madohora Re: SZOPIENICE 21.09.17, 23:33 W Szopienicach rozwijało się również życie kulturalne. W 1882 roku utworzono organizację Katolickie Kasyno wystawiające miedzy innymi sztuki teatralne. Powstało tutaj również gniazdo "Sokoła" - w 1904 roku, w Roździeniu a w 1910 roku w Szopienicach. Sokół to nazwa towarzystwa gimnastycznego, które miało propagować rozwój sportu i jakbyśmy dzisiaj powiedzieli rekreacji. Działalność opierała się na zakładaniu tzw. Gniazd, gdzie członkowie Sokoła mogli ćwiczyć daną dyscyplinę. Wiem, że akurat w Szopienicach w tamtym czasie mocno stała gimnastyka artystyczna. W 1910 roku powstaje tutaj chór im. Stanisława Wyspiańskiego. W 1882 założono najstarsze organizację spółdzielczą "Konsum Śląski Roździeń - Szopienice" zaopatrujący w towary spożywcze Szopienice i okolice. Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 21.09.17, 23:42 Zespół kościelny kościoła św. Jadwigi Śląskiej (pl. Powstańców Śląskich 3); został wpisany do rejestru zabytków dnia 30 XII 1994 (nr rej.: A/1557/94); zespół kościelny obejmuje: kościół parafialny pod wezwaniem świętej Jadwigi z lat 1885−1887 w stylu neogotyckim; kaplicę Ogrójca z 1903, wzniesioną według projektu Ludwika Schneidera w stylu neogotyckim; grupę rzeźb "Adoracja Krzyża" i Pieta z przełomu XIX i XX wieku. Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 21.09.17, 23:50 VI LIECUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCE IM JANA DŁUGOSZA Gmach szkoły wybudowano w 1904 roku - oddany do użytku został w 1905 roku jako szkoła żeńska. Płaskorzeźba nad wejściem do budynku informuje nas o tym czego uczyły się pierwsze uczennice tej szkoły. Otóż głównym elementem wykształcenia była sztuka prowadzenia domu. Jeżeli dobrze się przyjrzycie na płaskorzeźbę to po lewej stronie są widocznie kłosy i bochenek chleba. Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 22.09.17, 00:02 Wojciech Korfanty (ur. jako Adalbert Korfanty 20 kwietnia 1873 w osadzie Sadzawka (obecnie Siemianowice Śląskie), zm. 17 sierpnia 1939 w Warszawie) – polski przywódca narodowy Górnego Śląska, związany z chrześcijańską demokracją. Urodził się w rodzinie Karoliny z domu Klecha i Józefa, górnika kopalni Fanny. W 1879 rozpoczął naukę w szkole ludowej w Siemianowicach, następnie, od 1885, uczęszczał do katowickiego Gimnazjum Królewskiego (w budynku obecnie mieści się Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie), gdzie poznał Konstantego Wolnego. W szkole tej założył tajne kółko, którego celem było szerzenie kultury polskiej i znajomości literatury. Nawiązał kontakty z działaczami z Wielkopolski. Brał udział w propolskich zebraniach. Negatywnie wyrażał się o Bismarcku za co został relegowany 14 sierpnia 1895 z klasy maturalnej. Szkołę średnią ukończył w grudniu 1895, po interwencji Józefa Kościelskiego, posła do Reichstagu z Wielkopolski, jako ekstern i jeszcze w tym samym roku rozpoczął studia na politechnice w Charlottenburgu. Jesienią 1896 przeniósł się na Królewski Uniwersytet we Wrocławiu (Königliche Universität zu Breslau). Mieszkał w pokoju wynajętym przy Ottostraße 19 (dziś ul. Kazimierza Jagiellończyka), studiował na Wydziale Filozoficznym i zaliczył dwa semestry roku akademickiego 1896/1897. Przerwał studia na dwa lata, podczas których jako korepetytor u litewskiego arystokraty Witolda Jundziłły zarobił pieniądze na dalsze studia. Podjął studia na tym samym wydziale, miał m.in. zajęcia z ekonomii politycznej u profesora Wernera Sombarta, z którym utrzymywał kontakty jeszcze przez wiele lat. Mieszkał w tym czasie w pensjonacie przy Neue Junkerstrasse 5c, (ul. Jana Kilińskiego). W maju 1901 przeniósł się na ostatni semestr do Berlina, gdzie w sierpniu zakończył studia W latach 1901–1908 był członkiem Ligi Narodowej, w ramach której współpracował z Romanem Dmowskim. Od 1901 był redaktorem naczelnym Górnoślązaka. W 1902 przebywał w więzieniu we Wronkach za publikację artykułów pt. Do Niemców i Do moich braci Górnoślązaków. W latach 1903–1912 i 1918 poseł do Reichstagu oraz pruskiego Landtagu (1903–1918), gdzie przystąpił do Koła Polskiego, podczas gdy śląscy Polacy przystępowali do tej pory do klubu parlamentarnego Niemieckiej Partii Centrum (Zentrum). 