będące dla niektórych takim samym wyznacznikiem nabierającej rozpędu wiosny, jak klangor żurawi czy pierwsze bociany białe na gniazdach.

[madohora]

Początkowo kijanka oddycha przy pomocy skrzeli zewnętrznych, które z czasem przekształcają się w aparat oddechowy przystosowany do funkcjonowania na lądzie. Zaczynają wyrastać im kończyny najpierw tylne, później przednie, następnie zmniejszeniu zostaje poddany ogon, a kształty ciała z „kijankowych” nabierają bardziej żabiego wyglądu. Jednak tuż przed samym przeobrażeniem rozwój nieco zwalnia swój pęd. Z kilkucentymetrowej kijanki powstaje niespełna 1,5 cm mała żaba. Osobnik, wzorem dorosłych poszukuje miejsca, w którym mógłby przetrwać zimę i przez następne trzy lata dojrzewa. Dopiero po tym okresie pierwsze płazy przystępują do rozrodu, kiedy stopnieją zimowe śniegi oraz nad horyzontem pojawią się promienie marcowego słońca.

[madohora]

Głębokość może być zróżnicowana i wahać się od kilkunastu cm do nawet 1 m. Sam zbiornik należy wykopać w miejscu ustronnym, które nie jest zbyt często odwiedzane. Dobrze gdy wokół rosną drzewa oraz krzewy, co stanowi dodatkowy atut wybranej lokalizacji. Nie zapominajmy jednak o dostępie do słońca, bowiem każdy płaz od czasu do czasu lubi przebywać w odpowiednio nagrzanej wodzie. To sprzyja rozwojowi skrzeku. Warto pomyśleć o moczarce kanadyjskiej, rogatku czy wywłóczniku, czyli roślinach podwodnych. Jednak nie tylko one powodują, że nasze oczko przypomina naturalny biotop. Oprócz nich potrzebujemy roślin przybrzeżnych oraz pływających. W tym przypadku wystarczy spojrzeć na to, z czym mamy do czynienia w naturalnych akwenach. Posadźmy na brzegu naszego oczka pałkę szerokolistną, jednak pamiętajmy o dużej ekspansywności tej rośliny, dlatego warto umieścić ją w koszu. Niekontrolowana może zarosnąć cały zbiornik, czego przecież nie chcemy. Żeby stworzone przez nas środowisko przypominało jeszcze bardziej to, co występuje w naturze, pomyślmy nad posadzeniem żabieńca babki wodnej, jeżogłówki gałęzistej czy strzałki wodnej. Gatunkiem wartym uwagi jest żabiściek pływający – ostatnimi czasy będący w regresie ze względu na zanik odpowiednich siedlisk. Taka kompozycja powinna sprawić, że płazy z pewnością zamieszkają w naszym oczku i przystąpią do rozmnażania.

[madohora]

Żaba zwinka wykonuje najdalsze (do 2 m) i najwyższe (do 75 cm) skoki.

[madohora]

żaby bezjęzyczne, żaby bezjęzykowe, grzbietorody, Pipidae, rodzina płazów bezogonowych;
Panama i w Ameryka Południowa i Afryka; 30 gat.; dł. 25–180 mm (największy grzbietoród amerykański).

[madohora]

żaby latające, Rhacophoridae, rodzina płazów bezogonowych;
ok. 200 gat.; mają zdolność wykonywania lotów spadochronowych, zmniejszających siłę upadku; Azja, Madagaskar.

[madohora]

Trzy gatunki zaliczane do żab zielonych są bardzo trudne do rozróżnienia, a dodatkowo jeden z nich (żaba wodna) jest naturalnym mieszańcem dwóch pozostałych – zjawisko to zwane jest hybrydyzacją. Gatunki te mogą się ze sobą swobodnie krzyżować, a mieszańce są płodne. W czasie powstawania gamet przed mejozą dochodzi jednak do hybrydogenezy. Do gamet przekazywane są niezrekombinowane genomy jednego gatunku rodzicielskiego, zaś genomy drugiego gatunku są usuwane przed zakończeniem gametogenezy. W przypadku osobników diploidalnych usuwany jest genom gatunku Rana lessonae. W rezultacie trwałość większości populacji zapewniona jest dzięki stałemu dopływowi genów obu gatunków. Wyjątek stanowią czyste populacje Rana esculenta, występujące w północnych Niemczech, Danii i południowej Szwecji. Tam geny gatunku Rana ridibunda pochodzą od diploidalnych samic (ridibunda-lessonae), zaś gatunku Rana lessonea od triploidalnych samców (ridibunda-lessonae-lessonae).

[madohora]

Gatunki z tego rodzaju są łatwo rozpoznawalne dzięki jaskrawemu wzorowi po brzusznej stronie ciała, ale w naturze łatwe do pomylenia z innymi płazami – gatunki tego rodzaju pokazują wspomniany wzór tylko w wypadku zagrożenia, aby ostrzec napastnika przed swoim jadem. Jad ten nie jest jednak silny i powoduje jedynie podrażnienie błon śluzowych.

[madohora]

Płaz zamieszkuje większą część Europy, od Portugalii aż do krańców kontynentu i zachodniej Azji (Azerbejdżan), na północy sięga Danii. Preferuje niziny, ale istnieją doniesienia o spotkaniu go na wysokości 2300 m. Zajmuje różnorodne środowiska roślinne, zarówno lasy, tereny krzewiaste, jak i porośnięte niższą roślinnością. Rozmnaża się w różnorodnych zbiornikach wód stojących, w tym sztucznych. Żywi się drobnymi bezkręgowcami, głównie owadami (zwłaszcza chrząszcze) i pająkami. Menu zmienia się w zależności od miesiąca i roku. Zdarzają się w nim też jaja innych płazów.

[madohora]

Pierwszy człon polskiej nazwy wziął się od rechotania samców. Drugi człon jej nazwy odwołuje się do zdolności wspinania się po drzewach

[madohora]

Badania genetyczne opublikowane przez Stöcka i współpracowników w 2008 wykazały stopień pokrewieństwa pomiędzy gatunkami. Z badań mitochondrialnego DNA wynika, że najbliżsi krewni rzekotki drzewnej zaliczają się do kladu tworzonego przez Hyla intermedia (stanowiąca grupę siostrzaną kladu złożonego z pozostałych wymienionych) Hyla sarda, Hyla orientalis, Hyla gumilevskii, Hyla molleri. Inny rezultat dało badanie z użyciem genu RAG1 (politomia wielu gatunków). Naukowcy sądzą, że rozdzielenie się rzekotki drzewnej,Hyla orientalis, Hyla molleri, Hyla intermedia i Hyla sarda nastąpiło pod koniec kryzysu messyńskiego, po zatopieniu licznych regionów, co spowodowało rozdzielenie populacji. Wydarzyło się to około 5,3 miliona lat temu[3]. W kolejnym badaniu z 2011 w oparciu o sekwencje DNA mitochondrialnego i jądrowego, zespół tego samego autora pisze o podziałach sprzed 5,4–7,1 miliona lat. Czas podziału na podstawie badań cytochromu b oszacował on na 7,1 miliona lat temu (wczesny messyn), podczas gdy badanie intronów fibrynogenu alfa wskazuje na 5,4 miliona lat (późny messyn)

[madohora]

Aczkolwiek może dać się we znaki, zwłaszcza tym, którzy swoje posiadłości mają blisko lasów lub nawet żyją w lasach. Przygody z tym zwierzęciem są niemal identyczne, jak z kuną domową. Też może zamieszkać na strychu, też może zjadać kury, też może wejść pod maskę samochodu, i wreszcie też może być stałym bywalcem naszej działki. Tumak kojarzy nam się raczej z kimś lub czymś „głupawym”, niezbyt orientującym się, oczadzonym. Czy o kunie leśnej przez pryzmat jej nazwy ludowej należy też tak myśleć? Czy także trzeba na nią spoglądać jak na tumaka z lasu?

[madohora]

Kuna leśna należy do ssaków bardzo rozpowszechnionych na całym obszarze Eurazji. Areał występowania rozciąga się od zachodnich krańców Europy po Zachodnią Syberią na północy, a na południu występowanie zahacza o północną Hiszpanię, przez półwysep Apeniński po Iran i Kazachstan. Tak szeroki zasięg spowodował, że powstało osiem różniących się nieco od siebie podgatunków. W górach jest spotykana do wysokości 1600 – 1800 m n.p.m., a w Polsce należy do zwierząt niezbyt licznych, ale za to rozpowszechnionych na terenie całego kraju, zarówno w górach jak i na niżu.

[madohora]

Ruja kuny leśnej odbywa się w lipcu i sierpniu. Ciąża jest przedłużona - trwa 8 -9 miesięcy, zarodek w formie blastocysty trwa w fazie diapauzy do końca zimy. Młode w liczbie 3 -6 przychodzą na świat w kwietniu lub maju. Są ślepe i niedołężne. Oczy otwierają po 5 tygodniach, laktacja trwa 3 miesiące. Młode pozostają pod opieką matki ok. 8 miesięcy. Dojrzałość płciową uzyskują po 2 latach. Kuna leśna żyje 8 -14 lat.

[madohora]

kuna leśna, tumak, Martes martes, ssak drapieżny z rodziny łasicowatych;
dł. ciała do 60 cm, ogona — do 30 cm; futro ciemnobrązowe, na podgardlu żołtopomarańczowa plama; tryb życia nadrzewny, gł. nocny; poluje na ssaki i ptaki; zajmuje dziuple lub gniazda dużych ptaków; zamieszkuje Europę, zachodnią i południową Azję; Polsce gat. łowny, z okresem ochronnym

[madohora]

Kuna leśna, tumak (Martes martes) – gatunek niewielkiego ssaka drapieżnego z rodziny łasicowatych.

[madohora]

Kuna leśna jest najbardziej aktywna nocą oraz wieczorem, choć czasem również w dzień. Jako kryjówki wybierają najczęściej dziuple w drzewach, przy czym każdy osobnik ma kilka gniazd na swoim terytorium. Opuszczone ptasie gniazda, norki wiewiórek oraz szczeliny skalne są często używane w razie niebezpieczeństwa. Kiedy temperatura spada, kuny wolą spać pod powierzchnią ziemi. Tumaki są samotnikami, poza okresem, kiedy wychowują młode. Terytoria samców są większe niż samic. Areały osobnicze samic nie pokrywają się, podczas gdy areały samców i samic – tak. Zależnie od miejsca występowania wielkość terytorium wynosi około 3–20 km kwadratowych u samców oraz 1,5–6,5 km kwadratowych u samic. Wielkości areału osobniczego zmienia się zależnie od pory roku (zmniejsza się zimą). Terytoria są znaczone wydzieliną z gruczołów okołoodbytowych. Młode komunikują się z matką za pomocą ćwierkania.

[madohora]

Ciekawym zachowaniem jest tak zwana fałszywa ruja, która występuje późną zimą. Zwiększa się wtedy tolerancja pomiędzy samcami i samicami oraz agresja pomiędzy osobnikami tej samej płci, częstotliwość znakowania terytorium oraz poziom hormonów. Niegdyś sądzono, że jest to okres godów, jednak okazało się, że kuny nie parzą się przed latem. Ponieważ przed tym okresem młode, które osiągnęły samodzielność nie są wyganiane z terytoriów, możliwe, że właśnie wtedy to następuje, by nie zagrażały one kolejnemu miotowi.

[madohora]

Kuna leśna jest najbardziej aktywna nocą oraz wieczorem, choć czasem również w dzień. Jako kryjówki wybierają najczęściej dziuple w drzewach, przy czym każdy osobnik ma kilka gniazd na swoim terytorium. Opuszczone ptasie gniazda, norki wiewiórek oraz szczeliny skalne są często używane w razie niebezpieczeństwa. Kiedy temperatura spada, kuny wolą spać pod powierzchnią ziemi. Tumaki są samotnikami, poza okresem, kiedy wychowują młode. Terytoria samców są większe niż samic. Areały osobnicze samic nie pokrywają się, podczas gdy areały samców i samic - tak. Zależnie od miejsca występowania wielkość terytorium wynosi około 3-20 km kwadratowych u samców oraz 1,5-6,5 km kwadratowych u samic. Wielkości areału osobniczego zmienia się zależnie od pory roku (zmniejsza się zimą). Terytoria są znaczone wydzieliną z gruczołów okołoodbytowych. Młode komunikują się z matką za pomocą ćwierkania. Jest to zwierzę wszystkożerne, poluje nocą. Na jego dietę składają się głównie małe ssaki (wiewiórki i gryzonie, szczególnie nornice), ptaki, owady, padlina, żaby, węże, ślimaki, owoce (kiedy jagody są dostępne stanowią nawet 30% spożywanego jedzenia). W Szkocji często do tego jadłospisu dochodzą kraby, szkarłupnie i skorupiaki. Latem i jesienią jedzenie jest gromadzone.

[madohora]

Kuna domowa - długość ciała wynosi 40 -50 cm, długość ogona 21 -27 cm, wysokość w kłębie 12 cm, waga 1,2 -2,5 kg. Samce są większe i cięższe od samic. Kuna domowa wyglądem przypomina kunę leśną, ale ma od niej proporcjonalnie krótsze kończyny i dłuższą głowę. Miękkie i puszyste futro jest jaśniejsze niż u kuny leśnej, grzbiet ma zabarwienie szarobrązowe lub brązowożółte, spód ciała jest od niego jaśniejszy, kończyny i ogon są ciemniejsze od reszty ciała. Na szyi znajduje się biała, rzadziej z żółtym nalotem, plama, która rozwidla się w kierunku przednich łap. Nos ma kolor cielisty (podczas kiedy u kuny leśnej jest on prawie czarny), uszy są szeroko rozstawione, krótkie i zaokrąglone.

[madohora]

Okres godowy u kuny domowej przypada na lipiec. Ciąża trwa 9 miesięcy. Młode przychodzą na świat w kwietniu i maju. Jest ich w miocie od 3 do 7. Otwierają oczy po 6 tygodniach, mlekiem matki odżywiają się przez 3 miesiące. Dojrzałość płciową uzyskują w drugim roku życia. Kuna domowa żyje 8 -10 lat.

[madohora]

Jeśli chcesz pozbyć się kuny domowej ze swojej posesji i zapewnić ochronę np. swojemu autu, to możliwe jest to tylko przy wykorzystaniu odstraszaczy lub tzw. żywołapek. Na rynku dostępne są różnego rodzaju preparaty w sprayu, emitujące nieprzyjemne dla kuny domowej zapachy. Wymagają one jednak regularnego stosowania i częstych zmian, gdyż w miarę upływu czasu zwierzę przyzwyczaja się do nowej woni. Innym sposobem są urządzenia ultradźwiękowe, które emitują fale 15–60 kHz. Dźwięki o takiej częstotliwości irytują zwierzę i zmuszają je do przeprowadzki. Najbardziej inwazyjnym rozwiązaniem, które wymaga bezpośredniego kontaktu z kamionką, jest wystawienie klatki z przynętą i przesiedlenie drapieżnika po jego złapaniu. Wszystkie te metody są zgodne z obowiązującym prawem.

