ODPUST NA NIKISZU

[madohora]

JAK KIEDYŚ WYGLĄDAŁ ODPUST NA NIKISZU - 2009

[madohora]

ODPUST NA NIKUSZU ZACZYNA WYGLĄDAĆ INACZEJ 2010

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Radio RMF - 21.07.2021

[madohora]

W TYM ROKU BĘDZIE ODPUST U BABCI ANNY - Radio Opole - 21.07.2021

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Nasze Miasto - 26.07.2021

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Wyborcza - 26.07.2021

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU - Radio RMF - 09.07.2022

[madohora]

SPACER I RĘKODZIEŁO NA NIKISZU CZYLI ODPUST U BABCI ANNY - www.katowice24.info - 27.07.2022

[madohora]

𝕆DPUST U BABCI ANNY - Radio Em - 30.07.2022

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY JUŻ W NIEDZIELĘ - Dziennik Zachodni - 30.07.2022

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY. DESZCZ NIE ODSTRASZYŁ MIESZKAŃCÓW - Wyborcza - 01.08.2022

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Gość - 01.08.2022

[madohora]

Na Nikiszu Odpust mamy
Już porozkładane kramy
Tu obrazy, tam pierniki
Jeszcze inne fiki - miki
Lecz o zgrozo co się dzieje
Już od rana deszcz nam leje
Do czego to wszystko zmierza
Nie udana ta impreza

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY ZA NAMI - Nasze Miasto - 02.08.2022

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - www.wkatowicach.eu - 25.07.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LEKKIE SERNICZKI NA ZIMNO

250 g chudego twarogu,
2 duże łyżki jogurtu greckiego,
2 łyżki miodu (ilość można zwiększyć, według uznania),
1 łyżeczka esencji waniliowej,
4 kostki białej czekolady,
borówki i listki mięty do dekoracji,
karmelowe płatki:
4 łyżki płatków owsianych,
2 łyżki cukru,
50 g masła.

Płatki owsiane, masło i cukier podgrzej na patelni. Podgrzewaj i mieszaj.
Po ok. 2 minutach, jak płatki nabiorą lekko brązowego koloru, odstaw całość na bok do wystygnięcia.
Ser twarogowy rozgnieć widelcem.
Dodaj miód, wanilię oraz jogurt grecki.
Wymieszaj masę serową.
W szklaneczkach ułóż na dnie chrupiące płatki owsiane.
Następnie rozdziel całą masę serową.
Wierzch udekoruj białą czekoladą, startą na małych oczkach tarki.
Użyj także ulubionych owoców do dekoracji np. borówek. Możesz dodać także kilka listków mięty

[madohora]

CIASTO MARMURKOWE

7 Jaja (podzielone na żółtka i białka)
150 g Cukier puder
1 szczypta Sól
1 Pkg. Wanilia
1 Cytryna (nieleczona, starta skórka)
200 ml Mleko
380 g Mąka
150 g Cukier granulowany
1 łyżeczka Proszek do pieczenia
150 ml Olej roślinny
3 łyżki Kakao

W przypadku marmurowego ciasta rozgrzej piekarnik do 160°C.
Wymieszaj żółtka z cukrem waniliowym, szczyptą soli, cukrem pudrem i skórką z cytryny, aż będą puszyste, aż objętość wyraźnie wzrośnie. Dodaj olej.
Mąkę przesiać z proszkiem do pieczenia. Mieszaj mleko i mieszankę mąki na przemian z mieszanką jajeczną.
Ubij białka na sztywną pianę i stopniowo mieszaj granulowany cukier. Delikatnie złóż ubite białka do mieszanki ciasta.
Posmarować brytkę masłem i lekko mąką. Następnie wlej 2/3 mieszaniny do formy. Wymieszaj drugą trzecią z kakao w proszku i wlej do puszki. Nakłuj masę metalowym szpikulcem w odległości ok. 5-10 cm, aby marmurowe ciasto z biszkołą uzyskało jeszcze piękniejszy wzór.
Piec w piekarniku przez około 1 godzinę. Następnie pozwól mu ostygnąć, wyrzuć go z formy i podawaj posypany cukrem pudrem.

[madohora]

PRASA O COROCZNYM ODPUŚCIE NA NIKISZU - 2010

[madohora]

ODPUST ZNÓW ZAGOŚCI NA KATOWICKIM NIKISZOWCU - Dziennik Zachodni - 21.07.2021

[madohora]

W TYM ROKU BĘDZIE ODPUST NA NIKISZOWCU - Wyborcza - 21.07.2021

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Dziennik Zachodni - 26.07.2021

[madohora]

[madohora]

𝕆DPUST U BABCI ANNY - Gość - 30.07.2022

[madohora]

[madohora]

KOMPOT Z RABARBARU

rabarbar 1 kg
ZIMNA WODA 2,5 l
cukier 300 g

Rabarbar umyć i obrać ze skórki. Łodyżki rabarbaru pokroić w kostkę. Przełożyć do garnka i zalać zimną wodą. Gotować około 15 minut. Następnie kompot zdjąć z ognia i posłodzić (najlepiej po dodaniu standardowej ilości cukru spróbować kompot) jeśli nadal będzie kwaśny dodać więcej cukru.

[madohora]

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU W NIEDZIELĘ - 2011

[madohora]

ODPUST - 2012

[madohora]

29 LIPCA ODPUST U ŚWIĘTEJ ANNY

[madohora]

[madohora]

PRZEGLĄD PRASY ODPUST U BABCI ANNY NA NIKISZOWCU - Dziennik Zachodni - 25.07.2014

[madohora]

[madohora]

Odpust

I znowu odpust w najbliższą niedzielę
Postawią na rynku ze dwie karuzele
Dzisiejsze odpusty to żadne "cimesy"
Kiedyś to się bawiło - aż po nocy kresy

Najpierw do kościoła szła zgodna gromada
Tam wszyscy "rzykali" w skupieniu nie lada
Było uroczyście tak jak nigdy jeszcze
Gdy proboszcz dzwonami koniec mszy obwieścił

Potem wspólny obiad, koniecznie z rodziną
Żadne tam potrawy zwane galantyną
Musiał być rosół a w nim makarony
Kluski i rolady z kapustą czerwoną

A jak się szło na odpust jak zwykle w niedzielę
Kramu zaczynały się już przy kościele
Kończyły się hen tam pod Janowskim lasem
Łza się kręci w oku. Ech! To były czasy!

Na kramach różności takie po dwa złote
Z którymi nie wiesz - co masz zrobić potem
Były tam pierścionki i święte obrazy
Trąbki i balony, i gliniane wazy

Były tam ogórki kiszone jak trzeba
I jeszcze ze "tustym" była kromka chleba
Trudno dziś uwierzyć że ...woda sodoa
Taka zwykła biała no i kolorowa

A tam na Janowie, tam gdzie kino "Słońce"
(Tego kina nie ma lata i miesiące)
Stały karuzele i jeszcze strzelnice
Ja tych karuzeli dzisiaj nie wyliczę

Najważniejszy "kieciok" chyba o tym wiecie
Potem dookoła zabawki dla dzieci
Były dzikie auta obok stały ławki
I drewniane łódki - dość dziwne huśtawki

A wieczorem na olbrzymiej sali
Wszyscy się bawili, razem tańcowali
I tak do końca dobiegła niedziela
Do dziś jeszcze mówią - Ludzi było wiela

E.S.

[madohora]

Nie udało mi się znaleźć z Janowa ale macie takie ogłoszenie jako ciekawostkę. Ogłoszenie pochodzi z 1926 roku

[madohora]

• Odpust na Nikiszu.wmv

[madohora]

W DZIEŃ POPRZEDZAJĄCY ODPUST ORKIESTRA GRA Z WIEŻY KOŚCIELNEJ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[balzack]

Przeszed żech sie od Jonowa po Niksz. Odpust jak odpust. No d...niy urywo.

[madohora]

NIKISZOWIEC ŚWIĘTUJE - Radio Katowice - 26.07.2014

[cirano]

Nojbardzi podobo mi sie tyn Keciok...
Jak pomyśla jak to kejś było

[madohora]

JANÓW 27 LIPCA 2014

[madohora]

JANÓW 27 LIPCA 2014

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TARG - ZABAWKI DLA DZIECKI

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Wyborcza - 24.07.2016

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Nasze Miasto - 24.07.2016

[madohora]

23.10.09, 20:02
Artykuł: Gazeta Wyborcza


Mieszkańcy Nikiszowca już szykują kolejny jarmark
am
2009-10-11, ostatnia aktualizacja 2009-10-12 13:22

Choć do Bożego Narodzenia jeszcze sporo czasu, w zabytkowej dzielnicy Katowic
rozpoczęto przygotowania do drugiej edycji imprezy. - Chcemy wypaść jeszcze
lepiej niż rok temu i przygotować jeszcze więcej atrakcji - zapowiadają
mieszkańcy.
Rok temu było na piątkę z plusem. Ludzie przestali oglądać się na urzędników i
wzięli sprawy w swoje ręce. Sami postanowili, że co roku przed Bożym
Narodzeniem będą organizować w dzielnicy jarmark. Jak postanowili, tak
zrobili. Przygotowali ozdoby choinkowe, ciasta, zupę. Zaprosili
profesjonalnych rzemieślników, by wystawili swoje kramy. Na rynku ustawili
potężną choinkę, swoje obrazy przynieśli artyści z Grupy Janowskiej,
sprzedawano grzane wino, grała górnicza orkiestra. Jarmark ściągnął wielu
gości, również spoza Katowic. - Nerwów było dużo, ale wszystko się udało. Nie
poprzestajemy jednak na tym, co wyszło i jest już sprawdzone. Poprzeczka idzie
w górę. Dlatego z odpowiednim wyprzedzeniem zaczynamy przygotowywać program i
atrakcje - zapewnia Marta Tomecka, pomysłodawczyni jarmarku.

W tym roku odbędzie się on 6 grudnia. - Rozpoczęliśmy już rozmowy, pomysłów
mamy mnóstwo. Na razie mogę tylko zdradzić, że na jarmarku będzie grał Janek
Skrzek. Ze swoim śląskim bluesem świetnie wpasuje się w śląski, nikiszowiecki
klimat - dodaje Tomecka.

[madohora]

forum.gazeta.pl/forum/w,49353,85349901,85488260,Re_Chcemy_zorganizowac_na_Nikiszu_Jarmark_Swiat.html

[madohora]

A JA JUTRO BĘDĘ STAŁA NA ROGU

[madohora]

PRASA O COROCZNYM ODPUŚCIE NA NIKISZU

[madohora]

06.08.10, 15:58
Odpust na Nikiszu. Będą pieniądze na czyszczenie murów
am
2010-08-01, ostatnia aktualizacja 2010-08-01 21:44

Koncerty, pokazy iluzji, zabawy dla dzieci i śląskie przysmaki serwowano w
niedzielę w katowickim Nikiszowcu. Po raz drugi mieszkańcy dzielnicy tak
hucznie świętowali odpust w miejscowej parafii.
W zeszłym roku, a także w trakcie innych imprez, jak Jarmarki
Bożonarodzeniowe, mieszkańcy dzielnicy sprzedawali ciasto i drobne, wykonane
przez siebie pamiątki. Zbierali w ten sposób pieniądze na monitoring. W
niedzielę też zbierano fundusze, ale już na inny cel. - Na monitoring
zebraliśmy 20 tys. zł. Resztę dołoży miasto, a pierwsze kamery mają działać
już pod koniec roku. Teraz zaczęliśmy zbiórkę na usunięcie bazgrołów z
zabytkowych murów - wyjaśnia Waldemar Jan z miejscowego Centrum Aktywności
Lokalnej.

Źródło: Gazeta Wyborcza

[madohora]

Romel

Z tynsknotom zyrkom kaś tam za siebie
Do czego tynsknia - chyba dziś niy wiym
Widza kaś w sercu tyn romel stary
I zapomniane już downo cary
Romel się trefio zawsze w niydziele
Nojspompierw suma w naszym kościele
W procesji ludzi idzie niy mało
Prawie tak samo jak w Boże Ciało
Kożdy tam miejsce mo przypisane
Jedyn przed drugim nigdy niy stanie
Niy byda tukej rządzić za wiela
Bo w doma obiod, tak jak w niydziela
Nudl - zupa, komport, modro kapusta
Do tego jeszcze rolada i kloska
A pootym kołocz. No i bon kawa
Romel - do bajtli przeca zabawa
Teroz na szpacer już przyszła pora
Budy się ciągły aż do Kościoła
Dzisiej inaczy. A tamtym czasym
To się kończyły pod samym lasym
A na tych kramach same maszkety
Takich już dzisiej ni ma. Niestety
Oblaty, makrony, ślepe zygarki
Ze gumy myszy, z bombonami fajfki
A na tych sztandach, tam wele górki
Szło kupić pajda z tustym, kwaśne ogórki
Tego tyż dzisiej jest mi szkoda
Bo tyż szło dostać z ogórków woda
I niych żodnego dziś to niy dziwo
Tam szło kupić we flaszce piwo
Była loterio Zuzkom nazwano
Na ni szło wygrać zawsze to samo
Gliniane konie, gliniane koty
No i pierścionek ze modrym okiym
Na pustym placu kaj było pole
Stoły na trowie same karasole
Gondle, dzikie auta i takie łóki
No i do bajtli karasol malutki
Na samym środku stoł zawsze keciok
Niy jedyn z niego na zol tyż zlecioł
A jak wtoś mioł dość karasolow
Były szisbudy ze zdjynciym Zorro
A we ty flincie krzywo szczerbinka
By na pieniądze naciągnąć synka
Były tak blumy z piórek kogucich
Krynciło się tyż tam kupa ludzi
Tam sprzedowali cukrowo wata
Co mi jom zawsze kupowoł tata
Były balony, obrozki świynte
I jo to wszystko jeszcze pamiyntom.

E.S.

Wiersz wyróżniony w konkursie poetyckim im. Ks. Bończyka - Ruda Śląska 2014

[madohora]

PLASTIK ZALEJE NIKISZ I NIKOGO TO NIE OBCHODZI

[madohora]

Plastik zaleje Nikisz i nikogo to nie obchodzi

Anna Malinowska 22.04.2011

Odkąd Nikiszowiec znalazł się na prestiżowej liście pomników historii, pojawił się problem, kto ma np. dofinansowywać wymianę okien na drewniane? Spółdzielnia, miejski, a może wojewódzki konserwator zabytków? Wszyscy umywają ręce
Ewa Waszut kupiła mieszkanie w Nikiszowcu na przetargu. Musiała zrobić w nim generalny remont. Na koniec zostawiła sobie wymianę okien. - Mieszkanie kupiłam ze względu na zabytkowy charakter dzielnicy. Chciałam więc wymienić okna na drewniane. Od sąsiadów dowiedziałam się, że w takim przypadku można ubiegać się o zwrot części poniesionych nakładów - opowiada.
Zwróciła się więc do Hutniczo-Górniczej Spółdzielni Mieszkaniowej, od której kupiła mieszkanie. Tam usłyszała, że dofinansowanie może dostać od miejskiego konserwatora zabytków.
Od pracowników biura konserwatora dowiedziała się z kolei, że nie ma na to pieniędzy i żeby spróbować u wojewódzkiego konserwatora zabytków. - Tamtejsi pracownicy nie ukrywali swojego zdziwienia. Zaproponowali, żebym wystąpiła do jakiejś organizacji pozarządowej, która o takie dofinansowanie poprosi. Bo Nikiszowiec jest zabytkiem jako cały układ urbanistyczny a nie jego pojedyncze kamienice - lokatorka rozkłada ręce.
Skończyło się na tym, że Waszut na nowe drewniane okna musi wydać 12-13 tys. zł, do tego dochodzi koszt robocizny. - Działania władz wyglądają jak zachęta, żeby wstawić plastiki - uważa Waszut.
Zbigniew Sztos, wiceprezes spółdzielni, przyznaje, że spółdzielnia zmieniła regulamin. - Wcześniej dofinansowywaliśmy takie remonty wszystkim lokatorom w dzielnicy, bo zależy nam na zachowaniu pierwotnej architektury Nikiszowca. Nie może jednak być tak, że prywatny właściciel ma te same uprawnienia co członek naszej spółdzielni. Teraz na pomoc mogą liczyć tylko nasi członkowie. Nie widzimy powodu, by wspierać kogoś, kto kupił mieszkanie na wolnym rynku - podkreśla.
Bolesław Błachuta, miejski konserwator zabytków, przyznaje, że po tym, jak Nikiszowiec ostał pomnikiem historii, nie dostał na dzielnicę żadnych dodatkowych pieniędzy. - Teoretycznie wniosek o dofinansowanie wymiany okien można by u nas złożyć. Nie mogę jednak gwarantować, że zostanie ono przyznane - zastrzega konserwator.
Magistrat zajmuje się jednak rewitalizacją dzielnicy. - Organizujemy spotkania, na które zapraszamy mieszkańców, przedstawicieli organizacji i instytucji związanych z dzielnicą. Diagnozujemy problemy. Na tej podstawie określone zostaną działania związane z poprawą życia w dzielnicy i ochroną dziedzictwa kulturowego - mówi Jakub Jarząbek z biura prasowego. Wnioski ze spotkań będą opracowane w lipcu.

Źródło: Gazeta Wyborcza Katowice

Więcej... katowice.gazeta.pl/katowice/1,35019,9484160,Plastik_zaleje_Nikisz_i_nikogo_to_nie_obchodzi.html#ixzz1KiRB6nTa

[madohora]

Nie wiem bo z tego co słyszałam o ostatnim Odpuście to ...szkoda gadać crying/ Za dużo wszystkiego. Zrobił się chłam, jakiś targ który nie miał nic wspólnego z Odpustem. A chyba nie o to chodziło. Jak chcecie zobaczyć jak wygląda prawdziwy, stary odpust to wybierzcie się do Dąbrowy Górniczej - niestety tam odpust jest w tygodniu. Ale naprawdę wygląda tak jak KIEDYŚ WYGLĄDAŁ ODPUST!!!

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU ZACZYNA WYGLĄDAĆ INACZEJ

[madohora]

Od roku staramy się zrobić coś aby tradycyjny Odpust nie kojarzył się nam z
chińskimi zabawkami. Pierników i baloników oczywiście nie może zabraknąć ale
ma to też być świetna zabawa i pokazanie, że potrafimy zrobić czy dać coś od
siebie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Wyborcza - 17.07.2019

[madohora]

[madohora]

ODUST U BABCI ANNY - Nasze Miasto - 29.07.2019

[madohora]

Drewniany, zrębowy, uroczy kościółek pochodzi z 1653 r., pokryty jest dachem gontowym, pośrodku którego znajduje się sześcioboczna wieża sygnaturowa. Wewnątrz kościółka znajduje się przepiękny ołtarz barokowy z drugiej połowy XVII wieku. Kościółek i jego wnętrze wielokrotnie poddawane były renowacji, a w latach 1998 - 2002 kościółek gruntownie przebudowywano staraniem Fundacji Świętej Anny.

Tuż obok kościółka znajduje się skwer Rodziny Stein utworzony na terenie posesji, która należała do dziadków Edyty Stein i w której przez pewien czas zamieszkiwali jej rodzice i rodzeństwo

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]

NIE BĘDZIE ODPUSTU U BABCI ANNY - Moje Katowice - 24.07.2020

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W NIEDZIELĘ ODPUST U BABCI ANNY - www.silesia24.pl - 26.07.2022

[madohora]

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Dziennik Zachodni - 21.07.2021

[madohora]

Tyla wom tu powiym
Tak było na JONOWIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

27.11.10, 21:27
Tego nie było! Jarmark na Nikiszu!

Jak wychodzi się z biedy i marazmu, a z zapomnianego osiedla robi perłę Katowic. Dowiecie się na świątecznym Jarmarku w Nikiszowcu. Tego nie wolno przegapić!

Justyna Przybytek Dziennik Zachodni 26.11.2010

Pierwsza niedziela po Barbórce w Nikiszowcu, choć wypada różnie bo w zeszłym roku 6 grudnia, dwa lata temu 7 a tego roku 5 grudnia, od trzech lat jest podobna - uroczysta, radosna i świąteczna. Tego dnia w Nikiszowcu ludzie z pomocą Centrum Aktywności Lokalnej (program uruchomiony przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej) organizują Jarmark Świąteczny. Jarmarczne budki staną na rynku i placu Kościelnym. Choć pogoda zazwyczaj jest grudniowa, jest gorąco, gwarno i przyjemnie. Mieszkańcy Nikisza - ponad 100 letniej koloni robotniczej - sprzedają domowe ciasto, ręcznie robione ozdoby świąteczne, swoje obrazy pokazuje też Grupa Janowska. Na rozgrzewkę są specjały kuchni śląskiej - żur, moczka i makówki. W tym czasie między familokami z czerwonej cegły, ceglanymi bramami i podcieniami przewijają się tysiące ludzi, którzy chcą zobaczyć "cud Nikisza". Bo jarmark to cud, który przed trzema laty ożywił zapomniane i zdegradowane osiedle. Niewielu dziś, kiedy o Nikiszowcu jest głośno, jeszcze pamięta że przed kilku laty strach tu było wyjść na ulicę, a dzielnica zajmowała niechlubne, wysokie miejsce w statystykach policyjnych. Jarmark to jedna z tych inicjatyw, które mają aktywizować mieszkańców, że Nikisz nie jest dla wandali, a dla ludzi.
- Jarmark jest symbolem potencjału tkwiącego w małych społecznościach, które jak się okazje, potrafią rozwiązywać problemy dzięki odpowiedniemu wykorzystaniu swoich zasobów i możliwości - tłumaczy Waldemar Jan, koordynator Centrum Aktywności Lokalnej w Nikiszowcu
I tak powoli się udaje. tego roku na Jarmarki atrakcji będzie najwięcej. Zamówiliśmy wiktoriańską karuzelę z Bielska - Białej - chwali się Jan. Karuzela stanie na wyremontowanym przed kilku tygodniami rynku. Co ciekawe po raz pierwszy, bo w Nikszu nie pamiętają żeby taka karuzela przyjeżdżała tu przed kilkudziesięciu laty. Owszem były, ale łańcuchowe.
- Nie szkodzi. Usłyszeliśmy, że taka będzie fajnie pasowała do klimatu Nikisza - dodaje Jan
Oprócz jarmarcznego handlu będzie też na osiedlu rozrywka. Gala królików rasowych. kraina zabaw dla dzieci połączona z warsztatami ceramicznymi dla młodzieży. Zagrają zespoły z dzielnicy, tradycyjnie wystąpi orkiestra dęta z kopalni Wieczorek, zobaczymy interpersonalny teatr uliczny w wykonaniu formacji Studio47, a gwiazdą Jarmarku będzie grupa Beltaine grająca muzykę celtycką. Zabawę kończymy dużym, plenerowym widowiskiem Teatru 4 Żywiołów, który pokaże nietypowe Jasełka z pokazami ognia i nie tylko - zapowiada Jan.
Będzie też okazja zapozować do zdjęcia w stroju górniczym lub...hokejowym. Z odbitek wykonanych tak zdjęć powstanie album prezentujący uczestników Jarmarku. Tradycyjnie też przy okazji Jarmarku odbędzie się zbiórka pieniędzy. To inicjatywa mieszkańców. Podczas dwóch poprzednich imprez uzbierali pieniądze na montaż na osiedlu systemu monitoringu o który nie mogli doprosić się władz miasta. Tym razem mają inny plan. Chcą odnowić rzeźbę na placyku przy ulicy Szopienickiej, naprzeciw osiedla. Rzeźba jest nietypowa - to rybka. Znajduje się w betonowej niecce. Placyk wokół rzeźby z ławkami, jeśli takie tu były, mógł być ulubionym miejscem spacerowiczów. Dziś nikt tu nie zagląda, rzeźba jest zniszczona, placyk zaniedbany a niecka wypełniona deszczówką i śmieciami. Nikiszowianie chcą ze zdegradowanego placyku zrobić miejsce zabaw dla dzieci. Jarmark rusza 5 grudnia. Od godziny 10:00 na rynku będą już stały jarmarczne budki. Około 13:30 na scenie wystąpią dzieci ze Szkoły Podstawowej Nr 53 i zespół Trans z Gimnazjum Nr 14. Na tej samej scenie o godzinie 15:00 zagra Orkiestra Kopalni Wieczorek a o 16:30 grupa Beltaine. Piętnaście minut przed 18:00 ogniami rozbłyśnie Plac Kościelny to teatr 4 Żywiołów rozpocznie spektakl.
Udział we wszystkich zabawach jest bezpłatny i to kolejny z powodów, dla którego Jarmarku nie wolno przegapić. Złotówkę na zbiórkę na rewitalizację rzeźby i placyku nie skąpcie - osiedle od niedawna należy di elitarnego grona Pomników Historii czyli zabytków o szczególnej wartości historycznej, naukowej i artystycznej. Nikisz to jedyny obiekt z Katowic na tej liście - o który katowiczanom nie wypada nie zadbać.

[madohora]

Chcą odnowić rzeźbę na placyku przy ulicy Szopienickiej, naprzeciw osiedla. Rzeźba jest nietypowa - to rybka. Znajduje się w betonowej niecce. Placyk wokół rzeźby z ławkami, jeśli takie tu były, mógł być ulubionym miejscem spacerowiczów. Dziś nikt tu nie zagląda, rzeźba jest zniszczona, placyk zaniedbany a niecka wypełniona deszczówką i śmieciami. Nikiszowianie chcą ze zdegradowanego placyku zrobić miejsce zabaw dla dzieci

Może czasem warto porozmawiać ze starszymi mieszkańcami - obok Rybki jest przystanek autobusowy i ktoś by się znalazł - aby się dowiedzieć kilku prostych informacji a nie wymyślać czegoś na siłę.

1. Rybka nie jest rzeźbą lecz nieczynną fontanną, która była ozdobą brodzika
2. Betonowa nieccka - była kiedyś brodzikiem, w którym kąpały się dzieci z osiedla
3. Skoro był brodzik to ławki na pewno były wokoło
4. Wszyscy starsi mieszkańcy Nikisza chodzili się kąpać na "Rybkę"

[madohora]

Chcą odnowić rzeźbę na placyku przy ulicy Szopienickiej, naprzeciw osiedla. Rzeźba jest nietypowa - to rybka. Znajduje się w betonowej niecce. Placyk wokół rzeźby z ławkami, jeśli takie tu były, mógł być ulubionym miejscem spacerowiczów. Dziś nikt tu nie zagląda, rzeźba jest zniszczona, placyk zaniedbany a niecka wypełniona deszczówką i śmieciami. Nikiszowianie chcą ze zdegradowanego placyku zrobić miejsce zabaw dla dzieci

[madohora]

OSIEDLE NA CZERWONO

[madohora]

06.09.12, 18:12
Niedziela. Odpust u babki Anny. Anna jest świętą, patronką nikiszowieckiego kościoła, ale dla nikiszowian przede wszystkim starką, czyli babcią. Na Śląsku starzik i starka na życiu się znają jak mało kto, więc to do nich się idzie z problemami. Na miejsce, gdzie karuzela i występy, piosenki o Nikiszowcu na ludową nutę, niesie nas zapach klusek śląskich i rosołu. Dobiega z każdego uchylonego okna. W niedzielę Śląsk inaczej nie pachnie. Godka festynowego wodzireja: „Zapraszamy na zwiedzanie osiedla z naszym przewodnikiem. Goście z zagranicy niech się nie martwią. Zapewniamy tłumaczenie”. Zagranica to oddalony o dziesięć kilometrów Sosnowiec. Samochodu z rejestracją SO lepiej tu nie parkować. Na odpuście nie ma tandety. Plastikowych samochodów ani pistoletów, tylko rzeczy własnoręcznie wykonane w nikiszowieckich domach. Wystawiają się stowarzyszenia, piekarnie, restauracje, malarze i rękodzielnicy. Stanowisko Ruchu Autonomii Śląska jest oblegane. Jest też kolejne pokolenie nikiszowian, które zamiast chodzić na gruba (do kopalni), sprzedaje koszulki i parzy kawę. Odpust to jedna z największych organizowanych tutaj imprez. Święto tej siedmiotysięcznej dzielnicy Katowic. Nikisz ma już ponad sto lat. W 1905 roku Anton Uthemann, nowy dyrektor generalny górniczej spółki Georg von Giesche’s Erben, zadecydował o budowie dwóch osiedli – Giszowca i Nikiszowca. To pierwsze miało służyć górniczej klasie kierowniczej i nawiązuje do koncepcji miasta-ogrodu Ebenezera Howarda, do której niedawno Katowice odwoływały się w boju o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury. Pobliski Nikiszowiec został zaprojektowany jako osiedle robotnicze, a powód jego budowy był prosty: w związku z dynamicznym rozwojem górnictwa władze kopalni nie mogły sobie pozwolić, by górnicy do pracy nadal maszerowali pieszo i tracili siły (robotnicy pokonywali wtedy nawet kilkanaście kilometrów, a szychta trwała nawet do dwunastu godzin).
Zaprojektowanie osiedli Uthemann zlecił braciom Emilowi i Georgowi Zillmannom z podberlińskiego Charlottenburga. Kompleks tworzy dziewięć zamkniętych pierścieniowo bloków (trzy kondygnacje), połączonych za pomocą nadwieszeń ponad wylotami ulic. Wszystko z czerwonej cegły, czerwone są też okiennice. O zdobiące je rabatki dba dzisiaj lokalne Stowarzyszenie „Razem dla Nikiszowca”. Dzięki pruskiemu prawu osiedle odznaczało się wysokim standardem sanitarnym, miało też elektryczne oświetlenie. Równie kompleksowe było otoczenie: szkoła, szpital dla zakaźnie chorych, pralnia, łaźnia, sklepy, kościół…Każdy z bloków ma własne podwórze. Kiedyś mieściły się tu gołębniki i piece, biegały świnie i kozy – czyli kwitło życie proletariatu wyrosłego z klasy ludowej, który do bloków wprowadził obyczaje rodem ze wsi. Jednym z najważniejszych momentów w życiu wspólnoty było świniobicie. Urodzona na Nikiszowcu profesor Dorota Simonides w swojej autobiograficznej książce Szczęście w garści. Z familoka w szeroki świat osobny podrozdział poświęciła wypiekaniu chleba. – Przy piekarnikach kolejne rodziny miały dyżury. To czekanie na swoją kolej, a potem łamanie się chlebem wytwarzało specyficzną więź – mówi mi, podpisując książki na nikiszowieckim odpuście.
Profesor Simonides, etnolożka i polityczka, tylko na Nikiszowcu jest naprawdę u siebie. Tutaj spędziła dzieciństwo. – Korzenie człowiek ma w jednym miejscu. Moje korzenie to robotnicze osiedle, na którym wszyscy się znali po imieniu. Nigdy więcej czegoś takiego nie doświadczyłam. Ze świata pozanikiszowieckiego najbardziej przerażają mnie wielopiętrowe bloki z windą, w których sąsiedzi nic o sobie nie wiedzą – mówi. Magia osiedla tkwiła w osadzonej na silnych fundamentach wspólnocie lokalnej. – Mieszkaliśmy w takich samych blokach, chodziliśmy do tej samej szkoły, na nabożeństwa do tego samego kościoła, do tych samych konsumów (sklepów), a wszyscy nasi bracia i ojcowie pracowali w tej samej kopalni. Ta wspólnota miała swoje obyczaje i rytuały, rozpinające się między kopalnią i kościołem. Między bliską ciału Ślązaka górniczą flanelową koszulą, czyli kulturą materialną, i życiem duchowym, sięgającym zdecydowanie wyżej, niż sięgają szyby kopalni „Wieczorek”. Między żywotem Józefa Wieczorka, miejscowego komunisty, bohatera nikiszowieckich strajków, i żywotami świętych. Składniki, na których wyrosła nikiszowiecka społeczność, to szczególny etos pracy górnika, ugruntowana w robotnikach wiara w sprawiedliwość, tradycja i kultura ludowa.„Największym wydarzeniem, które nam […] uświadamiało poczucie wspólnoty, było tzw. tąpnięcie. […] Obszar trwogi, strachu i lęku o swoich bliskich. […] Swoiste trzęsienie ziemi. Żony, siostry i dzieci oraz emerytowani górnicy czekali przy szybie na jakiś sygnał od swoich zagrożonych bliskich […]. W takiej sytuacji nie budzi zdziwienia, że wszystkie dzieci pochodzące z typowo górniczych rodzin, w których i dziadkowie, i ojcowie, starsi bracia oraz wujkowie byli górnikami, wchłaniały tę podstawową zasadę – zasadę górniczego kamractwa: jeśli stało się nieszczęście, to ojcowie nasi, bracia i inni krewni spieszyli na pomoc w poszukiwaniach zasypanych kamratów. Świadomość, że istniała solidarność między górnikami, a także niesłychana więź pomiędzy rodzinami, towarzyszyła nam przez całe nikiszowieckie życie. Dobrze było z tą wiedzą żyć ” – pisze Simonides. Ale nikiszowanie nie tylko w obliczu śmierci byli razem. Razem byli też, a może przede wszystkim właśnie wtedy, gdy dopominali się o lepsze warunki pracy. W 1918 roku, ryzykując skazaniem na front albo więzienie, wywalczyli sobie ośmiogodzinną szychtę. Protestowali w latach dwudziestych (to wtedy Józef Wieczorek stanął na czele Komitetu 21, organizacji strajkowej), a po wybuchu kryzysu w 1929 roku strajkowali już na potęgę. W 1932, 1933, 1935 i 1937. Ten ostatni strajk miał szczególnie dramatyczny przebieg. „Niechcących dopuścić urzędników do pracy demonstrantów rozpędziła policja, na którą posypały się kamienie rzucane przez protestujących z okien dyrekcji i łaźni. Strajk został zakończony w czwartym dniu głodówki, w wyniku obietnicy przedstawicieli Giesche SA, że spełnione zostaną postulaty strajkowe, podwyżki zarobków o 8% i obniżka norm pracy w przodkach o 5 – 9%” – pisze Joanna Tofilska, autorka książki Katowice Nikiszowiec: miejsca, ludzie, historia. Zakochana w Nikiszowcu, przeniosła się tu przed paroma laty. www.krytykapolityczna.pl/Transformacja-20latpozniej/LaciakOsiedlenaczerwono/menuid-227.html O strajkach dużo się mówiło w rodzinie starszego pana, który zaczepia mnie, gdy fotografuję pomnik Wieczorka. Właśnie wraca z odpustu. Pod pachę włożył „Magiel. Niecodziennik Nikiszowiecki”, numer czasopisma wydawanego przez młodzieżowe Stowarzyszenie Pyrlik Stalowy. Ożywia się, gdy pytam o Wieczorka. Mówi wzniośle: – To był nasz ludowy trybun, rewolucjonista! Popiersie ludowego trybuna jakiś czas temu spadło z postumentu. Sprawcy nieznani, podejrzenie padło na kibiców. Janusz Zalewski, mąż wnuczki Wieczorka, próbował interweniować, ale w magistracie dali mu do zrozumienia, żeby sobie darował. Wtedy po dzielnicy rozniosła się plotka, że zrobią tam parking. To oburzyło Józefa Wróbla, związkowca i działacza koła emerytów i rencistów. „Nie po to 38 lat temu osobiście walczył, by kopalnia dalej nazywała się Wieczorek, a nie Janów, jak chcieli w górniczym zjednoczeniu”, napisała „Gazeta Wyborcza”.
W końcu pomnik udało się odrestaurować, choć nie w pierwotnej postaci. Na postumencie wyrosła otwarta dłoń z palcami w różnych kolorach. Zdaniem autora projektu, rzeźbiarza Pawła Orłowskiego, ma s

[madohora]

W końcu pomnik udało się odrestaurować, choć nie w pierwotnej postaci. Na postumencie wyrosła otwarta dłoń z palcami w różnych kolorach. Zdaniem autora projektu, rzeźbiarza Pawła Orłowskiego, ma symbolizować porozumienie – w przeciwieństwie do walki symbolizowanej przez zaciśniętą pięść, która jednak wielu z Wieczorkiem kojarzy się bardziej. Ludzie mówią: co z tego, że czerwony, ważne, że nasz. Tofilska: – Dzisiaj Wieczorka trochę ratuje, że zginął w Auschwitz. Józef Krzyk, dziennikarz katowickiego wydania „Gazety Wyborczej”: „Najważniejsze jest to, co o Wieczorku myślą ludzie z Nikisza […]. Dla nich Wieczorek to nie komunista, ale człowiek, który bronił miejscowych przed wyzyskiem, domagał się chleba dla bezrobotnych, organizował górnicze strajki i siedział za to w więzieniu. […] Gdyby urodził się pół wieku później, pewnie by działał w Solidarności”. Jednym z inicjatorów odbudowy pomnika była Fundacja Eko-Art Silesia, która zrewitalizowała wyłączony z eksploatacji szyb kopalni „Wieczorek”. Dzisiaj mieści się tu dobrze prosperująca galeria sztuki. Trwa właśnie coroczna wystawa malarstwa naiwnego z całego świata, czyli Art Naif Festiwal. Stoimy przed obrazem Stephena Lewisa z Afryki pt. Nikiszowiec. Artysta nigdy tu co prawda nie był, malował ze zdjęć. Po śląskim podwórku pałętają się żyrafy, zebry i gazele, jest małpa i tygrys. Samochód Kilimanjaro Tours prowadzi lew, a po elewacji jednego z budynków wspina się baobab.  – Proszę mnie do tych prymitywistów nie zaliczać – odgraża się Erwin Sówka, ostatni z żyjących malarzy legendarnej Grupy Janowskiej, której przewodził Teofil Ociepka. Nikiszowieckim górnikom, którzy po robocie malowali cenione na całym świecie obrazy inspirowane okultyzmem, prowadzili korespondencję z różokrzyżowcami i lożą masońską, reżyser Lech Majewski dedykował film Angelus (jego premiera odbyła się właśnie w Galerii Szyb Wilson). Dość powiedzieć, że pierwszym klientem Ociepki był Julian Tuwim, a jednym z jego gości była Martha Gellhorn, amerykańska dziennikarka, żona Ernesta Hemingwaya. – Jo tak se ubzduroł, ale to nie tylko jo, ale jest grono takich właśnie myślicieli, że tam, w kosmosie, miłość jest po prostu zaspokajana, nie tak jak tu, na ziemi, gdzie liczy się tylko materia i korzyści. Tam nie ma nic z tego, jest tylko czysta miłość, na tym się rozgrywa duchowość – zdradza swoje credo Sówka. Jego obrazy należą do stałej ekspozycji galerii. Obecnie mieszka w budynku z wielkiej płyty na katowickim blokowisku, ale całe jego życie jest związane z Nikiszowcem. – Moje opowieści są o architekturze i górnictwie. Śląsk odznacza się egzotyką niedostrzegalną dla innych – tłumaczy malarz. Te opowieści, jak nazywa je Sówka, często wzbogacają statki kosmiczne i nagie, grube śląskie kobiety. Często maluje też patronkę górników. Na obrazie Święta Barbara na Karmerze jest wkomponowana w nikiszowiecką cegłę. „Powstała u mnie z elementów murów Nikiszowca, bo Nikiszowiec zbudowany jest tak, jakby zjechać do kopalni […]. Jakby kopalnię wyciągnąć na powierzchnia” – powiedział Sewerynowi Wisłockiemu, autorowi książki Janowscy „kapłani wiedzy tajemnej”. Sówka wie, że dziennikarze fantazjują na temat jego grupy i dobrze się przy tym bawi. Krąży legenda, że w trakcie jednego z takich spotkań u niego w mieszkaniu rozebrana żona obmywała mu stopy. Na czele Eko-Art Silesia stoją Johann Bros i Monika Paca. On – hipis, zaangażowany w katowicki marzec ’68, w latach 70. wyjechał do Niemiec. Tam nauczył się niemieckiego podejścia do budownictwa poprzemysłowego. W Polsce, szczególnie na restrukturyzującym się Śląsku, opuszczone hale fabryczne służyły przede wszystkim złomiarzom. Za zachodnią granicą odżywały na nowo. Bros nazywa siebie lokalnym patriotą. Do Polski wrócił na początku lat 90. Zainwestował kapitał.
Ona – aktywistka, członkini krajowego zarządu Zielonych, animatorka kultury.
 – Zajmujemy się tą przestrzenią od 1998. Najpierw była mała galeria, w 2001 urządziliśmy wystawę młodym artystom z ASP. Wtedy się zaczęło, prasa uznała nas za wielką nadzieję – opowiada Paca. – Ale nie ma nic za darmo. Wchodziliśmy do starego miejsca pracy wielu nikiszowian, byliśmy z zewnątrz, w dodatku w dzielnicy mocno dotkniętej biedą i bezrobociem. To taka ironia losu, że szyb znajduje się akurat przy ulicy Wyzwolenia – mieliśmy wrażenie, że tu nikt nie pracuje! Rosło pokolenie, które nie widziało rodziców wychodzących do pracy.
Jest przekonana, że gdyby nie zaangażowali w życie galerii lokalsów, rozebraliby ich złomiarze. Na pierwszą wystawę zaprosili każdego z mieszkańców z osobna. Rozesłali tysiące zaproszeń. – Sztuka to taka dziedzina kultury, która wpływa nawet na ludzi nastawionych źle – tłumaczy. Pracują też z dziećmi, organizują im kolonie. Efekt – nikiszowanie chętnie odwiedzają galerię. Znowu uważają to miejsce za swoje, więc kradzieże skończyły się po paru latach
Duża część starszyzny uważa jednak, że tamtego Nikiszowca już nie ma. Teraz jest Disneyland, do którego po atrakcje przyjeżdżają naiwni turyści i dziennikarze. Nikiszowiec skończył się wraz z epoką masowych zakładów pracy i ich organizacji. Na dzisiejszym Śląsku, po transformacji (w „Wieczorku” jeszcze w 1990 roku pracowało 5891 osób, w 2000 już tylko 2840), miejsca takie jak to na nowo ustalają swoją tożsamość. Stowarzyszenie „Razem dla Nikiszowca”, na czele którego stoi Elżbieta Zacher, dba o to, by to była tożsamość czerpiąca z bogatej historii. Ostatnio zaprosili wnuka jednego z Zillmannów, który na widok osiedla przecierał oczy. Wcześniej nie słyszał o osiągnięciach dziadka. Wymyślili też tabliczki z nazwiskami tragicznie zmarłych górników na murze okalającym kościół. Simonides wspomina, że w tej społeczności śmierć była stałą przyjaciółką górników i ich rodzin. Wypadki w kopalni były bardzo częste. Wdowa po górniku nie musiała się jednak martwić o przeżycie, bowiem opieką otaczała ją cała społeczność-rodzina. Innym pomysłem stowarzyszenia był monitoring, którego budowa kończy się w tym roku. Osiedle jest bastionem kibiców Ruchu Chorzów, więc dużą część zabytkowych murów zdobią „eRki”. Mieszkańcy skarżą się na „Gieksiarzy”, czyli kibiców wrogiego GKS-u Katowice, którzy organizują wjazdy na dzielnicę. Ale skąd Ruch na katowickim osiedlu? Odpowiedzi udziela mi Jerzy Gorzelik, lider Ruchu Autonomii Śląska, który kibicuje „Niebieskim”: – To proste, byliśmy tu zdecydowanie wcześniej, bo od roku 1920. GKS powstał 44 lata później. Zdaniem Gorzelika miejscowi jeździli na mecze pociągiem, który odchodził z pobliskich Szopienic. Siedzimy w śląskim pokoju gościnnym u prof. Irmy Koziny. Jak na historyczkę sztuki przystało, jest detalistką. Wybrała Nikiszowiec, bo tylko tam znalazła pięciościenny pokój, mogący pomieścić jej bogaty księgozbiór. Ustawiła go na dwóch ścianach, na kolejnych wiszą portrety przodków – chciałaby mieć tam Sówkę, ale niestety nie ma miejsca. Za to marzy ostatnio o biurku od przedwojennego duetu Thonet – Mundus. Thonet to podobno taki meblarski Steve Jobs. Pomieszczenie, w którym siedzimy, Ślązacy rezerwowali na niedzielne obiady i specjalne okazje. Poza nimi życie odbywało się choćby i w kuchni – byle drzwi do izby były zamknięte. Pijemy herbatę i kawę, z mlekiem, jak kto woli, do tego na stole ciasto i landrynki, ale nie byle jakie. Są to landrynki brytyjskie, tzw. long drink, obecne przy popołudniowej herbacie. Kozina przerywa opowieść, żeby sprawdzić Facebooka i zagłosować przeciwko wycince topoli stojących przy jednej z katowickich ulic. P

[madohora]

Tak samo jest z gentryfikacją. Do niedawna Nikiszowiec mógł się kojarzyć źle. Tak przynajmniej było w wypadku Michała Smolorza, znanego śląskiego publicysty. „Od lat na Nikiszu wodzi prym i sieje terror bandycki lumpenproletariat, osiedlany tu z powodu niskich standardów socjalnych mieszkań. […] Jeśli naprawdę nam zależy na uratowaniu tego magicznego zakątka […], to trzeba go najpierw przebudować do cna, łącznie z przebudową struktury mieszkańców”, pisał w 2006 roku.
Dzisiaj przyszła moda na Nikiszowiec i choć mieszkania ciągle są stosunkowo tanie, mogą podzielić los soku z granata. Kozina, z pochodzenia krakuska, wybrała Nikiszowiec, bo tutaj przemysłowy Śląsk, kultura materialna – nie pytają, skąd pochodzisz, lecz co potrafisz. Mówi, że ma sentyment ludowy. Denerwuje ją tylko jeden biznesmen, który wykupił jedenaście mieszkań i teraz stoją puste. Nie ma komu grzać, więc mieszkańcom poniżej robi się grzyb na suficie.
Sentyment ludowy ma też mieszkający nieopodal profesor fizyki jądrowej oraz liczni tutaj architekci i artyści. Sprowadzają się z powrotem również ci, którzy wyjechali stąd na studia. Jak Maciek, grafik, który na odpuście sprzedaje koszulki z napisem „I love Nikisz”. – W Krakowie nie czułem się dobrze, tu wszystkich znam, jesteśmy jak jedna wielka rodzina – twierdzi.
Odpustowy wodzirej wzywa, żeby składać podpisy pod petycją o utworzenie na Nikiszowcu rady dzielnicy. Jeżeli się uda, wspólnota dostanie do rozdysponowania ponad 500 tysięcy złotych rocznie.

www.krytykapolityczna.pl/Transformacja-20latpozniej/LaciakOsiedlenaczerwono/menuid-227.html

[madohora]

RĘKODZIEŁO U BABCI ANNY - Wyborcza - 26.07.2023

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Dziennik Zachodni - 27.07.2023

[madohora]

TRWA ODPUST U BABCI ANNY - Radio Eska - 30.07.2023

[madohora]

Karuzela

[madohora]

2) uroczystość patrona danego kościoła, podczas której wierni mają okazję uzyskania odpustu; potocznie festyn odbywający się na terenie danej parafii z okazji uroczystości patrona kościoła.

[madohora]

31 października 1517 roku, nie przeciwko samym odpustom, ale właśnie takim nadużyciom, Marcin Luter ogłosił 95 tez, wzywając do dysputy nad nimi. Zgodnie z utrwaloną legendą, zanim wysłał swoje tezy do biskupów niemieckich, wpierw przybił je w przedsionku kościoła zamkowego w Wittenberdze. Pierwszymi hierarchami, którzy otrzymali od Lutra jego tezy, byli arcybiskup Magdeburga (jako papieski komisarz odpustowy) i biskup Brandenburgii (jako kompetentny biskup diecezjalny). Równocześnie Luter przesłał 95 tez własnemu przełożonemu zakonnemu Staupitzowi, dołączając list do papieża i wyrażając gotowość poddania ich teologicznemu rozstrzygnięciu ze strony papieża. Ten, na pozór niewiele znaczący postępek, stał się początkiem reformacji. Dzięki rozwijającej się sztuce drukarskiej, po czasie wystąpienie Lutra znane było w całych Niemczech.

[madohora]

W Phelps w Stanach Zjednoczonych co roku organizowane jest święto kiszonej kapusty. Podobny festiwal, zwany Krautfest, odbywa się także (od 1978) w niemieckim mieście Leinfelden-Echterdingen, gdzie świętuje się zakończenie sezonu kapuścianego w połowie października – festiwal ten odwiedza nawet 40 tysięcy gości.

[madohora]

CIASTO ŚLIWKOWE

300 g mąki pszennej
½ łyżeczki proszku do pieczenia
120 g drobnego cukru
100 ml oleju
150 ml mleka
2 jajka

Owoce:

700 g śliwek
½ łyżeczki cynamonu

Kruszonka:

70 g mąki pszennej
100 g cukru
50 g masła

Rozgrzej piekarnik do 170°C, a blaszkę (24 x 30 cm) wyłóż papierem do pieczenia lub posmaruj masłem i wysyp bułką tartą. Przesiej mąkę i proszek do pieczenia do miski. W misie robota kuchennego utrzyj jajka z cukrem na jasną, puszystą masę, aby cukier całkowicie się rozpuścił. Następnie dodaj olej i mleko, po czym zmniejsz obroty miksera i sukcesywnie dodawaj mąkę. Gęste ciasto przełóż do blaszki i wyrównaj szpatułką.
Śliwki umyj, osusz, przekrój na połówki i usuń pestki. Umieść śliwki na powierzchni ciasta, układając je ciasno obok siebie (skórką do dołu). Owoce posyp szczyptą cynamonu.
W misce wymieszaj posiekane masło, mąkę i cukier, po czym rozetrzyj w palcach, aby powstały grudki. Wysyp kruszonkę równomiernie po całym cieście i wstaw blaszkę do pieca na ok. 40 minut, aż wierzch ciasta się zarumieni. Po upieczeniu wyjmij placek, ostudź i podawaj. Możesz zaserwować ciasto samodzielnie lub z gałką waniliowych lodów.

[madohora]

KOMPOT TRUSKAWKOWY

1 litr wody,
ok 600 g świeżych truskawek,
150 g cukru,
1 łyżka soku z cytryny

Zacznij od umycia truskawek, odsączenia ich z wody, a także osuszenia ręcznikiem papierowym. Ostrym nożykiem pozbądź się szypułek. W razie potrzeby, wyczyść owoce jeden po drugim.
Przygotuj zalewę. Do dużego garnka wlej około litra wody. Może to być zwykła z kranu. Dosyp cukier, a następnie przykryj naczynie. Włącz palnik na średnią moc i poczekaj do zagotowania. Możesz od czasu do czasu zamieszać, aby składniki dokładnie się połączyły i cukier dobrze rozpuścił.
Gdy woda się zagotuje, wrzuć truskawki. Nie muszą być pokrojone, mogą być w całości. Zrób to ostrożnie, aby się nie poparzyć. Kilka owoców możesz w tym celu umieścić na łyżkę cedzakowej i delikatnie wkładać ją do garnka z zalewą.
Kiedy woda ponownie się zagotuje, zmniejsz palnik do minimum. Kompot powinien lekko się grzać, ale nie gotować.
Poczekaj 5 minut. Dodaj sok z cytryny i wyłącz palnik.
Gorący kompot truskawkowy możesz przelać bezpośrednio do szklanek i potraktować go jako dodatek do obiadu. Owoce będą naturalną ozdobą i jednocześnie dodawać smaku, dlatego nie usuwaj ich. Pozostaw kompot w dzbanku do ostudzenia, jeśli będziesz spożywać go na zimno. Wtedy przechowuj go w lodówce.

[madohora]

Pańska skórka w Słowniku warszawskim z początku XX wieku była nazywana panieńską skórką.

[madohora]

W Krakowie od 2017 roku przy Rynku Kleparskim działa Żywe Muzeum Obwarzanka. Odwiedzający muzeum poznają historię obwarzanka, technologię jego wypieku oraz w trakcie warsztatów samodzielnie wykonują własnego obwarzanka

[madohora]

ROLADKI ZE SCHABU

1 kg schabu
1 cebula
2 ząbki czosnku
20 dag pieczarek
½ papryki czerwonej
10 dag sera żółtego
Bułka tarta do panierki
2 jajka całe
Olej do smażenia
Sól
Pieprz

1. Mięso kroję w plastry, rozbijam, doprawiam pieprzem oraz solą.
2. Cebulę, czosnek obieram, drobno kroję, smażę na rozgrzanym oleju. Do warzywa dodaje drobno pokrojone pieczarki oraz paprykę czerwoną, doprawia pieprzem oraz solą. Po usmażeniu farsz studzę, łączę z żółtym serem, startym na tarce o dużych oczkach.
3. Farsz nakładam na środek każdego kawałka mięsa.
4. Mięso zwijam w roladki, obtaczam w bułce tartej, moczę w jajku i ponownie obtaczam w bułce tartej.
5. Roladki smażę na rozgrzanym oleju z każdej strony

[madohora]

PO JARMARKU NA NIKISZU BYŁ BAŁAGAN I PALIŁY SIĘ ŚMIETNIKI

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Nasze Miasto - 31.07.2023

[madohora]

Jarmark co prawda wypadł dość okazale. Niestety drugą stroną medalu było to że w nocy po zakończeniu Jarmarku ktoś podpalił śmieci, które dostawcy wyrzucali do jednego ze śmietników. Nie obyło się bez interwencji straży.

[madohora]

Drugą niezbyt przyjemną rzeczą było to że jeszcze w wtorek gdzie - niegdzie było widać "ślady po Jarmarku" w postaci walających się gdzie niegdzie śmieci.

[madohora]

Chcemy się dobrze bawić? Sprzątajmy też po sobie. Muszę przyznać, że na tyle Jarmarków taka sytuacja zdarzyła się pierwszy raz ale jednak się zdarzyła. I jest to przykre.

[madohora]

ZOBACZ FOTOKASTY Z GAZETY WYBORCZEJ i RADIA KATOWICE

katowice.gazeta.pl/katowice/8,88313,8343869.html

[madohora]

A co miało nie być?

[madohora]

POGODOMY SE PO ŚLĄSKU - Wyborcza - 28.07.2017

[madohora]

ZIELONA WATA I NASZYJNIK Z KONICZYNKĄ - Silesion 30.07.2017

[madohora]

O mamusiu - mieszkańcy "przyjeżdżają" tutaj a "świeża lemoniada" do której była kolejka to była woda z saturatora, bo takowy pojawił się na Nikisz. I nie o wodę tutaj chodziło lecz o saturator.

[madohora]

Czepiam się, bo pewien pan, właściciel tego portalu zapowiadał, że będzie ciął jak brzytwa a jak na razie to w większości jakieś "pierdoły"

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PIERŚ Z KURCZAKA W CIEŚCIE NALEŚNIKOWYM

1 podwójny filet z piersi kurczaka
180 g mąki pszennej
200 ml mleka
2 jajka
1 łyżeczka majeranku
½ łyżeczki słodkiej papryki
½ łyżeczki ostrej papryki
½ łyżeczki curry (przyprawy w proszku)
sól, pieprz (do smaku)
olej słonecznikowy (do smażenia)

Umyj i oczyść mięso z kurczaka. Pokrój na mniejsze kawałki. Umieść w misce. Dopraw solą, pieprzem, obiema sproszkowanymi paprykami, a także roztartym w palcach (lub w moździerzu) majerankiem. Wymieszaj tak, by przyprawy równomiernie oblepiły mięso. Wstaw kurczaka na co najmniej pół godziny do lodówki.
W osobnym naczyniu połącz mąkę, jajka, mleko i curry. Wymieszaj trzepaczką lub mikserem na gęste, jednolite ciasto. Dopraw je do smaku solą.
Rozgrzej w głębokiej patelni lub rondlu (na palniku o średniej mocy) taką ilość oleju, by kurczak mógł dosłownie pływać w tłuszczu. Zanurzaj kolejne partie kurczaka w cieście – tak, by każdy kawałek było obtoczony z każdej strony. Tak przygotowane mięso wkładaj do gorącego tłuszczu i smaż przez kilka minut na złocisty kolor.
Usmażone kawałki mięsa wyławiaj łyżką cedzakową i układaj na ręczniku papierowym, by wchłonął nadmiar tłuszczu. Złocistego kurczaka w cieście naleśnikowym możesz serwować na gorąco, jako element dania obiadowego, ale też jako chłodną przekąskę, która świetnie smakuje z dipem i sałatką ze świeżych warzyw.

[madohora]

[madohora]

MUFINKI Z NADZIENIEM CZEKOLADOWYM

100 g Cukier granulowany
1 łyżeczka Ekstrakt waniliowy
100 g Masło (miękkie)
1 szczypta Sól
3 Jaja
100 g Mąka
2 łyżki Kakao w proszku
1/2 łyżeczki Proszek do pieczenia
100 g Czekolada

W przypadku babeczek z nadzieniem czekoladowym najpierw rozgrzej piekarnik do 180 °C. Wyłóż foremkę na muffinki papierowymi wkładkami lub nasmaruj.
Pokonaj cukier, ekstrakt waniliowy, sól i masło na puszystą masę. Stopniowo mieszaj jajka i kontynuuj bicie.
Mąkę przesiać z kakao w proszku i proszkiem do pieczenia. Szybko złożyć do ciasta. Wlej ciasto około jednej trzeciej wysoko do kubków do muffinek. Zrób wcięcie w środku.
Rozpuść czekoladę na łaźni wodnej. Wlać do zagłębień ciasta muffinowego. Następnie uczyń ramekiny około 3/4 pełne.
Piec przez około 30-40 minut. Najlepiej podawać babeczki z nadzieniem czekoladowym od razu, aby czekoladowy rdzeń był jeszcze płynny.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

I DLA PORÓWNANIA ODPUST U ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU:

[madohora]

DREWNIANY KOŚCIÓŁEK ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

Tutaj odpust odbywał się 26 lipca czyli w imieniny Anny mimo, że był to normalny roboczy dzień

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

" cirano 13.07.09, 15:36
Wiymy, pamiyntomy.
Romel jonowski to bouo przeżycie! Karasole stoły na tym placu kaj dzisioj szkoła
stoji...
Trzi lata tymu trefiyłech na Jonow genau na odpust. Zmiłuj sie...
Niy inaczyj na Dombrowce, w Szopiynicach...o mało co zero

[madohora]

" hardek1944 13.07.09, 21:52
Jo jeszcze pamiyntom z łodpustu lody chyba łod Szałaja robione na miejscu i
nakłodane takom drewnianom łopatkom do dziś mom ich smak na języku.Nojpierw były
na romlu na Jonowie,a potym jeszcze pora lot przy kinie.Była tysz
Gondla(diabelski młyn).
Za dziecka to pamiyntom że chdzili my tysz piechty z procesją na odpust do Mysłowic. "

[madohora]

O procesjach do Mysłowic to mówili mi rodzice, ktoś tam z rodziny i czytałam w
różnych źródłach (nie tylko w książkach). Natomiast smak lodów od Szałaja to
chyba każdy z nas jeszcze pamięta.
Pamiętam też takie białe i różowe cukierki (nie imbir), które miały najpierw
słodki smak a potem zostawiały taki lekko cierpki smak na języku - dopiero
koleżanka w pracy uświadomiła mnie, że to była właśnie lukrecja.
Co do "diabelskiego młyna" to chyba kojarzę - nie wiem czy dobrze - on był taki
"średni" jeżeli chodzi o gabaryty?
Ja co prawda najbardziej zapamiętałam te łódka a to z dwóch powodów
1. Bo mi się ta huśtawka bardzo podobała - nie pytajcie dlaczego, bo dzisiaj już
nie pamiętam
2. Bo nasz kolega kiedyś tak ją rozhuśtał, że z niej wypadł i wpadł prosto do
ogródka (ŚP. P. Odor- ten mały domek na Grodowej 1) a tam rosły takie piękne
róże. On miał tylko poharataną twarz, ona nieźle go "sprzezywała". Potem
wystraszony uciekała przez pola w kierunku cmentarza. Nietrudno się domyślić, że
to było w czasie gdy karuzele już stały pod kinem Słońce.

[madohora]

Natomiast co do słynnych "zabaw" ekstremalnych na kiecioku, teraz po latach mogę
się przyznać, że ja się bardzo bałam tego "okręcania siodełek" i późniejszego
ich puszczania. Widocznie nie przepadam za sportami ekstremalnymi.

[madohora]

Natomiast uwielbiałam strzelać na strzelnicach. A po "uświadomieniu" mnie przez
brata na temat jednego "tricku" tam stosowanego, trafiałam bez błędu w tarczę.
Dzisiaj noszę brylki ale wtedy naprawdę miałam "sokole oko"

[madohora]

"ewa9717 14.07.09, 21:24
A dla mnie największą atrakcją nikiszowskiego odpustu były gumowe
myszy i zegarki wink Starałam się tak rozplanować wakacje, żeby na 27
lipca być na Nikiszu. "

[madohora]

Co prawda o zegarkach jakoś zapomniałam, nie sposób zapamiętać wszystko a o
MYSZKACH pisałam kilkakrotnie w szaradach.

"W kościele białe i różowe
Jak je pociągniesz zęby masz z głowy"

[madohora]

cirano 16.07.09, 16:09
A co to bou za "knif" przi tym szczylaniu do lizokow, że ci sie tak udawało?
Knif to znom jedyn, ale tyn jes poto, żeby niy trefić

[madohora]

Koleżanka przypomniała mi dzisiaj jeszcze jedną "odpustową" i nie
tylko zabawkę. Pamiętacie takie drewniane zabawki na kółkach i
dłucgich kijach. Ja akurat pamiętam motylki i chyba kaczuszki(?).
Pchało się to przed sobą na tym kiju a te skrzydełka (musiały być
skrzydełka) otwierały się i zamykały robiąc przy tym dużo hałasu.
Widziałam coś podobnego kiedyś w "Smyku" w Warszawie, ale możecie
się domyślić, że to już nie było to samo...

[madohora]

Wyszłach do koścoła i po makrony
Patrza zdziwiono. Ludzi tu w pierony
Wtoś mie za rynkow ciągnie, pódź tu jeszcze
A z kożdy strony błyskajom flesze
Chciałach sie przeżyć odpustowo niydziela
A to wszystko mie trocha oniyśmielo
Patrza na stary byfyj, łza sie krynci w oku
Mom zdjyńcie przy takim z....kierego roku?
Zachwila jeszcze bardzi sie wzrusza
Patrza na żelozko, takie co mo dusza...
U moi babki łaziynki niy było
Na taki ławce, to sie rynce myło
A w łodpust przy dymbowym stole
Siaddali razym hanysy i gorole
Bo mi sie rodzina z czasym wymiyszała
No i tak jo tyż Krojcokiym została
Na łobiod zupa, koniecznie z nudlami
A te nudle gniecione własnymi rynkami
Śląskie kloski, rolada i modro kapusta
A przy stole starka okutano w chusta
Kiecka, zopaska, z krzyżykiym korale
Dzisiaej taki starki niy łoboczysz wcale
Potym po łobiedzie kawa, kołocz i makrony
I godki i godki przy tym jest w pierony
Bajtle z ojcami szli na karasole
Kupowali z bombonami paryzole
Różowe balony i diobły z jynzykiym
Taki to był odpust. Taki był nasz Nikisz

[madohora]

Siedza na kiecioku i patrza przed siebie
Krynca sie tak w kołko i wspominom ciebie
Pamiyntosz ....jak kiedyś przed laty
Jo byłach smarkato, ty żeś był smarkaty
Niby przypadkowo rynka w moi rynce
Odpust, karasole, i niy trza było wiyncy....

Stoja przed kościołym i patrza przed siebie
Jo w swy wyobraźni zaś dziś widza ciebie
Jak żeś na strzelnicy strzyloł do mie kwiotek
Czy to było teraz, czy przed kierymś rokiym?
Stojymy przed sobom, jak tyn czas zaś leci
Dzisiej starsi ludzie, kiedyś małe dzieci

Obydwa niyśmiali, słowa tkwiły w ustach
Niy pomogły śmiychy i barwy odpustow
Stojymy tak samo, patrzymy na siebie
Zaś nom brak odwagi. Czymu teroz. Niy wiym.
W oczach momy iskry, w sercu nowo wiosna
Ino żodne słowo niy chce tymu sprostać.

[madohora]

[madohora]

Od roku staramy się zrobić coś aby tradycyjny Odpust nie kojarzył się nam z
chińskimi zabawkami. Pierników i baloników oczywiście nie może zabraknąć ale ma
to też być świetna zabawa i pokazanie, że potrafimy zrobić czy dać coś od siebie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A TO JUŻ JANÓW

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A TO JUŻ PARK I WYSTAWA STARYCH ROWERÓW
WTO Z NOS NIY JEŹDZIŁ NA "BALONOWIE"?

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Romel

Z tynsknotom zyrkom kaś tam za siebie
Do czego tynsknia - chyba dziś niy wiym
Widza kaś w sercu tyn romel stary
I zapomniane już downo cary
Romel się trefio zawsze w niydziele
Nojspompierw suma w naszym kościele
W procesji ludzi idzie niy mało
Prawie tak samo jak w Boże Ciało
Kożdy tam miejsce mo przypisane
Jedyn przed drugim nigdy niy stanie
Niy byda tukej rządzić za wiela
Bo w doma obiod, tak jak w niydziela
Nudl - zupa, komport, modro kapusta
Do tego jeszcze rolada i kloska
A pootym kołocz. No i bon kawa
Romel - do bajtli przeca zabawa
Teroz na szpacer już przyszła pora
Budy się ciągły aż do Kościoła
Dzisiej inaczy. A tamtym czasym
To się kończyły pod samym lasym
A na tych kramach same maszkety
Takich już dzisiej ni ma. Niestety
Oblaty, makrony, ślepe zygarki
Ze gumy myszy, z bombonami fajfki
A na tych sztandach, tam wele górki
Szło kupić pajda z tustym, kwaśne ogórki
Tego tyż dzisiej jest mi szkoda
Bo tyż szło dostać z ogórków woda
I niych żodnego dziś to niy dziwo
Tam szło kupić we flaszce piwo
Była loterio Zuzkom nazwano
Na ni szło wygrać zawsze to samo
Gliniane konie, gliniane koty
No i pierścionek ze modrym okiym
Na pustym placu kaj było pole
Stoły na trowie same karasole
Gondle, dzikie auta i takie łóki
No i do bajtli karasol malutki
Na samym środku stoł zawsze keciok
Niy jedyn z niego na zol tyż zlecioł
A jak wtoś mioł dość karasolow
Były szisbudy ze zdjynciym Zorro
A we ty flincie krzywo szczerbinka
By na pieniądze naciągnąć synka
Były tak blumy z piórek kogucich
Krynciło się tyż tam kupa ludzi
Tam sprzedowali cukrowo wata
Co mi jom zawsze kupowoł tata
Były balony, obrozki świynte
I jo to wszystko jeszcze pamiyntom.

E.S.

Wiersz wyróżniony w konkursie poetyckim im. Ks. Bończyka - Ruda Śląska 2014

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU W NIEDZIELĘ

[madohora]

Niedzielny odpust na NIKISZU

Odpust w kościele Świętej Anny na Nikiszowcu to nie tylko uroczystość religijna ale i okazja do świętowania wśród mieszkańców tego osiedla, turystów i wielbicieli tej dzielnicy Katowic.
Przewidziano wiele atrakcji. Od godziny 18:00 na rynku na specjalnie przygotowanym parkiecie odbędzie się zabawa taneczna. Dla dzieci będą karuzele, zamek dmuchany, zjeżdżalnia, zabawy z animatorami, warsztaty plastyczne i wiele innych atrakcji.
Już od rana nie zabraknie też tradycyjnych odpsutowych i innych straganów z rękodziełem, wyrobami śląskiej kuchni. Będą oczywiście ciasta z Nikiszowca. Na turystów będzie czekać przewodnik, który pokaże ciekawe zakamarki osiedla, będzie też można zwiedzić Muzeum i Kośćiół Świętej Anny.
Imprezę patronatami objęli: Dorota Simnides, Kazmierz Kutz i Piotr Uszok, których można będzie spotkać podczas odpustu w Nikiszowcu.

KAP

[madohora]

W niedzielę jak co roku w lipcu mieliśmy Odpust w kościele Świętej Anny. Uroczystość poprzedziła o godiznie 11:00 odpustowa suma. Podczas uroczystej mszy i procesji można było spotkać panie w strojach śląskich oraz mężczyzn w górniczych mundurach.
Natomiast od godziny 14:00 jak to już bywa od trzech lat rozpoczęła się impreza czyli festyn towarzyszący uroczystościom odpustowym. Tym razem - chyba jak podczas każdej imprezy - deszczu mieliśmy w nadmiarze. Lecz pomimo deszczu, który na pewno przeszkadzał nie brakowało chętnych do wspólnej zabawy.
Jedynie zapowiedziana na godzinę 19:00 impreza taneczna, chyba nie do końca się udała i to właśnie z powodu deszczu

[madohora]

[madohora]

Nie brakowało stoisk z tradycyjnymi piernikami takimi jak makarony, krajanka, kokosanki, "gumowe" myszki a także tradycyjny imbir i moje ulubione marcepanowe kartofelki

[madohora]

[madohora]

Jak przed laty stoiska ciągnęły się od Kościoła w Nikiszowcu, przez całą ulicę Zamkową aż za dawne kino "Słońce" - wracając wspomnieniami do dawnych czasów, brakowało jedynie karuzeli na placyku za kinem (dzisiaj placyk jest prywatną własnością)

[madohora]

[madohora]

Ale atrakcji dla dzieci nie brakowało. Na rynku rozstawiony był dmuchany zamek do zjeżdżania, batut na którym bez przerwy ktoś skakał a także nasi milusińscy przez cały dzień zajmowali się malowaniem - mimo padających strug deszczu

[madohora]

[madohora]

Nie brakło też miniaturowego "kiecioka" - ja co prawda tęsknię za takim prawdziwym, gdzie:

"Jak karlus frelka mioł tak na oku"...karlusy sie zestarzały, frelki podrosły o pora kilo to i kieciok dali na ajza

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nikiszowiec: odpust u św. Anny

Anna Zych - Trybuna Górnicza 2011-07-30 14:22:59

W najbliższą niedzielę, 31 lipca, w jednej z najbardziej charakterystycznych dzielnic Katowic – Nikiszowcu – odbędzie się Odpust u Świętej Anny. Wydarzenie to już po raz trzeci będzie obchodzone w szczególny sposób, zarówno jako święto religijne, jak i integrujące mieszkańców i sympatyków osiedla Nikiszowiec i pobliskiego Janowa.
Imprezy towarzyszące odpustowi odbywać się będą na odnowionej płycie rynku w Nikiszowcu. Od godz. 18.00 na specjalnie przygotowanym parkiecie trwać będzie zabawa taneczna, którą uświetni zespół Chilli Band.
Specjalne atrakcje przygotowane zostaną dla najmłodszych: na rynku stanie karuzela, zamek dmuchany, zjeżdżalnia, zorganizowane zostaną zabawy z animatorami i warsztaty plastyczne. Nie zabraknie też tradycyjnych bud odpustowych, straganów z rękodziełem, wyrobami śląskiej kuchni i innymi atrakcjami. Na turystów będzie czekać przewodnik, który pokaże ciekawe zakamarki Nikisza, będzie można też zwiedzić Muzeum i kościół Św. Anny. Imprezę objęli swoim patronatem miedzy innymi poseł Kazimierz Kutz i prezydent Katowic Piotr Uszok.
Dzień wcześniej, w sobotnie popołudnie, w kościele św. Anny odbędzie się święcenie pojazdów, a zaraz po nim koncert Orkiestry Dętej KWK Wieczorek. Organizatorem Odpustu u Świętej Anny jest Centrum Aktywności Lokalnej w Nikiszowcu oraz Stowarzyszenie Razem dla Nikiszowca

[madohora]

Mokry Odpust na Nikiszowcu - zdjęcia MM Silesia

www.mmsilesia.pl/381124/2011/8/1/mokry-odpust-na-nikiszowcu-zdjecia?category=news

[madohora]

Katowice: Odpust świętej Anny na Nikiszowcu. Zobacz zdjęcia

Naszemiasto.pl, aktualizacja: 2011-08-01 16:31

W niedzielę zorganizowano w parafii św. Anny w Nikiszowcu odpust. Na dzieci czekało wiele atrakcji, mi.n. kraina zabaw z karuzelami i zjeżdżalniami, warsztaty plastyczne, a dla łasuchów - ciasta Michalskich. Ponadto: przejażdżki bryczką, zwiedzanie Nikisza z przewodnikiem i impreza taneczna. Zobacz zdjęcia ...