25 października 1918 wystąpił w Reichstagu z głośnym żądaniem przyłączenia do państwa polskiego wszystkich ziem polskich zaboru pruskiego oraz Górnego Śląska. 24 maja 1909 zawiązało się w Pozaniu Polskie Towarzystwo Demokratyczne, którego celem miało być zespolenie żywiołów demokratycznych ku obronie bytu narodowego oraz pracy nad rozwojem żywiołu polskiego w Rzeszy niemieckiej. Do rady głównej weszli z Poznania m.in.: Antoni Chłapowski, Bernard Chrzanowski, Jan Zabłocki, ze Śląska poseł Wojciech Korfanty, a z wychodźstwa Stanisław Kochowicz. W latach 1918–1919 był członkiem Naczelnej Rady Ludowej stanowiącej rząd Wielkopolski podczas powstania wielkopolskiego. W 1920 był Polskim Komisarzem Plebiscytowym na Górnym Śląsku. Po niekorzystnej dla Polaków interpretacji wyników plebiscytu, przeprowadzonego zresztą w atmosferze wzajemnego zastraszenia, terroru oraz obustronnej manipulacji (np. po stronie niemieckiej sprowadzenie 180 000 wyborców niezwiązanych bezpośrednio ze Śląskiem), proklamował i stanął na czele III powstania śląskiego. W tym momencie pojawiają się pierwsze poważniejsze kontrowersje związane z jego osobą. Albowiem Korfanty nie wierzył w szanse powodzenia powstania, widząc w nim jedynie zbrojną manifestację ludu górnośląskiego, która miała polegać na zwróceniu uwagi Komisji Międzysojuszniczej mającej dokonać podziału terenu plebiscytowego między Polskę a Niemcy. Dlatego też zarządził wstrzymanie walk jeszcze w czasie, gdy inicjatywa na froncie należała do Polaków. Obrońcy Korfantego wskazują, że Polacy mieli przewagę w starciach z nacjonalistycznymi bojówkami, ale nie mieliby żadnych szans z regularną armią niemiecką, zaś ostateczną decyzję w sprawie Śląska i tak podjęła Komisja Międzysojusznicza niezależnie od wyniku walk, które mogły stanowić jedynie posiłkowy argument. Jednak utrata inicjatywy powstańców na froncie nastąpiła dopiero po decyzjach dyktatora. W lipcu 1921 opuścił Śląsk, desygnując na stanowisko swego następcy Józefa Rymera, który wkrótce został przewodniczącym Naczelnej Rady Ludowej na Górnym Śląsku. W odrodzonej Polsce w latach 1922–1930 sprawował mandat posła na Sejm I i II kadencji. Związany był z Chrześcijańską Demokracją (ChD). W obliczu niepowodzenia misji stworzenia gabinetu Artura Śliwińskiego, 14 lipca został desygnowany przez Komisję Główną Sejmu RP na premiera rządu. Jednak wobec protestu swojego przeciwnika, naczelnika państwa Józefa Piłsudskiego i groźby przeprowadzenia strajku generalnego przez PPS, nie rozpoczął formowania rządu, a 29 lipca komisja wycofała jego desygnację. Od października do grudnia 1923 był wicepremierem w rządzie Wincentego Witosa i jego doradca z ramienia ChD. Od 1924 wydawał dzienniki "Rzeczpospolita" i "Polonia" W 1930 aresztowany i wraz z posłami Centrolewu osadzony w twierdzy brzeskiej, jednak z samego procesu brzeskiego został wyłączony. Po uwolnieniu powrócił na Górny Śląsk, gdzie jednak jako polityczny przeciwnik wojewody Michała Grażyńskiego był stale zagrożony następnym aresztowaniem. Zasiadał w Sejmie Śląskim oraz Senacie RP III kadencji. Wiosną 1935 w obawie przed represjami udał się na emigrację do Pragi w Czechosłowacji. Do kraju nie mógł wrócić nawet w 