[madohora]

gryzonie – chętnie zjadają szczury i myszy, tym samym pomagają w walce z nadmiernym przyrostem ich populacji

[madohora]

Nie bez przyczyny do gatunku Martes foina polscy naukowcy dodali przymiotnik „domowa”. Czasami nawet dosłownie ssak ten „mieszka” w naszych domach lub bardzo blisko. Obecnie trudno szukać tego zwierzęcia, gdziekolwiek indziej niż w miastach lub rozległych ludzkich osadach, ogólnie wszędzie tam, gdzie krajobraz został dotknięty ludzką ręką. Niegdyś te proporcje wyglądały zupełnie inaczej, bowiem zamieszkiwała skraje świetlistych lasów, co niektóre osobniki czynią do dzisiaj, ale jest to niewielka grupa.

[madohora]

Pamiętam czasy, kiedy pomagałem mojemu dziadkowi przy kurach. W szczytowym momencie nawet hodowaliśmy 100 niosek, które na noc wchodziły do kurnika, a za dnia wędrowały, gdzie chciały po działce. Skubnęły trochę zielonek, czasem coś z ziemi wydłubały. Jeśli chodziło o zaopatrzenie w jaja byliśmy zupełnie samowystarczalni. I co najważniejsze, wiedzieliśmy co jemy, a w obecnych czasach to bardzo ważne. Kiedy nadchodziły wakacje, całe dnie spędzałem na działce oporządzając kury, gołębie, psa, koty, króliki i inne zwierzęta. Uwielbiałem zbierać jaja z kurzych gniazd. Zawsze cieszyło mnie, gdy było ich więcej niż poprzedniego dnia. Ale ten poranek nie był taki jak zwykle. Był zatrważający. Widok niemal 40 zagryzionych kur zrobił na mnie ogromne wrażenie. Posprzątaliśmy truchła martwych ptaków, ale niesmak dalej pozostał.

[madohora]

Recepty są, ale bardzo różne. Te pochodzące sprzed lat traktują ją jak rzecz, a przecież staramy się odchodzić od takiego postrzegania zwierząt w XXI wieku, bo to istoty żywe, które też czują ból. Jeśli możemy im tego oszczędzić, to trzeba tak postąpić, by zadać im go jak najmniej. Co zrobić by wilk był syty i kuna domowa cała?

[madohora]

Jak wygląda kuna domowa?
Ten mały drapieżny ssak należy do rodziny łasicowatych. Można go spotkać na terenie całego kraju. Kuna domowa (Martes foina), bo o niej mowa, nazywana jest także kamionką. Mimo tego, że podobna jest do swojej leśnej kuzynki, to rozróżnienie ich nie jest szczególnie trudne. O jej pojawieniu się świadczą ślady, które po sobie pozostawia. Jej obecność jest mało pożądana, gdyż może się wiązać z wieloma uszkodzeniami w miejscu, gdzie bytuje. Jak wygląda kuna domowa? I po czym poznać, że się pojawiła?

[madohora]

Jeśli zapamiętasz, jak wygląda kuna domowa, to bez problemu ją rozpoznasz, jeśli pojawi się na Twojej drodze.

[madohora]

Kuna domowa wygląda na naprawdę przyjazne i mało szkodliwe zwierzątko. Ale nie dajmy się zwieść. Pogryzione kable w domowej instalacji elektrycznej lub samochodowej, uszkodzona izolacja cieplna, zniszczona folia dachowa – to tylko niektóre ze szkód wyrządzanych przez kunę domową. Jeśli zamieszka ona na Twoim poddaszu, to możesz mieć pewność, że w ciągu 3 lat będzie ono wymagało kompleksowego remontu.

[madohora]

Żywi się gryzoniami, ptakami i ich jajami, żabami i owadami. Dość duży udział w jej diecie mają owoce. W jaskiniach poluje na nietoperze. W zabudowaniach gospodarskich tępi szczury i myszy, wyrządza jednak również szkody wśród drobiu.

[madohora]

Kuna domowa, kamionka (Martes foina) – synantropijny gatunek niewielkiego ssaka drapieżnego z rodziny łasicowatych

[madohora]

Kuna domowa żyje średnio 8-10 lat. Jej naturalnymi wrogami są wilki, psy i lisy, a także borsuk.

[madohora]

Po podziale owadożernych na mniejsze rzędy spokrewnionych ze sobą zwierząt jeżowate ostały się w Eulipotyphla

[madohora]

Wszystkie gatunki jeżowatych występujących w Polsce podlegają ochronie częściowej

[madohora]

W kulturze od czasów starożytności rozpowszechnił się obraz jeża niosącego jabłko nabite na kolce. Nie ma on nic wspólnego z rzeczywistością, gdyż jeże są zwierzętami owadożernymi. Pierwszy taki obraz przedstawił Pliniusz Starszy w dziele „Historia naturalna”, twierdząc, jakoby jeże miały w ten sposób zbierać zapasy na zimę. W anonimowym tekście „Fizjolog” z II wieku jabłka zastąpiono winogronami i dodano chrześcijański morał – jeż kradnący owoce z winnicy jest alegorią diabła, pragnącego ukraść „owoce duszy”. Wersję z winogronami powtórzył Izydor z Sewilli w VII wieku w swoim dziele „Etymologie"

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

USA. NIEDŹWIEDŹ UKRYŁ SIĘ W SZKOLNYM ŚMIETNIKU - Gazeta - 02.05.2023

[madohora]

POMORSKIE. DZIESIĄTKI MARTWYCH PTAKÓW NAD JEZIOREM - Interia - 03.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BOCIAN CZARNY POJAWIŁ SIĘ NA ŚLĄSKU - www.msn.com.pl - 08.05.2023

[balzack]

Muchy widzą zamazany obraz. Rozpoznają wyłącznie kształty i ruch. Ich oko składa się z tysiąca małych oczek. Każde z nich przesyła sygnał do mózgu owada. Muchy nie mają źrenic.

[balzack]

[madohora]

MASAKRA KOROMORANÓW. POLICJA ZATRZYMAŁA WINNYCH - 09.05.2023

[balzack]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[balzack]

[balzack]

[balzack]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zdaniem badaczy warany z Komodo wytworzyły mechanizm, który pozwala smokom na przechodzenie z rozmnażania obupłciowego do a partenogenetycznego w zależności od tego, czy mają dostęp do samca.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Spośród kręgowców zaś najbardziej znanym przykładem dzieworództwa jest waran z Komodo – największa jaszczurka świata (choć w ten sposób rozmnażają się również inne rodzaje jaszczurek). Przypadki wydania na świat potomstwa bez udziału czynnika męskiego zaobserwowano również u indyków czy rekinów. Laboratoryjnie udało się tą metodą rozmnożyć myszy.

[madohora]

[madohora]

Muły cechuje spokojniejsze usposobienie niż konie, ponadto lepiej znoszą złe warunki pracy czy wysoką temperaturę. Są w stanie udźwignąć więcej niż osły. Są wykorzystywane jako zwierzęta pociągowe i juczne. Większe muły szczególnie popularne są w Stanach Zjednoczonych, gdzie wykorzystywano je jako zwierzęta pociągowe i do jazdy wierzchem od czasu skolonizowania Ameryki. Wykorzystywano je także podczas wojen, na przykład podczas II wojny światowej w Indiach i Birmie, czy pracy w kopalni. Muły rozmnażane są od starożytności; znane były w Mezopotamii i w Anatolii już w III wieku przed naszą erą. W starożytnym Egipcie znano je już 3000 lat przed naszą erą

[madohora]

Ptaki te charakteryzują się następującymi cechami:
nogi o trzech palcach spiętych błoną pławną, tylny palec uwsteczniony
brak wyraźnego dymorfizmu płciowego, pojawia się dymorfizm wiekowy i sezonowy
bardzo dobrze pływają i nurkują; wiosłują zarówno nogami, jak i skrzydłami (podobnie jak pingwiny). Długie nurkowanie zapewnia ciężki szkielet z mniejszą liczbą komór powietrznych. Przed podwyższonym ciśnieniem wody zabezpiecza wydłużony, szeroki mostek i klatka piersiowa
latają raczej słabo, chodzą zwykle niezgrabnie (alka olbrzymia była nielotem[ i mają krótkie sterówki oraz skrzydła, które służą pod wodą jak napęd, a nie do sterowania. Wiosłują nimi 15–20 ruchów na minutę[6]
dobrze rozwinięty gruczoł kuprowy, którego wydzieliną namaszczają pióra
pierzą się 2 razy rocznie, przez co mają upierzenie zimowe i godowe. Pozbywają się wtedy wszystkich lotek naraz i jako nieloty pływają na wodzie
gruczoł nosowy wydziela sól ze względu na duże zasolenie, w jakim przebywają
gniazdo zazwyczaj wprost na skałach, w norze lub zagłębieniu. Przebywają wtedy w licznych koloniach, które mogą sięgać milionów osobników, pokrywając zbocza i nabrzeżne skały
zazwyczaj 1–2 jaja w lęgu
pisklęta pokryte gęstym puchem, półgniazdowniki. Rosną szybko, potrafią wskakiwać do morza prosto ze skał. Inaczej jest z pisklętami karmionymi w norach, które przebywają tam, nim nauczą się latać
żywią się przede wszystkim rybami i bezkręgowcami morskimi

[madohora]

Do podrodziny należą następujące rodzaje:
Brachyramphus von Brandt, 1837
Cepphus Pallas, 1769
Synthliboramphus von Brandt, 1837
Alca Linnaeus, 1758 – jedynym przedstawicielem jest Alca torda Linnaeus, 1758 – alka zwyczajna
Pinguinus Bonnaterre, 1791 – jedynym przedstawicielem był wymarły w XIX wieku[3] Pinguinus impennis (Linnaeus, 1758) – alka olbrzymia
Alle Link, 1806 – jedynym przedstawicielem jest Alle alle (Linnaeus, 1758) – alczyk
Uria Brisson, 176o

[madohora]

Do podrodziny należą następujące rodzaje
Cerorhinca Bonaparte, 1828 – jedynym przedstawicielem jest Cerorhinca monocerata (Pallas, 1811) – nurek
Fratercula Brisson, 1760
Ptychoramphus von Brandt, 1837 – jedynym przedstawicielem jest Ptychoramphus aleuticus (Pallas, 1811) – nurniczek ciemny
Aethia Merrem, 1788

[madohora]

[madohora]

[img]https://img15.demotywatoryfb.pl//uploads/202307/1688300063_ulyuac_600.jpg[img]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Niebieski smok jest ślimakiem z rzędu nagoskrzelne (Nudibranchia). Jego ciało jest wydłużone i spłaszczone, zwężające się ku końcowemu odcinkowi. Spód ciała i grzbiet nieco się różnią ubarwieniem. Barwa strony grzbietowej jest srebrzysto szara. Strona spodnia jest niebiesko biała. W gardzieli znajduje się tarka pokryta rzędami chitynowych zębów. Ślimak ten ma sześć kończyn, rozgałęziających się promieniście i tworzących wypustki. Gatunkiem podobnym jest Glaucilla marginata, osiągający jednak znacznie mniejsze rozmiary ciała

[madohora]

Żeglarz portugalski

Kolonia o wysokim stopniu organizacji, w skład której wchodzi kilkadziesiąt polimorficznych polipów. Osadzone są na pniu – osi kolonii. Można wyróżnić kilka typów polipów odpowiedzialnych za różne funkcje życiowe: gastrozoidy (pobieranie pokarmu), dactylozoidy (obrona) oraz gonozoidy (rozród). Pneumatofor - narząd hydrostatyczny, unoszący się na powierzchni wody, a także stanowiący funkcję żagla, rozdęty, barwy różowawej lub niebieskawej. Wewnątrz pneumatofora znajdują się komory gazowe z gruczołami gazowymi. Pod nim umieszczone są polipy rozrodcze, odżywcze oraz obronne jak również długie nici chwytne.

[madohora]

Występuje rozmnażanie bezpłciowe polegające na odrywaniu się osobników od kolonii oraz rozmnażanie płciowe, poprzez wydalanie komórek płciowych do wody. Przy rozmnażaniu płciowym następuje zapłodnienie zewnętrzne.

[madohora]

Co nowego wnosi to odkrycie? Główny autor badań dr Brian Andres z University of South Florida (USF) zwraca uwagę, że szczątki pterodaktyla zostały odnalezione na terenie, który miliony lat temu był obszarem zalewowym. Skrzydła pterozaurów ewoluowały i zmieniły się z wąskich, które lepiej sprawdzają się w lataniu nad morzem, w skrzydła szersze i bardziej sterowne, które sprawdzają się na lądzie. „Kryptodrakon protoplasta wypełnia bardzo istotną lukę w historii pterozaurów” – powiedział dr Andres.

[madohora]

Waran z Komodo

Waran z Komodo jest gadem łuskonośnym. Jego głowa jest duża. Pysk zaokrąglony. Język jest na końcu rozdwojony. Szyja długa oraz gruba. Tułów jest krępy. Ogon długi (równy połowie długości ciała), przy nasadzie gruby, a w końcowym odcinku bocznie spłaszczony. Barwa ciała szarobrązowa, ciemno plamkowana. Odnóża mocne. Palce są zakończone ostrymi, zakrzywionymi pazurami. Dymorfizm płciowy nie jest wyraźny. Samce są większe od samic.

[madohora]

Waran z Komodo zamieszkuje luźno porośnięte drzewami lasy sawannowe, krzewiaste i trawiaste otwarte przestrzenie, obszary skaliste, wybrzeża morskie. Prowadzi dzienny, lądowy, rzadziej nadrzewny tryb życia. Młode osobniki przebywają na drzewach, dorosłe na ziemi. Noc spędza w wykopanych przez siebie norach. Żyje zwykle samotnie. Waran z Komodo jest gatunkiem narażonym na wyginięcie (kategoria VU na liście IUCN). Wpisany jest do konwencji CITES (załącznik I). Do jego zagrożeń zaliczyć można utratę siedlisk oraz zmniejszenie bazy pokarmowej.

[madohora]

Waran z Komodo (Varanus komodoensis) to największa jaszczurka żyjąca na ziemi. Rekordowe okazy mogą osiągać ponad 3 m długości (rekordowy okaz mierzył 365 cm) i około 150 kg wagi. Niektórym przywodzi na myśl średniej wielkości dinozaura. Trudno się dziwić, że gad o takich rozmiarach jest drapieżnikiem, polującym zarówno na ptaki i ssaki (w tym tak duże gatunki jak jeleń) jak i na mniejsze osobniki własnego gatunku. Odnotowano nawet kilka śmiertelnych w skutkach ataków na ludzi.

[madohora]

Okazuje się jednak, że to nie Indonezja, ale Australia była miejscem narodzin tego żyjącego współcześnie „smoka”. Według badań australijskich naukowców waran z Komodo „narodził się” około 3-4 miliony lat temu we wschodniej części Australii. Następnie rozprzestrzeniał się na zachód, docierając do wysp indonezyjskich około 900 000 lat temu. Wiemy o tym dzięki analizie skamieniałych kości jaszczurek znalezionych na Piątym Kontynencie, które to wykazywały zadziwiające podobieństwo do kości współczesnych waranów.