[madohora]

Odpust Świętej Anny - zdjęcia

cosiestalo.pl/news/lokalne/slask/1633152/odpust-swietej-anny-na-nikiszowcu-%5Bzdjecia%5D

[madohora]

uni.cal24.pl/wp/?p=18673

[madohora]

26.07.2015 niedziela Odpust Parafialny u Babci Anny
Część Liturgiczna:

Msze św. o godz. 8.00, 9.30, 11.00, 17.00 – kolekta odpustowa.
Suma Odpustowa o godz. 11.00 zapraszamy rodziny w strojach regionalnych, sztandary oraz panów do niesienia baldachimu. W czasie Sumy oficjalnie pożegnamy naszych księży wikarych.
Kazania wygłosi ks. dr nauk teologicznych w zakresie teologii moralnej Wojciech Surmiak, adiunkt w Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach,
o godz. 16.00 Uroczyste Nieszpory odpustowe z uszanowaniem relikwii św.Anny
--

[madohora]

W kościele o godz. 18.00 koncert zorganizowany przez Instytucję Promocji i Upowszechniania Muzyki SILESIA w wykonaniu Duetu na flet i harfę.
W godzinach od 10.00 do 20.30 atrakcje na rynku.
Program na scenie na rynku:
- 13.30 – 15.00 Piraci z Karaibów – program dla dzieci,

- 15.00 – 16.00 koncert Orkiestry Dętej Kopalni WIECZOREK,

- 16.00 – 17.30 ,,Łobrozki ze Śląska” – występ kabaretu ANTYKI,

- 17.30 – 18.30 koncert zespołu ŚLONSKO FERAJNA,

- 19.00 – 20.30 koncert zespołu HIGHWAY.

W godzinach 12.00 – 16.00 będzie można oddać krew w ambulansie do poboru krwi Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU - Gazeta.pl - 26.07.2015

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Nasze Miasto - 26.07.2015

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU - Radio Katowice - 26.07.2015

[madohora]

ODPUST 2012

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zawsze na dzień przed odpustem w Nikiszowcu odbywa się uroczysty koncert orkiestry dętej z wieży kościelnej

[madohora]

TRZEBA ZABRAĆ SIĘ DO PRACY

[madohora]

[madohora]

• Orkiestra

[madohora]

GASTRONOMIA MUSI BYĆ

[madohora]

PRZYGOTOWANIA 29.07.2012 GODZINA 9:00

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CHŁAM

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

20 LIPCA ODPUST U ŚWIĘTEJ ANNY

[madohora]

Rok 2012 to jubileuszowy rok dla Parafii św. Anny w Janowie. Parafia a wraz z nią społeczność Nikiszowca i Janowa obchodzą swoje 100-lecie. Jest to więc znakomita okazja do wspólnego świętowania. Już po raz czwarty Odpust obchodzony jest nie tylko jako święto religijne, ale także jako święto integrujące mieszkańców naszej zabytkowej dzielnicy. Jest też okazją do otwarcia się na społeczność całego miasta i regionu, pokazania zarówno niezwykłej architektury jak i aktywnych, życzliwych ludzi.

Odpust jak co roku odbędzie się na Palcu Wyzwolenia. Już od rana będzie można posmakować tradycyjnych śląskich maszketów. Od południa natomiast na dzieci czekać będą atrakcje w postaci zamku dmuchanego, zjeżdżalni, „kecioka”, czyli karuzeli łańcuchowej, trampoliny. Będą też lody i inne łakocie. Pojawią się też Wesołe Clowny i wielkie mydlane bańki. Na scenie pojawi się wielu wykonawców, którzy uświetnią ten dzień. Będzie m.in. Orkiestra Dęta Kopalni Wieczorek i inne zespoły. Na zakończenie jako gwiazda wieczoru wystąpi Gang Marcela.

Na mieszkańców i gości czekać będzie wiele innych atrakcji – będzie rękodzieło, malarstwo, ciasta Michalskich, śląska kuchnia reprezentowana przez lokalnych restauratorów. Już dzień wcześniej w sobotnie po mszy wieczornej o 18:00 popołudnie w Kościele św. Anny odbędzie się święcenie pojazdów a zaraz po nim koncert Orkiestry Dętej Kopalni Wieczorek z wieży kościelnej. Będzie można też zwiedzić Muzeum Historii Katowic i Kościół Św. Anny.
Impreza objęta jest patronatem Prezydenta Miasta Katowice Piotra Uszoka. Jest współfinansowana ze środków Urzędu Miasta w Katowicach. Program Centrum Aktywności Lokalnej w Nikiszowcu współfinansowany jest ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.

[madohora]

Scena:
12.30 Pochód i koncert Orkiestry Dętej KWK Wieczorek
13.30 Koncert zespołu Ligocianie
14.30 Występ Kabaretu-Kapeli Podwórkowej ,,Trzy Ofiary Drogi do Europy”
15.30 Kabaret dla dzieci ,,Wesołe Clowny” oraz pokaz baniek mydlanych
17.00 Występ Magdy DURECKIEJ
18.00 Występ IROXANY
19.00 Występ Zespołu Gang Marcela

Poza sceną: Zjeżdżalnia dmuchana, karuzela, zamek dmuchany, trampolina, ciasta Michalskich, śląska kuchnia, lody, stragany z rękodziełem, malarstwo, „budy” odpustowe, kawiarenki i inne.

ORGANIZATORZY:

Rzymskokatolicka Parafia św. Anny w Janowie
Centrum Aktywności Lokalnej w Nikiszowcu
(działające w ramach MOPS Katowice)

Termin: 29 lipca 2012r.
Godzina: 12:00 – 21:00
Miejsce: Plac Wyzwolenia w Nikiszowcu
Wstęp: wolny

[madohora]

www.dziennikzachodni.pl/artykul/621055,katowice-szykujcie-sie-na-odpust-u-babci-anny-w-nikiszowcu,id,t.html

[madohora]

Na mieszkańców i gości czekać będzie wiele innych atrakcji będzie rękodzieło, malarstwo, ciasta Michalskich, śląska kuchnia reprezentowana przez lokalnych restauratorów. Już dzień wcześniej w sobotnie po mszy wieczornej o 18:00 popołudnie w Kościele św. Anny odbędzie się święcenie pojazdów a zaraz po nim koncert Orkiestry Dętej Kopalni Wieczorek z wieży kościelnej. Będzie można też zwiedzić Muzeum Historii Katowic i Kościół Św. Anny.

PROGRAM IMPREZY:

Scena:
12.30 Pochód i koncert Orkiestry Dętej KWK Wieczorek
13.30 Koncert zespołu Ligocianie
14.30 Występ Kabaretu-Kapeli Podwórkowej ,,Trzy Ofiary Drogi do Europy
15.30 Kabaret dla dzieci ,,Wesołe Clowny oraz pokaz baniek mydlanych
17.00 Występ Magdy DURECKIEJ
18.00 Występ IROXANY
19.00 Występ Zespołu Gang Marcela

Poza sceną: Zjeżdżalnia dmuchana, karuzela, zamek dmuchany, trampolina, ciasta Michalskich, śląska kuchnia, lody, stragany z rękodziełem, malarstwo, budy odpustowe, kawiarenki i inne.

katowice.naszemiasto.pl/imprezy/573303,odpust-u-swietej-anny,id,t.html

[madohora]

Odpust – w teologii katolickiej pojęcie oznaczające darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone co do winy. Odpust może być zupełny, jeśli jest darowaniem całej, przewidzianej przez Boga kary, lub cząstkowy – jeśli jest tej kary zmniejszeniem. Odpust może być udzielony żywym lub zmarłym i dotyczy wyłącznie chrześcijan.

Pojęcie odpustu ściśle związane jest z pojęciami dotyczącymi prawa rządzenia w Kościele i związanym z tym "prawem kluczy" oraz z wiarą w wymianę darów pomiędzy żyjącymi i umarłymi, tzn. obcowanie świętych. W przeciwieństwie do sakramentów, które są łaską i wprowadzają w stan łaski uświęcającej, a także są niezależne od zasług, odpusty są skutkiem zadośćuczynienia.

Z powodu nadużyć, które miały miejsce w historii Kościoła, odpusty stały się jedną z przyczyn wystąpienia Marcina Lutra i reformacji.

[madohora]

edynym dysponentem odpustów w Kościele jest papież. Tylko on może określać warunki jego uzyskania, lub delegować swą władzę w tej materii innym. Delegacja ta nie może być przekazywana dalej, chyba, że ze zgodą papieża.

Starający się o odpust może go uzyskać dla siebie lub dla zmarłego. Nie można uzyskać odpustu dla innego żyjącego. Nie można też uzyskać więcej niż jeden odpust zupełny dziennie.

Odpust uzyskuje się poprzez spełnienie odpowiednich warunków i wykonanie przypisanych odpustowi czynności. Warunkami koniecznymi i wspólnymi dla wszystkich odpustów są:

bycie ochrzczonym i nieekskomunikowanym
bycie w stanie łaski uświęcającej
posiadanie szczerej intencji uzyskania odpustu
wykonanie w określonym czasie i w określonej formie czynności związanych z odpustem

Czynności związane z odpustem mogą być różnorakie. Mogą to być określone modlitwy, określone dobre uczynki lub określone praktyki religijne. Czynności te mogą być ponadto związane z określonym miejscem lub z określonym czasem. Za przykładowe czynności warunkujące uzyskanie odpustu mogą posłużyć:

przyjęcie Pierwszej Komunii Świętej lub pobożny udział w tej ceremonii
pobożne nawiedzenie jednej z czterech rzymskich bazylik większych i odmówienie tam Ojcze nasz oraz wyznania wiary
nawiedzenie cmentarza w dniach od 1 do 8 listopada połączone z modlitwą za zmarłych – odpust ten może być ofiarowany tylko za zmarłych
pobożne przyjęcie, choćby przez transmisję medialną, błogosławieństwa Urbi et Orbi
pobożne nawiedzenie kościoła w dniu jego konsekracji i odmówienie tam Ojcze nasz oraz wyznania wiary

Podstawowe zasady dotyczące uzyskiwania odpustów zawarte są w prawie kanonicznym. Nad właściwym sprawowaniem odpustów czuwa w Kościele trybunał Penitencjarii Apostolskiej, który publikuje również Enchiridion Indulgentiarum, będący swoistym katalogiem odpustów. Ostatnie, czwarte wydanie Enchiridionu ukazało się w lipcu 1999 i związane było z Wielkim Jubileuszem Roku 2000.

[madohora]

Pierwszym znanym odpustem jest odpust udzielony w 1019 przez biskupa Poncjusza z Arles dla pielgrzymów przybywających do opactwa w Montmajour. Następnie, ok. 1063 papież Aleksander II i w 1095 Urban II udzielili odpustu dla wszystkich uczestników wypraw krzyżowych. W 1300 Bonifacy VIII ogłosił pierwszy Rok Jubileuszowy, w związku z którym na mocy bulli Atiquorum habet udzielił odpustu wszystkim pielgrzymującym do grobu Piotra Apostoła.

Pierwszy rok jubileuszowy spełnił oczekiwania duszpasterskie i w związku z tym Klemens VI ogłosił rok 1350 kolejnym jubileuszem. Z tego powodu wydał w 1343 bullę Unigenitus Dei Filius. Bulla ta była nie tylko ogłoszeniem jubileuszu, ale również pierwszym wykładem teologicznym dotyczącym odpustów. Od tamtej pory lata jubileuszowe i odpusty z nimi związane obchodzone są w Kościele regularnie.

Kolejnymi zachowanymi dokumentami dotyczącymi odpustów są akta procesowe zwolenników Jana Wiklefa i Jana Husa z okresu Soboru w Konstancji (1414–1418). Wśród pytań, które stawiano oskarżonym o herezję były również te, które dotyczyły prawa papieża do udzielania odpustu oraz możliwości skorzystania z odpustu w ogóle.
List odpustowy wydany przez Jana Tetzla: W autorytecie wszystkich świętych i w miłosierdziu względem ciebie ja odpuszczam tobie wszystkie grzechy i cofam tobie wszystkie kary na dziesięć dni. Johannes Tietzel
Drzwi kościoła, do których Marcin Luter przybił swoje tezy

Na początku XVI wieku arcybiskupem Magdeburga był Albrecht Brandenburski. Biskup ten zaczął gromadzić majątek i przywłaszczać beneficja w sposób sprzeczny z zasadami. Współpracował z nim ściśle dominikanin Jan Tetzel, który upraszczając doktrynę i działając jako wędrowny kaznodzieja, opracował sposób na gromadzenie zysków przez handel "listami odpustowymi", które nie tylko miały być dowodem odpuszczenia kar doczesnych, ale miały być również gwarancją zbawienia. Takie postępowanie wzbudziło powszechny niesmak i zgorszenie wśród duchownych. 31 października 1517 augustianin Marcin Luter wywiesił na drzwiach kościoła w Wittenberdze 95 tez przeciw "handlowi odpustami". Dzięki wynalazkowi druku tezy szybko rozpowszechniły się w Rzeszy.

W następstwie tych wydarzeń w 1518 papież Leon X wydał bullę Cum postquam, która przypominała właściwą naukę o odpustach. Pisał w niej:

[madohora]

Biskup Rzymu, następca Piotra klucznika i namiestnik Jezusa na ziemi, mocą władzy kluczy otwierających królestwo niebieskie, usuwa u wiernych to, co stanowi przeszkodę w dostępie do Chrystusa, mianowicie winę i karę należną za grzechy uczynkowe; winę – za pośrednictwem sakramentu pokuty, karę zaś doczesną należną za grzechy według sprawiedliwości Boskiej – za pośrednictwem odpustu Kościoła. (...) Kiedy na mocy swej władzy apostolskiej udziela odpustu tak dla żywych, jak i dla umarłych, wówczas rozdziela ze skarbca zasług Jezusa Chrystusa i Świętych. (...) Postanawiamy władzą apostolską i mocą obecnego pisma, że tak powinni wszyscy utrzymywać i głosić pod karą wyłączenia ze społeczności wiernych

[madohora]

Bulla ta została szybko zakwestionowana. Miała bowiem charakter listu prywatnego do ówczesnego legata papieskiego w Niemczech, kardynała Kajetana de Vio. Zabrakło w niej wyraźnego zaprzeczenia nauczaniu Tetzla, nadto papież nie wyraził w niej jasno, że jest to nauczanie ex cathedra. Jesienią 1518 po nieudanych spotkaniach de Vio i Lutra, Mistrz Marcin wystąpił z Kościoła. Dopiero 30 czerwca 1519 w tzw. Liście do Szwajcarów Leon X wyjaśniał, iż miał zamiar podać naukę zawartą w bulli jako obowiązującą.

Pod wpływem uniwersytetów w Kolonii i Louvanium Leon X wydał w 1520 kolejną bullę – Exsurge Domine. Bulla ta uznawała za nieprawowierne 41 zdań Lutra i wzywała go do ich odwołania w ciągu 60 dni. Wśród tych zdań sześć dotyczyło odpustów.

W 1545 zwołany został Sobór Trydencki, który był reakcją Kościoła na reformację. 27 listopada 1563 papież Pius IV, który spodziewał się rychłego nadejścia swojej śmierci, w liście do kardynała Karola Boromeusza prosił o szybkie zakończenie obrad. W nocy z 3 na 4 grudnia zredagowano Dekret o odpustach, który o świcie został przyjęty przez ojców soborowych. Był to jeden z ostatnich dekretów soboru i ograniczał się do zdefiniowania podstaw nauki o odpustach, czyli prawa Kościoła do dysponowania nimi oraz do rzeczywistego pożytku dla korzystających z nich.

Papież Paweł VI wydał w 1967 r. konstytucję apostolską Indulgentiarum Doctrina, w następnym roku uzupełniony przez zawierający szczegółowy wykaz odpustów Enchiridion Induldentiarum. Zniesiono miary czasu odpustów cząstkowych: „Co do odpustu cząstkowego pominięto dawne określenie dni i lat, a wyszukano nową formę czyli miarę, wedle której bierze się pod uwagę samą czynność wiernego, spełniającego dzieło ubogacone odpustem.”[2] Uzasadnieniem jest fakt, iż czas jest właściwością rzeczywistości ziemskiej i trudno o nim mówić w przypadku czyśćca. Konstytucja mówi natomiast o wielkości odpustu cząstkowego, „tym większej, im większa jest miłość działającego i wartość dzieła.”

Konstytucja zasugerowała także zmniejszenie liczby odpustów zupełnych, po to, by bardziej docenić ich wartość. Zniesiono także zasadę toties quoties, czyli możliwość uzyskiwania wielokrotnie w ciągu dnia łaski odpustu przy ponownym spełnieniu warunków. Paweł VI zostawił jeden wyjątek: drugi odpust zupełny można zyskać tego samego dnia w godzinie śmierci.

[madohora]

W pierwszych wiekach ze względu na brak wolności religijnej chrześcijanie nie budowali świątyń, lecz spotykali się w domach. Od IV w. zaczęły pojawiać się kościoły, często w miejscach męczeńskiej śmierci chrześcijan lub nad ich grobami, a więc gdzie istniał kult świętych. Jeśli to nie było możliwe, troszczono się, by w kościele znajdowały się przynajmniej relikwie. W ten sposób kościoły zyskiwały swoich patronów. Dzień, w którym w liturgii wspominano owego patrona, stawał się świętem kościoła i parafii z nim związanej. Wraz z rozwojem nauki o odpustach dołączono możliwość ich zyskiwania w dzień święta patronalnego danego kościoła, a sama uroczystość zyskała miano odpustu parafialnego.

[madohora]

Obecnie odpusty parafialne kojarzą się z zewnętrzną otoczką, na którą składają się wydarzenia religijne (suma odpustowa, strojenie kościoła, procesja), ale także cała otoczka w postaci festynu, kramów z zabawkami i słodyczami itp. (stąd np. zwroty typu "kupić coś na odpuście", "odpustowy" w znaczeniu "tandetny, o małej wartości"). Jest to w pewnym sensie nawiązanie do pochodzenia owego święta, tym niemniej często zatraca ono charakter duchowy. Zapewne dlatego w kazaniach tego dnia przypomina się wiernym o samym patronie oraz o możliwości zyskania odpustu. Ażeby ułatwić świętowanie, wolno obchód liturgiczny ku czci patrona przenieść na najbliższy dzień wolny, np. na niedzielę po właściwym wspomnieniu.

[madohora]

Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca Chrystusa i świętych.

[madohora]

Odpusty parafialne coraz częściej są świętami całych dzielnic i miast

Jakubowe jadło, Jakubowa loteria, Jakubowe ogniska. To tylko niektóre elementy corocznej całodniowej zabawy, jaką dziś w przededniu odpustu po raz jedenasty organizuje parafia św. Jakuba w Szczyrku wraz z Miejskim Ośrodkiem Kultury, Promocji i Informacji. Wczoraj, gdy oficjalnie plac w centrum miasta otrzymywał nazwę św. Jakuba, uroczystości przyglądało się około stu osób. Dziś ludzi będzie więcej. W końcu to święto całego Szczyrku.
- Odpust w tradycji polskiej był zawsze świętem dwóch obliczy - przyznaje Małgorzata Kiereś, góralka z Istebnej, etnograf, dyrektorka Muzeum Beskidzkiego w Wiśle. W pierwszym z nich podkreślano rolę patrona parafii lub ważnego wydarzenia np. budowy kościoła lub założenia parafii. Druga część miała już charakter ludyczny i bardzo wspólnotowy.

- Zabawa towarzyszyła odpustom od pra pra wieków. Przepiękne było też to, że górale mówili, iż "nie idzie się doczekać odpustu" - podkreśla Kiereś.
Wychowany w mysłowickiej dzielnicy Wesoła bp Piotr Greger, biskup pomocniczy diecezji bielsko-żywieckiej przyznaje, że obchodzenie odpustów w porównaniu do tych, jakie pamięta z lat dzieciństwa, trochę się zmieniło.

- Odpust to przede wszystkim uroczystość w kościele związana z przywilejem zyskania odpustu zupełnego, czyli darowania kary doczesnej - zaznacza biskup. - Ale poza tym, po południu był czas na biesiadę w gronie rodziny, sąsiedztwa i parafii. W miejscu do tego przystosowanym były karuzele, strzelnice, takie małe miasteczka atrakcji. To był czas wspólnego świętowania, do którego ludzie specjalnie się przygotowywali. A potem, po takim odpuście, długo się jeszcze o nim mówiło - dodaje.

Ale odpust to nie tylko kwestia straganów. Małgorzata Kiereś przypomina, że odpust był czymś więcej w tradycji ludowej. Przez rok na przykład zbierało się grosze, by na odpuście można było sobie coś kupić. Przyniesienie do domu pamiątki z odpustu było czymś istotnym.

- Dziewczyna czekała na serce (z piernika - red.). To był znak wyrażenia uczucia - przypomina. I dodaje, że w tradycji miało znaczenie, iż stragany rozkładano wokół kościoła. Tam rozkładały się stoiska, na których można było kupić np. gulasz, albo kiełbaski, a zabawa trwała do wieczora.

Karuzele i stragany, na których można było kupić korkowce, zabawki wykonane metodą rękodzieła, szybko zastąpił chiński kicz sprzedawany po kosmicznych cenach. Stare korkowce i kapiszony wyparły hałaśliwe petardy, a wspólną zabawę rodzinny obiad i popołudnie przy grillu. Wprawdzie spotkać można jeszcze gdzieniegdzie stoiska z watą cukrową, ale okazji do zabawy jest zdecydowanie mniej.

Na szczęście powoli wraca się do tradycyjnego świętowania. Wystarczy dobry pomysł, grupa osób chętnych do działania, otwarty na propozycje parafian proboszcz i zaangażowani mieszkańcy. Wtedy łatwiej odpustowi nadać rangę atrakcyjnego dla parafian i gości festynu. W Szczyrku na przykład jest rajd rowerowy, są domowe wypieki, loteria, zabawy dla dzieci i dorosłych oraz koncert muzyczny (w tym roku zagra Gang Marcela).

Z kolei w parafii św. Anny w katowickiej dzielnicy Nikiszowiec tegoroczny odpust to wydarzenie numer jeden w dzielnicy. Parafia świętuje bowiem 100-lecie. Tradycyjnie oprócz religijnych obchodów będą dodatkowe atrakcje, jakie przygotowali organizatorzy z Programu Centrum Aktywności Lokalnej Nikiszowiec. W niedzielę 29 lipca zabawa rozpocznie się już rano. Będzie można skosztować tradycyjnych śląskich maszketów, dzieci pobawią się w zamku dmuchanym i na karuzeli, a mieszkańcy i goście będą mogli kupić wyroby rękodzieła, popróbować ciast Michalskich, lub przysmaków śląskiej kuchni reprezentowanej przez lokalnych restauratorów.

www.dziennikzachodni.pl/artykul/621737,odpusty-parafialne-coraz-czesciej-sa-swietami-calych,id,t.html

[madohora]

Na odpuście św. Anny w Nikiszowcu będą maszkety Magdalena Podsiadło

Parafia Św. Anny, a wraz z nią społeczność Nikiszowca i Janowa, obchodzą swoje 100-lecie. To znakomita okazja do wspólnego świętowania. Już po raz czwarty Odpust obchodzony będzie nie tylko jako święto religijne, ale także jako wydarzenie integrujące mieszkańców tej zabytkowej dzielnicy. Odpust jak co roku odbędzie się 29 lipca na Palcu Wyzwolenia.

Już od rana będzie można posmakować tradycyjnych śląskich maszketów. Od południa natomiast czekać będą atrakcje dla dzieci. Na scenie pojawi się tradycyjnie m.in. Orkiestra Dęta Kopalni Wieczorek (o 12.30 pochód). Na zakończenie jako gwiazda wieczoru wystąpi Gang Marcela. Na mieszkańców i gości czekać będzie wiele innych atrakcji - rękodzieło, malarstwo, ciasta Michalskich, śląska kuchnia reprezentowana przez lokalnych restauratorów, wycieczka z przewodnikiem
Będzie można też zwiedzić Muzeum Historii Katowic i Kościół Św. Anny.

Już dzień wcześniej w sobotnie popołudnie po mszy wieczornej o 18:00 w Kościele św. Anny odbędzie się święcenie pojazdów a zaraz po nim koncert Orkiestry Dętej Kopalni Wieczorek z wieży kościelnej. Szykujcie się.

www.dziennikzachodni.pl/artykul/625313,katowice-na-odpuscie-sw-anny-w-nikiszowcu-beda-maszkety,id,t.html

[madohora]

Nie tylko dla Niki
Odpustowe pierniki

[madohora]

PLACUSZKI DLA NIKI

Składniki: 5 łyżek mąki, 10 dag cukru, 10 dag masła, 1 jajo, skórka z pomarańczy, siekane orzechy do posypania

Masło, cukier, mąkę, białko i drobniutko posiekaną skórkę pomarańczową wymieszać dokładnie. Zrobić z tej masy placuszki, posmarować rozbitym żółtkiem, posypać orzechami i piec w gorącym piekarniku na złoty kolor. Zdejmować z blachy po ostudzeniu.

[madohora]

MAKARONIKI

Składniki: 200 g orzechów włoskich, mielonych, 200 g cukru pudru, 60 g sucharków, 4 białka, 150 g masła, 50 g czekolady, 2 łyżeczki rumu

Białka ubić z cukrem pudrem na sztywną pianę, wsypać orzechy i pokruszone sucharki. Z ciasta formować łyżeczką małe placuszki i kłaść na blaszkę wyścieloną papierem do pieczenia. Piec ok. 25 minut w piekarniku nagrzanym do 190 stopni. Powinny być lekko zrumienione, ale w środku zupełnie miękkie. Krem: masło utrzeć z 100g cukru pudru. Pokruszoną czekoladę stopić na parze, przestudzić i dodawać po łyżce do masła. Wlać rum. Makaroniki smarować kremem i składać po dwa.

[madohora]

Sprawa zawsze była jasna
Na Odpuście były ciasta
Ale teraz tak się zdarza
Są też u bram cmentarza

[madohora]

[b]KOKOSANKI[B]

4 białka, 1 szklanka cukru, 30 dag kokosu, skórka z cytryny

Białka ubić następnie dodać cukier, pod koniec ubijania dodać kokos i skórkę z cytryny. Wszystko wymieszać. Na natłuszczoną blachę nakładać łyżeczką i formować stożki. Piec około 20 minut w temperaturze 160 - 170 °C

[madohora]

KRAJANKA MIODOWA

Składniki: 40 dag mąki pszennej, pół szklanki miodu, pół szklanki cukru, 1 jajko, 1 łyżeczka sody oczyszczonej, 1 łyżeczka korzeni, 25 dag nadzienia (marmolada i bakalie)

Miód i cukier zagotować ciągle mieszając roztwór zalać nim mąkę. Dodać jajko, sodę rozpuszczoną w wodzie, wsypać korzenie. Ciasto dobrze wyrobić i rozwałkować na 2 placki o grubości 2 cm, Jeden placek położyć na blachę, wysmarować
tłuszczem, nałożyć nadzienie a drugim plackiem przykryć i piec w średnio gorącym piekarniku 30-40 minut. Po ostudzeniu krajać w kwadraciki.

[madohora]

KRAJANKA MIODOWA Z POLEWĄ CZEKOLADOWĄ

Składniki: 40 dag mąki pszennej, pół szklanki miodu, pół szklanki cukru, 1 jajko, 1 łyżeczka sody oczyszczonej, 1 łyżeczka korzeni, 25 dag nadzienia (marmolada i bakalie)

Miód i cukier zagotować ciągle mieszając roztwór zalać nim mąkę. Dodać jajko, sodę rozpuszczoną w wodzie, wsypać korzenie. Ciasto dobrze wyrobić i rozwałkować na 2 placki o grubości 2 cm, Jeden placek położyć na blachę, wysmarować
tłuszczem, nałożyć nadzienie a drugim plackiem przykryć i piec w średnio gorącym piekarniku 30-40 minut. Po ostudzeniu krajać w kwadraciki. Polewa czekoladowa: Kostka margaryny, cukier, trochę wody, zagotować. Sprawdzić drewnianą łyżką, polewa ma być "na sznurek" Po ostudzeniu polać nią piernik. Można też polać piernik gotową polewą czekoladową

[madohora]

ZIEMNIACZKI

Składniki: 2 szklanki obranych orzechów włoskich, 1 szklanka tartej bułki, 1 cytryna, 1 szklanka cukru, 2 dag kakao

Orzechy zemleć na maszynce. Wycisnąć sok z cytryny a skórkę zetrzeć na tarce. Wszystkie składniki wymieszać dodając ok. pół szklanki zimnej wody. Formować z masy kulki, taczać w grubym cukrze krysztale lub kakao i wkładać do małych
papierowych foremek. Zostawić do wyschnięcia.

Co prawda nie są to odpustowe kartofelki ale robi się je dosyć łatwo i są dobrym dodatkiem do kawy.

[madohora]

Sprawa jest dość jasna
Nie tylko na Odpust są takie ciasta

[madohora]

Na odpust pierniczki
Na święta kokosanki
A potem na sanki

[madohora]

[url=http://www.dziennikzachodni.pl/wiadomosci/katowice/a/art-jarmark-w-katowicach-jarmark-sztuki-na-rynku-w-nikiszowcu-zdjecia,13323308/]JARMARK SZTUKI W NIKISZOWCU - [size-10]Dziennik Zachodni - 09.07.2018[/size][/url].

[madohora]

ART JARMARK NA NIKISZU - Dziennik Zachodni - 09.07.2018

[madohora]

JARMARK ARTYSTYCZNY NA NIKISZU - Silesion - 08.07.2018

[madohora]

Odpust – w teologii katolickiej pojęcie oznaczające darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone co do winy. Odpust może być zupełny, jeśli jest darowaniem całej, przewidzianej przez Boga kary lub cząstkowy – jeśli jest tej kary zmniejszeniem. Odpust może być udzielony żywym lub zmarłym i dotyczy wyłącznie chrześcijan.

[madohora]

Pojęcie odpustu ściśle związane jest z pojęciami dotyczącymi prawa rządzenia w Kościele i związanym z tym "prawem kluczy" oraz z wiarą w wymianę darów pomiędzy żyjącymi i umarłymi, tzn. obcowanie świętych. W przeciwieństwie do sakramentów, które są łaską i wprowadzają w stan łaski uświęcającej, a także są niezależne od zasług, odpusty są skutkiem zadośćuczynienia.

[madohora]

Pierwszym znanym odpustem jest odpust udzielony w 1019 przez biskupa Poncjusza z Arles dla pielgrzymów przybywających do opactwa w Montmajour. Następnie, ok. 1063 papież Aleksander II i w 1095 Urban II udzielili odpustu dla wszystkich uczestników wypraw krzyżowych. W 1300 Bonifacy VIII ogłosił pierwszy Rok Jubileuszowy, w związku z którym na mocy bulli Atiquorum habet udzielił odpustu wszystkim pielgrzymującym do grobu Piotra Apostoła.

Pierwszy rok jubileuszowy spełnił oczekiwania duszpasterskie i w związku z tym Klemens VI ogłosił rok 1350 kolejnym jubileuszem. Z tego powodu wydał w 1343 bullę Unigenitus Dei Filius. Bulla ta była nie tylko ogłoszeniem jubileuszu, ale również pierwszym wykładem teologicznym dotyczącym odpustów. Od tamtej pory lata jubileuszowe i odpusty z nimi związane obchodzone są w Kościele regularnie.

Kolejnymi zachowanymi dokumentami dotyczącymi odpustów są akta procesowe zwolenników Jana Wiklefa i Jana Husa z okresu Soboru w Konstancji (1414–1418). Wśród pytań, które stawiano oskarżonym o herezję były również te, które dotyczyły prawa papieża do udzielania odpustu oraz możliwości skorzystania z odpustu w ogóle.
List odpustowy wydany przez Jana Tetzla: W autorytecie wszystkich świętych i w miłosierdziu względem ciebie ja odpuszczam tobie wszystkie grzechy i cofam tobie wszystkie kary na dziesięć dni. Johannes Tietzel
Drzwi kościoła, do których Marcin Luter przybił swoje tezy

Na początku XVI wieku arcybiskupem Magdeburga był Albrecht Brandenburski. Biskup ten zaczął gromadzić majątek i przywłaszczać beneficja w sposób sprzeczny z zasadami. Współpracował z nim ściśle dominikanin Jan Tetzel, który upraszczając doktrynę i działając jako wędrowny kaznodzieja, opracował sposób na gromadzenie zysków przez handel "listami odpustowymi", które nie tylko miały być dowodem odpuszczenia kar doczesnych, ale miały być również gwarancją zbawienia. Takie postępowanie wzbudziło powszechny niesmak i zgorszenie wśród duchownych. 31 października 1517 augustianin Marcin Luter wywiesił na drzwiach kościoła w Wittenberdze 95 tez przeciw "handlowi odpustami". Dzięki wynalazkowi druku tezy szybko rozpowszechniły się w Rzeszy.

[madohora]

Bulla ta została szybko zakwestionowana. Miała bowiem charakter listu prywatnego do ówczesnego legata papieskiego w Niemczech, kardynała Kajetana de Vio. Zabrakło w niej wyraźnego zaprzeczenia nauczaniu Tetzla, nadto papież nie wyraził w niej jasno, że jest to nauczanie ex cathedra. Jesienią 1518, po nieudanych spotkaniach de Vio i Lutra, ten drugi wystąpił z Kościoła. Dopiero 30 czerwca 1519 w tzw. Liście do Szwajcarów Leon X wyjaśniał, iż miał zamiar podać naukę zawartą w bulli jako obowiązującą.

Pod wpływem uniwersytetów w Kolonii i Louvanium Leon X wydał w 1520 kolejną bullę – Exsurge Domine. Bulla ta uznawała za nieprawowierne 41 zdań Lutra i wzywała go do ich odwołania w ciągu 60 dni. Wśród tych zdań sześć dotyczyło odpustów.

W 1545 zwołany został Sobór Trydencki, który był reakcją Kościoła na reformację. 27 listopada 1563 papież Pius IV, który spodziewał się rychłego nadejścia swojej śmierci, w liście do kardynała Karola Boromeusza prosił o szybkie zakończenie obrad. W nocy z 3 na 4 grudnia zredagowano Dekret o odpustach, który o świcie został przyjęty przez ojców soborowych. Był to jeden z ostatnich dekretów soboru i ograniczał się do zdefiniowania podstaw nauki o odpustach, czyli prawa Kościoła do dysponowania nimi oraz do rzeczywistego pożytku dla korzystających z nich.

Papież Paweł VI wydał w 1967 r. konstytucję apostolską Indulgentiarum Doctrina, w następnym roku uzupełniony przez zawierający szczegółowy wykaz odpustów Enchiridion Indulgentiarum. Zniesiono miary czasu odpustów cząstkowych: „Co do odpustu cząstkowego pominięto dawne określenie dni i lat, a wyszukano nową formę czyli miarę, wedle której bierze się pod uwagę samą czynność wiernego, spełniającego dzieło ubogacone odpustem.”[2] Uzasadnieniem jest fakt, iż czas jest właściwością rzeczywistości ziemskiej i trudno o nim mówić w przypadku czyśćca. Konstytucja mówi natomiast o wielkości odpustu cząstkowego, „tym większej, im większa jest miłość działającego i wartość dzieła.”

Konstytucja zasugerowała także zmniejszenie liczby odpustów zupełnych, po to, by bardziej docenić ich wartość. Zniesiono także zasadę toties quoties, czyli możliwość uzyskiwania wielokrotnie w ciągu dnia łaski odpustu przy ponownym spełnieniu warunków. Paweł VI zostawił jeden wyjątek: drugi odpust zupełny można zyskać tego samego dnia w godzinie śmierci.

[madohora]

Podstawowe zasady dotyczące uzyskiwania odpustów zawarte są w prawie kanonicznym. Nad właściwym sprawowaniem odpustów czuwa w Kościele trybunał Penitencjarii Apostolskiej, który publikuje również Enchiridion Indulgentiarum, będący swoistym katalogiem odpustów. Ostatnie, czwarte wydanie Enchiridionu ukazało się w lipcu 1999 i związane było z Wielkim Jubileuszem Roku 2000.

Jedynym dysponentem odpustów w Kościele jest papież. Tylko on może określać warunki jego uzyskania, lub delegować swą władzę w tej materii innym. Delegacja ta nie może być przekazywana dalej, chyba że ze zgodą papieża.

Każdy wierny może zyskiwać odpusty czy to cząstkowe, czy zupełne albo dla siebie, albo ofiarowywać za zmarłych na sposób wstawiennictwa. Nie można uzyskać odpustu dla innego żyjącego. Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia (wyjątek stanowi chwila śmierci, w której to można uzyskać odpust zupełny, chociażby tego dnia wierny uzyskał już wcześniej inny), natomiast odpust cząstkowy można uzyskać kilka razy dziennie

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Dziennik Zachodni - 25.07.2018

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNy Wyborcza - 26.07.2018

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Radio Katowice - 29.07.2018

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY JUŻ PO RAZ DZIESIĄTY - Silesion - 29.07.2018

[madohora]

Odpust nie jest czymś co zaczęło się dopiero dziesięć lat temu. Kościół Świętej Anny został poświęcony w 1927 roku i od tego czasu już były Odpusty. Odpust jest Świętem Kościelnym a jak to powiedział wczoraj mój znajomy to co się teraz dzieje to nie jest ODPUST to jest ROZPUST. Odpustom oprócz uroczystości kościelnych towarzyszyły stragany początkowo ze świętymi obrazkami, z czasem to się zmieniało. Proszę więc nie pisać, że coś ma dopiero dziesięć lat, bo to jest wierutna bzdura!!!

[madohora]

Jeszcze w latach 80-tych stragany odpustowe ciągnęły się aż do Janowa. A tam stały różnego rodzaju karuzele i to nie jedna jak teraz a co najmniej pięć.

[madohora]

ODPUST U ŚWIĘTEJ ANNY W ULEWIE - Dziennik Zachodni - 29.07.2018

[madohora]

TŁUMY NA ODPUŚCIE MIMO DESZCZU - Wyborcza - 29.07.2018

[madohora]

BURZA W KATOWICACH. NAWAŁNICA W NIKISZOWCU - Dziennik Zachodni - 29.07.2018

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU - TAM ODPUST BYŁ 26 LIPCA - TAK JAK PRZYPADŁO ŚWIĘTEJ ANNY

[madohora]

ODPUSTOWE KRAMY

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

KRAMY ODPUSTOWE NA ULICY ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

Kościół pod wezwaniem św. Anny w Lublińcu (miasto Lubliniec, diecezja gliwicka) - kościół zbudowany w roku 1653 z fundacji Andrzeja Cellariego, odbudowany lub odnowiony w 1754 r., ostatnio w latach 1999 – 2001 z nieznacznym przeniesieniem. Świątynia orientowana, konstrukcji zrębowej, z trójbocznym zamknięciem od wschodu i prostokątną zakrystią konstrukcji zrębowej (dawniej konstrukcji szkieletowej). Dach gontowy z wieżyczką na sygnaturkę, sześcioboczną z latarnią. Wyposażenie barokowe. Kościół leży na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU - Fakt - 30.07.2018

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY NA NIKISZU - Radio Piekary - 17.07.2019

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Moje Katowice - 29.07.2019

[madohora]

KALENDARIUM KOŚCIÓŁKA ŚWIĘTEJ ANNY

1653
Budowa kościoła za bramą miejską, drewniany, orientowany, konstrukcji zrębowej, nakryty gontem, dach dwuspadowy,
4 okna, wew. sufit z desek, ściany malowane, ołtarz główny
św. Anny i dwa boczne – NMP oraz św. Antoniego Padewskiego, ponad dachem dwie wieżyczki – w jednej dzwonek fund.
hr. A. Cellary (w tym czasie kościół parafialny św. Mikołaja był
w rękach protestantów)
1754
Odnowienie – przebudowa – fund. A. de Garnier (2 okna, jeden ołtarz, 1 wieżyczka)
1826/50
Kościół użytkowany przez ewangelików za zgodą biskupa wrocławskiego
1953/55
Remont dachu, wymiana niektórych belek, wzmocnienie ścian pionowymi belkami - lisicami
1992/94
Projekt remontu, uzgadnianie prac
1995
Gromadzenie materiałów bud., drewno z lasu miejskiego 100m3
Remont z przeniesieniem o 10 m na nowe miejsce, nowe fundamenty, ściany z belek z wykorzystaniem starych, dach zabezpieczony papą pod gontami, założenie instalacji elektrycznej, odgromowej, alarmowej. Odnowienie ołtarza (odkrycie herbu fundatora), odnowienie 4 obrazów
26.07. 2004
Poświęcenie kościoła przez Ordynariusza Gliwickiego – Biskupa Jana Wieczorka

[madohora]

Wsiadłam w pociąg zaraz z rana
Bo na Odpust się wybrałam
Tam kościółek jest drewniany
Pod wezwaniem Świętej Anny
Odpust taki jak dawnymi czasy
Nie ma ludzi takiej masy
Spokojniej czas nam płynie, prawie
I na mszy i na zabawie
Coś dla wnuczka i dla babki
Są pierniki i zabawki
I tak powiem w moim guście
Tak powinno być na Odpuście

[madohora]

STRAGANY NA ODPUŚCIE W LUBLIŃCU

[madohora]

STRAGANY NA ODPUŚCIE W LUBLIŃCU

[madohora]

STRAGANY NA ODPUŚCIE W LUBLIŃCU

[madohora]

ODPUST W LUBLIŃCU - STRAGANY

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

NIE BĘDZIE ODPUSTU U BABCI ANNY - www.infokatowice.pl - 24.07.2020

[madohora]

Pojęcie odpustu ściśle związane jest z pojęciami dotyczącymi prawa rządzenia w Kościele i związanym z tym "prawem kluczy" oraz z wiarą w wymianę darów pomiędzy żyjącymi i umarłymi, tzn. obcowanie świętych. W przeciwieństwie do sakramentów, które są łaską i wprowadzają w stan łaski uświęcającej, a także są niezależne od zasług, odpusty są skutkiem zadośćuczynienia.

[madohora]

[madohora]

Z powodu nadużyć, które miały miejsce w historii Kościoła, odpusty stały się jedną z przyczyn wystąpienia Marcina Lutra i reformacji.

[madohora]

[madohora]

Pierwszym znanym odpustem jest odpust udzielony w 1019 przez biskupa Poncjusza z Arles dla pielgrzymów przybywających do opactwa w Montmajour. Następnie, ok. 1063 papież Aleksander II i w 1095 Urban II udzielili odpustu dla wszystkich uczestników wypraw krzyżowych. W 1300 Bonifacy VIII ogłosił pierwszy Rok Jubileuszowy, w związku z którym na mocy bulli Atiquorum habet udzielił odpustu wszystkim pielgrzymującym do grobu Piotra Apostoła.

[madohora]

Pierwszy rok jubileuszowy spełnił oczekiwania duszpasterskie i w związku z tym Klemens VI ogłosił rok 1350 kolejnym jubileuszem. Z tego powodu wydał w 1343 bullę Unigenitus Dei Filius. Bulla ta była nie tylko ogłoszeniem jubileuszu, ale również pierwszym wykładem teologicznym dotyczącym odpustów. Od tamtej pory lata jubileuszowe i odpusty z nimi związane obchodzone są w Kościele regularnie.

[madohora]

Kolejnymi zachowanymi dokumentami dotyczącymi odpustów są akta procesowe zwolenników Jana Wiklefa i Jana Husa z okresu Soboru w Konstancji (1414–1418). Wśród pytań, które stawiano oskarżonym o herezję były również te, które dotyczyły prawa papieża do udzielania odpustu oraz możliwości skorzystania z odpustu w ogóle.

[madohora]

Na początku XVI wieku arcybiskupem Magdeburga był Albrecht Brandenburski. Biskup ten zaczął gromadzić majątek i przywłaszczać beneficja w sposób sprzeczny z zasadami. Współpracował z nim ściśle dominikanin Jan Tetzel, który upraszczając doktrynę i działając jako wędrowny kaznodzieja, opracował sposób na gromadzenie zysków przez handel "listami odpustowymi", które nie tylko miały być dowodem odpuszczenia kar doczesnych, ale miały być również gwarancją zbawienia. Takie postępowanie wzbudziło powszechny niesmak i zgorszenie wśród duchownych. 31 października 1517 augustianin Marcin Luter wywiesił na drzwiach kościoła w Wittenberdze 95 tez przeciw "handlowi odpustami". Dzięki wynalazkowi druku tezy szybko rozpowszechniły się w Rzeszy.

[madohora]

W następstwie tych wydarzeń w 1518 papież Leon X wydał bullę Cum postquam, która przypominała właściwą naukę o odpustach. Pisał w niej:

[madohora]

Biskup Rzymu, następca Piotra klucznika i namiestnik Jezusa na ziemi, mocą władzy kluczy otwierających królestwo niebieskie, usuwa u wiernych to, co stanowi przeszkodę w dostępie do Chrystusa, mianowicie winę i karę należną za grzechy uczynkowe; winę – za pośrednictwem sakramentu pokuty, karę zaś doczesną należną za grzechy według sprawiedliwości Boskiej – za pośrednictwem odpustu Kościoła. (...) Kiedy na mocy swej władzy apostolskiej udziela odpustu tak dla żywych, jak i dla umarłych, wówczas rozdziela ze skarbca zasług Jezusa Chrystusa i Świętych. (...) Postanawiamy władzą apostolską i mocą obecnego pisma, że tak powinni wszyscy utrzymywać i głosić pod karą wyłączenia ze społeczności wiernych

[madohora]

Bulla ta została szybko zakwestionowana. Miała bowiem charakter listu prywatnego do ówczesnego legata papieskiego w Niemczech, kardynała Kajetana de Vio. Zabrakło w niej wyraźnego zaprzeczenia nauczaniu Tetzla, nadto papież nie wyraził w niej jasno, że jest to nauczanie ex cathedra. Jesienią 1518, po nieudanych spotkaniach de Vio i Lutra, ten drugi wystąpił z Kościoła. Dopiero 30 czerwca 1519 w tzw. Liście do Szwajcarów Leon X wyjaśniał, iż miał zamiar podać naukę zawartą w bulli jako obowiązującą.

[madohora]

Pod wpływem uniwersytetów w Kolonii i Louvanium Leon X wydał w 1520 kolejną bullę – Exsurge Domine. Bulla ta uznawała za nieprawowierne 41 zdań Lutra i wzywała go do ich odwołania w ciągu 60 dni. Wśród tych zdań sześć dotyczyło odpustów.

[madohora]

W 1545 zwołany został Sobór Trydencki, który był reakcją Kościoła na reformację. 27 listopada 1563 papież Pius IV, który spodziewał się rychłego nadejścia swojej śmierci, w liście do kardynała Karola Boromeusza prosił o szybkie zakończenie obrad. W nocy z 3 na 4 grudnia zredagowano Dekret o odpustach, który o świcie został przyjęty przez ojców soborowych. Był to jeden z ostatnich dekretów soboru i ograniczał się do zdefiniowania podstaw nauki o odpustach, czyli prawa Kościoła do dysponowania nimi oraz do rzeczywistego pożytku dla korzystających z nich.

[madohora]

Papież Paweł VI wydał w 1967 r. konstytucję apostolską Indulgentiarum Doctrina, w następnym roku uzupełniony przez zawierający szczegółowy wykaz odpustów Enchiridion Indulgentiarum. Zniesiono miary czasu odpustów cząstkowych: „Co do odpustu cząstkowego pominięto dawne określenie dni i lat, a wyszukano nową formę czyli miarę, wedle której bierze się pod uwagę samą czynność wiernego, spełniającego dzieło ubogacone odpustem.” Uzasadnieniem jest fakt, iż czas jest właściwością rzeczywistości ziemskiej i trudno o nim mówić w przypadku czyśćca. Konstytucja mówi natomiast o wielkości odpustu cząstkowego, „tym większej, im większa jest miłość działającego i wartość dzieła.”

[madohora]

Konstytucja zasugerowała także zmniejszenie liczby odpustów zupełnych, po to, by bardziej docenić ich wartość. Zniesiono także zasadę toties quoties, czyli możliwość uzyskiwania wielokrotnie w ciągu dnia łaski odpustu przy ponownym spełnieniu warunków. Paweł VI zostawił jeden wyjątek: drugi odpust zupełny można zyskać tego samego dnia w godzinie śmierci.

[madohora]

[madohora]

Podstawowe zasady dotyczące uzyskiwania odpustów zawarte są w prawie kanonicznym. Nad właściwym sprawowaniem odpustów czuwa w Kościele trybunał Penitencjarii Apostolskiej, który publikuje również Enchiridion Indulgentiarum, będący swoistym katalogiem odpustów. Ostatnie, czwarte wydanie Enchiridionu ukazało się w lipcu 1999 i związane było z Wielkim Jubileuszem Roku 2000.

[madohora]

Jedynym dysponentem odpustów w Kościele jest papież. Tylko on może określać warunki jego uzyskania, lub delegować swą władzę w tej materii innym. Delegacja ta nie może być przekazywana dalej, chyba że ze zgodą papieża.

[madohora]

Każdy wierny może zyskiwać odpusty czy to cząstkowe, czy zupełne albo dla siebie, albo ofiarowywać za zmarłych na sposób wstawiennictwa. Nie można uzyskać odpustu dla innego żyjącego. Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia (wyjątek stanowi chwila śmierci, w której to można uzyskać odpust zupełny, chociażby tego dnia wierny uzyskał już wcześniej inny[5]), natomiast odpust cząstkowy można uzyskać kilka razy dziennie

[madohora]

Warunkami koniecznymi i wspólnymi dla wszystkich odpustów są:

bycie ochrzczonym oraz w stanie łaski uświęcającej
posiadanie przynajmniej ogólnej intencji zyskania odpustu oraz wypełnienie w określonym czasie i we właściwy sposób nakazane czynności, zgodnie z brzmieniem udzielenia danego odpustu

[madohora]

Do uzyskania odpustu zupełnego wymaga się:

wykluczenie wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego
wykonanie czynności związanej z odpustem
odbycie spowiedzi sakramentalnej
przyjęcie komunii eucharystycznej
modlitwa w intencjach papieskich (np. Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo)

[madohora]

Po jednej spowiedzi można uzyskać kilka odpustów zupełnych, natomiast po jednej komunii i jednej modlitwie zyskuje się tylko jeden odpust zupełny

Trzy ostatnie warunki (spowiedź, komunia, modlitwa) można wypełnić na wiele dni przed lub po wykonaniu przepisanej czynności. Wypada jednak, by Komunia św. i modlitwa w intencjach papieskich miały miejsce w tym dniu, w którym wykonuje się wspomnianą czynność związaną z odpustem

W przypadku odpustu cząstkowego wymagane jest jedynie wykonanie czynności i przynajmniej skrucha serca

[madohora]

[madohora]

ARCHIDIECEJZA. SPECJALNY DEKRET W SPRAWIE ODPUSTÓW - Gość - 04.02.2021

[madohora]

Po roku przerwy zapraszamy znów do Nikiszowca na ODPUST U BABCI ANNY, który na stałe wpisał się w kalendarz Miasta Katowice i całego regionu. Odpust to letnia edycja Jarmarku Na Nikiszu, jednego z najbardziej klimatycznych jarmarków w Polsce. Wydarzenie nawiązuje do święta patronki kościoła w Nikiszowcu. Jest jednak przede wszystkim świętem całej społeczności dzielnicy, jednym z symboli udanej zmiany rewitalizacyjnej. Odpust organizowany jest przez Stowarzyszenie Fabryka Inicjatyw Lokalnych we współpracy z Miastem Katowice. Znakiem rozpoznawczym Odpustu i Jarmarku Na Nikiszu jest wysokiej jakości unikalne rękodzieło.

[madohora]

W tym roku Odpust odbędzie się 25 lipca w godz. 10.00-20.00. Spodziewamy się około 125 starannie wyselekcjonowanych wystawców z całej Polski. Na stoiskach zobaczymy więc oryginalne rękodzieło. A dla smakoszy kuchni regionalnej przygotowujemy kilkanaście stoisk z produktami spożywczymi. Planujemy także ogródki restauracyjne, a przed kościołem tradycyjne budy odpustowe ze śląskimi maszketami.

[madohora]

Po raz pierwszy organizujemy nasze wydarzenie w czasie pandemii. Dlatego musimy o tym pamiętać podczas pobytu na Odpuście. Wynikające stąd ograniczenia i nasza ostrożność skłaniają nas do rezygnacji z tradycyjnej sceny. W zamian pod charakterystycznymi „komzonami” czyli arkadami nikiszowieckiego rynku usłyszycie m.in. dźwięki gitar zespołu Nivel, saksofonu Joanny Stasińskiej, akordeonu Macieja Gucika a na Skwerze Zillmanów chóralne głosy Chóru Mieszanego „Ogniwo”. Tam też na Skwerze zapraszamy rodziców z najmłodszymi pociechami na warsztaty muzyczne „EkoMuzyce dla smyka”. Wszystkie dzieci będą mogły pokręcić się na tradycyjnym „kecioku”. Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Katowicach od 12:00 do 16:00 prowadzić będzie zbiórkę krwi. Planujemy także zbiórkę publiczną, której celem będzie zebranie funduszy na czyszczenie murów osiedla Nikiszowiec z graffiti. Dla zwiększenia bezpieczeństwa powiększyliśmy obszar wydarzenia.

[madohora]

Planując dojazd do Nikiszowca najlepiej skorzystać z bezpłatnej linii autobusowej oraz autobusów komunikacji miejskiej. W dniu Odpustu wprowadzona zostanie bowiem specjalna bezpłatna linia autobusowa, która będzie kursować wahadłowo co 15 minut z katowickiego dworca, przez Centrum Przesiadkowe Sądowa i Centrum Przesiadkowe Zawodzie.

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Nasze Miasto - 21.07.2021

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - www.katowice24.info - 26.07.2023

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU - Silesion - 26.07.2023

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU - Radio RMF - 26.07.2023

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU - Śląska Opinia - 27.07.2023

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - www.infokatowicep.pl - 27.07.2023

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - www.misyjne.pl - 27.07.2023

[madohora]

ODPUST U BABCI ANNY - Dziennik Zachodni - 30.07.2023

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU - www.tvp.pl - 30.07.2023

[madohora]

TRWA ODPUST W NIKISZOWCU - Radio Katowice - 30.07.2023

[madohora]

NA BEZPŁATNY AUTOBUS NA IMPREZĘ NA NIKUSZU CZEKAŁY TUMY A KIEROWCA NIE ZATRZYMAŁ SIĘ NA PRZYSTANKU - www.katowice24.info - 31.07.2023

[madohora]

Nikiszowiec widok na Kościół

[madohora]

Nikiszowiec

[madohora]

Odpust zupełny, najprościej mówiąc, uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w całości. Zyskuje się wtedy darowanie całej kary za skutki wywołane przez grzechy już odpuszczone w Sakramencie Pokuty. Oznacza to, że gdyby człowiek zmarł po uzyskaniu odpustu zupełnego - pójdzie prosto do nieba.

[madohora]

Centralnym wydarzeniem jest suma odpustowa, u nas sprawowana o godz. 12.00, którą prowadził specjalnie zaproszony kapłan, a kazania odpustowe głosił też kaznodzieja na tę okoliczność zaproszony. Na odpuście nie wystarcza tylko uczta przy stole w domu, ale trzeba też ucztowania z Chrystusem przy Eucharystycznym stole.

[madohora]

Darowanie kary doczesnej określa się terminem "odpust", którego uzyskanie zakłada szczerą wewnętrzną przemianę oraz wypełnienie przepisanych uczynków. Odpust jest cząstkowy lub zupełny, w zależności od tego, czy uwalnia od kary doczesnej w części lub całości. Paweł VI zniósł odpusty określane konkretnym czasem

[madohora]

Odpust parafialny jest doroczną uroczystością rodziny parafialnej związaną ze świętem patronalnym parafii lub kościoła. Dzień odpustu parafialnego jest także związany z możliwością uzyskania daru duchowego jakim jest odpust zupełny, czyli darowanie wszystkich kar doczesnych za popełnione grzechy.

[madohora]

Warunki uzyskania odpustu zupełnego:

Brak jakiegokolwiek przywiązania do grzechu, nawet powszedniego (jeżeli jest brak całkowitej dyspozycji - zyskuje się odpust cząstkowy) Stan łaski uświęcającej (brak nieodpuszczonego grzechu ciężkiego) lub spowiedź sakramentalna. Przyjęcie Komunii świętej.

[madohora]

100 dni odpustu, czyli zostaną odciążeni od takiej części doczesnych kar za grzechy, za jakie ongiś obowiązywało 100 dni pokuty. Spowiednik mógł dostosować rodzaj pokuty do możliwości grzesznika (np. ciężko pracującemu ująć postu, a dodać modlitwy) i łagodzić ją własnym wstawiennictwem czy umartwieniem

[madohora]

Takie stanowisko zajmuje obecnie obowiązujący wykaz odpustów, który jasno stwierdza, że nikt nie może przekazać osobom żyjącym odpustów jakie sam zyskuje

[madohora]

Uzyskanie odpustu zupełnego jest bezpłatne. Potrzeba za to modlitwy i komunii św. W artykule na stronie Radia Maryja dotyczącym odpustu zupełnego również nie znalazły się informacje dotyczące opłaty za jego uzyskanie

[madohora]

Albrecht raźno zabrał się do dzieła, wynalazł sobie sprytnego sprzedawcę odpustów w osobie dominikanina Jana Tetzla, który miał już doświadczenie na tym polu, sprzedając w swoim czasie odpusty w Zgorzelcu. Działalność Tetzla: Tetzel starał się, aby go wszędzie przyjmowano jako wysłannika Bożego.

[madohora]

w teologii katolickiej pojęcie oznaczające darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone co do winy

[madohora]

Odpust (łac. indulgentia) – w teologii katolickiej pojęcie oznaczające darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone co do winy. Przebaczenie grzechów nie uwalnia od kary doczesnej na ziemi lub w czyśćcu. Przynosi je dopiero odpust, którego udziela Kościół. Można go uzyskać dla siebie lub zmarłego po spełnieniu określonych warunków. Odpust może być zupełny, jeśli jest darowaniem całej, przewidzianej przez Boga kary lub cząstkowy – jeśli jest tej kary zmniejszeniem. Odpust dotyczy wyłącznie chrześcijan.

[madohora]

Pojęcie odpustu ściśle związane jest z pojęciami dotyczącymi prawa rządzenia w Kościele i związaną z tym „władzą kluczy” oraz z wiarą w wymianę darów pomiędzy żyjącymi i umarłymi, tzn. obcowanie świętych. W przeciwieństwie do sakramentów, które są łaską i wprowadzają w stan łaski uświęcającej, a także są niezależne od zasług, odpusty są skutkiem zadośćuczynienia.

[madohora]

Z powodu nadużyć, które miały miejsce w historii Kościoła, odpusty stały się jedną z przyczyn wystąpienia Marcina Lutra i reformacji.

[madohora]

[madohora]

Marcin Luter (niem. Martin Luther; ur. 10 listopada 1483 w Eisleben, zm. 18 lutego 1546 tamże) – niemiecki doktor teologii, mnich augustiański, prezbiter katolicki, inicjator reformacji, tłumacz Biblii, współtwórca luteranizmu. Autor 95 tez, w tym potępiających praktykę sprzedaży odpustów, w których odrzucał możliwość kupienia łaski bożej.

[madohora]

Pisał katechezy i teksty polemiczne, skupiając wokół swoich idei opozycję Kościoła katolickiego. Z grupą współpracowników przełożył Biblię na język niemiecki (Biblia Lutra), był autorem Postylli domowej, Małego i Dużego katechizmu, Artykułów szmalkaldzkich oraz pieśni kościelnych, w tym ewangelickiego hymnu: Warownym grodem jest nasz Bóg.

[madohora]

Podstawę jego nauki stanowią hasła: sola scriptura – jedynie Pismo, sola fide – jedynie wiara, sola gratia – jedynie łaska, solus Christus – jedynie Chrystus, solum Verbum – jedynie Słowo

[madohora]

Kościoły protestanckie uznają Lutra za bohatera wiary, reformatora i odnowiciela Kościoła. Kościoły anglikańskie zaliczają go do grona świętych, obchodząc jego wspomnienie w rocznicę śmierci, 18 lutego. Kościół katolicki ekskomunikował Lutra i jego zwolenników w 1521 roku, lecz część teologów katolickich i hierarchii kościelnej widzi w nim teologa sprzeciwu wobec starego porządku wiary katolickiej, prowadzącego do anarchii kościelnej, którego nauczanie zawierało zarówno słuszne postulaty, uznane przez Sobór watykański II, jak i błędy dogmatyczne.

[madohora]

Rodzice Marcina, Hans Luder wraz z żoną Małgorzatą, ze względów ekonomicznych musieli opuścić rodzinną wieś, gdzie od wielu lat należeli do tzw. dziedzicznych czynszowników. Udali się do Turyngii, ośrodka górnictwa i hutnictwa, gdzie Hans zaczął zarabiać na utrzymanie rodziny początkowo jako górnik, a następnie jako hutnik. Rodzice przez pewien czas mieszkali w Eisleben, w którym urodził się przyszły reformator. Z czasem przeprowadzili się do Mansfeld, gdzie po dorobieniu się niewielkiego majątku Hans Luder stał się właścicielem pieca hutniczego. Lepsza sytuacja materialna umożliwiła mu kształcenie syna. Ojciec Marcina Lutra chciał, by ten został prawnikiem.

[madohora]

12 marca 1488 roku, gdy ukończył 4 i pół roku, prawdopodobnie zaczął chodzić do szkoły, czego nigdy dobrze nie wspominał. Do 1505 roku miał czterech braci i tyleż samo sióstr.

[madohora]

Wprawdzie Luter wspominał, że jego ojciec był „wesołym kompanem, zawsze skorym do żartów i rozrywki”, jednak rodziców charakteryzował jako surowych do tego stopnia, że ojciec zbił go aż do krwi za kradzież orzecha. J.M. Todd podaje, że Luter darzył ojca szacunkiem połączonym z lękiem[8], wnioskując, że charakterystyka duchowych relacji z Jezusem była odzwierciedleniem jego stosunków z ojcem. Uważa się powszechnie, że miał dość dobre dzieciństwo, nieodróżniające się od innych. Wyrastał w atmosferze religii praktykowanej w sposób raczej powierzchowny i rytualny, co w dorosłym życiu surowo potępił.

[madohora]

Oszczerstwo przypisywane polemiście katolickiemu Johannesowi Cochläusowi głosiło, że matka Lutra była służącą w łaźni, a Marcin był owocem jej związku z diabłem

[madohora]

Według Detricha Emme wszystko wskazuje na to, że w tym czasie Marcin Luter miał żonę i dziecko. Sugerują to wypowiedzi Heronymusa Dungersheima, jedno z kazań Marcina Lutra z 1526 oraz mowy biesiadne – przez niektórych kwestionowane jako rzetelne – w których mówił jak trudna była to dla niego rozłąka

[madohora]

Po odbyciu edukacji w szkole miejskiej w Mansfeld i szkoły parafialnej w Eisenach, na przełomie kwietnia i maja 1501 roku, w wieku osiemnastu lat Marcin rozpoczął studia na uniwersytecie w Erfurcie, początkowo na wydziale nauk wyzwolonych, które ukończył w styczniu 1505 jako magister filozofii, a następnie od 20 maja, zgodnie z życzeniem ojca kontynuował je na wydziale prawa. Wybór Erfurtu jako miejsca edukacji wiązał się z tym, że pomimo iż do Lipska było z Mansfeld bliżej, to założony na wzór uniwersytetu praskiego Uniwersytet w Erfurcie był w tamtych czasach sławniejszy, zaś szczególnie dobrą sławą cieszył się wydział prawniczy, a taką karierę wybrał dla swojego syna Hans Luder. Erfurcki uniwersytet był nowoczesną uczelnią – rozwijała się na nim tzw. via moderna, nowa szkoła nominalizmu, silne były też wpływy humanizmu. Ockhamistami i nominalistami byli nauczyciele filozofii Lutra, Bartholomäus Arnoldi z Usingen i Jodocus Trutfetter z Eisenach

[madohora]

17 lipca 1505 roku Marcin Luter wstąpił do zakonu augustianów. Bezpośrednią przyczyną decyzji było – według jego własnej relacji – ślubowanie, które złożył w śmiertelnej trwodze 2 lipca tegoż roku, powalony na ziemię piorunem podczas burzy pod Stotternheim. Z pewnością poprzedzały ją wcześniejsze duchowe rozterki. Motywacje Lutra nie są dokładnie znane, istnieje wokół nich wiele spekulacji. Domniemuje się, że znaczący wpływ miała świadomość osobistej grzeszności i obawa przed Sądem Ostatecznym (podsycana przez literaturę i sztukę religijną), podczas gdy życie zakonne oferowało możliwość osiągnięcia moralnej doskonałości i zapewnienia sobie łaski Bożej

[madohora]

Inne przyczyny wstąpienia do klasztoru przedstawia niemiecki prawnik Dietrich Emme w książce „Marcina Lutra droga do klasztoru”. Według jego ustaleń (m.in. na podstawie mów biesiadnych Lutra zapisanych przez współbiesiadników), tenże wstąpił do klasztoru, aby uniknąć procesu, grożącego mu w następstwie pojedynku z przyjacielem, który poniósł śmierć w jego wyniku. Pozostając w zakonie nie mógł być ścigany, gdyż chronił go tzw. azyl kościelny. Emme twierdzi, iż „wielu badaczy stoi na stanowisku, że nie należy podważać tradycyjnego obrazu Lutra, aby nie narażać na niebezpieczeństwo ekumenicznego dialogu Kościołów”. Tezy Emme nie zostały przyjęte przez badaczy Lutra, zarówno ewangelickich, jak i katolickich, ze względu na brak solidnych dowodów. Reprezentujący stanowisko katolickie Otto Hermann Pesch uważa, że Emme jest głuchy na krytykę i wydobywa swoje argumenty z „kontrreformacyjnego lamusa”

[madohora]

Zdaniem Grzegorza Kucharczyka decyzja wstąpienia do klasztoru była raczej wynikiem impulsu niż dojrzałej refleksji. Luter miał powiedzieć: „Zostałem mnichem wbrew ojcu, matce, Bogu i diabłu”. Wybór padł na klasztor augustianów eremitów o najsurowszej regule. Po odbyciu postulatu i nowicjatu, 4 kwietnia 1507 przyjął święcenia kapłańskie w katedrze w Erfurcie, a mszę św. prymicyjną odprawił 2 maja, przystępując do ołtarza z wielką trwogą, wynikającą ze świadomości stawania przed obliczem Boga, jednocześnie dopuszczając się kilku uchybień liturgicznych. Przybyły na uroczystość ojciec, podczas obiadu chłodno wypomniał synowi nieposłuszeństwo jego woli. W 1508 Luter został przeniesiony do klasztoru w Wittenberdze, obejmując stanowisko wykładowcy filozofii moralnej na nowo założonym uniwersytecie. Jednocześnie kontynuował studia teologiczne. Młody uniwersytet był bardziej zróżnicowany teologicznie niż jednoznacznie nominalistyczny Uniwersytet w Erfurcie. Kolega Lutra, Andreas Karlstadt był tomistą, podobnie jak Staupitz, który pozostawał także pod wpływem mistyki niemieckiej. Luter po pięciu miesiącach uzyskał tytuł bakałarza Pisma Świętego, po czym jesienią 1509 jako sentencjariusz, uprawniony do wykładania Sentencji Piotra Lombarda powrócił do Erfurtu.

[madohora]

W październiku 1510 roku wyjechał do Rzymu, aby odwołać się do papieża Juliusza II od decyzji prowincjała saskiej kongregacji Staupitza, nakazującej podniesienie ogólnego poziomu obserwancji. Wrócił zdruzgotany zastanym obrazem tj. papieża prowadzącego wojny, bezceremonialnego stylu bycia księży, bluźnierczego żonglowania sakramentami, czy wreszcie praktyki odprawiania w pośpiechu siedmiu mszy świętych przy jednym ołtarzu. Oburzony Luter relacjonował, że pewien ksiądz, widząc, że odprawił dopiero jedną trzecią swojej mszy, poganiał go słowami: „Pośpiesz się! Inni czekają!” Podróż do Rzymu nie miała większego wpływu na rozwój poglądów teologicznych Lutra, jednakże zgromadzone doświadczenia ukształtowały jego późniejszą postawę w walce z papiestwem.

[madohora]

Po powrocie z Rzymu, za zgodą Staupitza udał się do Wittenbergi, obejmując profesurę biblistyki. W 1512 jako doktor Pisma św. złożył przysięgę, że ze wszystkich sił będzie bronił prawdy ewangelicznej, co krzepiło go w późniejszych walkach. W tym czasie prowadził wykłady, głównie na temat Psalmów, listów do Rzymian i Galatów, jednocześnie ucząc się języka greckiego i hebrajskiego, co okazało się bardzo przydatne w późniejszych pracach nad tłumaczeniem Biblii.