1938 na pogrzeb swego syna Witolda, gdyż rząd premiera Sławoja Składkowskiego odmówił wydania mu listu żelaznego. Po aneksji Czechosłowacji wyjechał przez Niemcy do Francji. Był jednym z założycieli Frontu Morges, a później organizatorem i prezesem Stronnictwa Pracy (połączenie Chadecji i Narodowej Partii Robotniczej). W kwietniu 1939 po wypowiedzeniu przez III Rzeszę układu o nieagresji i niestosowaniu przemocy, powrócił do Polski, jednak mimo chęci walki z Niemcami został aresztowany i osadzony na Pawiaku. Pomimo protestów opinii publicznej spędził tam prawie 3 miesiące. Ciężko chory, zwolniony został 20 lipca 1939 – prawdopodobnie z obawy, by nie zmarł w więziennej celi. Z jego śmiercią związane jest wiele niejasności. Jedna z hipotez mówi, że zatruł się oparami arszeniku, którymi nasączone były ściany jego celi (zeznanie dr płk. Bolesława Szareckiego Londyn 1940[2]). Pogrzeb Korfantego, na który przybyło ok. 5 tys. ludzi, stał się wyrazem poparcia dla prowadzonej przez niego polityki niepodległościowej. Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 22.09.17, 00:10 cirano 31.08.10, 08:56 No cóż, nie potrafię bezkrytycznie czytać tego co nam tu o Szopienicach zaserwowałaś. Zbyt wiele polonizmów, wiedzy pokrętnej i przekręconej, żałosnej, polskiej i załganej. Ale wrócę do Mysłowic. Drei Kajser Eck nie był granicą zaborów, bo G. Śl. nigdy nie był w Pruskim zaborze. Wszystkie piękne obiekty jakie zaprezentowałaś wyszły (ale to z pewnością jest ci znane), z pod niemieckiej ręki. Przy okazji pokaż co za osiągnięcia pozostawiła Polska na naszym Śląsku Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 22.09.17, 00:19 Absolwentem Długosza jest również biskup PIOTR LIBERA- ur. 20 marca 1951 w Katowicach) – polski duchowny katolicki, doktor literatury klasycznej i starochrześcijańskiej, biskup pomocniczy katowicki (1996-2007), sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski (1998-2007). Od 31 maja 2007 biskup diecezji płockiej. Od 1969 był alumnem Seminarium Śląskiego w Krakowie. W latach 1970-1972 odbywał służbę wojskową w jednostce kleryckiej w Batalionie Ratownictwa Terenowego w Bartoszycach; ma stopień kapitana WP. 15 kwietnia 1976 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa katowickiego Herberta Bednorza. W latach 1976 - 1979 pełnił obowiązki wikariusza w parafii Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Rudzie Śląskiej. W latach 1979-1980 był wychowawcą w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie, a następnie w Katowicach. W latach 1980-1986 studiował na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie. Od 1989 pełnił funkcję sekretarza nuncjusza apostolskiego w Polsce arcybiskupa Józefa Kowalczyka. 23 listopada 1996 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji katowickiej. Konsekrowany 6 stycznia 1997 w bazylice św. Piotra w Rzymie przez Jana Pawła II. W 1998 zastąpił biskupa Tadeusza Pieronka na stanowisku sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski. W 2003 wybrany na drugą kadencję na tym urzędzie. W tym czasie dał się poznać jako przeciwnik zbytniego angażowania się Kościoła w politykę. W 2006 był głównym odpowiedzialnym ze strony kościelnej za przygotowanie pielgrzymki Benedykta XVI do Polski. Jednocześnie w trakcie wizyty pełnił funkcję lektora, który odczytywał po polsku teksty papieskich przemówień i homilii. 2 maja 2007 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezji płockiej[1]. 