[madohora]

Młode smoki z Komodo potrzebują 10 lat, by osiągnąć dojrzałość płciową. Warany dożywają do 50 lat. Także w kwestii rozmnażania naukowcy odkryli ciekawe fakty. Brytyjscy badacze odkryli, że warany z Komodo mogą rozmnażać się bez udziału samców. Naukowcy zanotowali przypadki, kiedy osamotniona samica uciekała się do dzieworództwa.

[madohora]

Naukowiec Bryan Fry z Uniwersytetu w Melbourne ma inną teorię. Zdaniem badacza warany z Komodo, podobnie jak helodermy, są jadowite. Naukowiec wykrył w ślinie jaszczurki różne toksyczne związki, z których niektóre występują też w jadzie tajpana uznawanego za jednego z najbardziej jadowitych węży.

[madohora]

Analogiczny mechanizm występujący u jadowitych węży jest prostszy a zarazem skuteczniejszy – jad uchodzi przez specjalne kanaliki w samym zębie. W efekcie nawet lekkie draśniecie zębem jadowym powoduje dostarczenie jadu do rany.

[madohora]

Głowa duża i szeroka, szyja gruba i masywna, baryłkowaty tułów, ogon gruby u nasady, a w dalszej części bocznie spłaszczony, równy połowie długości ciała. Szeroka szczęka uzbrojona w 60 zębów. Ciało pokryte ziarnistymi łuskami. Grzbiet ciemnobrązowy, pokryty czarnymi plamkami.

[madohora]

Większe kręgowce, głównie ptaki i ssaki (konie, bawoły wodne, świnie, jelenie) odnotowano także kilka śmiertelnych ataków na ludzi, warany są także kanibalami. Warany z Komodo nie mają wrogów naturalnych w łańcuchu pokarmowym, jedynym zagrożeniem dla młodych waranów są dorosłe osobniki.

[madohora]

Samice waranów z Komodo prawdopodobnie przy braku samców mogą rozmnażać się partenogenetycznie. Opisano przypadki dwóch samic, które złożyły niezapłodnione jaja – fingerprinting genetyczny potwierdził, że genotyp wyklutych z nich młodych jest identyczny, jak ich matek. Jedna z tych samic później rozmnażała się płciowo

[madohora]

[madohora]

U roślin ten sam typ rozwoju nazywany jest partenokarpią lub apomiksją – owoce rodzą się bez udziału nasion i zapylania kwiatów (przeciwieństwem apomiksji jest amfimiksja). Istnieje też odmiana partenogenezy zwana pedogenezą i dotyczy sposobu rozmnażania się niektórych owadów, na przykład mszyc czy chrząszczy. To zresztą właśnie badania nad rozmnażaniem się mszyc pozwoliły odkryć zjawisko partenogenezy. Dokonał tego, w latach 40. XVIII wieku, szwajcarski filozof i przyrodnik Charles Bonnet. Wkład w wiedzę dotyczącą dzieworództwa mają także Polacy. Jan Dzierżoń, naukowiec, a zarazem pszczelarz, odkrył bowiem, że to między innymi pszczoły zdolne są do rozmnażania się bez udziału samców.

[madohora]

W zależności od tego, na uzyskanie jakiej płci pozwala dzieworództwo, dzieli się je także na zygoidalne i hemozygoidalne (z niezapłodnionych komórek jajowych mogą powstać wyłącznie osobniki płci męskiej). Osobniki płci męskiej (tylko) powstają również w wyniku partenogenezy fakultatywnej, która zachodzi w odpowiednich warunkach środowiskowych. Miewa miejsce na przykład u pszczół (w ten sposób rozmnażają się trutnie). Do sposobów na zachowanie diploidalności chromosomów w rozmnażaniu dzieworodnym zaliczamy partenogenezy mejotyczną i amejotyczną.

[madohora]

Spektakularnemu wyglądowi zawdzięcza popularność w hodowlach amatorskich. Jednak błędy żywieniowe, niewłaściwe warunki utrzymania i zbyt ciasne terraria sprawiają, że jaszczurki te często trafiają do lekarzy weterynarii. Jaszczurki te powinny być trzymane tylko przez doświadczonych terrarystów, przy dobrych warunkach mogą żyć nawet 20 lat.
Ubarwieniem i budowa przypomina legwana zielonego, w odróżnieniu od niego żywi się zwierzętami i zasiedla Azję. Jednak podobnie do niego jest gatunkiem konsumpcyjnym, na który polują niektóre tubylcze ludy.

[madohora]

Poluje na rozmaite drobne zwierzęta. Podstawą jej diety są wszelkie bezkręgowce, głównie różne gatunki owadów. Poluje także na drobne jaszczurki, żaby oraz pisklęta mniejszych gatunków ptaków. Niekiedy uzupełnia pokarm o owoce lub zielone części roślin, przy czym udział pokarmu roślinnego zależny jest zarówno od wieku jak i osobistych preferencji zwierzęcia.

[madohora]

Długość życia to średnio 9 lat, przy opiece weterynaryjnej może żyć nawet do 20 lat.

[madohora]

Dla pojedynczego osobnika min. 150x70x120 cm, dla trójki osobników min. 200/70/150 cm, zaopatrzone w liczne korzenie do wspinania, rośliny i duży basen.

[madohora]

Okres godów przypada dla agam od grudnia do stycznia. Samica składa około 8-12 jaj i zagrzebuje je w wilgotnym podłożu na głębokość około 20 cm. Rozwój zarodkowy w temperaturze 27-30 °C trwa 65-101 dni. Małe agamy, po wykluciu, tworzą grupy i żyją w nich aż do osiągnięcia dojrzałości płciowej.
Samice mogą rozmnażać się partenogenetycznie

[madohora]

Smok – mityczne i fikcyjne stworzenie najczęściej wyobrażane w postaci olbrzymiego i lotnego gada obdarzonego zdolnością ziania ogniem. Występują w licznych mitach, legendach, literaturze, filmach i grach. W niektórych przypadkach przedstawiane są jako istoty obdarzone dużą inteligencją, potrafiące posługiwać się magią, znające ludzką mowę, posiadające i strzegące rozmaitych skarbów. Najczęściej smok ma cztery łapy i skrzydła, natomiast często pojawiający się w heraldyce smok dwunogi nosi nazwę wiwern.

[madohora]

Smoki pojawiają się w wielu mitologiach, w tym mitologii greckiej. Zazwyczaj pełnią funkcję strażników, podobnie jak gryfy, przypisywane im są także mądrość i siła. Zawsze czujny smok stał na straży złotego runa z polecenia boga Aresa, inny pilnował wyroczni Apolla w Delfach. Smoka żyjącego obok źródła w okolicy późniejszego miasta Teby zabił Kadmos; z zębów smoka posianych w ziemi powstali dzielni wojownicy. Ze smokami walczyło wielu mitycznych bogów i bohaterów, m.in. Apollo (smok Pyton), Jazon (smok pilnujący złotego runa), Herakles (Ladon), czy Perseusz (smok Cetus). W mitologii sumeryjskiej bogini Tiamat, z której powstała ziemia i niebo, przedstawiana była pod postacią smoka. W mitach anglosaskich znany jest także smok Grendel oraz jego matka, pokonane przez Beowulfa. W legendach arturiańskich także pojawiają się smoki, m.in. biały i czerwony smok z wizji Merlina. Mitologia skandynawska określa niekiedy mianem smoka węże Midgardsormra i Nidhogga. W mitach germańskich pojawia się smok Fafnir, pokonany przez Sigurda.

[madohora]

Za: Marco Polo, Podróże; Pliniusz Starszy, Historia Naturalna; Bartholomaeus Anglicus, De proprietatibus rerum; Izydor z Sewilli, Etymologie; Flawiusz Filostratos, Żywot Appoloniusza z Tiany; Lukan, Pharsalia; Geliusz, Noce attyckie

[madohora]

Smoki, jako wielkie węże, miały często kryć się wśród liści na drzewach lub przy wodopojach, gdzie polowały na słonie. Gdy te przechodziły pod drzewami, smoki rzucały się na nie i dusiły lub też zabijały trującym oddechem, po czym wypijały z nich chłodną nawet podczas upałów krew. Niekiedy słoniowi udawało się otrzeć o kamień i w ten sposób zgładzić smoka, sam jednak zwykle umierał z wycieńczenia. Wówczas jego krew tworzyć miała cenny pigment, cynober.

[madohora]

Smok podobnie jak wąż wiązał się z symboliką wody. W starożytnym Rzymie traktowany był niekiedy jako istota podziemna czuwająca nad urodzajem. Był symbolem autorytetu i potęgi, wiązanym ze słońcem i symboliką królewską, podobnie jak lew i orzeł. Stanowił alegorię wiedzy, mądrości, czujności i dobrej straży. Plujący ogniem mógł przedstawiać lato. W heraldyce był oznaką waleczności, a jego zawinięty w pętle ogon świadczył o sile i energii. Smoka ukazywano także gryzącego własny ogon, jak węża Uroborosa, wówczas był emblematem wiecznego ruchu, cykliczności i odnowy. W psychologii smok w jaskini mógł być symbolem aktu seksualnego. Wiązano go także z Wielką Matką.

[madohora]

Jako symbol pojawiają się między innymi w Imperium Rzymskim. Zasadniczo utożsamiano je ze złem, chorobą lub wojną; w tradycji chrześcijańskiej smok pojawia się jako symbol szatana. W chrześcijańskich legendach europejskich motyw smoka wiąże się z postacią Św. Jerzego. Smoki pojawiają się w średniowiecznych eposach (np. o Tristanie i Izoldzie).

[madohora]

Istotami podobnymi do smoków są: bazyliszki, wiwerny, wher i draki

[madohora]

W przeciwieństwie do europejskiego smoka, smok chiński jest istotą sprzyjającą ludziom, i – jako taki – symbolizował przez wieki władzę cesarską, np. smoczy tron oznaczał tron cesarza Chin. Ludność chińska wierzyła, że pierwszymi cesarzami ich kraju były właśnie smoki.

[madohora]

Smoki chińskie i japońskie można odróżnić po pazurach: chińskie mają cztery, a japońskie trzy pazury. Dodatkowo japońskie mają bardziej podkreśloną wężową budowę ciała.

[madohora]

[madohora]

Smok jest niekiedy używany w kulturze Zachodu jako symbol narodowy Chin. Jednakże sami Chińczycy, zarówno z ChRL jak i Republiki Chińskiej na Tajwanie niezmiernie rzadko używają symbolu smoka w takim charakterze. Dzieje się tak z dwóch powodów.

[madohora]

Wiele chińskich przysłów i idiomów odnosi się do smoka, na przykład powiedzenie „Pragnąć, by dziecko zostało smokiem” (望子成龍) odnosi się do rodziców, którzy mają wygórowane ambicje w stosunku do dzieci. „Smok” pojawia się również w azjatyckich pseudonimach gwiazd kina kung-fu, tj. Bruce Lee czy Jackie Chan.

[madohora]

Jeszcze inne wyjaśnienie głosi, że wizerunek chińskiego smoka powstał z połączenia totemów różnych plemion, jako następstwo połączenia się tychże plemion. Niektórzy naukowcy na poparcie tej tezy wysuwają argument, iż pierwszy legendarny władca Chin, Huang Di (Żółty Cesarz) używał wizerunku węża jako swego godła. Za każdym razem, gdy podbijał jakieś plemię, dołączał jego symbol do własnego. Ta koncepcja wyjaśnia, dlaczego smok chiński wydaje się być kombinacją różnych zwierząt.

[balzack]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Oskar wędruje do....

[madohora]

[madohora]

[madohora]

]img]https://staticfishki.iplsc.com/fishki_prod_2023_04_24/default-1682328461-1681874803_b4q43j5w4k.jpg[/img]

[madohora]

[madohora]

HAWAJE. EKIPA NEFLIXA ZAATAKOWANA PRZEZ REKINY - www.polsatnews.pl - 18.06.2023

[madohora]

PIŁ KAWĘ KIEDY ZAATAKOWAŁ GO NIEDŹWIEDŹ - Interia - 18.06.2023

[madohora]

Naukowcy obserwowali ten fenomen od kilku lat, ale nie mieli zielonego pojęcia co to jest. Teorii było kilka, jedna mówiła o zakwicie alg, a inna o oślizgłych substancjach wytwarzanych przez plankton. Żadna jednak się nie potwierdziła.

[madohora]

Na wody Morza Bałtyckiego, w tym głównie Zatoki Gdańskiej, opadają w maju i czerwcu pyłki produkowane przez najczęściej występujące w naszym kraju drzewo. O dotkliwości jego żółto-zielonego pyłku mogliśmy się nie raz przekonać, gdy oblepiał karoserie i szyby w naszych samochodach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[img]https://img7.dmty.pl//uploads/202306/1687157070_bnsp9r_600_tv.jpg[/mg]

Już przez chwilę myślałam, że ....

[madohora]

[madohora]

TAK KIEDYŚ TARGOWANO SIĘ O KONIE - www.msn.com.pl - 19.06.2023

[madohora]

WIDOWISKOWE POKAZY KONNE W GRUDZIĄDZU - www.msn.com.pl - 19.06.2023

[madohora]

OKO W OKO Z NIEDŹWIEDZIEM - www.msn.com.pl - 19.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TEN OWAD TYLKO UDAJE TRZMIELA - www.o2.pl - 25.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SINICE ZNÓW ATAKUJĄ - Interia - 27.96.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KROKODYLE W GARAŻU - www.tvp.pl - 04.05.2023

[madohora]

MIESZKANIEC SOSNOWCA TRZYMAŁ KROKODYLE W GARAŻU - www.katowice24.info - 04.05.2023

[madohora]

SOSNOWIEC. MĘŻCZYZNA TRZYMAŁ KROKODYLE W GARAŻU - www.infokatowice.pl - 04.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Chyba nikogo, kto choć trochę interesuje się płazami, nie zaskoczę. Ogród przyjazny traszkom, to ogród także przyjazny dla innych płazów. Powinien być, najogólniej rzecz biorąc, wilgotny, z dużą ilością kryjówek oraz dostępem do otwartych przestrzeni wodnych. Ogród bez oczka wodnego zwabi tylko ropuchy, natomiast o innych możemy zapomnieć.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MĘŻCZYZNA ZABIŁ PIĘĆ SZCZENIACZKÓW - Wyborcza - 05.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

RUSZA WIOSENNY REDYK - Radio Katowice - 06.05.2023

[madohora]

Zapory osłabiają też procesy erozji dna i brzegów rzecznych i zatrzymują drobniejszy osad, który z kolei filtruje różne niewidoczne gołym okiem zanieczyszczenia — metale ciężkie, resztki nawozów i pestycydów. Badania wykazują znaczną poprawę wody w biegach rzek poniżej zapory, co szczególnie korzystnie odbija się na umiejscowionych w takich rejonach punktach ujęcia wody zaopatrującej okoliczne wodociągi.

[madohora]

Żaden z ogrodów zoologicznych nie zgłosił, by uciekło z niego jakieś zwierzę. Wszystko wskazuje na to, że uciekło z prywatnej, nielegalnej hodowli i teraz stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców. Policja apeluje, by wstrzymać się ze spacerami po lesie i w razie zauważenia dziwnego zwierzęcia niezwłocznie powiadomić służby.