[madohora]

Wstąpienie do klasztoru nie zakończyło niepokojów Lutra, w tym okresie uległy one nawet spotęgowaniu. Nic nie wskazuje, by popełnił jakieś szczególnie ciężkie grzechy, za grzech zasadniczy uważał pychę dążącą do uzyskania znaczenia przed Bogiem. Niepokoje te potęgowała teologia ockhamistyczna, mówiąca o majestatycznym Bogu domagającym się od człowieka doskonałej sprawiedliwości, a jeszcze bardziej nauka Augustyna o predestynacji, która powodowała w Lutrze wątpliwości, czy jest przeznaczony do zbawienia. Klasyczne metody, jakie zakon stosował wobec skrupulantów, nie dawały rezultatów. Trwalszy okazał się wpływ Staupitza, który zalecił mu patrzeć na Jezusa nie jako na sędziego, ale Zbawiciela oraz odwiódł go od nieustannego rozmyślania nad zasługą i zadośćuczynieniem za grzechy. Staupitz rozbudził w Lutrze również zainteresowanie mistyką niemiecką. Luter odnalazł, przestudiował i w 1516 r. wydał dzieło nieznanego autora pt. Theologia deutsch („Teologia niemiecka"). Badacze nie są zgodni, w jakim stopniu mistyka wpłynęła na duchowy rozwój Lutra, pewne jest, że nie uległ on niektórym jej tendencjom, np. skłonności do panteizmu.
W późniejszym okresie Luter negatywnie ustosunkował się do mistyki, choć od Johannesa Taulera na trwałe przejął istotny element swej teologii, jaką jest teologia krzyża (theologia crucis)

[madohora]

Niepokój ustał, kiedy Luter stwierdził, że kiedy Pismo Święte mówi o sprawiedliwości, ma na myśli sprawiedliwość darowaną człowiekowi z łaski Bożej, którą przyjmuje się przez wiarę. Człowiek zostaje uznany za sprawiedliwego, choć sam na to nie zasługuje. Trudno określić, kiedy w życiu Lutra doszło do tego duchowego przełomu. Sam Luter w swej autobiografii z 1545 stwierdził, że stało się to, gdy po raz drugi wykładał Księgę Psalmów, a więc w latach 1518–1519. Jednak pewne sformułowania, przypominające późniejsze poglądy Lutra, znajdują się już w wykładach na temat Psalmów z okresu 1513–1515. Starsi badacze przesuwali datę nawet do 1508–1511, co wydaje się mało prawdopodobne, gdyż kontakty Lutra ze Staupitzem nie były wtedy znaczące. Podstawy reformacyjnej teologii usprawiedliwienia, w tym zasadę, że człowiek wierzący jest jednocześnie grzeszny i usprawiedliwiony (simul iustus et peccator), znajdują się w wykładach Lutra na temat Listu do Rzymian z lat 1515–1516, choć zdaniem Franza Laua nie można się w nich dopatrzyć śladów wielkiego duchowego przeżycia. Wykłady na temat Listu do Hebrajczyków z 1517 świadczą, że Luter był wówczas już pewny swojego zbawienia

[madohora]

[madohora]

Powodem pierwszego otwartego sporu Lutra z Kościołem katolickim były odpusty, które w 1516 ustanowił Leon X. Dochód z ich sprzedaży był przeznaczony po połowie na budowę nowej bazyliki św. Piotra w Rzymie i spłatę długu zaciągniętego w banku Fuggera przez komisarza odpustowego w Niemczech, arcybiskupa Moguncji i Magdeburga, Albrechta Hohenzollerna. Handel odpustami, od dawna praktykowany, opierał się głównie na założeniu, że Chrystus i święci podczas swego życia na ziemi, więcej dobrego zrobili niż im było potrzeba do zbawienia. Nadmiar mógł zatem służyć innym do otrzymania życia wiecznego, a papież miał władzę udzielania uczynków łaski ze skarbca świętych. Sprzeciw Lutra wzbudzało to, że odpust otrzymywało się za pieniądze, przez co uzyskane w ten sposób odpuszczenie kar za grzechy dalekie było od uczucia prawdziwej pokuty i żalu, a miejsce wiary zajmowała opłata pieniężna i niepotrzebne stało się głoszenie o Jezusie Chrystusie.

[madohora]

Pośród sprzedawców odpustów wyróżniał się kaznodzieja odpustowy, dominikanin Johann Tetzel, który w szczególnie jarmarczny sposób sprzedawał listy odpustowe. Głosił, że czerwony krzyż odpustowy z herbem papieża więcej znaczy niż krzyż Golgoty, że pokuta i żal za grzechy są niepotrzebne tym, którzy kupili listy odpustowe: „Skoro pieniądz w szkatule zadzwoni, duszę z czyśćca do nieba wygoni”.

[madohora]

Najistotniejsze dla przyszłej reformacji stwierdzenia zawarte były w poniższych tezach:

Teza 1: Gdy Pan i Mistrz nasz Jezus Chrystus rzecze: „pokutujcie”, to chce, aby całe życie wiernych było nieustanną pokutą.
Teza 36: Każdy chrześcijanin, który za grzechy żałuje prawdziwie, ma i bez listu odpustowego zupełne odpuszczenie kary i winy.
Teza 62: Istotny, prawdziwy skarb Kościoła to święta ewangelia chwały i łaski Bożej.
Teza 71: Kto przeciw prawdzie apostolskiego odpustu mówi, niech będzie przeklęty

[madohora]

Początkowo papież Leon X nie zwracał specjalnie uwagi na wystąpienie Lutra, widząc w nim tylko zatarg mnichów, ale gdy spór zaczął przybierać coraz ostrzejsze formy, wezwał Lutra, by stawił się w Rzymie i usprawiedliwił z czynionych mu zarzutów. Protektor Lutra, elektor saski, bojąc się o życie swojego protegowanego, zrobił wszystko, aby do przesłuchania doszło w Augsburgu. W 1518 Luter stanął przed obliczem legata papieskiego, kardynała Kajetana, który zażądał od niego bezwarunkowego odwołania błędów, oświadczając, że w żadne dysputy wdawać się nie chce, co spotkało się z odmową ze strony Lutra.

[madohora]

W czerwcu 1519 w Lipsku, w zorganizowanej przez legata papieskiego Johanna Ecka dyspucie uczestniczył między innymi również Marcin Luter. Mnich, występujący dotąd tylko przeciwko nadużyciom odpustowym, doszedł do przekonania, że nie wystarczy zmiana pewnych aspektów życia kościelnego, ale że konieczna jest gruntowna, daleko idąca naprawa Kościoła. Czynnie go wspierającym w tych poglądach był niemiecki humanista Filip Melanchton, który dalsze swoje życie ściśle związał z reformacją. W trakcie dysputy Luter zaprzeczył twierdzeniu, że prymat papieża jest uzasadniony w Piśmie Świętym. Stwierdził, że sobory mogą się mylić, a tylko Biblia jest nieomylna. Takie stanowisko spowodowało, że Eck przerwał dysputę, pojechał do Rzymu i stamtąd przywiózł bullę Exsurge Domine papieża Leona X, wydaną 15 czerwca 1520 roku przeciwko Lutrowi, który początkowo wątpił w jej prawdziwość. Pisma Lutra miały być spalone, a on sam i jego zwolennicy w ciągu dwóch miesięcy mieli pojednać się z papieżem, w przeciwnym wypadku miały ich spotkać wszelkie konsekwencje ekskomuniki.

[madohora]

W odpowiedzi Luter ogłosił swoje trzy, przygotowane jeszcze przed klątwą pisma: O naprawie stanu chrześcijańskiego, O niewoli babilońskiej Kościoła, O wolności chrześcijanina. W pismach tych przeciwstawił się ostro papieskiej supremacji, poddał krytyce wszelkie nauki i objawy życia kościelnego nie znajdujące według niego potwierdzenia w Biblii. Wreszcie, 10 grudnia 1520 na przedmieściach Wittenbergi, w obecności licznie zgromadzonych studentów, profesorów i ludu spalił na stosie papieskie księgi prawnicze wraz z bullą (o czym początkowo nikt nie wiedział). Wkrótce potem, 3 stycznia 1521 papież Leon X ekskomunikował Lutra.

[madohora]

Sprawę Lutra miał rozstrzygnąć sejm Rzeszy w Wormacji, na obrady którego udał się po otrzymaniu listu żelaznego, gwarantującego mu nietykalność. Trwający cztery miesiące zjazd w Wormacji był nie tylko sejmem Rzeszy, ale swoistą europejską „konferencją na szczycie”. Oprócz dwóch papieskich nuncjuszy obecni byli przedstawiciele Burgundii, Hiszpanii, Sabaudii, Wenecji, Danii, Polski, Węgier, Francji i Anglii. Cesarz Rzeszy Niemieckiej Karol V miał większe troski niż „niejaki brat Marcin”: kłopoty w Hiszpanii, plany wojny w Italii, marzenia o odzyskaniu Burgundii, co wiązało się z nieuniknioną wojną z Francją.

[madohora]

Odnośnie do Lutra, którego nazwiska nawet nie znał, planował załatwić sprawę krótko – edyktem, nie wdając się w żadne dyskusje. Gdy w trakcie przesłuchania okazało się, że ponownie wezwano Lutra jedynie do odwołania jego nauki i nikt nie zamierza rozmawiać z nim o jej słuszności lub niesłuszności, Luter odpowiedział:

[madohora]

Sprawę Lutra miał rozstrzygnąć sejm Rzeszy w Wormacji, na obrady którego udał się po otrzymaniu listu żelaznego, gwarantującego mu nietykalność. Trwający cztery miesiące zjazd w Wormacji był nie tylko sejmem Rzeszy, ale swoistą europejską „konferencją na szczycie”. Oprócz dwóch papieskich nuncjuszy obecni byli przedstawiciele Burgundii, Hiszpanii, Sabaudii, Wenecji, Danii, Polski, Węgier, Francji i Anglii. Cesarz Rzeszy Niemieckiej Karol V miał większe troski niż „niejaki brat Marcin”: kłopoty w Hiszpanii, plany wojny w Italii, marzenia o odzyskaniu Burgundii, co wiązało się z nieuniknioną wojną z Francją.

[madohora]

Odnośnie do Lutra, którego nazwiska nawet nie znał, planował załatwić sprawę krótko – edyktem, nie wdając się w żadne dyskusje. Gdy w trakcie przesłuchania okazało się, że ponownie wezwano Lutra jedynie do odwołania jego nauki i nikt nie zamierza rozmawiać z nim o jej słuszności lub niesłuszności, Luter odpowiedział:

[madohora]

Odwołać nie mogę, chyba by mi kto z Pisma Świętego dowiódł, że błądziłem. (...) Tu stoję, inaczej nie mogę, niech mi Bóg dopomoże. Amen”.

[madohora]

Wykorzystując wyjazd protektora Lutra, elektora saskiego, jak i większości jego zwolenników, 26 maja 1521 roku cesarz Karol V ogłosił edykt wormacki, uznający Marcina Lutra za heretyka i skazujący go oraz jego zwolenników na banicję. W sytuacji, gdy Sejm Rzeszy skurczył się i formalnie nie miał prawa do podejmowania uchwał, edykt opatrzono datą 8 maja, by nadać mu pozory legalności. Od tej chwili każdy, kto schwytał Lutra lub któregoś z jego zwolenników, mógł bezkarnie ich zabić.

[madohora]

Blisko 500 lat później z ust papieża Jana Pawła II padły następujące słowa:

[madohora]

Istotnie, naukowe badania uczonych, tak ewangelickich, jak i katolickich, badania, w których już osiągnięto znaczną zbieżność poglądów, doprowadziły do nakreślenia pełniejszego i bardziej zróżnicowanego obrazu osobowości Lutra oraz skomplikowanego wątku rzeczywistości historycznej, społecznej, politycznej i kościelnej pierwszej połowy XVI wieku. W konsekwencji została przekonująco ukazana głęboka religijność Lutra, którą powodowany stawiał z gorącą namiętnością pytania na temat wiecznego zbawienia. Okazało się też wyraźnie, że zerwania jedności Kościoła nie można sprowadzać ani do niezrozumienia ze strony Pasterzy Kościoła katolickiego, ani też jedynie do braku zrozumienia prawdziwego katolicyzmu ze strony Lutra, nawet jeśli obydwie te okoliczności mogły odegrać pewną rolę. Podjęte rozstrzygnięcia miały głębokie korzenie. W sporze na temat stosunku między wiarą a tradycją wchodziły w grę sprawy najbardziej zasadnicze, odnoszące się do właściwej interpretacji i recepcji wiary chrześcijańskiej, sprawy zawierające w sobie potencjalność podziału Kościoła, nie dającego się wytłumaczyć samymi racjami historycznymi

[madohora]

Aby ocalić Marcina Lutra od prześladowań, Fryderyk Mądry upozorował napad na niego i jego porwanie, a następnie pod przybranym imieniem rycerza Jerzego ukrył na zamku w Wartburgu. W tym odosobnieniu spędził Luter w sumie 10 miesięcy, a w trakcie pobytu tam studiował język hebrajski i grecki, przekładał psalmy, pisał traktaty. Przede wszystkim jednak dokonał w 1522 tłumaczenia na język niemiecki Nowego Testamentu, jako pierwowzoru używając tekstu greckiego. Dokonał tego wspólnie z innymi wybitnymi językoznawcami (Jan Bugenhagen, Justus Jonas, Creuziger, Georg Roerer – korektor), a zwłaszcza z Aurogallusem i Melanchtonem. Tłumaczenie publikowano we fragmentach aż do 1535, kiedy to Luter przełożył całą Biblię, udostępniając w ten sposób wszystkim jej tekst. Tam powstała również postylla, czyli zbiór kazań na każdy dzień roku kościelnego. Cała ta jego praca dała podwaliny nauki ewangelickiej.

[madohora]

Do opuszczenia kryjówki zmusiły go rozruchy, jakie wybuchły w Wittenberdze, a które wywołało radykalne skrzydło reformatorów, domagające się natychmiastowego zniesienia mszy, usunięcia wizerunków świętych z kościołów, wprowadzenia komunii pod dwiema postaciami, posuwając się przy tym do czynów obrazoburczych. Drogą codziennych kazań i spotkań udało mu się uśmierzyć tumult i znieść przedwczesne reformy. Przeciwstawiając się średniowiecznemu stosunkowi kościoła do państwa, głosił, że istnienie władzy świeckiej jest zgodne z porządkiem Bożym, dając tym podstawy, na których w XVIII w. oparła się nowoczesna idea państwa.

[madohora]

Na bazie niezadowolenia społecznego i częściowo pod wpływem błędnie rozumianej nauki Lutra o wolności chrześcijańskiej, w 1525 wybuchła w Niemczech wojna chłopska. Początkowo Luter usiłował pośredniczyć i wstawiał się za umiarkowanymi żądaniami chłopów, gdy jednak chłopi dopuszczali się zbrodni, wezwał, aby w sprawę wdała się władza państwowa. Ostateczna bitwa miała miejsce pod Frankenhausen, gdzie doszło do zupełnego pogromu zbuntowanego chłopstwa i pogromu wziętych do niewoli chłopów, pomimo próśb Lutra, aby z tymi, którzy się poddali, obejść się pobłażliwie. Łącznie w czasie wojny chłopskiej zginęło ok. 150 tys. osób.

[madohora]

W 1526 roku dla obrony wiary zawarte zostało przymierze torgawskie książąt i miast ewangelickich, co wywołało obawy katolików. Na obradach sejmu Rzeszy w Spirze w 1529 roku stany katolickie uchwaliły wiernie trwać przy edykcie wormackim, zabroniły wprowadzania w krajach katolickich reformacji, znoszenia mszy, zabraniały poddanym pod groźbą kary przyjmować wiarę ewangelicką. Ewangelicy złożyli od tej uchwały protest, co przyniosło im szydercze przezwisko protestantów, które dzisiaj straciło pierwotne pejoratywne znaczenie i stało się nazwą dla wszystkich kościołów wywodzących się z reformacji.

[madohora]

W 1530 roku na sejmie w Augsburgu ewangelicy przedłożyli cesarzowi Wyznanie augsburskie, będące wykładem nauki reformatorów. Ponieważ ze względu na banicję z 1521 Luter nie mógł być obecny na sejmie, główny ciężar w jej opracowaniu spoczął na Melanchtonie, który kolejne projekty swej pracy wysyłał do Lutra w celu konsultacji.

[madohora]

[madohora]

Wprawdzie sejm nie przyjął konfesji, ale już w następnym roku zgromadzeni w Schmalkalden książęta protestanccy zawarli między sobą przymierze ochronne. Cesarz, widząc, że nie jest w stanie rozbić jedności luteran, zawarł z nimi w 1532 pokój religijny, na mocy którego nie otrzymywali oni wprawdzie zupełnej wolności religijnej, ale uzyskali względne poczucie spokoju i bezpieczeństwa. Umożliwiło to dalsze szerzenie się reformacji, która objęła całe północne Niemcy i księstwo wirtemberskie.

[madohora]

Aby odpowiedzieć papieżowi na jego plany zwołania soboru, na którym zamierzał on zażądać od wszystkich władców państw Rzeszy Niemieckiej bezwzględnego podporządkowania się Rzymowi, elektor Saski zlecił Lutrowi przygotowanie odpowiedzi. W ten sposób w 1537 powstały napisane w ostrym tonie Artykuły szmalkaldzkie, w których jeszcze raz potwierdzone zostało, że ewangelicy odrzucają władzę papieską jako niepotwierdzoną w Piśmie Świętym i żądają pełnej niezawisłości od papieża. Konfesja Augsburska oraz pierwsza część artykułów szmalkaldzkich, mówiąca o Bożym majestacie, są zgodne w ogólnym zarysie z teologią katolicką. Sformułowania w drugiej i trzeciej części artykułów, dotyczące urzędu i dzieła Chrystusa, dzielą Kościół ewangelicki od Kościoła katolickiego, któremu przewodzi papież.

[madohora]

Marcin Luter, pomimo że był autorem licznych dzieł religijnych, nie stworzył spójnego systemu teologicznego. Był jedynie twórcą ogólnych zarysów teologii reformacyjnej i drogowskazem dla następnych pokoleń protestantów. Podstawową zasadą protestantyzmu, której Luter dał początek jest darmowość zbawienia: zbawienie nie jest dziełem lub uczynkiem człowieka, lecz łaską, czystym darem od Boga, dostępnym jedynie dzięki wierze. Zasadę tę najlepiej ukazują jego dwa dzieła: traktat O wolności chrześcijańskiej oraz Duży Katechizm. Są one dotąd podstawowymi źródłami teologii protestanckiej. Inne jego dzieła, jak interwencyjny traktat O niewoli babilońskiej Kościoła czy Komentarz do Listu do Rzymian są czytane raczej przez wąski krąg zainteresowanych historią myśli protestanckiej. Zasadę darmowości zbawienia Luter zawarł w hasłach, które się wzajemnie dopełniają: „zbawienie w łasce” (sola gratia) oraz „usprawiedliwienie w wierze” (sola fide). Odczytał je z Pisma Świętego, jednak odczytanie to było możliwe dzięki osobistym zmaganiom i religijnej intuicji

[madohora]

Jego teologiczna myśl została następnie wyrażona w pięciu podstawowych zasadach protestantyzmu: jedynie Pismo Święte, jedynie wiarą, jedynie łaską, jedynie Chrystus, jedynie Bogu chwała.

[madohora]

Podstawą wiary i chrześcijańskiego życia w Kościele średniowiecznym była tradycja, która spychała na dalszy plan przekaz biblijny. Luter nie negował tradycji, ale sprzeciwiał się jednak stanowczo wszystkim jej elementom, których nie można było wywieść bezpośrednio z Pisma Świętego. Za Słowo Boże uważał jedynie Biblię, bo tylko ona prowadzi do Chrystusa i umożliwia poznanie jego zbawczej mocy. Zdaniem Lutra, jedynie tak pojmowane Boże słowo należy uznać za rozstrzygające w dziele zwiastowania, a bezprawne są próby formułowania artykułów wiary na podstawie ludzkich orzeczeń.

[madohora]

Luter nauczał, że Kościół jest wszędzie tam, gdzie zwiastuje się Słowo Boże, i to z niego rodzi się społeczność Kościoła, a na autentyczność Kościoła i społeczności świętych nie mają wpływu zewnętrzne przejawy kultu i wielowiekowa nawet tradycja, ale fakt zwiastowania Słowa Bożego. Kładąc wielki nacisk na zwiastowanie Ewangelii, spowodował, że reformacja utożsamiana jest przez jej zwolenników z historią walki o właściwe miejsce dla Ewangelii w życiu i Kościele.

[madohora]

Hasło to mówi o tym, że człowiek zostaje usprawiedliwiony jedynie w wierze (sola fide). Marcin Luter w Artykułach szmalkaldzkich wyraził przekonanie, że jest to doktryna chrześcijańska, bez której wszystko zostaje utracone

[madohora]

Od początku kwestia rozumienia formuły sola fide stanowiła pewną trudność. Krytyka ze strony teologów Kościoła dostrzegała w nauczaniu Lutra i reformatorów doktrynę antyrealistyczną, negującą realną przemianę grzesznika w świętego. Pewne jego stwierdzenia wskazywały, że rozumiał zbawczy skutek usprawiedliwienia człowieka w wierze jako coś zewnętrznego w stosunku do jego grzeszności. Chrystus na sądzie Bożym przedstawia Ojcu swoją sprawiedliwość krzyża, zamiast niesprawiedliwości grzesznego człowieka. Takie rozumienie usprawiedliwienia zastępczego przez wiarę nazywano swego rodzaju teologiczną, legalistyczną fikcją, prawnym zabiegiem. Jednak, według Simeona Zahla, szersza lektura wypowiedzi Lutra zdecydowanie nie potwierdza słuszności krytyki. Zarówno w jego pismach, jak i np. Melanchtona, można znaleźć postawę, którą należałoby określić jako realizm afektywny. Luter dawał pierwszeństwo doświadczeniu zbawienia i pocieszenia przez wiarę przed obiektywnymi ujęciami ontologicznymi

[madohora]

Luter stanowczo odrzucał każdą próbę przyznawania dobrym uczynkom jakiegokolwiek znaczenia w akcie zbawienia. Według luteran człowiek nie może sobie zasłużyć na boże zmiłowanie, zbawieni jesteśmy jedynie samą łaską Bożą, przez zasługi samego Chrystusa, przez wiarę. Luteranie twierdzą, że potwierdza to Biblia (np. List do Rzymian 3, 24; 3,27; 5,1-2; 10,6; 10,9). Dobre uczynki nie są drogą do zbawienia, ale wynikiem wiary w Chrystusa. Luter podążając za twierdzeniami Pawła Apostoła zerwał więc związek między uczynkiem a zbawieniem.

[madohora]

Podstawowe hasło Marcina Lutra „jedynie Chrystus”, wymierzone przeciw posłudze księży jako pośredników między Bogiem a wierzącymi. Podkreślając suwerenność Boga w procesie zbawienia, wyklucza tym samym wszelkie pośrednictwo, niebędące udziałem Chrystusa. Protestanci uważają, że Luter przywrócił Kościołowi dwoistą naturę Chrystusa: boską i ludzką, zawartą w naukach pierwszych soborów Kościoła chrześcijańskiego, a z upływem czasu zapomnianą. Bóg jest inicjatorem zbawienia w Chrystusie, w krzyżu objawiając człowiekowi zarówno swój gniew, jak i łaskę. Boży gniew wynikający z grzechów człowieka spotkał Jezusa, a jego posłuszeństwo i sprawiedliwość spowodowały, że okazana została łaska.

[madohora]

To hasło wymierzone było przede wszystkim w kościelny kult świętych. Zakładało brak możliwości jakiegokolwiek wpływu człowieka na zbawienie, które jest uznane za całkowicie darmowy dar Boga, którego nie można sobie wysłużyć.

[madohora]

Wbrew przekonaniu współczesnych protestantów, poglądy Lutra były jedynie częściowo zbieżne z ich obecnymi przekonaniami. Reformacja w XVI wieku polegała głównie na odrzuceniu nieomylności papieży i tradycji Kościoła Rzymskiego, która, według protestanckich teologów, była sprzeczna z Pismem Świętym, co umożliwiło ponowną i niezależną analizę treści Biblii. Nie oznaczało to jednak natychmiastowego zerwania z dogmatami uznawanymi dziś przez protestantów za błędne i niebiblijne.

[madohora]

W przypadku Lutra można dostrzec wyraźne ślady kultu maryjnego: Czczenie Marii jest zapisane w głębinach ludzkiego serca (Kazanie, 1 września 1522), [Ona jest] najwyższą kobietą i najszlachetniejszym klejnotem w chrześcijaństwie po Chrystusie... Ona jest szlachetnością, mądrością, świętością uosobioną. Nigdy nie możemy uczcić jej wystarczająco. Jednak cześć i chwała muszą być kierowane do niej w taki sposób, by nie urazić ani Chrystusa ani Pism (Kazanie, Boże Narodzenie, 1531), Żadna kobieta nie jest jak Ty. Ty jesteś więcej niż Ewa lub Sara, błogosławiona ponad wszelką szlachetność, mądrość i świętość. (Kazanie, Święto Nawiedzenia, 1537). Oczywiście pewne ślady takowego kultu nie mają nic wspólnego ze średniowiecznym lub obecnym kultem polegającym na przypisywaniu Marii Pannie jakichkolwiek zasług, czy możliwości współodkupienia człowieka. Jak podaje prof. Sergiusz Michalski w swej: „Protestanci a sztuka”, Luter zgadzał się jedynie na spokojne i wyważone usuwanie „starych kultów”, ze względu na słabość „maluczkich”. Oddawanie czci na zasadzie modlitw wstawienniczych było tak dla Lutra, jak i współczesnych luteran czymś niedopuszczalnym. W 1543 roku Luter wzywał do wypędzania Żydów z krajów chrześcijańskich oraz palenia ich ksiąg, domów i synagog, gdyż bluźnią oni naszemu Zbawicielowi i Świętej Dziewicy

[madohora]

Marcin Luter był nie tylko reformatorem religijnym, lecz także uznawany jest za wybitnego humanistę, pisarza i filologa.

[madohora]

Przekład Biblii na język niemiecki przez dr. Lutra w 1534 roku okazał się bardzo ważny w historii tego języka. Istniało już wcześniej ponad 10 przekładów Biblii, jednak pisane były językiem sztucznym, pełnym neologizmów i zapożyczeń, wzorowanym na łacinie. Biblia Lutra przeciwnie, napisana była językiem jak najbliższym potocznemu, przy czym Luter preferował zwroty i wyrazy, które były najbardziej rozpowszechnione (najchętniej wykorzystywał słownictwo centralnego dialektu frankońskiego z okolic Norymbergi, a także dialekt z Turyngii). Luter korzystał też z języka, używanego do sporządzania zapisów w kancelariach – był on najbliższy językowi mówionemu. Stworzył w ten sposób ogólnoniemiecki literacki język ponadregionalny. Przy tłumaczeniu okazało się konieczne precyzyjne określenie zasad stylistyki, gramatyki i ortografii niemieckiej; w tym przypadku Luter opierał się na wzorcach klasycznej łaciny i greki. Stosował też zasady klasycznej retoryki.

[madohora]

Popularność Biblii Lutra była na obszarze niemieckojęzycznym tak duża, że także katoliccy teolodzy korzystali z jej przedruków i plagiatów (po usunięciu z nich nazwiska autora).

[madohora]

Ponieważ Luter czerpał wyłącznie ze słownictwa języka wysokoniemieckiego, to ten język zyskał dominującą pozycję i stał się ogólnonarodowym. Od tej pory nastąpił wyraźny upadek języka dolnoniemieckiego. Autorytet Biblii Lutra był tak duży, że nie pomogło nawet przetłumaczenie Biblii na język dolnoniemiecki przez Jana Bugenhagena. Luterańska literacka niemczyzna stała się wzorem, chociaż z początku w katolickich regionach bezskutecznie walczono z nią jako „protestanckim dialektem”.

[madohora]

Luter uznawany jest nie tylko za twórcę współczesnego niemieckiego języka, lecz także za twórcę podstaw filologii języków nowożytnych.

[madohora]

Po raz pierwszy w dziejach Luter dał Niemcom (podzielonym między różne organizmy państwowe) wspólną kulturę i język, które przyniosły temu narodowi poczucie jedności i tożsamości narodowej. Postulat Lutra o konieczności posługiwania się językami narodowymi w kulcie religijnym i literaturze (zamiast używania archaicznego i martwego języka łacińskiego), dał większości narodów Europy północnej i środkowej impuls do rozwijania kultur narodowych. Także w państwach katolickich, takich jak Polska, protestantyzm przyczynił się do powstania pierwszych wybitnych dzieł literackich w języku polskim (np. pierwsze tłumaczenie całości Biblii: kalwińska Biblia Brzeska 1563; twórczość Mikołaja Reja).

[madohora]

Luter wyrażał kontrowersyjne poglądy, które w jego czasach były popularne zarówno wśród protestantów, jak i katolików.

[madohora]

Luter nie darzył Żydów sympatią. Pozostał w tym względzie typowym przedstawicielem XVI-wiecznego niemieckiego mieszczaństwa, dla którego Żydzi byli przede wszystkim niepożądaną konkurencją ekonomiczną.

[madohora]

Początkowo Luter podkreślał, iż Jezus należał do żydowskiego narodu wybranego (w piśmie Dass Jesus ein Geborner Jude sei – Jezus był z urodzenia Żydem, 1523) i głosił, że odrzucanie Żydów przez chrześcijan i zamykanie ich w gettach uniemożliwia ich „poprawę”, czyli nawrócenie się na „prawdziwą wiarę” chrześcijańską. Wyrażał też nadzieję, że reformacja ułatwi ten proces nawracania.

[madohora]

Kiedy okazało się, że Żydzi nie zamierzają spełnić jego nadziei, Luter stał się ich otwartym przeciwnikiem. W pismach: Brief wider die Sabbather an einen guten Freund (Pismo przeciwko Sabatyjczykom do dobrego przyjaciela, 1538), Von den Jüden und ihren Lügen (O Żydach i ich kłamstwach, 1543), Vom Schem Hamphoras und vom Geschlechte Christi (O Szemie Hamforasie i o rodzie Chrystusa, 1544) Luter wyraża się o Żydach wręcz agresywnie, porównując ich do diabła, zaprzysięgłego wroga chrześcijaństwa, plagi i zarazy. Powoływał się na krytyczne wobec Żydów fragmenty Nowego Testamentu.

[madohora]

W 7-punktowym planie zawartym w traktacie O Żydach i ich kłamstwach (1543) wzywał do ich napiętnowania i dyskryminacji; proponował między innymi, aby palić żydowskie szkoły i synagogi, burzyć ich domy dla chwały Boga czy wprowadzić przymusową pracę dla Żydów. Co prawda, swoje wezwania Luter kierował tylko do książąt, a nie do ludności, tak, iż nie skutkowały one wezwaniem do pogromów. Oczekiwał, że przekona niemieckich książąt do wypędzenia Żydów z ich państw. Książęta okazali się jednak rozsądni (nie chcieli tracić poddanych i podatników) i żaden z nich nie uległ namowom Lutra.

[madohora]

Antysemickie pisma Lutra w XX wieku cytowali narodowosocjalistyczni ideolodzy: Alfred Rosenberg i Julius Streicher, tłumacząc w ten sposób przyczyny prześladowań i zbrodni ludobójstwa – holocaustu.

[madohora]

W 1984 roku Światowa Federacja Luterańska stanowczo odcięła się od antysemickich pism Marcina Lutra. W roku następnym rabin Albert Friedlander powiedział:

[madohora]

Bracie Marcinie z Eisleben, ocaliłeś ten teren dla chrześcijaństwa, nawet jeśli muszę z tobą walczyć, aby zachować moje własne miejsce. Obaj jesteśmy dziećmi Abrahama i tak wiele skarbów duchowych jest naszym wspólnym dziedzictwem, które ukształtowało nasze życie, że każda myśl i każde słowo budują pomost między nami. Wspólnie cierpieliśmy, także w ostatnich czasach. Mamy wspólne nadzieje na czas ostateczny. Jednak muszę prosić cię o jedno w chwili pożegnania, ponieważ wiem, że wciąż mogą powrócić ciemne i pozbawione nadziei czasy: zamknij izbę tortur! Nie pozwól, by kiedykolwiek ją otwarto! I naucz swoich następców, że są czasy, kiedy braterstwo musi pokonać dogmaty. Ponieważ jesteśmy ludźmi i nie powinniśmy przywłaszczać sobie Bożego Sądu. Jesteśmy ludźmi i możemy się wzajemnie kochać. I niechaj Bóg strzeże nas i zjednoczy teraz i na wieki.

[madohora]

W 1995 roku pomiędzy Synodem Montany Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego w Stanach Zjednoczonych a Stowarzyszeniem Gmin Żydowskich w USA zostało podpisane porozumienie o wzajemnym zrozumieniu i drodze zjednoczenia luteran i żydów

[madohora]

W czasach Lutra w okolicach Wittenbergi mieszkali jeszcze słowiańscy Serbołużyczanie. Luter podzielał pogardę większości ówczesnych Niemców dla tej autochtonicznej ludności i nazywał ich w swoich Rozmowach przy stole (Tischreden) „najgorszym ze wszystkich narodów” (niem. die schlechteste aller Nationen). Tej opinii Lutra nie podzielał jego najbliższy współpracownik Filip Melanchton, którego zięć Kaspar Peuker był Serbołużyczaninem i znał język górnołużycki.

[madohora]

Początkowo Luter był tolerancyjny i pokojowo nastawiony do większości ludzi. Twierdził, że „wiara jest wolnym wyborem, którego nie można narzucać”, zaś palenie heretyków jest sprzeczne z wolą Ducha Świętego. Jednakże z biegiem czasu zaczął przyzwalać nie tylko na banicję innowierców, ale nawet na karę śmierci w przypadku agresywnego odłamu anabaptystów (1529).

[madohora]

Luter swoje poglądy w stosunku do magii i istnienia czarownic oraz ich społecznej szkodliwości opierał na wersecie z Księgi Wyjścia (22,17 lub 22,18 w zależności od przekładu), który wzywał do zabijania czarownic. 6 maja 1526 roku wygłosił płomienne kazanie przeciwko czarownicom i ich występkom; wzywał w nim do zabijania czarownic (mówił przy tym wyłącznie o kobietach, nie o czarownikach), tak jak zabija się morderców i rabusiów.

[madohora]

13 czerwca 1525 Marcin Luter ożenił się z byłą zakonnicą Katarzyną von Bora. Była ona jedną z 12 sióstr, które pod wpływem nauk Lutra uciekły z klasztoru w Nimbschen. Marcin Luter pomagał byłym zakonnicom znaleźć dach nad głową oraz szukał dla nich odpowiednich mężów (w przypadku reformatora inicjatywa matrymonialna wyszła nie od niego samego, a od Katarzyny).

[madohora]

Luter miał kilkoro dzieci:

Jan (7 czerwca 1526 – 27 października 1575) – wykształcony humanista, wysoki urzędnik księcia Saksonii, utrzymujący bliskie kontakty z dworem księcia Albrechta w Królewcu i pochowany w tamtejszym kościele staromiejskim

[madohora]

🔹Elżbieta (10 grudnia 1527 – 3 sierpnia 1528)
🔹Magdalena (4 maja 1529 – 20 września 1542)
🔹Marcin (7 listopada 1531 – 4 marca 1565)
🔹Paweł (28 stycznia 1533 – 8 marca 1593)

[madohora]

Małgorzata (17 grudnia 1534 – 1570) żona Georga von Kunheim, zamieszkała w pobliżu Mühlhausen w Prusach Książęcych i tam pochowana.

[madohora]

Wiadomo też, że kilkoro dzieci – jak często bywało w tamtych czasach – zmarło zaraz po urodzeniu. Rodzina przyjmowała również pod swój dach dzieci znajomych, którzy zmarli w czasie zarazy.

[madohora]

Małżeństwo mieszkało w „czarnym klasztorze” w Wittenberdze, posiadało również ogródek na przedmieściach oraz majątek Züllsdorf koło Lippendorfu.

[madohora]

Obecnie żyje około 2800 potomków Marcina Lutra, zrzeszonych w Lutheridenvereinigung

[madohora]

Katolicki obraz Lutra ewoluował na przestrzeni wieków, od zdecydowanie negatywnego, po akceptację wielu jego teologicznych postulatów. W okresie poreformacyjnym stosunek katolików do Lutra był zdecydowanie negatywny, rodził się on w atmosferze sporów z protestantyzmem. Przedstawiano go jako łotra, burzyciela, buntownika. Ten obraz przetrwał do końca XVIII wieku. Bazowano wtedy na biografii Jana Kochleusza. Jedną z metod Kochleusza było wynajdywanie sprzeczności w pismach Lutra. Nowe próby spojrzenia na Lutra podjęto w końcu XIX wieku. Katoliccy badacze odeszli od opinii Kochleusza, a zaczęli sięgać do pism Lutra. Heinrich Denifle twierdził, że działalność Lutra była zasłoną dla jego niemoralnego stylu życia. Hartmann Grisar twierdził, że Luter nie był upadłym człowiekiem, lecz psychicznie labilnym. Franz Kiefel upatruje przyczyn reformacji w nadużyciach Kościoła. Wyraża nawet podziw dla religijności Lutra i jego talentu pisarskiego. Joseph Lortz nie widział w Lutrze buntownika, lecz kogoś, kto chciał odnowić Kościół. Jego czyn reformacyjny był rezultatem jego osobistych doświadczeń religijnych. Jego zdaniem Luter zwrócił się przeciwko katolicyzmowi, który nie był w pełni katolicki. W ówczesnej teologii istniało zamieszanie i zagubienie. Według Lortza ówczesna teologia w sposób heretycki fałszowała wiele prawd katolickich. Jednocześnie zarzucił Lutrowi zacietrzewienie i izolowanie Listów Pawła od pozostałych ksiąg biblijnych.

[madohora]

W XX wieku część teologów katolickich rehabilitowało Lutra (m.in. Hans Küng). Otto Hermann Pesch stwierdził zasadniczą zgodność nauki o usprawiedliwieniu Lutra i św. Tomasza z Akwinu. Thomas Sartory zauważył, że Luter nie był systematykiem, a kerygmatykiem, którego interesował człowiek stojący przed Bogiem. Na II soborze watykańskim przyznano Lutrowi rację w pewnych kwestiach, uznano Pismo Święte jako niekwestionowaną normę wiary. Przypomniano także prawdę o potrzebie nieustannego reformowania Kościoła. Louis Bouyer w swoich pismach wykazywał, że zasady reformacji: sola gratia, sola fides i sola Scriptura nie były reformacyjną innowacją, można je znaleźć na soborach, synodach i w pismach największych scholastyków. Nauka o usprawiedliwieniu w Chrystusie przez samą wiarę jest całkowicie zgodna z tradycją katolicką. Katolicy powinni przylgnąć do tej nauki, traktując ją jako cenne katolickie bogactwo. Jan Paweł II w 500-letnią rocznicę urodzin Lutra zalecił rozważenie skutków reformacji w prawdzie i miłości chrześcijańskiej. Celem badań historycznych ma być uzyskanie właściwego obrazu Lutra, pozbawionego uprzedzeń. „Nie powinniśmy ulegać pokusie, by stawać się sędziami historii”. Benedykt XVI w 2011 roku na spotkaniu z Radą Kościoła Ewangelickiego w Niemczech w Erfurcie powiedział, że myśl Lutra i jego duchowość były całkowicie chrystocentryczne. W dobie sekularyzacji należy „wierzyć głębiej i żywiej” i właśnie Luter według Benedykta XVI jest wzorem takiej wiary.

[madohora]

Marcin Luter jest upamiętniany przez ewangelików pomnikami. Jedyny zachowany monument w Polsce znajduje się w Bielsku-Białej. Pomniki Lutra w Gdańsku i Brzegu zostały zniszczone krótko po zakończeniu II wojny światowej

[madohora]

[madohora]

Katarzyna von Bora (ur. 29 stycznia 1499 w Lippendorfie koło Neukieritzsch, zm. 20 grudnia 1552 w Torgau) – niemiecka zakonnica, następnie małżonka reformatora religijnego Marcina Lutra

[madohora]

Katarzyna von Bora urodziła się w 1499 Lippendorfie koło Kieritzch jako córka szlachcica z Miśni oraz Katarzyny Haubitz. Sytuacja finansowa rodziny była trudna, więc rodzice zdecydowali się na oddanie córki do klasztoru cysterek w Nimbschen. W 1514 Katarzyna rozpoczęła nowicjat, a 8 października 1515 złożyła śluby zakonne. Ruch reformacyjny dotarł także za klasztorne mury. 24-letnia Katarzyna wraz z jedenastoma innymi zakonnicami uciekła w Wielką Sobotę 1523 z klasztoru dzięki pomocy kupca z Torgawy – Leonarda Koppe.

[madohora]

Trzy spośród dwunastu zakonnic wróciły do swoich domów rodzinnych, dziewięć pozostałych przywieziono do domu Lutra, który zajął się poszukiwaniem dla nich mężów. Katarzyna zawarła znajomość z synem norymberskiego patrycjusza, ale jego ojciec znalazł mu lepszą partię. Luter pragnął wyswatać Katarzynę z pastorem Glatzem z Orlamünde, ale ona nie wyraziła zgody na to małżeństwo deklarując równocześnie chęć poślubienia Lutra. Reformator poślubił Katarzynę von Bora 13 czerwca 1525 Małżonkowie zamieszkali w byłym klasztorze w Wittenberdze. 7 czerwca 1526 urodził się ich pierwszy syn – Johannes, a później jeszcze Elżbieta (10 grudnia 1527), Magdalena (4 maja 1529), Marcin (9 listopada 1531), Paweł (28 stycznia 1533) oraz Małgorzata (17 grudnia 1534). Elżbieta i Magdalena zmarły jako dzieci (odpowiednio: w wieku ośmiu miesięcy i trzynastu lat). Sam Luter niewiele zarabiał. Utrzymanie zapewniała w dużej mierze żona wynajmując część klasztoru studentom i innym osobom, a także zapewniając im wyżywienie. Przedsiębiorcza kobieta cieszyła się szacunkiem mężczyzn: posiadała znajomość czytania i pisania, rozważała Pismo Święte. Jak pisał Marcin Luter: „Mojej miłej pani domu Katarzynie von Bora, kaznodziejce, właścicielce browaru, ogrodniczce i kim jeszcze więcej może być...”, „Ona powozi, uprawia pole, pasie bydło, kupuje bydło, warzy piwo, a zabrała się jeszcze za czytanie Biblii, i obiecałem jej 50 guldenów, jeśli do Wielkanocy całą przeczyta! Zupełnie serio! Już jest przy 5. Księdze Mojżeszowej” (List Lutra do Justusa Jonasa z 1525) Małżeństwo Lutrów trwało 20 lat, do śmierci reformatora. W testamencie Luter uczynił spadkobierczynią Katarzynę, ale jego wola okazała się niezgodna z prawem. Wdowa otrzymała pensję od elektora (nie zawsze była wypłacana) i podobnie jak za życia męża utrzymywała się z opłat pobieranych za wynajmowanie części klasztoru. Nadal także gotowała dla najemców.

[madohora]

[madohora]

Johann (lub Johannes) Tetzel OP (ur. 1465 w Pirnie, zm. 11 sierpnia 1519 w Lipsku) – niemiecki duchowny katolicki, dominikanin, przeor klasztoru w Głogowie, inkwizytor Polski. Znany głównie ze sprzedaży odpustów, który to proceder stał się jedną z istotnych przyczyn reformacji. Kojarzony z dwuwierszem Gdy tylko złoto w misce zadzwoni, do nieba jakaś duszyczka pogoni (niem. Sobald der Gülden im Becken klingt im huy die Seel im Himmel springt)

[madohora]

Tetzel urodził się w saksońskim mieście Pirna w 1465 roku, jako syn lipskiego złotnika, Hansa Tetzla. Pilnie studiował w Pirnie teologię i filozofię. W 1489 wstąpił do zakonu dominikanów. Odnosił pewne sukcesy jako kaznodzieja. W 1502 wyznaczony przez papieża do propagowania odpustu jubileuszowego, którego udzielał odtąd przez całe swoje życie. W 1509 został ustanowiony inkwizytorem na obszarze polskiej prowincji dominikańskiej, natomiast w 1517 został wyniesiony przez papieża Leona X do godności komisarza ds. odpustów w Świętym Cesarstwie Rzymskim.

[madohora]

W swojej działalności handlowej Tetzel posunął się do sporządzenia listy opłat za odpuszczenie różnych rodzajów grzechów. Według Lutra twierdził, że jego odpusty mogą chronić dusze, które znieważyły Marię Pannę, oraz sprzedawał odpusty za zmarłych, a także za grzechy jeszcze nie popełnione. W 1517 próbował dokonać zbiórki pieniędzy na trwającą w Rzymie budowę bazyliki św. Piotra, co stanowiło inspirację dla Marcina Lutra przy pracy nad 95 tezami, w części poświęconej tetzlowej akcji.

[madohora]

W 1517 zdobył tytuł licencjata Świętej Teologii na Uniwersytecie Viadrina we Frankfurcie nad Odrą, a następnie doktora Świętej Teologii (1518), za obronę w dwóch mowach doktryny o odpustach przeciwko nauce Lutra. Oskarżenie, iż sprzedaje pełne odpuszczenie grzechów jeszcze nie popełnionych wywołało ogromny skandal. Marcin Luter uznał jego działalność za złą i niedopuszczalną oraz rozpoczął publicznie wypowiadać się przeciwko niemu.

[madohora]

[madohora]

Edykt wormacki – dokument skierowany przeciw Marcinowi Lutrowi i jego zwolennikom, podpisany i ogłoszony przez cesarza Karola V w katedrze wormackiej 26 maja 1521 roku.

[madohora]

Na podstawie edyktu spalono pisma Lutra i jego zwolenników oraz zakazano drukowania książek w całej Rzeszy bez cenzury wydanej przez biskupa. Luter i jego zwolennicy skazani zostali na banicję.

[madohora]

W 1524 roku w Ratyzbonie (niem. Regensburg) powstał związek południowych stanów katolickich z udziałem brata cesarza, Ferdynanda Austriackiego, książąt bawarskich i biskupów z południa Niemiec. Głównym celem związku była realizacja edyktu wormackiego, tj. pozbycie się zwolenników nauk Lutra ze stanów Rzeszy niemieckiej.

[madohora]

Postylla – komentarz do Pisma Św. o charakterze egzegezy, a od połowy XIV wieku także termin oznaczający zbiór kazań w przystępny sposób komentujący fragmenty Biblii. Postylle szczególnie rozpowszechnione były w czasach reformacji. Pisali je zarówno autorzy protestanccy (np. Marcin Luter – Postylla Domowa, Mikołaj Rej – Postylla, Postylla Toruńska), jak i rzymskokatoliccy (np. Jakub Wujek – Postylla katoliczna, Postylla mniejsza).

[madohora]

Istnieją dwie hipotezy dotyczące słowa "postylla". Według jednej z nich termin ten pochodzi od średniowiecznołacińskiego słowa postilla (skrócenie post illa verba textus), oznaczającego objaśnienie znaczenia danego fragmentu Pisma Św. Według innej etymologii słowo było zdrobnieniem łacińskiego wyrazu posta, oznaczającego paginę.

[madohora]

Termin postylla, jako egzegeza Biblii, został użyty po raz pierwszy w 1228 w kronice Nicolasa Trivetusa. Za najstarszą postyllę uważa się Homiliarum Pawła Diakona z VIII w., chociaż nie istniało jeszcze wówczas takie pojęcie. Za najbardziej wzorcową postyllę, spełniającą funkcję przede wszystkim egzegetyczną, uważa się z pracę Postillae perpetuae in Veterem et Novum Testamentum Mikołaja z Liry

[madohora]

Zmiana znaczenia terminu nastąpiła w połowie XIV wieku, kiedy to postyllą zaczęto nazywać cały rocznik zawierający kazania kościelne. Nieco później, bo w 1521 roku Marcin Luter wydał Enarrationes epistolarum et evangeliorum, quas postillas vocant – pierwszą część swojego zbioru postylli. Od tamtego momentu każdy zbiór kazań i homilii zaczęto nazywać postyllą.

[madohora]

Postylle pisane przez autorów reformacyjnych miały odmienny charakter, niż te pisane w okresie średniowiecza. Przede wszystkim w takich tekstach nie roztrząsano już zawiłych problemów teologicznych, ponieważ skierowane były do szerokiego odbiorcy. Z tego też względu postylle zaczęto tworzyć w językach narodowych, co znacząco przyczyniło się do ich rozwoju. Wielu autorów nie posiadało wykształcenia teologicznego, dlatego też w późniejszych postyllach pojawiły się wątki satyryczne lub polemiczne. Ponadto reformacja stworzyła odmianę postylli zwaną postyllą domową. Jedną z nich jest np. Hauspostille (Postylla Domowa) Marcina Lutra z 1542 roku. Taką też jest pierwsza postylla wydana w języku polskim – Postylla polska domowa (1556) Grzegorza Orszaka. Rok później, nakładem drukarni Macieja Wirzbięty w Krakowie ukazała się postylla Mikołaja Reja – Świętych słów a spraw Pańskich [...] kronika albo postylla, polskim językiem a prostym wykładem też dla prostaków krótce uczyniona. Dzieło to zdobyło dużą popularność: do końca XVI wieku ukazało się pięć wznowień, a także przekład na język litewski.

[madohora]

Pierwszą postyllą katolicką, wydaną w języku polskim była Postilla catholica, to jest kazania na każdą niedzielę i na każde święto przez cały rok Jakuba Wujka, wydawana w latach 1573-1575 (trzy części). W latach 1579-1580 ukazała się w dwóch częściach odmiana skrócona, tzw. Postylla mniejsza. Odmiana krótsza była wznawiana sześciokrotnie, była także przekładana na język czeski, litewski oraz prawdopodobnie niemiecki

[madohora]

[madohora]

Justus Jonas (ur. 5 czerwca 1493 w Nordhausen, zm. 9 października 1555 w Eisfeld) – niemiecki teolog, humanista, działacz reformacji, współpracownik Marcina Lutra.

[madohora]

Jego prawdziwe nazwisko brzmiało Jodokus Koch. W 1506 podjął studia prawa i nauk humanistycznych na uniwersytecie w Erfurcie, gdzie w 1510 uzyskał tytuł magistra. W 1515 otrzymał święcenia kapłańskie. Stał się jednym z najbardziej aktywnych zwolenników reformacji. Brał udział w tłumaczeniu Pisma Świętego na język niemiecki.
Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 9 października.

[madohora]

[madohora]

Jan Bugenhagen zwany Doctor Pomeranus (niem. Johannes Bugenhagen, Doktor Pommer) (ur. 24 czerwca 1485 w Wolinie, zm. 20 kwietnia 1558 w Wittenberdze) – norbertanin, doktor teologii, czołowy przedstawiciel wczesnego ruchu protestanckiego, współzałożyciel oraz organizator Kościołów ewangelicko-luterańskich w północnych Niemczech, Danii i na Pomorzu.

[madohora]

Jan Bugenhagen urodził się w Wolinie 24 czerwca 1485 w rodzinie patrycjuszowskiej. Był synem rajcy miejskiego i burmistrza Gerharda Bugenhagena. Studiował sztuki wyzwolone na Uniwersytecie w Greifswaldzie. W czasie pobytu na uczelni wybrał drogę kariery duchownej, wstąpił do premonstratensów.

[madohora]

Od 1504 roku przebywał w klasztorze norbertanów w Białobokach. Na życzenie miejscowego opata został rektorem szkoły miejskiej w Trzebiatowie oraz nauczycielem teologii w macierzystym klasztorze. Dzięki staraniom Jana Bugenhagena wzrósł poziom szkolnictwa w mieście, a trzebiatowska Szkoła Łacińska i jej humanistyczny program stała się wiodącym ośrodkiem oświatowym na Pomorzu Zachodnim.

[madohora]

W 1509 roku Bugenhagen przyjął święcenia kapłańskie i został wikariuszem przy kościele parafialnym w Trzebiatowie. Ponadto w macierzystym klasztorze w Białobokach pełnił w tym czasie obowiązki notariusza, księdza kaznodziei, a także historyka. W 1518 roku ukończył pisanie monumentalnego dzieła o historii miast pomorskich Pomerania. Zawarł w nim syntezę historii kraju, ale także poświęcił dużo uwagi działalności misyjnej Ottona z Bambergu.

[madohora]

Od 1520 roku Bugenhagen zajmował się badaniem pism i wystąpień saksońskiego augustianina Marcina Lutra. Wnikliwa lektura dzieła O babilońskiej niewoli Kościoła w 1520 roku spowodowała u niego zmianę dotychczasowego patrzenia na religię i konwersję na luteranizm.

[madohora]

Bugenhagen skupił wokół siebie krąg duchownych, mieszczan, studentów i zaczął organizować pierwszą wspólnotę ewangelicką w Trzebiatowie. Stała się ona zaczątkiem reformacji na Pomorzu. W marcu 1521 roku Bugenhagen – chcąc ukryć się przed prześladowaniami – uciekł do Wittenbergi, gdzie tym samym poznał czołowych myślicieli i teologów protestanckich.

[madohora]

W 1522 roku zerwał z celibatem i ożenił się z Walpurgą, z którą doczekał trojga dzieci. W 1523 roku został proboszczem kościoła Najświętszej Marii Panny w Wittenberdze oraz zaczął wykładać teologię na miejscowym uniwersytecie. Po tym jak poznał osobiście Marcina Lutra stał się jego wiernym przyjacielem oraz stałym spowiednikiem. 13 czerwca 1525 roku udzielił mu ślubu z 26-letnią wówczas Katarzyną von Bora. W późniejszych latach pracował przy układaniu 17 artykułów, które stały się podstawą wyznania ewangelicko-augsburskiego, pomagał również Lutrowi tłumaczyć Biblię na język niemiecki.

[madohora]

W 1533 roku jako jeden z pierwszych uczonych otrzymał tytuł doktora na zreformowanym wydziale teologii uniwersytetu w Wittenberdze. W latach 1533–1534 za namową Lutra dokonał przekładu Pisma Świętego na język dolnoniemiecki. Był współuczestnikiem zawiązania unii szmalkaldzkiej.

[madohora]

W swojej działalności misyjnej, której podjął się w latach dwudziestych i trzydziestych XVI wieku, Bugenhagen zreformował Kościoły krajowe: Brunszwiku (1528), Hamburga (1528–1529), Lubeki (1530–1532) oraz Hildesheim i Wolfenbüttel (1542). Za wkład w krzewienie protestantyzmu w Niemczech, Marcin Luter nazywał go Doctor Pomeranus.

[madohora]

Bugenhagen odegrał czołową rolę w reformie Kościoła Danii (1536–1539). Po usunięciu przez króla Chrystiana III biskupów katolickich, Jan Bugenhagen przygotował w oparciu o doktrynę luteranizmu nowy porządek organizacji życia religijnego w Danii. W 1536 dokonał ordynacji pierwszych siedmiu protestanckich superintendentów, którzy objęli wakujące diecezje. W 1537 koronował duńską parę królewską w Kopenhadze. Był także współzałożycielem i pierwszym rektorem protestanckiego Uniwersytetu w Kopenhadze.

[madohora]

Wcześniej, zanim podjął się tej misji, przeprowadził reformę Kościoła na terenie swojej ojczyzny – Pomorza. W grudniu 1534 Bugenhagen przybył do Trzebiatowa i uczestniczył w sejmie trzebiatowskim, podczas którego książęta Gryfici narzucili stanom pomorskim reformację. Bugenhagen został wyznaczony do opracowania nowej zreformowanej liturgii i przeprowadzenia wizytacji parafii diecezji kamieńskiej. W 1535 wydana została jego Ordynacja Kościelna. W tym samym roku w asyście książąt pomorskich odwiedził: Słupsk, Sławno, Darłowo, Szczecin, Gryfice, Wolin, Greifswald, Anklam i Pasewalk. Brał również udział w wizytacjach przekształconych w dobra książęce klasztorów Neuenkamp i Eldena.

[madohora]

Po śmierci Marcina Lutra zorganizował jego pogrzeb, a także zaopiekował się jego żoną i rodziną. Odmówił wielokrotnie proponowanych mu godności biskupich, w tym urzędu biskupa kamieńskiego. Chciał pozostać jedynie kaznodzieją i teologiem. Jedynym urzędem kościelnym, który przyjął, było stanowisko superintendenta Saksonii (1539).
Zmarł 20 kwietnia 1558 roku w Wittenberdze i został pochowany w farze miejskiej.

[madohora]

[madohora]

Kaplica św. Jerzego została ufundowana przez radę miejską w XIV wieku na potrzeby szpitala dla trędowatych. W związku z funkcją jaką pełniła nie znalazła się w obrębie murów miejskich tak jak dwa pozostałe przytułki, ale postawiono ją na przedmieściu przy drodze z Trzebiatowa do Kołobrzegu. W okresie reformacji została zamieniona na dom dla ubogich, w XIX wieku przebudowano ją na kamienicę czynszową.

[madohora]

W tym dawnym kościele - domu spędziłam nie jedne wakacje

[madohora]

[madohora]

Fryderyk III Wettyn (ur. 17 stycznia 1463 na Zamku Hartenfels w Torgau, zm. 5 maja 1525 w Lochau) – książę saski i elektor Rzeszy Niemieckiej w latach 1486–1525.

[madohora]

Był synem Ernesta, elektora Saksonii, i jego żony Elżbiety Wittelsbach. Jego dziadkami byli: elektor Saksonii Fryderyk II Łagodny i księżniczka Styrii, Karyntii i Krainy Małgorzata Habsburg oraz książę Bawarii Albrecht III Wittelsbach i księżniczka Brunszwiku-Grubenhagen Anna Welf.

[madohora]

Odegrał ważną rolę w rozwoju reformacji, jako protektor Lutra i innych reformatorów, a także zręczny polityk. Do wykładowców założonego przez niego w 1502 roku uniwersytetu w Wittenberdze należeli m.in. Marcin Luter i Filip Melanchton. Chronił Lutra przed atakami przeciwników, wyjednując dla niego u cesarza Karola V nietykalność osobistą podczas Sejmu Rzeszy w Wormacji (1521) oraz ukrywając go w latach 1521–1522 na zamku Wartburg. Był także wielkim mecenasem artystów i poetów

[madohora]

W 1525 roku, na swoim łożu śmierci, przeszedł na luteranizm

[madohora]

[madohora]

Wojna chłopska (niem. Bauernkrieg) – największe antyfeudalne powstanie chłopskie w dziejach Niemiec mające miejsce w latach 1524–1526. Nowsze opracowania historyczne mówią o powszechniejszym buncie nie tylko chłopstwa ale ogólnie ludzi z niższych warstw społecznych. W niemieckim piśmiennictwie używane jest też określenie Revolution des gemeinen Mannes (rewolucja zwykłych ludzi)

[madohora]

. Na prowincję docierają zradykalizowane i przeinterpretowane poglądy Marcina Lutra dzięki tzw. prorokom cwikawskim (od miasta Zwickau), w tym głównie Thomasa Müntzera (Karol Marks mówił o nim, że to prekursor komunizmu)

[madohora]

🔸Całkowita negacja stosunków feudalnych,
🔸Drogą zmian może być tylko rewolucja,
🔸Najważniejsze jest „natchnienie przez Ducha Świętego”, a pośrednictwo księży jest zbędne,
🔸Należy siłą odebrać dobra panom feudalnym i duchownym (kościoły, klasztory) i równo rozdzielić je między chłopów,
🔸Musi panować całkowita równość.

[madohora]

Sam Marcin Luter początkowo poparł powstanie chłopskie, później jednak lobbował aby zostało stłumione. Uznał poglądy chłopskie za zbyt radykalne i jawnie się im przeciwstawiał („Przeciwko zbójeckim i morderczym rotom chłopów”, 1525).

[madohora]

Wciąż podnoszone opłaty pańszczyźniane (a w szczególności tzw. daniny pośmiertnej, uiszczanej przez rodzinę zmarłego chłopa) przez rycerzy, którzy po zakończeniu XV-wiecznych wojen domowych stracili główne źródło dochodu – łupy.
Zakaz korzystania z pańskich lasów, pastwisk i wód.

[madohora]

Przyczyny powstania są wielowarstwowe. Na początku XVI stulecia Święte Cesarstwo Rzymskie na południu kraju składało się z wielu państewek feudalnych. Wiele problemów chłopskich rozwiązywano lokalnie, zaściankowość wielu wytwórców przyczyniała się w znacznym stopniu do hamowania postępu gospodarczego. Najważniejszą przyczyną powstania była jednak ogólna sytuacja największej części społeczeństwa rolnego.

[madohora]

Głównym podmiotem gospodarki feudalnej stali się chłopi, którzy ponosili największy ciężar obowiązków na rzecz książąt, szlachty, kleru, patrycjuszy i urzędników żerujących na ich pracy. W wyniku zwiększenia się liczby osób wykorzystujących chłopów, zwiększała się ilość danin narzucanych na najbiedniejszą część ludności. Na chłopów nakładano nowe podatki, cła i czynsze, zobowiązano ich także do odrabiania pańszczyzny. W Górnej Szwabii, Wirtembergii, Frankonii, Górnej Saksonii i Turyngii wprowadzono podziały, które przy równocześnie nie zmieniającej się wartości produkcji ogólnej prowadziły do coraz mniejszych dochodów. Nakładane na najmniejszych wytwórców wysokie podatki tylko pogarszały i tak złą sytuację gospodarczą.

[madohora]

Problemy gospodarcze, częste nieurodzaje i nacisk panów feudalnych wpędzały chłopów w poddaństwo, które skutkowało kolejnymi zobowiązaniami i opłatami. Tak zwane „Stare Prawo” było przez władców interpretowane dowolnie lub całkowicie ignorowane. Respektowane od stuleci prawa drwali, rybaków, myśliwych i rolników zostały uznane jako nieważne.

[madohora]

Polski historyk, Jerzy Krasuski, przedstawiając w swojej historii Niemiec przyczyny wybuchu tego buntu społecznego podkreśla jednakowoż nie tyle położenie gospodarcze chłopstwa niemieckiego na początku XV w., które określa jako pomyślne, ile jego marną pozycję społeczną, o której poprawę podniesiono żądania. Jak pisze Krasuski: „Lud wiejski był nieraz bogatszy od drobnej szlachty. Niemniej była to klasa wyzyskiwana i pozbawiona zarówno politycznych praw, jak i wszelkiego prestiżu. Toteż agitacja kaznodziejów reformacyjnych padła tu na podatny grunt.”

[madohora]

Wyższa szlachta nie przejawiała żadnego zainteresowania poprawą sytuacji chłopów, obawiając się utraty dotychczasowych przywilejów i korzyści. Niższa szlachta natomiast występowała zbrojnie przeciwko pogarszającej się sytuacji (Powstanie rycerstwa przeciwko arcybiskupowi Trewiru). Próby tej grupy społecznej utrzymania wyższego statusu poprzez rabunkowe napady rycerskie doprowadziły ponownie do obciążeń nakładanych na chłopów.

[madohora]

Przeciwko zmianom był także kler. Wiara katolicka stanowiła główny rdzeń feudalizmu, a parafie kościelne organizowane były na wzór feudalny. Rzadko który klasztor mógł bowiem egzystować bez należących do niego kilku wiosek. Kościół utrzymywał się przeważnie z datków, handlu odpustami czy też dziesięciny.

[madohora]

Nieliczne próby reformy starych struktur feudalnych, wychodzące od silniejszej grupy jaką było mieszczaństwo na niewiele się zdały. Najczęściej oponowali przeciwko nim szlachta i kler, które widziały w zmianach zagrożenie dla swoich korzyści.

[madohora]

Wielu prostych chłopów, z uwagi na swoje wielorakie związki poddańcze, nie było skłonnych do większych wystąpień. Jedynie wiejskie warstwy wyższe domagały się zmian. Wójci, rzemieślnicy, oraz rolni z mniejszych miast byli prowodyrami powstań, często naciskając biedne warstwy chłopskie do przyłączenia się do walki.

[madohora]

Sami chłopi chcieli przede wszystkim odzyskać stare prawa i prowadzić godne i ludzkie życie. Ich żądania dotyczące zmniejszenia obciążeń i zniesienia poddaństwa nie przynosiły jednak żadnego skutku.

[madohora]

Stale pogarszająca się sytuacja chłopów już na długo przed rokiem 1524 była zalążkiem wielu regionalnych konfliktów. Niezadowolenie chłopów potęgowało się przez dziesięciolecia, znajdując odzwierciedlenie w licznych zrywach. Przyczynami tych konfliktów były przeważnie problemy lokalne.

[madohora]

Lista największych zrywów chłopskich:

🔸1476 Zryw Paukera von Niklaushausena we Frankonii
🔸1478 Powstanie chłopskie w Karyntii
🔸1492 Powstanie chłopskie w Allgäu
🔸1493 Konfederacja w Alzacji
🔸1502 Konfederacja w Spirze
🔸1513 Konfederacja w Breisgau
🔸1514 Powstanie Biednego Konrada w Wirtembergii
🔸1517 Konfederacja w Schwarzwaldzie

[madohora]

Do mniejszych lub większych wystąpień dochodziło też w miastach. Przed rokiem 1524 w kilku większych ośrodkach doszło do protestów, w wyniku których mieszkańcy miast solidaryzowali się z chłopstwem: 1509 r. w Erfurcie, 1511 r. w Ratyzbonie, Brunszwiku, Spirze, Kolonii, Schweinfurcie, Wormacji, Akwizgranie i Osnabrück.

[madohora]

Większość powstań została zdławiona siłą, jedynie trwający od dawna zryw szwajcarskich chłopów w kantonach górskich zakończony został sukcesem. Sytuacja chłopów pomimo licznych powstań nie poprawiła się ani o trochę, przeciwnie – doprowadziła do licznych represji.

[madohora]

1. Czerwiec 1524 – zbrojne wystąpienie chłopów w hrabstwie Stühlingen przeciw zwiększeniu pańszczyzny.
2. Chłopski ruch rozprzestrzenia się. Do powstania przyłącza się biedota miejska i ludzie luźni.
3. Powstanie ogarnia Tyrol, arcybiskupstwo Salzburg, księstwo Styrii, księstwo Karyntii, Szwabię, Wirtembergię, Schwarzwald, Alzację, Palatynat, Hesję, Brunszwik i część Saksonii, nie przekraczając jednak, co charakterystyczne, Łaby.
4. Rok 1524 oraz początek 1525 to sukcesy chłopów, zajęcie wielu miast (m.in. Memmingen, Ulm i in.) oraz zagrożenie m.in. Frankfurtowi nad Menem.
5. Na przełomie 1524/25 w okręgu Klettgau powstańcy wydają swój pierwszy program – Artikelbrief: wezwanie do niszczenia starego systemu, palenia dworów i klasztorów, do uwolnienia się spod ucisku. Drugi program powstańców powstał w lutym 1525 w zdobytym Memmingen i było to tzw. 12 artykułów.
6. Krwawa fala sukcesów pod wodzą Müntzera i kaznodziejów Hubmora i Baltazara kończy się w maju 1525, kiedy to chłopi zostają pobici w Szwabii, a 15 maja 1525 w Turyngii pod Frankenhausen w nierównej walce między dobrze uzbrojonymi, zorganizowanymi i wspieranymi przez artylerię wojskami książęcymi a praktycznie bezbronnymi chłopami pod dowództwem Müntzera.
7. Do końca czerwca 1525 chłopi zostają pokonani w całych Niemczech w niezwykle krwawych walkach.

[madohora]

W roku 1524 w miejscowości Forchheim w pobliżu Norymbergi doszło do poważnych niepokojów, które krótko potem wybuchły w Mühlhausen/Thüringen koło Erfurtu. W październiku 1524 r. chłopi podnieśli bunt w Wutachtal koło Stühlingen. Nieco później 3500 chłopów ruszyło w kierunku miejscowości Furtwangen im Schwarzwald. W górnej Szwabii w rejonie Jeziora Bodeńskiego w krótkim czasie w marcu 1525 r. zorganizowano trzy uzbrojone grupy chłopskie: (tzw. Baltringer Haufen, Seehaufen i Allgauer Haufen). Największa – pierwsza grupa liczyła ponad 12 000 chłopów, mieszczan i duchownych, którzy zebrali się w okolicy Biberach an der Riß. Inna grupa licząca do 12 000 ludzi w tym landsknechtów, stanęła w pobliżu Lindau. 7000 ludzi obozowało koło Leubas.

[madohora]

Każda z trzech grup chłopskich domagała się przede wszystkim poprawy warunków życia i nie chciała zaczynać wojny. W tym celu chłopi podjęli rozmowy ze Związkiem Szwabskim. Pięćdziesięciu reprezentantów z trzech grup spotkało się w wolnym mieście Rzeszy Memmingen, którego mieszkańcy sympatyzowali z chłopami. Tutaj dowódcy oddziałów przedstawili żądania chłopów, powołując się na Biblię. Po długich rozmowach w dniu 20 marca 1525 r. sporządzono dokument „Dwanaście Artykułów”. Był on z jednej strony ogólnym zażaleniem, programem reform i politycznym manifestem. Na wzór Szwajcarów, chłopi założyli Towarzystwo Górnej Szwabii. W ten sposób chłopi mogli liczyć na pomoc innych oddziałów w razie potrzeby. W krótkim czasie oba dokumenty powielono wielokrotnie, rozsyłając po całych południowych Niemczech i Tyrolu, co zaowocowało przystąpieniem tych rejonów do powstania.

[madohora]

Wkrótce na terenach objętych powstaniem rozpoczęły się napady rabunkowe i mordy. Zatrwożona szlachta postanowiła działać zbrojnie. Wspierany przez rodzinę kupiecką z Augsburga (Fuggerowie) Jerzy (Georg) Truchsess von Waldburg-Zeil na czele armii liczącej 9000 landsknechtów i 1500 jazdy pancernej otrzymał polecenie zniszczenia armii chłopskiej uzbrojonej przeważnie w kosy i cepy.

[madohora]

Niektóre postulaty 12 Artykułów:

🔹Zniesienie poddaństwa
🔹Zniesienie dziesięciny
🔹Uwolnienie od podatków połowów, polowań iwyrębu lasów
🔹Zwrot chłopom gmin leśnych
🔹Wolny wybór pastorów przez gminy

[madohora]

Pod koniec maja 1525 armia Waldberga-Zeila zebrała się w Ulm. Nieco dalej koło Leipheim zebrało się 5000 chłopów pod wodzą kaznodziei Jakuba Wehe, którzy plądrowali okoliczne klasztory i posiadłości szlacheckie. Armia Związku Szwabskiego pomaszerowała ku Leipheim, gdzie natknęła się na plądrującą okolicę armię chłopów. Dnia 4 kwietnia pod Leipheim doszło do pierwszej większej bitwy, w której chłopi zostali pokonani. Miasto zmuszone zostało do zapłacenia kary pieniężnej, natomiast Wehe i kilku innych dowódców grupy zostało straconych.

[madohora]

Wcześniej bo w połowie kwietnia inna grupa chłopska z Neckartalu i Odenwaldu pod wodzą Jäckleina Rohrbacha stanęła w Weinsbergu. W mieście Rohrbach nakazał zabić rózgami znienawidzonego przez chłopów hrabiego Ludwika von Helfensteina, krewnego cesarza Maksymiliana I. Ta okrutna śmierć zadana przez chłopów, znana jest w historii wojny chłopskiej jako rzeź w Weinsbergu. Ukazała ona krwawe oblicze mordujących i plądrujących oddziałów chłopskich i była przyczyną wrogiego nastawienia szlachty.

[madohora]

W odwecie miasto zostało całkowicie zniszczone przez landsknechtów, a Rohrbach spalony żywcem. Po masakrze w Weinsbergu, oddziały chłopskie z Neckartalu i Odenwaldu połączyły się z inną grupą z Taubertaler Haufen dowodzoną przez Floriana Geyera. 12 000 ludzi pod wodzą Götza von Berlichingen skierowało się przeciwko biskupom Mainzu i Würzburga, a także elektorom palatynackim.

[madohora]

Dnia 12 kwietnia armia Związku Szwabskiego pokonała oddział chłopski z Baltringen (Baltringer Haufen). Chłopi zostali rozbrojeni i zmuszeni do zapłaty wysokiej kary pieniężnej

[madohora]

Dnia 13 kwietnia armia Truchsessa zmuszona została do wycofania się przed silnie uzbrojoną armią chłopów z Seehaufen. Dzień później, wycofująca się armia Truchsessa w okolicy Bad Wurzach natknęła się na inną grupę chłopów z Allgauer Haufen. Truchsess podjął rozmowy z chłopami, przekonując ich do złożenia broni. W układzie z Weingarten dnia 20 kwietnia przyznał on chłopom pewne ustępstwa i zagwarantował im wolne przejście oraz obiecał rozwiązanie problemów chłopskich przez niezależny sąd.

[madohora]

Dnia 16 kwietnia chłopi zebrali się w Wirtembergii. 8000 ludzi wkroczyło do Stuttgartu, a następnie Böblingen. Mniejsze grupy powstały w Hall i Gmünd. 3000 chłopów splądrowało klasztory w Lorch i Murrhardt, a następnie spaliło zamek Hohenstaufen. W Ortenau splądrowano klasztory i spalono kolejne zamki.