27 maja biskup Libera pożegnał się z archidiecezją katowicką podczas mszy w sanktuarium w Piekarach Śląskich. Kanoniczne przejęcie diecezji płockiej przez nowego ordynariusza, oraz jego uroczysty ingres do katedry Wniebowzięcia NMP odbyły się 31 maja 2007. W uroczystej mszy wzięło udział ok. 50 biskupów, w tym prymas Polski kard. Józef Glemp i prymas Czech kard. Miloslav Vlk, przedstawiciele władz państwowych i samorządowych, delegacje ze Śląska, oraz kilka tysięcy wiernych diecezji. Bp Libera podczas uroczystości Bożego Ciała w 2008 roku 16 czerwca 2007 złożył rezygnację z urzędu sekretarza generalnego KEP, gdyż ta funkcja zwyczajowo przynależy biskupom pomocniczym. Zastąpił go bp Stanisław Budzik. Biskup Piotr Libera jako ordynariusz płocki zdecydował m.in. o wprowadzeniu w diecezji corocznych obchodów Światowego Dnia Młodzieży w Niedzielę Palmową, a wśród priorytetów duszpasterskich wymienił rozwój kultu św. Stanisława Kostki. Powołał też Zespół Historyczny Diecezji mający na celu kwerendę materiałów IPN. 13 października 2007 dokonał poświęcenia płockiego Mostu Solidarności. Po wykryciu wirusa H5N1 w kilku miejscowościach diecezji, bp Libera wystosował do ich mieszkańców specjalny list, a także wysłał dla nich sześćdziesiąt paczek świątecznych. Jako pierwszy w historii ordynariusz płocki odwiedził katedrę Kościoła Mariawickiego, gdzie wziął udział w nabożeństwie ekumenicznym i wygłosił homilię. Decyzją bpa Libery rok 2008 w diecezji płockiej obchodzony był jako rok bł. abpa Antoniego Juliana Nowowiejskiego, biskupa płockiego w latach 1908-1941, zamordowanego w niemieckim obozie koncentracyjnym Soldau (KL) w Działdowie, beatyfikowanego w 1999 roku przez papieża Jana Pawła II. 19 kwietnia 2008 biskup płocki zakończył diecezjalny etap procesu beatyfikacyjnego Bogdana Jańskiego. Jest także członkiem Kościelnej Komisji Konkordatowej, oraz Zespołu ds. Stypendiów Naukowych i Językowych. Mówiłam, że uczniowie Długosza mają "sportowego ducha"wink Biskup Libera lubi sport, zwłaszcza biegi, jazdę rowerową i grę w tenisa. Każdego roku bierze udział, jako czynny uczestnik, w płockim Biegu Niepodległości -- Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 22.09.17, 00:31 Podczas wojny w kościele stacjonowali przez jakiś czas uchodźcy. Po wojnie budynek znajdował się w opłakanym stanie. Kościół bardzo mocno zanieczyszczony, przewody elektryczne zostały podniszczone i powyrywane, część witraży została wybita. Po wojnie życie parafii zaczęło powracać do normy, choć zaszło w niej wiele nieodwracalnych zmian. Zmniejszyła się też liczba parafian. Po wojnie kościół trzykrotnie był gospodarzem diecezjalnego zjazdu chórów - w 1964, 1975 i 2005 roku. W 1987 parafianie wspólnym wysiłkiem dokonali zmiany wnętrza kościoła. Wszystkie ściany zostały pomalowane na biało (domniemywam, że pod malowidłami zachowały się jakieś polichromie, niestety zamalowane (M.)). Ołtarz, ambona i chór zostały pomalowane ciemnobrązową farbą. W Święto Zesłania Ducha Świętego 3 czerwca 2001 roku w kościele odbyło się uroczyste nabożeństwo okazji 100 lecia świątyni. W uroczystościach jubileuszowych udział wzięli bp. Janusz Jagucki, bp. Rudolf Pastucha, bp. Tadeusz Szurman(proboszcz parafii w Katowicach), księża diecezji katowickiej, cieszyńskiej, goście, władze miasta Katowic. Świąteczne nabożeństwo było przeplatane pieśniami chóru "Jubilate Deo" z Mysłowic (mój brat w nim śpiewa(ł) i chóru parafii ewangelickiej w Katowicach "Largo cantabile". Podczas nabożeństwa z historią wybudowania kościoła przez "ubogich górników i hutników" zapoznał zgromadzonych proboszcz parafii ks. Adam Malina a okolicznościowe pozdrowienia wygłosił emerytowany proboszcz ks. Karol Bauman. 30 grudnia 2002 roku kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa śląskiego pod numerem rejestru A/76/02 Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 22.09.17, 11:48 W przedsionku kościoła znajduje się epitafium na którym wypisane są imiona, nazwiska oraz daty śmierci parafian, którzy zginęli podczas I wojny światowej. Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 22.09.17, 15:01 Marsz „Murów” drużyny konspiracyjnej ZHP w Ravensbrück Kolczasty drut otacza nasze dno. Psiaków tłum w stagnacji jakiejś tkwi, Lecz nagły zryw, bo wreszcie przyszło to – „Drużyną Murów” jesteśmy my. Marsz harcerski, marsz w Ravensbrücku. Podnieś swą skroń i czujną bądź. Niech radość zabrzmi w tym okrzyku: „Jesteśmy razem, nie wolno się giąć”. To nic, że głód, to nic, że przykry chłód I ta tęsknota, co serca nasze rwie. Nie zdepcze nas ten szwabski but. Bojowy zew drużyna „Murów” wciąż śle: Marsz harcerski, marsz… Wciąż trwajmy siostry dalej i dzielnie, Bo Polska tuż, a z nią nasz dom. Rosną zastępy „Wody” i „Kielnie”, Idzie historia – rozjaśnij twarz. Marsz harcerski, marsz… Tło budują nam „Fundamenty”, „Cegły”, „Żwiry” strop wzmacniają, Krzepnie praca, a „Cementy” Serca żarem ściany domu okalają. Marsz harcerski, marsz… Niech nas wiedzie znak „Trzynastki” Zdrowo, cało, no i szumnie. Sztandar drużyny warszawskiej, Niech prowadzi śmiało i dumnie. Marsz harcerski, marsz… Sztandar dumny, co był w boju, Dany siostrom tam w Warszawie. Na nim gwoździe trudu, znoju Dla tej naszej „wspólnej sprawy”. Marsz harcerski, marsz Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 22.09.17, 15:38 Zamek "Prittwitz" − budowla znajdująca się w Szopienicach (dzielnicy Katowic) na ulicy Krakowskiej. Nazwa wskazuje na niegdysiejszą własność rodziny Prittwitz. W późniejszym okresie właścicielem posesji był dyrektor spółki "Georg von Giesches Erben" (pl. "Spadkobiercy Georga von Giesche"), a zameczek stanowił miejsce spotkań elit przemysłowych. Następnie przekształcony na budynek mieszkalny dla pracowników pobliskiej kopalni, by wreszcie na drodze przemian własnościowych stać się własnością Hutniczo Górniczej Spółdzielni Mieszkaniowej. Obecnie zamieszkały i podzielony na 14 mieszkań. Dawniej cały obiekt był ogrodzony. Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 25.09.17, 23:47 DO 2015 ROKU POWSTANIE DRUGI TOR DO SOSNOWCA Do 2015 roku powstanie drugi tor linii tramwajowej nr 15 na odcinku z Katowic do Sosnowca. Przetarg m.in. na tę inwestycję ogłosiła w piątek spółka Tramwaje Śląskie. To element wartego 800 mln zł unijnego projektu modernizacji infrastruktury tramwajowej w sześciu miastach regionu. Prace w kilku miejscach już się rozpoczęły. Do końca 2014 r. w aglomeracji wyremontowane ma być w sumie ok. 46 km torów. Projekt koordynują Tramwaje Śląskie. Jedno z większych przedsięwzięć unijnego projektu przewiduje m.in. budowę drugiego toru na jedynym tramwajowym połączeniu Katowic z Sosnowcem, gdzie kursuje linia nr 15. Połączenie prowadzi od katowickiego Rynku, przez ul. Warszawską, 1 Maja, Obrońców Westerplatte, Wiosny Ludów i Sosnowiecką, a potem Sobieskiego i Piłsudskiego do centrum Sosnowca. wiadomosci.onet.pl/regionalne/slask/do-2015-powstanie-drugi-tor-linii-tramwajowej-kato,1,5471879,region-wiadomosc.html Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 15.10.17, 20:18 Pewno dzisiaj się zdziwicie Ale dobrze to widzicie Wszak dziś odpust Mają Szopienice Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 02.12.17, 12:20 KATOWICKIE PARKI BĘDĄ REMONTOWANE - Nasze Miasto - 2.12.2017 Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 03.12.17, 20:34 KATOWICE WSTYDZĄ SIĘ ZA RAWĘ - Wyborcza - 3.12.2017 Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 02.01.18, 01:11 W STAWIE HUBERTUS ZNALEZIONOC CIAŁO KOBIETY - wp.pl - 01.01.2018 Odpowiedz Link
madohora Re: SZOPIENICE 02.01.18, 01:29 ZE STAWU HUBERTUS WYŁOWIONO CIAŁO KOBIETY - Wyborcza - 01.01.2018 Odpowiedz Link