[madohora]

Albinotyczne zwierzęta budzą zainteresowanie, ponieważ ich wygląd nie należy do codzienności. Choć widujemy czasem zwierzęta o białym umaszczeniu, to albinosi są w przyrodzie wciąż rzadko spotykani. Naukowcy poinformowali właśnie o pierwszym polskim okazie wyjątkowej ryjówki.

[madohora]

Do nietypowej sytuacji doszło wczoraj koło godziny 18:30. Na jeden z gdańskich plaż. Zjawił się na niej młody dzik, który w ogóle nie przestraszył się znajdujących się na niej ludzi. Wręcz przeciwnie — merdając ogonem, zaczął bawić się pozostawionym na piasku frisbee.  

[madohora]

Przy spotkaniu z dzikiem należy jednak zawsze zachować ostrożność, nawet jeśli wszystko wskazuje na to, że jest nastawiony pozytywnie. Jest to zwierzę dzikie i nigdy do końca nie można przewidzieć jego zachowania. Na pewno nie należy wpadać w panikę. Dzik nie atakuje ludzi. 

[madohora]

[madohora]

Płazy bezogonowe (Anura), potocznie żaby lub ropuchy – najliczniejszy i najbardziej rozpowszechniony rząd płazów, obejmujący w świecie ponad 7000 gatunków i obejmuje cztery podrzędy, do których zalicza się ponad 50 rodzin, w tym również żyjące w Polsce: żabowate, ropuchowate, kumakowate, rzekotkowate i grzebiuszkowate.

[madohora]

Mimo że u większości płazów bezogonowych występuje zapłodnienie zewnętrzne, obserwuje się u nich akt kopulacji zwany ampleksusem. U większości Anura jest to pozycja niezbędna do złożenia jaj przez samicę i wyrzucenia nasienia do wody przez samca. Kształt „pakietów” skrzeku jest cechą charakterystyczną i ułatwia dość trudną identyfikację tych zwierząt.

[madohora]

Kręgosłup składa się z dziewięciu kręgów i kości ogonowej. Pierwszy kręg nosi nazwę dźwigacza albo atlasu. Na kręgu tym osadzona jest czaszka. Dźwigacz ma z przodu specjalny wyrostek, który wchodzi między dwie wypukłości czaszki (kłykcie potyliczne). W każdym kręgu możemy wyróżnić trzon oraz łuk. Poza tym każdy kręg ma wyrostki. Między trzonem i łukiem znajduje się kanał kręgowy, przez który przechodzi część systemu nerwowego, zwana rdzeniem kręgowym.

[madohora]

Szkielet nóg tylnych połączony jest z kręgosłupem poprzez pas miednicowy, który składa się z kości biodrowej, ogonowej i kulszowej. Szkielet kończyny składa się z kości udowej i piszczelowej oraz kości stopy.

[madohora]

[madohora]

Skrzek – jedna z form składania jaj przez płazy, charakteryzująca się tym, że jaja składane są grupowo, co zapewnia ich ochronę, przede wszystkim przed wysychaniem i wrogami naturalnymi. Formy skrzeku mogą być różne:

[madohora]

U płazów bezogonowych są to:

pakiety (stosunkowo mała liczba jaj sklejonych osłonkami),
kłęby (duża liczba jaj sklejonych osłonkami w galaretowatą masę),
sznury (jaja znajdują się w wydłużonym sznurze).

[madohora]

Formy skrzeku płazów polskich:

pakiety (u kumaków i rzekotki drzewnej),
kłęby (u żab),
sznury:
długie, cienkie (u ropuch),
krótkie, grube (u grzebiuszki ziemnej)

[madohora]

[madohora]

Gdy spojrzałem na listę łacińskich synonimów nazw żaby trawnej, złapałem się za głowę. Doliczyłem się ich aż 68!!! Taka liczba powinna robić wrażanie, podczas gdy przeważnie jeden gatunek posiada jedno określenie, chyba że doszło do zmiany systematyki i przyrodnicy jeszcze nie przestawili się ze starej na nową nazwę, wówczas zamiennie używane są dwie nazwy, co nie jest traktowane jako błąd. A skąd taka różnorodność nazw? Jedną z przyczyn może być bardzo różnorodne ubarwienie tego płaza. Bo chociaż brązowe, to w licznych odcieniach, a tych nie sposób nie zauważyć. Wielu badaczy widząc żabę trawną o nieco innym ubarwieniu niż typowe, opisane przez Karola Linneusza, uznawało takiego osobnika za odrębny gatunek. Wątpliwości każdemu z obserwatorów powinien jednak rozwiać okres godowy. I taki stan rzeczy tyczy się każdego z nas, bowiem w okresie godowym możemy zaobserwować, że osobniki o nieco odmiennych odcieniach brązu są w stanie ampleksusu pachowego, czyli momentu kiedy samiec zapładnia skrzek i ściska samicę pod pachami znajdując się na jej grzbiecie. To dowodzi, że nieco różne kolory poszczególnych osobników wcale nie muszą oznaczać obecności zupełnie innego gatunku. A co to za grupa żaby brunatne?

[madohora]

Charakterystycznym elementem barw jest ciemniejsza od reszty skóry plamka umiejscowiona po bokach głowy zaczynająca się cienkim paskiem na nozdrzach i rozciągająca się poprzez oko po potylicę oraz ciemniejsze paski na nogach. Brzuch żaby trawnej mieni się barwami żółtymi bądź kremowymi, a w wielu przypadkach ma po prostu białą barwę. Wszystkie palce zarówno na przednich, jak również na tylnych kończynach spaja błona pławna, która umożliwia zwierzęciu pływanie. Obie płcie różnią się od siebie wielkością i tradycyjnie jak to na płazy bezogonowe przystało samica jest większa od samca. Chociaż ta różnica wraz z wiekiem staje się coraz mniej miarodajna, dlatego że im samiec jest starszy, tym większy i potrafi dorastać do rozmiarów niemal równych samicy. Kolejna cecha różnicująca to parzyste worki rezonansowe u samców umożliwiające wykonywanie ich godowych arii. Na dodatek ich podgardle w okresie rozrodczym przybiera niebieskawe barwy, co nadaje im dodatkowego uroku. Można powiedzieć, że to taka specjalnie przybrana koszula na jakże specjalną okazję, bo taką jest czas wabienia samic, jakby na to nie patrzeć. W końcu samce muszą jakoś zaimponować samicy, jeśli chcą przekazać swoją partię genów, a po drugie przedłużyć gatunek, bo tak naprawdę o to w tym całym wiosennym teatrze żab trawnych chodzi. Głos tych zwierząt nie należy do najbardziej zaskakujących, jest to dość głośne kumkanie słyszane przez nas każdej wiosny.

[madohora]

Przyrodnicy określają ogólnie żaby jako stwory zbudowane z kilku mięśni oraz wody, a to dlatego że aż 80% masy ich ciała stanowi właśnie ta substancja. Ale wróćmy do fizjologii jako takiej. Zacznijmy od skóry, bo ta chociaż u płazów jest bardzo cienka, to jednak posiada naprawdę niezwykłe zdolności. Jedną z nich stanowi produkcja substancji antybakteryjnych. Temporyna to białko zbudowane z 13 reszt aminoacylowych. Gruczoły skóry żaby trawnej wydzielają ją, by ustrzec organizm przed zakażeniem bakteriami Gram+. Ta niezwykła umiejętność pozwala żabom dbać o zdrowie. U tych zwierząt bardzo zróżnicowany jest także poziom glukozy oraz glikogenu w wątrobie – wielocukru, który jest odkłada się w wątrobie i stanowi magazyn glukozy – we krwi zależnie od pory roku. Stosunkowo wysoki tych dwu wymienionych substancji odnotowano podczas okresu godowego, tj. w marcu i kwietniu, a także w lipcu, kiedy żaby trawne mogą ponownie przystępować do rozrodu. Nie trudno się zatem domyślić, że organizm w ten sposób dostarcza energii niezbędnej w tym trudnym czasie do wytworzenia, odpowiednio u samców dostatecznej ilości nasienia oraz u samic należytej liczby jaj. Po czasie rozrodu poziom cukrów spada, co dowodzi tego, że zwierzęta w tym czasie regenerują powstałe w ich organizmie ubytki. Podobnie ma się rzecz również podczas zimowej hibernacji. Na podstawie sprawdzania w/w wskaźników dowiedziono także różnicę między płciami. Okazuje się, że w lipcu hiperglikemia charakteryzuje samice, natomiast w okresie od września do hibernacji podwyższonym poziomem cukru we krwi mogą uraczyć nas samce. Takie rozbieżności dowodzą, iż samica posiada mniejsze zapasy tłuszczu niż samiec.

[madohora]

Chyba najlepszym znakiem czasów dającym do myślenia, a także zmieniającym nasze spojrzenie na ten gatunek powinna być jej obecność w miastach. Nie dość, że mieszka w lasach liściastych, na łąkach, bagnach, polach uprawnych, to jeszcze w miastach, gdzie mnóstwo betonu, gdzie pełno zagrożeń nie tylko ze strony drapieżników stricte polujących na żaby, ale przede wszystkim ze strony stworzonych przez ludzi różnego rodzaju barier. Jak widać płaz ten potrafi sobie poradzić. Gdyby sobie nie radził, wówczas nie byłoby go w miastach, a on jednak jest i ma się całkiem dobrze. Na to może także mieć wpływ sposób zimowania oraz nieco wyższe temperatury w miastach niż poza nimi. Przy różnego rodzaju zbiornikach, osadnikach, czy rurach gdzie wypływa ciepła woda, temperatura jest naprawdę wyższa. Żaby trawne zimują w grupach liczących nawet kilka tysięcy osobników zakopane w mule przy brzegach wód, podobno jedna może leżeć obok drugiej, co już dokłada im dodatkowych stopni ciepła. Do tego dołóżmy jeszcze nieco wyższą temperaturę zbiorników w miastach i mamy odpowiedź dlaczego żabom trawnym nie widzi się wynoszenie z nich. To się po prostu opłaca mimo, obecności wielu innych zagrożeń, do których można przywyknąć lub nauczyć się, jak tych zagrożeń unikać.

[madohora]

Autorem uznawanej nazwy taksonomicznej jest Karol Linneusz. W swym dziele Systema Naturae wśród cech taksonomicznych zwrócił uwagę m.in. na palce płaza. Nazwa gatunkowa zwierzęcia posiada liczne synonimy, między innymi Rana aragonensis Planca Soler, Rodriguez Vieites & Suarez Martinez, 1995, którą uznano za tożsamą z żabą trawną w 2002 (Veith et al.), a także Rana honnorati Héron-Royer, 1881 – gatunkowi przypisał ją ten sam autor rok później

[madohora]

W języku angielskim jako określenie gatunku funkcjonuje także nazwa European red frog

[madohora]

Poszczególne osobniki żaby trawnej różnią się od siebie ubarwieniem. Gładka skóra tego gatunku obfituje w chromatofory. Ich grzbiety mogą przybierać barwy różnych odcieni brązu (szarobrązowe, oliwkowobrązowe), żółci, szarości, spotyka się też oliwkowe i rudawe. Grzbiet i boki pokrywa drobne lub większe ciemne plamkowanie. Od oka do nasady kończyn przebiega trójkątna ciemnobrunatna plama skroniowa. Szyję zdobi ciemna plama w kształcie litery V. Tylne łapy zdobią poprzeczne pasy. Brzuszna strona ciała przyjmuje kolory białe, żółtawe i szarawe z plamkowaniem brązowym, brązowoszarym lub czarnym.

[madohora]

Ciało jest korpulentne, wydłużone, krępe. Mostek i omosternum są skostniałe.

[madohora]

Obserwuje się dymorfizm płciowy. Samice osiągają większą długość ciała, niż płeć przeciwna. Różnice te zmniejszają się z wiekiem. U samców występują wewnętrzne parzyste worki rezonansowe, a także opuszki na pierwszym palcu. Podczas sezonu godowego ich podgardle przybiera barwę niebieskawą. Wtedy też samce ubarwione są jasno, szarawo, samice zaś brązowo i rudo.

[madohora]

Badania poziomu cukru we krwi, glikogenu wątrobowego i tłuszczu oraz gonad wykazały, że zmieniają się one w zależności od pory roku. U osobników, które wkroczyły już w okres godowy, choćby w marcu, a także w czerwcu, lipcu i listopadzie, odnotowano wysoki poziom cukru: 54–62 mg/100 ml. Hiperglikemia wiąże się z szybkim rozwojem tkanki tłuszczowej, po czym następuje rozwój gonad, kiedy to cukier spada do około 40 mg%. Wzrasta ponownie pod koniec regeneracji gonad, kiedy to zwraca uwagę głównie synteza glikogenu w wątrobie. W czasie godów odnotowano hiperglikemię wiążącą się z gwałtownym uszczupleniem rezerw energetycznych. Po sezonie godowym w kwietniu i maju cukier utrzymuje się na niskim poziomie, nie występuje akumulacja rezerw energetycznych. Organizm płaza naprawia uszkodzenia, prawdopodobnie rośnie. W zimie glukoza ponownie obniża się do 40 mg%. Organizm korzysta wtedy ze zgromadzonych rezerw glikogenu i tłuszczu. Zaobserwowano także dymorfizm płciowy: od czerwca do września wyższy poziom cukru cechuje samice, od września do stycznia – samce. Różnice te łączy się z odmiennym tempem regeneracji gonad u obu płci. Poza tym samce dysponują większymi rezerwami, niż samice. Różnice pomiędzy płciami w tym zakresie maleją (a same rezerwy rosną) w miarę poruszania się na północ

[madohora]

Obszar zasięgu obejmuje następujące państwa: Albania, Andora, Austria, Białoruś, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Czarnogóra, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Liechtenstein, Luksemburg, Macedonia, Niemcy, Norwegia, Polska, Rumunia, San Marino, Serbia, Słowacja, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Ukraina, Węgry, Wielka Brytania, Włochy. Wedle niektórych źródeł płaza spotyka się też w Chinach i Japonii

[madohora]

Żaba trawna żyje w klimacie umiarkowanym[12]. Zasiedla różnorodne habitaty, zarówno lądowe, jak i wodne. W tym pierwszym przypadku preferuje tereny leśne, przy czym bytuje w lasach liściastych, iglastych i mieszanych. Zamieszkuje też tundrę, stepy, busz i tereny porośnięte krzewami, łąki, zarówno suche, jak podmokłe, polany leśne, tereny trawiaste, bagna[2] i torfowiska[6]. Spotyka się ją też na polach, w ogrodach, parkach, nie tylko na obszarach rolniczych, ale także w miastach[2]. W górach sięga aż do hal i turni, do wysokości 3000 m n.p.m., w Tatrach jednak tylko do 2000 m[11]. Zwierzę zajmuje też szeroki wachlarz zbiorników wodnych, tymczasowych i stałych: stawy, rzeki i jeziora, także wśród środowisk zmodyfikowanych działalnością ludzką[2]. Wydaje się, że w północnej i południowej części zasięgu występowania płaz spędza więcej czasu w wodzie. Na północy zasiedla głównie las i tundrę na obrzeżach jezior. Na południowej granicy obszaru swej bytności zajmuje tylko miejsca wilgotne, nawet bardziej, niż sympatryczna z nią żaba moczarowa, choć w innych częściach zasięgu występowania to ta druga jest bardziej wilgociolubna. R. arvalis uchodzi też za bardziej ciepłolubną. Żaba trawna preferuje środowiska chłodniejsze i mniej wilgotne, a w europejskiej części Federacji Rosyjskiej także bardziej zadrzewione, niż żaba moczarowa. Stosunek liczebności tych dwóch gatunków w danym terenie zmienia się z roku na rok. W centrum zasięgu występowania R. temporaria zasiedla bardziej różnorodne zbiorniki wodne, niż na obrzeżach.