[madohora]

Tymczasem po sukcesie pod Weingarten armia Waldburga-Zeila ruszyła w kierunku Neckartal. Chłopi zostali pokonani w bitwach pod Balingen, Rottenburg i Herrenbergiem, a także dnia 12 maja 1525 pod Böblingen mimo przewagi liczebnej. W dniu 2 czerwca kolejną porażkę chłopi z Neckartalu ponieśli pod Königshofen.

[madohora]

Dnia 23 maja 18 000 chłopów z Bryzgowii i południowego Schwarzwaldu zajęło Fryburg Bryzgowijski. Po tym sukcesie dowódca chłopów Hans Müller zamierzał ruszyć z pomocą chłopom w Radolfzell am Bodensee, jednak większość chłopów zdecydowała się bronić własnych ziem. Krótko potem osłabiony oddział Müllera został pobity przez wojska arcyksięcia Ferdynanda Austriackiego

[madohora]

Waldburg-Zeil tymczasem w dniu 4 czerwca natknął się pod Würzburgiem na chłopów z frankońskiej grupy Hellen Lichten Haufen. Bitwa zakończyła się klęską chłopów, których poległo około 8000. Po tym zwycięstwie Waldburg-Zeil ruszył dalej na południe, gdzie pod koniec czerwca pokonał ostatnie grupy powstańcze. Siły Waldburga-Zeila w przeciągu czterech miesięcy przebyły ponad 1000 km.

[madohora]

Do końca października zdławiono resztki powstania, po czym zaniechano dalszych akcji, nieliczne walki w roku 1526 nie zmieniły już sytuacji w kraju. Cesarz Karol V oraz papież Klemens VII podziękowali Związkowi Szwabskiemu za akcję przeciwko powstańcom.

[madohora]

1. Okrutna i krwawa zemsta feudałów: palenie zbuntowanych wiosek, morderstwa i tortury,
2. Odwrotny efekt od zamierzonego: zwiększenie obciążeń pańszczyźnianych,
3. Zemsta feudałów uciszyła chłopów aż do XIX wieku (wyjątek: komuna monasterska 1534-35),
4. „Zjednoczenie” duchownych katolickich i protestanckich przeciw chłopom.

[madohora]

Skutki powstania dla chłopów były tragiczne. Według różnych szacunków śmierć ponieść miało około 100 000 chłopów. Ci, którzy przeżyli stracili automatycznie wszystkie swoje prawa. Przywódcy powstania zostali skazani na śmierć, chłopi biorący udział lub popierający zryw obciążani byli wysokimi grzywnami oraz strasznymi karami. Pojawiły się doniesienia o ścięciach, wyłupianiu oczu, odcinaniu palców i wielu innych okropnościach, podobnych do tych, których wcześniej dopuszczali się na szlachcie i duchowieństwie chłopi w zdobytych miastach i zamkach.. Szczęściarzem był ten, który został ukarany karą pieniężną, wielu jednak chłopów nie było w stanie zapłacić kary. Praw pozbawiono całe gminy, popierające powstańców.

[madohora]

W niektórych regionach wojna chłopska odniosła mimo to pozytywne skutki, przyczyniając się do poprawy stosunków chłopów z panami feudalnymi.

[madohora]

Zwycięstwo nad powstańcami było przyczyną wzbogacenia się zwycięskiej szlachty. Jerzy Truchsess von Waldburg-Zeil otrzymał ziemie w Górnej Szwabii. Dowódca armii Sebastian Schertlin von Burtenbach opłacał z konfiskat i kar nałożonych na chłopów swoje oddziały landsknechtów.

[madohora]

Napięcie w niektórych gminach, m.in. w Tyrolu, utrzymywało się jeszcze przez kilka lat. Wielu chłopów przez kolejne dziesięciolecia żyło głównie z rabunków. Całe bandy rabusiów grasowały w okolicznych lasach. Do większego powstania już jednak nie doszło. W następnych 300 latach chłopi nie podejmowali żadnych zrywów, dopiero w latach 1848–1849 osiągnęli swoje cele sformułowane w dokumencie 12 artykułów.

[madohora]

Skutki gospodarcze wynikające ze śmierci od 100 do 130 tysięcy chłopów były bardzo poważne i zadecydowały o tym, że Niemcy nie stanowiły poważnej siły w trakcie wojny trzydziestoletniej.

[madohora]

1524 Bitwa pod Mulsum (wojska biskupa Christopha von Bremen zwyciężają armię chłopską)
1525 Bitwa pod Goys (zwycięstwo chłopów nad wojskami szlachty pod wodzą Dietrichsteina)
1525 Bitwa pod Neumarkt (wojska rządowe zwyciężają armię 700 chłopów)
1525 Bitwa pod Leipheim
1525 Bitwa pod Göttingen
1525 Bitwa pod Wurzach
1525 Bitwa pod Gaisbeuren
1525 Bitwa pod Ostheim
1525 Bitwa pod Böblingen
1525 Bitwa pod Frankenhausen
1525 Bitwa pod Lützelstein
1525 Bitwa pod Scherweiler
1525 Bitwa pod Windsheim
1525 Bitwa pod Königshofen
1525 Bitwa pod Sulzdorf
1525 Bitwa pod Pfeddersheim
1525 Bitwa pod Hilzingen
1525 Bitwa pod Griessen
1525 Bitwa pod Rafzerfeld
1526 Bitwa pod Kitzbuehel (zwycięstwo 800 chłopów pod wodzą Maxa Neufanga nad wojskami rządowymi pod wodzą Grubbera)
1526 Bitwa pod Kirchberg (chłopi pod wodzą Maxa Neufanga zwyciężają wojska rządowe)
1526 Bitwa pod Zell am See
1526 Bitwa pod Pass Modling

[madohora]

W Bad Frankenhausen/Kyffhäuser w latach 1976–1987 powstało muzeum Panorama Museum, poświęcone Thomasowi Müntzerowi i wojnie chłopskiej w Niemczech mieszczące panoramę bitwy, namalowaną przez Wernera Tübkego.

[madohora]

[madohora]

Sejm Rzeszy w Spirze (niem. Reichstage zu Speyer) – zgromadzenia stanów Świętego Cesarstwa Rzymskiego odbywające się w XVI wieku w mieście Spira. Głównym problemem tych sejmów był konflikt między katolikami a protestantami. Organizacja sejmów, zapewnienie bezpieczeństwa jego uczestnikom, noclegów oraz wyżywienia spoczywało na władzach miasta. Jednak ze względu na prestiż oraz inne dochody, zwołanie sejmu w danym mieście było dla niego bardzo korzystne.

[madohora]

Sejm trwał od 23 czerwca do 27 sierpnia. Zwołany przez cesarza Karola V Habsburga, którego na sejmie reprezentował brat Ferdynand I Habsburg. Do miasta zjechało około 1000 osób. Już w czasie dni poprzedzających sejm rozpoczęto rozmowy dotyczące edyktu wormackiego, Marcina Lutra oraz całej reformacji. Oprócz spraw religijnych, tematem sejmu było również zebranie środków na ochronę przed Turkami oraz sprawa siedziby Sądu Rzeszy.

[madohora]

Sejm Rzeszy rozpoczął się procesją do katedry oraz uroczystą mszą świętą. W tym czasie nie myślano jeszcze o rozłamie w Kościele, dlatego w mszy wzięli udział zwolennicy Lutra na czele z elektorem Saksonii Janem Wettynem. Zwolennicy Lutra znajdowali się nie tylko wśród elektorów Rzeszy, ale również wśród przedstawicieli wolnych miast.

[madohora]

Po dwóch miesiącach obrad nie doszło do porozumienia w kwestiach religijnych, postanowiono jednak zawiesić edykt wormacki do czasu zwołania soboru powszechnego. Zdecydowano o umieszczeniu w Spirze siedziby Sądu Kameralnego Rzeszy, co przyczyniło się do dalszego rozwoju miasta.

[madohora]

Sejm trwał od 15 marca do 22 kwietnia. Został on zwołany w celu ponownego wprowadzenia w życie postanowień edyktu wormackiego. Sprzeciwili się temu zwolennicy Lutra, próbując za pomocą dyplomacji nie dopuścić do ponownego uchwalenia edyktu. Uchwała wprowadzająca w życie zakaz szerzenia idei reformacji została przegłosowana 15 kwietnia 1529 roku. Stany ewangelickie wystosowały protest i apelowały do cesarza, aby wycofał się z tej decyzji. Od tego czasu zwolennicy reformacji są nazywani protestantami.

[madohora]

Aby upamiętnić to wydarzenie, w 1904 roku wybudowano w mieście Kościół Pamięci, który stał się katedrą luteran w Palatynacie.

[madohora]

[madohora]

Sejm trwał od 8 lutego do 11 kwietnia. Sprawy religijne zostały omówione na sejmach Rzeszy w Augsburgu i Ratyzbonie. Obrady w zastępstwie cesarza prowadził jego brat król Niemiec Ferdynand I Habsburg. Głównym tematem tego sejmu był konflikt z imperium osmańskim oraz zebranie środków na wojnę z nim. Podjęto decyzje dotyczące wprowadzenia podatku przeznaczonego na cele wojskowe, wprowadzono zakaz zasiadania w Sądzie Kameralnym Rzeszy duchownych.

[madohora]

Sejm trwał od 20 lutego do 10 czerwca. Tym razem w obradach uczestniczył sam cesarz Karol V Habsburg. Obecność cesarza była wyzwaniem dla mieszkańców miasta, którzy przyjęli władcę z największymi honorami. Sam sejm również był najbardziej okazały ze wszystkich dotychczasowych. Wiązało się to między innymi z faktem, że w mieście mieszkała większość protestantów.
Sejm podjął decyzję o kontynuowaniu wojny z imperium osmańskim oraz z królem Francji Franciszkiem I Walezjuszem.

[madohora]

Sejm trwał od 13 lipca przez około osiem miesięcy. Został zwołany przez cesarza Maksymiliana II Habsburga, który uczestniczył w nim osobiście wraz z liczną rodziną. Był to najdłuższy i najbardziej kosztowny sejm w historii miasta. Sprawy religijnie nie były podejmowane ze względu na postanowienia soboru trydenckiego. Głównym tematem sejmu była reforma Rzeszy, zwiększenie obronności cesarstwa, zwłaszcza wschodnich granic. Podjęto również uchwałę, na mocy której drukarnie mogły funkcjonować jedynie w wolnych miastach Rzeszy oraz miastach uniwersyteckich.

[madohora]

[madohora]

Filip Melanchton (właściwie Philipp Schwartzerd ur. 16 lutego 1497 w Bretten, zm. 19 kwietnia 1560 w Wittenberdze) – reformator religijny, najbliższy współpracownik Marcina Lutra, współtwórca reformacji, profesor Uniwersytetu w Wittenberdze. W Niemczech zreorganizował szkolnictwo i wprowadził szkołę humanistyczną, która stała się wzorcem dla szkół na Śląsku i Pomorzu. Autor Wyznania augsburskiego, podstawowej księgi wyznaniowej luteranizmu.

[madohora]

Urodził się jako Philipp Schwartzerd. W roku 1509 pod wpływem wuja Johannesa Reuchlina, który poradził mu by wzorem renesansowych humanistów zmienił nazwisko, w miejsce niemieckiego „Schwartzerdt” (dosłownie „czarna ziemia”) przyjął jego grecki odpowiednik „Melanchthon” (Μελάγχθων). Studiował języki klasyczne (w tym hebrajski) oraz literaturę antyczną na uniwersytetach w Heidelbergu i Tybindze. W 1514 roku rozpoczął pracę wykładowcy na uniwersytecie w Tybindze. Od 1518 do końca życia związał się z uniwersytetem w Wittenberdze. W 1519 roku wziął udział w dyspucie lipskiej. W 1530 na sejmie Rzeszy w Augsburgu reprezentował Marcina Lutra.

[madohora]

Melanchton przyczynił się do zwiększenia roli matematyki w toku studiów uniwersyteckich. W uniwersytetach znajdujących się pod jego wpływem matematykę uznawano za dziedzinę, w której biegłość powinien wykazywać każdy wykształcony człowiek, a nie jedynie domenę specjalistów. Na początku swojej działalności, w 1521 roku, proponował zastąpienie lektury Fizyki Arystotelesa kursem matematyki. Szczególne znaczenie przypisywał astronomii, która znacząco rozwinęła się na protestanckich uniwersytetach (m.in. na Uniwersytecie w Tybindze, macierzystej uczelni Johannesa Keplera

[madohora]

Przez wiele lat przypisywano mu autorstwo słowa „psychologia”. Stało się tak dzięki Wilhelmowi Volkmannowi, który rozpowszechnił to stwierdzenie. W 1879 roku André Lalande sprawdził tę informację i odkrył, że w żadnym z dzieł Melanchtona słowo „psychologia” nie było użyte. Przyczyną tej pomyłki było dziewiętnastowieczne wydanie dzieł Melanchtona, a przede wszystkim wstęp Cardusa G.Bretschneidera poprzedzający księgę „Liber de anima”. Bretschneider napisał tam: „Ta księga Melanchtona, pierwszego pośród znanych Niemców, traktuje o psychologii”. Pierwszą osobą, która w druku zastosowała słowo psychologia był więc Goclenius.

[madohora]

[madohora]

Artykuły szmalkaldzkie (łac.. Articuli Smalcaldici, niem. Schmalkaldische Artikel) wraz z Wyznaniem augsburskim, Obroną Wyznania augsburskiego, Małym i Dużym katechizmem oraz Formułą zgody stanowi jedną z sześciu ksiąg wyznaniowych, zawierających zasadnicze nauki luteranizmu.

[madohora]

Książęta i miasta, które przyjęły idee reformacji, skupione były w powstałym w lutym 1531 roku Związku szmalkaldzkim. Sygnatariusze związku, do którego przystąpiło dziewięciu książąt i jedenaście miast, zobowiązali się do udzielenia sobie wzajemnej pomocy na wypadek akcji zbrojnej przeciwko ewangelikom. Związek reprezentował siłę, z którą należało się liczyć, dlatego cesarz Karol V zdecydował się na zawarcie w 1532 roku pokoju w Norymberdze, na mocy którego obie strony zobowiązały się do zachowania pokoju i wstrzymania się od jakichkolwiek działań zaczepnych do czasu zwołania soboru powszechnego w Trydencie.

[madohora]

Początkowo Marcin Luter i stany ewangelickie łudzili się, że dzieło odnowy Kościoła może podjąć tylko wolny chrześcijański sobór, w związku z tym wielokrotnie się do jego zwołania odwoływali. Papież Paweł III zwołał sobór do Mantui na 23 maja 1537 roku, lecz z bulli papieskiej wynikało, że nie chodzi o znalezienie jedności z ewangelikami, a o „wytępienie kacerstwa”. 24 czerwca 1536 do Wittenbergi przybył osobiście elektor saski Jan Fryderyk Wspaniałomyślny, aby zlecić reformatorom przygotowanie odpowiedzi, jaką Związek powinien udzielić papieżowi, gdyby ten zdecydował się zaprosić na sobór ewangelików. Pomimo jego zwołania sobór ten nigdy się nie odbył.

[madohora]

Osobne zlecenie od elektora otrzymał Marcin Luter, który miał na życzenie księcia przygotować specjalny zestaw artykułów wiary. Jan Fryderyk wyraził również życzenie, aby pozostali reformatorzy zapoznali się z nimi, a następnie je podpisali jeżeli będą tego samego zdania co ich autor. Po zakończeniu pracy Luter wezwał swoich przyjaciół 28 grudnia 1536 roku do Wittenbergi. Dyskusja nad opracowanymi przez niego artykułami ciągnęła się aż do 3 stycznia 1537, a po ich podpisaniu przesłano je księciu Janowi Fryderykowi. Artykuły Lutra zwane odtąd artykułami szmalkaldzkimi w 1580 weszły do Księgi zgody jako wyraz wiary luteranizmu.

[madohora]

[madohora]

Pierwsze znane odpusty pochodzą z XI w. W 1019 biskup Poncjusz z Arles udzielił odpustu wiernym przybywającym do opactwa w Montmajour. Odpustu dla uczestników wypraw krzyżowych udzielili papież Aleksander II ok. 1063 i Urban II w 1095. Jako pierwszy słowem odpust (z łac. indulgentia) posłużył się w pismach św. Bernard z Clairvaux. Wcześniej pojęcie odpustu znane było pod innymi nazwami, jak absolutio, relaxatio, condonatio, remissio oraz venia.

[madohora]

Odpust

[madohora]

W 1216 papież Honoriusz III zatwierdził odpust Porcjunkuli

[madohora]

KRÓTKA‎ ‎HISTORJA‎ ‎ODPUSTU PORCJUŃKULI.
hcąc‎ ‎poznać,‎ ‎czem‎ ‎jest‎ ‎Porcjun- kula,‎ ‎trzeba‎ ‎przypomnieć‎ ‎sobie
żywot‎ ‎świętego‎ ‎Franciszka‎ ‎z‎ ‎Asyżu. Otóż‎ ‎święty‎ ‎Franciszek‎ ‎pałał‎ ‎wielką miłością‎ ‎ku‎ ‎grzesznikom.‎ ‎Był‎ ‎on‎ ‎prze konany,‎ ‎iż‎ ‎każdy‎ ‎człowiek‎ ‎jest‎ ‎odku piony‎ ‎najdroższą‎ ‎krwią‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pa na,‎ ‎Syna‎ ‎Bożego‎ ‎i‎ ‎powołany‎ ‎do‎ ‎żywota wiecznego.‎ ‎Wspaniałe‎ ‎jest‎ ‎słońce,‎ ‎pię kny‎ ‎księżyc,‎ ‎ozdobiony‎ ‎gwiazdami‎ ‎fir mament‎ ‎niebieski;‎ ‎lecz‎ ‎wspanialsza
jest‎ ‎dusza‎ ‎człowieka,‎ ‎jej‎ ‎wartość‎ ‎i‎ ‎god ność‎ ‎przewyższa‎ ‎świat‎ ‎cały‎ ‎i‎ ‎jego‎ ‎skar- by.
Gdy‎ ‎widział‎ ‎święty‎ ‎Franciszek,‎ ‎iż
niejeden‎ ‎chrześcijanin‎ ‎grzechem‎ ‎śmier telnym‎ ‎obciąża‎ ‎duszę,‎ ‎iż‎ ‎niejedna‎ ‎du sza,‎ ‎obciążona‎ ‎takim‎ ‎grzechem,‎ ‎opu szcza‎ ‎ten‎ ‎świat‎ ‎i‎ ‎ginie‎ ‎na‎ ‎wieki,‎ ‎gorzko zapłakał‎ ‎nad‎ ‎zatwardziałością‎ ‎grzesz ników,‎ ‎napominał‎ ‎ich‎ ‎do‎ ‎pokuty,‎ ‎a‎ ‎swe modlitwy‎ ‎i‎ ‎umartwienia‎ ‎za‎ ‎nich‎ ‎ofia rował. Św.‎ ‎Franciszek‎ ‎nadewszystko‎ ‎umiło wał‎ ‎kościółek‎ ‎niedaleko‎ ‎Asyża‎ ‎stojący. Kościółek‎ ‎ten‎ ‎należał‎ ‎do‎ ‎zakonu‎ ‎Bene dyktynów,‎ ‎lecz‎ ‎od‎ ‎dawnego‎ ‎czasu‎ ‎był opuszczony,‎ ‎ubogi,‎ ‎rozwalony,‎ ‎Franci szek‎ ‎obrał‎ ‎sobie‎ ‎ubóstwo,‎ ‎ubóstwo‎ ‎za lecił‎ ‎zakonowi‎ ‎swemu,‎ ‎przez‎ ‎ubóstwo naśladował‎ ‎Zbawiciela‎ ‎swego,‎ ‎który opuścił‎ ‎chwałę‎ ‎niebieską,‎ ‎uniżył‎ ‎się i‎ ‎stał‎ ‎się‎ ‎ubogim,‎ ‎ludziom‎ ‎poddanym aż‎ ‎do‎ ‎śmierci‎ ‎na‎ ‎krzyżu. Kościółek‎ ‎ten‎ ‎nazywał‎ ‎się‎ ‎“Porcjun- kula”,‎ ‎to‎ ‎jest:‎ ‎“cząsteczka".‎ ‎A‎ ‎czemu cząsteczka?‎ ‎Ponieważ‎ ‎był‎ ‎maleńkim, tylko‎ ‎około‎ ‎sto‎ ‎osób‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎się‎ ‎pomieś cić‎ ‎mogło.‎ ‎Zakon‎ ‎Benedyktynów‎ ‎po siadał‎ ‎wielką‎ ‎liczbę‎ ‎wspaniałych‎ ‎koś- ęiołów,‎ ‎pomiędzy‎ ‎niemi‎ ‎był‎ ‎atoli‎ ‎najmniejszym‎ ‎i‎ ‎najuboższym‎ ‎kościółek “Porcjunkula”. W‎ ‎ołtarzu‎ ‎kościółka‎ ‎znajdował‎ ‎się obraz‎ ‎Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎Aniel skiej.‎ ‎Na‎ ‎obrazie‎ ‎Aniołowie‎ ‎otaczali Najświętszą‎ ‎Pannę‎ ‎i‎ ‎niby‎ ‎ją‎ ‎pozdra wiali‎ ‎temi‎ ‎słowy:‎ ‎“Bądź‎ ‎pozdrowiona, łaskiś‎ ‎pełna,‎ ‎Pan‎ ‎z‎ ‎tobą”. Tak‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎święty‎ ‎Franciszek‎ ‎w‎ ‎ubo gim‎ ‎kościółku‎ ‎klękał‎ ‎przed‎ ‎obrazem Królowej‎ ‎nieba,,‎ ‎uwielbiał‎ ‎ją‎ ‎i‎ ‎pozdra wiał,‎ ‎a‎ ‎ponieważ‎ ‎Ona‎ ‎jest‎ ‎ucieczką grzeszników,‎ ‎polecał‎ ‎Jej‎ ‎opiece‎ ‎i‎ ‎miło sierdziu‎ ‎wszystkich‎ ‎grzeszących;‎ ‎do Niej‎ ‎wołał:‎ ‎“Ucieczko‎ ‎grzesznych, módl‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎nami”. Niedługo‎ ‎trwało‎ ‎a‎ ‎za‎ ‎przykładem św.‎ ‎Franciszka‎ ‎wiele‎ ‎ludzi‎ ‎przybyło do‎ ‎kościółka‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎i‎ ‎gorliwie‎ ‎się tam‎ ‎modlili‎ ‎do‎ ‎Boga,‎ ‎żebrząc‎ ‎o‎ ‎prze baczenie‎ ‎grzechów‎ ‎swoich.‎ ‎Franciszek odbudował‎ ‎rozwalony‎ ‎kościółek,‎ ‎otrzy many‎ ‎od‎ ‎zakonu‎ ‎Benedyktynów,‎ ‎i‎ ‎za łożył‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎sławny‎ ‎swój‎ ‎zakon‎ ‎Franciszkański.

[madohora]

Od tego czasu sławna stała się Porcjunkula.‎ ‎Cały‎ ‎Zakon‎ ‎Franciszkański, który‎ ‎w‎ ‎krótkim‎ ‎czasie‎ ‎po‎ ‎całym‎ ‎świę cie‎ ‎się‎ ‎rozszerzył,‎ ‎a‎ ‎który‎ ‎jeszcze‎ ‎dzi siaj‎ ‎po‎ ‎całym‎ ‎świecie‎ ‎kwitnie,‎ ‎szanuje i‎ ‎czci‎ ‎Porcjunkulę,‎ ‎z‎ ‎której‎ ‎wynikły zdroje‎ ‎łask‎ ‎Bożych‎ ‎i‎ ‎Zakon‎ ‎świętego Franciszka. Lecz‎ ‎kościółek‎ ‎nazwany‎ ‎Porcjunkula stał‎ ‎się‎ ‎jeszcze‎ ‎sławniejszym‎ ‎przez wielki‎ ‎odpust,‎ ‎który‎ ‎w‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎tak że‎ ‎ma‎ ‎swój‎ ‎początek. Jak‎ ‎się‎ ‎to‎ ‎stało?‎ ‎Słuchajmy! Franciszek‎ ‎przepędził‎ ‎noc‎ ‎pewną‎ ‎na modlitwie‎ ‎w‎ ‎ulubionym‎ ‎kościółku‎ ‎Por cjunkuli‎ ‎w‎ ‎miesiącu‎ ‎październiku,‎ ‎ro ku‎ ‎1221.‎ ‎Gorąco‎ ‎się‎ ‎modląc‎ ‎wpadł w‎ ‎zachwycenie,‎ ‎o‎ ‎jakiem‎ ‎często‎ ‎czyta my‎ ‎w‎ ‎Żywotach‎ ‎Świętych.‎ ‎W‎ ‎zachwy ceniu‎ ‎widział‎ ‎Franciszek‎ ‎samego‎ ‎Chry stusa‎ ‎Pana‎ ‎w‎ ‎niezmiernej‎ ‎jasności, około‎ ‎tronu‎ ‎Jego‎ ‎Najświętszą‎ ‎Maryę Pannę‎ ‎i‎ ‎wielu‎ ‎Aniołów.‎ ‎Jak‎ ‎niegdyś święty‎ ‎Szczepan‎ ‎ujrzał‎ ‎chwałę‎ ‎Bożą i‎ ‎zawołał:‎ ‎“Oto‎ ‎widzę‎ ‎niebiosa‎ ‎otwo rzone‎ ‎a‎ ‎Syna‎ ‎człowieczego‎ ‎po‎ ‎prawicy Bożej”;‎ ‎tak‎ ‎też‎ ‎wierny‎ ‎sługa‎ ‎Boży Franciszek‎ ‎widział‎ ‎Mistrza‎ ‎swojego w‎ ‎zgromadzeniu‎ ‎Świętych, Wtedy‎ ‎rzekł‎ ‎Chrystus‎ ‎Pan‎ ‎do‎ ‎Fran ciszka‎ ‎:‎ ‎“Proś‎ ‎mnie‎ ‎o‎ ‎łaskę‎ ‎dla‎ ‎grzesz ników,‎ ‎jakiej‎ ‎pragniesz”.‎ ‎Polecając‎ ‎się opiece‎ ‎Najświętszej‎ ‎Panny,‎ ‎którą‎ ‎za swą‎ ‎Matkę‎ ‎niebieską‎ ‎uważał,‎ ‎odpowie dział‎ ‎Franciszek:‎ ‎“Ja‎ ‎ubogi‎ ‎grzesznik błagam‎ ‎majestat‎ ‎Twój,‎ ‎Boże,‎ ‎o‎ ‎miło sierdzie‎ ‎nad‎ ‎grzesznikami.‎ ‎Daj,‎ ‎Panie dobrotliwy,‎ ‎aby‎ ‎wszyscy,‎ ‎którzy‎ ‎z‎ ‎ser cem‎ ‎skruszonem‎ ‎wyspowiadają‎ ‎się z‎ ‎grzechów‎ ‎swoich‎ ‎i‎ ‎odwiedzą‎ ‎ten‎ ‎kościółek,‎ ‎otrzymali‎ ‎odpust‎ ‎zupełny‎ ‎kar zasłużonych.

[madohora]

Do‎ ‎prośby‎ ‎św,‎ ‎Franciszka‎ ‎dołączyła i‎ ‎Najświętsza‎ ‎Marya‎ ‎Panna‎ ‎swe‎ ‎mo dlitwy,‎ ‎a‎ ‎Syn‎ ‎Boży,‎ ‎który‎ ‎ukochanej Swej‎ ‎Matce‎ ‎żadnej‎ ‎prośby‎ ‎odmówić nie‎ ‎może,‎ ‎spełnił‎ ‎błaganie‎ ‎sługi‎ ‎Swego. “Twoja‎ ‎prośba‎ ‎jest‎ ‎wysłuchaną.‎ ‎Kto kolwiek‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎kościele,‎ ‎wyznawszy w‎ ‎świętej‎ ‎Spowiedzi‎ ‎szczerze‎ ‎grzechy swoje,‎ ‎modlić‎ ‎się‎ ‎będzie,‎ ‎otrzyma‎ ‎od puszczenie‎ ‎kar‎ ‎doczesnych,‎ ‎za‎ ‎grzechy swoje‎ ‎zasłużonych.‎ ‎Lecz‎ ‎idź‎ ‎do‎ ‎Namiestnika‎ ‎Mego,‎ ‎Papieża‎ ‎Honorjusza Iii-go,‎ ‎opowiedz‎ ‎mu‎ ‎wszystko‎ ‎i‎ ‎proś‎ ‎go o‎ ‎potwierdzenie‎ ‎tego‎ ‎odpustu”. Papież‎ ‎Honorjusz‎ ‎III‎ ‎w‎ ‎owym‎ ‎czasie przebywał‎ ‎w‎ ‎Perugji,‎ ‎Natychmiast‎ ‎po wstał‎ ‎św.‎ ‎Franciszek‎ ‎i‎ ‎udał‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎towa rzystwie‎ ‎jednego‎ ‎zakonnika‎ ‎do‎ ‎niego. Papież‎ ‎mile‎ ‎go‎ ‎przyjął‎ ‎i‎ ‎pilnie‎ ‎uważał na‎ ‎każde‎ ‎słowo‎ ‎Franciszka;‎ ‎przekonał się,‎ ‎iż‎ ‎Chrystus‎ ‎Pan‎ ‎rzeczywiście‎ ‎obja wił‎ ‎się‎ ‎Franciszkowi. Ponieważ‎ ‎rzecz‎ ‎była‎ ‎bardzo‎ ‎ważną, wezwał‎ ‎do‎ ‎siebie‎ ‎kardynałów‎ ‎i‎ ‎zapytał ich:‎ ‎“Cóż‎ ‎wy‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎odpowiecie?”‎ ‎Kar dynałowie‎ ‎byli‎ ‎niechętni‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎chcieli, aby‎ ‎odpust‎ ‎zupełny‎ ‎był‎ ‎udzielany‎ ‎pod tak‎ ‎łatwym‎ ‎warunkiem.‎ ‎Albowiem‎ ‎w‎ ‎o- wych‎ ‎czasach‎ ‎odpust‎ ‎zupełny‎ ‎rzadko i‎ ‎tylko‎ ‎pod‎ ‎ciężkimi‎ ‎warunkami‎ ‎bywał wiernym‎ ‎udzielany. Lecz‎ ‎Chrystus‎ ‎Pan,‎ ‎który‎ ‎w‎ ‎nieogra niczonej‎ ‎litości‎ ‎Swojej‎ ‎wysłuchał‎ ‎proś by‎ ‎Franciszka,‎ ‎natchnął‎ ‎Namiestnika Swego,‎ ‎Papieża‎ ‎i‎ ‎nakłonił‎ ‎go,‎ ‎aby‎ ‎od pust‎ ‎zupełny‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎Porcjunkuli potwierdził.‎ ‎Zgadzając‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎rozkazem Chrystusa‎ ‎Pana,‎ ‎Papież‎ ‎ogłosił:‎ ‎“Kto grzechy‎ ‎wyznał‎ ‎szczerze‎ ‎w‎ ‎spowiedzi i‎ ‎otrzymał‎ ‎rozgrzeszenie,‎ ‎a‎ ‎potem‎ ‎od wiedza‎ ‎kościół‎ ‎Porcjunkuli,‎ ‎zyska‎ ‎od pust‎ ‎zupełny”. Papież‎ ‎atoli‎ ‎ową‎ ‎łaskę‎ ‎ograniczył tylko‎ ‎na‎ ‎jeden‎ ‎dzień‎ ‎roku,‎ ‎dnia‎ ‎zaś‎ ‎sa mego‎ ‎nie‎ ‎wyznaczył.‎ ‎Dopiero‎ ‎dwa‎ ‎lata później,‎ ‎gdy‎ ‎święty‎ ‎Franciszek‎ ‎po‎ ‎usil nych‎ ‎modlitwach‎ ‎i‎ ‎postach,‎ ‎przez‎ ‎Chry stusa‎ ‎Pana‎ ‎nowe‎ ‎otrzymał‎ ‎objawienie, o‎ ‎którem‎ ‎także‎ ‎doniósł‎ ‎Papieżowi,‎ ‎Na miestnik‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana,‎ ‎Honorjusz, ogłosił,‎ ‎iż‎ ‎odpust‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎Porcjun kuli‎ ‎od‎ ‎nieszporów‎ ‎pierwszego‎ ‎sierpnia aż‎ ‎do‎ ‎zachodu‎ ‎słońca‎ ‎drugiego‎ ‎sier pnia,‎ ‎jako‎ ‎odpust‎ ‎zupełny‎ ‎może‎ ‎być zyskanym. Oprócz‎ ‎tego‎ ‎Papież‎ ‎rozporządził,‎ ‎aby sześciu‎ ‎biskupów‎ ‎w‎ ‎imieniu‎ ‎jego‎ ‎w‎ ‎ko ściele‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎ogłosili‎ ‎ludowi‎ ‎ów odpust.‎ ‎Tak‎ ‎się‎ ‎też‎ ‎stało.‎ ‎Dnia‎ ‎pierw szego‎ ‎sierpnia‎ ‎święty‎ ‎Franciszek‎ ‎wy głosił‎ ‎kazanie‎ ‎do‎ ‎ludu‎ ‎z‎ ‎wielkim‎ ‎zapa łem,‎ ‎a‎ ‎potem‎ ‎biskupi‎ ‎ogłosili,‎ ‎iż‎ ‎odpust Porcjunkuli‎ ‎bę^l^‎ ‎tu‎ ‎zyskany‎ ‎przez wszystkie‎ ‎czasy‎ ‎każdego‎ ‎roku‎ ‎od‎ ‎nie szporów‎ ‎1-go‎ ‎sierpnia‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎zachodu słońca,‎ ‎2-go‎ ‎sierpnia.

[madohora]

Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎zy- skany‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎nie daleko‎ ‎Asyża‎ ‎we‎ ‎Włoszech.‎ ‎Już‎ ‎od‎ ‎roku‎ ‎1223‎ ‎niezliczone‎ ‎tłumy‎ ‎ludu‎ ‎wier nego‎ ‎garnęły‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎rzeczonego‎ ‎kościoła,‎ ‎aby‎ ‎zyskać‎ ‎odpust‎ ‎nadany.‎ ‎Kapłani w‎ ‎całej‎ ‎okolicy‎ ‎pilnie‎ ‎słuchali‎ ‎spowie dzi;‎ ‎bogaci‎ ‎i‎ ‎ubodzy,‎ ‎wysocy‎ ‎urodze niem‎ ‎i‎ ‎niscy,‎ ‎uczeni‎ ‎i‎ ‎prostacy‎ ‎otaczali i‎ ‎jeszcze‎ ‎dzisiaj‎ ‎otaczają‎ ‎konfesjonały, a‎ ‎potem‎ ‎dążą‎ ‎do‎ ‎kościoła.‎ ‎Ponieważ zaś‎ ‎w‎ ‎kościółku,‎ ‎jak‎ ‎już‎ ‎wspomnieliś my,‎ ‎tylko‎ ‎około‎ ‎stu‎ ‎osób‎ ‎się‎ ‎zmieści, pobożni‎ ‎w‎ ‎długiej‎ ‎procesji‎ ‎wstępują do‎ ‎świątyni‎ ‎i‎ ‎wychodzą‎ ‎z‎ ‎niej‎ ‎przez‎ ‎ca ły‎ ‎czas‎ ‎odpustu. Zyskać‎ ‎Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎jest chlubą‎ ‎i‎ ‎pragnieniem‎ ‎wielu‎ ‎chrześci jan.‎ ‎Przez‎ ‎260‎ ‎lat‎ ‎tylko‎ ‎w‎ ‎kościółku Porcjunkuli‎ ‎było‎ ‎możebnem‎ ‎dostąpie nie‎ ‎tego‎ ‎odpustu.‎ ‎Niekiedy‎ ‎ludzie‎ ‎już kilka‎ ‎tygodni‎ ‎naprzód‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎kilka miesięcy‎ ‎pielgrzymowali‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎świętego‎ ‎miejsca‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎wielkie‎ ‎szczęście‎ ‎so bie‎ ‎poczytywali,‎ ‎by‎ ‎tamże‎ ‎się‎ ‎modlić i‎ ‎zyskać‎ ‎ddpust‎ ‎zupełny. Oto‎ ‎masz‎ ‎przykład!‎ ‎W‎ ‎roku‎ ‎1309‎ ‎żył pewien‎ ‎starzec‎ ‎pobożny,‎ ‎liczący‎ ‎prze szło‎ ‎sto‎ ‎lat‎ ‎życia.‎ ‎Chociaż‎ ‎był‎ ‎tak‎ ‎sę dziwy‎ ‎i‎ ‎od‎ ‎słabości‎ ‎pochylony,‎ ‎jednak żadnego‎ ‎roku‎ ‎nie‎ ‎omieszkał‎ ‎przybyć na‎ ‎odpust‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎Porcjunkuli. Odbywszy‎ ‎daleką‎ ‎drogę,‎ ‎wyspowiadał się‎ ‎z‎ ‎grzechów‎ ‎swoich‎ ‎u‎ ‎błogosławio nego‎ ‎Jana‎ ‎z‎ ‎Alwernji,‎ ‎bardzo‎ ‎świąto bliwego‎ ‎kapłana,‎ ‎Zakonu‎ ‎św.‎ ‎Fran ciszka. Gdy‎ ‎się‎ ‎spytał‎ ‎spowiednik,‎ ‎jak‎ ‎mógł tu‎ ‎przybyć,‎ ‎odpowiedział‎ ‎bogobojny starzec:‎ ‎“Przyjść‎ ‎na‎ ‎odpust‎ ‎Porcjun kuli‎ ‎jest‎ ‎nadzwyczajną‎ ‎radością‎ ‎duszy mojej.‎ ‎Gdybym‎ ‎nie‎ ‎mógł‎ ‎chodzić,‎ ‎dał bym‎ ‎się‎ ‎przywieźć‎ ‎lub‎ ‎zanieść,‎ ‎byłem nie‎ ‎utracił‎ ‎odpustu.‎ ‎Ja‎ ‎jeszcze‎ ‎za‎ ‎życia świętego‎ ‎Franciszka‎ ‎nigdy‎ ‎nie‎ ‎zanie dbałem‎ ‎odwiedzić‎ ‎kościoła‎ ‎Porcjun kuli”. Ponieważ‎ ‎na‎ ‎dzień‎ ‎Porcjunkuli,‎ ‎to jest‎ ‎na‎ ‎2-go‎ ‎sierpnia‎ ‎od‎ ‎roku‎ ‎do‎ ‎roku

[madohora]

coraz‎ ‎większe‎ ‎tłumy‎ ‎przybywały‎ ‎na święte‎ ‎miejsce,‎ ‎a‎ ‎pomiędzy‎ ‎niemi‎ ‎była niemała‎ ‎liczba‎ ‎zakonników,‎ ‎Papież Sykstus‎ ‎IV,‎ ‎chciał‎ ‎zapobiedz‎ ‎niektó rym‎ ‎przeszkodom‎ ‎i‎ ‎równocześnie‎ ‎nową łaską‎ ‎apostolską‎ ‎zaszczycić‎ ‎Zakon‎ ‎Św. Franciszka.‎ ‎Dlatego‎ ‎z‎ ‎mocy‎ ‎apostol skiej,‎ ‎jako‎ ‎głowa‎ ‎Kościoła,‎ ‎dozwolił zakonnicom‎ ‎w‎ ‎klasztorach,‎ ‎pod‎ ‎Regułą świętego‎ ‎Franciszka‎ ‎żyjącym,‎ ‎że‎ ‎mogły zyskać‎ ‎Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎we‎ ‎włas nym‎ ‎kościele‎ ‎klasztornym. A‎ ‎niedługo‎ ‎potem‎ ‎ten‎ ‎sam‎ ‎przywilej udzielony‎ ‎został‎ ‎przez‎ ‎Papieży‎ ‎zakon nikom‎ ‎w‎ ‎klasztorach‎ ‎pod‎ ‎Regułą‎ ‎świę tego‎ ‎Franciszka‎ ‎będącym. Nakoniec‎ ‎Papież‎ ‎Grzegorz‎ ‎XVsty, dnia‎ ‎4-go‎ ‎lipca,‎ ‎1622‎ ‎ustanowił,‎ ‎że‎ ‎Od pust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎mógł‎ ‎być‎ ‎zyskanym przez‎ ‎wiernych‎ ‎we‎ ‎wszystkich‎ ‎kościo łach‎ ‎Zakonów‎ ‎Św.‎ ‎Franciszka‎ ‎i‎ ‎nawet w‎ ‎innych‎ ‎kościołach,‎ ‎którym‎ ‎ten‎ ‎przy wilej‎ ‎jest‎ ‎dany‎ ‎przez‎ ‎Stolicę‎ ‎Apostol ską.‎ ‎Grzegorz‎ ‎XV,‎ ‎zastrzegł‎ ‎równocze śnie,‎ ‎iż‎ ‎tylko‎ ‎we‎ ‎właściwym‎ ‎kościele Porcjunkuli‎ ‎przy‎ ‎Asyżu,‎ ‎pod‎ ‎warunkiem‎ ‎tylko‎ ‎św.‎ ‎Spowiedzi,‎ ‎w‎ ‎innych‎ ‎zaś kościołach‎ ‎pod‎ ‎warunkiem‎ ‎także‎ ‎Ko mun‎ ‎j‎ ‎i‎ ‎świętej‎ ‎i‎ ‎modlitwy‎ ‎na‎ ‎intencję Ojca‎ ‎św.‎ ‎wierni‎ ‎mogli‎ ‎dostąpić‎ ‎odpustu.‎ ‎Tyle‎ ‎w‎ ‎krótkości‎ ‎o‎ ‎historji‎ ‎odpustu.

[madohora]

Odpust na wsi

[madohora]

JAKIE‎ ‎SĄ‎ ‎WARUNKI,‎ ‎BY‎ ‎MOŻNA DOSTĄPIĆ‎ ‎ODPUSTU PORCJUNKULI?
żeby‎ ‎zyskać‎ ‎jakikolwiek‎ ‎odpust potrzebna‎ ‎jest‎ ‎przynajmniej‎ ‎ogól‎¬
na‎ ‎INTENCJA‎ ‎zyskania‎ ‎go.‎ ‎Wystarczy
na‎ ‎wstępie‎ ‎zrobić‎ ‎następującą‎ ‎intencję: “Panie‎ ‎Boże,‎ ‎pragnę‎ ‎z‎ ‎tych‎ ‎odpustów zyskać‎ ‎odpust‎ ‎zupełny‎ ‎dla‎ ‎siebie,‎ ‎a‎ ‎re
sztę‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎zmarłych,‎ ‎które‎ ‎wyszcze gólniam”.‎ ‎Z&.‎ ‎ŻYdWYOAA,‎ ‎prócz‎ ‎siebie
samego,‎ ‎nie‎ ‎można‎ ‎zyskać‎ ‎odpustu. Ponadto‎ ‎do‎ ‎zyskania‎ ‎Odpustu‎ ‎Por- cjunkuli‎ ‎konieczne‎ ‎są‎ ‎następujące‎ ‎wa runki‎ ‎:
1.‎ ‎Stan‎ ‎łaski‎ ‎uświęcającej. W‎ ‎stanie‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertelnego‎ ‎nie można‎ ‎zyskać‎ ‎żadnego‎ ‎odpustu,‎ ‎lecz

-‎ ‎18‎ ‎—
koniecznym‎ ‎jest‎ ‎stan‎ ‎łaski‎ ‎przynaj mniej‎ ‎przy‎ ‎wypełnianiu‎ ‎ostatniego‎ ‎wa runku‎ ‎odpustu.‎ ‎Po‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertel nym‎ ‎ten‎ ‎stan‎ ‎łaski,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎jest‎ ‎do‎ ‎zyska nia‎ ‎Odpustu‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎potrzebnym, można‎ ‎sobie‎ ‎zyskać‎ ‎przez‎ ‎akt‎ ‎żalu‎ ‎do skonałego, 2.‎ ‎Spowiedź‎ ‎święta. Drugim‎ ‎warunkiem‎ ‎zyskania‎ ‎Odpu stu‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎jest‎ ‎odbycie‎ ‎ważnej i‎ ‎godnej‎ ‎spowiedzi‎ ‎świętej,‎ ‎nawet‎ ‎przez tych,‎ ‎co‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertelnego‎ ‎na‎ ‎su mieniu‎ ‎nie‎ ‎mają, Kiedy‎ ‎zaś‎ ‎trzeba‎ ‎odbyć‎ ‎spowiedź świętą?‎ ‎Według‎ ‎przepisów‎ ‎Prawa‎ ‎Ka nonicznego,‎ ‎czas‎ ‎na‎ ‎nią‎ ‎przepisany‎ ‎jest od‎ ‎ośmiu‎ ‎dni‎ ‎przed‎ ‎świętem‎ ‎Porcjun kuli‎ ‎(więc‎ ‎od‎ ‎25-go‎ ‎lipca)‎ ‎do‎ ‎oktawy święta‎ ‎włącznie‎ ‎(9-go‎ ‎sierpnia),‎ ‎Z‎ ‎tego wynika,‎ ‎że‎ ‎będąc‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski‎ ‎uświę cającej‎ ‎można‎ ‎czynić‎ ‎odwiedzenia‎ ‎ko ścioła‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎odpustowym‎ ‎Porcjunkuli, a‎ ‎później‎ ‎podczas‎ ‎oktawy‎ ‎wypełnić‎ ‎wa runek‎ ‎przystąpienia‎ ‎do‎ ‎spowiedzi‎ ‎św. Jeżeli‎ ‎zaś‎ ‎przystąpiło‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎spowiedzi świętej‎ ‎przed‎ ‎świętem‎ ‎Porcjunkuli
i‎ ‎potem‎ ‎wpadło‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎grzech‎ ‎śmiertel ny,‎ ‎wystarczy‎ ‎przez‎ ‎akt‎ ‎żalu‎ ‎doskona łego‎ ‎odzyskać‎ ‎stan‎ ‎łaski‎ ‎poświęcającej a‎ ‎przystępować‎ ‎dc‎ ‎spowiedzi‎ ‎św.‎ ‎po nownie‎ ‎dla‎ ‎odpustu‎ ‎nie‎ ‎jest‎ ‎więcej‎ ‎ko- niecznem. UWAGA.‎ ‎Ci,‎ ‎którzy‎ ‎mają‎ ‎zwyczaj przynajmniej‎ ‎dwa‎ ‎razy‎ ‎w‎ ‎miesiącu spowiadać‎ ‎się‎ ‎lub‎ ‎przystępują‎ ‎codzien nie‎ ‎(choćby‎ ‎z‎ ‎wyjątkiem‎ ‎kilku‎ ‎dni) do‎ ‎Stołu‎ ‎Pańskiego,‎ ‎nie‎ ‎potrzebują‎ ‎za chować‎ ‎warunku‎ ‎spowiedzi‎ ‎św.‎ ‎do‎ ‎zy skania‎ ‎odpustu‎ ‎Porcjunkuli. 3.‎ ‎Komunja‎ ‎święta. Warunkiem‎ ‎do‎ ‎dostąpienia‎ ‎odpustu Porcjunkuli‎ ‎jest‎ ‎także‎ ‎godne‎ ‎przyjęcie Komunji‎ ‎świętej.‎ ‎Wystarczy‎ ‎ją‎ ‎przyjąć w‎ ‎przeddzień‎ ‎święta‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎lub w‎ ‎którykolwiek‎ ‎dzień‎ ‎podczas‎ ‎jego‎ ‎ok tawy.‎ ‎Komunja‎ ‎święta‎ ‎jakoteż‎ ‎i‎ ‎spo wiedź‎ ‎św.‎ ‎mogą‎ ‎być‎ ‎przyjęte‎ ‎w‎ ‎jakim- bądź‎ ‎kościele. 4.‎ ‎Odwiedzenie‎ ‎Kościoła. W‎ ‎jakim‎ ‎kościele‎ ‎można‎ ‎czynić‎ ‎od wiedzenia,‎ ‎ażeby‎ ‎zyskać‎ ‎odpust‎ ‎Por cjunkuli?‎

[madohora]

Odpowiedź: 1)‎ ‎W‎ ‎kościele‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎przy Asyżu. 2)‎ ‎We‎ ‎wszystkich‎ ‎kościołach‎ ‎i‎ ‎ka plicach‎ ‎publicznych‎ ‎należących‎ ‎do‎ ‎Za konów‎ ‎świętego‎ ‎Ojca‎ ‎Franciszka,‎ ‎tak męskich‎ ‎jak‎ ‎żeńskich. 3)‎ ‎W‎ ‎kościołach‎ ‎mających‎ ‎od‎ ‎Stolicy Apostolskiej‎ ‎przywilej‎ ‎Odpustu‎ ‎Por cjunkuli,‎ ‎którego‎ ‎to‎ ‎przywileju‎ ‎Stolica Apostolska,‎ ‎na‎ ‎prośbę‎ ‎biskupów,‎ ‎chę tnie‎ ‎udziela‎ ‎kościołom‎ ‎parafjalnym w‎ ‎miejscowościach,‎ ‎gdzie‎ ‎niema‎ ‎koś ciołów‎ ‎franciszkańskich‎ ‎lub‎ ‎kościołom w‎ ‎miejscach‎ ‎odpustowych. UWAGA.‎ ‎Członkowie‎ ‎Trzeciego‎ ‎Za konu‎ ‎nie‎ ‎mający‎ ‎w‎ ‎miejscu‎ ‎zamieszka nia‎ ‎kościoła‎ ‎łub‎ ‎kaplicy‎ ‎franciszkań skiej‎ ‎mogą‎ ‎zyskać‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli w‎ ‎kościele‎ ‎lub‎ ‎kaplicy,‎ ‎przy‎ ‎których założone‎ ‎zostało‎ ‎kanonicznie‎ ‎Zgroma dzenie‎ ‎tercjarskie,‎ ‎a‎ ‎gdyby‎ ‎tego‎ ‎nie‎ ‎by ło‎ ‎—‎ ‎w‎ ‎własnym‎ ‎kościele‎ ‎parafjalnym. Ażeby‎ ‎ponowić‎ ‎odwiedzenie‎ ‎kościo ła,‎ ‎potrzeba‎ ‎wyjść‎ ‎ze‎ ‎świątyni‎ ‎i‎ ‎wstąpić do‎ ‎niej‎ ‎ponownie. Odwiedzenia‎ ‎czynić‎ ‎można‎ ‎od‎ ‎południa‎ ‎wigilji‎ ‎święta‎ ‎do‎ ‎północy‎ ‎samego święta‎ ‎Porcjunkuli. 5.‎ ‎Modlitwa‎ ‎na‎ ‎intencję‎ ‎Ojca‎ ‎Św. Warunkiem‎ ‎wreszcie‎ ‎jest‎ ‎pomodle nie‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎intencję‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎Musi‎ ‎ta modlitwa‎ ‎być‎ ‎ustną‎ ‎i‎ ‎odmawia‎ ‎się w‎ ‎kościele‎ ‎podczas‎ ‎odwiedzenia. Intencja‎ ‎Ojca‎ ‎świętego‎ ‎zaś‎ ‎jest:‎ ‎pod wyższenie‎ ‎Kościoła‎ ‎katolickiego,‎ ‎roz szerzenie‎ ‎Wiary‎ ‎św.,‎ ‎wykorzenienie‎ ‎ka- cerstw‎ ‎i‎ ‎schizmy,‎ ‎nawrócenie‎ ‎grzeszni ków,‎ ‎pokój‎ ‎i‎ ‎zgoda‎ ‎pomiędzy‎ ‎chrześci jańskimi‎ ‎książętami‎ ‎i‎ ‎wszystkie‎ ‎inne potrzeby‎ ‎wiernych. Niema‎ ‎potrzeby‎ ‎myśleć‎ ‎o‎ ‎tych‎ ‎intern cjach‎ ‎szczegółowo,‎ ‎lecz‎ ‎wystarczy,‎ ‎że się‎ ‎chce‎ ‎modlić‎ ‎na‎ ‎intencje,‎ ‎jakie‎ ‎ma Ojciec‎ ‎święty.‎ ‎Długość‎ ‎i‎ ‎jakość‎ ‎modli twy‎ ‎wzięta‎ ‎jest‎ ‎z‎ ‎powszechniejszego zwyczaju,‎ ‎który‎ ‎Stolica‎ ‎Apostolska przyjęła‎ ‎i‎ ‎wzmiankowała‎ ‎w‎ ‎dekrecie, dnia‎ ‎10‎ ‎lipca,‎ ‎roku‎ ‎1924,‎ ‎mianowicie: przynajmniej‎ ‎6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎Zdrowaś Maryo‎ ‎i‎ ‎Chwała‎ ‎Ojcu.‎ ‎Do‎ ‎tego‎ ‎można dodać‎ ‎więcej‎ ‎pacierzy‎ ‎i‎ ‎inne‎ ‎modlitwy, co‎ ‎jest‎ ‎bardzo‎ ‎chwalebnem‎ ‎i‎ ‎pomocnem‎ ‎do‎ ‎wzbudzenia‎ ‎intencji‎ ‎zyskania odpustu,‎ ‎ofiarowania‎ ‎go‎ ‎i‎ ‎lepszego‎ ‎we wnętrznego‎ ‎usposobienia,‎ ‎żeby‎ ‎go‎ ‎zy skać‎ ‎w‎ ‎całości. Więc‎ ‎dla‎ ‎wygody‎ ‎i‎ ‎większego‎ ‎nabo żeństwa‎ ‎w‎ ‎drugiej‎ ‎części‎ ‎tej‎ ‎książeczki załączone‎ ‎-są‎ ‎różne‎ ‎modlitwy,‎ ‎które można‎ ‎odmawiać‎ ‎dodatkowo‎ ‎przy‎ ‎od wiedzeniach‎ ‎kościoła,‎ ‎szczególnie‎ ‎w‎ ‎wy padku,‎ ‎kiedy‎ ‎odwiedzenia‎ ‎czynią‎ ‎się publicznie‎ ‎i‎ ‎wspólnie.

[madohora]

Odpust parafialny

[madohora]

JAKIM‎ ‎JEST‎ ‎ODPUST PORCJUNKULI?
dpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎jest‎ ‎odpustem zupełnym,‎ ‎posiadającym‎ ‎jeszcze
inne‎ ‎zalety. Abyśmy‎ ‎poznali‎ ‎ważność‎ ‎odpustu zupełnego,‎ ‎musimy‎ ‎zwrócić‎ ‎uwagę‎ ‎na sprawiedliwość‎ ‎Pana‎ ‎Boga.‎ ‎Otóż‎ ‎Pan Bóg‎ ‎jest‎ ‎sprawiedliwy,‎ ‎wszystko‎ ‎wie dzący,‎ ‎miłosierny.‎ ‎Ponieważ‎ ‎jest‎ ‎spra wiedliwy,‎ ‎karać‎ ‎musi‎ ‎grzech‎ ‎każdy. Grzech‎ ‎śmiertelny‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎karze‎ ‎karą wieczną‎ ‎w‎ ‎piekle,‎ ‎grzech‎ ‎powszedni karą‎ ‎doczesną.‎ ‎Przez‎ ‎Sakrament‎ ‎Po kuty‎ ‎odpuszcza‎ ‎nam‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎grzechy
popełnione‎ ‎i‎ ‎równocześnie‎ ‎karę‎ ‎wie czną,‎ ‎a‎ ‎przynajmniej‎ ‎część‎ ‎kar‎ ‎doczes nych. Kary‎ ‎doczesne‎ ‎odpokutować‎ ‎może my‎ ‎przez‎ ‎modlitwę,‎ ‎cierpliwość,‎ ‎dobre uczynki,‎ ‎umartwienie.‎ ‎Przez‎ ‎odpust także‎ ‎gładzimy‎ ‎albo‎ ‎wszystkie‎ ‎albo‎ ‎nie które‎ ‎doczesne. Kościół‎ ‎ma‎ ‎władzę‎ ‎udzielania‎ ‎odpu stu‎ ‎i‎ ‎korzystać‎ ‎z‎ ‎odpustów‎ ‎jest‎ ‎rzeczą bardzo‎ ‎zbawienną,‎ ‎Kiedy‎ ‎wam‎ ‎Kościół udziela‎ ‎odpustu,‎ ‎to‎ ‎czyni‎ ‎zadość‎ ‎spra wiedliwości‎ ‎Boskiej‎ ‎za‎ ‎nas,‎ ‎biorąc‎ ‎za sługi‎ ‎z‎ ‎niewyczerpanego‎ ‎skarbu‎ ‎zasług Chrystusa‎ ‎Pana‎ ‎i‎ ‎Świętych, Taki‎ ‎odpust‎ ‎jest‎ ‎dwojaki:‎ ‎zupełny i‎ ‎niezupełny.‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎jest‎ ‎ten, który‎ ‎wszystkie‎ ‎kary‎ ‎doczesne‎ ‎odpu szcza;‎ ‎odpust‎ ‎niezupełny‎ ‎zaś‎ ‎jest‎ ‎ten, gdy‎ ‎tylko‎ ‎część‎ ‎kar‎ ‎doczesnych‎ ‎bywa nam‎ ‎odpuszczoną. Chcąc‎ ‎dostąpić‎ ‎odpustu‎ ‎zupełnego musimy‎ ‎być‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski‎ ‎i‎ ‎wypełnić dokładnie‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎i‎ ‎warunki, które‎ ‎są‎ ‎przepisane‎ ‎do‎ ‎zyskania‎ ‎odpustu.

[madohora]

Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎jest‎ ‎zupełnym odpustem.‎ ‎Kto‎ ‎zyska‎ ‎takowy,‎ ‎odpu szczają‎ ‎mu‎ ‎się‎ ‎wszystkie‎ ‎kary‎ ‎doczesne a‎ ‎gdyby‎ ‎umarł‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎chwili,‎ ‎prosto‎ ‎po szedłby‎ ‎do‎ ‎nieba. Staraj‎ ‎się,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎możesz,‎ ‎o‎ ‎zyskanie tego‎ ‎odpustu‎ ‎zupełnego! 2)‎ ‎Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎nietylko‎ ‎że jest‎ ‎odpustem‎ ‎zupełnym,‎ ‎lecz‎ ‎posiada jeszcze‎ ‎inne‎ ‎ważne‎ ‎zalety.‎ ‎On‎ ‎jedynym jest‎ ‎odpustem‎ ‎przez‎ ‎samego‎ ‎Chrystusa Pana‎ ‎objawionym,‎ ‎a‎ ‎od‎ ‎Papieży‎ ‎po twierdzonym.‎ ‎Sławny‎ ‎Papież‎ ‎Bene dykt‎ ‎XIV,‎ ‎bardzo‎ ‎cenił‎ ‎ten‎ ‎odpust i‎ ‎uczy,‎ ‎że‎ ‎ktoby‎ ‎powątpiewał,‎ ‎iż‎ ‎tego odpustu‎ ‎nie‎ ‎nadał‎ ‎sam‎ ‎Chrystus‎ ‎Pan, byłby‎ ‎bardzo‎ ‎zuchwałym. 3)‎ ‎Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎jest‎ ‎staro dawnym.‎ ‎Już‎ ‎siedemset‎ ‎lat‎ ‎minęło,‎ ‎gdy z‎ ‎nieba‎ ‎ludziom‎ ‎jest‎ ‎dany.‎ ‎Któż‎ ‎policzy wszystkich‎ ‎tych,‎ ‎którzy‎ ‎zyskali‎ ‎ten‎ ‎od pust,‎ ‎a‎ ‎teraz‎ ‎tryumfują‎ ‎w‎ ‎niebie?‎ ‎Dzię kują‎ ‎Bogu,‎ ‎iż‎ ‎przez‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunku li‎ ‎odpuścił‎ ‎im‎ ‎kary‎ ‎doczesne‎ ‎i‎ ‎otworzył bramy‎ ‎niebieskie.‎ ‎Każdego‎ ‎2-go‎ ‎sier
pnia‎ ‎otwiera‎ ‎się‎ ‎niebo‎ ‎i‎ ‎osobliwe‎ ‎łaski spływają‎ ‎na‎ ‎wiernych‎ ‎dostępujących odpustu‎ ‎Porcjunkuli.‎ ‎Iluż‎ ‎to‎ ‎świątobli wych‎ ‎Biskupów‎ ‎i‎ ‎Kapłanów‎ ‎zachęcało do‎ ‎zyskania‎ ‎tego‎ ‎zacnego‎ ‎odpustu!‎ ‎A czy‎ ‎nie‎ ‎wiesz,‎ ‎że‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎czasów‎ ‎naszych te‎ ‎kościoły‎ ‎bywają‎ ‎przepełnione‎ ‎przez wiernych,‎ ‎w‎ ‎których‎ ‎jako‎ ‎skarb‎ ‎nie bieski‎ ‎złożony‎ ‎jest‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli? 4)‎ ‎Lecz‎ ‎jeden‎ ‎zaszczyt‎ ‎należy‎ ‎się szczególnie‎ ‎odpustowi‎ ‎Porcjunkuli,‎ ‎któ ry‎ ‎zapewne‎ ‎nieocenionym‎ ‎jest‎ ‎zaszczy tem‎ ‎:‎ ‎odpust‎ ‎ten‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎tego‎ ‎samego dnia‎ ‎częściej‎ ‎zyskany‎ ‎i‎ ‎to‎ ‎tyle‎ ‎razy, ile‎ ‎razy‎ ‎wstąpisz‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎przezna czonego‎ ‎i‎ ‎tam‎ ‎się‎ ‎modlisz‎ ‎na‎ ‎intencję Ojca‎ ‎św. Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎jest‎ ‎bowiem‎ ‎od pustem,‎ ‎tak‎ ‎zwanym‎ ‎“toties-quoties”. Już‎ ‎od‎ ‎dawna‎ ‎powszechnie‎ ‎wierzono, iż‎ ‎odpust‎ ‎ten‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎częściej‎ ‎przez dzień‎ ‎zyskany‎ ‎i‎ ‎nigdy‎ ‎zwyczaj‎ ‎ten‎ ‎od Papieży‎ ‎nie‎ ‎został‎ ‎zganiony.‎ ‎Kongre gacja‎ ‎rzymska‎ ‎odpustów,‎ ‎dnia‎ ‎22‎ ‎lute go‎ ‎1847‎ ‎r,‎ ‎wyraźnie‎ ‎oświadczyła,‎ ‎iż‎ ‎od pust‎ ‎ten‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎częściej‎ ‎zyskany.

[madohora]

Dawne odpusty

[madohora]

MODLITWY PRZY‎ ‎ODWIEDZENIU‎ ‎KOŚCIOŁA. 1.‎ ‎PIERWSZE‎ ‎ODWIEDZENIE. ■‎rzy‎ ‎pierwszem‎ ‎odwiedzeniu‎ ‎ko ścioła‎ ‎pragnę,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎dla‎ ‎siebie samego‎ ‎zyskać‎ ‎odpust‎ ‎zupełny. Panie‎ ‎nasz,‎ ‎Jezu‎ ‎Chryste,‎ ‎prawdzi wy‎ ‎Boże‎ ‎i‎ ‎prawdziwy‎ ‎Człowiecze, święty‎ ‎Boże,‎ ‎wielki‎ ‎Boże,‎ ‎nieśmertel- ny‎ ‎Boże,‎ ‎zmiłuj‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎nami‎ ‎i‎ ‎nad całym‎ ‎rodzajem‎ ‎ludzkim.‎ ‎Oczyść‎ ‎nas dzisiaj‎ ‎i‎ ‎zawsze‎ ‎z‎ ‎grzechów‎ ‎naszych i‎ ‎ze‎ ‎słabości‎ ‎naszych‎ ‎przez‎ ‎Twą‎ ‎krew najdroższą,‎ ‎abyśmy‎ ‎w‎ ‎Twym‎ ‎świętym pokoju‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎miłości‎ ‎Twojej‎ ‎teraz i‎ ‎przez‎ ‎wszystkie‎ ‎wieki‎ ‎żyć‎ ‎mogli. Amen. Stwórco‎ ‎świata‎ ‎Boże,‎ ‎nadziejo‎ ‎na sza‎ ‎i‎ ‎obrono,‎ ‎dla‎ ‎chwały‎ ‎imienia‎ ‎Twego‎ ‎ratuj‎ ‎nas‎ ‎w‎ ‎każdej‎ ‎potrzebie i‎ ‎zbaw‎ ‎nas. Modlitwy‎ ‎ludu‎ ‎Twego,‎ ‎prosimy‎ ‎Cię, Panie,‎ ‎łaskawie‎ ‎wysłuchaj;‎ ‎a‎ ‎ponie waż‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎nasze‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎zasłu żyliśmy,‎ ‎błagamy‎ ‎Cię,‎ ‎abyś‎ ‎nam‎ ‎ta kową‎ ‎przez‎ ‎zasługi‎ ‎Syna‎ ‎Twego,‎ ‎Je zusa‎ ‎Chrystusa‎ ‎i‎ ‎przez‎ ‎modlitwy Świętych‎ ‎darować‎ ‎raczył.‎ ‎Tyś‎ ‎dał Kościołowi‎ ‎świętemu‎ ‎moc‎ ‎odpuszcza nia‎ ‎grzechów‎ ‎przez‎ ‎Sakrament‎ ‎poku ty‎ ‎a‎ ‎przez‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎odpu szczasz‎ ‎kary‎ ‎doczesne.‎ ‎Prosimy‎ ‎Cię pokornie,‎ ‎przebacz‎ ‎nam‎ ‎winy‎ ‎i‎ ‎kary nasze,‎ ‎albowiem‎ ‎miłosierny‎ ‎jesteś i‎ ‎nie‎ ‎pragniesz‎ ‎śmierci‎ ‎grzesznika, lecz‎ ‎aby‎ ‎się‎ ‎nawrócił‎ ‎i‎ ‎żył‎ ‎a‎ ‎od‎ ‎wszel kiej‎ ‎kary‎ ‎uwolniony‎ ‎został. Osobliwie‎ ‎ja‎ ‎tu‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎kościele‎ ‎bę dąc,‎ ‎proszę‎ ‎Cię,‎ ‎pokornie,‎ ‎abyś‎ ‎mi‎ ‎do pomógł‎ ‎do‎ ‎uzyskania‎ ‎odpustu‎ ‎zupeł nego‎ ‎Porcjunkuli,‎ ‎tyle‎ ‎razy,‎ ‎ile‎ ‎razy ten‎ ‎kościół‎ ‎dziś‎ ‎odwiedzę.‎ ‎Za‎ ‎pomocą Twoją‎ ‎chcę‎ ‎naprzód‎ ‎dla‎ ‎siebie‎ ‎samego zyskać‎ ‎ów‎ ‎odpust,‎ ‎inne‎ ‎zaś‎ ‎odpusty ofiaruję‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎w‎ ‎czyścu‎ ‎cierpiące.

[madohora]

Na‎ ‎intencję‎ ‎Ojca‎ ‎świętego‎ ‎odma wiam‎ ‎teraz‎ ‎z‎ ‎sercem‎ ‎skupionem‎ ‎6‎ ‎Oj cze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Maryo,‎ ‎6‎ ‎Chwała Ojcu. Najświętsza‎ ‎Panno‎ ‎Niepokalanie Poczęta,‎ ‎dopełnij‎ ‎przez‎ ‎zasługi‎ ‎Twoje moje‎ ‎niegodne‎ ‎błaganie‎ ‎i‎ ‎prośby.‎ ‎Am. 2.‎ ‎DRUGIE‎ ‎ODWIEDZENIE. rzy‎ ‎drugiem‎ ‎odwiedzaniu‎ ‎kościoła MB‎ ‎pragnę,‎ ‎Boże‎ ‎mój,‎ ‎zyskać‎ ‎odpust zupełny‎ ‎i‎ ‎ofiaruję‎ ‎go‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎moich rodziców. Przedwieczny‎ ‎Boże,‎ ‎Ojcze,‎ ‎w‎ ‎połą czeniu‎ ‎z‎ ‎Najświętszą‎ ‎Panną‎ ‎Maryą i‎ ‎z‎ ‎Wszystkimi‎ ‎Świętymi‎ ‎ofiaruję‎ ‎Ci najdroższą‎ ‎Krew‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa. Przez‎ ‎Krew‎ ‎Jego‎ ‎dziękuję‎ ‎Ci‎ ‎ze‎ ‎wszy stkie‎ ‎łaski,‎ ‎któremiś‎ ‎Najświętszą‎ ‎Pan nę‎ ‎obdarzył‎ ‎i‎ ‎niepokalaną‎ ‎od‎ ‎grzechu pierworodnego‎ ‎zachował.‎ ‎Cała‎ ‎piękna i‎ ‎łaski‎ ‎pełna‎ ‎jest‎ ‎Bogarodzica‎ ‎Mar‎ ‎ja. Ofiaruję‎ ‎Tobie‎ ‎Ojcze‎ ‎wszechmogący Krew‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa‎ ‎i‎ ‎zasługi‎ ‎Nie pokalanej‎ ‎Matki‎ ‎Jego‎ ‎za‎ ‎nawrócenie grzeszników,‎ ‎podwyższenie‎ ‎Kościoła katolickiego,‎ ‎wykorzenienie‎ ‎kacerstwa i‎ ‎pokój‎ ‎między‎ ‎chrześcijanami. Na‎ ‎intencję‎ ‎Ojca‎ ‎świętego‎ ‎ofiaruję Ci‎ ‎wszystkie‎ ‎moje‎ ‎modlitwy.‎ ‎Udziel mi‎ ‎łaskawe‎ ‎odpustu‎ ‎zupełnego‎ ‎Por- cjunkuli.‎ ‎A‎ ‎ponieważ‎ ‎rozkazałeś‎ ‎czcić rodziców‎ ‎i‎ ‎miłować‎ ‎ich,‎ ‎przeto‎ ‎pole cam‎ ‎miłosierdziu‎ ‎Twemu‎ ‎ich‎ ‎dusze. Ten‎ ‎świat‎ ‎już‎ ‎opuścili,‎ ‎a‎ ‎może‎ ‎ich‎ ‎du sze‎ ‎w‎ ‎czyścu‎ ‎ponoszą‎ ‎męki.‎ ‎Z‎ ‎otchła ni‎ ‎czyścowej‎ ‎wołają‎ ‎do‎ ‎mnie:‎ ‎“Pa miętaj‎ ‎o‎ ‎nas,‎ ‎synu‎ ‎nasz,‎ ‎córko‎ ‎nasza‎ ‎!” Zmiłuj‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎nimi‎ ‎i‎ ‎przyjmij‎ ‎ofiarę moją,‎ ‎bo‎ ‎ofiaruję‎ ‎za‎ ‎nich‎ ‎odpust‎ ‎Por- cjunkuli.‎ ‎Niechaj‎ ‎będą‎ ‎przez‎ ‎ten‎ ‎od pust‎ ‎wybawieni‎ ‎z‎ ‎więzienia‎ ‎czyśco- wego.‎ ‎Amen. Najświętsza‎ ‎Panno,‎ ‎umiłowana przez‎ ‎Syna‎ ‎Twego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa! Dla‎ ‎miłości‎ ‎Twojej,‎ ‎którąś‎ ‎miała‎ ‎ku Synowi‎ ‎Twemu‎ ‎i‎ ‎dla‎ ‎nieskończonej miłości‎ ‎Syna‎ ‎Twego‎ ‎ku‎ ‎Tobie,‎ ‎o‎ ‎Ma tko,‎ ‎złącz‎ ‎modlitwy‎ ‎i‎ ‎zasługi‎ ‎Twoje z‎ ‎memi‎ ‎nieudolnemi‎ ‎prośbami‎ ‎i‎ ‎wy prowadź‎ ‎z‎ ‎czyśca‎ ‎dusze‎ ‎moich‎ ‎rodziców‎ ‎i‎ ‎zaprowadź‎ ‎do‎ ‎wiecznej‎ ‎światło ści.‎ ‎Amen. 6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś,‎ ‎6‎ ‎Chwała.‎ ‎.‎ ‎.

[madohora]

3.‎ ‎TRZECIE‎ ‎ODWIEDZENIE.
rzeci‎ ‎raz‎ ‎odwiedzając‎ ‎Twój‎ ‎koś ciół‎ ‎pragnę,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎dobrotliwy,
zyskać‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎za‎ ‎dusze
moich‎ ‎przodków.
Ciebie,‎ ‎Ojca‎ ‎niestworzonego,‎ ‎Ciebie Syna‎ ‎Jednorodzonego,‎ ‎Ciebie‎ ‎Ducha Świętego,‎ ‎Pocieszyciela,‎ ‎jedynego‎ ‎Bo ga‎ ‎uwielbiam,‎ ‎błogosławię,‎ ‎wychwa lam.‎ ‎Niebo‎ ‎i‎ ‎ziemia,‎ ‎morze‎ ‎i‎ ‎gwiazdy, widzialne‎ ‎i‎ ‎niewidzialne‎ ‎rzeczy‎ ‎wszy stkie‎ ‎od‎ ‎Ciebie‎ ‎powzięły‎ ‎początek i‎ ‎istnieją‎ ‎według‎ ‎woli‎ ‎Twojej.‎ ‎Ja‎ ‎tak że‎ ‎od‎ ‎Ciebie‎ ‎jestem‎ ‎stworzony.‎ ‎Tyś jest‎ ‎celem‎ ‎moim.‎ ‎Otóż‎ ‎głosem‎ ‎moim wołam‎ ‎do‎ ‎Ciebie,‎ ‎Panie,‎ ‎głosem‎ ‎mo im‎ ‎i‎ ‎sercem‎ ‎modlę‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Ciebie.‎ ‎Wy lewam‎ ‎przed‎ ‎oblicznością‎ ‎Twoją‎ ‎proś by‎ ‎moje‎ ‎i‎ ‎błagam,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎mnie. Odpuść‎ ‎mi‎ ‎wszystkie‎ ‎grzechy‎ ‎i‎ ‎kary zasłużone.‎ ‎Nie‎ ‎omieszkaj‎ ‎zmiłować‎ ‎się nademną.
Ojcze‎ ‎niebieski,‎ ‎źródło‎ ‎miłosierdzia! jako‎ ‎żebrak‎ ‎stoję‎ ‎przed‎ ‎Tobą.‎ ‎Za‎ ‎po mocą‎ ‎łaski‎ ‎Twojej‎ ‎obiecuję‎ ‎Ci‎ ‎szcze rze‎ ‎i‎ ‎doskonale‎ ‎poprawić‎ ‎mój‎ ‎żywot, unikać‎ ‎grzechu,‎ ‎uczynić‎ ‎zadość‎ ‎za grzechy‎ ‎moje‎ ‎i‎ ‎nieprawości‎ ‎tego świata. Niechaj‎ ‎znajdę‎ ‎łaskę‎ ‎u‎ ‎Ciebie! Obym‎ ‎nie‎ ‎został‎ ‎od‎ ‎Ciebie‎ ‎odrzucony, ofiaruję‎ ‎Ci‎ ‎samego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa Syna‎ ‎Twego,‎ ‎Jego‎ ‎wcielenie,‎ ‎żywot, mękę‎ ‎i‎ ‎śmierć‎ ‎krzyżową.‎ ‎Ofiaruję‎ ‎Ci wszystkie‎ ‎Jego‎ ‎zasługi‎ ‎i‎ ‎cokolwiek cierpiał‎ ‎dla‎ ‎naszego‎ ‎zbawienia,‎ ‎Jego prace,‎ ‎ubóstwo,‎ ‎posłuszeństwo‎ ‎i‎ ‎mo dlitwy. Przystępuję‎ ‎do‎ ‎tronu‎ ‎łaski‎ ‎Twojej przez‎ ‎zasługi‎ ‎Królowej‎ ‎nieba,‎ ‎Maryi. Ona‎ ‎znalazła‎ ‎łaskę‎ ‎w‎ ‎oczach‎ ‎Twoich. Błagam‎ ‎Cię‎ ‎także‎ ‎o‎ ‎litość‎ ‎i‎ ‎miłosier dzie‎ ‎przez‎ ‎zasługi‎ ‎wszystkich‎ ‎wybra nych‎ ‎sług‎ ‎Twoich.‎ ‎Zmiłuj‎ ‎się‎ ‎nade- mną‎ ‎i‎ ‎nad‎ ‎duszami,‎ ‎o‎ ‎których‎ ‎teraz wspominam.‎ ‎Wspominam‎ ‎dusze‎ ‎przod ków‎ ‎moich,‎ ‎z‎ ‎których‎ ‎się‎ ‎zrodzili‎ ‎ro dzice‎ ‎moi.‎ ‎Jeżeli‎ ‎ich‎ ‎dusze‎ ‎cierpią‎ ‎za
-‎ ‎35‎ ‎—
grzechy‎ ‎swoje‎ ‎w‎ ‎czyścu,‎ ‎obecna‎ ‎chwi la‎ ‎niechaj‎ ‎im‎ ‎się‎ ‎stanie‎ ‎zbawieniem! Przyj‎ ‎mi‎ ‎j,‎ ‎dobrotliwy‎ ‎Panie,‎ ‎odpust Porcjunkuli‎ ‎na‎ ‎ich‎ ‎pociechę‎ ‎i‎ ‎wyba wienie‎ ‎z‎ ‎ognia‎ ‎czyścowego.‎ ‎Amen. 6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś,‎ ‎6‎ ‎Chwała.‎ ‎.‎ ‎.

[madohora]

Od pust

[madohora]

CZWARTE‎ ‎ODWIEDZENIE.
ruję‎ ‎go‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎zmarłych‎ ‎braci,‎ ‎sióstr i‎ ‎krewnych‎ ‎moich. Zbawicielu‎ ‎nasz‎ ‎Chryste‎ ‎Jezu,‎ ‎po dług‎ ‎obietnicy‎ ‎Twojej‎ ‎w‎ ‎Zielone‎ ‎Świą tki‎ ‎zesłałeś‎ ‎Ducha‎ ‎Świętego‎ ‎Po cieszyciela.‎ ‎Radujcie‎ ‎się‎ ‎Bogu‎ ‎po mocnikowi‎ ‎naszemu,‎ ‎wykrzykujcie Bogu‎ ‎Jakóbowemu,‎ ‎albowiem‎ ‎Duch Święty‎ ‎wieczny‎ ‎Bóg‎ ‎jest‎ ‎nam‎ ‎dany, łaska‎ ‎Jego‎ ‎jest‎ ‎rozlana‎ ‎w‎ ‎sercach‎ ‎na szych. Duchu‎ ‎Święty,‎ ‎najsłodszy‎ ‎Pocieszy cielu,‎ ‎który‎ ‎od‎ ‎Ojca‎ ‎i‎ ‎Syna‎ ‎pochodzisz, przyjdź,‎ ‎proszę‎ ‎Cię,‎ ‎i‎ ‎napełnij‎ ‎duszę moją‎ ‎darami‎ ‎Twymi.‎ ‎Oczyść‎ ‎mnie od‎ ‎wszelkiego‎ ‎grzechu‎ ‎i‎ ‎poświęć‎ ‎serce
Intencja:‎ ‎Pragnę,‎ ‎o‎ ‎Boże‎ ‎mój, zyskać‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎i‎ ‎ofia‎ry moje.‎ ‎Tyś‎ ‎jest‎ ‎prawdziwym‎ ‎Pocieszy cielem‎ ‎w‎ ‎smutku‎ ‎i‎ ‎zwątpieniu,‎ ‎Tyś światłością‎ ‎w‎ ‎ciemnościach‎ ‎tego‎ ‎świa ta,‎ ‎Tyś‎ ‎ogniem‎ ‎i‎ ‎miłością‎ ‎duszy‎ ‎nie śmiertelnej. Uczyń‎ ‎mnie,‎ ‎Duchu‎ ‎Święty,‎ ‎pokor nym‎ ‎i‎ ‎cierpliwym,‎ ‎obdarz‎ ‎mnie‎ ‎sied- miorakimi‎ ‎darami‎ ‎Twymi.‎ ‎Udziel‎ ‎mi mądrości‎ ‎i‎ ‎rozumu,‎ ‎rady‎ ‎i‎ ‎męstwa, umiejętności,‎ ‎pobożności‎ ‎i‎ ‎bo‎ ‎jaźni Pańskiej.‎ ‎Jakże‎ ‎jest‎ ‎słaba‎ ‎i‎ ‎niedołęż na‎ ‎dusza‎ ‎moja,‎ ‎wystawiona‎ ‎na‎ ‎poku sy‎ ‎szatana!‎ ‎Duchu‎ ‎mocy‎ ‎i‎ ‎zwycięstwa, daj‎ ‎mi‎ ‎zwycięstwo‎ ‎nad‎ ‎szatanem‎ ‎i‎ ‎na miętnościami‎ ‎mojemi.‎ ‎Niech‎ ‎powsta nie‎ ‎Bóg‎ ‎i‎ ‎niech‎ ‎się‎ ‎rozproszą‎ ‎nieprzy jaciele‎ ‎Jego‎ ‎i‎ ‎nieprzyjaciele‎ ‎duszy mojej! Boże,‎ ‎który‎ ‎serca‎ ‎wiernych‎ ‎świa tłem‎ ‎Ducha‎ ‎Św.‎ ‎nauczyłeś;‎ ‎daj‎ ‎nam w‎ ‎tymże‎ ‎Duchu‎ ‎znać‎ ‎i‎ ‎kochać‎ ‎prawdę i‎ ‎zawsze‎ ‎z‎ ‎pocieszenia‎ ‎Jego‎ ‎się‎ ‎wese lić.‎ ‎Przez‎ ‎Pana‎ ‎naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chry stusa,‎ ‎który‎ ‎z‎ ‎Tobą‎ ‎żyje‎ ‎i‎ ‎króluje w‎ ‎jedności‎ ‎tegoż‎ ‎Ducha‎ ‎Świętego, Bóg‎ ‎na‎ ‎wieki‎ ‎wieków.‎ ‎Amen.
Przez‎ ‎oświecenie‎ ‎Ducha‎ ‎Świętego poznam,‎ ‎o‎ ‎Panie,‎ ‎iż‎ ‎grzechy‎ ‎moje‎ ‎są bardzo‎ ‎wielkie.‎ ‎Ty‎ ‎sądzisz‎ ‎człowieka i‎ ‎karzesz‎ ‎za‎ ‎występki.‎ ‎Odpuść‎ ‎mi wszystkie‎ ‎grzechy,‎ ‎daruj‎ ‎mi‎ ‎kary‎ ‎za nie‎ ‎zasłużone,‎ ‎udziel‎ ‎mi‎ ‎odpustu‎ ‎Por- cjunkuli.‎ ‎Ten‎ ‎odpust‎ ‎ofiaruję‎ ‎za‎ ‎du sze‎ ‎moich‎ ‎zmarłych‎ ‎braci,‎ ‎sióstr i‎ ‎krewnych.‎ ‎Niech‎ ‎odpoczywają‎ ‎w‎ ‎po koju.‎ ‎Amen. 6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś,‎ ‎6‎ ‎Chwała.‎ ‎.‎ ‎.

[madohora]

W drodze na Odpust przez rzekę

[madohora]

PIĄTE‎ ‎ODWIEDZENIE. intencją:‎ ‎Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎ofia- ruję‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎zmarłych‎ ‎dobro dziejów. Rozmyślam‎ ‎nabożnie,‎ ‎Panie‎ ‎Jezu mój,‎ ‎gorzką‎ ‎mękę‎ ‎Twoją;‎ ‎patrzę‎ ‎na te‎ ‎boleści,‎ ‎które‎ ‎cierpiałeś,‎ ‎gdy‎ ‎lewa noga‎ ‎Twoja‎ ‎przybitą‎ ‎została‎ ‎do‎ ‎krzy ża.‎ ‎Wyciągnęli‎ ‎ręce‎ ‎Twoje‎ ‎i‎ ‎nogi, przybili‎ ‎je‎ ‎do‎ ‎twardego‎ ‎drzewa.‎ ‎Nikt nad‎ ‎Tobą‎ ‎nie‎ ‎ma‎ ‎litości,‎ ‎a‎ ‎Ty‎ ‎cierpisz okropne‎ ‎boleści,‎ ‎nie‎ ‎otwierając‎ ‎ust Swoich. Czemu‎ ‎tak‎ ‎cierpisz?‎ ‎Ponieważ‎ ‎nogi
moje‎ ‎były‎ ‎pochopne‎ ‎do‎ ‎złego.‎ ‎Po szedłem‎ ‎za‎ ‎marnym‎ ‎światem,‎ ‎opuści łem‎ ‎Boga‎ ‎mego‎ ‎i‎ ‎szukałem‎ ‎pociechy i‎ ‎wygody‎ ‎dla‎ ‎ciała‎ ‎mego.‎ ‎Ileż‎ ‎razy nogi‎ ‎moje‎ ‎przekroczyły‎ ‎przykazania Twoje,‎ ‎nie‎ ‎idąc‎ ‎na‎ ‎pomoc‎ ‎bliźniemu, lecz‎ ‎idąc‎ ‎na‎ ‎szkodę‎ ‎jego. Przez‎ ‎boleści‎ ‎Twoje,‎ ‎o‎ ‎Jezu,‎ ‎który cierpiałeś,‎ ‎gdy‎ ‎lewa‎ ‎noga‎ ‎Twoja‎ ‎gwoź dziem‎ ‎była‎ ‎przebita,‎ ‎uwolnij‎ ‎nogi‎ ‎mo je‎ ‎od‎ ‎sideł‎ ‎szatańskich‎ ‎i‎ ‎od‎ ‎upadku w‎ ‎grzechy.‎ ‎Nie‎ ‎chcę‎ ‎chodzić‎ ‎drogą pychy‎ ‎i‎ ‎wyniosłości,‎ ‎lecz‎ ‎drogą‎ ‎poko ry‎ ‎i‎ ‎poniżenia.‎ ‎Nie‎ ‎chcę‎ ‎szkodzić‎ ‎bliź niemu,‎ ‎pójdę‎ ‎mu‎ ‎z‎ ‎pomocą‎ ‎w‎ ‎każdej potrzebie,‎ ‎uklęknę‎ ‎na‎ ‎kolana‎ ‎w‎ ‎rzew nej‎ ‎modlitwie,‎ ‎poświęcę‎ ‎nogi‎ ‎moje służbie‎ ‎Twojej. Lecz‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎dla‎ ‎siebie‎ ‎samego Cię‎ ‎błagam‎ ‎o‎ ‎miłosierdzie!‎ ‎Pamiętaj, o‎ ‎Panie,‎ ‎na‎ ‎dusze‎ ‎wszystkich‎ ‎dobro dziejów‎ ‎moich.‎ ‎Nauczyciele‎ ‎nauczali mnie‎ ‎chodzić‎ ‎według‎ ‎przykazań‎ ‎Two ich,‎ ‎wykształcili‎ ‎umysł‎ ‎mój.‎ ‎Inni‎ ‎po dali‎ ‎mi‎ ‎pokarm‎ ‎i‎ ‎napój,‎ ‎przyodziali mnie‎ ‎w‎ ‎smutku.‎ ‎Może‎ ‎już‎ ‎dawno‎ ‎spo
szę‎ ‎Cię,‎ ‎abyś‎ ‎skierował‎ ‎nogi‎ ‎moje‎ ‎na drogę‎ ‎przykazań‎ ‎Twoich.‎ ‎Niechaj‎ ‎idę z‎ ‎cnoty‎ ‎w‎ ‎cnotę,‎ ‎aż‎ ‎Cię‎ ‎ujrzę‎ ‎Pana i‎ ‎Boga‎ ‎mego‎ ‎w‎ ‎Syonie‎ ‎niebieskim. Niechaj‎ ‎nigdy‎ ‎nogi‎ ‎moje‎ ‎nie‎ ‎zbłądzą. Wyrwij‎ ‎mię,‎ ‎Panie,‎ ‎od‎ ‎złego.‎ ‎Panie, ku‎ ‎ratunkowi‎ ‎memu‎ ‎pośpiesz. Gdy‎ ‎rozważam‎ ‎nieprawości‎ ‎moje, trwoży‎ ‎się‎ ‎serce‎ ‎moje,‎ ‎bo‎ ‎się‎ ‎rozmno żyły‎ ‎nad‎ ‎włosy‎ ‎głowy‎ ‎mojej‎ ‎i‎ ‎serce moje‎ ‎opuściło‎ ‎mnie.‎ ‎Wyznać‎ ‎muszę, że‎ ‎nieraz‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎nastawałem‎ ‎na‎ ‎zgu bę‎ ‎bliźniemu.‎ ‎Które‎ ‎to‎ ‎są‎ ‎cudze‎ ‎grze chy?‎ ‎Te‎ ‎są,‎ ‎które‎ ‎popełnił‎ ‎bliźni‎ ‎mój, iż‎ ‎radziłem‎ ‎mu‎ ‎do‎ ‎grzechu,‎ ‎lub‎ ‎roz kazywałem‎ ‎mu‎ ‎grzeszyć‎ ‎i‎ ‎zezwalałem na‎ ‎grzech‎ ‎jego.‎ ‎Ileż‎ ‎to‎ ‎razy‎ ‎pobudzi łem‎ ‎bliźniego‎ ‎do‎ ‎niesprawiedliwości, pochwalałem‎ ‎ją‎ ‎lub‎ ‎milczałem,‎ ‎gdy grzeszył! Teraz‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎serca‎ ‎żałuję,‎ ‎iż‎ ‎po stępowanie‎ ‎moje‎ ‎wtrąciło‎ ‎innych w‎ ‎nieszczęście,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎może‎ ‎w‎ ‎grzech śmiertelny.‎ ‎Może‎ ‎niejedna‎ ‎dusza w‎ ‎czyścu‎ ‎cierpi‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎których przyczyną‎ ‎ja‎ ‎byłem.‎ ‎Pomocnikiem
czywałbym‎ ‎w‎ ‎ziemi,‎ ‎gdybyś‎ ‎nie‎ ‎był zesłał‎ ‎dobrodziejów‎ ‎na‎ ‎ratunek‎ ‎mój. Wszystkich‎ ‎dobrodziejów‎ ‎moich, którzy‎ ‎już‎ ‎zasnęli‎ ‎snem‎ ‎śmierci,‎ ‎po lecam‎ ‎Tobie,‎ ‎o‎ ‎Boże.‎ ‎Zmiłuj‎ ‎się‎ ‎nad nimi,‎ ‎jeżeli‎ ‎w‎ ‎czyścu‎ ‎są‎ ‎zatrzymani. Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎ofiaruję‎ ‎za‎ ‎te‎ ‎du sze,‎ ‎niechaj‎ ‎zostaną‎ ‎wprowadzone‎ ‎do wiecznej‎ ‎Twej‎ ‎chwały.‎ ‎Amen. 6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś,‎ ‎6‎ ‎Chwała.‎ ‎.‎ ‎.

[madohora]

Odpust na Jasnej Górze

[madohora]

SZÓSTE‎ ‎ODWIEDZENIE. S‎ntencja:‎ ‎Ofiaruję‎ ‎ten‎ ‎odpust‎ ‎Por cjunkuli‎ ‎za‎ ‎te‎ ‎dusze,‎ ‎które‎ ‎cier pią‎ ‎z‎ ‎mojej‎ ‎winy. Pokłon‎ ‎Ci‎ ‎oddaj‎ ‎ę,‎ ‎ukrzyżowany Zbawicielu,‎ ‎i‎ ‎całuję‎ ‎rany‎ ‎Twoje.‎ ‎Na bożnie‎ ‎rozważam‎ ‎te‎ ‎boleści,‎ ‎któreś cierpiał,‎ ‎gdy‎ ‎noga‎ ‎prawa‎ ‎do‎ ‎krzyża została‎ ‎przybitą.‎ ‎Ubolewam‎ ‎nad‎ ‎okru tną‎ ‎męką,‎ ‎którą‎ ‎ponosiłeś‎ ‎dla‎ ‎zbawie nia‎ ‎mojego‎ ‎i‎ ‎dziękuję‎ ‎Tobie‎ ‎za‎ ‎miłość nieprzebraną,‎ ‎która‎ ‎była‎ ‎przyczyną niewinnej‎ ‎śmierci‎ ‎Twojej. Przez‎ ‎zasługi‎ ‎boleści‎ ‎Twoich,‎ ‎wyni kających‎ ‎z‎ ‎prawej‎ ‎nogi‎ ‎Twojej,‎ ‎pro
szę‎ ‎Cię,‎ ‎abyś‎ ‎skierował‎ ‎nogi‎ ‎moje‎ ‎na drogę‎ ‎przykazań‎ ‎Twoich.‎ ‎Niechaj‎ ‎idę z‎ ‎cnoty‎ ‎w‎ ‎cnotę,‎ ‎aż‎ ‎Cię‎ ‎ujrzę‎ ‎Pana i‎ ‎Boga‎ ‎mego‎ ‎w‎ ‎Syonie‎ ‎niebieskim. Niechaj‎ ‎nigdy‎ ‎nogi‎ ‎moje‎ ‎nie‎ ‎zbłądzą. Wyrwij‎ ‎mię,‎ ‎Panie,‎ ‎od‎ ‎złego.‎ ‎Panie, ku‎ ‎ratunkowi‎ ‎memu‎ ‎pośpiesz. Gdy‎ ‎rozważam‎ ‎nieprawości‎ ‎moje, trwoży‎ ‎się‎ ‎serce‎ ‎moje,‎ ‎bo‎ ‎się‎ ‎rozmno żyły‎ ‎nad‎ ‎włosy‎ ‎głowy‎ ‎mojej‎ ‎i‎ ‎serce moje‎ ‎opuściło‎ ‎mnie.‎ ‎Wyznać‎ ‎muszę, że‎ ‎nieraz‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎nastawałem‎ ‎na‎ ‎zgu bę‎ ‎bliźniemu.‎ ‎Które‎ ‎to‎ ‎są‎ ‎cudze‎ ‎grze chy?‎ ‎Te‎ ‎są,‎ ‎które‎ ‎popełnił‎ ‎bliźni‎ ‎mój, iż‎ ‎radziłem‎ ‎mu‎ ‎do‎ ‎grzechu,‎ ‎lub‎ ‎roz kazywałem‎ ‎mu‎ ‎grzeszyć‎ ‎i‎ ‎zezwalałem na‎ ‎grzech‎ ‎jego.‎ ‎Ileż‎ ‎to‎ ‎razy‎ ‎pobudzi łem‎ ‎bliźniego‎ ‎do‎ ‎niesprawiedliwości, pochwalałem‎ ‎ją‎ ‎lub‎ ‎milczałem,‎ ‎gdy grzeszył! Teraz‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎serca‎ ‎żałuję,‎ ‎iż‎ ‎po stępowanie‎ ‎moje‎ ‎wtrąciło‎ ‎innych w‎ ‎nieszczęście,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎może‎ ‎w‎ ‎grzech śmiertelny.‎ ‎Może‎ ‎niejedna‎ ‎dusza w‎ ‎czyścu‎ ‎cierpi‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎których przyczyną‎ ‎ja‎ ‎byłem.‎ ‎Pomocnikiem
moim‎ ‎i‎ ‎obrońcą‎ ‎moim,‎ ‎Ty‎ ‎jesteś,‎ ‎Bo że‎ ‎mój,‎ ‎nie‎ ‎omieszkiwaj‎ ‎mi‎ ‎wszystko przebaczyć‎ ‎i‎ ‎wybawić‎ ‎z‎ ‎czyśca‎ ‎te‎ ‎du sze,‎ ‎które‎ ‎cierpią‎ ‎z‎ ‎winy‎ ‎mojej.‎ ‎Ofia ruję‎ ‎za‎ ‎nie‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli.‎ ‎Wy baw‎ ‎je‎ ‎z‎ ‎otchłani‎ ‎żalu‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎i‎ ‎wpro wadź‎ ‎je‎ ‎do‎ ‎szczęścia‎ ‎wiekuistego. Amen. 6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś,‎ ‎6‎ ‎Chwała.‎ ‎.‎ ‎.

[madohora]

Stragan na Kaziukach

[madohora]

‎SIÓDME‎ ‎ODWIEDZENIE. S‎ntencja:‎ ‎Ofiaruję‎ ‎odpust‎ ‎Por cjunkuli‎ ‎za‎ ‎wszystkie‎ ‎te‎ ‎dusze, o‎ ‎których‎ ‎już‎ ‎nikt‎ ‎nie‎ ‎pamięta‎ ‎i‎ ‎za poległych‎ ‎na‎ ‎wojnie. Bądź‎ ‎pozdrowiona‎ ‎rano‎ ‎lewej‎ ‎ręki Zbawiciela‎ ‎mojego.‎ ‎W‎ ‎duchu‎ ‎moim widzę‎ ‎rękę‎ ‎Twoją‎ ‎przybitą‎ ‎do‎ ‎krzyża. Przez‎ ‎zasługi‎ ‎krwi‎ ‎Twojej,‎ ‎płynącej z‎ ‎tej‎ ‎ręki,‎ ‎zmiłuj‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎słabością i‎ ‎ułomnością‎ ‎moją.‎ ‎Wzmocnij‎ ‎mnie w‎ ‎dobrem‎ ‎przedsięwzięciu‎ ‎i‎ ‎udziel‎ ‎mi miłości,‎ ‎żebym‎ ‎mógł‎ ‎Cię‎ ‎kochać‎ ‎po wszystkie‎ ‎wieki. Do‎ ‎tej‎ ‎najświętszej‎ ‎rany‎ ‎składam wszystkie‎ ‎występki‎ ‎moje,‎ ‎które‎ ‎kiedy
kolwiek‎ ‎popełniłem.‎ ‎Ty,‎ ‎mój‎ ‎Jezu, zgładź‎ ‎je‎ ‎i‎ ‎oczyść‎ ‎serce‎ ‎moje.‎ ‎Daj‎ ‎mi żal‎ ‎prawdziwy‎ ‎za‎ ‎grzechy.‎ ‎Ulecz‎ ‎sła bość‎ ‎mej‎ ‎duszy,‎ ‎utrzymuj‎ ‎mię‎ ‎w‎ ‎po korze,‎ ‎chroń‎ ‎od‎ ‎przywiązania‎ ‎do‎ ‎złe go,‎ ‎wzmocnij‎ ‎do‎ ‎dźwigania‎ ‎krzyża. Toruj‎ ‎mi‎ ‎drogę‎ ‎do‎ ‎nieba,‎ ‎zachowując mi‎ ‎szatę‎ ‎niewinności‎ ‎lub‎ ‎obmywając mię‎ ‎we‎ ‎krwi‎ ‎Twojej‎ ‎i‎ ‎we‎ ‎łzach‎ ‎włas nych‎ ‎żalu‎ ‎i‎ ‎pokuty.‎ ‎Dopomóż‎ ‎mi,‎ ‎po kutne‎ ‎prowadzić‎ ‎życie,‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎końca. Postanowiono‎ ‎człowiekowi‎ ‎raz‎ ‎um rzeć‎ ‎a‎ ‎potem‎ ‎nastąpi‎ ‎sąd.‎ ‎Lękam‎ ‎się śmierci,‎ ‎bo‎ ‎nie‎ ‎wiem,‎ ‎gdzie‎ ‎i‎ ‎kiedy umrę;‎ ‎albo‎ ‎w‎ ‎jakim‎ ‎stanie‎ ‎będzie‎ ‎wte dy‎ ‎dusza‎ ‎moja.‎ ‎Ludzie‎ ‎o‎ ‎mnie‎ ‎zapo mną,‎ ‎pokolenie‎ ‎przeminie‎ ‎po‎ ‎pokole niu,‎ ‎cośmy‎ ‎czynili,‎ ‎ludzie‎ ‎zapomną, lecz‎ ‎Ty,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎wszystko‎ ‎wiedzący, niczego‎ ‎nie‎ ‎zapomnisz.‎ ‎Dlatego‎ ‎też Tobie‎ ‎polecam‎ ‎te‎ ‎dusze,‎ ‎o‎ ‎których‎ ‎już nikt‎ ‎nie‎ ‎pamięta,‎ ‎a‎ ‎szczególnie‎ ‎dusze poległych‎ ‎na‎ ‎wojnie.‎ ‎Ofiaruję‎ ‎za‎ ‎nie ten‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli.‎ ‎Uwolnij,‎ ‎Pa nie,‎ ‎dusze‎ ‎wszystkich‎ ‎wiernych‎ ‎zmar łych‎ ‎od‎ ‎wszelkich‎ ‎więzów‎ ‎grzecho
wych‎ ‎i‎ ‎racz‎ ‎je‎ ‎wprowadzić‎ ‎do‎ ‎Króle stwa‎ ‎Swego.‎ ‎Niechaj‎ ‎używają‎ ‎szczę ścia‎ ‎wiecznej‎ ‎światłości. A‎ ‎ponieważ‎ ‎dobrze‎ ‎wiem,‎ ‎iż‎ ‎ten czas‎ ‎przyjdzie,‎ ‎gdy‎ ‎nikt‎ ‎na‎ ‎mnie‎ ‎nie wspomni,‎ ‎już‎ ‎teraz‎ ‎Cię‎ ‎proszę,‎ ‎wie czny‎ ‎Boże,‎ ‎abym‎ ‎został‎ ‎w‎ ‎Twojej‎ ‎pa mięci‎ ‎i‎ ‎otrzymał‎ ‎nagrodę‎ ‎zgotowaną tym,‎ ‎który‎ ‎Cię‎ ‎miłują. Boskie‎ ‎Serce‎ ‎Jezusa,‎ ‎zmiłuj‎ ‎się‎ ‎na- demną. Najświętsze‎ ‎Serce‎ ‎Maryi‎ ‎Panny, bądź‎ ‎moją‎ ‎pociechą. 6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś,‎ ‎6‎ ‎Chwała.‎

[madohora]

ÓSME‎ ‎ODWIEDZENIE. MSntencja:‎ ‎Ofiaruję‎ ‎odpust‎ ‎Por- ^1^‎ ‎cjunkuli‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎z‎ ‎paraf‎ ‎ji‎ ‎na szej. Zbawicielu‎ ‎mój‎ ‎ukochany,‎ ‎pokłon‎ ‎Ci oddaję‎ ‎i‎ ‎dziękuję‎ ‎Ci‎ ‎za‎ ‎Twe‎ ‎łaski, które‎ ‎mi‎ ‎wysłużyłeś‎ ‎przez‎ ‎ranę‎ ‎pra wej‎ ‎ręki‎ ‎Twojej.‎ ‎Przez‎ ‎tę‎ ‎ranę‎ ‎dopo móż‎ ‎mi‎ ‎pokutować‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎napra wić‎ ‎ile‎ ‎mogę‎ ‎zgorszenia‎ ‎bliźniemu‎ ‎da ne‎ ‎i‎ ‎wszelką‎ ‎szkodę‎ ‎wyrządzoną‎ ‎wynagrodzić.‎ ‎Ty‎ ‎mnie‎ ‎upominasz,‎ ‎przez Pismo‎ ‎Św.,‎ ‎mówiąc:‎ ‎“Już‎ ‎nie‎ ‎grzesz, aby‎ ‎ci‎ ‎się‎ ‎co‎ ‎gorszego‎ ‎nie‎ ‎stało”.‎ ‎Tak jest,‎ ‎o‎ ‎Panie!‎ ‎Już‎ ‎nie‎ ‎chcę‎ ‎grzeszyć, aby‎ ‎kara‎ ‎dotkliwsza‎ ‎nie‎ ‎przyszła‎ ‎na mnie. Jakże‎ ‎pragnę‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎sądu‎ ‎strasz nego‎ ‎stać‎ ‎po‎ ‎prawicy‎ ‎Twojej.‎ ‎Wtedy będą‎ ‎zgromadzone‎ ‎przed‎ ‎Tobą‎ ‎wszy stkie‎ ‎narody‎ ‎i‎ ‎odłączysz‎ ‎sprawiedli wych‎ ‎od‎ ‎niesprawiedliwych,‎ ‎jako‎ ‎pa sterz‎ ‎odłącza‎ ‎owce‎ ‎od‎ ‎kozłów.‎ ‎Postaw mię‎ ‎pomiędzy‎ ‎owieczkami‎ ‎Twemi,‎ ‎nie chaj‎ ‎usłyszę‎ ‎radosne‎ ‎słowa‎ ‎przemó- wione‎ ‎do‎ ‎wybranych:‎ ‎“Pójdźcie‎ ‎bło gosławieni‎ ‎Ojca‎ ‎mego,‎ ‎otrzymajcie królestwo‎ ‎wam‎ ‎zgotowane‎ ‎od‎ ‎założe nia‎ ‎świata”. Ratuj‎ ‎mnie,‎ ‎Panie,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎ostate czny‎ ‎i‎ ‎tak‎ ‎mnie‎ ‎prowadź,‎ ‎aby‎ ‎dusza moja‎ ‎nigdy‎ ‎nie‎ ‎zbłądziła‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎odłą czyła‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎Ciebie.‎ ‎Lecz‎ ‎ratuj‎ ‎i‎ ‎te‎ ‎du sze,‎ ‎które‎ ‎niegdyś‎ ‎w‎ ‎parafj‎ ‎i‎ ‎naszej Tobie‎ ‎służyły‎ ‎a‎ ‎teraz‎ ‎cierpią‎ ‎w‎ ‎czyścu męki.‎ ‎One‎ ‎pragną‎ ‎miłosierdzia‎ ‎Twe go‎ ‎i‎ ‎do‎ ‎nas‎ ‎wołają‎ ‎z‎ ‎głębokiego‎ ‎więzienia:‎ ‎“Zmiłujcie‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎nami‎ ‎przy najmniej‎ ‎wy‎ ‎przyjaciele‎ ‎nasi”.‎ ‎Nie chaj‎ ‎każda‎ ‎modlitwa‎ ‎i‎ ‎każda‎ ‎Msza‎ ‎św. w‎ ‎kościele‎ ‎naszym‎ ‎za‎ ‎nie‎ ‎ofiarowana, będzie‎ ‎im‎ ‎słodyczą,‎ ‎ulżeniem‎ ‎i‎ ‎pocie chą.‎ ‎Przyjmij,‎ ‎miłosierny‎ ‎Sędzio,‎ ‎na sze‎ ‎prośby‎ ‎za‎ ‎zmarłych‎ ‎paraf‎ ‎j‎an‎ ‎i‎ ‎daj im‎ ‎światłość‎ ‎wiekuistą.‎ ‎Ofiaruję‎ ‎za nich‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎i‎ ‎pragnę przez‎ ‎tenże‎ ‎odpust‎ ‎pocieszyć‎ ‎ich w‎ ‎smutku;‎ ‎wyprowadź‎ ‎ich‎ ‎z‎ ‎czyśca i‎ ‎przyjmij‎ ‎do‎ ‎żywota‎ ‎wiecznego.‎ ‎Am. Najświętsza‎ ‎Panno‎ ‎Maryo,‎ ‎Ty‎ ‎we selisz‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎Panu‎ ‎i‎ ‎raduje‎ ‎się‎ ‎dusza Twoja‎ ‎w‎ ‎Bogu.‎ ‎Pan‎ ‎Cię‎ ‎oblókł‎ ‎w‎ ‎sza ty‎ ‎zbawienia‎ ‎i‎ ‎ubiorem‎ ‎sprawiedliwo ści‎ ‎odział‎ ‎Cię.‎ ‎Wspomóż,‎ ‎proszę‎ ‎Cię, dusze‎ ‎zmarłych‎ ‎paraf‎j‎ ‎an,‎ ‎aby‎ ‎zostały wprowadzone‎ ‎do‎ ‎Królestwa‎ ‎niebies kiego.‎ ‎Amen. 6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś,‎ ‎6‎ ‎Chwała.‎ ‎..

[madohora]

DZIE‎ ‎WIĄ‎ ‎TE‎ ‎OD‎WIEDZENIE. ntencja:‎ ‎Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎ofia ruję‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎zmarłych‎ ‎biskupów i‎ ‎kapłanów. Niosąc‎ ‎krzyż,‎ ‎wyszedłeś,‎ ‎Zbawicielu
mój,‎ ‎Jezu,‎ ‎na‎ ‎ono‎ ‎miejsce,‎ ‎które‎ ‎zo- wią‎ ‎Trupią‎ ‎Głową.‎ ‎Tam‎ ‎położyłeś‎ ‎ży cie‎ ‎Swoje‎ ‎dla‎ ‎zbawienia‎ ‎świata.‎ ‎Prze- bodli‎ ‎ręce‎ ‎Twoje‎ ‎i‎ ‎nogi‎ ‎Twoje‎ ‎i‎ ‎poli czyli,‎ ‎jak‎ ‎mówi‎ ‎Psalmista,‎ ‎wszystkie kości‎ ‎Twoje.‎ ‎Przyszli‎ ‎tedy‎ ‎żołnierze i‎ ‎złamali‎ ‎golenie‎ ‎złoczyńców,‎ ‎którzy z‎ ‎Tobą‎ ‎byli‎ ‎ukrzyżowani.‎ ‎Lecz‎ ‎gdy przyszli‎ ‎do‎ ‎Ciebie,‎ ‎mój‎ ‎Panie,‎ ‎widzieli Cię‎ ‎umarłego,‎ ‎nie‎ ‎łamali‎ ‎goleni‎ ‎Two ich;‎ ‎ale‎ ‎jeden‎ ‎z‎ ‎żołnierzy‎ ‎włócznią otworzył‎ ‎bok‎ ‎Twój,‎ ‎a‎ ‎natychmiast wyszła‎ ‎krew‎ ‎i‎ ‎woda.‎ ‎Najświętsze‎ ‎Ser ce‎ ‎Twoje,‎ ‎które‎ ‎tak‎ ‎bardzo‎ ‎nas‎ ‎umi łowało,‎ ‎zostało‎ ‎włócznią‎ ‎przebite. Nieograniczona‎ ‎jest‎ ‎miłość‎ ‎Serca Twojego,‎ ‎dobrotliwy‎ ‎Zbawicielu‎ ‎mój, Serce‎ ‎Twoje‎ ‎pała‎ ‎miłością‎ ‎ku‎ ‎nam wszystkim.‎ ‎Przez‎ ‎litość‎ ‎Serca‎ ‎Twego zmiłujesz‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎biednymi,‎ ‎ubogimi, chorymi‎ ‎i‎ ‎umierającymi.‎ ‎Lecz‎ ‎Serce Twoje‎ ‎ukochało‎ ‎przedewszystkiem‎ ‎bi skupów‎ ‎i‎ ‎kapłanów,‎ ‎zastępców‎ ‎Two ich.‎ ‎Powierzyłeś‎ ‎im‎ ‎bowiem‎ ‎tajemnice Królestwa‎ ‎Twojego,‎ ‎uczyniłeś‎ ‎ich‎ ‎sza farzami‎ ‎łask‎ ‎Twoich,‎ ‎pasterzami‎ ‎ludu
wiernego.‎ ‎Do‎ ‎biskupów‎ ‎i‎ ‎kapłanów mówisz:‎ ‎“Jako‎ ‎mnie‎ ‎posłał‎ ‎Ojciec, tak‎ ‎i‎ ‎Ja‎ ‎was‎ ‎posyłam.‎ ‎Kto‎ ‎was‎ ‎słu cha,‎ ‎mnie‎ ‎słucha;‎ ‎kto‎ ‎wami‎ ‎gardzi, mną‎ ‎gardzi”. Otóż‎ ‎proszę‎ ‎Cię‎ ‎pokornie,‎ ‎ześlij‎ ‎po moc‎ ‎z‎ ‎wysokości‎ ‎sługom‎ ‎Twoim,‎ ‎bi skupom‎ ‎i‎ ‎kapłanom.‎ ‎Napełnij‎ ‎ich‎ ‎Du chem‎ ‎Świętym,‎ ‎umocnij‎ ‎ich‎ ‎przeciw pokusom‎ ‎tego‎ ‎świata,‎ ‎daj‎ ‎im‎ ‎wieczną zapłatę‎ ‎w‎ ‎niebie. Nie‎ ‎zapomnij,‎ ‎Panie,‎ ‎o‎ ‎duszach zmarłych‎ ‎biskupów‎ ‎i‎ ‎kapłanów.‎ ‎Sło wami‎ ‎Psalmisty‎ ‎dusza‎ ‎ich‎ ‎woła‎ ‎do Ciebie:‎ ‎“Ogarnęły‎ ‎mię‎ ‎boleści‎ ‎śmier telne:‎ ‎a‎ ‎niebezpieczeństwa‎ ‎piekielne potkały‎ ‎mię.‎ ‎Nalazłem‎ ‎ucisk‎ ‎i‎ ‎boleść”. Wyrwij,‎ ‎Boże‎ ‎wszechmogący,‎ ‎ich‎ ‎du sze‎ ‎z‎ ‎czyśca‎ ‎przez‎ ‎Krew‎ ‎Syna‎ ‎Twoje go,‎ ‎płynącą‎ ‎z‎ ‎Serca‎ ‎Jego.‎ ‎Przyjmij łaskawie‎ ‎jako‎ ‎przyjemną‎ ‎ofiarę‎ ‎za nich‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli;‎ ‎przez‎ ‎ten chwalebny‎ ‎odpust‎ ‎daj‎ ‎im‎ ‎wieczny‎ ‎od poczynek.‎ ‎Amen. Najświętsza‎ ‎Panno,‎ ‎Orędowniczko nasza,‎ ‎modlitwom‎ ‎Twoim‎ ‎polecamy zmarłych‎ ‎biskupów‎ ‎i‎ ‎kapłanów.‎ ‎Wszy scy‎ ‎Święci,‎ ‎nie‎ ‎opuszczajcie‎ ‎ich.‎ ‎Amen

[madohora]

‎DZIESIĄTE‎ ‎ODWIEDZENIE. Intencją:‎ ‎Ofiaruję‎ ‎odpust‎ ‎Por- cjunkuli‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎wszystkich zmarłych. Wszechmogący‎ ‎Boże,‎ ‎który‎ ‎panu jesz‎ ‎nad‎ ‎żyjącymi‎ ‎i‎ ‎umarłymi,‎ ‎ja‎ ‎ubo gi‎ ‎żebrak‎ ‎stoję‎ ‎przed‎ ‎Tobą‎ ‎i‎ ‎ofiaruję Ci‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎wszy stkich‎ ‎zmarłych.‎ ‎Zaprowadź‎ ‎je‎ ‎do świętego‎ ‎miasta‎ ‎Jeruzalem,‎ ‎o‎ ‎którem pisze‎ ‎święty‎ ‎Jan‎ ‎Ewangelista:‎ ‎“Ja Jan‎ ‎widziałem‎ ‎święte‎ ‎miasto‎ ‎Jeruza lem‎ ‎nowe‎ ‎zstępujące‎ ‎z‎ ‎nieba‎ ‎od‎ ‎Boga, zgotowane‎ ‎jako‎ ‎oblubienicę‎ ‎ubraną mężowi‎ ‎swemu”.‎ ‎Niechaj‎ ‎dusze‎ ‎w‎ ‎czy- ścu‎ ‎cierpiące‎ ‎tego‎ ‎szczęścia‎ ‎dostąpią, które‎ ‎zgotowałeś‎ ‎Świętym‎ ‎Twoim: “I‎ ‎otrze‎ ‎Bóg‎ ‎wszelką‎ ‎łzę‎ ‎z‎ ‎oczu‎ ‎ich: a‎ ‎śmierci‎ ‎dalej‎ ‎nie‎ ‎będzie,‎ ‎ani‎ ‎smutku, ani‎ ‎krzyku‎ ‎więcej‎ ‎nie‎ ‎będzie,‎ ‎iż‎ ‎pier wsze‎ ‎rzeczy‎ ‎przeminęły”. Tyś‎ ‎powstał‎ ‎chwalebnie‎ ‎z‎ ‎grobu,
wszechmogący‎ ‎mój‎ ‎Zbawicielu,‎ ‎Panie Jezu,‎ ‎daj‎ ‎chwalebne‎ ‎zmartwychwsta nie‎ ‎wszystkim‎ ‎duszom‎ ‎w‎ ‎czyścu‎ ‎cier piącym.‎ ‎Niechaj‎ ‎na‎ ‎rozkaz‎ ‎Twój‎ ‎wstą pią‎ ‎do‎ ‎nieba‎ ‎i‎ ‎osiągną‎ ‎tron‎ ‎im‎ ‎zgo towany. Osobliwie‎ ‎też‎ ‎nademną‎ ‎racz‎ ‎się‎ ‎zmi łować‎ ‎!‎ ‎Tęsknię‎ ‎za‎ ‎Tobą,‎ ‎Boże‎ ‎mój. Nigdzie‎ ‎nie‎ ‎znajdę‎ ‎pokoju‎ ‎i‎ ‎szczęścia oprócz‎ ‎w‎ ‎Tobie,‎ ‎mój‎ ‎Panie.‎ ‎Zachowaj mnie‎ ‎od‎ ‎nowych‎ ‎upadków‎ ‎w‎ ‎grzechy. Przez‎ ‎Sakrament‎ ‎Pokuty‎ ‎oczyszczona jest‎ ‎dusza‎ ‎moja.‎ ‎Z‎ ‎Tobą‎ ‎chcę‎ ‎żyć i‎ ‎umierać.‎ ‎Nie‎ ‎chcę‎ ‎już‎ ‎nigdy‎ ‎wrócić do‎ ‎dawniejszych‎ ‎złych‎ ‎nałogów‎ ‎mo ich.‎ ‎Nie‎ ‎daj‎ ‎Boże,‎ ‎abym‎ ‎umarł‎ ‎w‎ ‎grze chu‎ ‎śmiertelnym! Zmiłuj‎ ‎się‎ ‎także‎ ‎nad‎ ‎wszystkimi żyjącymi!‎ ‎Ubogim‎ ‎daj‎ ‎chleb‎ ‎dostate czny,‎ ‎smutnym‎ ‎pociechę,‎ ‎słabym‎ ‎siłę, utrapionym‎ ‎ulgę,‎ ‎chorym‎ ‎zdrowie. Wysłuchaj‎ ‎wszystkie‎ ‎prośby‎ ‎nasze, abyśmy‎ ‎dostąpili‎ ‎łaski‎ ‎Twojej‎ ‎do szczęścia‎ ‎doczesnego‎ ‎i‎ ‎wiecznego. Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎niechaj‎ ‎mi‎ ‎będzie‎ ‎pociechą‎ ‎w‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci, chwałą‎ ‎we‎ ‎wieczności. Najświętsza‎ ‎Panno,‎ ‎dopełnij‎ ‎nie udolne‎ ‎nabożeństwo‎ ‎moje.‎ ‎Bądź‎ ‎Ma tką‎ ‎moją‎ ‎i‎ ‎przewodniczką‎ ‎do‎ ‎króles twa‎ ‎Syna‎ ‎Twego,‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa. Wszyscy‎ ‎Święci,‎ ‎osobliwie‎ ‎Święty Józefie,‎ ‎święta‎ ‎Barbaro,‎ ‎Aniele‎ ‎Stró żu‎ ‎mój,‎ ‎święci‎ ‎Patronowie‎ ‎moi‎ ‎módl- cie‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎mną,‎ ‎aby‎ ‎dusza‎ ‎moja‎ ‎zosta ła‎ ‎przyjętą‎ ‎do‎ ‎zgromadzenia‎ ‎Waszego w‎ ‎niebie.‎ ‎Amen. 6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś,‎ ‎6‎ ‎Chwała..‎ ‎.

[madohora]

JEDENASTE‎ ‎ODWIEDZENIE. Intencja:‎ Ofiaruję‎ ‎odpust‎ ‎Por- J-»‎ ‎cjunkuli‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎zmarłych misjonarzy. Zbawicielu‎ ‎mój‎ ‎Jezu,‎ ‎Tyś‎ ‎zbudował Kościół‎ ‎Twój‎ ‎na‎ ‎opoce‎ ‎św.‎ ‎Piotra i‎ ‎dałeś‎ ‎mu‎ ‎klucze‎ ‎do‎ ‎Królestwa‎ ‎nie bieskiego,‎ ‎mówiąc‎ ‎do‎ ‎niego:‎ ‎“Tyś‎ ‎jest opoka,‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎tej‎ ‎opoce‎ ‎zbuduję‎ ‎Kościół mój,‎ ‎a‎ ‎bramy‎ ‎piekielne‎ ‎nie‎ ‎zwyciężą go.‎ ‎I‎ ‎tobie‎ ‎dam‎ ‎klucze‎ ‎królestwa‎ ‎nie bieskiego.‎ ‎Cokolwiek‎ ‎zwiążesz‎ ‎na‎ ‎zie mi,‎ ‎będzie‎ ‎związane‎ ‎w‎ ‎niebiesiech; a‎ ‎cokolwiek‎ ‎rozwiążesz‎ ‎na‎ ‎ziemi,‎ ‎bę dzie‎ ‎rozwiązane‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎niebiesiech”. Potężni‎ ‎przeciwnicy‎ ‎powstali,‎ ‎Pa nie,‎ ‎przeciw‎ ‎Kościołowi‎ ‎Twemu;‎ ‎pie kło‎ ‎powstało‎ ‎przeciw‎ ‎Zastępcy‎ ‎Two jemu,‎ ‎Ojcu‎ ‎Świętemu,‎ ‎Papieżowi‎ ‎na szemu.‎ ‎Wypełniło‎ ‎się,‎ ‎co‎ ‎mówi‎ ‎Psal mista‎ ‎:‎ ‎“Stanęli‎ ‎wespół‎ ‎królowie‎ ‎ziem scy,‎ ‎a‎ ‎książęta‎ ‎zeszli‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎gromadę przeciw‎ ‎Panu‎ ‎i‎ ‎przeciw‎ ‎Chrystusowi jego”.‎ ‎I‎ ‎rzekli:‎ ‎“Potargajmy‎ ‎związki ich‎ ‎i‎ ‎zrzućmy‎ ‎z‎ ‎siebie‎ ‎jarzmo‎ ‎ich”. Lecz‎ ‎Ty,‎ ‎Boże‎ ‎wszechmogący,‎ ‎nie‎ ‎opu ścisz‎ ‎Kościoła‎ ‎i‎ ‎sług‎ ‎jego.‎ ‎Nie‎ ‎pozwo lisz‎ ‎na‎ ‎wieki,‎ ‎aby‎ ‎Kościół‎ ‎Twój,‎ ‎odku- kupiony‎ ‎przez‎ ‎Krew‎ ‎Twą‎ ‎najświętszą, zgubiony‎ ‎został‎ ‎przez‎ ‎narody‎ ‎niewier ne‎ ‎i‎ ‎złość‎ ‎szatańską.‎ ‎Rozszerz‎ ‎Kościół Twój‎ ‎po‎ ‎całej‎ ‎ziemi,‎ ‎aby‎ ‎stał‎ ‎się‎ ‎je den‎ ‎Pasterz‎ ‎i‎ ‎jedna‎ ‎Owczarnia. Sprawiedliwy‎ ‎i‎ ‎miłosierny‎ ‎jesteś, o‎ ‎Panie!‎ ‎Dlatego‎ ‎błagam‎ ‎Cię‎ ‎przez krwawy‎ ‎pot‎ ‎Twój‎ ‎w‎ ‎Ogrójcu,‎ ‎przez gorzką‎ ‎śmierć‎ ‎Twoją‎ ‎na‎ ‎krzyżu,‎ ‎abyś pocieszył‎ ‎i‎ ‎łaską‎ ‎Twoją‎ ‎umocnił‎ ‎cały Kościół‎ ‎Rzymsko-Katolicki!‎ ‎Przedłuż lata‎ ‎Ojca‎ ‎Świętego,‎ ‎Papieża,‎ ‎daj‎ ‎mu zwycięstwo‎ ‎nad‎ ‎kacerstwem‎ ‎i‎ ‎niedo wiarstwem.‎ ‎Biskupów‎ ‎i‎ ‎kapłanów, kleryków‎ ‎i‎ ‎wszystkich‎ ‎zakonników napełnij‎ ‎Duchem‎ ‎Świętym‎ ‎i‎ ‎bądź‎ ‎im pomocnikiem‎ ‎w‎ ‎obronie‎ ‎Kościoła‎ ‎Two jego.‎ ‎A‎ ‎wszystkich‎ ‎wiernych‎ ‎zacho waj‎ ‎od‎ ‎odszczepieństwa‎ ‎i‎ ‎grzechu śmiertelnego.‎ ‎Niechaj‎ ‎Pasterze‎ ‎i‎ ‎owie czki‎ ‎ujrzą‎ ‎Twe‎ ‎oblicze‎ ‎w‎ ‎królestwie Twojem. Odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎ofiaruję‎ ‎za‎ ‎du sze‎ ‎zmarłych‎ ‎misjonarzy.‎ ‎Któż‎ ‎tyle cierpiał‎ ‎dla‎ ‎Kościoła‎ ‎Twego,‎ ‎Panie, jak‎ ‎misjonarze?‎ ‎Opuścili‎ ‎bowiem‎ ‎oj ca‎ ‎i‎ ‎matkę,‎ ‎ojczyznę‎ ‎i‎ ‎krewnych,‎ ‎udali się‎ ‎do‎ ‎obcych‎ ‎narodów‎ ‎pogańskich, aby‎ ‎im‎ ‎głosić‎ ‎Ewangelję.‎ ‎Nie‎ ‎uważali na‎ ‎upały‎ ‎słońca,‎ ‎na‎ ‎niebezpieczeństwa grożące‎ ‎im‎ ‎śmiercią‎ ‎na‎ ‎morzu‎ ‎lub‎ ‎po między‎ ‎poganami,‎ ‎lecz‎ ‎ufając‎ ‎tylko w‎ ‎Twoją‎ ‎opiekę,‎ ‎życie‎ ‎swoje‎ ‎położyli za‎ ‎wiarę‎ ‎Twoją,‎ ‎o‎ ‎Jezu.‎ ‎Jedni‎ ‎zostali ukamienowani,‎ ‎jak‎ ‎niegdyś‎ ‎święty Szczepan,‎ ‎inni‎ ‎mieczem‎ ‎ścięci,‎ ‎jak święty‎ ‎Apostoł‎ ‎Paweł,‎ ‎inni‎ ‎ukrzyżowani,‎ ‎jak‎ ‎Mistrz‎ ‎ich‎ ‎i‎ ‎Pan,‎ ‎inni‎ ‎pogi- nęli‎ ‎od‎ ‎głodu‎ ‎i‎ ‎męczarni‎ ‎w‎ ‎więzieniach. Dusze‎ ‎tych‎ ‎misjonarzy‎ ‎zapewne‎ ‎już z‎ ‎Tobą,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎królują‎ ‎w‎ ‎niebie.‎ ‎Lecz jeżeliby‎ ‎były‎ ‎nektóre‎ ‎dusze‎ ‎misjona rzy‎ ‎zatrzymane‎ ‎w‎ ‎czyścu,‎ ‎ofiaruję‎ ‎za nie‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎i‎ ‎błagam‎ ‎Cie bie‎ ‎Boże‎ ‎najmiłosierniejszy,‎ ‎abyś przez‎ ‎ten‎ ‎odpust‎ ‎wybawił‎ ‎je‎ ‎z‎ ‎czyśca i‎ ‎wprowadził‎ ‎do‎ ‎wiecznej‎ ‎radości. Najświętsza‎ ‎Panno,‎ ‎obronicielko Kościoła‎ ‎Katolickiego,‎ ‎przez‎ ‎zasługi Twoje‎ ‎i‎ ‎przez‎ ‎zasługi‎ ‎Świętego‎ ‎Fran ciszka,‎ ‎niechaj‎ ‎dusze‎ ‎misjonarzy‎ ‎i‎ ‎du sze‎ ‎wszystkich‎ ‎wiernych‎ ‎zmarłych zostaną‎ ‎przyłączone‎ ‎do‎ ‎Świętych i‎ ‎Aniołów‎ ‎w‎ ‎niebie.‎ ‎Amen. 6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś,‎ ‎6‎ ‎Chwała.‎ ‎.‎ ‎.

[madohora]

D‎ WUNAS‎ ‎TE‎ ‎OD‎ ‎WIEDZENIE. Bntencja:‎ ‎Ofiaruję‎ ‎odpust‎ ‎Por cjunkuli‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎wszystkich czcicieli‎ ‎Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny. Raduj‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎wesel‎ ‎się‎ ‎Najświętsza Panno‎ ‎Mary‎ ‎o‎ ‎’‎ ‎Albowiem‎ ‎Chrystus Pan,‎ ‎Syn‎ ‎Twój,‎ ‎poniżony‎ ‎i‎ ‎ukrzyżo wany,‎ ‎powstał‎ ‎z‎ ‎grobu‎ ‎i‎ ‎wstąpił‎ ‎chwalebnie‎ ‎na‎ ‎niebiosa:‎ ‎z‎ ‎Tobą‎ ‎pragnął być‎ ‎połączony‎ ‎w‎ ‎niebie.‎ ‎Dlatego‎ ‎Syn Boży‎ ‎wziął‎ ‎Cię‎ ‎do‎ ‎nieba‎ ‎i‎ ‎ukoronował wieczną‎ ‎chwałą.‎ ‎Spełniło‎ ‎się,‎ ‎coś‎ ‎na tchniona‎ ‎Duchem‎ ‎Świętym‎ ‎przepowie działa:‎ ‎“Wielbij‎ ‎duszo‎ ‎moja‎ ‎Pana i‎ ‎rozradował‎ ‎się‎ ‎duch‎ ‎mój‎ ‎w‎ ‎Bogu Zbawicielu‎ ‎moim.‎ ‎Albowiem‎ ‎odtąd błogosławioną‎ ‎mię‎ ‎zwać‎ ‎będą‎ ‎wszys tkie‎ ‎narody”. Nad‎ ‎chóry‎ ‎anielskie‎ ‎wywyższona, spojrzyj,‎ ‎Królowo‎ ‎nieba,‎ ‎na‎ ‎nas,‎ ‎sługi Twoje.‎ ‎Wspomagaj‎ ‎nas‎ ‎w‎ ‎każdej‎ ‎po trzebie,‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎i‎ ‎śmierci.‎ ‎Zgrzeszy liśmy‎ ‎przeciw‎ ‎Bogu‎ ‎naszemu‎ ‎i‎ ‎wyzna- wamy‎ ‎pokornie:‎ ‎“Nasza‎ ‎wina,‎ ‎nasza wina,‎ ‎nasza‎ ‎największa‎ ‎wina!”‎ ‎Ty‎ ‎je steś‎ ‎ucieczką‎ ‎grzesznych‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎kościół ku‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎objawiłaś‎ ‎miłosierdzie Swoje‎ ‎nad‎ ‎grzesznikami.‎ ‎Otóż‎ ‎najli tościwsza‎ ‎Panno,‎ ‎ubłagaj‎ ‎nam‎ ‎odpu szczenie‎ ‎grzechów‎ ‎u‎ ‎Syna‎ ‎Twego,‎ ‎Je zusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎którzy‎ ‎dla‎ ‎zyskania odpustu‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎kościół‎ ‎ten‎ ‎na bożnie‎ ‎odwiedzamy. Spojrzyj‎ ‎także,‎ ‎Matko‎ ‎miłosierdzia, na‎ ‎dusze‎ ‎zmarłych,‎ ‎a‎ ‎przedewszys- tkiem‎ ‎na‎ ‎te‎ ‎dusze,‎ ‎które‎ ‎żyjąc‎ ‎na świecie,‎ ‎Ciebie‎ ‎czciły‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎pomoc‎ ‎wzy wały.‎ ‎Niechaj‎ ‎ten‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli duszom‎ ‎czcicieli‎ ‎i‎ ‎czcicielek‎ ‎Twoich, o‎ ‎Panno,‎ ‎stanie‎ ‎się‎ ‎pociechą,‎ ‎pomocą i‎ ‎wybawieniem‎ ‎z‎ ‎czyśca. Panie‎ ‎Jezu,‎ ‎Zbawicielu‎ ‎nasz,‎ ‎uwol nij‎ ‎dusze‎ ‎wszystkich‎ ‎wiernych‎ ‎zmar łych‎ ‎od‎ ‎wszelkich‎ ‎więzów‎ ‎grzecho- wych.‎ ‎Pomnij,‎ ‎Panie,‎ ‎żeś‎ ‎się‎ ‎stał człowiekiem‎ ‎dla‎ ‎zbawienia‎ ‎naszego i‎ ‎poniosłeś‎ ‎boleści‎ ‎i‎ ‎krzyż‎ ‎ciężki,‎ ‎ubó stwo‎ ‎i‎ ‎prześladowanie.‎ ‎Modlitwy i‎ ‎wszystkie‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎nasze,‎ ‎jako też‎ ‎odpust‎ ‎Porcjunkuli‎ ‎ofiarujemy Tobie,‎ ‎aby‎ ‎w‎ ‎połączeniu‎ ‎z‎ ‎zasługami gorzkiej‎ ‎śmierci‎ ‎Twojej‎ ‎stały‎ ‎się‎ ‎po ciechą‎ ‎i‎ ‎wybawieniem‎ ‎dusz‎ ‎w‎ ‎czyścu cierpiących.‎ ‎Amen. Wieczny‎ ‎odpoczynek‎ ‎racz‎ ‎im‎ ‎dać, Panie,‎ ‎a‎ ‎światłość‎ ‎wiekuista‎ ‎niechaj im‎ ‎świeci.‎ ‎Amen. 6‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎6‎ ‎Zdrowaś,‎ ‎6‎ ‎Chwała.‎ ‎.‎ ‎. Westchnienie‎ ‎św.‎ ‎Franciszka: Boże‎ ‎mój‎ ‎i‎ ‎wszystko!

[madohora]

Odpust

[madohora]

MODLITWY do‎ ‎Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny, które‎ ‎sam‎ ‎św.‎ ‎Franciszek odmawiał.
1.
óg‎ ‎niech‎ ‎Cię‎ ‎pozdrowi,‎ ‎święta Królowo,‎ ‎Najświętsza‎ ‎Mary‎ ‎o!
Matko‎ ‎Boża‎ ‎i‎ ‎zawsze‎ ‎Dziewico,‎ ‎wy‎¬
brana‎ ‎od‎ ‎Boga‎ ‎Ojca‎ ‎i‎ ‎Ducha‎ ‎świętego Pocieszyciela.
W‎ ‎Tobie‎ ‎jest‎ ‎wiara‎ ‎i‎ ‎doskonałość cnót‎ ‎wszelkich.‎ ‎Skarbnico‎ ‎wszystkich dóbr‎ ‎i‎ ‎łask‎ ‎Bożych.‎ ‎Tyś‎ ‎godna‎ ‎była nosić‎ ‎w‎ ‎łonie‎ ‎Swojem‎ ‎Twórcę‎ ‎życia
i‎ ‎łaski.
Bóg‎ ‎niech‎ ‎Cię‎ ‎pozdrowi,‎ ‎złoty‎ ‎Boga pałacu!‎ ‎Bóg‎ ‎niech‎ ‎Cię‎ ‎piastuje!‎ ‎Mie szkanie‎ ‎i‎ ‎Przybytku‎ ‎Odkupiciela!‎ ‎Bóg niech‎ ‎Cię‎ ‎zachowa,‎ ‎Szato‎ ‎Pańska,‎ ‎Bóg niech‎ ‎Cię‎ ‎pozdrawia,‎ ‎Służebnico,‎ ‎Ma tko‎ ‎Boża!‎ ‎Bóg‎ ‎niech‎ ‎Ci‎ ‎pomaga w‎ ‎pracach‎ ‎Twoich,‎ ‎bo‎ ‎Cię‎ ‎wysyła Duch‎ ‎święty‎ ‎do‎ ‎serc‎ ‎nieposłusznych,
żebyś‎ ‎z‎ ‎niewiernych‎ ‎czyniła‎ ‎wierne i‎ ‎prawe‎ ‎sługi‎ ‎Boże,‎ ‎Przezacna‎ ‎Matko Pana‎ ‎naszego,‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa! Oblubienico‎ ‎Ducha‎ ‎Świętego,‎ ‎módl się‎ ‎za‎ ‎nami‎ ‎ze‎ ‎świętym‎ ‎Michałem‎ ‎Ar chaniołem‎ ‎do‎ ‎Twego‎ ‎najmilszego‎ ‎Sy na,‎ ‎Pana‎ ‎i‎ ‎Nauczyciela‎ ‎naszego. 2. Święta‎ ‎Maryo,‎ ‎Matko‎ ‎i‎ ‎Panno,‎ ‎któ rej‎ ‎podobna‎ ‎niewiasta‎ ‎nigdy‎ ‎nie‎ ‎była ani‎ ‎będzie‎ ‎na‎ ‎świecie!‎ ‎Córko‎ ‎i‎ ‎Służe bnico‎ ‎Najwyższego‎ ‎Króla,‎ ‎Ojca‎ ‎Nie bieskiego!‎ ‎Matko‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa, Oblubienico‎ ‎Ducha‎ ‎Świętego!‎ ‎módl‎ ‎się za‎ ‎nami,‎ ‎wraz‎ ‎ze‎ ‎świętym‎ ‎Michałem Archaniołem,‎ ‎ze‎ ‎wszystkimi‎ ‎Anioła mi‎ ‎i‎ ‎Świętymi,‎ ‎abyśmy‎ ‎byli‎ ‎zbawieni. 3. O‎ ‎Święta‎ ‎Boga-Rodzico!‎ ‎O‎ ‎słodka i‎ ‎najśliczniejsza‎ ‎Panno!‎ ‎Skazanego na‎ ‎śmierć‎ ‎Króla,‎ ‎Syna‎ ‎Twojego,‎ ‎Pana naszego,‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎błagaj‎ ‎za nami‎ ‎przez‎ ‎Swoją‎ ‎nieprzebraną‎ ‎łaską wość‎ ‎i‎ ‎przez‎ ‎moc‎ ‎najświętszą‎ ‎Wciele nia‎ ‎i‎ ‎śmierć‎ ‎najokrutniejszą,‎ ‎aby‎ ‎od puścił‎ ‎nam‎ ‎grzechy‎ ‎nasze.‎ ‎Amen.
PRZED‎ ‎KRUCYFIKSEM świętego‎ ‎Franciszka‎ ‎z‎ ‎Asyżu. i‎ ‎A‎ ‎il‎ ‎ielki-‎ ‎Boże,‎ ‎pełen‎ ‎chwały‎ ‎i‎ ‎ty, O‎ ‎Panie‎ ‎mój,‎ ‎Jezu‎ ‎Chryste!‎ ‎pro szę‎ ‎Cię,‎ ‎abyś‎ ‎mnie‎ ‎oświecił,‎ ‎i‎ ‎rozpro szył‎ ‎ciemności‎ ‎mojego‎ ‎rozumu‎ ‎i‎ ‎wia ry‎ ‎czystej‎ ‎mi‎ ‎użyczył,‎ ‎mocną‎ ‎nadzie ją‎ ‎i‎ ‎doskonałą‎ ‎miłością‎ ‎zapalił.‎ ‎Spraw, o‎ ‎mój‎ ‎Boże,‎ ‎abym‎ ‎Ciebie‎ ‎tak‎ ‎dobrze poznał,‎ ‎iżbym‎ ‎we‎ ‎wszystkiem‎ ‎rządził się‎ ‎światłem‎ ‎Twojem‎ ‎i‎ ‎wolą‎ ‎świętą Twoją.‎ ‎Amen.

[madohora]

PIEŚŃ do‎ ‎Św.‎ ‎Franciszka‎ ‎Serafickiego. H‎jjcze‎ ‎ubogich,‎ ‎który‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎niebie —‎ ‎Cieszysz‎ ‎się‎ ‎wiecznej‎ ‎chwały skarbami,‎ ‎—‎ ‎Z‎ ‎ufnością‎ ‎wielką‎ ‎bła gamy‎ ‎Ciebie,‎ ‎—‎ ‎Święty‎ ‎Franciszku, módl‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎nami! My‎ ‎tak‎ ‎ubodzy‎ ‎na‎ ‎tern‎ ‎wygnaniu,— A‎ ‎Tyś‎ ‎bogaty‎ ‎Niebios‎ ‎darami;‎ ‎— W‎ ‎ojczyźnie‎ ‎wiecznej,‎ ‎w‎ ‎rajskiem mieszkaniu,‎ ‎—‎ ‎Święty‎ ‎Franciszku, módl‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎nami! Proś,‎ ‎by‎ ‎niedola‎ ‎nasza‎ ‎ustała,—‎ ‎By świat‎ ‎zapłakał‎ ‎pokuty‎ ‎łzami;‎ ‎■—‎ ‎By w‎ ‎sercach‎ ‎wiara‎ ‎zmartwychpowstała, Święty‎ ‎Franciszku,‎ ‎módl‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎nami! Ty,‎ ‎coś‎ ‎tak‎ ‎kochał‎ ‎biednych‎ ‎grze szników,‎ ‎—‎ ‎Ratuj‎ ‎nas,‎ ‎Ojcze,‎ ‎Twemi prośbami;—Byśmy‎ ‎zmienieli‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎pokutników,—‎ ‎Święty‎ ‎Franciszku,‎ ‎módl się‎ ‎za‎ ‎nami! Uproś‎ ‎nam‎ ‎wzgardę‎ ‎ziemskich‎ ‎próż ności,‎ ‎—‎ ‎Naucz‎ ‎Jezusa‎ ‎chodzić‎ ‎ślada mi‎ ‎;‎ ‎—‎ ‎Naucz‎ ‎pokory‎ ‎i‎ ‎cierpliwości,— Święty‎ ‎Franciszku,‎ ‎módl‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎nami! Tyś‎ ‎Serafinem‎ ‎Bożej‎ ‎miłości,—Tyś ozdobiony‎ ‎Zbawcy‎ ‎Ranami;‎ ‎—‎ ‎Serca już‎ ‎nasze‎ ‎wskrześ‎ ‎z‎ ‎oziębłości,‎ ‎— Święty‎ ‎Franciszku,‎ ‎módl‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎nami! Pan‎ ‎Jezus‎ ‎z‎ ‎Matką‎ ‎Swoją‎ ‎Przeczy stą‎ ‎—‎ ‎Niech‎ ‎już‎ ‎wszechwładnie‎ ‎rzą dzi‎ ‎sercami,‎ ‎—‎ ‎By‎ ‎Mu‎ ‎składały‎ ‎cześć wiekuistą,—‎ ‎Święty‎ ‎Franciszku,‎ ‎módl sie‎ ‎za‎ ‎nami!

[madohora]

Pierwszego odpustu jubileuszowego udzielił papież Bonifacy VIII. Ogłosił on w 1300 pierwszy Rok Jubileuszowy. Na mocy bulli Atiquorum habet papież udzielił odpustu wiernym, którzy pobożnie nawiedzili główne bazyliki Rzymu. Pierwszy rok jubileuszowy spełnił oczekiwania duszpasterskie i w związku z tym Klemens VI ogłosił rok 1350 kolejnym jubileuszem. Z tego powodu wydał w 1343 bullę Unigenitus Dei Filius. Bulla ta była nie tylko ogłoszeniem jubileuszu, ale również pierwszym wykładem teologicznym dotyczącym odpustów. Od tamtej pory lata jubileuszowe i odpusty z nimi związane obchodzone są w Kościele regularnie.