[madohora]

Nie licząc okresu rozrodczego, płaz wiedzie lądowy tryb życia, jego aktywność przypada na zmierzch i na noc. W czasie godowym obejmuje ona także dzień

[madohora]

Rozród odbywa się od lutego albo marca (w Polsce od końca marca) do późnego czerwca, zazwyczaj w kwietniu. Przebiega w zarośniętych zbiornikach wodnych o głębokości od 5 do 50 cm, jak stawy, jeziora, bagna, rowy, rzeki o wolnym nurcie. R. temporaria do zbiornika rozrodu przemieszcza się od zmierzchu do północy. Wedle starszych badań Juszczyka czynnikiem mającym największy wpływ na te migracje jest temperatura powietrza, nowsze zaś uznają zań temperaturę wody. Samce nawołują samice odgłosem przypominającym ciche mruczenie. Występuje ampleksus piersiowy, który może zdarzyć się także na lądzie, w drodze płazów do stawu

[madohora]

Larwy nie przypominają osobników dorosłych. Większość ich przystosowań rozwinęła się w trakcie ewolucji wtórnie, a wśród larw ich przodków podobieństwo do dojrzałych płazów było większe. Żywią się detrytusem, glonami i roślinami wodnymi, w mniejszej ilości zaś pokarmem zwierzęcym. Tuż po wylęgnięciu się zjadają roztocze, skoczogonki i larwy muchówek. W miarę ich rozwoju zwiększa się różnorodność spożywanego przez nie pożywienia. Ich aktywność, w tym ta poświęcona żerowaniu, koreluje dodatnio z szerokością geograficzną. Podczas gdy w obliczu drapieżnika kijanki z większości populacji zmniejszają aktywność, te z północy nadal ją zachowują. W ich wypadku zatem ceną za szybkie tempo wzrostu jest większa śmiertelność. Kijanki gromadzą się w płytkiej wodzie osiągając zagęszczenie około setki larw na jeden litr wody (czasem nawet kilkaset osobników na litr). Obszar gromadzenia się zwierząt może zajmować kilkaset m². Podobnie ma się sprawa z żabkami tuż po przeobrażeniu

[madohora]

Dojrzałość płciową zwierzęta te osiągają nie później, niż w 3. roku życia trwającego 6–8 lat, a w Uralu Polarnym nawet 17 lat[1]. Samice osiągają ją rok później, niż samce. Cechuje je wobec tego w czasie dojrzewania większa masa ciała. Poza tym u samic wiek i długość ciała w czasie osiągnięcia dojrzałości korelują ze sobą w dużym stopniu, u samców takiej zależności się nie dostrzega. Osobniki o krótszym okresie aktywności rosną wolniej, ale w końcu osiągają większe rozmiary. Występuje też u nich większy dymorfizm płciowy. Przeżywalność u obu płci wynosi 0,8[

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOZIOŁEK ZAMIESZKAŁ W PARKU NA ZAŁĘŻU - Wyborcza - 06.05.2023

[madohora]

To oczywiście przekłada się na jakość powietrza, im więcej roślin, tym więcej fotosyntezy, im więcej fotosyntezy, tym mniej dwutlenku węgla, a więcej życiodajnego tlenu. Nie tylko powietrze zyskuje na pracy bobrów

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

O URODZAJ I POMYŚLNOŚĆ PROCESJA KONNA KU CZCI ŚWIĘTEGO URBANA W ŁUBOWICACH - www.tvp.pl - 07.05.2023

[madohora]

ANGLIA. MAKABRYCZNA ATRAKCJA DLA TURYSTÓW - Interia - 06.05.2023

[madohora]

DUSICIEL BLISKO POLSKIEJ GRANICY - Interia - 07.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIEZWYKLE WIDOWISKO - www.msn.com,pl - 09.05.2023

[madohora]

ZABILI OKOŁO 300 PISKLĄT KORMORANÓW - Interia - 09.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BOCIAN CZARNY W OKU KAMERY - www.tvp.pl - 10.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

USA. INTERWENCJA POLICJI. O POMOC WOŁAŁA KOZA - Interia - 11.05.2023

[madohora]

LEŃ MARCOWY POJAWIŁ SIĘ W MAJU - Interia - 12.05.2023

[madohora]

USA. POLICJANTKA ZGINĘŁA RATUJĄC SYNA PRZED ATAKIEM PITBULLA - Interia - 12.05.2023

[madohora]

[madohora]

Kuguar, lew górski a nawet pantera – wszystkie te określenia opisują tak naprawdę jeden gatunek wielkiego kota, czyli pumę płową (Puma concolor). Zwierzę figuruje już w Księdze Rekordów Guinnessa jako posiadające największą na świecie ilość lokalnych nazw – tylko w języku angielskim jest ich 40! Skąd ta różnorodność? Na półkuli zachodniej puma jest ssakiem o najszerszym zasięgu terytorialnym, który ciągnie się od rzeki Yukon w Kanadzie po południowe krańce Andów.

[madohora]

Na całej Ziemi tylko tygrysy, lwy i jaguary są większe od pumy. Samce zazwyczaj ważą od 53 do 72 kg, ale rekordowo duże osobniki osiągnęły nawet 105-120 kg. Samice są znacznie mniejsze i nie przekraczają 34-48 kg. Co ciekawe, im dalej od równika, w obu kierunkach, tym pumy są roślejsze.

[madohora]

Kuna domowa występuje w niemal całej Europie i Azji. W Polsce spotkać można ją na terenie całego kraju. Zamieszkuje różne biotopy, jednak bardzo chętnie osiedla się tak, gdzie są zabudowania. Z łatwością porusza się po gzymsach, murach, balkonach. Jej silne łapki pozwalają skakać na wysokość nawet 3 m. Tryb życia kuny domowej jest zdecydowanie samotny. W pary łączy się tylko w okresie godowym. Nie sposób przeoczyć, że pojawiła się ona w naszym otoczeniu. Nocne hałasy w domu, przegryzione kable pod maską samochodu, uszkodzona wełna mineralna, a nawet pokrycia dachowe wykonane z metalu. Krótko mówiąc – tam, gdzie pojawia się ten mały drapieżnik, pojawiają się też spore szkody. Ponadto kamionki znaczą swój teren. Oznacza to, że w miejscach ich bytowania zostawiają odchody i nieprzyjemny zapach. Pierwszą myślą w momencie pojawienia się kuny domowej jest jej natychmiastowa eliminacja. Oczywiste jest, że chcemy zapewnić ochronę swoim dobrom materialnym. Ale czy można tak po prostu zabić tego drapieżnika?

[madohora]

Nie sposób także zapomnieć o znaczeniu ekologicznym tego małego ssaka. Występując w naszych obejściach, kuny domowe regulują populację szczurów, myszy i innych gryzoni. Dlatego mimo tego, że nie są one pod ochroną ścisłą, to warto zadbać o to, by miały szansę na przeżycie i dalsze rozmnażanie.

[madohora]

Jeśli zwierzę ma długi ogon, stąpa po ziemi na czterech łapach, a do tego pociągłą głowę i ciało bez sierści, to zapewne jest jaszczurką. Pogląd zmienia się nieco, gdy uda nam się zaobserwować wejście zwierzęcia do wody. A jak już zanurkuje i przestanie wynurzać, wówczas zaświeca się lampka: „cóż to za jaszczurka?” Ano z niej taka jaszczurka, jak z błotniaka zając. Właśnie tyle do siebie mają jaszczurki z traszkami zwyczajnymi.

[madohora]

Najnowsze badania pokazują nieco inne spojrzenie na pokrewieństwo między tymi dwoma gatunkami. Badacze porównali mtDNA jednej i drugiej – mtDNA to materiał genetyczny ukryty w mitochondriach, czyli niewielkich organellach komórkowych odpowiadających za wytwarzanie energii użytecznej dla organizmu podczas procesów metabolicznych. Ponieważ mitochondrialne DNA jest dziedziczone po matce w niemal całkowicie niezmiennej sekwencji, naukowcy mogli na tej podstawie sprawdzić na ile zawarty w tym organellum materiał genetyczny, zarówno traszki karpackiej jak również zwyczajnej, jest podobny.

[madohora]

Chyba, że nadejdzie czas wędrówek, wówczas przyjdą i traszki, i żaby trawne, a może nawet salamandra plamista się zakręci (oczywiście na obszarze, na którym występuje). Ale cały rok płazów tam nie będzie… Zatem, jeśli chcemy mieć traszkę zwyczajną, jeśli chcemy podziwiać spektakularne, choć milczące, gody, stwórzmy im odpowiednią przestrzeń do życia. Weźmy się za kopanie zbiornika wodnego o średnicy 10 m oraz głębokości maksymalnie 1 m. Strefę przybrzeżną obsadzamy dość gęsto nadwodną roślinnością, najlepiej taką, którą znamy znad krajowych wód. Dobrym pomysłem będzie posadzenie niezapominajki. W jej liściach rosnących pod wodą traszki składają jaja. Pamiętajmy o dobrym nasłonecznieniu, ponieważ cykl rozwojowy płazów przebiega lepiej, gdy temperatura wody jest wyższa, a ponadto nie zarybiajmy oczka. Ryby zjadają jaja, zjadają także owady stanowiące pokarm dla larw, jak również same larwy.

[madohora]

Na świecie nie ma gatunku, który zmieniałby krajobraz wokół siebie tak mocno jak człowiek. Jeżeli mielibyśmy jednak szukać kolejnych kandydatów na podium w tej kategorii, to bez większych kontrowersji można by na nim umieścić bobra - całkiem uroczego ssaka, który żyje na pograniczu lądu i zbiorników wodnych. Bobry potrafią wytrzymać w zanurzeniu ponad 15 minut. Nic dziwnego, że tak dobrze radzą sobie z budowaniem tam. Do ich budowy potrafią ścinać drzewa o średnicy przekraczającej jeden metr! Tylko po co właściwie to robią?

[madohora]

Jeśli dzik nas dostrzeże najlepszym wyjściem jest bardzo powoli wycofać się. Ucieczka może sprowokować zwierzę do ataku, a biegnie on z prędkością nawet 10 metrów na sekundę. Zmysł węchu i słuchu dzika jest bardzo wyczulony, lecz jego słabością jest wzrok, ponieważ zauważa tylko ruch.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Co się stanie, gdy piorun uderzy w gniazdo z bocianami w środku

[madohora]

WIELKA BRYTANIA. MYSZOŁÓW ZAATAKOWAŁ BIEGACZA - www.polsatnews.pl - 16.05.2023

[madohora]

TYSIĄCE MARTWYCH PSZCZÓŁ W WIELKOPOLSCE - Interia - 16.05.2023

[madohora]

REKIN WGRYZŁ SIĘ W KAJAK - Interia - 16.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Biedny zwierzak

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WSZEDŁ DO MIASTA. UWAGA NA NIEDŹWIEDZIA - www.msn.com.pl - 16.06.2023

[madohora]

PLUSZOWE GĘSI OPANOWAŁY POLSKĘ - www.msn.com.pl - 16.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KLESZCZE - Interia - 23.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WILKA ZAATAKOWAŁ SARNY - Interia - 28.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wiele gatunków świetlikowatych znanych jest ze swej zdolności do bioluminescencji. Barwa wytwarzanego światła jest zimnozielona. Chrząszcze te najczęściej błyskają swoimi odwłokami. Narządy świetlne odpowiedzialne za to zjawisko znajdują się na dolnej stronie odwłoku i mogą przyjmować różne kształty: pojedynczej plamki, pary plamek, paska, lub mogą pokrywać całe segmenty. Wytwarzanie światła służy tym owadom do komunikacji, sygnalizowania przynależności gatunkowej i ułatwia tworzenie par. Niektóre samice naśladują błyski spokrewnionych gatunków i zjadają zwabione w ten sposób samce. Błyski mogą mieć różnoraką charakterystykę. Mogą to być pojedyncze błyski lub ciąg wielu błysków[2]. Czasem możliwe są do zaobserwowania synchroniczne błyski samców w obrębie grup w populacji, lub całej populacji

[madohora]

Długość ciała dorosłych świetlikowatych wynosi 0,5-3 cm. Samce mają zazwyczaj w pełni wykształcone skrzydła, podczas gdy samice są bezskrzydłe i wyglądem przypominają larwy. Wiele dorosłych osobników żywi się nektarem lub kroplami rosy, chociaż niektóre są drapieżnikami.

[madohora]

Świetlik świętojański (Lampyris noctiluca) – jeden z trzech gatunków świetlika występujących na terenie Polski, szczególnie skrajach lasów obficie porośniętych krzewami, zbiorowiskach wysokich bylin, pobrzeżach żywopłotów i parkach.

[madohora]

Larwy płci żeńskiej, które potrafią wytwarzać światło, przebywają na powierzchni ziemi, gdzie polują na ślimaki. Przed przepoczwarczeniem zimują dwukrotnie.

[madohora]

[madohora]

Genetyk ewolucyjny Sarah Lower, asystent profesora biologii na Uniwersytecie Bucknell w Lewisburgu w Pensylwanii, mówi, że świetliki pojawiają się od czasów dinozaurów. „Obecnie szacujemy, że świetliki mają ponad 100 milionów lat” – mówi. Na początku swojej historii podzieliły się na dwie grupy, z których jedna rozprzestrzeniła się w obu Amerykach, a druga skolonizowała Europę i Azję.

[madohora]

W kraju znane są różne trzy gatunki chrząszczy świetlikowatych – świetlik świętojański (Lampyris noctiluca), iskrzyk (Lamprohiza splendidula) i świeciuch (Phosphorus hemipterus).

[madohora]

Jak wyglądają świetliki świętojańskie? Ich długość, w zależności od płci, wynosi od 1 do 2 centymetrów. Głowa zaopatrzona jest w krótkie czułki, a w trzech ostatnich segmentach odwłoku od strony brzusznej są świecące narządy.

[madohora]

Bioluminescencja zachodzi dzięki reakcji chemicznej, polegającej na utlenieniu związku chemicznego zwanego lucyferyną w komórkach narządów świecących. Świetliki mogą dowolnie zmieniać intensywność, jak i barwę światła.