[madohora]

Kolejnymi zachowanymi dokumentami dotyczącymi odpustów są akta procesowe zwolenników Jana Wiklefa i Jana Husa z okresu Soboru w Konstancji (1414–1418). Wśród pytań, które stawiano oskarżonym o herezję były również te, które dotyczyły prawa papieża do udzielania odpustu oraz możliwości skorzystania z odpustu w ogóle.

[madohora]

Na początku XVI wieku arcybiskupem Magdeburga był Albrecht Brandenburski. Biskup ten zaczął gromadzić majątek i przywłaszczać beneficja w sposób sprzeczny z zasadami. Współpracował z nim ściśle dominikanin Jan Tetzel, który upraszczając doktrynę i działając jako wędrowny kaznodzieja, opracował sposób na gromadzenie zysków przez handel „listami odpustowymi”, które nie tylko miały być dowodem odpuszczenia kar doczesnych, ale miały być również gwarancją zbawienia. Takie postępowanie wzbudziło powszechny niesmak i zgorszenie wśród duchownych. 31 października 1517 augustianin Marcin Luter wywiesił na drzwiach kościoła w Wittenberdze 95 tez przeciw „handlowi odpustami”. Dzięki wynalazkowi druku tezy szybko rozpowszechniły się w Rzeszy.

[madohora]

W następstwie tych wydarzeń w 1518 papież Leon X wydał bullę Cum postquam, która przypominała właściwą naukę o odpustach. Pisał w niej:

[madohora]

Biskup Rzymu, następca Piotra klucznika i namiestnik Jezusa na ziemi, mocą władzy kluczy otwierających królestwo niebieskie, usuwa u wiernych to, co stanowi przeszkodę w dostępie do Chrystusa, mianowicie winę i karę należną za grzechy uczynkowe; winę – za pośrednictwem sakramentu pokuty, karę zaś doczesną należną za grzechy według sprawiedliwości Boskiej – za pośrednictwem odpustu Kościoła. (...) Kiedy na mocy swej władzy apostolskiej udziela odpustu tak dla żywych, jak i dla umarłych, wówczas rozdziela ze skarbca zasług Jezusa Chrystusa i Świętych. (...) Postanawiamy władzą apostolską i mocą obecnego pisma, że tak powinni wszyscy utrzymywać i głosić pod karą wyłączenia ze społeczności wiernych

[madohora]

Bulla ta została szybko zakwestionowana. Miała bowiem charakter listu prywatnego do ówczesnego legata papieskiego w Niemczech, kardynała Kajetana de Vio. Zabrakło w niej wyraźnego zaprzeczenia nauczaniu Tetzla, nadto papież nie wyraził w niej jasno, że jest to nauczanie ex cathedra. Jesienią 1518, po nieudanych spotkaniach de Vio i Lutra, ten drugi wystąpił z Kościoła. Dopiero 30 czerwca 1519 w tzw. Liście do Szwajcarów Leon X wyjaśniał, iż miał zamiar podać naukę zawartą w bulli jako obowiązującą.

[madohora]

Pod wpływem uniwersytetów w Kolonii i Louvanium Leon X wydał w 1520 kolejną bullę – Exsurge Domine. Bulla ta uznawała za nieprawowierne 41 zdań Lutra i wzywała go do ich odwołania w ciągu 60 dni. Wśród tych zdań sześć dotyczyło odpustów.

[madohora]

W 1545 zwołany został Sobór Trydencki, który był reakcją Kościoła na reformację. 27 listopada 1563 papież Pius IV, który spodziewał się rychłego nadejścia swojej śmierci, w liście do kardynała Karola Boromeusza prosił o szybkie zakończenie obrad. W nocy z 3 na 4 grudnia zredagowano Dekret o odpustach, który o świcie został przyjęty przez ojców soborowych. Był to jeden z ostatnich dekretów soboru i ograniczał się do zdefiniowania podstaw nauki o odpustach, czyli prawa Kościoła do dysponowania nimi oraz do rzeczywistego pożytku dla korzystających z nich.

[madohora]

Papież Paweł VI wydał w 1967 konstytucję apostolską Indulgentiarum doctrina, w następnym roku uzupełniony przez zawierający szczegółowy wykaz odpustów Enchiridion Indulgentiarum. Zniesiono miary czasu odpustów cząstkowych: „Co do odpustu cząstkowego pominięto dawne określenie dni i lat, a wyszukano nową formę czyli miarę, wedle której bierze się pod uwagę samą czynność wiernego, spełniającego dzieło ubogacone odpustem.” Uzasadnieniem jest fakt, iż czas jest właściwością rzeczywistości ziemskiej i trudno o nim mówić w przypadku czyśćca. Konstytucja mówi natomiast o wielkości odpustu cząstkowego, „tym większej, im większa jest miłość działającego i wartość dzieła.”

[madohora]

Konstytucja zasugerowała także zmniejszenie liczby odpustów zupełnych, po to, by bardziej docenić ich wartość. Zniesiono także zasadę toties quoties, czyli możliwość uzyskiwania wielokrotnie w ciągu dnia łaski odpustu przy ponownym spełnieniu warunków. Paweł VI zostawił jeden wyjątek: drugi odpust zupełny można zyskać tego samego dnia w godzinie śmierci

[madohora]

Podstawowe zasady dotyczące uzyskiwania odpustów zawarte są w prawie kanonicznym. Nad właściwym sprawowaniem odpustów czuwa w Kościele trybunał Penitencjarii Apostolskiej, który publikuje również Enchiridion Indulgentiarum, będący swoistym katalogiem odpustów. Pierwszy wykaz odpustów zupełnych został przygotowany przez Penitencjarię Apostolską i zatwierdzony dekretem papieża Pawła VI w dniu 29 czerwca 1968 roku. Ostatnie, czwarte wydanie Enchiridionu ukazało się 16 lipca 1999 i związane było z Wielkim Jubileuszem Roku 2000.

[madohora]

Jedynym dysponentem odpustów w Kościele jest papież. Tylko on może określać warunki jego uzyskania, lub delegować swą władzę w tej materii innym. Delegacja ta nie może być przekazywana dalej, chyba że ze zgodą papieża.

[madohora]

Każdy wierny może zyskiwać odpusty czy to cząstkowe, czy zupełne albo dla siebie, albo ofiarowywać za zmarłych na sposób wstawiennictwa. Nie można uzyskać odpustu dla innego żyjącego. Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia (wyjątek stanowi chwila śmierci, w której to można uzyskać odpust zupełny, chociażby tego dnia wierny uzyskał już wcześniej inny), natomiast odpust cząstkowy można uzyskać kilka razy dziennie

[madohora]

Warunkami koniecznymi i wspólnymi dla wszystkich odpustów są:
🔹bycie ochrzczonym oraz w stanie łaski uświęcającej
🔹posiadanie przynajmniej ogólnej intencji zyskania odpustu oraz wypełnienie w określonym czasie i we właściwy sposób nakazane czynności, zgodnie z brzmieniem udzielenia danego odpustu

[madohora]

Do uzyskania odpustu zupełnego wymaga się:
🔸wykluczenie wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego (lekkiego)
🔸wykonanie czynności związanej z odpustem
🔸przyjęcie komunii eucharystycznej, a co za tym idzie, bycie w stanie łaski uświęcającej
modlitwa w intencjach papieskich (np. Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo)
🔸spowiedź sakramentalna (nie musi mieć miejsca w tym samym dniu co czynność odpustowa). Po jednej spowiedzi można uzyskać kilka odpustów zupełnych, jednak w jednym dniu można uzyskać tylko jeden odpust zupełny

[madohora]

Trzy ostatnie warunki (spowiedź, komunia, modlitwa) można wypełnić na wiele dni przed lub po wykonaniu przepisanej czynności. Wypada jednak, by Komunia św. i modlitwa w intencjach papieskich miały miejsce w tym dniu, w którym wykonuje się wspomnianą czynność związaną z odpustem

[madohora]

W przypadku odpustu cząstkowego wymagane jest jedynie wykonanie czynności i przynajmniej skrucha serca

[madohora]

odprawienie adoracji Najświętszego Sakramentu przez pół godziny. Natomiast za nawiedzenie Najświętszego Sakramentu – odpust cząstkowy

[madohora]

pobożne czytanie Pisma Świętego przez pół godziny z należytym szacunkiem dla Słowa Bożego i traktowanie tej czynności jako czytanie duchowe. Za czytanie pod tymi samymi warunkami, ale krótszy czas – odpust cząstkowy

[madohora]

odmówienie jednej części różańca (czyli 5 dziesiątków) w kościele, w publicznej kaplicy, w rodzinie, w społeczności zakonnej, w stowarzyszeniu publicznym pod następującymi warunkami:
trzeba odmówić 5 dziesiątków bez przerwy
do modlitwy ustnej dodać trzeba rozmyślania tajemnic różańcowych
przy publicznym rozważaniu Różańca trzeba zapowiadać odmawiane tajemnice, według przyjętego zwyczaju. W przypadku prywatnego odmawiania wystarczy modlitwa ustna wraz z rozważaniem tajemnic pod warunkiem, że odbywa się ono w kościele lub kaplicy publicznej.

[madohora]

odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego przed Najświętszym Sakramentem wystawionym do adoracji lub przechowywanym w tabernakulum (odpust ten obowiązuje na terenie Polski)

[madohora]

Niektóre odpusty zupełne można uzyskać w wyznaczone dni:
• za pobożne, publiczne odmówienie hymnu „Veni Creator” w dniu 1 stycznia i w uroczystość Zesłania Ducha Świętego (odpust cząstkowy za odmówienie tego hymnu w inny dzień)

[madohora]

• za pobożne odmówienie po przyjęciu komunii świętej modlitwy „Oto ja” przed obrazem Pana Jezusa Ukrzyżowanego w każdy piątek Wielkiego Postu (za odmówienie tej modlitwy w inne dni roku na podobnych warunkach – odpust cząstkowy)

[madohora]

•za pobożne uczestnictwo w nabożeństwie Gorzkich Żali jeden raz w tygodniu Wielkiego Postu (odpust ten obowiązuje na terenie Polski)

[madohora]

• za pobożne uroczyste odmówienie „Przed tak Wielkim Sakramentem” w trakcie liturgii Wieczerzy Pańskiej po Mszy świętej w Wielki Czwartek i w uroczystość Bożego Ciała (to samo w innych okolicznościach – odpust cząstkowy)

[madohora]

• za pobożny udział i ucałowanie krzyża w czasie Adoracji Krzyża w Wielki Piątek

[madohora]

•za odmówienie w jakiejkolwiek używanej formie przyrzeczeń Chrztu Świętego
°w czasie nabożeństwa w wigilię Wielkanocy (liturgii Wigilii Paschalnej)
°w rocznice swojego chrztu (w inne dni – odpust cząstkowy)

[madohora]

•za pobożne, publiczne odmawianie aktu wynagrodzenia Najświętszemu Sercu Jezusowemu „O Jezu Najsłodszy” w Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa (w inne dni – cząstkowy)

[madohora]

• za pobożne używanie przedmiotu kultu religijnego (krzyża, medalika, różańca, szkaplerza) poświęconego przez papieża lub biskupa, oprócz odpustów cząstkowych można uzyskać odpust zupełny w dniu Uroczystości Świętych Apostołów Piotra i Pawła, gdy ponadto odmówi wyznanie wiary w jakiejkolwiek zatwierdzonej formule

[madohora]

• za pobożne nawiedzenie cmentarza i równoczesne modlenie się za zmarłych choćby tylko w myśli, w dniach 1–8 listopada, zyskać można codziennie odpust zupełny, który można ofiarować jedynie za zmarłych. Za nawiedzenie cmentarza w inne dni – odpust cząstkowy, który można ofiarować jedynie za zmarłych

[madohora]

• za pobożne odwiedzenie kościoła lub kaplicy w Dniu Zadusznym można uzyskać odpust zupełny, który można ofiarować jedynie za zmarłych. Przy nawiedzeniu kościoła lub kaplicy trzeba odmówić „Ojcze nasz” i „Wierzę”

[madohora]

• za pobożne odmówienie aktu oddania się rodzaju ludzkiego Jezusowi Chrystusowi w Uroczystość Chrystusa Króla (w inne dni – cząstkowy)

[madohora]

• za publiczne odmówienie hymnu „Ciebie Boga wysławiamy” i za podziękowanie Panu Bogu za łaski w ostatni dzień roku (za podziękowanie, choćby prywatnie, w inne dni roku – cząstkowy); w warunkach Górnego Śląska, z uwagi na niepamiętny zwyczaj, odpust zupełny przysługuje za odśpiewanie hymnu „Ciebie, Boże wielbimy”, pod warunkiem odśpiewania wszystkich 9 zwrotek

[madohora]

• za przyjęcie pierwszej Komunii Świętej, albo za udział w pobożnych ceremoniach pierwszej Komunii Świętej

[madohora]

• odpustu zupełnego może dostąpić kapłan, który odprawia pierwszą mszę oraz wierni którzy w niej uczestniczą

[madohora]

• w dniu jubileuszu 25-, 50-, 60-lecia święceń kapłańskich może dostąpić opustu zupełnego kapłan, gdy odnowi wobec Boga Coram Deo i wierni, gdy uczestniczą we mszy celebrowanej przez jubilata

[madohora]

• za udział z pobudek religijnych w uroczystym nabożeństwie eucharystyczny, odbywanym na zakończenie Kongresu Eucharystycznego.

[madohora]

• za udział w ćwiczeniach duchowych (np. odprawienie rekolekcji) przynajmniej przez 3 pełne dni

[madohora]

• za udział w uroczystościach zakończenia misji ludowych, o ile wierny wysłuchał w czasie misji kilku nauk

[madohora]

• jeśli przyjmie się z pobożnym usposobieniem błogosławieństwo papieskie, którego udziela papież „Urbi et Orbi” – nawet przez radio czy telewizję

[madohora]

•za pobożne nawiedzenie jednej z czterech bazylik patriarchalnych w Rzymie oraz odmówienie w niej modlitw „Ojcze nasz” i „Wierzę”:
°w uroczystość patrona bazyliki
°w każde święto nakazane
°raz w roku w jakiś inny dzień wybrany przez wiernego

[madohora]

•za nawiedzenie i pobożny udział w nabożeństwie w kościele stacyjnym w Rzymie

[madohora]

• za udział w nabożeństwie w czasie pasterskiej wizytacji

[madohora]

• za nawiedzenie kościoła lub ołtarza w dniu jego konsekracji oraz odmówienie w nim modlitw „Ojcze nasz” i „Wierzę”

[madohora]

• za jednorazowe nawiedzenie kościoła w którym odbywa się synod diecezjalny oraz odmówienie tam modlitw „Ojcze nasz” i „Wierzę”

[madohora]

•za nawiedzenie kościoła parafialnego w dniu święta tytularnego (święto tytułu) i w dniu 2 sierpnia (Matki Bożej Anielskiej) – odpust Porcjunkuli oraz odmówienie w nim modlitw „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”

[madohora]

•za pobożne nawiedzenie kościoła lub kaplicy zakonnej w dniu święta Założyciela zakonu oraz odmówienie w nim modlitw „Ojcze nasz” i „Wierzę”

[madohora]

•jeżeli nie ma kapłana, który udzieliłby umierającemu sakramentów i odpustu zupełnego w kan. 468 § 2., Kościół udzieli mu w momencie śmierci byleby za życia miał zwyczaj odmawiania jakichkolwiek modlitw. Do uzyskania tego odpustu chwalebną jest rzeczą posługiwanie się krzyżykiem lub krzyżem.

[madohora]

Przykładowe czynności związane z odpustem cząstkowym:

•nauczanie bądź uczenie się prawd wiary katolickiej
• nawiedzenie Najświętszego Sakramentu w celu adoracji
• pobożne odmówienie kantyku Magnificat
•pobożne wezwanie swego Anioła Stróża, posługując się zatwierdzoną modlitwą (np. Aniele Boży)
• odnowienie przyrzeczenia chrzcielnego, posługując się jakąkolwiek formułą
• pobożne odwiedzenie starożytnego cmentarza chrześcijańskiego (katakumby)

[madohora]

[madohora]

Qlunko‎ ‎juz‎ ‎dość‎ ‎sie‎ ‎wysoko‎ ‎na‎ ‎niebie‎ ‎uwiesieo‎ ‎— kie‎ ‎Matko‎ ‎Bosko‎ ‎od‎ ‎krosinek‎ ‎podźwignenisie i‎ ‎w‎ ‎ryncach‎ ‎trzymaj‎ ‎ęncy‎ ‎śwarnom‎ ‎sukinecke‎ ‎do‎ ‎sada jśli‎ ‎—‎ ‎bych‎ ‎Jezusicka‎ ‎zbudzić.*‎ ‎włoski‎ ‎biołne‎ ‎przy* garnuńć*.‎ ‎satecke‎ ‎nadzioć‎ ‎i‎ ‎„do‎ ‎ludzi"‎ ‎pość* Q‎ ‎wiecie‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎świecie‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎cujz‎ ‎za‎ ‎myśli‎ ‎w‎ ‎głowie‎ ‎wsta* jay‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎sieła‎ ‎linku‎ ‎i‎ ‎tygo‎ ‎bojania.*‎ ‎ha!‎ ‎Wkie podeśli‎ ‎i‎ ‎nachylelisie‎ ‎nad‎ ‎synusiem‎ ‎—‎ ‎Poniezusicek ozwar‎ ‎ślipinta‎ ‎i‎ ‎poźroł‎ ‎tak‎ ‎śmiertylnie‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎płochliwie a‎ ‎markotnie‎ ‎—‎ ‎ze‎ ‎jaze‎ ‎Matko‎ ‎Bosko‎ ‎odskoceli‎ ‎i‎ ‎za* trzynślisie‎ ‎srodze‎ ‎w‎ ‎sobie* T^oli‎ ‎sie‎ ‎wnetki‎ ‎spamintoł‎ ‎—‎ ‎runcynta‎ ‎ojskrzyzuwoł i‎ ‎za‎ ‎syje‎ ‎Matkem‎ ‎ułapiuł**‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎pieściułsie‎ ‎*. a‎ ‎przymiloł‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎łosił..‎ ‎a‎ ‎placem‎ ‎zanosiuł‎ ‎—‎ ‎kieby‎ ‎na pożegnaniu‎ ‎kajś‎ ‎hań‎ ‎w‎ ‎dalekom‎ ‎druge‎ ‎idęncy*‎ ‎Hej w‎ ‎tern‎ ‎syćkiem‎ ‎znak‎ ‎boski!
Drawie‎ ‎sie‎ ‎był‎ ‎naciesuł‎ ‎—‎ ‎rąncusie‎ ‎osplutł‎ ‎i‎ ‎wy* A‎ ‎ciungnon‎ ‎ku‎ ‎sukinecce‎ ‎—‎ ‎chturom‎ ‎duchem‎ ‎Matko ciałko‎ ‎boże‎ ‎nakryli.‎ ‎I‎ ‎odtund‎ ‎to‎ ‎una‎ ‎słuzya‎ ‎rosnąnc śnim‎ ‎wraz‎ ‎bez‎ ‎cay‎ ‎żywot‎ ‎jaze‎ ‎az‎ ‎do‎ ‎Kalwaryje‎ ‎— kany‎ ‎u‎ ‎krzyjza‎ ‎bezbojźnicy‎ ‎śniego‎ ‎zdarli.. JDoninko‎ ‎poglundoli‎ ‎uciejsnie‎ ‎—‎ ‎wesylni‎ ‎i‎ ‎ozradu* ■"*‎ ‎woni‎ ‎tacy‎ ‎na‎ ‎swe‎ ‎Tysiąncki‎ ‎przywdzione.‎ ‎Ocy‎ ‎ga* snom‎ ‎jak‎ ‎pojźryć‎ ‎na‎ ‎Dzieciuntko‎ ‎Boże‎ ‎—‎ ‎tak‎ ‎malu* wano..‎ ‎strojno‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎bogato‎ ‎sie‎ ‎widziao‎ ‎!.. 7‎ ‎a‎ ‎runcke‎ ‎Matko‎ ‎Swinto‎ ‎Jezusicka‎ ‎chycili‎ ‎i‎ ‎pilno izby‎ ‎wywiedli‎ ‎na‎ ‎pole.,‎ ‎„do‎ ‎ludzi".‎ ‎„Podź‎ ‎Sy* nusiu..‎ ‎podź‎ ‎—‎ ‎pokoze‎ ‎ci‎ ‎świot‎ ‎—‎ ‎przejdziewa‎ ‎— obocys‎ ‎duża‎ ‎—‎ ‎nasłuchossie‎ ‎kiela‎ ‎ha‎ ‎—‎ ‎poducys!" I‎ ‎pośli.. A‎ ‎jśli‎ ‎bez‎ ‎wsie‎ ‎drugami‎ ‎na‎ ‎syroki‎ ‎gościeniec‎ ‎ka‎ ‎sie mienieło‎ ‎od‎ ‎mrowia‎ ‎ludzkigo‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎norud‎ ‎waluł
na‎ ‎cudowne‎ ‎mijńsce..‎ ‎do‎ ‎jeruzolimski‎ ‎parochfiei‎ ‎— na‎ ‎odpust*. Qciemnieosie‎ ‎juz‎ ‎dobrze,‎ ‎kie‎ ‎na‎ ‎wieś‎ ‎zajśli.‎ ‎Nocli* guwoć‎ ‎trza‎ ‎bedzie.‎ ‎Aidy‎ ‎sysko‎ ‎zawarte‎ ‎i‎ ‎norud downo‎ ‎społ.‎ ‎Matko‎ ‎Bosko‎ ‎skraja‎ ‎na‎ ‎oborę‎ ‎wleźli i‎ ‎do‎ ‎sini‎ ‎inisie‎ ‎burzyć.‎ ‎Ani‎ ‎sie‎ ‎chto‎ ‎odezwo!.‎ ‎♦‎ ‎ani ta‎ ‎nie‎ ‎wyjźroł.‎ ‎Postajali‎ ‎z‎ ‎pińć‎ ‎pacizy‎ ‎i‎ ‎ku‎ ‎drugi‎ ‎naj* przeciw‎ ‎odejśli.‎ ‎Chop‎ ‎bez‎ ‎okno‎ ‎wyjźroł‎ ‎♦♦‎ ‎ozmuwiuł* sie:‎ ‎a‎ ‎ka..‎ ‎a‎ ‎skim.‎ ‎♦‎ ‎a‎ ‎skund..‎ ‎a‎ ‎poco‎ ‎idom‎ ‎wypy* tuwoł‎ ‎jaz‎ ‎w‎ ‎kuńcu‎ ‎ich‎ ‎zbeł‎ ‎muwiąnc‎ ‎co‎ ‎mijńsca‎ ‎nimo cheba‎ ‎zęby‎ ‎u‎ ‎somsiedzkich‎ ‎gospodorzy.‎ ‎Ale‎ ‎tam‎ ‎na* wet‎ ‎dobrygo‎ ‎słowa‎ ‎nie‎ ‎doli‎ ‎—‎ ‎ba‎ ‎naobrozoli‎ ‎Boga a‎ ‎źlilisie‎ ‎♦.‎ ‎wydziwioli‎ ‎ciskoli:‎ ‎a‎ ‎zesie‎ ‎włucom..‎ ‎a‎ ‎ze budzom..‎ ‎a‎ ‎spać‎ ‎nie‎ ‎daj‎ ‎om.,‎ ‎a‎ ‎ze‎ ‎dziody.‎ ‎♦‎ ‎a‎ ‎obie* zysossy..‎ ‎a‎ ‎takie‎ ‎a‎ ‎ladajjakie‎ ‎—‎ ‎świecie!‎ ‎—‎ ‎lepiby jśli‎ ‎robić..

[madohora]

Z ‎marko‎ ‎cieni‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎smujtni‎ ‎na‎ ‎pole‎ ‎poglundoli‎ ‎wypatru* jęncy‎ ‎drzewiny‎ ‎jaki‎ ‎—‎ ‎Łaby‎ ‎spocuńć‎ ‎i‎ ‎świtane* ckiem‎ ‎pość‎ ‎w‎ ‎druge.‎ ‎Z‎ ‎pul‎ ‎zwiesnom‎ ‎wiolo‎ ‎ale‎ ‎jesce psota‎ ‎.‎ ‎.‎ ‎wielgi‎ ‎ziąmb‎ ‎—‎ ‎tosie‎ ‎o‎ ‎Dzieciuntko‎ ‎boli,‎ ‎coby nienaziąmbieosie.‎ ‎♦‎ ‎nie‎ ‎przemaźło‎ ‎.‎ ‎♦‎ ‎abo‎ ‎co‎ ‎i‎ ‎lepi‎ ‎♦‎ ‎♦ Ujśli‎ ‎tak‎ ‎bedzie‎ ‎dobrze‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎prawie‎ ‎w‎ ‎pojśrodku‎ ‎wsi chaupo‎ ‎nowo‎ ‎♦.‎ ‎z‎ ‎gonkiem‎ ‎♦‎ ‎.‎ ‎o‎ ‎maluwonych‎ ‎oknach.‎ ‎♦ w‎ ‎balaski‎ ‎grodzuno.‎ ‎Juz‎ ‎sie‎ ‎Matko‎ ‎Bosko‎ ‎od‎ ‎siebie broli‎ ‎bez‎ ‎ruw‎ ‎kiej‎ ‎psi‎ ‎warkneni..‎ ‎doskocyy‎ ‎i‎ ‎druge zastumpiająnc‎ ‎jak‎ ‎nie‎ ‎wezmom‎ ‎ujadoć‎ ‎a‎ ‎przyciroć‎ ‎— ze‎ ‎po‎ ‎cay‎ ‎wsi‎ ‎kundle‎ ‎sie‎ ‎ozway‎ ‎i‎ ‎nascekiway‎ ‎bro* nięncy‎ ‎przystympu‎ ‎do‎ ‎izb.‎ ‎To‎ ‎Matko‎ ‎Swinto‎ ‎musieli śrojdŁiem‎ ‎gościeńca‎ ‎iść‎ ‎asie‎ ‎obziroć..‎ ‎oganioć‎ ‎cho* wajęncy‎ ‎Jezusicka‎ ‎przed‎ ‎napaściom‎ ‎ozsrozonygo‎ ‎stwo* rzynia.‎ ‎Zaboceli‎ ‎o‎ ‎nocligu‎ ‎—‎ ‎myślęncy‎ ‎tele‎ ‎jeno, cobysie‎ ‎skryć‎ ‎ka‎ ‎od‎ ‎uprzykrzunych‎ ‎psiskuw.‎ ‎Biezali zadysani‎ ‎i‎ ‎zstrachani‎ ‎bez‎ ‎pamińci.‎ ‎Beli‎ ‎ju‎ ‎tak‎ ‎ze‎ ‎staje, jak‎ ‎sie‎ ‎to‎ ‎łajanie‎ ‎psie‎ ‎nacisyo.‎ ‎Ustoli‎ ‎bazo‎ ‎i‎ ‎osłabli to‎ ‎se‎ ‎na‎ ‎kaminiu‎ ‎cupnęli‎ ‎i‎ ‎oddycholi‎ ‎a‎ ‎Jezusicka‎ ‎uspo* kojoli‎ ‎a‎ ‎caująnc‎ ‎grzoli..‎ ‎krzepili♦.‎ ‎raduwoli..‎ ‎Chustę ze‎ ‎siebie‎ ‎zdarli,,‎ ‎zimie‎ ‎usłoli‎ ‎i‎ ‎Dzicie‎ ‎usypioć‎ ‎juz mieli‎ ‎—‎ ‎kie‎ ‎popod‎ ‎lassem‎ ‎ogiń‎ ‎doźreli.‎ ‎Zarosłe‎ ‎wzini miedzami‎ ‎w‎ ‎strunę‎ ‎ka‎ ‎świecieo. T3od‎ ‎samom‎ ‎chaupe‎ ‎podejśli‎ ‎wolniuśko‎ ‎nastęmpu* jęncy‎ ‎—‎ ‎zaś‎ ‎pies‎ ‎warknon,‎ ‎ale‎ ‎go‎ ‎odezwano‎ ‎i‎ ‎po* słyseli‎ ‎idąncygo‎ ‎du‎ ‎nich‎ ‎chopa.‎ ‎Beł‎ ‎to‎ ‎gajowy.‎ ‎Wkiej mu‎ ‎sysko‎ ‎ospowiedzieli‎ ‎i‎ ‎caum‎ ‎rzec‎ ‎wyprowadzieli‎ ‎— pochylilisie‎ ‎grzecnie‎ ‎prossęncy‎ ‎a‎ ‎molestujęncy‎ ‎o‎ ‎no* clig‎ ‎o‎ ‎tyn‎ ‎kłociok‎ ‎grochowiny‎ ‎na‎ ‎izbie..‎ ‎Chop‎ ‎mintki beł‎ ‎—‎ ‎na‎ ‎stancyje‎ ‎ich‎ ‎przywołoł..‎ ‎ze‎ ‎swój‎ ‎om‎ ‎sie zmuwił‎ ‎i‎ ‎ozkazoł‎ ‎podruźnych‎ ‎ugościć‎ ‎jak‎ ‎Bug‎ ‎kce. Som‎ ‎poseł‎ ‎za‎ ‎obowiunzkiem.‎ ‎♦‎ ‎w‎ ‎lass.

[madohora]

Gospodyni‎ ‎suszu‎ ‎na‎ ‎kumin‎ ‎dorzucieli‎ ‎—‎ ‎wody‎ ‎do góra‎ ‎doleli‎ ‎—‎ ‎spanie‎ ‎zgotowieli‎ ‎—‎ ‎na‎ ‎ławie‎ ‎usiedli i‎ ‎obskarzolisie,‎ ‎ze‎ ‎z‎ ‎casuw‎ ‎Jaksie‎ ‎wydoli‎ ‎na‎ ‎Swintym Mijńscu‎ ‎nie‎ ‎beli‎ ‎bez‎ ‎to,‎ ‎ze‎ ‎chop‎ ‎w‎ ‎obowiunzku‎ ‎—‎ ‎to go‎ ‎odliźć‎ ‎—‎ ‎nie‎ ‎odlizie**‎ ‎radyby‎ ‎se‎ ‎doć‎ ‎—‎ ‎nie‎ ‎doł** ugotuwoćby‎ ‎nie‎ ‎ugotowoł**‎ ‎uproćby‎ ‎—‎ ‎nie‎ ‎uproł** gadzinaby‎ ‎zmarniaa‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎znowuj‎ ‎obcych‎ ‎na‎ ‎zastum* pienie‎ ‎prosiea‎ ‎nie‎ ‎bedzie*‎ ‎Biedzielisie‎ ‎syrdecnie,‎ ‎bo juz‎ ‎downo,‎ ‎nie‎ ‎wymawiaj‎ ‎ęncy,‎ ‎do‎ ‎Cudownygo‎ ‎Mijń* sca‎ ‎okfiaruwoćsie‎ ‎okfiaruwoli‎ ‎z‎ ‎pacizem‎ ‎o‎ ‎przeminie nie‎ ‎kuli‎ ‎dzieci,‎ ‎co‎ ‎jemsie‎ ‎nie‎ ‎chowały*‎ ‎Kieloro‎ ‎tygo mieli‎ ‎—‎ ‎toli‎ ‎syjskie‎ ‎w‎ ‎zarazę‎ ‎pogasły*‎ ‎Wejstchnyni głośno‎ ‎*‎ ‎♦‎ ‎mocno‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎mocnij‎ ‎i‎ ‎ozpłakolisie‎ ‎bez‎ ‎woli‎ ‎wy* rzekajęncy‎ ‎na‎ ‎chopa:‎ ‎co‎ ‎od‎ ‎ty‎ ‎pory‎ ‎ospiułsie‎ ‎—‎ ‎do niepoznaki‎ ‎zminiuł**‎ ‎jakisik‎ ‎taki‎ ‎sprzycny*‎ ‎*‎ ‎przeci* wny**‎ ‎nogły‎ ‎zrobiuł‎ ‎—‎ ‎o‎ ‎bele‎ ‎rzec‎ ‎by‎ ‎zaro‎ ‎przemo*
wiołsie‎ ‎i‎ ‎do‎ ‎bicio‎ ‎broi‎ ‎—‎ ‎przeklintnik‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎niestydnik ze‎ ‎bez‎ ‎obrazy‎ ‎i‎ ‎boski‎ ‎dziń‎ ‎nie‎ ‎zejdzie..‎ ‎a‎ ‎to:‎ ‎ze‎ ‎jem gadzinę‎ ‎coś‎ ‎russo‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎a‎ ‎ze‎ ‎w‎ ‎skodzie‎ ‎bydło‎ ‎passo‎ ‎.‎ ‎♦ a‎ ‎ze‎ ‎patyki‎ ‎z‎ ‎lassu‎ ‎ozkradajo..‎ ‎a‎ ‎co‎ ‎nie‎ ‎połuz‎ ‎— nie‎ ‎twoje‎ ‎:‎ ‎na‎ ‎oborze‎ ‎nie‎ ‎twoje‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎na‎ ‎płocie‎ ‎nie‎ ‎twoje‎ ‎.‎ ‎♦ w‎ ‎komorze‎ ‎nie‎ ‎twoje‎ ‎a‎ ‎ze‎ ‎z‎ ‎sumsiodami‎ ‎trza‎ ‎sie‎ ‎na* uganioć‎ ‎i‎ ‎poprzezbywoć‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎na‎ ‎zdradzie‎ ‎stój‎ ‎om i‎ ‎podwodzo‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎zreśto‎ ‎ludzie‎ ‎niejzycliwe♦.‎ ‎swarne.. takie‎ ‎nijakie..‎ ‎bele‎ ‎co.‎ ‎I‎ ‎bez‎ ‎to‎ ‎ji‎ ‎sie‎ ‎życie‎ ‎przyksy bo‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎cuz‎ ‎to‎ ‎jo‎ ‎tak‎ ‎Pombug‎ ‎karze‎ ‎uno‎ ‎jednom‎ ‎na świecie..‎ ‎a‎ ‎zalułasie‎ ‎a‎ ‎biaduwoa..‎ ‎a‎ ‎becaa!‎ ‎Wygar* nyni‎ ‎syćko‎ ‎—‎ ‎co‎ ‎jem‎ ‎na‎ ‎wnąntrzu‎ ‎we‎ ‎wąntpiach‎ ‎gry* zło.,‎ ‎paleo.,‎ ‎dolegiwao..‎ ‎Mieliśie‎ ‎lekcyj,‎ ‎kieby‎ ‎po spowiedzi.‎ ‎Na‎ ‎kuminie‎ ‎wzino‎ ‎kipieć‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎zerwolisie‎ ‎— gor‎ ‎odstawieli‎ ‎—‎ ‎do‎ ‎kumory‎ ‎po‎ ‎kasse‎ ‎skoceli‎ ‎—‎ ‎za* sypoli‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎chwile‎ ‎na‎ ‎stole‎ ‎w‎ ‎maluwonym‎ ‎duploku‎ ‎wo* u
rze‎ ‎ustawieli‎ ‎naglunc‎ ‎do‎ ‎jedzynia*‎ ‎Wkie‎ ‎ju‎ ‎podjedli a‎ ‎ochfiaruwonie‎ ‎zmuwieli‎ ‎—‎ ‎uwalilisie‎ ‎na‎ ‎posłaniu i‎ ‎zarnok‎ ‎uśpili* f^iut‎ ‎świt‎ ‎juz‎ ‎Matko‎ ‎Bosko‎ ‎z‎ ‎Jezusickiem‎ ‎ku‎ ‎go* ścieńcowi‎ ‎wydzieroli*‎ ‎Gaj‎ ‎owo‎ ‎jeich‎ ‎ku‎ ‎granice podprowadzieli‎ ‎i‎ ‎zegnoli‎ ‎prossęncy:‎ ‎cobysie‎ ‎przed Wielgi‎ ‎Untorz‎ ‎za‎ ‎jeich‎ ‎ik‎ ‎grzysne‎ ‎dusse‎ ‎do‎ ‎Opatrzno* ści‎ ‎wstawieli‎ ‎—‎ ‎zebysie‎ ‎Bug‎ ‎zmieuwoł‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎chopa‎ ‎od* mieniuł‎ ‎i‎ ‎zycyniu‎ ‎jeich‎ ‎co‎ ‎mieli‎ ‎pobogosławiuł‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎A‎ ‎te złotuwecki‎ ‎niechta‎ ‎nie‎ ‎zabaco‎ ‎przy‎ ‎obchodzie‎ ‎na‎ ‎ta* ckem‎ ‎rzucić*
—‎ ‎„z‎ ‎Bogiem". —‎ ‎„z‎ ‎Bogiem"‎ ‎—‎ ‎odpowiedzieli‎ ‎Matko‎ ‎Bosko‎ ‎i‎ ‎odej* śli‎ ‎barzo‎ ‎dobrościom‎ ‎kobicom‎ ‎zmikcyni* Drzed‎ ‎niemi‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎niemi‎ ‎o‎ ‎mile‎ ‎ciungnęny‎ ‎walne kompanije*‎ ‎Przyłąncelisie‎ ‎ku‎ ‎jedny‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎dwiu‎ ‎no*
each‎ ‎na‎ ‎trzeci‎ ‎dziń‎ ‎świtaniem‎ ‎wieżom‎ ‎klośtornom‎ ‎uwi* dzieli*‎ ‎Ozraduwoni‎ ‎na‎ ‎zimie‎ ‎poklinkoli‎ ‎i‎ ‎padaj‎ ‎ąnc pomarli‎ ‎z‎ ‎straśnygo‎ ‎scyńścia,‎ ‎bo‎ ‎ani‎ ‎myśleli‎ ‎abysie to,‎ ‎co‎ ‎kajś‎ ‎ta..‎ ‎hen‎ ‎po‎ ‎nocach‎ ‎od‎ ‎małości‎ ‎jem‎ ‎ob* śniewao‎ ‎—‎ ‎miao‎ ‎wkiedy‎ ‎stać!‎ ‎Nic‎ ‎nie‎ ‎muwięncy w‎ ‎rowach‎ ‎poposiadoli‎ ‎kostecki‎ ‎z‎ ‎tygo‎ ‎utyrania‎ ‎wy* ciungnąńć—‎ ‎a‎ ‎i‎ ‎wodo‎ ‎obmyć*,‎ ‎trocha‎ ‎przygarnuńć.. zacesać‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎obuć.‎ ‎*‎ ‎Mało‎ ‎wiele‎ ‎sie‎ ‎zbawieli‎ ‎—‎ ‎kie‎ ‎wol* no.‎ ‎♦‎ ‎w‎ ‎porzundku..‎ ‎z‎ ‎korunom‎ ‎gaynźno‎ ‎śpiwajuncy zblizolisie‎ ‎du‎ ‎wałuw.‎ ‎Ludaby‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎zrachuwoł‎ ‎tela tygo‎ ‎przyrwao‎ ‎na‎ ‎odpust.‎ ‎Przez‎ ‎cizbe‎ ‎sie‎ ‎przedorli i‎ ‎na‎ ‎kościuł‎ ‎wwaleli.‎ ‎Kieby‎ ‎no‎ ‎nich‎ ‎wiotrem‎ ‎po* wioło‎ ‎—‎ ‎tak‎ ‎sie‎ ‎nogle‎ ‎poobololi‎ ‎i‎ ‎długo‎ ‎bez‎ ‎znoku krzyjzem‎ ‎leżeli‎ ‎dygocunc‎ ‎i‎ ‎wzejscunc‎ ‎z‎ ‎ty‎ ‎uciechy:‎ ‎ze jem‎ ‎niegodnym.*‎ ‎grzyjsnym..‎ ‎zakwardziaym‎ ‎Pom* bug‎ ‎przystumpić‎ ‎du‎ ‎siebie‎ ‎zwoluł.

[madohora]

TDomodlelisie‎ ‎łzawię‎ ‎—‎ ‎z‎ ‎dussy‎ ‎—‎ ‎wejstchnyni‎ ‎roz.. **■‎ ‎drugi‎ ‎głośno‎ ‎♦.‎ ‎głośnij‎ ‎i‎ ‎pooschodzieli‎ ‎pryntko‎ ‎po mieście‎ ‎tacy‎ ‎kuntenci‎ ‎i‎ ‎śmioli‎ ‎i‎ ‎leccy‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎ze‎ ‎łzami wypłakoli‎ ‎te‎ ‎grzychy,‎ ‎co‎ ‎unych‎ ‎gnietły‎ ‎jak‎ ‎kieby‎ ‎gro* by‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎śnimi‎ ‎wygarneni‎ ‎sysko,‎ ‎co‎ ‎jeich‎ ‎poleo,‎ ‎bo* lao..‎ ‎dusieo‎ ‎bez‎ ‎cae‎ ‎dnie,*‎ ‎nocami‎ ‎z‎ ‎telich‎ ‎lot!♦‎ ‎♦ Wyloo‎ ‎sieto‎ ‎ze‎ ‎łzami‎ ‎na‎ ‎kaminie‎ ‎przed‎ ‎Untorz‎ ‎—‎ ‎to jem‎ ‎dobrze‎ ‎i‎ ‎lo‎ ‎tygo‎ ‎tacy‎ ‎kuntenci‎ ‎i‎ ‎śmioli‎ ‎i‎ ‎leccy.. Nie‎ ‎pamintoli‎ ‎uroz..‎ ‎krzywd‎ ‎—‎ ‎rzucolisie‎ ‎jedni‎ ‎dru* gim‎ ‎na‎ ‎seje‎ ‎—‎ ‎bogoc‎ ‎z‎ ‎bidnym‎ ‎sie‎ ‎ściskoli;‎ ‎sumsiod ze‎ ‎sumsiodem‎ ‎godzieli;‎ ‎panimatko‎ ‎ze‎ ‎synowom‎ ‎obła* pioli;‎ ‎ponociec‎ ‎z‎ ‎ziąńciem‎ ‎jednoli;‎ ‎dziwki‎ ‎kawalirom odpusscoli;‎ ‎tyn‎ ‎co‎ ‎ukrzywdziuł‎ ‎nagradzoł;‎ ‎chtury krod‎ ‎oddawoł;‎ ‎komu‎ ‎co‎ ‎winien‎ ‎wypłacoł;‎ ‎chto‎ ‎pi* jok‎ ‎wyrzekołsie‎ ‎wudki;‎ ‎zbereźnik‎ ‎poprzysiungoł‎ ‎na* prawe;‎ ‎przeklintnik‎ ‎ze‎ ‎klon‎ ‎nie‎ ‎bedzie;‎ ‎inksy‎ ‎ze‎ ‎po*
'/wonieli‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎norud‎ ‎sie‎ ‎zrywoł‎ ‎i‎ ‎pchoł.,‎ ‎przeciskoł.* dar‎ ‎na‎ ‎sumę*‎ ‎Matko‎ ‎Bosko‎ ‎z‎ ‎Jezusickiem‎ ‎nie‎ ‎mo* gli‎ ‎sie‎ ‎na‎ ‎kościuł‎ ‎docisnuńć‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎se‎ ‎stoli‎ ‎bez‎ ‎caum Ocłifiare‎ ‎na‎ ‎świecie.‎ ‎Kie‎ ‎sie‎ ‎sysko‎ ‎ukońceo‎ ‎—‎ ‎ludzie na‎ ‎smyntorz‎ ‎wysypoli‎ ‎i‎ ‎ozejśli‎ ‎po‎ ‎rynku‎ ‎ku‎ ‎kra* mom:‎ ‎ka‎ ‎obroźniki,‎ ‎kramorki‎ ‎wesoło‎ ‎zakfololi‎ ‎to mentolicki‎ ‎z‎ ‎odpustami‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎rozońce‎ ‎poświącane‎ ‎— to‎ ‎korunecki‎ ‎ruźne‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎świąntych‎ ‎złocunych‎ ‎—‎ ‎to k'‎ ‎dzieuchom‎ ‎pacioreckami‎ ‎zwonieli‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎wstunze* ckami‎ ‎farbiastymi‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎k'‎ ‎gospodyniom‎ ‎chustami w‎ ‎bukiety‎ ‎maluwone‎ ‎wiuwoli‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎wydziwioli‎ ‎śmyśl* nie‎ ‎kieby‎ ‎koguty‎ ‎jakie‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎kieby‎ ‎kukułecki‎ ‎—‎ ‎to znowuj‎ ‎kieby‎ ‎kruwki‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎syćko‎ ‎piknie‎ ‎wyrobiune nieokiez‎ ‎żywe‎ ‎takie.‎ ‎♦‎ ‎A‎ ‎syscy‎ ‎ciekawie‎ ‎przypatru* wolisie‎ ‎nieśmieli‎ ‎okrutnie‎ ‎pytoć‎ ‎„a‎ ‎siłas‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎to pani‎ ‎bedzie?"

[madohora]

IVTabroli‎ ‎dość‎ ‎tygo:‎ ‎chto‎ ‎la‎ ‎siebie‎ ‎obrozicek..‎ ‎chto 1‎ ‎chustę‎ ‎la‎ ‎swoij‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎chto‎ ‎pieśścionek‎ ‎i‎ ‎myntalihi‎ ‎i‎ ‎pa* ciorecki..‎ ‎chto‎ ‎kogutka‎ ‎i‎ ‎piscołke‎ ‎i‎ ‎orgonecki‎ ‎dzieckam na‎ ‎ucieche‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎chto‎ ‎z‎ ‎morgowych‎ ‎korole‎ ‎na‎ ‎wesele curcyne.‎ ‎♦‎ ‎na‎ ‎podaronki‎ ‎krewniakom‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎na‎ ‎pamiąn* teckem‎ ‎komu‎ ‎z‎ ‎somsiedzkich..‎ ‎jakie‎ ‎karmeliki..‎ ‎mo* skole..‎ ‎bułecki‎ ‎chrześniakom..‎ ‎Kupić‎ ‎kupieli‎ ‎choć z‎ ‎wielgim‎ ‎targiem‎ ‎i‎ ‎sie‎ ‎cisnęli‎ ‎dalij‎ ‎do‎ ‎stołuw‎ ‎zawa* lunych‎ ‎michami..‎ ‎flachami‎ ‎z‎ ‎grzanom.‎ ‎♦‎ ‎barakiem‎ ‎♦. piwem‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎jech‎ ‎beo‎ ‎zemdleo‎ ‎ze‎ ‎to‎ ‎o‎ ‎suchym‎ ‎kuzdy pysku‎ ‎od‎ ‎rana.‎ ‎Broli‎ ‎za‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎cym‎ ‎smakuwoli:‎ ‎a‎ ‎to za‎ ‎michę‎ ‎z‎ ‎bosscem‎ ‎na‎ ‎węndzunce‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎gro* chuwke‎ ‎na‎ ‎świńskim‎ ‎ogunie‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎kiełbasse‎ ‎— a‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎płotek‎ ‎słuniny‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎krajoli..‎ ‎podowali..‎ ‎go* ścilisie‎ ‎piuli‎ ‎namaszczająnc‎ ‎sie‎ ‎z‎ ‎kubecka‎ ‎„w‎ ‎rynce" kumotra.,‎ ‎do‎ ‎kumosie‎ ‎♦♦‎ ‎za‎ ‎kolej‎ ‎o‎ ‎piknie‎ ‎w‎ ‎okoluśko
pokil‎ ‎ostatnim‎ ‎nie‎ ‎wstrząnchło‎ ‎i‎ ‎nawrocali‎ ‎znowuj a‎ ‎tak‎ ‎kołem‎ ‎roz‎ ‎kole‎ ‎rozu‎ ‎raźno‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎niezawodnie‎ ‎święń* cie‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎bele‎ ‎po‎ ‎ostatnigo‎ ‎i‎ ‎znowuj‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎znovuj‎ ‎a‎ ‎od‎ ‎siebie cingiem‎ ‎—‎ ‎az‎ ‎jemsie‎ ‎wkuncu‎ ‎wzino‎ ‎i‎ ‎pomeleo‎ ‎—‎ ‎bo w‎ ‎ślipiach‎ ‎inosie‎ ‎unym‎ ‎chmurać‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎ze‎ ‎łbuw‎ ‎siei* nie‎ ‎kurzyć‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎mocnieli‎ ‎w‎ ‎pyskach:‎ ‎ozgwarzoni., śmiertylnL.‎ ‎charni,‎ ‎ze‎ ‎niechturygo‎ ‎co‎ ‎głośno‎ ‎wspuh nika‎ ‎swych‎ ‎grzychuw‎ ‎publikuwoł‎ ‎na‎ ‎strunę‎ ‎odwo* dzieli‎ ‎i‎ ‎loli‎ ‎za‎ ‎zymby‎ ‎okowitę‎ ‎—‎ ‎zęby‎ ‎se‎ ‎jucha‎ ‎gymbe po‎ ‎tern‎ ‎ospyskuwoniu‎ ‎spłukoł‎ ‎i‎ ‎pary‎ ‎wincy‎ ‎razy‎ ‎nie puścił‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎niechturymu‎ ‎dobrze‎ ‎jadocke‎ ‎nacieroli onopolem‎ ‎ozgrzewajunc,‎ ‎coby‎ ‎jęnzyka‎ ‎blizy‎ ‎wysunoł a‎ ‎popuściuł‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎niechturymu,‎ ‎co‎ ‎na‎ ‎kurne‎ ‎nastajoł kumoterek‎ ‎mindzy‎ ‎ślipia‎ ‎pińścio‎ ‎poświciuł‎ ‎—‎ ‎jaze se‎ ‎nogle‎ ‎—‎ ‎trucizna‎ ‎—‎ ‎za‎ ‎niebojske‎ ‎„wiecne‎ ‎spu* cninie“‎ ‎westchnon;‎ ‎—‎ ‎tosie‎ ‎ozbieli‎ ‎i‎ ‎stojali:‎ ‎ka‎ ‎po dwoje‎ ‎—‎ ‎ka‎ ‎gdzie‎ ‎w‎ ‎troje‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎wincy,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎ocy‎ ‎se świarcyli‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎do‎ ‎gymby‎ ‎broli:‎ ‎po‎ ‎somsiedzku**‎ ‎tak z‎ ‎gospodarska♦♦‎ ‎rzetylnie‎ ‎jak‎ ‎na‎ ‎grontowych‎ ‎poka* zuwoo‎ ‎—‎ ‎i‎ ‎oschodzieli‎ ‎—‎ ‎poglundajunc‎ ‎kaby‎ ‎tu‎ ‎gdzie prześpiecnie‎ ‎lignąńć‎ ‎ano‎ ‎mrocało‎ ‎i‎ ‎ziemiosie‎ ‎tyz‎ ‎pod jeich‎ ‎nogami‎ ‎ina‎ ‎uginoć‎ ‎a‎ ‎ludzie‎ ‎♦♦‎ ‎kramy*‎ ‎*‎ ‎kamie-* nice**‎ ‎klośtur‎ ‎wele‎ ‎niech‎ ‎tońcyć‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎głowy‎ ‎jem‎ ‎walić* Wiela‎ ‎chopuw‎ ‎jak‎ ‎stolo‎ ‎tak‎ ‎poobolaosie‎ ‎zaro‎ ‎na‎ ‎zi*= mie‎ ‎i‎ ‎pośpiuo‎ ‎a‎ ‎jak‎ ‎hańtyn‎ ‎Łaciak‎ ‎z‎ ‎Bukowiny‎ ‎— owcorz,‎ ‎co‎ ‎z‎ ‎kosul‎ ‎ii‎ ‎z‎ ‎pary‎ ‎ozpoznoć‎ ‎umioł‎ ‎słabości, a‎ ‎une‎ ‎ludziom‎ ‎zarzegnywoć‎ ‎za‎ ‎dobre‎ ‎piniundze‎ ‎—. mocnosie‎ ‎—‎ ‎zaraza‎ ‎—‎ ‎silił‎ ‎podźwignuńć‎ ‎z‎ ‎błocka‎ ‎na nogi‎ ‎—‎ ‎ale‎ ‎sie‎ ‎darmośno‎ ‎tyrpoł‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎go‎ ‎iny‎ ‎myśli niestydne‎ ‎podchodzić,‎ ‎ze‎ ‎ryncami‎ ‎wele‎ ‎siebie‎ ‎cudu* woł‎ ‎fcrzykajunc‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎gospodynie‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎gadzinę‎ ‎— to‎ ‎—‎ ‎tfy!‎ ‎—‎ ‎bestyjnik‎ ‎na‎ ‎kurę**‎ ‎Zaś‎ ‎jenny‎ ‎kieby
i‎ ‎tyn‎ ‎Kasza‎ ‎—‎ ‎lewski‎ ‎pastucha‎ ‎z‎ ‎gur‎ ‎—‎ ‎łupiskura*. dujca..‎ ‎rzezok‎ ‎—‎ ‎ochlany‎ ‎długo‎ ‎bez‎ ‎zdania‎ ‎do‎ ‎sie* bie‎ ‎mamrotoł‎ ‎—‎ ‎jakzebysie‎ ‎ze‎ ‎swój‎ ‎om‎ ‎o‎ ‎posłanie spiroł.‎ ‎Abo‎ ‎zaś‎ ‎tawten‎ ‎co‎ ‎go‎ ‎to‎ ‎wołaj‎ ‎om‎ ‎gulon.. z‎ ‎ojcuw‎ ‎piso‎ ‎mu‎ ‎Wujcik‎ ‎a‎ ‎sam‎ ‎sie‎ ‎podaje‎ ‎paśbrzuch— worołsie‎ ‎trąmbom‎ ‎w‎ ‎końskie‎ ‎a‎ ‎śniego‎ ‎odciągało brzydko‎ ‎—‎ ‎palie‎ ‎macoł‎ ‎w‎ ‎gymbie‎ ‎i‎ ‎pisoł‎ ‎—‎ ‎straśnie po‎ ‎piosku‎ ‎wołajunc‎ ‎zęby‎ ‎go‎ ‎cytoli‎ ‎—‎ ‎ale‎ ‎ze‎ ‎nik‎ ‎nie kcioł‎ ‎to‎ ‎se‎ ‎som‎ ‎zlizuwoŁ‎ ‎Jenksy‎ ‎jesce‎ ‎na‎ ‎siedząncku płakoł‎ ‎nieboze‎ ‎i‎ ‎sie‎ ‎zaluł‎ ‎na‎ ‎sworn‎ ‎dole‎ ‎sirocom‎ ‎ze ino‎ ‎un‎ ‎jedyn‎ ‎na‎ ‎świecie‎ ‎ostoł‎ ‎—‎ ‎jako‎ ‎tyn‎ ‎palie‎ ‎— ta‎ ‎wirzbecka‎ ‎w‎ ‎rowie‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎kłusie‎ ‎na‎ ‎śćierniu‎ ‎— Zaś‎ ‎jesce‎ ‎chtury‎ ‎wirzmuwoł‎ ‎zawzięńcie‎ ‎garściami‎ ‎zi* mie‎ ‎—‎ ‎ze‎ ‎to‎ ‎niby‎ ‎złodzieja‎ ‎co‎ ‎go‎ ‎podbiroł‎ ‎—‎ ‎ułapił. Zaś‎ ‎dalij‎ ‎dwoje‎ ‎chłopa‎ ‎Cerwiń‎ ‎ziandar‎ ‎i‎ ‎Zdyb‎ ‎—‎ ‎co to‎ ‎na‎ ‎wiarę‎ ‎z‎ ‎Rondlowom‎ ‎ekumuna‎ ‎babo‎ ‎siedzi‎ ‎

[madohora]

poobalane‎ ‎w‎ ‎błocku‎ ‎siwe‎ ‎kudły‎ ‎ciarająnc‎ ‎straśniesie całuwoli‎ ‎a‎ ‎świarcyli‎ ‎przyj‎ ‎acielstwo‎ ‎do‎ ‎śmierzci* Duża‎ ‎zgorsynia‎ ‎i‎ ‎obrazy‎ ‎boski‎ ‎z‎ ‎pijokuw! JUTatko‎ ‎Bosko‎ ‎uźreli‎ ‎sie‎ ‎ze‎ ‎swom‎ ‎znajumkom‎ ‎i‎ ‎przy* staneni‎ ‎na‎ ‎chwile‎ ‎pogwarzyć‎ ‎a‎ ‎Poniezus‎ ‎ze‎ ‎go to‎ ‎ciekawość‎ ‎wzina‎ ‎na‎ ‎kościuł‎ ‎wloz*.‎ ‎ozglundołsie a‎ ‎seł‎ ‎aze‎ ‎zaseł‎ ‎do‎ ‎kaplice‎ ‎ka‎ ‎ksiąnzek‎ ‎katechmizuwoł dziecka‎ ‎kateusa*‎ ‎Przystanon‎ ‎—‎ ‎słucho‎ ‎—‎ ‎Nie‎ ‎myśta, zęby‎ ‎sie‎ ‎ucyć‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎sysko‎ ‎swom‎ ‎mocom‎ ‎boźom‎ ‎umioł‎ ‎— Ino‎ ‎takta**‎ ‎la‎ ‎ciekawości*‎ ‎W‎ ‎tym‎ ‎taksę‎ ‎spoduboł i‎ ‎polubiuł,‎ ‎ze‎ ‎dziń‎ ‎kole‎ ‎dnia‎ ‎haw‎ ‎zaziroł* T‎ ‎udzie‎ ‎z‎ ‎dali‎ ‎pomalućku‎ ‎ponajdowolisie‎ ‎i‎ ‎zbiroli‎ ‎ku domowi*‎ ‎Matko‎ ‎Bosko‎ ‎po‎ ‎Jezusicka‎ ‎w‎ ‎jedno‎ ‎mijń* see‎ ‎wpodli‎ ‎—‎ ‎gdzie‎ ‎go‎ ‎ostawieli‎ ‎starsym,‎ ‎coby‎ ‎pozu* rowoli*‎ ‎Przyjśli*.‎ ‎pytaj‎ ‎o.*‎ ‎wołaj‎ ‎om‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎tu‎ ‎Synocka nimo!‎ ‎Ka**‎ ‎co?**‎ ‎—‎ ‎powiedajo,‎ ‎zesie‎ ‎z‎ ‎dzieckami na‎ ‎podwórcu‎ ‎guni.‎ ‎ZajźrelL.‎ ‎spat‎ ‎rżeli.,‎ ‎pokrzykoli‎ ‎— nimo!‎ ‎Cie!‎ ‎—‎ ‎cuz‎ ‎ta‎ ‎nowygo‎ ‎?‎ ‎Pomyśleli‎ ‎—‎ ‎ze‎ ‎pewni* kiem‎ ‎uprzykrzuł‎ ‎se‎ ‎i‎ ‎ka‎ ‎na‎ ‎ulice‎ ‎przed‎ ‎kramami‎ ‎wy* staje‎ ‎♦♦‎ ‎Oblecieli‎ ‎—‎ ‎nie‎ ‎naleźli‎ ‎—‎ ‎Tosie‎ ‎chyżo‎ ‎sebroli i‎ ‎za‎ ‎ludźmi‎ ‎pogunieli.‎ ‎Tsy‎ ‎dnie‎ ‎jśli..‎ ‎tsy‎ ‎noce‎ ‎nie spoli‎ ‎ozpytuwajunc‎ ‎po‎ ‎drudze‎ ‎ktoby‎ ‎to‎ ‎nie‎ ‎był‎ ‎— toli‎ ‎nik‎ ‎nijok‎ ‎nie‎ ‎mug..‎ ‎nie‎ ‎umioł..‎ ‎nie‎ ‎potrefił‎ ‎za* redzie‎ ‎—‎ ‎Jedni‎ ‎muwieli,‎ ‎co‎ ‎takuśne‎ ‎pachole‎ ‎jsło‎ ‎z‎ ‎ja* kumś‎ ‎kobitom‎ ‎wcora‎ ‎naodwiecyrz‎ ‎—‎ ‎drudzy‎ ‎widzieli go‎ ‎w‎ ‎kompanii‎ ‎w‎ ‎hany,‎ ‎co‎ ‎za‎ ‎niemi‎ ‎ostała‎ ‎—‎ ‎jesce jenni‎ ‎pletli,‎ ‎ze‎ ‎napotkoli‎ ‎dziecinę‎ ‎siedzunce‎ ‎w‎ ‎rowie przy‎ ‎gościeńcu. TUTatko‎ ‎Bosko‎ ‎jśli‎ ‎tam:‎ ‎ka‎ ‎ji‎ ‎ludzie‎ ‎przekładoli‎ ‎— *"■‎ ‎naglunc‎ ‎to‎ ‎noprzud,‎ ‎tosie‎ ‎nawracajunc‎ ‎—‎ ‎ale‎ ‎nie tylko‎ ‎w‎ ‎trzeci‎ ‎—‎ ‎nawet‎ ‎na‎ ‎cworty‎ ‎i‎ ‎piunty‎ ‎i‎ ‎inny dziń‎ ‎Jezusicka‎ ‎nie‎ ‎odsukoli.

[madohora]

T‎ ‎T‎ ‎wierzyli‎ ‎—‎ ‎może‎ ‎duma‎ ‎je‎ ‎zastano,‎ ‎Wkiej‎ ‎nadejśli i‎ ‎tam‎ ‎nie‎ ‎beo,‎ ‎Ozpytuwoli‎ ‎wracaj‎ ‎ęncych‎ ‎—‎ ‎mor# twielisie,,‎ ‎trapieli‎ ‎—‎ ‎do‎ ‎urzyndu‎ ‎znać‎ ‎dajali‎ ‎i‎ ‎na wypumninie‎ ‎łozeli‎ ‎—‎ ‎az‎ ‎tu‎ ‎i‎ ‎śtyry‎ ‎i‎ ‎piąńć‎ ‎niedziel wysło‎ ‎—‎ ‎kwarto!‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎rok‎ ‎i‎ ‎drugi‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎tu‎ ‎cicho‎ ‎—‎ ‎nimo nie‎ ‎—‎ ‎i‎ ‎nic‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎i‎ ‎nie.
ho‎ ‎dzieli‎ ‎do‎ ‎Cudownygo‎ ‎Mijńsca‎ ‎okfiaruwoćsie‎ ‎z‎ ‎wo# tywom‎ ‎przed‎ ‎świnty‎ ‎Antoni‎ ‎na‎ ‎intencyje,‎ ‎coby‎ ‎we# źroł‎ ‎na‎ ‎ji‎ ‎bide‎ ‎azby‎ ‎sie‎ ‎Mieosierny‎ ‎Pombug‎ ‎ulituwoł i‎ ‎matce‎ ‎Pociechę‎ ‎—‎ ‎Robocka‎ ‎wruciuŁ
<r‎i‎ ‎*oli‎ ‎Poniezus‎ ‎z‎ ‎Whli‎ ‎Noświntsy‎ ‎musiołsie‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎utaić.

[madohora]

[madohora]

Porcjunkula (łac. portiuncula, mała cząsteczka, skrawek gruntu) − kaplica pod wezwaniem Matki Bożej Anielskiej, którą św. Franciszek w XIII wieku otrzymał w darze od benedyktynów i odbudował własnymi rękami. Znajduje się ok. 2 km od Asyżu, rodzinnej miejscowości świętego. Na podarowanym terenie powstały szałasy pierwszych naśladowców św. Franciszka. Kościółek stał się po śmierci świętego miejscem jego kultu. Dzisiaj znajduje się wewnątrz bazyliki Matki Bożej Anielskiej.

[madohora]

Wierna kopia Porcjunkuli znajduje się w obrębie zespołu kościelno-klasztornego oo. franciszkanów-reformatów w Wieliczce. Kapliczkę poświęcił 11 czerwca 2000 roku kardynał Franciszek Macharski.

[madohora]

Odpust zupełny w Kościele katolickim oraz zakonach i zgromadzeniach franciszkańskich obchodzony jest 2 sierpnia w uroczystość patronki Porcjunkuli Matki Bożej Anielskiej

[madohora]

Św. Franciszek z Asyżu gorąco prosił Boga o łaskę zbawienia wszystkich ludzi. Objawili mu się Jezus i Maryja, obiecując mu, że kto z wiernych chrześcijan nawiedzi kapliczkę Porcjunkuli pw. Matki Bożej Anielskiej od I nieszporów, czyli zachodu słońca 1 sierpnia do II nieszporów, czyli zachodu słońca 2 sierpnia (Uroczystość Matki Bożej Anielskiej), ten dostąpi łaski odpustu zupełnego odpuszczenia win za wszystkie swoje grzechy i darowania przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, ale musi się z nich szczerze wcześniej wyspowiadać, otrzymując ważnie sakramentalne rozgrzeszenie. Ponieważ trudno było wiernym z odległych stron świata spełnić te warunki, więc Kościół zatwierdził, że Odpust Porcjunkuli mogą dostąpić wszyscy bracia i siostry należący do któregoś z trzech zakonów franciszkańskich, którzy od zachodu słońca 1 sierpnia do zachodu słońca 2 sierpnia nawiedzą dowolny kościół franciszkański, przy którym pełnią posługę duchową zakonnicy franciszkańscy.

[madohora]

Paweł VI swoją konstytucją apostolską Indulgentiarium Doctrina w 1967 rozciągnął przywilej uzyskania odpustu pełnego najpierw na franciszkanów, później benedyktynów i na cały Kościół.

[madohora]

Każdy, kto w tym dniu (2 sierpnia) nawiedzi swój kościół franciszkański bądź parafialny, spełniając zwykłe warunki konieczne do uzyskania odpustu, zyskuje odpust zupełny.

[madohora]

Warunki uzyskania odpustu za nawiedzenie kościoła to stan łaski uświęcającej oraz modlitwa w intencjach (ogólnej i ewangelizacyjnej), w których w danym miesiącu modli się papież.

[madohora]

Porcjunkula we wnętrzu Bazyliki MB Anielskiej
U stóp Asyżu wznosi się bazylika Matki Bożej Anielskiej, wybudowana w XVI wieku. W samym centrum tej renesansowej świątyni znajduje się skromny kościółek benedyktyński z IX wieku, zwany Porcjunkulą. Pierwotny tytuł tego kościoła brzmiał - Najświętszej Maryi Panny z Doliny Jozafata. Według bowiem podania kapliczkę mieli ufundować pielgrzymi wracający z Ziemi Świętej. Mieli oni przywieźć grudkę ziemi z grobu Matki Bożej, który sytuowano w Dolinie Jozafata w Jerozolimie. Nazwę Matki Bożej Anielskiej prawdopodobnie nadał świątyni św. Franciszek z Asyżu. Legenda głosi, że słyszano często nad kapliczką głosy anielskie i dlatego dano jej tę nazwę. Na początku XIII w. kapliczka znajdowała się w stanie ruiny. Odbudował ją św. Franciszek zimą 1207/1208 roku i tu zamieszkał. Tu również w roku 1208 lub 1209 w uroczystość św. Macieja Apostoła (wtedy było to 24 lutego) Franciszek wysłuchał Mszy św. i usłyszał słowa Ewangelii:

[madohora]

Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. (...) Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie. Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swych trzosów. Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski" (Mt 10, 6-10).

[madohora]

Franciszek wziął te słowa do siebie jako nakaz Chrystusa. Zdjął swoje odzienie, nałożył na siebie habit, przepasał się sznurem, udał się do kościoła parafialnego św. Jerzego w Asyżu i zaczął na placu nauczać. Jeszcze w tym samym roku zgłosili się do niego pierwsi towarzysze: Bernard z Quinvalle i Piotr z Katanii, późniejszy brat Egidiusz. Obaj zamieszkali wraz z Franciszkiem przy kościółku Matki Bożej Anielskiej. Kiedy zebrało się już 12 uczniów Franciszka, nazwali się braćmi mniejszymi. Za cel obrali sobie życie pokutne i głoszenie Chrystusa, nawoływanie do pokuty i zmiany życia.
W roku 1211 benedyktyni z góry Subasio odstąpili Franciszkowi i jego towarzyszom kaplicę i miejsce przy niej, na którym ci wybudowali sobie ubogie szałasy. Porcjunkula stała się w ten sposób domem macierzystym zakonu św. Franciszka. Tu również schroniła się św. Klara z Offreduccio. W Niedzielę Palmową 28 marca 1212 r. odbyły się jej obłóczyny. Tak powstał II zakon (klarysek) pod pierwotną nazwą "Ubogich Pań". Niebawem w ślady św. Klary poszła jej siostra, św. Agnieszka. Zamieszkały one tymczasowo u benedyktynek w pobliżu Bastii, zanim św. Franciszek nie wystawił dla nich klasztorku przy kościele św. Damiana. Franciszek zakończył swoje życie przy kościele Matki Bożej Anielskiej w 1226 roku.
11 kwietnia 1909 roku św. Pius X podniósł kościół Matki Bożej Anielskiej w Asyżu do godności bazyliki patriarchalnej i papieskiej. Nazwa Porcjunkula również była znana już za czasów św. Franciszka i być może przez niego została wprowadzona. Etymologicznie oznacza tyle, co kawałeczek, drobna część. Może to odnosić się do samej kapliczki, która była bardzo mała, jak również do posesji przy niej leżącej, także niewielkiej.

[madohora]

Maryja jako Matka Boża jest Królową także aniołów. Już Ewangelie zdają się wskazywać na służebną rolę aniołów wobec Maryi: tak jest w scenie zwiastowania, tak jest przy ukazaniu się aniołów pasterzom; tak jest wtedy, gdy anioł informuje Józefa, że ma uciekać z Bożym Dzieciątkiem do Egiptu. Ten sam anioł zawiadamia Józefa o śmierci Heroda. Pod wezwaniem Królowej Aniołów istnieją trzy zakony żeńskie. W roku 1864 zostało we Francji założone arcybractwo Matki Bożej Anielskiej, mające za cel oddawać cześć Maryi jako Królowej nieba. Wezwanie "Królowo Aniołów, módl się za nami" zostało włączone do Litanii Loretańskiej. Istnieje wiele kościołów pod tym wezwaniem, zwłaszcza wystawionych przez synów duchowych i córki św. Franciszka Serafickiego.

[madohora]

W 1216 roku św. Franciszkowi objawił się Pan Jezus, obiecując zakonnikowi odpust zupełny dla wszystkich, którzy po spowiedzi i przyjęciu Komunii świętej odwiedzą kapliczkę. Na prośbę Franciszka przywilej ten został zatwierdzony przez papieża Honoriusza III. Początkowo można go było zyskać jedynie między wieczorem dnia 1 sierpnia a wieczorem dnia 2 sierpnia. W 1480 r. Sykstus VI rozciągnął ten przywilej na wszystkie kościoły I i II Zakonu Franciszkańskiego, ale tylko dla samych zakonników. W 1622 r. Grzegorz XV objął nim także wszystkich świeckich, którzy wyspowiadają się i przyjmą Komunię świętą w odpowiednim dniu. Ponadto - oprócz kościołów franciszkańskich - Grzegorz XV rozszerzył ten odpust na kościoły kapucyńskie. Z czasem kolejni papieże potwierdzali ten przywilej.
Paweł VI swoją konstytucją apostolską Indulgentiarium Doctrina w 1967 roku uczynił to ponownie. Każdy, kto w dniu 2 sierpnia nawiedzi swój kościół parafialny, spełniając zwykłe warunki (pobożne nawiedzenie kościoła, odmówienie w nim Modlitwy Pańskiej i wyznania wiary oraz sakramentalna spowiedź i Komunia św. wraz z modlitwą w intencjach papieża - nie za papieża, ale w intencjach, w których on się modli; ponadto wykluczone przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu), zyskuje odpust zupełny.

[madohora]

[madohora]

I. O‎ ‎ODPUSTACH‎ ‎W‎ ‎OGÓLNOŚCI.
a)‎ ‎Na‎ ‎co‎ ‎człowiek‎ ‎.zasługuje‎ ‎przez‎ ‎grzech? Człowiek,‎ ‎skoro‎ ‎tylko‎ ‎zgrzeszy,‎ ‎to‎ ‎jest,‎ ‎skoro nie‎ ‎wypełni‎ ‎w‎ ‎czernś‎ ‎woli‎ ‎Bożej,‎ ‎zawierającej‎ ‎się w‎ ‎przykazaniach,‎ ‎zaciąga‎ ‎względem‎ ‎swego‎ ‎Prawo dawcy‎ ‎Najwyższego‎ ‎winę‎ ‎iściągakarę.‎ ‎Człowiekbowiem każdy‎ ‎jest‎ ‎poddanym‎ ‎Boga,‎ ‎a‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎jego‎ ‎prawo dawcą.‎ ‎Obowiązkiem‎ ‎tedy‎ ‎każdego‎ ‎człowieka‎ ‎słu chać‎ ‎Boga,‎ ‎czyli‎ ‎prawo‎ ‎Boskie‎ ‎pełnić;‎ ‎w‎ ‎przeciwnym zaś‎ ‎razie,‎ ‎stając‎ ‎się‎ ‎winnym‎ ‎pogwałcenia‎ ‎tegoż‎ ‎pra wa,‎ ‎zasługuje‎ ‎on‎ ‎na‎ ‎karę. Podobieństwo‎ ‎tego‎ ‎widzimy‎ ‎w‎ ‎każdym‎ ‎kraju,‎ ‎kto n.‎ ‎p.‎ ‎przekroczył‎ ‎prawo‎ ‎swej‎ ‎władzy,‎ ‎powiadamy‎ ‎wte dy,‎ ‎że‎ ‎on‎ ‎zawinił‎ ‎i‎ ‎że‎ ‎należy‎ ‎mu‎ ‎się‎ ‎odpowie dnia‎ ‎do‎ ‎przestępstwa‎ ‎kara.‎ ‎Otóż‎ ‎ta‎ ‎kara‎ ‎jest‎ ‎więk szą‎ ‎albo‎ ‎mniejszą,‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎wielkości‎ ‎winy: kto‎ ‎więcej‎ ‎zawinił,‎ ‎to‎ ‎rozumie‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎większa‎ ‎należy mu‎ ‎się‎ ‎kara,‎ ‎a‎ ‎kto‎ ‎zaś‎ ‎mniej,‎ ‎ten‎ ‎zasługuje‎ ‎na‎ ‎karę mniejszą.‎ ‎Jeśli‎ ‎naprzykład‎ ‎ktoś‎ ‎czy‎ ‎osobę‎ ‎od‎ ‎siebie większą,‎ ‎znaczniejszą‎ ‎obraził,‎ ‎albo‎ ‎przeciwko‎ ‎jakiemu ważniejszemu‎ ‎rozporządzeniu‎ ‎w}^kroczył,‎ ‎łatwo‎ ‎chyba każdy‎ ‎zrozumie,‎ ‎że‎ ‎i‎ ‎większa‎ ‎musi‎ ‎być‎ ‎jego‎ ‎wina‎ ‎a potem‎ ‎kara.

[madohora]

Przez‎ ‎grzech‎ ‎człowiek‎ ‎obraża‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎a‎ ‎więc istotę‎ ‎od‎ ‎siebie‎ ‎nieskończenie‎ ‎większą;‎ ‎przez‎ ‎grzech człowiek‎ ‎gwałci‎ ‎rozporządzenia‎ ‎Boże‎ ‎i‎ ‎jeśli‎ ‎jeszcze Jego‎ ‎przykazań‎ ‎nie‎ ‎zachowuje‎ ‎w‎ ‎większej‎ ‎rzeczy,‎ ‎to jest,‎ ‎jeśli‎ ‎popełnia‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny,‎ ‎nic‎ ‎dziwnego, że‎ ‎zasługuje‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎nieskończenie‎ ‎większą.‎ ‎Lecz Pan‎ ‎Bóg‎ ‎najłaskawszy,‎ ‎znając‎ ‎ułomność‎ ‎natury‎ ‎ludz kiej,‎ ‎za‎ ‎te‎ ‎mniejsze‎ ‎wykroczenia‎ ‎przeciw‎ ‎Jego‎ ‎pra wu,‎ ‎karze‎ ‎grzesznika‎ ‎do‎ ‎czasu,‎ ‎czyli‎ ‎docześnie,‎ ‎a‎ ‎nie wiecznie,‎ ‎choć‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎Jego‎ ‎mocy. Podobną‎ ‎karę‎ ‎znów‎ ‎widzimy‎ ‎na‎ ‎winowajcach względem‎ ‎praw‎ ‎swego‎ ‎króla.‎ ‎Niejedni‎ ‎z‎ ‎nich‎ ‎— a‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎miarę‎ ‎swej‎ ‎zbrodni‎ ‎—‎ ‎bywają‎ ‎karani‎ ‎śmier cią,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎zsyłani‎ ‎na‎ ‎wygnanie,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎do więzień‎ ‎ciężkich,‎ ‎tak,‎ ‎że‎ ‎nieraz,‎ ‎choć‎ ‎oni‎ ‎żyją jeszcze,‎ ‎ale‎ ‎dla‎ ‎swej‎ ‎rodziny‎ ‎są‎ ‎tak‎ ‎jakbjf umarli,‎ ‎gdyż‎ ‎przed‎ ‎śmiercią‎ ‎swoją‎ ‎nie‎ ‎mają‎ ‎już‎ ‎jej więcej‎ ‎ujrzeć.‎ ‎Za‎ ‎mniejsze‎ ‎zaś‎ ‎przestępstwa‎ ‎muszą odcierpieć‎ ‎mniejsze‎ ‎kary.‎ ‎Nikt‎ ‎więc‎ ‎nie‎ ‎może‎ ‎po wiedzieć,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎jest‎ ‎niemiłosierny,‎ ‎sko ro‎ ‎za‎ ‎jeden‎ ‎grzech‎ ‎ciężki‎ ‎skazuje‎ ‎grzesznika‎ ‎na karę‎ ‎nieskończenie‎ ‎wielką,‎ ‎bo‎ ‎wieczną‎ ‎—‎ ‎na‎ ‎piekło, jako‎ ‎nikt‎ ‎rozumny‎ ‎nie‎ ‎powie,‎ ‎że‎ ‎prawo‎ ‎okrutnie‎ ‎się obchodzi‎ ‎ze‎ ‎swym‎ ‎przestępcą,‎ ‎skoro‎ ‎ten‎ ‎ciężko‎ ‎choć by‎ ‎jeden‎ ‎raz‎ ‎wykroczył‎ ‎przeciwko‎ ‎niemu,‎ ‎a‎ ‎zaraz skazany‎ ‎bywa‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎poniekąd‎ ‎wieczną,‎ ‎gdyż‎ ‎trwa jącą‎ ‎do‎ ‎samej‎ ‎jego‎ ‎śmierci,‎ ‎albo‎ ‎skazującągo‎ ‎na‎ ‎samą śmierć. Wiadomo‎ ‎nam,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg,‎ ‎jako‎ ‎Prawo dawca‎ ‎najmiłosierniejszy,‎ ‎a‎ ‎zarazem‎ ‎najsprawiedliw szy,‎ ‎w‎ ‎Sakramencie‎ ‎Pokuty‎ ‎grzesznikowi,‎ ‎sko ro‎ ‎ten‎ ‎do‎ ‎niego‎ ‎z‎ ‎dobrem‎ ‎usposobieniem‎ ‎przy stępuje,‎ ‎przebacza‎ ‎winę‎ ‎i‎ ‎darowuje‎ ‎karę‎ ‎za grzech.‎ ‎Jeśli‎ ‎on‎ ‎miał‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny,‎ ‎to‎ ‎mu‎ ‎Pan Bóg‎ ‎na‎ ‎Spowiedzi‎ ‎gładzi‎ ‎zupełnie‎ ‎winą,‎ ‎a‎ ‎karą‎ ‎wie czną‎ ‎zwykle‎ ‎zamienia‎ ‎na‎ ‎karą‎ ‎doczesną;‎ ‎jeśli‎ ‎zaś
miał‎ ‎grzech‎ ‎powszedni,‎ ‎to‎ ‎mu‎ ‎wtedy‎ ‎tę‎ ‎karę‎ ‎docze sną,‎ ‎na‎ ‎jaką‎ ‎sobie‎ ‎zasłużył‎ ‎przez‎ ‎ów‎ ‎grzech,‎ ‎zwykle zmniejsza,‎ ‎a‎ ‎nieraz‎ ‎nawet‎ ‎gładzi‎ ‎mu‎ ‎ją‎ ‎w‎ ‎zupeł ności,‎ ‎choćby‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny,‎ ‎kiedy‎ ‎grze sznik‎ ‎bardzo‎ ‎szczerze,‎ ‎z‎ ‎wielką‎ ‎pokorą‎ ‎i‎ ‎miłością wyraża‎ ‎żal‎ ‎swój‎ ‎za‎ ‎grzech‎ ‎popełniony,‎ ‎co‎ ‎się‎ ‎dzieje nietylko‎ ‎na‎ ‎Spowiedzi,‎ ‎lecz‎ ‎tyle‎ ‎razy,‎ ‎ilekroć‎ ‎grze sznik,‎ ‎będący‎ ‎w‎ ‎niebepieczeństwie‎ ‎życia,‎ ‎a‎ ‎nie‎ ‎ma jący‎ ‎przy‎ ‎sobie‎ ‎kapłana,‎ ‎choćby‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎spowiadał, a‎ ‎tylko‎ ‎wzbudził‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎żal‎ ‎doskonały,‎ ‎połączony z‎ ‎gorącą‎ ‎miłością‎ ‎Boga‎ ‎i‎ ‎chęcią‎ ‎wyspowiadania‎ ‎się z‎ ‎tego‎ ‎grzechu‎ ‎—już‎ ‎mu‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎chwili‎ ‎od puszcza‎ ‎jego‎ ‎winy. Grzechy‎ ‎śmiertelne,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎grzechy‎ ‎większe Pan‎ ‎Bóg‎ ‎gładzi‎ ‎tylko‎ ‎przez‎ ‎Spowiedź,‎ ‎grzechy‎ ‎po wszednie‎ ‎gładzi‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎za‎ ‎nią,‎ ‎a‎ ‎mianowicie,‎ ‎gdy‎ ‎grze sznik,‎ ‎obarczony‎ ‎tego‎ ‎rodzaju‎ ‎grzechami,‎ ‎pobożnie znajduje‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎Mszy‎ ‎świętej,‎ ‎na‎ ‎Nieszporach,‎ ‎lub uczestniczy‎ ‎w‎ ‎innych‎ ‎modlitwach,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎cere moniach,‎ ‎któi'e‎ ‎kapłan‎ ‎nie‎ ‎od‎ ‎siebie‎ ‎samego‎ ‎tylko, lecz‎ ‎od‎ ‎całego‎ ‎Kościoła‎ ‎do‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎zanosi,‎ ‎jako to‎ ‎zwykł‎ ‎czynić‎ ‎przy‎ ‎pośwuęcaniu‎ ‎gromnic,‎ ‎popiołu, ziół,‎ ‎albo‎ ‎też‎ ‎przy‎ ‎ceremoniach‎ ‎Wielkiego‎ ‎Ty godnia‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p‎ ‎;‎ ‎lub‎ ‎też,‎ ‎gdy‎ ‎ten‎ ‎z‎ ‎grzechem‎ ‎po wszednim,‎ ‎z‎ ‎wiarą‎ ‎i‎ ‎pobożnością‎ ‎żegna‎ ‎się‎ ‎wodą święconą,‎ ‎gdy‎ ‎odmawia‎ ‎spowiedź‎ ‎powszechną:‎ ‎„Spo wiadam‎ ‎się‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎Wszechmogącemu,‎ ‎Najświęt szej‎ ‎Maryi‎ ‎Pannie‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.“;‎ ‎—‎ ‎albo‎ ‎gdy‎ ‎udziela‎ ‎jał mużny‎ ‎i‎ ‎spełnia‎ ‎inne‎ ‎uczynki‎ ‎chrześcijańskiego‎ ‎mi łosierdzia;‎ ‎gdy‎ ‎z‎ ‎pobożnością‎ ‎otrzymuje‎ ‎błogosławień stwo‎ ‎Najświętszym‎ ‎Sakramentem,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎błogosła wieństwo‎ ‎biskupa,‎ ‎albo‎ ‎kapłana,‎ ‎zwłaszcza,‎ ‎gdy‎ ‎ten onego‎ ‎udziela‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎Mszy‎ ‎św.,‎ ‎przed,‎ ‎po‎ ‎Komu nii‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.;‎ ‎—‎ ‎albo‎ ‎gdy‎ ‎używa‎ ‎pobożnie‎ ‎rzeczy poświęconych,‎ ‎jako‎ ‎to:‎ ‎szkaplerza,‎ ‎medalików,‎ ‎krzy- .żyków,‎ ‎koronek,‎ ‎to‎ ‎wtedy‎ ‎Pan‎ ‎Bóg,‎ ‎poruszony‎ ‎tą

—‎ ‎6‎ ‎—
prośbą,‎ ‎jaka‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Niego‎ ‎zanosi,‎ ‎czy‎ ‎przy‎ ‎poświę caniu‎ ‎tych‎ ‎rzeczy,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎przy‎ ‎wspomnianych‎ ‎ceremo niach,‎ ‎udziela‎ ‎mu‎ ‎przebaczenia‎ ‎grzechów‎ ‎powsze dnich,‎ ‎lecz‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎znaczeniu,‎ ‎że‎ ‎udziela‎ ‎mu‎ ‎Pan‎ ‎Bóg łaski,‎ ‎która‎ ‎łączyć‎ ‎się‎ ‎powinna‎ ‎z‎ ‎żalem‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎jako koniecznym‎ ‎warunkiem‎ ‎do‎ ‎zgładzenia‎ ‎grzechów‎ ‎na szych. Z‎ ‎wyżej‎ ‎powiedzianego‎ ‎wiemy,‎ ‎że‎ ‎każdy‎ ‎grzech pociąga‎ ‎za‎ ‎sobą‎ ‎i‎ ‎winę‎ ‎i‎ ‎karę.‎ ‎A‎ ‎choćbyśmy‎ ‎już- u‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎otrzymali‎ ‎odpuszczenie‎ ‎grzechów,‎ ‎to- prawie‎ ‎zawsze‎ ‎pozostaje‎ ‎nam‎ ‎jeszcze‎ ‎do‎ ‎spłacenia Panu‎ ‎Bogu‎ ‎kara‎ ‎doczesna.‎ ‎I‎ ‎z‎ ‎tej‎ ‎to‎ ‎kary‎ ‎docze snej‎ ‎musimy‎ ‎się‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎wypłacić‎ ‎do‎ ‎ostatniego szelążka,‎ ‎czy‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎jeszcze‎ ‎życiu,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎ż}‎r‎ciu przyszłem,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎w‎ ‎czyszcu. Jak‎ ‎zaś‎ ‎ta‎ ‎kara‎ ‎w‎ ‎czyszcu‎ ‎jest‎ ‎wielka,‎ ‎możemy się‎ ‎o‎ ‎tern‎ ‎przekonać‎ ‎z‎ ‎pism‎ ‎św.‎ ‎Antonina,‎ ‎który- opowiada‎ ‎o‎ ‎pewnym‎ ‎młodzieńcu‎ ‎chorym,‎ ‎że‎ ‎gdy mu‎ ‎choroba‎ ‎dobrze‎ ‎dała‎ ‎się‎ ‎we‎ ‎znaki,‎ ‎począł‎ ‎się‎: niecierpliwić‎ ‎i‎ ‎przykrzyć‎ ‎ją‎ ‎sobie.‎ ‎Wtem‎ ‎staje przed‎ ‎nim‎ ‎Anioł‎ ‎i‎ ‎daje‎ ‎mu‎ ‎do‎ ‎wyboru:‎ ‎albo‎ ‎dwa‎ ‎lata— rzecze‎ ‎—‎ ‎masz‎ ‎tak‎ ‎jeszcze‎ ‎chorować,‎ ‎albo‎ ‎trz}‎T‎ ‎dni cierpieć‎ ‎w‎ ‎czyszcu.‎ ‎I‎ ‎wybrał‎ ‎on‎ ‎czyściec.‎ ‎Lecz‎ ‎wi docznie‎ ‎bardzo‎ ‎się‎ ‎omylił,‎ ‎skoro‎ ‎tę‎ ‎karę‎ ‎czyszcową tylko‎ ‎co‎ ‎poczuł‎ ‎na‎ ‎sobie,‎ ‎a‎ ‎już‎ ‎ona‎ ‎dla‎ ‎niego‎ ‎stała: się‎ ‎tak‎ ‎przykrą,‎ ‎tak‎ ‎już‎ ‎długą,‎ ‎że‎ ‎błagalne‎ ‎prośby zanosil,‎ ‎by‎ ‎odmieniono‎ ‎mu‎ ‎wybór,‎ ‎woli‎ ‎bowiem‎ ‎dwa- lata‎ ‎najcięższej‎ ‎choroby,‎ ‎niż‎ ‎trzy‎ ‎dni‎ ‎cierpień‎ ‎w‎ ‎czyszcu. Niechaj‎ ‎to‎ ‎i‎ ‎dla‎ ‎nas‎ ‎będzie‎ ‎nauką,‎ ‎bo‎ ‎zapewne wszystkich‎ ‎nas‎ ‎chciał‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎zdarzenie nauczyć,‎ ‎byśmy‎ ‎tej‎ ‎kary‎ ‎doczesnej‎ ‎nie‎ ‎odkładali‎ ‎na. później‎ ‎do‎ ‎spłacenia,‎ ‎lecz‎ ‎się‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎życiu‎ ‎z‎ ‎niej wypłacali.‎ ‎Tern‎ ‎więcej‎ ‎nas‎ ‎jeszcze‎ ‎zachęcić‎ ‎to‎ ‎po winno,‎ ‎że‎ ‎kara‎ ‎za‎ ‎życia‎ ‎jest‎ ‎nietylko‎ ‎łatwiejszą,‎ ‎lecz jeszcze‎ ‎to,‎ ‎że‎ ‎małym‎ ‎nieraz,‎ ‎jednym‎ ‎dobrym‎ ‎uczyn kiem,‎ ‎tutaj‎ ‎wykonanym,‎ ‎daleko‎ ‎więcej‎ ‎karę‎ ‎tę‎ ‎zmniejszyć możemy

[madohora]

zmniejszyć‎ ‎możemy,‎ ‎niż‎ ‎tam‎ ‎przez‎ ‎długie‎ ‎lata:‎ ‎tu‎ ‎spłacanie takie‎ ‎jest‎ ‎dobrowolnem,‎ ‎podczas,‎ ‎gdy‎ ‎w‎ ‎czyszcu‎ ‎jest ono‎ ‎musowe;‎ ‎dlatego‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎to‎ ‎pierwsze więcej‎ ‎ocenia. A‎ ‎że‎ ‎musimy‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎należnej‎ ‎nam‎ ‎kary‎ ‎konie cznie‎ ‎wypłacić,‎ ‎niechaj‎ ‎nam,‎ ‎oprócz‎ ‎innych‎ ‎przykła dów‎ ‎z‎ ‎Pisma‎ ‎św.,‎ ‎wystarczą‎ ‎te‎ ‎dwa‎ ‎poniższe. Wiemy‎ ‎z‎ ‎historyi‎ ‎św.,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎w‎ ‎szczegól ny‎ ‎sposób‎ ‎upodobał‎ ‎sobie‎ ‎naród‎ ‎żydowski.‎ ‎Nie‎ ‎dość, .że‎ ‎ich‎ ‎wyprowadził‎ ‎z‎ ‎pod‎ ‎okrutnego‎ ‎jarzma‎ ‎królów egipskich,‎ ‎od‎ ‎których‎ ‎byli‎ ‎uciskani,‎ ‎przeznaczając‎ ‎im na‎ ‎miejsce‎ ‎stałego‎ ‎ich‎ ‎zamieszkania‎ ‎kraj‎ ‎dobry,‎ ‎we wszystko‎ ‎obfitujący,‎ ‎bo‎ ‎jak‎ ‎Pismo‎ ‎św.‎ ‎się‎ ‎wyraża: „krainę‎ ‎mlekiem‎ ‎i‎ ‎miodem‎ ‎płynącą",‎ ‎nazwaną‎ ‎od •obietnicy‎ ‎Bożej‎ ‎„Ziemią‎ ‎Obiecaną",‎ ‎albo‎ ‎„Ziemią‎ ‎Cha- naan";‎ ‎lecz‎ ‎im‎ ‎jeszcze‎ ‎tyle‎ ‎przeróżnych‎ ‎dobrodziejstw 'wyświadczył. Otóż,‎ ‎kiedy‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎wyprowadził‎ ‎już‎ ‎Żydów z‎ ‎Egiptu‎ ‎pod‎ ‎dowództwem‎ ‎Mojżesza,‎ ‎trzeba‎ ‎im‎ ‎było -do‎ ‎onej‎ ‎ziemi‎ ‎obiecanej‎ ‎przechodzić‎ ‎przez‎ ‎ogromną puszczę.‎ ‎Z‎ ‎tejże‎ ‎puszczy‎ ‎Mojżesz,‎ ‎aby‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎sam i‎ ‎Żydzi‎ ‎o‎ ‎szczegółach‎ ‎tej‎ ‎ziemi‎ ‎przekonać‎ ‎mogli,‎ ‎po syła‎ ‎12-stu‎ ‎mężów‎ ‎na‎ ‎zwiady.‎ ‎Ale‎ ‎ci,‎ ‎powróciwszy stamtąd,‎ ‎dopuścili‎ ‎się‎ ‎kłamstwa,‎ ‎niestworzone‎ ‎rzeczy o‎ ‎niej‎ ‎powiadając:‎ ‎„że‎ ‎ziemia‎ ‎tam‎ ‎pożera‎ ‎mieszkań ców",‎ ‎że‎ ‎zamieszkuje‎ ‎tę‎ ‎ziemię‎ ‎„lud‎ ‎olbrzj^mi‎ ‎i‎ ‎mę żny",‎ ‎w‎ ‎porównaniu‎ ‎z‎ ‎którym‎ ‎Izraelici‎ ‎są‎ ‎jak by‎ ‎nic‎ ‎nie‎ ‎znaczące‎ ‎karły‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.‎ ‎Gdy‎ ‎usły szeli‎ ‎Żydzi‎ ‎taką‎ ‎opowieść,‎ ‎niezgadzającą‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎tern, co‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎o‎ ‎tej‎ ‎krainie‎ ‎powiedział,‎ ‎zaczęli‎ ‎się‎ ‎bu rzyć‎ ‎przeciwko‎ ‎swemu‎ ‎wodzowi,‎ ‎Mojżeszowi,‎ ‎mówiąc: „żebyśmy‎ ‎byli‎ ‎lepiej‎ ‎pomarli‎ ‎w‎ ‎Egipcie‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎tej‎ ‎wiel kiej‎ ‎pustyni,‎ ‎daj‎ ‎Boże,‎ ‎żebyśmy‎ ‎poginęli!" Wszystko‎ ‎to‎ ‎tern‎ ‎bardziej‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎rozgnie wać‎ ‎musiało,‎ ‎że‎ ‎już‎ ‎tyle‎ ‎razy‎ ‎doświadczyli‎ ‎oni‎ ‎i wszechmocy‎ ‎Bożej‎ ‎i‎ ‎Jego‎ ‎dobroci,‎ ‎a‎ ‎jednak‎ ‎nieufali
Mu‎ ‎jeszcze,‎ ‎iż‎ ‎wprowadzić‎ ‎ich‎ ‎chciał‎ ‎do‎ ‎ziemi‎ ‎istotnie dobrej.‎ ‎Mojżesz‎ ‎tedy,‎ ‎widząc‎ ‎to‎ ‎niedowierzające‎ ‎ży- dostwo‎ ‎zarówno‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎nieposłuszne‎ ‎woli‎ ‎Bożej,‎ ‎pro sił‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎by‎ ‎im‎ ‎ten‎ ‎grzech‎ ‎odpuścił.‎ ‎I‎ ‎uczynił to‎ ‎Pan‎ ‎Bóg.‎ ‎Lecz‎ ‎za‎ ‎grzech‎ ‎ten,‎ ‎jakkolwiek‎ ‎już: odpuszczony,‎ ‎przeznacza‎ ‎jednak‎ ‎karę‎ ‎doczesną:‎ ‎oprócz dwóch‎ ‎mężów‎ ‎Jozuego‎ ‎i‎ ‎Kaleba,‎ ‎którzy‎ ‎starali‎ ‎się uspokoić‎ ‎szemrzących,‎ ‎inni‎ ‎nie‎ ‎weszli‎ ‎do‎ ‎Ziemi‎ ‎obie canej,‎ ‎przez‎ ‎40‎ ‎lat‎ ‎bowiem‎ ‎błąkał‎ ‎się‎ ‎lud‎ ‎po‎ ‎puszczy,, aż‎ ‎umarli‎ ‎wszyscy,‎ ‎którzy‎ ‎wyszli‎ ‎z‎ ‎Egiptu. Z‎ ‎tej‎ ‎historyi‎ ‎ze‎ ‎Starego‎ ‎Testamentu‎ ‎widzimy,, że‎ ‎choć‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎Żydom‎ ‎grzech‎ ‎ich‎ ‎odpuścił,‎ ‎nie przebaczył‎ ‎im‎ ‎jednak‎ ‎należnej‎ ‎zań‎ ‎kary‎ ‎doczesnej. Weźmy‎ ‎drugi‎ ‎przykład‎ ‎z‎ ‎Pisma‎ ‎św. Słyszeliście‎ ‎już‎ ‎może‎ ‎nieraz‎ ‎na‎ ‎kazaniach‎ ‎czy też‎ ‎naukach‎ ‎o‎ ‎królu‎ ‎Dawidzie.‎ ‎Ten‎ ‎oto‎ ‎gdy‎ ‎zgrze szył,‎ ‎zapragnął‎ ‎wspólniczkę‎ ‎grzechu‎ ‎wziąć‎ ‎sobie‎ ‎za żonę,‎ ‎przyczynia‎ ‎się‎ ‎więc,‎ ‎albo‎ ‎raczej‎ ‎każe‎ ‎zabić‎ ‎jej męża.‎ ‎Tedy‎ ‎Pan‎ ‎Bóg,‎ ‎by‎ ‎go‎ ‎przywieźć‎ ‎do‎ ‎pokuty,, posyła‎ ‎proroka‎ ‎Natana,‎ ‎który‎ ‎w‎ ‎imieniu‎ ‎Bożem‎ ‎za powiada‎ ‎Dawidowi‎ ‎kary,‎ ‎które‎ ‎przez‎ ‎grzech‎ ‎ten‎ ‎ścią gnął‎ ‎on‎ ‎na‎ ‎siebie:‎ ‎„przetoż‎ ‎nie‎ ‎odejdzie‎ ‎—‎ ‎mówi prorok‎ ‎—‎ ‎miecz‎ ‎z‎ ‎domu‎ ‎twego‎ ‎aż‎ ‎na‎ ‎wieki‎ ‎i‎ ‎oto Pan‎ ‎wzbudzi‎ ‎na‎ ‎cię‎ ‎złe‎ ‎z‎ ‎domu‎ ‎twego."‎ ‎A‎ ‎Dawid, skoro‎ ‎usłyszał‎ ‎tę‎ ‎zapowiedź‎ ‎groźby‎ ‎Bożej,‎ ‎a‎ ‎zarazem, przypomniawszy‎ ‎sobie‎ ‎tak‎ ‎liczne‎ ‎dobrodziejstwa‎ ‎od Boga‎ ‎otrzymane,‎ ‎uczuł‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎skruchę‎ ‎za‎ ‎grzech,‎ ‎mó wiąc:‎ ‎„zgrzeszyłem‎ ‎przeciwko‎ ‎Panu."‎ ‎AprorokNatan‎ ‎na to:‎ ‎„Pan‎ ‎też‎ ‎przeniósł‎ ‎grzech‎ ‎twój,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎darował‎ ‎ci grzech,‎ ‎wszelako‎ ‎złe,‎ ‎którem‎ ‎ci‎ ‎zapowiedział,‎ ‎nie minie‎ ‎ciebie,‎ ‎albowiem‎ ‎syn,‎ ‎któryć‎ ‎się‎ ‎urodził,‎ ‎śmier cią‎ ‎umrze."‎ ‎I‎ ‎stało‎ ‎się‎ ‎tak,‎ ‎jeden‎ ‎syn‎ ‎Dawida umarł,‎ ‎drugi‎ ‎zaś‎ ‎zbuntował‎ ‎się‎ ‎przeciw‎ ‎własnemu‎ ‎ojcu. I‎ ‎tu‎ ‎znów‎ ‎widzimy‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎przykładzie,‎ ‎że‎ ‎Pan Bóg‎ ‎przebaczył‎ ‎grzech,‎ ‎ale‎ ‎karę‎ ‎za‎ ‎niego‎ ‎doczesną pozostawił‎ ‎do‎ ‎spłacenia.

[madohora]

Mu‎ ‎jeszcze,‎ ‎iż‎ ‎wprowadzić‎ ‎ich‎ ‎chciał‎ ‎do‎ ‎ziemi‎ ‎istotnie dobrej.‎ ‎Mojżesz‎ ‎tedy,‎ ‎widząc‎ ‎to‎ ‎niedowierzające‎ ‎ży- dostwo‎ ‎zarówno‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎nieposłuszne‎ ‎woli‎ ‎Bożej,‎ ‎pro sił‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎by‎ ‎im‎ ‎ten‎ ‎grzech‎ ‎odpuścił.‎ ‎I‎ ‎uczynił to‎ ‎Pan‎ ‎Bóg.‎ ‎Lecz‎ ‎za‎ ‎grzech‎ ‎ten,‎ ‎jakkolwiek‎ ‎już: odpuszczony,‎ ‎przeznacza‎ ‎jednak‎ ‎karę‎ ‎doczesną:‎ ‎oprócz dwóch‎ ‎mężów‎ ‎Jozuego‎ ‎i‎ ‎Kaleba,‎ ‎którzy‎ ‎starali‎ ‎się uspokoić‎ ‎szemrzących,‎ ‎inni‎ ‎nie‎ ‎weszli‎ ‎do‎ ‎Ziemi‎ ‎obie canej,‎ ‎przez‎ ‎40‎ ‎lat‎ ‎bowiem‎ ‎błąkał‎ ‎się‎ ‎lud‎ ‎po‎ ‎puszczy,, aż‎ ‎umarli‎ ‎wszyscy,‎ ‎którzy‎ ‎wyszli‎ ‎z‎ ‎Egiptu. Z‎ ‎tej‎ ‎historyi‎ ‎ze‎ ‎Starego‎ ‎Testamentu‎ ‎widzimy,, że‎ ‎choć‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎Żydom‎ ‎grzech‎ ‎ich‎ ‎odpuścił,‎ ‎nie przebaczył‎ ‎im‎ ‎jednak‎ ‎należnej‎ ‎zań‎ ‎kary‎ ‎doczesnej. Weźmy‎ ‎drugi‎ ‎przykład‎ ‎z‎ ‎Pisma‎ ‎św. Słyszeliście‎ ‎już‎ ‎może‎ ‎nieraz‎ ‎na‎ ‎kazaniach‎ ‎czy też‎ ‎naukach‎ ‎o‎ ‎królu‎ ‎Dawidzie.‎ ‎Ten‎ ‎oto‎ ‎gdy‎ ‎zgrze szył,‎ ‎zapragnął‎ ‎wspólniczkę‎ ‎grzechu‎ ‎wziąć‎ ‎sobie‎ ‎za żonę,‎ ‎przyczynia‎ ‎się‎ ‎więc,‎ ‎albo‎ ‎raczej‎ ‎każe‎ ‎zabić‎ ‎jej męża.‎ ‎Tedy‎ ‎Pan‎ ‎Bóg,‎ ‎by‎ ‎go‎ ‎przywieźć‎ ‎do‎ ‎pokuty,, posyła‎ ‎proroka‎ ‎Natana,‎ ‎który‎ ‎w‎ ‎imieniu‎ ‎Bożem‎ ‎za powiada‎ ‎Dawidowi‎ ‎kary,‎ ‎które‎ ‎przez‎ ‎grzech‎ ‎ten‎ ‎ścią gnął‎ ‎on‎ ‎na‎ ‎siebie:‎ ‎„przetoż‎ ‎nie‎ ‎odejdzie‎ ‎—‎ ‎mówi prorok‎ ‎—‎ ‎miecz‎ ‎z‎ ‎domu‎ ‎twego‎ ‎aż‎ ‎na‎ ‎wieki‎ ‎i‎ ‎oto Pan‎ ‎wzbudzi‎ ‎na‎ ‎cię‎ ‎złe‎ ‎z‎ ‎domu‎ ‎twego."‎ ‎A‎ ‎Dawid, skoro‎ ‎usłyszał‎ ‎tę‎ ‎zapowiedź‎ ‎groźby‎ ‎Bożej,‎ ‎a‎ ‎zarazem, przypomniawszy‎ ‎sobie‎ ‎tak‎ ‎liczne‎ ‎dobrodziejstwa‎ ‎od Boga‎ ‎otrzymane,‎ ‎uczuł‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎skruchę‎ ‎za‎ ‎grzech,‎ ‎mó wiąc:‎ ‎„zgrzeszyłem‎ ‎przeciwko‎ ‎Panu."‎ ‎AprorokNatan‎ ‎na to:‎ ‎„Pan‎ ‎też‎ ‎przeniósł‎ ‎grzech‎ ‎twój,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎darował‎ ‎ci grzech,‎ ‎wszelako‎ ‎złe,‎ ‎którem‎ ‎ci‎ ‎zapowiedział,‎ ‎nie minie‎ ‎ciebie,‎ ‎albowiem‎ ‎syn,‎ ‎któryć‎ ‎się‎ ‎urodził,‎ ‎śmier cią‎ ‎umrze."‎ ‎I‎ ‎stało‎ ‎się‎ ‎tak,‎ ‎jeden‎ ‎syn‎ ‎Dawida umarł,‎ ‎drugi‎ ‎zaś‎ ‎zbuntował‎ ‎się‎ ‎przeciw‎ ‎własnemu‎ ‎ojcu. I‎ ‎tu‎ ‎znów‎ ‎widzimy‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎przykładzie,‎ ‎że‎ ‎Pan Bóg‎ ‎przebaczył‎ ‎grzech,‎ ‎ale‎ ‎karę‎ ‎za‎ ‎niego‎ ‎doczesną pozostawił‎ ‎do‎ ‎spłacenia.

[madohora]

Podobnych‎ ‎przykładów‎ ‎moglibyśmy‎ ‎sporo‎ ‎przy toczyć,‎ ‎ale‎ ‎już‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎powyższych‎ ‎możemy‎ ‎się‎ ‎przeko nać,‎ ‎że‎ ‎chociaż‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎pokutującym‎ ‎grzesznikom odpuszcza‎ ‎grzechy,‎ ‎to‎ ‎jednak‎ ‎karę‎ ‎za‎ ‎nie‎ ‎doczesną pozostawia,‎ ‎jak‎ ‎to‎ ‎już‎ ‎wyżej‎ ‎powiedzieliśmy,‎ ‎do odpokutowania‎ ‎albo‎ ‎w‎ ‎tern,‎ ‎albo‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎przyszlem życiu,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎w‎ ‎czyszcu. Teraz‎ ‎każdy‎ ‎niechaj‎ ‎tę‎ ‎prawdę‎ ‎nauki‎ ‎Kościoła do‎ ‎siebie‎ ‎zastosuje. Wiemy,‎ ‎że‎ ‎każdy‎ ‎z‎ ‎nas‎ ‎Boga‎ ‎obraża:‎ ‎jeżeli‎ ‎nie zachowuje‎ ‎którego‎ ‎bądź‎ ‎z‎ ‎przykazań,‎ ‎albo‎ ‎gdy‎ ‎plami swą‎ ‎duszę‎ ‎którymkolwiek‎ ‎z‎ ‎siedmiu‎ ‎grzechów‎ ‎głó wnych,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎grzechami‎ ‎przeciw‎ ‎Duchowi‎ ‎św.,‎ ‎grze chami‎ ‎cudzymi,‎ ‎wołającymi‎ ‎o‎ ‎pomstę‎ ‎do‎ ‎Boga,‎ ‎lub też‎ ‎grzesznem‎ ‎opuszczaniem‎ ‎albo‎ ‎zaniedbaniem‎ ‎obo wiązków‎ ‎stanu‎ ‎swego.‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎jednak‎ ‎jest‎ ‎spra- wiedliw}^‎ ‎i‎ ‎jak‎ ‎za‎ ‎czasów‎ ‎Mojżesza‎ ‎i‎ ‎Dawida‎ ‎ka rał‎ ‎ludzi‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎tak‎ ‎też‎ ‎karze‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎naszych czasów.‎ ‎Prawda,‎ ‎że‎ ‎mamy‎ ‎dziś‎ ‎spowiedź‎ ‎św.,‎ ‎cz}di Sakrament‎ ‎Pokuty,‎ ‎przez‎ ‎który,‎ ‎jeżeli‎ ‎dobrze‎ ‎jesteśmy usposobieni,‎ ‎przebacza‎ ‎nam‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎grzechy‎ ‎choćby największe‎ ‎i‎ ‎najliczniejsze,‎ ‎jednakże‎ ‎karę‎ ‎doczesną, za‎ ‎owe‎ ‎grzechy‎ ‎należną,‎ ‎pozostawia‎ ‎nam‎ ‎jeszcze‎ ‎Pan Bóg‎ ‎do‎ ‎odpokutowania,‎ ‎a‎ ‎z‎ ‎kary‎ ‎tej‎ ‎musimy‎ ‎się‎ ‎do ostatniego‎ ‎szelążka‎ ‎wypłacić. Rozumiał‎ ‎to‎ ‎dobrze‎ ‎i‎ ‎dzisiaj‎ ‎rozumie‎ ‎Kościół katolicki,‎ ‎kiedy‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎w‎ ‎pierwszych‎ ‎wiekach,‎ ‎aż do‎ ‎w.‎ ‎XII,‎ ‎począwszy‎ ‎od‎ ‎czasu‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana,‎ ‎nazna czał‎ ‎pokutę‎ ‎nie‎ ‎tak,‎ ‎jak‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎czasów‎ ‎naszych‎ ‎zwykł on‎ ‎czynić,‎ ‎kiedy‎ ‎nam‎ ‎za‎ ‎pokutę‎ ‎parę‎ ‎paciorków, albo‎ ‎jaką‎ ‎litanię‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎jaki‎ ‎post‎ ‎naznacza,‎ ‎nie, trzeba‎ ‎było‎ ‎wówczas‎ ‎za‎ ‎swe‎ ‎grzechy‎ ‎podejmować nieraz‎ ‎bardzo‎ ‎ciężką‎ ‎i‎ ‎długą‎ ‎pokutę,‎ ‎zwaną‎ ‎„pokutą kanoniczną",‎ ‎a‎ ‎nazwaną‎ ‎tak,‎ ‎iż‎ ‎ją‎ ‎określały‎ ‎kanony, czyli‎ ‎ustawy‎ ‎kościelne.‎ ‎Naznaczał‎ ‎Kościół‎ ‎tę‎ ‎poku tę,‎ ‎by‎ ‎zarazem‎ ‎grzesznikom‎ ‎jakby‎ ‎namacalnie‎ ‎pokazać,‎ ‎że‎ ‎wielkiem‎ ‎przestępstwem‎ ‎jest‎ ‎grzech,‎ ‎albo‎ ‎też by‎ ‎ludziom‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎podać‎ ‎sposobność‎ ‎i‎ ‎środek‎ ‎do uwolnienia‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎onej‎ ‎kary,‎ ‎jaką‎ ‎im‎ ‎sam‎ ‎Pan‎ ‎Bóg. miał‎ ‎w‎ ‎swej‎ ‎sprawiedliwości‎ ‎wymierzyć,‎ ‎a‎ ‎która‎ ‎mu siała‎ ‎być‎ ‎i‎ ‎znacznie‎ ‎cięższą,‎ ‎bo‎ ‎przymusowo‎ ‎odpo kutowaną. I‎ ‎tak‎ ‎ci,‎ ‎co‎ ‎dopuścili‎ ‎się‎ ‎ciężkich,‎ ‎a‎ ‎przytem jawnych‎ ‎grzechów,‎ ‎a‎ ‎chcieli‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎Panem‎ ‎Bogiem napowrót‎ ‎pojednać,‎ ‎musieli‎ ‎przejść‎ ‎przez‎ ‎cztery‎ ‎sto pnie‎ ‎pokuty. 1-szy‎ ‎stopień‎ ‎„Płaczących."‎ ‎Należący‎ ‎do‎ ‎tego stopnia‎ ‎pokuty‎ ‎dlatego‎ ‎się‎ ‎tak‎ ‎nazywali,‎ ‎iż‎ ‎nie‎ ‎mo gąc‎ ‎wchodzić‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎na‎ ‎nabożeństwo,‎ ‎przed drzwiami‎ ‎klęczeli‎ ‎i‎ ‎gorzkiemi‎ ‎łzami‎ ‎żalu‎ ‎się‎ ‎zalewa jąc,‎ ‎prosili‎ ‎wiernych,‎ ‎wstępujących‎ ‎do‎ ‎świątyni,‎ ‎o- przebaczenie‎ ‎za‎ ‎zgorszenie‎ ‎im‎ ‎dane.‎ ‎Ten‎ ‎stopień był‎ ‎najniższym.‎ ‎Skoro‎ ‎go‎ ‎odbyli,‎ ‎to‎ ‎po‎ ‎czasie‎ ‎na znaczonym‎ ‎im‎ ‎przez‎ ‎biskupa‎ ‎przechodzili‎ ‎do‎ ‎stopnia, drugiego. 2-gi‎ ‎stopień‎ ‎„Słuchających."‎ ‎Ci‎ ‎pokutnicy‎ ‎mo gli‎ ‎już‎ ‎wstępować‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎i‎ ‎słuchać‎ ‎Mszy‎ ‎św.* lecz‎ ‎tylko‎ ‎do‎ ‎Ofiarowania;‎ ‎ponieważ‎ ‎mogli‎ ‎już‎ ‎słu chać‎ ‎i‎ ‎kazań,‎ ‎przeto‎ ‎nazywali‎ ‎się‎ ‎pokutnikami,‎ ‎słu chającymi.‎ ‎Po‎ ‎ukończeniu‎ ‎kazania,‎ ‎z‎ ‎dalszej‎ ‎części Mszy‎ ‎św.‎ ‎musieli‎ ‎się‎ ‎usunąć‎ ‎z‎ ‎kościoła. Po‎ ‎ukończeniu‎ ‎pokuty‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎stopniu,‎ ‎przecho dzili‎ ‎do‎ ‎następnego. 3-ci‎ ‎stopień‎ ‎„Leżących."‎ ‎Dla‎ ‎tego‎ ‎tak‎ ‎nazy wali‎ ‎się‎ ‎oni,‎ ‎iż‎ ‎po‎ ‎kazaniu,‎ ‎pozostając‎ ‎dalej‎ ‎na‎ ‎Mszy świętej‎ ‎leżeli‎ ‎krzyżem.‎ ‎Biskup‎ ‎od‎ ‎ołtarza‎ ‎do‎ ‎nich przychodził,‎ ‎przyczem‎ ‎sam‎ ‎padał‎ ‎krzyżem‎ ‎w‎ ‎pośród nich,‎ ‎po‎ ‎chwili‎ ‎powstawał‎ ‎i‎ ‎udzielał‎ ‎im‎ ‎błogosławień stwa,‎ ‎by‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎pokucie‎ ‎wytrwali,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎końcu‎ ‎podnosił ich.‎ ‎A‎ ‎skoro‎ ‎pokutowali‎ ‎tak‎ ‎przez‎ ‎czas‎ ‎naznaczony* przechodzili‎ ‎potem‎ ‎do‎ ‎czwartego‎ ‎stopnia,‎ ‎ostatniego..

[madohora]

4-ty‎ ‎stopień‎ ‎„Stojących."‎ ‎Ci‎ ‎już‎ ‎mogli‎ ‎stać‎ ‎na całej‎ ‎Mszy‎ ‎św.,‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎wszyscy‎ ‎inni,‎ ‎choć‎ ‎jeszcze‎ ‎no sili‎ ‎na‎ ‎sobie‎ ‎ubiór‎ ‎pokutniczy,‎ ‎który‎ ‎dopiero‎ ‎przy końcu‎ ‎pokuty‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎stopniu‎ ‎był‎ ‎zdejmowany.‎ ‎Wszak że‎ ‎nie‎ ‎wolno‎ ‎im‎ ‎było‎ ‎jeszcze‎ ‎przyjmować‎ ‎Komunii świętej. Jak‎ ‎więc‎ ‎widzimy,‎ ‎pokuta‎ ‎ta‎ ‎była‎ ‎bardzo‎ ‎ciężka i‎ ‎długa.‎ ‎Kto‎ ‎np.‎ ‎dopuścił‎ ‎się‎ ‎morderstwa,‎ ‎musiał cztery‎ ‎lata‎ ‎przetrwać,‎ ‎w‎ ‎stopniu‎ ‎i-szym,‎ ‎pięć‎ ‎lat‎ ‎w drugim,‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎w‎ ‎3-cim‎ ‎i‎ ‎wreszcie‎ ‎4‎ ‎lata‎ ‎w‎ ‎stopniu ostatnim,‎ ‎a‎ ‎zatem‎ ‎winien‎ ‎był‎ ‎wytrwać‎ ‎na‎ ‎pokucie lat‎ ‎20.‎ ‎Ktoby‎ ‎odpadł‎ ‎od‎ ‎wiary‎ ‎chrześcijańskiej,‎ ‎ka rany‎ ‎był‎ ‎io-cio‎ ‎letnią‎ ‎pokutą‎ ‎publiczną,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎tą,‎ ‎o której‎ ‎tylko‎ ‎co‎ ‎mówiliśmy. Jeżeliby‎ ‎grzesznik‎ ‎taki‎ ‎wśród‎ ‎swojej‎ ‎pokuty upadł‎ ‎w‎ ‎dawne‎ ‎grzechy,‎ ‎uważany‎ ‎był‎ ‎za‎ ‎niegodnego laski‎ ‎pokuty‎ ‎publicznej‎ ‎i‎ ‎musiał‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎śmierci‎ ‎czynić pokutę,‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎tego,‎ ‎jaką‎ ‎mu‎ ‎naznaczono i‎ ‎przytem,‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎śmiertelnego‎ ‎łoża‎ ‎wyłączon‎ ‎bj‎r‎ł‎ ‎od przyjmowania‎ ‎Sakramentów‎ ‎świętych. Dlatego‎ ‎to‎ ‎trzy‎ ‎grzechy:‎ ‎i-szy‎ ‎apostazya,‎ ‎czyli odpadnięcie‎ ‎od‎ ‎wiary‎ ‎chrześcijańskiej,‎ ‎2-gie‎ ‎zabój stwo‎ ‎i‎ ‎3-cie‎ ‎cudzołóstwo‎ ‎były‎ ‎karane‎ ‎przez‎ ‎Kościół pokutą‎ ‎publiczną,‎ ‎iż‎ ‎te‎ ‎głównie‎ ‎grzechy‎ ‎sprzeciwiały się‎ ‎wierze,‎ ‎miłości,‎ ‎duchowi‎ ‎i‎ ‎świętości‎ ‎chrześcijań skiej,‎ ‎tym‎ ‎podwalinom‎ ‎religii‎ ‎chrześcijańskiej. Zdarzało‎ ‎się‎ ‎często,‎ ‎iż‎ ‎wielu‎ ‎chrześcijan‎ ‎przez gorliwość‎ ‎i‎ ‎pokorę‎ ‎ze‎ ‎swej‎ ‎własnej‎ ‎chęci‎ ‎poddawało się‎ ‎pokucie‎ ‎publicznej,‎ ‎do‎ ‎której,‎ ‎ściśle‎ ‎mówiąc,‎ ‎za swoje‎ ‎mniejsze‎ ‎grzechy‎ ‎nie‎ ‎byli‎ ‎obowiązani:‎ ‎dlatego też‎ ‎Kościół‎ ‎w‎ ‎nieco‎ ‎późniejszym‎ ‎czasie‎ ‎karał‎ ‎pokutą publiczną‎ ‎i‎ ‎inne,‎ ‎choć‎ ‎niejawne‎ ‎grzechy,‎ ‎jako‎ ‎to: krzywoprzysięstwo,‎ ‎oszustwo,‎ ‎kradzież‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. Za‎ ‎inne‎ ‎grzechy‎ ‎nie‎ ‎objęte‎ ‎pokutą‎ ‎publiczną Kościół‎ ‎naznaczał,‎ ‎albo‎ ‎post‎ ‎o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie,‎ ‎albo modlitwę,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎jałmużnę‎ ‎lub‎ ‎inne‎ ‎jakiekolwiek; umartwienia. Abyśmy‎ ‎mogli‎ ‎mieć‎ ‎pojęcie‎ ‎o‎ ‎wielkości‎ ‎kar, jakie‎ ‎Kościół‎ ‎dawniej‎ ‎nakładał‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎niektóre z‎ ‎tych‎ ‎kar‎ ‎przytoczymy‎ ‎według‎ ‎porządku‎ ‎przykazań. I-sze‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎odstępstwo‎ ‎od‎ ‎wiary" naznaczano‎ ‎pokutę‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎10;‎ ‎za‎ ‎wróżbiarstwo,‎ ‎czar- noksięstwo‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎7;‎ ‎za‎ ‎samo‎ ‎udawanie‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎wróż- biarzy,‎ ‎czarownic‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎3;‎ ‎za‎ ‎ciągnienie‎ ‎losów,‎ ‎do których‎ ‎wiarę‎ ‎przywiązywano‎ ‎—‎ ‎od‎ ‎20-stu‎ ‎dni‎ ‎do 40-stu‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. II‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎krzywoprzysięstwo‎ ‎nazna czano‎ ‎post‎ ‎40-stu‎ ‎dni‎ ‎o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie‎J‎),‎ ‎potem 7‎ ‎lat‎ ‎winien‎ ‎był‎ ‎pokutować‎ ‎i‎ ‎taki‎ ‎nigdy‎ ‎już‎ ‎nie‎ ‎był przypuszczany‎ ‎do‎ ‎przysięgi;‎ ‎podobnejże‎ ‎pokucie‎ ‎pod legał‎ ‎i‎ ‎ten,‎ ‎co‎ ‎drugiego‎ ‎do‎ ‎krzywoprzysięstwa‎ ‎na mówił;‎ ‎za‎ ‎przeklinanie‎ ‎karano‎ ‎pierwszy‎ ‎raz‎ ‎siedmio dniowym,‎ ‎a‎ ‎za‎ ‎powtórny‎ ‎czterdziestodniowym‎ ‎postem o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie;‎ ‎za‎ ‎przysięganie‎ ‎się—post‎ ‎o‎ ‎chle bie‎ ‎i‎ ‎wodzie‎ ‎od‎ ‎dni‎ ‎7‎ ‎do‎ ‎15‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. III‎ ‎przykazanie.‎ ‎Ktoby‎ ‎się‎ ‎zajmował‎ ‎robotą, służebną‎ ‎w‎ ‎dni‎ ‎niedzielne‎ ‎lub‎ ‎świąteczne,‎ ‎musiał pościć‎ ‎3‎ ‎dni‎ ‎(o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie),‎ ‎a‎ ‎10‎ ‎dni,‎ ‎jeśli rozmawiał‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎podczas‎ ‎nabożeństwa‎ ‎bez‎ ‎po trzeby‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. IV‎ ‎przykazanie.‎ ‎Kto,‎ ‎broń‎ ‎Boże,‎ ‎przeklinał rodziców,‎ ‎musiał‎ ‎40‎ ‎dni‎ ‎pościć,‎ ‎kto‎ ‎im‎ ‎wyrządził obelgę,‎ ‎pokutował‎ ‎lat‎ ‎3,‎ ‎a‎ ‎ktoby‎ ‎uderzył‎ ‎lub‎ ‎potrącił rodziców,‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎czynił‎ ‎pokutę. V‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎zabójstwo,‎ ‎jakto‎ ‎już‎ ‎wyżej widzieliśmy,‎ ‎musiał‎ ‎był‎ ‎przez‎ ‎20‎ ‎lat‎ ‎ciężko‎ ‎pokuto-
')‎ ‎Kiedy‎ ‎ktoś‎ ‎był‎ ‎skazany‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎postu,‎ ‎dajmy‎ ‎na‎ ‎to,‎ ‎na‎ ‎40‎ ‎ści dni,‎ ‎to‎ ‎nie‎ ‎należy‎ ‎rozumieć,‎ ‎iżby‎ ‎przez‎ ‎te‎ ‎40‎ ‎dni‎ ‎niewolno‎ ‎mu‎ ‎było‎ ‎innych ciepłych‎ ‎potraw‎ ‎przyjmować‎ ‎dzień‎ ‎za‎ ‎dniem‎ ‎z‎ ‎rzędu—nie!‎ ‎Tylko‎ ‎taki obowiązany‎ ‎był‎ ‎pościć‎ ‎3‎ ‎dni‎ ‎w‎ ‎tygodniu:‎ ‎poniedziałek,‎ ‎środę‎ ‎i‎ ‎piątek.

[madohora]

wać;‎ ‎Komunii‎ ‎św.‎ ‎taki‎ ‎nie‎ ‎mógł‎ ‎przyjąć‎ ‎aż‎ ‎przy skonaniu;‎ ‎za‎ ‎zabójstwo,‎ ‎popełnione‎ ‎w‎ ‎pierwszem‎ ‎po ruszeniu‎ ‎gniewu‎ ‎lub‎ ‎kłótni,‎ ‎pokuta‎ ‎trwała‎ ‎3‎ ‎lata. VI‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎grzechy‎ ‎przeciw‎ ‎szóstemu przykazaniu‎ ‎naznaczano‎ ‎pokutę‎ ‎na‎ ‎3,‎ ‎5‎ ‎lub‎ ‎7‎ ‎lat, a‎ ‎nieraz‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎całe‎ ‎życie. VII‎ ‎przykazanie.‎ ‎Kto‎ ‎ubogiego‎ ‎w‎ ‎jaki‎ ‎sposób na‎ ‎czem‎ ‎ukrzywdził,‎ ‎lub‎ ‎jemu‎ ‎coś‎ ‎ukradł,‎ ‎po‎ ‎zupeł- nem‎ ‎odszkodowaniu‎ ‎winien‎ ‎był‎ ‎30‎ ‎dni‎ ‎pościć;‎ ‎ktoby celem‎ ‎dokonania‎ ‎kradzieży‎ ‎uczynił‎ ‎jaki‎ ‎wyłom‎ ‎w‎ ‎mu rze,‎ ‎jego‎ ‎pokuta‎ ‎o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie‎ ‎trwać‎ ‎musiała rok‎ ‎cały;‎ ‎kto‎ ‎rzeczy‎ ‎znalezionej‎ ‎nie‎ ‎oddał‎ ‎wiadome mu‎ ‎właścicielowi,‎ ‎musiał‎ ‎tęż‎ ‎samą‎ ‎pokutę‎ ‎odbywać, co‎ ‎i‎ ‎złodziej;‎ ‎za‎ ‎oszustwo‎ ‎na‎ ‎wadze‎ ‎i‎ ‎mierze,‎ ‎posta nowione‎ ‎było,‎ ‎obok‎ ‎wynagrodzenia‎ ‎poszkodowanych, 20‎ ‎dni‎ ‎pościć. VIII‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎fałszywe‎ ‎świadectwo‎ ‎po winien‎ ‎był‎ ‎5‎ ‎lub‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎pokutować;‎ ‎za‎ ‎drobne‎ ‎kłam stwo—7‎ ‎dni‎ ‎pościć. IX‎ ‎i‎ ‎X‎ ‎przykazanie.‎ ‎Ktoby‎ ‎miał‎ ‎upodobanie w‎ ‎pożądliwości‎ ‎cielesnej‎ ‎i‎ ‎zapragnął‎ ‎jej‎ ‎spełnienia, miał‎ ‎2‎ ‎lata‎ ‎czynić‎ ‎pokutę;‎ ‎kto‎ ‎cudzego‎ ‎dobra‎ ‎niesłu sznie‎ ‎pożądał‎ ‎i‎ ‎łakomił‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎nie,‎ ‎miał‎ ‎3‎ ‎lata‎ ‎pokutować. III‎ ‎przykazanie‎ ‎kościelne.‎ ‎Kto‎ ‎post‎ ‎czterdzie stodniowy‎ ‎złamie,‎ ‎to‎ ‎ile‎ ‎dni‎ ‎opuścił,‎ ‎tyle‎ ‎w‎ ‎siedrn razy‎ ‎więcej‎ ‎pościć‎ ‎będzie. Za‎ ‎grzechy‎ ‎główne‎ ‎w‎ ‎większej‎ ‎rzeczy‎ ‎popeł nione‎ ‎nakładano‎ ‎pokutę‎ ‎na‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎lub‎ ‎dłużej.‎ ‎Grzech pijaństwa‎ ‎karano‎ ‎postem‎ ‎14‎ ‎dniowym‎1‎). Pokuta,‎ ‎o‎ ‎której‎ ‎tak‎ ‎częsta‎ ‎mowa‎ ‎w‎ ‎powyż szych‎ ‎ustawach‎ ‎pokutnych,‎ ‎oprócz‎ ‎postu‎ ‎obejmowała jeszcze‎ ‎inne‎ ‎uczynki‎ ‎pokutne:‎ ‎modlitwę,‎ ‎jałmużnę,
4‎ ‎Ob.‎ ‎Szmidta‎ ‎t.‎ ‎III,‎ ‎str.‎ ‎164;‎ ‎Guillois‎ ‎t.‎ ‎III,‎ ‎str.‎ ‎356.‎ ‎*)‎ ‎Zob.‎ ‎Zollnera „Kaz,‎ ‎Katech."‎ ‎w‎ ‎przekładzie‎ ‎polskim‎ ‎t.‎ ‎IV,‎ ‎str.‎ ‎270.

[madohora]

a‎ ‎przedewszystkiem‎ ‎cierpliwość‎ ‎w‎ ‎przeciwnościach życia.‎ ‎Przez‎ ‎modlitwę‎ ‎należy‎ ‎tu‎ ‎rozumieć‎ ‎wszelkie ucz3mki‎ ‎pobożne,‎ ‎jakimi‎ ‎są:‎ ‎bywanie‎ ‎w‎ ‎kościołach, słuchanie‎ ‎Mszy‎ ‎Ś-tej,‎ ‎rozumie‎ ‎się‎ ‎już‎ ‎samo‎ ‎przez‎ ‎się, kiedy‎ ‎obowiązki‎ ‎stanu‎ ‎pozwalają,‎ ‎wszystko‎ ‎to‎ ‎trzeba brać‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎znaczeniu;‎ ‎dalej,‎ ‎czjńania‎ ‎duchowne, rozmyślania,‎ ‎przystępowanie‎ ‎do‎ ‎Sakramentów‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Post‎ ‎obejmuje‎ ‎nietylko‎ ‎ujmę‎ ‎w‎ ‎jedzeniu‎ ‎i‎ ‎piciu, i‎ ‎powstrzymaniu‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎potraw‎ ‎mięsnych,‎ ‎ale‎ ‎i‎ ‎umar twienie‎ ‎naszych‎ ‎zmysłów,‎ ‎umartwienie‎ ‎władz‎ ‎duszy i‎ ‎serca,‎ ‎oraz‎ ‎wszelkie‎ ‎inne‎ ‎panowanie‎ ‎nad‎ ‎ziemi skłonnościami,‎ ‎nad‎ ‎samolubstwem‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jałmużna‎ ‎wreszcie‎ ‎mieści‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎wszystkie‎ ‎te miłosierne‎ ‎uczynki‎ ‎co‎ ‎do‎ ‎ciała‎ ‎i‎ ‎co‎ ‎do‎ ‎duszy:‎ ‎łakną cego‎ ‎nakarmić,‎ ‎pragnącego‎ ‎napoić,‎ ‎nagiego‎ ‎przyo dziać,‎ ‎nieumiejętnych‎ ‎nauczać,‎ ‎wątpiącym‎ ‎dobrze radzić‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Od‎ ‎tej‎ ‎pokuty‎ ‎kościelnej‎ ‎nie‎ ‎zwalniał‎ ‎Kościół nawet‎ ‎królów‎ ‎i‎ ‎panów,‎ ‎lecz‎ ‎w‎ ‎równej‎ ‎mierze‎ ‎wszy scy‎ ‎musieli‎ ‎jej‎ ‎ulegać. Oto‎ ‎co‎ ‎nam‎ ‎np.‎ ‎opowiada‎ ‎historya‎ ‎Kościoła: Kiedy‎ ‎Teodozyusz,‎ ‎cesarz‎ ‎rzymski,‎ ‎z‎ ‎powodu‎ ‎zabój stwa,‎ ‎jakiego‎ ‎dokonano‎ ‎na‎ ‎żołnierzach‎ ‎jego,‎ ‎chcąc się‎ ‎zemścić‎ ‎za‎ ‎to,‎ ‎kazał‎ ‎wymordować‎ ‎około‎ ‎7‎ ‎tysięcy ludzi‎ ‎winnych‎ ‎i‎ ‎niewinnych,‎ ‎wtedy‎ ‎dowiedziawszy‎ ‎się 0‎ ‎tern‎ ‎św.‎ ‎Ambroży,‎ ‎podówczas‎ ‎biskup‎ ‎medyolański, napisał‎ ‎do‎ ‎cesarza‎ ‎list,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎w‎ ‎bardzo‎ ‎łagodny 1‎ ‎pełen‎ ‎rozrzewnienia‎ ‎sposób‎ ‎przedstawił‎ ‎mu‎ ‎ohydę jego‎ ‎zbrodni,‎ ‎napominając‎ ‎go‎ ‎zarazem‎ ‎do‎ ‎publicznej pokuty.‎ ‎Lecz‎ ‎Teodozyusz‎ ‎nie‎ ‎przyjął‎ ‎tego‎ ‎upomnie nia.‎ ‎To‎ ‎też‎ ‎wkrótce,‎ ‎kiedy‎ ‎chciał‎ ‎wejść‎ ‎do‎ ‎ko ścioła‎ ‎na‎ ‎nabożeństwo,‎ ‎św.‎ ‎Ambroży‎ ‎paru‎ ‎słowy pasterskiemi‎ ‎powstrzymuje‎ ‎go‎ ‎od‎ ‎wejścia‎ ‎do‎ ‎świą tyni,‎ ‎oraz‎ ‎przy‎ ‎łasce‎ ‎Bożej‎ ‎tak‎ ‎miękczy‎ ‎serce‎ ‎Teo- dozyusza,‎ ‎iż‎ ‎ten,‎ ‎skruszony‎ ‎żalem‎ ‎za‎ ‎swą‎ ‎zbro dnię,‎ ‎ochotnie‎ ‎się‎ ‎poddał‎ ‎pokucie‎ ‎publicznej:‎ ‎nie wolno‎ ‎mu‎ ‎było‎ ‎przez‎ ‎ośm‎ ‎miesięcy‎ ‎wchodzić‎ ‎do‎ ‎ko ścioła.‎ ‎Po‎ ‎tym‎ ‎zaś‎ ‎czasie‎ ‎wszedłszy‎ ‎do‎ ‎kościoła, upadł‎ ‎Teodozyusz‎ ‎krzyżem,‎ ‎gorąco‎ ‎powtarzając‎ ‎^‎ ‎sło wa‎ ‎pokutującego‎ ‎Dawida:‎ ‎„Przylgnęła‎ ‎do‎ ‎ziemi‎ ‎du sza‎ ‎moja;‎ ‎ożyw‎ ‎mię‎ ‎według‎ ‎słowa‎ ‎Twego"‎ ‎(Psalm CXVIII).‎ ‎Podobnych‎ ‎przykładów,‎ ‎gdzie‎ ‎i‎ ‎wielcy‎ ‎pa nowie‎ ‎surowo‎ ‎pokutowali‎ ‎za‎ ‎swe‎ ‎grzechy,‎ ‎możnaby niemało‎ ‎przytoczyć. Otóż,‎ ‎z‎ ‎tego‎ ‎cośmy‎ ‎poprzednio‎ ‎powiedzieli,‎ ‎ła two‎ ‎się‎ ‎przekonać,‎ ‎jakto‎ ‎dawniej‎ ‎trzeba‎ ‎było‎ ‎i‎ ‎długo, i‎ ‎surowo‎ ‎pokutować‎ ‎za‎ ‎grzechy.‎ ‎Z‎ ‎drugiej‎ ‎jednak strony‎ ‎wiadomo,‎ ‎że‎ ‎Kościół‎ ‎jest‎ ‎najlepszą‎ ‎matką dusz‎ ‎naszych.‎ ‎Jeśli‎ ‎więc‎ ‎on‎ ‎taką‎ ‎pokutę‎ ‎naznaczał za‎ ‎grzechy,‎ ‎to‎ ‎czynił‎ ‎to‎ ‎dlatego,‎ ‎iż‎ ‎wiedział‎ ‎baidzo dobrze,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎po‎ ‎odpuszczeniu‎ ‎grzechu‎ ‎zwykle karze‎ ‎jeszcze‎ ‎człowieka‎ ‎karą‎ ‎doczesną.‎ ‎Aby‎ ‎więc oczyścić‎ ‎grzesznika‎ ‎z‎ ‎tej‎ ‎kary‎ ‎przed‎ ‎Panem‎ ‎Bogiem, Kościół‎ ‎nakładał‎ ‎pokutę‎ ‎kościelną,‎ ‎a‎ ‎pokutujący‎ ‎wy pełniając‎ ‎ją,‎ ‎tern‎ ‎samem‎ ‎już‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎onej kary‎ ‎doczesnej‎ ‎wypłacał. Tę‎ ‎karę‎ ‎jednak‎ ‎doczesną‎ ‎zmniejszamy‎ ‎sobie nietylko‎ ‎przez‎ ‎spowiedź‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎przez‎ ‎wypełnienie‎ ‎po kuty‎ ‎naznaczonej‎ ‎nam‎ ‎przez‎ ‎spowiednika,‎ ‎lecz‎ ‎także przez‎ ‎te‎ ‎przeróżne‎ ‎cierpienia,‎ ‎krzyżyki,‎ ‎przeciwności, jakie‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎na‎ ‎każdego‎ ‎z‎ ‎nas‎ ‎zsyła,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎tylko cierpliwie‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎poddaniem‎ ‎się‎ ‎woli‎ ‎Bożej‎ ‎chętnie‎ ‎je przyjmujemy‎ ‎i‎ ‎znosimy. W‎ ‎końcu,‎ ‎zmniejszyć‎ ‎sobie‎ ‎możemy‎ ‎tę‎ ‎karę doczesną‎ ‎przez‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎pokutne,‎ ‎jakiemi‎ ‎są. modlitwa,‎ ‎post‎ ‎i‎ ‎jałmużna. b)‎ ‎Odpusty‎ ‎w‎ ‎Kościele. Z‎ ‎tej‎ ‎pokuty,‎ ‎jaką‎ ‎Kościół‎ ‎dawniej‎ ‎wkładał‎ ‎na pokutujących,‎ ‎zwalniał‎ ‎ich‎ ‎nieraz‎ ‎bądź‎ ‎w‎ ‎części‎ ‎bądź w‎ ‎całości,‎ ‎kiedy‎ ‎ktoś‎ ‎inny‎ ‎swój‎ ‎dobry‎ ‎uczynek‎ ‎na korzyść‎ ‎pokutujących‎ ‎ofiarowywał,‎ ‎jak‎ ‎się‎ ‎to‎ ‎działo,