[madohora]

Światło wytwarzane przez świetliki świętojańskie jest formą bioluminescencji i jest zdecydowanie bardziej wydajniejsza niż większość nam znanych źródeł światła. Jest to spowodowane utlenieniem cząsteczki zwanej lucyferyną w celu wytworzenia oksylocyferiny, przy czym enzym lucyferaza działa jako katalizator w reakcji. To właśnie reakcja chemiczna z enzymem emitującym światło lucyferazą powoduje ich iluminację. Świetliki świętojańskie nie są w stanie kontrolować zaopatrzenia w tlen, więc nie mogą włączać i wyłączać światła jak inne gatunki świetlików. Zamiast tego wytwarzają trwały strumień światła.

[madohora]

Świetliki z rodzaju Photuris, występujące w Ameryce Północnej, są często nazywane błyskawicowymi femme fatale. Samice naśladują jasne wzory innych gatunków, przyciągając samców, by ich zabić i zjeść.

[madohora]

Świetliki świętojańskie nie migają swoimi światłami, dla naszej uciechy. Te światła służą do przyciągania partnerów. A kiedy nocne niebo jest oświetlone przez latarnie uliczne i neony, całkowicie psuje to nastrój do amorów.

[madohora]

Lewis powiedziała, że chociaż zmiany klimatu znalazły się niżej na liście globalnych zagrożeń, są one ściśle powiązane z utratą siedlisk. Potwierdzają to badania przeprowadzone w Anglii, które wykazały, że liczba świetlików spadła o trzy czwarte od 2001 r., a kryzys klimatyczny jest wyraźnym czynnikim

[madohora]

Lewis przyznała, że początkowo była zaskoczona, że zanieczyszczenie światłem znalazło się tak wysoko na liście zagrożeń. Ale jest sporo dowodów naukowych wskazujących, że jasno oświetlone nocne niebo zakłóca sygnały świetlne podczas zalotów owadów.

[madohora]

Inne poważne zagrożenie, to pestycydy. Większość swojego życia świetlik świętojański spędza się jako larwa, na ziemi lub pod ziemią lub pod wodą. Tam są narażone na pestycydy. Larwy świetlika są szczególnie zagrożone, ponieważ są drapieżnikami, zwykle polującymi na małe ślimaki, z których każdy może zawierać dawkę pestycydu.

[madohora]

Jeśli chcesz zobaczyć świetliki świętojańskie w akcji, wybierz się na wieczorny spacer na skraj lasu lub mad jezioro. Można je również znaleźć na łąkach, wzdłuż żywopłotów, trawiastych poboczy, nasypów kolejowych, kościołów i parków itp. szczególnie tam, gdzie występują rośliny zielne i wyższe trawy. Dlatego też przy odrobinie szczęścia możesz zobaczyć świetliki świętojańskie w parkach miejskich lub w ogrodzie w domu.

[madohora]

Od XVII do połowy XIX w. (okres Edo) gatunek ten stał się też częstą inspiracją artystyczną i zaczął się pojawiać na obrazach wielu malarzy, którzy wykorzystywali go m.in. jako tło do sportretowania kobiecych postaci. Z kolei w literaturze popularny stał się motyw „podglądania w blasku świetlików” – polegał on na tym, że zakochany mężczyzna nocą oświetlał swoją ukochaną za ich pomocą, aby móc rozkoszować się jej pięknem. W Japonii funkcjonuje nawet frazeologizm „era świetlików i śniegu” będący synonimem beztroskich czasów studenckich.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ORKI ZAATAKOWAŁY JACHT - Interia - 17.05.2023

[madohora]

PRZYWIĄZAŁA PSA DO OGRODZENIA I ZOSTAWIŁA. BO BYŁ NIEPOSŁUSZNY - Interia - 18.05.2023

[madohora]

OGROMNY SZCZUPAK ZŁAPANY POD KRAKOWEM - www.msn.com.pl - 19.05.2023

[madohora]

[madohora]

USA, OCEAN WYRZUCIŁ NA PLAŻĘ KILKUMETROWEGO WIELORYBA - Interia - 20.05.2023

[madohora]

"Krokodyl został zauważony podczas przepływania kanału na Florydzie z pomocą makaronu do pływania."

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Konie żyjące na Wyspach Owczych nie są wysokie ale za to bardzo masywne i wytrzymałe na zmieniające się warunki. Świetnie sprawdzają się w transporcie, ich wielkość sprawia że określane są nazwą kuce jednak dla mieszkańców to są wciąż konie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Sokoły wędrowne należą do czołówki najszybszych drapieżników. Zamieszkują lasy, góry, duże miasta. Ptaki te wędrują przez pierwszy rok swojego życia po czym osiadają się na stałe. Podczas pościgu za ofiarą mogą pikować z prędkością 350 km/h ale odpuszczają po kilku nieudanych próbach złowienia ofiary, podczas gdy inne ptaki drapieżne gonią ofiarę do końca. Sokoły nie budują gniazd. Korzystają z wyrw albo z opuszczonych dziupli czy gniazd innych ptaków.

[madohora]

WARSZAWA. WRONY ATAKUJĄ MIESZKAŃCÓW - Gazeta - 23.05.2023

[madohora]

Zwierzę bardzo dobrze znosi zasolenie: w temperaturze 25°C wytrzymuje stężenia 19%, a niektóre osobniki nawet 23%. W niskim zasoleniu jego osocze jest hipertoniczne, w wysokim jednak staje się izotoniczne, za co odpowiada w 85% wzrost stężenia chlorku sodu, w małej części (5-10%) mocznika. Oczywiście takie zmiany osocza pociągają za sobą modyfikacje stężeń w innych płynach ustrojowych. Nadmiar soli opuszcza organizm ropuchy wraz z moczem. Mocznik wydalany jest także przez skórę, na której występują miejsca wrażliwe na amiloryd (lek moczopędny) i floretynę.

[madohora]

Gatunek nie bytuje jednak w całym obszarze leżącym w obrębie powyżej podanych granic: nie spotyka się go na południu Polski (według polskich źródeł w Tatrach występuje rzadko, jeśli w ogóle, osiągając w nich wysokość 1000 m n.p.m., często spotyka się go zaś na południowych stokach Pienin), w niewielkiej zachodniej części Czech (większość stanowisk w kraju znajduje się na północy z wyjątkiem obszarów najdalej wysuniętych, gdzie jest ich bardzo mało, dużo jest ich też na południowym zachodzie) i w większej części Słowacji (oprócz zachodu i południa kraju). Nie ma go również na niektórych obszarach położonych na zachodzie Ukrainy oraz w Rumunii, zajmuje zaś całe terytoria następujących państw: Albania, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Serbia, Słowenia, Mołdawia, Bułgaria, Chorwacja, Macedonia Północna, Grecja, Cypr, Malta, Białoruś. Niekiedy można spotkać się z informacją, że ropucha ta występuje na terenie całej Polski. Poza tym płaz zamieszkuje też wyspy Morza Śródziemnego, jak Korsyka, Sardynia, Sycylia i wymieniona już Malta.

[madohora]

Zwierzę zamieszkuje lasy (choć według niektórych źródeł ich unika), zadrzewione stepy, krzaki, tereny trawiaste, stepy a także góry. Preferuje miejsca silnie nasłonecznione. Zapuszcza się nawet na półpustynie i pustynie. Bytuje na wysokości od poziomu morza do 4600 m n.p.m. w górach[6]. Dobrze radzi sobie w środowisku zmienionym działalnością ludzką, jak parki i ogrody. Wykorzystuje nawet fontanny. Osobniki spotyka się w obszarach miejskich, zwłaszcza w południowej części zasięgu występowania: istnieją doniesienia o spotkaniu płaza w Bukareszcie. Zwierzęta spotykano nawet na skażonym terenie w okolicy dużych przedsiębiorstw przemysłowych i na stertach odpadów.

[madohora]

Preferuje ląd ponad wodę. Pomimo znacznej tolerancji dla zmian stężeń elektrolitów woli zbiorniki o zasoleniu nie przekraczającym 8%

[madohora]

Prowadzi nocny tryb życia. Wyrusza wtedy na polowanie. Dzień spędza w kryjówkach, sporządzanych przez siebie lub będących dziełem gryzoni. Niekiedy jednak pozostaje aktywna i w dzień.

[madohora]

W zimie kryje się pod wykrotami, kamieniami lub w budynkach

[madohora]

Sezon rozrodczy, skorelowany z odpowiednią temperaturą wody (co najmniej 10°C), rozpoczyna się w kwietniu lub maju. Samce wykształcają na przednich kończynach specjalne modzele. Zjawiają się ona na miejscu wcześniej, niż płeć przeciwna. Po zmierzchu rozpoczynają się nawoływania, które określa się nieraz jako najładniejsze spośród płazów Polski, porównuje się je do odgłosów wydawanych przez kanarka lub turkucia podjadka. Zapisuje się je jako „irrr-irrr-irrr”. Specjalne rezonatory u dołu jamy gębowej zapewniają odpowiednią siłę głosu. W trakcie godów osobniki zachowują aktywność również za dnia. Nie wszystkie osobniki zachowują się w ten sam sposób. Nieraz samica wybiera sobie partnera spośród starających się o nią samców, kiedy indziej to samiec dokonuje wyboru partnerki.

[madohora]

Kijanki mierzą po wykluciu 3 mm, dorastają 5 cm długości. Pływają samotnie. Do ich pożywienia należą głównie detrytus i glony, a także pierwotniaki, wirki, mikroskopijne skorupiaki, tkanki roślin i obumarłych zwierząt. W dzień trzymają się w strefie przybrzeżnej, wieczorem zapuszczają się na większe głębokości. Czas, w którym następuje przeobrażenie, zależy od długości geograficznej i wysokości nad poziomem morza. Średnio larwy liczą wtedy 2 miesiące. Zazwyczaj na danym terenie większość osobników przechodzi je w tym samym czasie, by masowo pojawić się na lądzie i rozejść. Polują wtedy na skoczogonki, chrząszcze, roztocze i muchówki.

[madohora]

Zdarza się, że ropucha zielona tworzy hybrydy z ropuchą szarą. Przypadki takie notowano w Niemczech, Czechach, Austrii i Włoszech. Konieczne są dla ich powstania odpowiedni krajobraz (najlepiej pośredni między lasem i terenem otwartym) i zachodzący na siebie czas godów (co może być efektem późnej wiosny). Niektórzy naukowcy sugerują też, że zjawisko jest spowodowane degradacją środowiska. Wśród skrzeku i kijanek mieszańców występuje duża śmiertelność. Dowiedziono, że jedynie te pochodzące od samca ropuchy zielonej i samicy ropuchy szarej mają szansę przetrwać 12 dni po wykluciu. Dorosłe osobniki wykazują cechy pośrednie między gatunkami, z wyglądu bardziej przypominając ropuchę szarą

[madohora]

Badania przeprowadzone na północy Grecji ujawniły duże zróżnicowanie genetyczne w obrębie gatunku. Jedna z przebadanych populacji cechuje się znaczną odrębnością od pozostałych. Natomiast wśród analizowanych loci aż 47% wykazuje polimorfizm. Struktura genetyczna populacji przypomina spotykaną u rzekotki drzewnej i żaby śmieszki

[madohora]

Na większej części swego zasięgu występowania zwierzę jest pospolite. Rzadkie jest w północnej jego części, choć i tam spotyka się stanowiska o dużym zagęszczenie osobników nawet na terenach o silnym wpływie działalności ludzkiej. Na liczebność ropuchy zielonej pozytywnie wpływa występowanie gryzoni kopiących sobie nory, wykorzystywane przez płazy. W bardzo sprzyjających warunkach zagęszczenie może osiągnąć wartość 1 osobnik na m². Warto wspomnieć, że niedługo po metamorfozie notuje się wiele większe zagęszczenia malutkich ropuszek. Z kolei na niektórych terenach osobniki są na przemian to bardzo rzadkie, to pospolite. Wymienia się tu obwód moskiewski, gdzie stanowiły one rzadkość w XIX stuleciu, stały się liczne w latach siedemdziesiątych kolejnego wieku, by w latach osiemdziesiątych znowu zmienić trend i w następnej dekadzie trafić do czerwonej księgi. Zmiany takie przypisuje się wieloletnim fluktuacjom klimatycznym. W Szwajcarii gatunek wyginął, a wysiłki mające na celu reintrodukcję na razie nie przynoszą rezultatów.

[madohora]

Główne zagrożenia dla ropuchy zielonej wiążą się z utratą środowiska jej rozrodu. Wymienia się tutaj zanieczyszczenie i osuszanie jej stanowisk, przy czym wysychanie powodowane jest nie tylko działalnością ludzką, ale może też zachodzić naturalnie. Spośród innych niebezpieczeństw wspomnieć należy o wypadkach drogowych. Z drugiej strony często stwierdza się większą obfitość ropuch w siedliskach antropogenicznych niż w naturalnych. O ile osuszanie zmniejsza jej liczebność, wylesianie odnosi w przypadku tego lubiącego tereny otwarte zwierzęcia skutek przeciwny. Ma to miejsce zwłaszcza w centrum i na zachodzie obszaru występowania. Poza tym zdarzało się już, że człowiek celowo wprowadzał ropuchę zieloną do ekosystemu, co wydarzyło się na Syberii.

[madohora]

Ropucha budzi w niektórych ludziach wstręt i obrzydzenie. Gatunek podejrzewano nawet o wywoływanie świerzbu

[madohora]

Ropucha szara to duży gatunek ropuchy, o dobrze wykształconych, pokaźnych parotydach i chropowatej skórze pokrytej licznymi brodawkami. Pysk szeroki, oczy duże, wyłupiaste. Ubarwienie ciała zmienne, przeważnie są to różne odcienie brązu, szarego niekiedy z ciemniejszymi plamkami. Brzuch jasnoszary z licznymi, ciemniejszymi plamami. Samice są zawsze masywniejsze i większe od samców.

[madohora]

Ropucha szara zamieszkuje zróżnicowane środowiska, najczęściej spotyka w wilgotnych lasach liściastych i mieszanych. Zasiedla także łąki, sady, ogrody a nawet pola uprawne, unika tylko środowisk skrajnie suchych. Aktywna przeważnie wieczorem i w nocy, dzień spędza przeważnie w kryjówce (np. nora, spróchniały pień, rumowiska, pod kamieniami itp.). Co ciekawe w czasie łowów przeważnie chodzi, skokami porusza się niechętnie, najczęściej w czasie ucieczki. Dorosłe ropuchy są przywiązane do swojej kryjówki i po łowach najczęściej zawsze wracają w to samo miejsce. W wodzie przebywają tylko kijanki oraz osobniki dorosłe w trakcie godów. W sen zimowy zapada przeważnie w październiku, zimuje pod ziemią ale także np. w piwnicach.

[madohora]

Ropuchy szare są bardzo żarłoczne, polują na wszelkie zwierzęta o odpowiedniej wielkości. Przeważnie ich pokarm stanowią różnego rodzaju owady i pajęczaki a także duże dżdżownice oraz bezskorupowe ślimaki. Sporadycznie zdarza jej się upolować drobne kręgowce jak oseski gryzoni, pisklęta, młode żaby czy też małe jaszczurki.

[madohora]

Ropucha szara jest płazem, do którego została przyklejona łatka zwierzęcia mrocznego, owianego tajemnicą. Dla mnie z tych wszystkich legend i opowiastek o ropusze, wyłania się obraz zwierzęcej wiedźmy, która wyskakuje z głębi ogrodu lub innego mrocznego miejsca, a następnie swoim „diabelskim” wzrokiem rzuca urok na wszystkich tych, którzy na nią odważyli się spojrzeć. Wzrok ropuchy to rzeczywiście coś magicznego. Poziome źrenice, żółte lub złote tęczówki, a na dodatek wysklepienie oczu ponad linię ciała może wzbudzać przerażenie. Całość dopełnia faktura skóry. Chropowata z licznymi brodawkami, na których najczęściej umieszczone są ujścia gruczołów sączących białą, mazistą wydzielinę drażniącą błony śluzowe. Bardzo straszny zwierz prawda? Otóż nie! Ta otoczka stawia płaza bardziej w ciemnym lesie, niż świetle księżyca, a to właśnie w jego promieniach powinna być ropucha szara. Jako dobra, bezkonfliktowa sąsiadka. Jako obrońca naszych upraw, zwłaszcza warzyw. Jako stworzenie ułatwiające nam życie. Zapytacie dlaczego tak gloryfikuję to zwierzę? Co ono zrobiło w moim życiu, że próbuję i Wam przemycić swój pogląd na ropusze sprawy? Może z pozoru nic wielkiego, ale gdy tak spoglądam na otaczający nas świat, to kto wie czy sałata z mojego ogródka nadawałaby się do zjedzenia?

[madohora]

Tam gdzie uprawiamy sałaty jest wilgotno, a to przyciąga ślimaki, ale na szczęście przyciąga także ropuchy szare. Jeśli poczują się głodne, to tak jak wilki rzucają się na swoje ofiary. Musi jednak wystąpić kilka czynników, które spowodują, że płaz będzie chciał polować. Pierwszym, i chyba najważniejszym, jest zmrok. Wtedy panują odpowiednie warunki, również klimatyczne, które pozwalają zwierzęciu w normalny dla niego sposób funkcjonować. Co najlepsze w tej układance, również ofiary zdecydowanie lepiej funkcjonują…o zmroku. Zapewne widzieliście jak całe chmary pomrowów w lipcu, sierpniu lub czasami na początku września wychodzą na chodniki. Trzeba się nieźle natrudzić, by je ominąć, bo inaczej skończy taki jeden na naszej podeszwie, my się poślizgniemy i będzie problem. Ale najistotniejsze jest, kiedy to widzimy? Wieczorami! Gdy słońce zaczyna niknąć za horyzontem. Wtedy rozpoczynają wielki żer. Wielki żer wówczas zaczyna się dla ropuch szarych, które za dnia są bardzo powolne. Natomiast po zachodzie ukazują swoje drugie oblicze. Szybkiego i zwinnego drapieżnika, który potrafi chwytać ofiary z niezwykłą precyzją. Gdyby patrzeć na tego płaza tylko przez pryzmat opowieści oraz ludowych przywar, mielibyśmy bardzo skrzywiony obraz ropuchy szarej. Przykład tego zwierzęcia pokazuje nam, że warto patrzeć szerzej na coś, co z pozoru wydaje się ohydne a w rzeczywistości takie nie jest.

[madohora]

Jak sama nazwa wskazuje, przede wszystkim to szary zwierz, aczkolwiek może występować w wariancie bardziej brązowym, bardziej szarozielonym, zielonkawym lub nieco jaśniejszym. Całość dopełniają brązowe plamki, które najczęściej pokrywają gruczoły wydzielnicze. Największe z nich to parotydy, czyli gruczoły przyusznicze, które umieszczone są tuż za oczami ropuchy. To głównie z nich sączy się wydzielina odstraszająca potencjalnych wrogów. W swoim składzie zawiera między innymi bufoteninę, bardzo dotkliwie oddziałującą na błony śluzowe, o czym każdego roku przekonują się nowe pokolenia psów czy kotów. Młode drapieżniki nie znają jeszcze świata, to też chcą poznawać go jak największą ilością zmysłów. Niestety w początkowych etapach życia także smak jest im do tego niezbędny. Biorą do swoich pyszczków wszystko co się da z różnym dla siebie skutkiem. Nietrudno się domyślić, co może spowodować kontakt z bufoteniną. Podrażnienie śluzówki oka raz jamy ustnej są najbardziej charakterystycznymi objawami zatrucia wydzieliną z gruczołów jadowych ropuchy szarej. Jak dowiodły badania nad substancjami zawartymi w wydzielinie tych płazów, bufotenina to związek o właściwościach halucynogennych

[madohora]

Zbyt wiele nie trzeba, żeby zachęcić ropuchę szarą do zamieszkania w naszym ogrodzie. Zanurzmy się nieco w biologię tego płaza i spróbujmy poznać jego upodobania siedliskowe. Wbrew pozorom ropuchy nie są tak mocno związane z wodą jak podobne do nich żaby. Akweny są im potrzebne tylko do rozmnażania, ale nie są koniecznością w najbliższym otoczeniu płaza. Ropucha szara cztery kończyny ma, dlatego wędruje.

[madohora]

Ropucha szara, ropucha zwyczajna (Bufo bufo) – gatunek płaza, największa z żyjących w Polsce ropuch.

[madohora]

Roczny cykl życia ropuchy szarej dzieli się na 3 okresy: snu zimowego, porę godową i okres żerowania

[madohora]

Ubarwienie godowe u tego gatunku nie występuje. U samców pojawiają się w tym okresie czarne modzele godowe na trzech pierwszych palcach kończyn przednich, stają się agresywne i często z braku samicy atakują inne zwierzęta. Ich głos jest słaby, ze względu na brak rezonatorów.

[madohora]

Kijanki mają czarny grzbiet, brzuch jest jaśniejszy. Ich długość dochodzi do 2,5–3,5 cm. Przeobrażenie przypada na koniec czerwca. Młode ropuszki opuszczają wtedy masowo wodę. Ze względu na to, że podczas przeobrażenia tracą ogon, są mniejsze od kijanek – 5–10 mm. W czasie tych masowych wędrówek wiele z nich ginie. Są one pożerane przez ptaki, inne płazy, a czasem owady i pająki. Giną również pod kołami samochodów. Dojrzałość płciową osiągają w 2 (samce) i 3 (samice) roku życia.

[madohora]

Gatunek ten występuje w niemal całej Europie, z wyjątkiem Irlandii i niektórych wysp śródziemnomorskich, oraz w Atlasie i Azji (po Japonię). W górach dochodzi do 2100 m n.p.m. Na krańcach zasięgu tworzy podgatunki. Osobniki podgatunku Bufo bufo spinosus zamieszkującego południową Europę osiągają 25 cm. Polskę zamieszkuje podgatunek nominatywny, jest znana na terenie całego kraju. W Tatrach dochodzi do piętra kosodrzewiny. Na Babiej Górze spotykana jest nawet pod samym szczytem, już w piętrze alpejskim.

[madohora]

NORWEGIA OSTRZEGA PRZED SZPIEGIEM - Interia - 25.05.2023

[madohora]

[madohora]

WŚCIEKŁE PTAKI ATAKUJĄ LUDZI - www.msn.com.pl - 27.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KROKODYL SCHWYTAŁ NURKA, TEN WYCIĄGNĄŁ GŁOWĘ Z JEGO PASZCZY - Interia - 30.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

USA. MĘŻCZYZNA NAPADŁ NA MŁODEGO ŻUBRA - www.msn.com.pl - 02.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kacze ma łapki i kaczy dziób
Futro i ogon całkiem jak bóbr
Żeby się przyjrzeć tej anomalii
Trzeba pojechać aż do Australii

Dziobak

[madohora]

Jeszcze do niedawna mieliśmy do czynienia z jednym gatunkiem jeża, dzielącym się na dwa podgatunki. Obecnie sprawy zaszły już tak daleko, że wyróżniamy dwa - jeża wschodniego oraz jeża zachodniego. Tym razem będzie o zachodnim. Chociaż oba ssaki są do siebie bardzo podobne - w końcu oba są jeżami - to jednak różnią je pewne cechy. M.in. kolor brzucha czy ilość igieł. Jednak mimo tych różnic na pewno możemy im pomagać w ten sam sposób!

[madohora]

Skoro już poświęcam tyle miejsca tej jakże wyjątkowej strukturze, to może teraz o jej funkcji. Ta jest obronna, co już wyżej zostało wspomniane. Ale pozostaje jeszcze kwestia tego, jak to działa? W obliczu zagrożenia ssak zwija się w kulkę. Jest silnie zaciśnięty, tak że bardzo trudno go “rozwinąć”. Taki stan rzeczy jest zasługą dobrze rozbudowanego okrężnego mięśnia podskórnego, który pod wpływem bodźców niebezpieczeństwa uruchamia mechanizm obronny zwierzęcia. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki nagle jeż zamienia się w jednorodną kulę pokrytą kolcami. Podczas kontaktu z psem czy kotem urządzenie to bez wątpienia da lekcję, którą czworonogi zapamiętają na długie, długie lata. To cecha nie tyle przypisana konkretnemu gatunkowi, co całej rodzinie jeży. A z jakimi różnicami mamy do czynienia w przypadku jeża wschodniego oraz zachodniego. Jeż zachodni ma ciemniejsze - brązowe lub ciemnobrązowe włosy na brzuchu.

[madohora]

Kiedy będziemy obserwować ich zachowania godowe, możemy odnieść nieodparte wrażenie, że samica chce uciec przed samcem. Ssaki biegają wokół, tak jakby urządzały zabawę w berka. Jednak z czasem samica ustępuje i przysiada w charakterystyczny sposób, a wtedy samiec próbuje wdrapać się na nią. Dochodzi do aktu kopulacji, który bądź co bądź jest niezwykle ważny, ale nie należy do najbardziej efektownych w świecie przyrody. Trwa chwilę. Samica zapłodniona oddala się, a samiec szuka kolejnej partnerki, by posłać swoje geny dalej. Ciąża trwa około 2óch miesięcy. Już w czerwcu można spodziewać się pierwszych miotów. Oseski rodzą się ślepe, głuche i bez okrywy włosowej ale z kolcami. Po około dwóch tygodniach otwierają oczy, a już po sześciu osiągają samodzielność oraz masę ciała 700 gramów, co zapewnia im swego rodzaju bezpieczeństwo energetyczne.

[madohora]

Można wykonać go z kilku pozostałych cegieł po budowie domu, albo kamieni, które były przeznaczone na skalniak, albo zbudować drewnianą skrzynkę wyścieloną w środku sianem, liśćmi lub innym materiałem, który będzie dobrym izolatorem ciepła. Z takiej kryjówki ssaki będą korzystały zarówno w okresie wiosenno-letnim, jak również jesienno-zimowym. W tym pierwszym będą przebywały tam za dnia, czyli wtedy kiedy odpoczywają, natomiast resztę roku spędzą, by móc bezpiecznie hibernować i dotrwać do kolejnej wiosny

[madohora]

Osobniki z niedowagą są nazywane przez osoby pomagające tym zwierzętom tzw. „jesiennymi sierotami”. Jesienne sieroty mają różną masę oraz są w różnym wieku. Mogą być to 4 tygodniowe maluszki lub osobniki nieco starsze. Jeżeli znajdziemy takiego jeżyka, powinniśmy odpowiednio się przygotować do rehabilitacji stworzenia. Po pierwsze skontaktujmy się z ośrodkiem rehabilitacji zwierząt, który zajmuje się także jeżami. Jeśli tam nie będzie miejsca dla naszego malucha, wówczas należy wystąpić o pozwolenie do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, właściwej dla danego województwa, na przetrzymywanie zwierząt chronionych, które potrzebują naszej pomocy.

[madohora]

Następnie powoli naciskać tłok, zgodnie z obserwowanymi odruchami przełykania. Pokarm podajemy chwytając jeża w lewą dłoń głową skierowaną do góry. W ten sposób eliminujemy ryzyko zachłystu. Im jeż starszy, tym rzadziej może otrzymywać pokarm. Malutkie oseski powinny być karmione co godzinę dawką ok. 1 ml papki, a w nocy co dwie godziny. Wraz z wiekiem wydłużamy okres między karmieniami co pół godziny tak, że w wieku około 21 dni ssak otrzymuje pokarm co 4-5 godz. w ilości 5 – 10 ml. Kiedy ssakowi zaczną rosnąć zęby, zaczynamy urozmaicać jego dietę o pokarm stały, np. rozmiękczoną kocią karmę albo to co w naturze zjadają te zwierzęta, jeśli tylko mamy do tego dostęp, czyli dżdżownice, pędraki, ślimaki, szarańczaki, małe jaszczurki, węże, czy nawet oseski myszy.

[madohora]

gołyszek, szczur księżycowy, Echinosorex gymnura, największy przedstawiciel rodziny jeżowatych;
dł. ciała do 46 cm, ogona do 30 cm; nie ma kolców, lecz szczeciniaste futro; lasy Indochin, Birmy, Płw. Malajskiego.

[madohora]

jeż, Erinaceus, rodzaj ssaków z rodziny jeżowatych;
długość ciała do 30 cm, ogona do 5 cm; włosy strony grzbietowej i boków przekształcone w białobrunatne kolce, długości do 3 cm; napadnięty kuli się, chowając głowę i kończyny pod osłonę kolców; zimę przesypia; w ciągu roku 1–2 mioty, po 2–10 młodych; żywi się owadami, ślimakami, płazami, gadami, ptasimi jajami i drobnymi ssakami; zamieszkuje skraje lasów i zarośla znacznej części Eurazji; pożyteczny; w Polsce 2 gatunki: jeż wschodni (E. concolor) i jeż zachodni (E. europaeus).

[madohora]

Nie występuje istotny dymorfizm płciowy

[madohora]

Czaszka może być różnie zbudowana. Niekiedy wąska i wydłużona, gdzie indziej krótka a szeroka. Mózgoczaszka jest niewielka. Kość bębenkowa niekompletna. Potylicę ma płaską bądź wklęsłą. Łuki jarzmowe są dobrze rozwinięte

[madohora]

Małżowiny uszne osiągają różną wielkość. Mogą wystawać znad kolców, jak u piaskojeża indyjskiego. Szczególnie duże są u stepojeża uszatego, u którego, ruchome i giętkie, ostro zakończone, są wyraźnie dłuższe od kolców, a zawinięte do przodu pokrywają oczy. Jeże o dużych uszach mają też powiększone bullae auditoriae i posługują się wspaniałym słuchem. Rzeczony stepojeż uszaty słyszy bez problemu dźwięki o częstotliwości 45 kHz, a prawdopodobnie 60 kHz i nawet więcej, jako że takie właśnie odgłosy wydają jego młode. Natomiast nie zwraca uwagi na dźwięki poniżej 2 kHz

[madohora]

Samica ma od 2 do 5 par sutków. W okolicy odbytu samicy leży otwór moczowo-płciowy. Samiec nosi jądra w jamie brzusznej. Dysponuje również prąciem zwisającym z brzucha o ujściu położonym naprzeciw odbytu. Wokół odbytu umiejscawiają się gruczoły zapachowe

[madohora]

Obojczyk nie łączy się stawową z kością ramienną. Kończyny wydają się krótkie i są takie w rzeczywistości, aczkolwiek nie aż tak krótkie, jak by soę to wydawało z obserwacji spokojnego jeża z podkurczonymi, ledwie widocznymi spod kolców nogami. Kość strzałkowa łączy się z piszczelową. Kończą się długimi stopami. Jeżowate są stopochodne. Stopa liczy zazwyczaj pięć palców, jednak paluch może być zredukowany bądź nawet, jak w przypadku afrojeża białobrzuchego (zwanego po angielsku jeżem czteropalczastym, Fout-toed Hedgehog) może go nie być w ogóle

[madohora]

40 u szczurojeża filipińskiego,

[madohora]

48 u większości jeży,

[madohora]

Podrodzina Erinaceinae obejmuje jeże właściwe – gatunki pokryte kolcami, prowadzące nocny tryb życia. Jeże z podrodziny Galericinae mają szorstką, szczeciniastą sierść i bywają aktywne również w dzień

[madohora]

We wczesnym oligocenie azjatyckie gołyszki dotarły do Europy, było to około 36 milionów lat temu. Początkowo były nieliczne, wymienia się rodzaje Neogymnurus i Tetracus, by większą różnorodność osiągnąć w kolejnej epoce mioceńskiej. Na przełomie oligocenu i miocenu pojawia się tu rodzaj Galerix, o rodowodzie prawdopodobnie tureckim, jako że skamieniałości z Turcji potwierdzają go jeszcze w późnym oligocenie. Badacze wyróżnili 6 gatunków, nim rodzaj zniknął w późnym miocenie. W oligocenie tez najprawdopodobniej gołyszki dotarły do Ameryki. Na terenie dzisiejszej Dakoty Południowej 26 milionów lat temu żyła Ocajila. W Turcji pod koniec epoki występował Galerix, znany też z wczesnego, a może i środkowego miocenu, z pozostałości znalezionych w Kazachstanie

[madohora]

W oligocenie i miocenie żyły też Brachyerinicae, jak oligoceński Exallerix z Kazachstanu i Chin, w pierwszym z tych krajów znaleziony także w skałach wczesnomioceńskich, i też wczesnomioceński Ereberix z Kazachstanu, i także żyjący w podobnym okresie Synexallerix, który prócz tych dwu krajów pojawił się w zapisie kopalnym w Niemczech. Postexallerix zaś pojawia się w skałach z wczesnego i także środkowego miocenu z Mongolii. Grupa ta opanowała też Amerykę, gdzie znaleziono rodzaje Brachyerix i Metechinus

[madohora]

Różni autorzy proponowali różne hipotezy wyjaśniające filogenezę jeżowatych. He i współpracownicy w 2012 przeanalizowali mtDNA oraz 135 cech morfologicznych 22 przedstawicieli jeżowatych oraz dobierając 5 grup zewnętrznych. Autorzy podkreślają potwierdzenie obu podrodzin oraz brak jednoznacznego związku pomiędzy wyglądem zewnętrznym a genetyką. Przy rozłącznym analizowaniu tych dwóch zbiorów danych uzyskali niezgodne drzewa. Po połączeniu danych zaprezentowali w końcu następujący kladogram (znacznie uproszczono, zmodyfikowano)

[madohora]

Zdarzają się obszary sympatrycznego występowania różnych gatunków. Na przykład w Tunezji afrojeż algierski współwystępuje z piaskojeżem etiopskim. W Syrii jeż anatolijski sąsiaduje ze stepojeżem uszatym i piaskojeżem etiopskim. Obszary sympatrii występują również w Rosji (jeż zachodni i wschodni) i Chinach (jeż amurski, Mesechinus hughi, stepojeż uszaty, chinojeż dauryjski). Na takich obszarach różne gatunki zamieszkują zwykle odmienne siedliska, co ogranicza konkurencję. We wspomnianej Syrii piaskojeż etiopski zasiedla pustynię, stepojeż uszaty stepy i ogrody, jeż anatolijski zaś wybrzeża. W Moskwie odnotowano krzyżowanie jeża zachodniego ze wschodnim

[madohora]

Jeże poruszają się na czterech kończynach. Potrafią biec z prędkością 20 m na min. W razie potrzeby potrafią wspiąć się na mur, nawet na wysokość 2 m, co zajmuje im kilka sekund. Potrafią też zwinięte w kule sturlać się ze wzgórza. Są dobrymi pływakami. Jak zauważa Best, dotyczy to także jeży zamieszkujących tereny suche, W wodzie pływają pieskiem, a po opuszczeniu jej strzepują wodę również jak pies. Potrafią dzięki temu przebyć nawet rwące strumienie. Na Nowej Zelandii obserwowano jeże przepływające wody stojące o szerokości 3 m. Większość z nich potrafi się wspinać

[madohora]

[madohora]

Ważki - opis, występowanie. Owady ważki ciekawostki

Chociaż z pozoru to delikatne owady, przedstawiciele innych rzędów tej gromady naprawdę mają się czego bać. Ważki to drapieżniki wagi ciężkiej. Są zabójcami doskonałymi, które tę sztukę opanowały do perfekcji. Mało kto z nas wie, że oprócz jerzyków, także ważki podejmują walkę z uciążliwymi dla nas insektami, taki jak muchówki i komary. Warto zastanowić się kim są nasi sprzymierzeńcy.

[madohora]

Nogi ważek w toku procesów ewolucyjnych zatraciły umiejętność kroczenia, bowiem ważki korzystają przede wszystkim ze skrzydeł, gdy chcą przelecieć w inne miejsce. Nogi służą jedynie w sytuacji, gdy owad jest w spoczynku, a także w momencie polowania, na co wskazuje nam obecność charakterystycznych odstających kolców. Odwłok to bardzo ważny element. W nim właśnie zostało usytuowane rurkowate serce, narządy oddechowe i narządy płciowe. Zwykle składa się z 10-11 segmentów. U samców na ostatnim widoczne są tzw. przydatki analne górne i dolne. Służą do przytrzymania samicy w momencie aktu kopulacji. Samice posiadają tylko przydatki analne górne. Na 9. segmencie od strony brzusznej samce mają otwór płciowy, a narząd kopulacyjny na 2 bądź 3. U samic spodnia strona 8 lub 9 segmentu została wyposażona w pokładełko, które poza okresem rozrodczym skrzętnie ukrywa.

[madohora]

Chociaż niektórzy twierdzą, że żółć odwłoka wpada nieco w odcienie brązu. W postaci dorosłej spotykany od końca lipca do początku października. W przeciwieństwie do wcześniej opisanego szablaka południowego, szablak przepasany to gatunek typowo wschodnioeuropejski. Jego zasięg kończy się w okolicach krajów Beneluksu. Jest dość rzadkim gatunkiem jednak rozpowszechnionym na terenie całej Polski. Uwielbia przebywać na terenach powyrobiskowych, nad wodami stojącymi w pobliżach rzek oraz podmokłych moczarach bez odsłoniętej tafli wody. Lata głównie nad ziemią, dlatego bardzo trudno go obserwować. Brązowe paski, które migocą w rytmie ruchów skrzydeł doskonale maskują ważkę w środowisku jej życia.

[madohora]

Historia zaczyna się dość prozaicznie, bowiem owad zaczyna kopać korytarz, niezbyt wielki, nawet jak na mrówki. Ów korytarz zostaje zakończony czarką. Jest to tzw. komora lęgowa. To w niej królowa składa jaja, z których później wylęgają się młode robotnice. Właśnie one będą stały za potęgą przyszłego mrówczego królestwa. Na początku królowa składa tylko kilka jaj, potem wykluwają się z nich larwy. Ich rozwój jest zatrzymany do następnej wiosny, potem rusza wszystko pełną parą. Larwy pomiędzy wylinkami żywią się wszystkim tym, co akurat im wpadnie pod aparat gębowy, i to dosłownie. Otóż przyszłe mrówki zjadają szczątki zwierzęce, a także zapłodnione lub nie jaja. Kiedy już osiągną dojrzałość, wtedy zaczynają ciężką pracę. Pozostaje natomiast pytanie o królową. Jak toczą się jej losy?

[madohora]

Otóż ona przez cały ten czas przebywa w komorze lęgowej, składa jaja, „żywi” się tym, co zgromadziła w postaci tkanki tłuszczowej. Przez 1,5 miesiąca trwa proces przekształcania się larw w robotnice. Dopiero po tym czasie zaczynają działać. Dopiero wtedy, po raz pierwszy od dłuższego czasu, dokarmiają swoją królową. Ta jest bardzo wycieńczona. Organizm zużywa do tego stopnia swoje tkanki, że z mięśni poruszających skrzydłami zostaje jedynie niewielkie pasemko. Robotnice znoszą do gniazda cząstki zwierzęce, spadź produkowaną przez pluskwiaki oraz produkty będące wytworem pracy człowieka, takie jak sery, dżemy, a nawet mięso. Wszystkie te pokarmy łączy jedno – duża ilość węglowodanów. Królowa potrzebuje ogromnego zastrzyku energii, m.in. dlatego, by móc zregenerować siły, ale także rozwijać „królestwo”. To silny bodziec do składania jaj. Owad składa ich więcej, i więcej, i więcej. Wkrótce, tylko z kilku mrówek, powstaje poważna struktura licząca setki, a nawet tysiące tych zwierząt. Dobrze zorganizowanych, znających swoje zadania, zaprogramowanych niczym roboty.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MORSKIE SSAKI W PUŁAPCE - www.polsatnews.pl - 12.06.2023

[madohora]

DZIWNE ZACHOWANIE DELFINÓW - Interia - 12.06.2023

[madohora]

TARANTULA W POLSKIM LESIE - Gazeta - 14.06.2023

[madohora]

NIEOCZEKIWANE ODKRYCIE W BAŁTYKU - www.msn.com.pl - 14.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PODKARPACKIE. KTOŚ STRZELA DO BOCIANÓW - www.polsatnews.pl - 17.06.2023

[madohora]

NIEDŹWIEDŹ Z KULAWĄ ŁAPĄ WĘDRUJE PO POLSCE - Interia -17.06.2023

[madohora]

UWAGA. SPADAJĄ Z NIEBA WPROST NA NASZE GŁOWY - Gazeta - 18.06.2023

[madohora]

Ludzie boją się wchodzić do wody. Nieznane zjawisko w Morzu Bałtyckim. To nie sinice

[madohora]

TO BYŁ CZOŁG NA CZTERECH NOGACH - Interia - 18.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CO ZABIJA KOTY - Nasze Miasto - 23.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Osobniki obu płci bardzo różnią się wyglądem. Samiec ma ok. 1 cm długości i jest uskrzydlony, podczas gdy przypominająca larwę samica osiąga długość 1,5–2 cm i nie jest uskrzydlona. Płeć żeńska ma na spodzie odwłoka narządy świetlne.

[madohora]

W 2018 roku Lewis i Avalon Owens z działu biologii w Tufts zidentyfikowali pięć sposobów, w jaki nocne zanieczyszczenie światłem może wpływać na świetliki świętojańskie. Światło może sprawić, że stracą poczucie czasu lub pozycji. Świetliki świętojańskie mogą mieć trudności z rozpoznaniem ważnych obiektów, w tym pokarmu. U gatunków, w których jedną płeć przyciąga blask drugiej, sztuczne światło może zakłócać parowanie. Wreszcie naprawdę jasne światła mogą oślepiać owady.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kiviak (także: kiviaq) – tradycyjna grenlandzka potrawa, zazwyczaj spożywana w okresie świąt Bożego Narodzenia; surowe mięso alki w stanie zaawansowanego rozkładu.

[madohora]

NIEDŹWIEDŹ W OKOLICACH SZTOKHOLMU - Interia - 02.07.2023

[madohora]

PSY DO ADOPCJI - Dziennik Zachodni - 02.07.2023

[madohora]

[madohora]

NAKOKSOWANE DZIKI W LESIE - www.msn.com.pl - 03.07.2023

[madohora]

PIES NAJLEPSZYM PRZYJACIELEM CZŁOWIEKA. KIEDYŚ BYŁY NIMI KRUKI - Fokus - 03.07.2023

[madohora]

Żabowate posiadają płaską czaszkę połączoną z kręgiem szyjnym dwoma kłykciami potylicznymi, co znacznie ogranicza ruchy głowy. Część piersiową kręgosłupa tworzy 7 kręgów o przodowklęsłych trzonach i 8 krąg o dwuwklęsłym trzonie. Trzon kręgu krzyżowego jest wypukły z przodu i z tyłu. Z kręgiem krzyżowym łączy się urostyl (kość ogonowa powstała ze zlania kilku końcowych kręgów kręgosłupa), wzmacniający obręcz miedniczną. Żabowate nie posiadają żeber, mostek przeważnie jest skostniały. Bas barkowy jest nieruchomy.

[madohora]

Lis rudy (Vulpes vulpes) jest także nazywany lisem pospolitym, ale ze względu na umaszczenie futra, została mu również nadana ta pierwsza nazwa. To dość pospolity mieszkaniec półkuli północnej. Zamieszkuje Europę, Azję oraz Amerykę Północną i tworzy liczne podgatunki. Największy spośród innych zwierząt z rodzaju Vulpes. Dorasta do około 90 cm długości ciała i może ważyć około 13 – 14 kg. Jego futro ma charakterystyczne pomarańczowo-rude umaszczenie, natomiast spód ciała, czyli brzuch wraz z podbródkiem są białe. Całość dopełnia puszysty ogon z białą końcówką. Podgatunki zamieszkujące północne krańce zasięgu występowania są większe od tych, które mieszkają bardziej na południu, także ich umaszczenie jest bardziej intensywne, a tych południowych bardziej płowe. Nogi od stawu skokowego do palców czarne. Samce z reguły są nieznacznie większe od samic i można odróżnić je po tym, że ich futro ma bardziej kontrastowe ubarwienie niż samic. Sylwetka lisa jest pociągła, wysmukła, długa zawieszona na stosunkowo małych kończynach. Czaszka wydłużona ze stosunkowo małą mózgoczaszką oraz całkiem długimi kłami. Kufa zdecydowanie krótsza niż u psa. Ruja występuje na początku roku, bo już w styczniu. Dwa miesiące wcześniej jednak, organizmy obu płci zaczynają przygotowywać się do tego. Przede wszystkimi zmiany zachodzą w narządzie rodnym samicy, który ulega powiększeniu.

[madohora]

MAJÓWKA W PARKU ŚLĄSKIM W TOWARZYSTWIE DZIKÓW - www.msn.com.pl - 01.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

STRZELCE OPOLSKIE. STRAŻACY WEZWANI DO MAŁPY NA DRZEWIE - Gazeta - 02.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

USA. NIESPODZIANKA W KOSZU NA ŚMIECI - www.polsatnews.pl - 02.05.2023

[madohora]

KUPIŁA PSA. TERAZ MA PROBLEM - Interia - 03.05.2023

[madohora]

KROKODYL Z SOSNOWCA POJECHAŁ DO ZOO W POZNANIU - www.tvn.pl - 03.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]