[madohora]

gdy‎ ‎w‎ ‎pierwszych‎ ‎wiekach‎ ‎chrześcijaństwa‎ ‎ci,‎ ‎któ rzy‎ ‎mieli‎ ‎zostać‎ ‎umęczorrymi‎ ‎za‎ ‎wiarę,‎ ‎ofiarowywali‎ ‎na korzyść‎ ‎swych‎ ‎współbraci‎ ‎własne‎ ‎swe‎ ‎cierpienia. A‎ ‎Kościół‎ ‎wtedy,‎ ‎widząc,‎ ‎że‎ ‎ma‎ ‎władzę‎ ‎od‎ ‎Chrystu sa‎ ‎Pana‎ ‎odpuszczania‎ ‎grzechów,‎ ‎otwierania‎ ‎nieba, ma‎ ‎tem‎ ‎samem‎ ‎już‎ ‎władzę‎ ‎odpuszczania‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎do czesnej,‎ ‎czyli‎ ‎usuwania‎ ‎wszystkiego‎ ‎tego,‎ ‎co‎ ‎prze szkadza‎ ‎choćby‎ ‎tylko‎ ‎do‎ ‎rychłejszego‎ ‎osiągnięcia nieba,‎ ‎przyjmował‎ ‎te‎ ‎cierpienia‎ ‎za‎ ‎pokutę‎ ‎kościelną tych,‎ ‎za‎ ‎którymi‎ ‎ci‎ ‎męczennicy‎ ‎się‎ ‎wstawiali.‎ ‎Wie dział‎ ‎bowiem‎ ‎Kościół‎ ‎dobrze‎ ‎o‎ ‎tem,‎ ‎że‎ ‎na‎ ‎mocy artykułu‎ ‎naszej‎ ‎wiary:‎ ‎„Świętych‎ ‎obcowanie"‎ ‎wszys cy‎ ‎członkowie‎ ‎tegoż‎ ‎Kościoła,‎ ‎wziętego‎ ‎choćby‎ ‎w najszerszem‎ ‎znaczeniu,‎ ‎wszyscy,‎ ‎powtarzam,‎ ‎do zbawienia‎ ‎jeden‎ ‎drugiemu‎ ‎pomagać‎ ‎mogą.‎ ‎Dlatego też‎ ‎Kościół‎ ‎rozkazuje‎ ‎nam‎ ‎modlić‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Świętych Pańskich‎ ‎w‎ ‎niebie,‎ ‎dlatego‎ ‎każe‎ ‎nam‎ ‎modlić‎ ‎się‎ ‎za drugich‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎w‎ ‎czyszcu‎ ‎będące,‎ ‎bo‎ ‎wie,‎ ‎ile‎ ‎to wspólna‎ ‎ta‎ ‎pomoc‎ ‎może‎ ‎uczynić‎ ‎korzyści. len‎ ‎Kościół,‎ ‎wzięty‎ ‎w‎ ‎najszerszem‎ ‎znaczeniu: Kościół‎ ‎tryumfujący‎ ‎w‎ ‎niebie,‎ ‎cierpiący‎ ‎w‎ ‎czyszcu, wo‎j‎u‎jący‎ ‎na‎ ‎ziemi,‎ ‎razem‎ ‎stanowi‎ ‎jedno‎ ‎Ciało‎ ‎mi styczne‎ ‎czyli‎ ‎duchowe,‎ ‎którego‎ ‎Głową‎ ‎jest‎ ‎Jezus Chrystus. Święty‎ ‎Paweł‎ ‎to‎ ‎Ciało‎ ‎mistyczne‎ ‎Jezusa‎ ‎Chry- stusa,‎ ‎czyli‎ ‎Kościół,‎ ‎przyrównuje‎ ‎do‎ ‎naszego‎ ‎ludz kiego‎ ‎ciała,‎ ‎gdy‎ ‎mówi,‎ ‎„że‎ ‎choć‎ ‎mamy‎ ‎wiele‎ ‎człon ków:‎ ‎bo‎ ‎i‎ ‎głowę,‎ ‎i‎ ‎ręce,‎ ‎i‎ ‎uszy,‎ ‎i‎ ‎oczy,‎ ‎lecz‎ ‎że‎ ‎je jeden‎ ‎duch‎ ‎ożywia,‎ ‎a‎ ‎nie‎ ‎dwa,‎ ‎nie‎ ‎trzy‎ ‎duchy,‎ ‎prze to‎ ‎każdy‎ ‎z‎ ‎nas‎ ‎mówi,‎ ‎że‎ ‎ma‎ ‎jedno‎ ‎ciało;‎ ‎na‎ ‎moc}^ tej‎ ‎właśnie‎ ‎jedności‎ ‎ścisłej,‎ ‎ręce‎ ‎są‎ ‎pomocne‎ ‎dla oczów,‎ ‎uszów‎ ‎i‎ ‎innych‎ ‎członków;‎ ‎oczy‎ ‎zaś‎ ‎dla‎ ‎rąk, uszów‎ ‎i‎ ‎innych‎ ‎członków,‎ ‎słowem‎ ‎wszystkie‎ ‎członki jeden‎ ‎drugiemu‎ ‎na‎ ‎przemian‎ ‎są‎ ‎potrzebne."‎ ‎Tak podobnież‎ ‎się‎ ‎ma‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎Kościele,‎ ‎Ciele‎ ‎mistycznem Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎jest‎ ‎bowiem‎ ‎taka‎ ‎jedność‎ ‎przez
Chrzest‎ ‎św.‎ ‎zaciągnięta,‎ ‎którą‎ ‎sprawuje‎ ‎jeden‎ ‎i‎ ‎ten że‎ ‎Duch‎ ‎św.;‎ ‎na‎ ‎mocy‎ ‎tej‎ ‎znów'‎ ‎jedności‎ ‎Święci w‎ ‎niebie‎ ‎nam‎ ‎dopomagają,‎ ‎kiedy‎ ‎się‎ ‎wstawiają‎ ‎za‎ ‎na mi‎ ‎do‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎a‎ ‎można‎ ‎przypuszczać,‎ ‎że‎ ‎wsta wiają‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎duszami‎ ‎w‎ ‎czyszcu‎ ‎będącemi,‎ ‎co‎ ‎so bie‎ ‎same‎ ‎pomódz‎ ‎nie‎ ‎mogą.‎ ‎My‎ ‎zaś‎ ‎pierwszym‎ ‎do; pomagamy,‎ ‎czyli‎ ‎jesteśmy‎ ‎pomocnymi,‎ ‎kiedy‎ ‎odda jąc‎ ‎im‎ ‎cześć,‎ ‎uszanowanie,‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎nimi‎ ‎Bogu‎ ‎dzię kujemy,‎ ‎Boga‎ ‎wysławiamy,‎ ‎za‎ ‎te‎ ‎dary‎ ‎dobrze w‎ ‎nich‎ ‎użyte;‎ ‎drugim‎ ‎dopomagamy,‎ ‎kiedy‎ ‎się‎ ‎modlimy o‎ ‎ich‎ ‎wybawienie,‎ ‎kiedy‎ ‎im‎ ‎ofiarujemy‎ ‎dobre‎ ‎nasze uczynki.‎ ‎Teraz‎ ‎więc‎ ‎już‎ ‎zrozumieć‎ ‎łatwo,‎ ‎dlaczego‎ ‎to Kościół‎ ‎pokutującym‎ ‎grzesznikom‎ ‎nieraz‎ ‎zmniejszał pokutę‎ ‎kościelną Kościół‎ ‎wiedział‎ ‎dobrze,‎ ‎że‎ ‎ma‎ ‎we‎ ‎władaniu skarbiec,‎ ‎do‎ ‎którego‎ ‎wpłynęły‎ ‎nieskończone‎ ‎zasługi Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Świę tych‎ ‎Pańskich. Chrystus‎ ‎Pan‎ ‎swą‎ ‎męką‎ ‎i‎ ‎śmiercią‎ ‎nieskończe nie‎ ‎więcej‎ ‎wysłużył,‎ ‎niż‎ ‎tego‎ ‎do‎ ‎przejednania‎ ‎Boga Ojca,‎ ‎do‎ ‎zgładzenia‎ ‎grzechu‎ ‎było‎ ‎potrzeba.‎ ‎Wszak Najświętsza‎ ‎Marya‎ ‎Panna‎ ‎i‎ ‎Święci‎ ‎inni,‎ ‎choć‎ ‎niektó rzy‎ ‎z‎ ‎nich‎ ‎nie‎ ‎zgrzeszyli‎ ‎(nie‎ ‎mówiąc‎ ‎już‎ ‎tego‎ ‎o Najświętszej‎ ‎Matce‎ ‎Bożej),‎ ‎t}de‎ ‎jednak‎ ‎dobrych‎ ‎u- czynków‎ ‎zdziałali.‎ ‎Czyżby‎ ‎się‎ ‎więc‎ ‎one‎ ‎zmarnowały‎ ‎f Nie!‎ ‎One‎ ‎przeszły‎ ‎do‎ ‎owego‎ ‎skarbca,‎ ‎z‎ ‎którego właśnie‎ ‎Kościół‎ ‎św.‎ ‎szafuje,‎ ‎uwalniając‎ ‎kogoś‎ ‎od pokuty‎ ‎kościelnej. Zaznaczyć‎ ‎nadto‎ ‎należy,‎ ‎że‎ ‎kiedy,‎ ‎który z‎ ‎członków‎ ‎Kościoła‎ ‎jaki‎ ‎uczynek‎ ‎dobry‎ ‎oddaje‎ ‎na korzyść‎ ‎drugiego,‎ ‎to‎ ‎bynajmniej‎ ‎sam‎ ‎na‎ ‎tern‎ ‎nie traci.‎ ‎By‎ ‎to‎ ‎zrozumieć‎ ‎należycie,‎ ‎trzeba‎ ‎nam‎ ‎ka żdy‎ ‎uczynek‎ ‎dobry‎ ‎niejako‎ ‎rozdzielić‎ ‎na‎ ‎dwie‎ ‎cząst ki:‎ ‎na‎ ‎wartość‎ ‎zadośćczymącą‎ ‎i‎ ‎wartość‎ ‎zasługującą. Nazywamy‎ ‎wartością‎ ‎zadośćczyniącą‎ ‎dla‎ ‎tego,‎ ‎że‎ ‎ka żdy‎ ‎z‎ ‎nas,‎ ‎choć‎ ‎przy‎ ‎łasce‎ ‎Bożej,‎ ‎jeśli‎ ‎chce‎ ‎co‎ ‎uczy
nić‎ ‎dobrego,‎ ‎mającego‎ ‎wartość‎ ‎na‎ ‎życie‎ ‎przyszłe,, przy‎ ‎swej‎ ‎jednak‎ ‎woli‎ ‎i‎ ‎naturze‎ ‎skażonej‎ ‎i‎ ‎słabej musi‎ ‎się‎ ‎jeszcze‎ ‎zdobywać,‎ ‎musi‎ ‎się‎ ‎zaprzeć‎ ‎swego nizkiego‎ ‎„ja",‎ ‎czyli‎ ‎że‎ ‎musi‎ ‎się‎ ‎koniecznie‎ ‎zmusić, by‎ ‎wykonał‎ ‎dobry‎ ‎ów‎ ‎uczynek.‎ ‎Ma‎ ‎przytem‎ ‎każdy dobry‎ ‎uczynek‎ ‎jeszcze‎ ‎wartość‎ ‎zasługującą,‎ ‎gdyż‎ ‎Pan Bóg‎ ‎ułaski,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎nie‎ ‎z‎ ‎konieczności,‎ ‎nie‎ ‎z‎ ‎przy musu,‎ ‎lecz‎ ‎z‎ ‎przeobfitej‎ ‎dobroci‎ ‎swojej‎ ‎obiecał‎ ‎i‎ ‎zo bowiązał‎ ‎się:‎ ‎za‎ ‎każdy‎ ‎nasz‎ ‎dobry‎ ‎uczynek‎ ‎w‎ ‎Jego imieniu‎ ‎spełniony‎ ‎dać‎ ‎nagrodę‎ ‎niebieską‎ ‎czyli‎ ‎zasługę niebieską‎ ‎i‎ ‎stąd‎ ‎zowie‎ ‎się‎ ‎on—wartością‎ ‎zasługującą. Kościół‎ ‎przeto‎ ‎mając‎ ‎na‎ ‎pamięci‎ ‎artykuł‎ ‎„Świę tych‎ ‎obcowanie"‎ ‎zarówno‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎wartość‎ ‎zadośćczy- niącą‎ ‎każdego‎ ‎dobrego‎ ‎uczynku,‎ ‎na‎ ‎mocy‎ ‎których człowiek‎ ‎jeden‎ ‎na‎ ‎korzyść‎ ‎drugiego‎ ‎może‎ ‎dać‎ ‎swój uczynek‎ ‎dobry,‎ ‎nie‎ ‎tracąc‎ ‎dla‎ ‎siebie‎ ‎jego‎ ‎zasługi czyli‎ ‎wartości‎ ‎„zasługującej"‎ ‎—‎ ‎od‎ ‎dawien‎ ‎dawna zmniejszał‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎zupełnie‎ ‎uwalniał‎ ‎od‎ ‎pokuty‎ ‎ko ścielnej,‎ ‎skoro‎ ‎kto‎ ‎inny,‎ ‎w‎ ‎jaki‎ ‎sposób‎ ‎za‎ ‎nich‎ ‎Panu Bogu‎ ‎zadośćczynił,‎ ‎czyli‎ ‎że‎ ‎udzielał‎ ‎odpustu‎ ‎albo‎ ‎od puszczenia‎ ‎całości‎ ‎lub‎ ‎części‎ ‎kary‎ ‎należnej.‎ ‎Jakoż i‎ ‎widzimy‎ ‎po‎ ‎Chrystusie‎ ‎Panu,‎ ‎że‎ ‎św.‎ ‎Paweł‎ ‎udziela takiego‎ ‎odpustu‎ ‎onemu‎ ‎grzesznikowi‎ ‎z‎ ‎miasta‎ ‎Ko ryntu,‎ ‎j‎a‎k‎ ‎tylko‎ ‎dowiedział‎ ‎się,‎ ‎że‎ ‎włożoną‎ ‎na‎ ‎siebie pokutę‎ ‎za‎ ‎ten‎ ‎grzech‎ ‎gorliwie‎ ‎on‎ ‎wypełnia‎ ‎i‎ ‎by przez‎ ‎zbytnią‎ ‎surowość‎ ‎kary‎ ‎nie‎ ‎przyprowadzić‎ ‎go do‎ ‎rozpaczy.‎ ‎I‎ ‎mówi‎ ‎tu‎ ‎Apostoł,‎ ‎że‎ ‎kied}^‎ ‎to‎ ‎uczy nił‎ ‎na‎ ‎prośbę‎ ‎innych‎ ‎wiernych‎ ‎chrześcijan,‎ ‎to‎ ‎jak wyraźnie‎ ‎sam‎ ‎zaświadcza,‎ ‎iż‎ ‎zrobił‎ ‎to‎ ‎„w‎ ‎osobie Chrystusowej",‎ ‎czyli‎ ‎że‎ ‎nie‎ ‎jako‎ ‎zwykły‎ ‎człowiek, lecz‎ ‎jako‎ ‎kapłan‎ ‎to‎ ‎uczynił,‎ ‎a‎ ‎więc‎ ‎jako‎ ‎zastępca Chrystusa‎ ‎Pana‎ ‎na‎ ‎ziemi,‎ ‎któremu‎ ‎powiedziano:‎ ‎„Co- kohviek‎ ‎zwiążesz‎ ‎na‎ ‎ziemi‎,‎ ‎be‎c‎dzie‎ ‎związane‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎nie- biestech;‎ ‎a‎ ‎cokolwiek‎ ‎rozwiążesz‎ ‎na‎ ‎ziemi,‎ ‎bidzie‎ ‎roz wiązane‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎niebiesiech‎ ‎J.)‎ ‎Św.‎ ‎Mat.‎ ‎XVI,‎ ‎19‎.

[madohora]

Kościół‎ ‎więc‎ ‎swą‎ ‎władzą,‎ ‎nadaną‎ ‎przez‎ ‎Chry stusa‎ ‎Pana,‎ ‎może‎ ‎karę‎ ‎zmniejszyć,‎ ‎ałbo‎ ‎też‎ ‎zupełnie uwolnić‎ ‎od‎ ‎kary‎ ‎i‎ ‎od‎ ‎pokuty‎ ‎kościelnej,‎ ‎a‎ ‎tern‎ ‎sa mem‎ ‎ma‎ ‎już‎ ‎władzę‎ ‎odpuszczania‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎doczesnej, jaką‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎grzesznikowi‎ ‎przeznaczył‎ ‎do‎ ‎spłacenia; albowiem‎ ‎jeśli‎ ‎otrzymał‎ ‎władzę‎ ‎„związywania‎ ‎i‎ ‎roz wiązywania"‎ ‎czyli‎ ‎zamykania‎ ‎i‎ ‎otwierania‎ ‎niebios,‎ ‎to znaczy,‎ ‎że‎ ‎zarazem‎ ‎otrzymał‎ ‎i‎ ‎moc‎ ‎nakłaniania‎,‎ ‎ałbo też‎ ‎mvalniania‎ ‎kogoś‎ ‎od‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎która,‎ ‎przy najmniej,‎ ‎choć‎ ‎na‎ ‎czas‎ ‎pewien,‎ ‎zamyka‎ ‎wstęp‎ ‎do nieba.‎ ‎Dlatego‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎papieże,‎ ‎kiedy‎ ‎znaleźli‎ ‎się‎ ‎tacy, co‎ ‎tej‎ ‎władzy‎ ‎Kościołowi‎ ‎zaprzeczali,‎ ‎nie‎ ‎wahali‎ ‎się odzywać‎ ‎do‎ ‎całego‎ ‎świata‎ ‎katolickiego:‎ ‎„by‎ ‎wszyscy wierzyli,‎ ‎że‎ ‎Papież‎ ‎Rzymski,‎ ‎klucznik‎ ‎i‎ ‎Następca Piotra‎ ‎św.,‎ ‎a‎ ‎także‎ ‎Namiestnik‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana‎ ‎na ziemi,‎ ‎przez‎ ‎użyczoną‎ ‎sobie‎ ‎„władzę‎ ‎kluczów",‎ ‎otwie rającą‎ ‎niebios‎ ‎podwoje‎ ‎i‎ ‎mających‎ ‎moc‎ ‎znoszenia przeszkód,‎ ‎któreby‎ ‎wiernym‎ ‎tamowały‎ ‎drogę‎ ‎do nieba,‎ ‎może‎ ‎udzielać‎ ‎odpustów‎ ‎dla‎ ‎nieskończonych‎ ‎za sług‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa‎ ‎i‎ ‎Świętych‎ ‎Jego,‎ ‎to‎ ‎jest,‎ ‎ma władzę‎ ‎gładzić‎ ‎w‎T‎iny‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎za‎ ‎popełnione‎ ‎gizechy, a‎ ‎mianowicie:‎ ‎winy‎ ‎przez‎ ‎Sakrament‎ ‎Pokuty,‎ ‎kary zaś‎ ‎zaciągnięte‎ ‎przez‎ ‎nie‎ ‎u‎ ‎Bożej‎ ‎sprawiedliwości może‎ ‎gładzić‎ ‎przez‎ ‎odpust‎1‎). I‎ ‎sam‎ ‎rozum‎ ‎to‎ ‎nam‎ ‎pokaże,‎ ‎skoro‎ ‎oczyma‎ ‎wia ry‎ ‎spojrzymy‎ ‎czem‎ ‎jest‎ ‎Kościół‎ ‎w‎ ‎stosunku‎ ‎do‎ ‎Boga i‎ ‎do‎ ‎nas.‎ ‎Zobaczmy‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎przykładzie. Oto,‎ ‎dajmy‎ ‎na‎ ‎to,‎ ‎jakieś‎ ‎dziecko‎ ‎nie‎ ‎usłuchało swego‎ ‎ojca.‎ ‎Nic‎ ‎dziwnego,‎ ‎że‎ ‎zasłużyło‎ ‎ono‎ ‎na‎ ‎ka rę;‎ ‎ojciec‎ ‎już‎ ‎chce‎ ‎ją‎ ‎wymierzyć‎ ‎nieposłusznemu dziecku,‎ ‎wtem‎ ‎matka‎ ‎prosi‎ ‎o‎ ‎przebaczenie‎ ‎dla‎ ‎niego. Ojciec‎ ‎przez‎ ‎wzgląd‎ ‎na‎ ‎prośbę‎ ‎swej‎ ‎żony,‎ ‎daje‎ ‎się
’)‎ ‎Papież‎ ‎Leon‎ ‎X‎ ‎w‎ ‎dekrecie‎ ‎do‎ ‎kardynała‎ ‎Kajetana,‎ ‎legata‎ ‎Apo- •stolskiego‎ ‎w‎ ‎Niemczech‎ ‎—‎ ‎ob.‎ ‎Arndta‎ ‎st
ubłagać,‎ ‎przebaczając‎ ‎dziecku‎ ‎winę,‎ ‎otóż‎ ‎ten‎ ‎ojciec odpuszcza‎ ‎karę‎ ‎czyli‎ ‎udziela‎ ‎jakby‎ ‎odpustu. Podobnież‎ ‎się‎ ‎ma‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎nami,‎ ‎skoro‎ ‎zgrzeszymy, skoro‎ ‎w‎ ‎czem‎ ‎nie‎ ‎usłuchamy‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎naszego Ojca,‎ ‎zasługujemy‎ ‎wtedy‎ ‎na‎ ‎karę.‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎prze znacza‎ ‎nam‎ ‎ją‎ ‎do‎ ‎odpokutowania,‎ ‎lecz‎ ‎nasza‎ ‎Matka, Kościół‎ ‎święty,‎ ‎prosi‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana,‎ ‎jakby‎ ‎swego Małżonka,‎ ‎by‎ ‎nam‎ ‎ją‎ ‎odpuścił—i‎ ‎tak‎ ‎się‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎staje, bo‎ ‎On‎ ‎nam‎ ‎ją‎ ‎przebacza. Odpust‎ ‎więc‎ ‎jest‎ ‎to‎ ‎odpuszczenie‎ ‎kary‎ ‎doczesnej, która‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎należy‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎już‎ ‎zgładzone‎ ‎iv‎ ‎Sa kramencie‎ ‎Pokuty. Tak‎ ‎jest,‎ ‎odpust‎ ‎nie‎ ‎jest‎ ‎ani‎ ‎odpuszczeniem grzechów‎ ‎śmiertelnych,‎ ‎ani‎ ‎też‎ ‎grzechów‎ ‎powszednich, lecz‎ ‎odpuszczeniem‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎jaka‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎na leżała‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎już‎ ‎u‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎odpuszczone. Gdy‎ ‎zważymy,‎ ‎ile‎ ‎też‎ ‎mamy,‎ ‎jeśli‎ ‎już‎ ‎nie‎ ‎grze chów‎ ‎śmiertelnych,‎ ‎zasługujących‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎doczesną i‎ ‎wieczną,‎ ‎to‎ ‎grzechów‎ ‎powszednich,‎ ‎za‎ ‎które‎ ‎Pan Bóg‎ ‎wszakże‎ ‎naznacza‎ ‎karę‎ ‎doczesną,‎ ‎przyznać‎ ‎wtedy musimy,‎ ‎że‎ ‎wiele‎ ‎i‎ ‎bardzo‎ ‎wiele‎ ‎dla‎ ‎niejednego‎ ‎z‎ ‎nas uzbiera‎ ‎się‎ ‎jej‎ ‎do‎ ‎spłacenia.‎ ‎Lecz‎ ‎zastanówmy‎ ‎się też,‎ ‎kto‎ ‎z‎ ‎nas‎ ‎dzisiaj‎ ‎pokutuje‎ ‎tak‎ ‎ciężko‎ ‎za‎ ‎grze chy,‎ ‎jak‎ ‎to‎ ‎pokutowali‎ ‎za‎ ‎nie‎ ‎nasi‎ ‎przodkowie,‎ ‎da wniejsi‎ ‎chrześcijanie,‎ ‎którzy‎ ‎po‎ ‎kilka,‎ ‎a‎ ‎nieraz‎ ‎kilka naście‎ ‎lat‎ ‎i‎ ‎to‎ ‎ciężko‎ ‎musieli‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎wypłacać‎ ‎się z‎ ‎tej‎ ‎kary‎ ‎doczesnej.‎ ‎Kościół‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎te‎ ‎ciężkie‎ ‎po kuty‎ ‎wkładał‎ ‎na‎ ‎grzeszników,‎ ‎by‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎oni‎ ‎Panu Bogu‎ ‎wypłacali‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎należnej‎ ‎im‎ ‎kary‎ ‎doczesnej. Sprawiedliwość‎ ‎Boża‎ ‎i‎ ‎dzisiaj‎ ‎jest‎ ‎taż‎ ‎sama,‎ ‎co była‎ ‎i‎ ‎dawniej‎ ‎za‎ ‎czasów‎ ‎pierwszych‎ ‎chrześcijan. Kościół‎ ‎choć‎ ‎dzisiaj‎ ‎nie‎ ‎naznacza‎ ‎nam‎ ‎tak‎ ‎ciężkich pokut‎ ‎jak‎ ‎dawniej,‎ ‎wobec‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎jednak‎ ‎za- sługujemy‎ ‎i‎ ‎dzisiaj‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎nasze‎ ‎na‎ ‎takąż‎ ‎samą karę‎ ‎doczesną.

[madohora]

Dzisiaj‎ ‎Kościół‎ ‎zwolnił‎ ‎nas‎ ‎po‎ ‎części‎ ‎od‎ ‎pokut jakie‎ ‎przedtem‎ ‎naznaczał,‎ ‎a‎ ‎uczynił‎ ‎to‎ ‎dlatego,‎ ‎że miał‎ ‎ku‎ ‎temu‎ ‎słuszne‎ ‎powody.‎ ‎Jako‎ ‎bowiem‎ ‎matka, która‎ ‎poznawszy,‎ ‎że‎ ‎dziecko‎ ‎jej‎ ‎od‎ ‎jakiegoś‎ ‎czasu zaczęło‎ ‎być‎ ‎kapryśne,‎ ‎w‎ ‎wyrozumiałości‎ ‎swej‎ ‎i‎ ‎roz tropności‎ ‎macierzyńskiej,‎ ‎uważa‎ ‎jednak,‎ ‎że‎ ‎lepiej‎ ‎bę dzie‎ ‎na‎ ‎przyszłość,‎ ‎skoro‎ ‎uda,‎ ‎jakoby‎ ‎tego‎ ‎narazie w‎ ‎dziecku‎ ‎swem‎ ‎nie‎ ‎spostrzegła,‎ ‎choć‎ ‎z‎ ‎wielką‎ ‎ostro żnością‎ ‎tak‎ ‎czynić‎ ‎powinna,‎ ‎to‎ ‎powiedziałbym‎ ‎rów nież,‎ ‎że‎ ‎Kościół,‎ ‎jako‎ ‎roztropna‎ ‎i‎ ‎wyrozumiała‎ ‎Matka nasza,‎ ‎zwykł‎ ‎czynić‎ ‎w‎ ‎sposób‎ ‎podobny.‎ ‎Kiedy w‎ ‎swych‎ ‎synach‎ ‎z‎ ‎pierwszych‎ ‎wieków‎ ‎widział‎ ‎Kościół gorącą‎ ‎nad‎ ‎wszelki‎ ‎wyraz‎ ‎wiarę,‎ ‎oraz‎ ‎przywią zanie‎ ‎do‎ ‎niej,‎ ‎nakładał‎ ‎wówczas‎ ‎na‎ ‎grzeszników‎ ‎wiel kie‎ ‎pokuty,‎ ‎dla‎ ‎zgładzenia‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎kary‎ ‎do czesnej. Lecz‎ ‎z‎ ‎biegiem‎ ‎czasu‎ ‎kiedy‎ ‎się‎ ‎pokazało,‎ ‎że dawna‎ ‎ta‎ ‎żywa‎ ‎wiara‎ ‎słabnąć‎ ‎zaczęła‎ ‎i‎ ‎coraz‎ ‎licz niejsze‎ ‎mnożyły‎ ‎się‎ ‎zastępy‎ ‎nieprzyjaciół‎ ‎świętej‎ ‎wia ry,‎ ‎Kościół‎ ‎wówczas,‎ ‎jakby‎ ‎owa‎ ‎roztropna‎ ‎matka‎ ‎dziec ka‎ ‎kapryśnego,‎ ‎by‎ ‎surowością‎ ‎pokuty‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎od siebie‎ ‎swych‎ ‎synów‎ ‎nie‎ ‎odstraszyć‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎stracić‎ ‎nad nimi‎ ‎macierzyńskiego‎ ‎wpływu,‎ ‎woli‎ ‎już‎ ‎praw‎ ‎swych,, jakby‎ ‎ustąpić‎ ‎i‎ ‎innym‎ ‎środkiem,‎ ‎skuteczniejszym‎ ‎to naprawić.‎ ‎Serce‎ ‎Kościoła,‎ ‎tej‎ ‎Matki‎ ‎naszej,‎ ‎nie‎ ‎mo głoby‎ ‎się‎ ‎uspokoić,‎ ‎gdyby‎ ‎grzesznika,‎ ‎syna‎ ‎swe go,‎ ‎pozostawić‎ ‎miało‎ ‎samemu‎ ‎sobie‎ ‎do‎ ‎spłacenia‎ ‎ka ry‎ ‎doczesnej‎ ‎za‎ ‎grzechy.‎ ‎Otóż,‎ ‎co‎ ‎robi‎ ‎ta‎ ‎Matka duszy‎ ‎naszej,‎ ‎Kościół‎ ‎święty.‎J‎ ‎Teraz‎ ‎ona‎ ‎wadzi,‎ ‎że władza,‎ ‎którą‎ ‎jej‎ ‎Chrystus‎ ‎Pan‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎odpuszcze niem‎ ‎grzechów‎ ‎nadał,‎ ‎tern‎ ‎lepiej‎ ‎się‎ ‎da‎ ‎zastosować, kiedy‎ ‎grzesznicy,‎ ‎duchem‎ ‎czasu‎ ‎zarażeni,‎ ‎oziębli‎ ‎są w‎ ‎wierze.‎ ‎Teraz‎ ‎więc‎ ‎Kościół‎ ‎od‎ ‎pokutujących‎ ‎i‎ ‎ma łą‎ ‎zadowala‎ ‎się‎ ‎pokutą‎ ‎i‎ ‎udziela‎ ‎grzesznikom‎ ‎od pustu,‎ ‎to‎ ‎jest:‎ ‎wdadzą‎ ‎od‎ ‎Boga‎ ‎daną,‎ ‎odpuszcza‎ ‎im należną‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎karę‎ ‎doczesną.

[madohora]

Kościół‎ ‎wchodząc‎ ‎w‎ ‎ducha‎ ‎czasu,‎ ‎chciał‎ ‎się‎ ‎po kazać‎ ‎tą‎ ‎matką,‎ ‎która,‎ ‎widząc‎ ‎syna‎ ‎swego‎ ‎w‎ ‎niesz częściu,‎ ‎a‎ ‎którego‎ ‎on‎ ‎sam,‎ ‎niestety,‎ ‎nie‎ ‎dostrzega, wszystkich‎ ‎środków‎ ‎używa,‎ ‎by‎ ‎go‎ ‎tylko‎ ‎ratować. 0‎ ‎ile‎ ‎możności‎ ‎uwzględnia‎ ‎Kościół‎ ‎warunki‎ ‎czasu 1‎ ‎miejsca‎ ‎swych‎ ‎wyznawców‎ ‎(np.‎ ‎dyspensy‎ ‎co‎ ‎do postu)‎ ‎i‎ ‎tylko‎ ‎tam‎ ‎się‎ ‎cofa‎ ‎przed‎ ‎wymaganiami świata,‎ ‎gdzieby‎ ‎ustępstwo‎ ‎stać‎ ‎się‎ ‎mogło‎ ‎grzesz- nem‎ ‎sprzeniewierzeniem‎ ‎się‎ ‎jego‎ ‎posłannictwu,‎ ‎wska zanemu‎ ‎przez‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa. Pokuty‎ ‎kościelne‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎formie,‎ ‎w‎ ‎jakiej‎ ‎prakty kowane‎ ‎były‎ ‎przedtem,‎ ‎ustały‎ ‎około‎ ‎wieku‎ ‎XII-go, to‎ ‎jest‎ ‎wówczas‎ ‎kiedy‎ ‎papieże,‎ ‎by‎ ‎zachęcić‎ ‎chrze ścijan‎ ‎do‎ ‎wojny‎ ‎krzyżowej‎ ‎*)‎ ‎w‎ ‎obronie‎ ‎Ziemi‎ ‎świętej, udzielali‎ ‎odpustów‎ ‎wszystkim‎ ‎tym,‎ ‎którzy‎ ‎w‎ ‎jakikol wiek‎ ‎sposób‎ ‎brali‎ ‎udział‎ ‎w‎ ‎wojnie,‎ ‎czyli‎ ‎innemi‎ ‎mó wiąc‎ ‎słowy:‎ ‎te‎ ‎liczne‎ ‎utrudzenia,‎ ‎jakie‎ ‎ponosili‎ ‎wo jownicy,‎ ‎Kościół‎ ‎uważał‎ ‎im‎ ‎za‎ ‎pokutę‎ ‎kościelną.‎ ‎Dla tych‎ ‎zaś,‎ ‎którzy,‎ ‎z‎ ‎powodu‎ ‎zdrowia,‎ ‎lub‎ ‎wieku‎ ‎po deszłego,‎ ‎uczestniczyć‎ ‎w‎ ‎tych‎ ‎wojnach‎ ‎nie‎ ‎mogli, jałmużna‎ ‎dana‎ ‎na‎ ‎koszta‎ ‎wojny,‎ ‎lub‎ ‎na‎ ‎inne‎ ‎dobre uczynki,‎ ‎zastępowała‎ ‎ową‎ ‎pokutę‎ ‎kościelną,‎ ‎nadawaną poprzednio‎ ‎dla‎ ‎zadosyć‎ ‎uczynienia‎ ‎za‎ ‎należną‎ ‎za grzechy‎ ‎karę‎ ‎doczesną. Widzimy‎ ‎więc‎ ‎odtąd,‎ ‎że‎ ‎Kościół‎ ‎dawniejsze‎ ‎te pokuty‎ ‎kościelne‎ ‎na‎ ‎co‎ ‎innego‎ ‎począł‎ ‎już‎ ‎zamieniać. Tutaj‎ ‎niech‎ ‎kto‎ ‎nie‎ ‎myśli,‎ ‎że‎ ‎Kościół‎ ‎sprzeda wał‎ ‎odpusty!‎ ‎Nie!‎ ‎Kościół‎ ‎uważał‎ ‎te‎ ‎utrudzenia,‎ ‎pod czas‎ ‎wojen,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎jałmużnę‎ ‎na‎ ‎dobre‎ ‎cele‎ ‎obróco ną,‎ ‎za‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎pokutne,‎ ‎widział‎ ‎bowiem‎ ‎w‎ ‎grzesz nikach,‎ ‎pojednanych‎ ‎już‎ ‎przedtem‎ ‎z‎ ‎Panem‎ ‎Bogiem przez‎ ‎spowiedź‎ ‎świętą,‎ ‎dobre‎ ‎usposobienie‎ ‎do‎ ‎poku- ty,‎ ‎więc‎ ‎im,‎ ‎władzą‎ ‎odpustów,‎ ‎przychodził‎ ‎z‎ ‎pomocą.
’)‎ ‎Wojny‎ ‎krzyżowe‎ ‎były‎ ‎prowadzone‎ ‎pomiędzy‎ ‎chrześcijanami -a‎ ‎niewiernymi,‎ ‎celem‎ ‎wyrwania‎ ‎Ziemi‎ ‎świętej‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎tych‎ ‎ostatnich.

[madohora]

Tem‎ ‎samem,‎ ‎że‎ ‎Kościół‎ ‎z‎ ‎biegiem‎ ‎czasu‎ ‎po czął‎ ‎hojniej‎ ‎udzielać‎ ‎odpustów,‎ ‎bynajmniej‎ ‎nie‎ ‎zwol nił‎ ‎nas‎ ‎od‎ ‎pokuty:‎ ‎odpusty‎ ‎tylko‎ ‎naszej‎ ‎słabości przychodzą‎ ‎z‎ ‎pomocą,‎ ‎uzupełniając‎ ‎to,‎ ‎czego‎ ‎my z‎ ‎łatwością‎ ‎nie‎ ‎możemy‎ ‎uczynić. Powtarzam‎ ‎więc,‎ ‎że‎ ‎nie‎ ‎jest‎ ‎myślą‎ ‎Kościoła przez‎ ‎odpusty‎ ‎uwalniać‎ ‎nas‎ ‎od‎ ‎pokuty,‎ ‎do‎ ‎której Chrystus‎ ‎Pan‎ ‎obowiązuje‎ ‎wszystkich‎ ‎nas,‎ ‎gdy‎ ‎mówi: „Jeśli‎ ‎pokutować‎ ‎nie‎ ‎będziecie,‎ ‎wszyscy‎ ‎także‎ ‎pogi- niecie."‎ ‎(Święty‎ ‎Łukasz‎ ‎XIII,‎ ‎.3);‎ ‎lecz‎ ‎kiedy‎ ‎Kościół udziela‎ ‎odpustów,‎ ‎to‎ ‎on‎ ‎uzupełnia‎ ‎nasze‎ ‎słabe‎ ‎siły, uzupełnia‎ ‎choć‎ ‎małą‎ ‎z‎ ‎naszej‎ ‎strony‎ ‎pokutę,‎ ‎ale‎ ‎jej nie‎ ‎zastępuje‎ ‎w‎ ‎zupełności.‎ ‎Wszystkie‎ ‎bowiem warunki,‎ ‎jakie‎ ‎Kościół‎ ‎wkłada‎ ‎na‎ ‎każdego,‎ ‎chcącego odpust‎ ‎pozyskać,‎ ‎są‎ ‎już‎ ‎mniej‎ ‎lub‎ ‎więcej‎ ‎uczynkami pokutnymi,‎ ‎czyli‎ ‎pokutą‎ ‎z‎ ‎naszej‎ ‎strony. Że‎ ‎odpusty‎ ‎nie‎ ‎zwalniają‎ ‎nas‎ ‎w‎ ‎zupełności‎ ‎od pokuty,‎ ‎sami‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎sobie‎ ‎stwierdzić‎ ‎możemy.‎ ‎Kiedy bowiem‎ ‎nastręcza‎ ‎się‎ ‎nam‎ ‎sposobność‎ ‎pozyskania odpustu,‎ ‎czy‎ ‎jubileuszowego,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎innego,‎ ‎jakże‎ ‎to nieraz‎ ‎całemi‎ ‎godzinami‎ ‎czekamy,‎ ‎aby‎ ‎się‎ ‎wte dy‎ ‎wyspowiadać,‎ ‎komunikować‎ ‎i‎ ‎pomodlić‎ ‎się.‎J‎ ‎Czy to‎ ‎już‎ ‎nie‎ ‎pokuta?‎ ‎Nieraz‎ ‎dość‎ ‎wielka.‎ ‎A‎ ‎ilu‎ ‎to grzesznikom,‎ ‎nawet‎ ‎zatwardziałym,‎ ‎gdy‎ ‎się‎ ‎nadarzył odpust‎ ‎czy‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Patrona‎ ‎swej‎ ‎parafii,‎ ‎czy‎ ‎też w‎ ‎czasie‎ ‎jubileuszu,‎ ‎ilu,‎ ‎powtarzam,‎ ‎ta‎ ‎intencya‎ ‎po zyskania‎ ‎odpustu‎ ‎dodała‎ ‎chęci,‎ ‎by‎ ‎nieraz‎ ‎wiele‎ ‎a‎ ‎wie le‎ ‎złych‎ ‎spowiedzi‎ ‎naprawić,‎ ‎życie‎ ‎swe‎ ‎odmienić,‎ ‎o tem‎ ‎dowiedzieć‎ ‎się‎ ‎można‎ ‎od‎ ‎kapłanów,‎ ‎którzy‎ ‎szcze rze‎ ‎i‎ ‎radośnie‎ ‎wyznają,‎ ‎że‎ ‎bardzo‎ ‎wiele‎ ‎dusz temu‎ ‎właśnie‎ ‎swe‎ ‎nawrócenie‎ ‎a‎ ‎potem‎ ‎zbawienie zawdzięcza.‎ ‎Zwykle‎ ‎oprócz‎ ‎spowiedzi‎ ‎i‎ ‎Komunii‎ ‎świę tej‎ ‎wymaga‎ ‎Kościół‎ ‎święty‎ ‎i‎ ‎innych‎ ‎jeszcze‎ ‎dobrych uczynków:‎ ‎bądź‎ ‎modlitwy,‎ ‎jałmużny,‎ ‎bądź‎ ‎postu,‎ ‎na wiedzeń‎ ‎kościołów‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.

[madohora]

Obecny‎ ‎Papież‎ ‎Leon‎ ‎XIII,‎ ‎w‎ ‎swym‎ ‎liście,‎ ‎któ rym‎ ‎rozciągnął‎ ‎jubileusz‎ ‎na‎ ‎cały‎ ‎świat‎ ‎katolicki, na‎ ‎myśl‎ ‎o‎ ‎onych‎ ‎błogich‎ ‎owocach,‎ ‎które‎ ‎się‎ ‎po kazały‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎samym‎ ‎mieście‎ ‎Rzymie,‎ ‎cieszy‎ ‎się,‎ ‎że ten‎ ‎odpust‎ ‎przyczyni‎ ‎się‎ ‎dla‎ ‎niejednej‎ ‎duszy‎ ‎do‎ ‎na leżytego‎ ‎jej‎ ‎uświęcenia.‎ ‎I‎ ‎chyba‎ ‎się‎ ‎Ojciec‎ ‎św.‎ ‎nie omylił,‎ ‎bo‎ ‎może‎ ‎już‎ ‎niejeden‎ ‎z‎ ‎naszjmh‎ ‎czytelników tego‎ ‎doznał‎ ‎na‎ ‎sobie. A‎ ‎i‎ ‎inni‎ ‎zarówno‎ ‎nauką‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎cnotą‎ ‎znakomici mężowie,‎ ‎tej‎ ‎miary‎ ‎co‎ ‎kardynał‎ ‎Bellarmin,‎ ‎kardynał Wiseman,‎ ‎nie‎ ‎mają‎ ‎słów‎ ‎na‎ ‎określenie‎ ‎odpustu,‎ ‎jako środka,‎ ‎wywierającego‎ ‎dodatni‎ ‎wpływ‎ ‎na‎ ‎moralność chrześcijańską.‎ ‎„Życzyłbym‎ ‎wam,‎ ‎powiada‎ ‎kardynał Wiseman,‎ ‎naoczny‎ ‎świadek‎ ‎jubileuszu‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎za Leona‎ ‎XII‎ ‎odbytego,‎ ‎iżbyście‎ ‎mogli‎ ‎byli‎ ‎przynaj mniej‎ ‎zobaczyć,‎ ‎jak‎ ‎oblężone‎ ‎były‎ ‎konfesyonały,‎ ‎oto czone‎ ‎ołtarze‎ ‎przez‎ ‎garnących‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎stołu‎ ‎Pańskiego, jak‎ ‎zwracano‎ ‎cudzą‎ ‎własność,‎ ‎jak‎ ‎kruszyły‎ ‎się‎ ‎zatwar działe‎ ‎serca:‎ ‎wówczas‎ ‎zrozumielibyście,‎ ‎dlaczego‎ ‎tak uciążliwą‎ ‎pielgrzymkę‎ ‎podjęli‎ ‎wierni‎ ‎obojej‎ ‎płci;‎ ‎osą dzilibyście,‎ ‎czy‎ ‎odpusty,‎ ‎którym‎ ‎urągają‎ ‎nieprzyja ciele‎ ‎wiary‎ ‎świętej‎ ‎i‎ ‎Kościoła,‎ ‎zależą‎ ‎na‎ ‎„pobłażaniu" zbrodni,‎ ‎na‎ ‎„dozwalaniu"‎ ‎bezkarnego‎ ‎grzeszenia"‎1‎). Z‎ ‎tego,‎ ‎cośmy‎ ‎dotąd‎ ‎powiedzieli,‎ ‎możemy‎ ‎już wiedzieć,‎ ‎co‎ ‎to‎ ‎znaczy,‎ ‎kiedy‎ ‎pod‎ ‎jakąś‎ ‎modlitewką jest‎ ‎napisane:‎ ‎Odpust‎ ‎50‎ ‎lub‎ ‎100‎ ‎dni',‎ ‎albo‎ ‎że‎ ‎będąc w‎ ‎danem‎ ‎bractwie,‎ ‎można‎ ‎tyle‎ ‎a‎ ‎tyle‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎dniu‎ ‎po zyskać‎ ‎odpustu;‎ ‎albo,‎ ‎że‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎parafii,‎ ‎w‎ ‎dzień św.‎ ‎jej‎ ‎Patrona,‎ ‎można‎ ‎dostąpić‎ ‎odpustu?‎ ‎Objaśnia- my‎ ‎jednak:‎ ‎znaczy‎ ‎to,‎ ‎że‎ ‎kto‎ ‎tę‎ ‎modlitewkę‎ ‎ze‎ ‎skruszo- nem‎ ‎sercem‎ ‎odmówi,‎ ‎albo‎ ‎kto‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎dniu,‎ ‎z‎ ‎tego bractwa,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎parafii‎ ‎spowiedź‎ ‎odbędzie,

[madohora]

Komunię‎ ‎świętą‎ ‎przyjmie,‎ ‎pomodli‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎intencyę Ojca‎ ‎św.,‎ ‎słowem,‎ ‎kto‎ ‎dopełni‎ ‎wszystkich‎ ‎przepisa nych‎ ‎warunków‎ ‎dla‎ ‎dostąpienia‎ ‎tego‎ ‎odpustu,‎ ‎ten tyle‎ ‎lat,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎dni,‎ ‎według‎ ‎dawniejszej‎ ‎pokuty‎ ‎ko ścielnej,‎ ‎otrzymuje‎ ‎od‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎odpuszczenia‎ ‎kary doczesnej.‎ ‎Nie‎ ‎należy‎ ‎jednak‎ ‎rozumieć,‎ ‎by‎ ‎człowiek taki‎ ‎o‎ ‎tyle‎ ‎lat‎ ‎lub‎ ‎dni‎ ‎mniej‎ ‎cierpiał‎ ‎w‎ ‎czyszcu,‎ ‎wca le‎ ‎nie!‎ ‎Tylko,‎ ‎że‎ ‎otrzymuje‎ ‎on‎ ‎od‎ ‎Kościoła‎ ‎uwolnie nie,‎ ‎tylu‎ ‎lat‎ ‎lub‎ ‎dni‎ ‎z‎ ‎kościelnej‎ ‎dawniejszej‎ ‎pokuty, a‎ ‎u‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎zmniejszenie‎ ‎tyle‎ ‎kary‎ ‎doczesnej, należnej‎ ‎za‎ ‎jego‎ ‎grzechy,‎ ‎ileby‎ ‎mu‎ ‎był‎ ‎Pan‎ ‎Bóg zgładził,‎ ‎gdyby‎ ‎był‎ ‎pokutował‎ ‎według‎ ‎dawniejszych ustaw‎ ‎pokutnych. Na‎ ‎przykładzie‎ ‎to‎ ‎wytłómaczymy‎ ‎lepiej: Mówiliśmy‎ ‎nieco‎ ‎wyżej,‎ ‎że‎ ‎według‎ ‎dawniejszej dyscypliny‎ ‎kościelnej,‎ ‎ktoby‎ ‎zgrzeszył‎ ‎odstępstwem od‎ ‎wiary‎ ‎chrześcijańskiej,‎ ‎takiemu‎ ‎Kościół‎ ‎naznaczał 10‎ ‎lat‎ ‎pokuty,‎ ‎gdy‎ ‎zaś‎ ‎ją‎ ‎odbył‎ ‎pokutujący,‎ ‎to‎ ‎zara zem‎ ‎i‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎mu‎ ‎zgładził‎ ‎całą‎ ‎tę‎ ‎karę‎ ‎doczesną, na‎ ‎jaką‎ ‎przez‎ ‎ten‎ ‎grzech‎ ‎był‎ ‎sobie‎ ‎zasłużył.‎ ‎Dzisiaj naprzykład‎ ‎każdemu,‎ ‎kto‎ ‎wymówi‎ ‎to‎ ‎pozdrowienie katolickie:‎ ‎„Niech‎ ‎będzie‎ ‎pochwalony‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus, a‎ ‎nie‎ ‎ma‎ ‎na‎ ‎sumieniu‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertelnego,‎ ‎Kościół udziela‎ ‎50‎ ‎dni‎ ‎odpustu,‎ ‎zarówno‎ ‎pozdrawiającemu jak‎ ‎i‎ ‎odpowiadającemu:‎ ‎„Na‎ ‎wieki‎ ‎wieków".‎ ‎Gdy‎ ‎czło wiek,‎ ‎będący‎ ‎w‎ ‎danej‎ ‎chwili‎ ‎wolnym‎ ‎od‎ ‎grzechu śmiertelnego,‎ ‎wymówi‎ ‎te‎ ‎słowa‎ ‎73‎ ‎iaz‎y>‎ ‎za‎ ‎każdy zaś‎ ‎otrzymuje‎ ‎5‎0‎ ‎dni‎ ‎odpustu,‎ ‎to‎ ‎razem‎ ‎uzbieia‎ ‎mu się‎ ‎3650‎ ‎dni,‎ ‎co‎ ‎stanowi‎ ‎dziesięć‎ ‎lat,‎ ‎czyli‎ ‎że‎ ‎czło wiek‎ ‎ten,‎ ‎przez‎ ‎przyswojenie‎ ‎sobie‎ ‎tym‎ ‎dobrym‎ ‎uczyn kiem‎ ‎tylu‎ ‎lat‎ ‎odpustu,‎ ‎otrzymuje‎ ‎od‎ ‎Kościoła^‎ ‎od puszczenie‎ ‎kościelnej‎ ‎pokuty‎ ‎lat‎ ‎dziesięciu,‎ ‎za‎ ‎inne przeróżne‎ ‎swe‎ ‎grzechy,‎ ‎a‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎gładzi‎ ‎mu‎ ‎tyleż kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎należnej‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎tak,‎ ‎jakby‎ ‎ów człowiek‎ ‎rzeczywiście‎ ‎tę‎ ‎dawniejszą‎ ‎ciężką‎ ‎kościelną pokutę‎ ‎przez‎ ‎lat‎ ‎dziesięć‎ ‎odbywał.

[madohora]

"W‎ ‎tem‎ ‎samem‎ ‎znaczeniu‎ ‎trzeba‎ ‎rozumieć‎ ‎od pust‎ ‎czy‎ ‎7‎ ‎lat,‎ ‎7‎ ‎kwadragen‎1‎),‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎dni‎ ‎300,‎ ‎100 lub‎ ‎50,‎ ‎czyli,‎ ‎że‎ ‎kto‎ ‎zyska‎ ‎odpust‎ ‎7-miu‎ ‎lat,‎ ‎7-miu kwadragen,‎ ‎300-stu‎ ‎dni,‎ ‎znaczy,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎mu przebacza‎ ‎tyle‎ ‎z‎ ‎jego‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎ileby‎ ‎mu‎ ‎był jej‎ ‎zgładził,‎ ‎gdyby‎ ‎według‎ ‎dawniejszych‎ ‎pokut‎ ‎ko ścielnych‎ ‎był‎ ‎pokutował‎ ‎przez‎ ‎7‎ ‎lat,‎ ‎przez‎ ‎7‎ ‎Wiel kich‎ ‎Postów,‎ ‎lub‎ ‎przez‎ ‎300‎ ‎dni. Pi‎ ‎zez‎ ‎odpusty‎ ‎więc‎ ‎zastępujemy‎ ‎ciężką,‎ ‎a‎ ‎nie- taz‎ ‎i‎ ‎baidzo‎ ‎długą‎ ‎pokutę‎ ‎kościelną,‎ ‎należną‎ ‎nam za‎ ‎nasze‎ ‎grzechy.‎ ‎Dlatego‎ ‎też‎ ‎tem‎ ‎więcej‎ ‎starać‎ ‎się powinniśni}^‎ ‎pozyskiwać‎ ‎odpusty,‎ ‎chociażby‎ ‎codzien nie,‎ ‎a‎ ‎każdemu‎ ‎często‎ ‎nadarza‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎sposo bność!‎ ‎Dzisiaj‎ ‎zaś‎ ‎daleko‎ ‎mniej‎ ‎pokutujemy‎ ‎za‎ ‎swe grzechy,‎ ‎niż‎ ‎to‎ ‎czynili‎ ‎dawniejsi‎ ‎grzesznicy-chrześci- janie.‎ ‎Jako‎ ‎więc‎ ‎chory,‎ ‎by‎ ‎uwolnić‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎nie znośnej‎ ‎nieiaz‎ ‎choroby,‎ ‎nie‎ ‎waha‎ ‎się‎ ‎przyjmować 1‎ ‎przykrego‎ ‎lekarstwa,‎ ‎tak‎ ‎podobnież‎ ‎i‎ ‎my‎ ‎nie‎ ‎lękaj my‎ ‎się‎ ‎dostępować‎ ‎odpustów,‎ ‎choć‎ ‎pod‎ ‎nieco‎ ‎cięż szymi‎ ‎warunkami,‎ ‎skoro‎ ‎mają‎ ‎nas‎ ‎one‎ ‎uwolnić‎ ‎od męki‎ ‎czyszcowej. Stąd‎ ‎zarazem‎ ‎poznać‎ ‎możemy‎ ‎nieustanną‎ ‎tro skliwość‎ ‎Kościoła‎ ‎o‎ ‎dusze‎ ‎nasze,‎ ‎tę‎ ‎macierzyńską loztropność‎ ‎i‎ ‎wyrozumiałość‎ ‎dla‎ ‎dzisiejszej‎ ‎naszej pieszczotliwości:‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎ile‎ ‎może,‎ ‎to‎ ‎wszystkiemi,‎ ‎że tak‎ ‎powdem,‎ ‎siłami‎ ‎stara‎ ‎się‎ ‎ta‎ ‎Matka‎ ‎nasza‎ ‎każ dej‎ ‎chwili‎ ‎dobrze‎ ‎nam‎ ‎czynić.‎ ‎Tego‎ ‎jednak,‎ ‎dzi siaj‎ ‎nie‎ ‎jeden‎ ‎z‎ ‎nas,‎ ‎niestety,‎ ‎nie‎ ‎chce‎ ‎ocenić.‎ ‎Śle pota‎ ‎to‎ ‎straszna,‎ ‎za‎ ‎którą‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎karać‎ ‎nas‎ ‎będzie. Oceniajmy‎ ‎więc‎ ‎za‎ ‎życia‎ ‎rzetelne‎ ‎bogactwa, które‎ ‎Kościół‎ ‎święty‎ ‎nam‎ ‎rozdaje,‎ ‎a‎ ‎których,‎ ‎według słów‎ ‎samego‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana,‎ ‎„ani‎ ‎rdza,‎ ‎ani‎ ‎mól‎ ‎nie psują,‎ ‎ani‎ ‎też‎ ‎złodzieje‎ ‎wykopują‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎kradną"‎2‎).
')‎ ‎Kwadragetia—oznacza‎ ‎Wielki‎ ‎Post‎ ‎czterdziestodniowy

[madohora]

II. O‎ ‎ODPUSTACH‎ ‎W‎ ‎SZCZEGÓLNOŚCI.
A.‎ ‎Jak‎ ‎się‎ ‎dzielą‎ ‎odpusty? Odpusty‎ ‎dzielą‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎zupełne‎ ‎i‎ ‎cząstkowe. Odpustem‎ ‎zupełnym‎ ‎nazywamy‎ ‎całkowite,‎ ‎zupeł ne‎ ‎odpuszczenie‎ ‎przez‎ ‎Kościół‎ ‎święty‎ ‎dawniejszych pokut‎ ‎kościelnych,‎ ‎a‎ ‎u‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎całkowite‎ ‎i‎ ‎zu pełne‎ ‎odpuszczenie‎ ‎kar‎ ‎doczesnych,‎ ‎należnych‎ ‎nam‎ ‎za grzechy,‎ ‎których‎ ‎wina‎ ‎została‎ ‎juz‎ ‎zgładzoną.‎ ‎Gdyby więc‎ ‎kto,‎ ‎wypełniwszy‎ ‎potrzebne‎ ‎warunki,‎ ‎pozyskał odpust‎ ‎zupełny,‎ ‎to‎ ‎ten,‎ ‎od‎ ‎wszystkich‎ ‎pokut,‎ ‎jakie dawniej‎ ‎Kościół‎ ‎nakładał‎ ‎za‎ ‎podobne‎ ‎grzechy,‎ ‎zu pełnie‎ ‎zostałby‎ ‎zwolnionym;‎ ‎wobec‎ ‎umorzenia‎ ‎tej‎ ‎po kuty‎ ‎kościelnej‎ ‎i‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎daje‎ ‎człowiekowi‎ ‎_‎ ‎całko wite‎ ‎przebaczenie‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎na‎ ‎jaką‎ ‎sobie‎ ‎czło wiek‎ ‎zasłużył‎ ‎przez‎ ‎swe‎ ‎grzechy.‎ ‎Takową‎ ‎zaś‎ ‎karę, jeżeliby‎ ‎nie‎ ‎dostąpił‎ ‎odpustu,‎ ‎musiałby‎ ‎odpokutować, albo‎ ‎w‎ ‎tem,‎ ‎albo‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎przyszłem‎ ‎życiu.‎ ‎Po‎ ‎uzy skaniu‎ ‎zupełnego‎ ‎odpustu,‎ ‎człowiek‎ ‎umierając‎ ‎idzie prosto‎ ‎do‎ ‎nieba. Nadmienić‎ ‎tu‎ ‎jednak‎ ‎wypada,‎ ‎że,‎ ‎chcąc‎ ‎pozy skać‎ ‎odpust‎ ‎zupełny,‎ ‎trzeba‎ ‎nietylko‎ ‎się‎ ‎wyspowia dać,‎ ‎komunię‎ ‎świętą‎ ‎przyjąć‎ ‎oraz‎ ‎inne‎ ‎jeszcze‎ ‎wa runki‎ ‎wypełnić,‎ ‎ale‎ ‎nadto‎ ‎należy‎ ‎mieć‎ ‎szczere‎ ‎po stanowienie‎ ‎pozbycia‎ ‎się‎ ‎dobrowolnej‎ ‎słabości,‎ ‎lub przywiązania‎ ‎do‎ ‎grzechu‎ ‎bodajby‎ ‎i‎ ‎najmniejszego. Odpustem‎ ‎znów‎ ‎cząstkowym‎ ‎nazywamy‎ ‎częścio we,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎niecałkowite‎ ‎odpuszczenie‎ ‎dawniejszych pokut‎ ‎kościelnych,‎ ‎i‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎częściowe u‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎odpuszczenie‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎należnej nam‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎których‎ ‎wina‎ ‎została‎ ‎już‎ ‎zgładzoną.

[madohora]

Ile‎ ‎więc‎ ‎lat,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎dni,‎ ‎pozyskamy‎ ‎tego‎ ‎odpustu, tyle‎ ‎albo‎ ‎dni‎ ‎gładzi‎ ‎nam‎ ‎Kościół‎ ‎swej‎ ‎dawniej- szej,‎ ‎ostiej‎ ‎pokuty,‎ ‎a‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎tyle‎ ‎też‎ ‎udziela‎ ‎nam odpuszczenia‎ ‎z‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎ileby‎ ‎jej‎ ‎był‎ ‎prze znaczył,‎ ‎gdybyśmy‎ ‎rzeczywiście‎ ‎przez‎ ‎te‎ ‎lata‎ ‎lub‎ ‎te dni‎ ‎dawniej‎ ‎pokutowali. Odpust,‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎tego,‎ ‎do‎ ‎czego‎ ‎jest‎ ‎przy wiązanym,‎ ‎nazywa‎ ‎się:‎ ‎albo‎ ‎rzeczowym,‎ ‎albo‎ ‎miejsco wym,‎ ‎albo‎ ‎czasowym,‎ ‎albo‎ ‎też‎ ‎osobistym,‎ ‎albo‎ ‎mo dlitewnym. 1.‎ ‎Odpust‎ ‎rzeczowy‎ ‎jest‎ ‎przywiązany‎ ‎do‎ ‎pewnych izeczy,‎ ‎jak‎ ‎np.‎ ‎do‎ ‎szkaplerzy,‎ ‎różańców,‎ ‎krzyżyków, medalików‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. 2.‎ ‎Odpustem‎ ‎miejscowym‎ ‎nazywa‎ ‎się‎ ‎taki,‎ ‎któ rego‎ ‎w‎ ‎pewnem‎ ‎miejscu‎ ‎dostąpić‎ ‎można‎ ‎np.‎ ‎w‎ ‎swej parafii,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎sąsiednim‎ ‎jakim‎ ‎kościele‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. 3.‎ ‎Czasowy‎ ‎odpust‎ ‎jest‎ ‎ten,‎ ‎co‎ ‎się‎ ‎stosuje‎ ‎do czasu,‎ ‎np.‎ ‎do‎ ‎dnia,‎ ‎do‎ ‎tygodnia,‎ ‎do‎ ‎nowenny,‎ ‎czyli do‎ ‎nabożeństwa,‎ ‎trwającego‎ ‎przez‎ ‎dziewięć‎ ‎dni;‎ ‎do dnia‎ ‎Patrona‎ ‎parafii,‎ ‎lub‎ ‎do‎ ‎oktawy‎ ‎jakiegoś‎ ‎święta*). Czasowym‎ ‎odpustem‎ ‎nazywamy‎ ‎też‎ ‎odpust‎ ‎jubileu szowy,‎ ‎gdjz‎ ‎ten‎ ‎trwa‎ ‎do‎ ‎pewnego,‎ ‎ściśle‎ ‎określone go‎ ‎czasu. 4.‎ ‎Odpust‎ ‎osobisty‎ ‎będzie‎ ‎wtedy,‎ ‎kiedy‎ ‎go‎ ‎się udziela‎ ‎pewnej‎ ‎tylko‎ ‎osobie,‎ ‎np.‎ ‎tej,‎ ‎co‎ ‎jest‎ ‎blizką śmierci,‎ ‎albo‎ ‎też‎ ‎tej,‎ ‎która‎ ‎zapisuje‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎jakiegoś bractwa. 5-‎ ‎Są‎ ‎odpusty‎ ‎tak‎ ‎zwane‎ ‎modlitewne,‎ ‎ponie- waż‎ ‎można‎ ‎je‎ ‎pozyskiwać‎ ‎wtedy‎ ‎tylko,‎ ‎kiedj‎7,‎ ‎się‎ ‎od mawia‎ ‎pewne‎ ‎modlitwy,‎ ‎do‎ ‎których‎ ‎przywiązan}^‎ ‎jest odpust.‎ ‎Za‎ ‎odmówienie‎ ‎np‎ ‎„Chwała‎ ‎Ojcu‎ ‎i‎ ‎Synowi i‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎“‎ ‎przeznaczył‎ ‎Kościół‎ ‎odpustu‎ ‎100‎ ‎dni.‎ ‎Za wypowiedzenie‎ ‎pozdrowienia‎ ‎katolickiego:‎ ‎„Niech‎ ‎bę- <lzi‎ ‎pochwalony‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus,"‎ ‎50‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎ ‎itp.
*')‎ ‎Ottawa‎ ‎jestto‎ ‎czas‎ ‎ośmiodniowy.

[madohora]

B.‎ ‎Warunki‎ ‎konieczne‎ ‎do‎ ‎dostąpienia‎ ‎odpustów. i.‎ ‎latency‎ ‎a.‎ ‎Każdy‎ ‎kto‎ ‎chce‎ ‎pozyskać‎ ‎jaki‎ ‎odpust, powinien‎ ‎przedewszystkiem‎ ‎mieć‎ ‎chęć,‎ ‎pragnienie, czyli‎ ‎intencyę‎ ‎jego‎ ‎pozyskania.‎ ‎Tej‎ ‎intencyi‎ ‎nie‎ ‎po trzeba‎ ‎koniecznie‎ ‎wyrażać‎ ‎słowami,‎ ‎wystarcza‎ ‎wzbu dzić‎ ‎ją‎ ‎myślą. Nie‎ ‎potrzeba‎ ‎również,‎ ‎by‎ ‎przy‎ ‎każdym‎ ‎uczyn ku‎ ‎odpustowym,‎ ‎czy‎ ‎przy‎ ‎modlitwie‎ ‎odpustowej,‎ ‎tę intencyę‎ ‎odmawiać,‎ ‎mówiąc:‎ ‎„teraz,‎ ‎lub‎ ‎za‎ ‎tę‎ ‎mo dlitwę‎ ‎chcę‎ ‎zyskać‎ ‎odpust;"‎ ‎wystarcza‎ ‎bowiem,‎ ‎sko ro‎ ‎ją‎ ‎raz‎ ‎przedtem‎ ‎wyrazimy‎ ‎albo‎ ‎myślą,‎ ‎albo‎ ‎takiemi naprzyklad‎ ‎słowy:‎ ‎„pragnę‎ ‎pozyskać‎ ‎wszystkie‎ ‎odpu sty,‎ ‎jakie‎ ‎mi‎ ‎się‎ ‎dzisiaj‎ ‎nadarzyć‎ ‎mogą".‎ ‎Dlatego‎ ‎też, jakto‎ ‎pobożni‎ ‎pisarze‎ ‎nam‎ ‎radzą,‎ ‎najlepiej‎ ‎będzie, gdy‎ ‎taką‎ ‎intencyę‎ ‎ogólną‎ ‎uczynimy‎ ‎przy‎ ‎rannym‎ ‎pa cierzu,‎ ‎dajmy‎ ‎na‎ ‎to,‎ ‎w‎ ‎takich‎ ‎słowach:‎ ‎„Pragnę,‎ ‎Pa nie‎ ‎Boże,‎ ‎wszystkie‎ ‎te‎ ‎odpusty‎ ‎pozyskać,‎ ‎jakie‎ ‎w‎ ‎dniu dzisiejszym,‎ ‎przez‎ ‎spełnienie‎ ‎dobrych‎ ‎uczynków,‎ ‎lub odmówienie‎ ‎odpustowych‎ ‎modlitw,‎ ‎pozyskać‎ ‎mogę." Wówczas,‎ ‎chociażby‎ ‎się‎ ‎nawet‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎wiedziało,‎ ‎iż za‎ ‎ten‎ ‎lub‎ ‎za‎ ‎ów‎ ‎uczynek,‎ ‎lub‎ ‎jakąś‎ ‎modlitwę‎ ‎od pust‎ ‎jest‎ ‎naznaczony,‎ ‎mimo‎ ‎to‎ ‎pozyskamy‎ ‎go‎ ‎za‎ ‎ogól ną‎ ‎intencyą‎ ‎przedtem‎ ‎uczynioną. Jeślibyśmy‎ ‎chcieli‎ ‎odpust‎ ‎pozyskany‎ ‎ofiarować‎ ‎za duszę‎ ‎którego‎ ‎bądź‎ ‎ze‎ ‎zmarłych‎ ‎J‎),‎ ‎to‎ ‎trzeba‎ ‎w‎ ‎my śli‎ ‎wymienić‎ ‎zmarłego.‎ ‎Również‎ ‎można‎ ‎uczynić‎ ‎in tencyę‎ ‎więcej‎ ‎ogólnikową,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎obejmującą‎ ‎więcej, niż‎ ‎jedną‎ ‎duszę:‎ ‎napi'zyklad‎ ‎na‎ ‎korzyść‎ ‎dusz‎ ‎zmar łych‎ ‎osób‎ ‎ze‎ ‎swej‎ ‎rodziny,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎parafii,‎ ‎lub‎ ‎za dusze‎ ‎najbardziej‎ ‎ratunku‎ ‎potrzebujące‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.
1‎)‎ ‎Odpusty‎ ‎pozyskane‎ ‎przez‎ ‎nas‎ ‎możemy‎ ‎przeznaczać‎ ‎nie‎ ‎tylko na‎ ‎własną‎ ‎naszą‎ ‎korzyść,‎ ‎lecz‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎korzyść‎ ‎dusz‎ ‎w‎ ‎czyszcu‎ ‎będących.‎ ‎Ale te‎ ‎odpusty‎ ‎można‎ ‎ofiarować‎ ‎duszom‎ ‎zmarłych,‎ ‎tylko‎ ‎przy‎ ‎ktoryc.i‎ ‎Jjeiec święty‎ ‎wyraźnie‎ ‎powiada:‎ ‎Odpust‎ ‎ten‎można‎ ‎ ‎oftarować‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎czy‎ ‎szcowe

[madohora]

2.‎ ‎Stan‎ ‎łaski‎ ‎poświęcającej.‎ ‎Oprócz‎ ‎intencyi, o‎ ‎której‎ ‎tylko‎ ‎co‎ ‎mówiliśmy,‎ ‎potrzeba‎ ‎jeszcze,‎ ‎by‎ ‎ten, który‎ ‎chce‎ ‎dostąpić‎ ‎odpustu,‎ ‎był‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski‎ ‎po święcającej,‎ ‎czyli‎ ‎innemi‎ ‎słowy,‎ ‎by‎ ‎nie‎ ‎miał‎ ‎na‎ ‎sumie niu‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertelnego.‎ ‎Warunek‎ ‎to‎ ‎nieodzowny. Wskazuje‎ ‎go‎ ‎nam‎ ‎samo‎ ‎już‎ ‎określenie‎ ‎odpustu, który,‎ ‎jak‎ ‎powyżej‎ ‎powiedzieliśmy,‎ ‎jest‎ ‎odpuszcze niem‎ ‎kary‎ ‎doczesnej‎ ‎za‎ ‎grzech}^‎ ‎nam‎ ‎przebaczone. Rozumieć‎ ‎tu‎ ‎trzeba‎ ‎przedewszystkiem‎ ‎grzechy‎ ‎śmier telne,‎ ‎te‎ ‎więc‎ ‎należało‎ ‎nam‎ ‎już‎ ‎pierwej‎ ‎zgładzić; a‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎zgładzić‎ ‎karę‎ ‎wieczną,‎ ‎potem‎ ‎dopiero, karę‎ ‎doczesną.‎ ‎Kościół‎ ‎bowiem‎ ‎przez‎ ‎odpust‎ ‎nie chciałby‎ ‎nas‎ ‎zwolnić‎ ‎od‎ ‎dawniejszej‎ ‎pokuty‎ ‎kościel- ne‎j>‎ ‎gdyby‎ ‎nie‎ ‎widział‎ ‎nas‎ ‎pokutującymi‎ ‎za‎ ‎nasze grzechy;‎ ‎również‎ ‎i‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎nie‎ ‎zgładziłby‎ ‎nam‎ ‎kary doczesnej,‎ ‎jeżelibyśmy‎ ‎poprzednio‎ ‎nie‎ ‎pozyskali‎ ‎od puszczenia‎ ‎nam‎ ‎kary‎ ‎wiecznej,‎ ‎na‎ ‎którą‎ ‎zasługujemy pizez‎ ‎każdy‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny.‎ ‎Na‎ ‎cóżby‎ ‎bowiem przydało‎ ‎się‎ ‎nam‎ ‎pozyskanie‎ ‎odpuszczenia‎ ‎kary‎ ‎do czasu,‎ ‎jeśliby‎ ‎nam‎ ‎kara‎ ‎wieczna‎ ‎nie‎ ‎została‎ ‎zgła dzona?‎ ‎Przedewszystkiem‎ ‎więc‎ ‎należy‎ ‎przez‎ ‎Sakra ment‎ ‎pokuty‎ ‎świętej‎ ‎pozyskać‎ ‎odpuszczenie‎ ‎kary wiecznej,‎ ‎a‎ ‎wówczas,‎ ‎będąc‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski poświęcającej,‎ ‎starać‎ ‎się‎ ‎o‎ ‎pozj^skanie‎ ‎innych‎ ‎od pustów. 3.‎ ‎Wykonanie‎ ‎przepisanych‎ ‎warunków.‎ ‎Ten,‎ ‎co nadaje‎ ‎odpust,‎ ‎zawsze‎ ‎przepisuje‎ ‎pewne‎ ‎warunki. Mieliśmy‎ ‎tego‎ ‎dowód‎ ‎podczas‎ ‎trwania‎ ‎u‎ ‎nas‎ ‎„Miło ściwego‎ ‎lata".‎ ‎Ojciec‎ ‎święty,‎ ‎Leon‎ ‎XIII,‎ ‎ogłaszając światu‎ ‎Wielki‎ ‎Jubileusz,‎ ‎postawił‎ ‎za‎ ‎warunek,‎ ‎iż wszyscy,‎ ‎pragnący‎ ‎pozyskać‎ ‎odpust‎ ‎jubileuszów}^, mają‎ ‎być‎ ‎u‎ ‎spowiedzi‎ ‎i‎ ‎Komunii‎ ‎świętej,‎ ‎mają‎ ‎na wiedzić‎ ‎60‎ ‎razy‎ ‎Kościół,‎ ‎albo‎ ‎uczestniczyć‎ ‎w‎ ‎czterech uroczystych‎ ‎procesych‎ ‎jubileuszowych,‎ ‎oraz‎ ‎modlić się‎ ‎na‎ ‎intencyę‎ ‎Kościoła‎ ‎i‎ ‎Ojca‎ ‎świętego.‎ ‎Kto- by‎ ‎więc‎ ‎któregokolwiek‎ ‎z‎ ‎tych‎ ‎warunków‎ ‎nie‎ ‎dopełnił,‎ ‎nie‎ ‎mając‎ ‎ku‎ ‎temu‎ ‎słusznej‎ ‎przyczyny,‎ ‎naprzykład: czy‎ ‎nie‎ ‎wyspowiadałby‎ ‎się,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎nie‎ ‎nawiedziłby Kościoła‎ ‎oznaczoną‎ ‎ilość‎ ‎razy,‎ ‎ten‎ ‎odpustu‎ ‎nie‎ ‎do stąpił. Słowem,‎ ‎chcący‎ ‎pozyskać‎ ‎jaki‎ ‎bądź‎ ‎odpust, musi‎ ‎dopełnić‎ ‎wszystkich‎ ‎przepisanych‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎od pustu‎ ‎warunków,‎ ‎jakimi‎ ‎bywają:‎ ‎post,‎ ‎jałmużna,‎ ‎mo dlitwa‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. Jeśliby‎ ‎jednak‎ ‎ten‎ ‎warunek:‎ ‎czy‎ ‎to‎ ‎post,‎ ‎cz)’’ jałmużna‎ ‎był‎ ‎skądinąd‎ ‎już‎ ‎nakazany,‎ ‎gdyby‎ ‎naprzy kład‎ ‎spowiednik‎ ‎naznaczył‎ ‎za‎ ‎pokutę‎ ‎post,‎ ‎lub‎ ‎jał mużnę,‎ ‎a‎ ‎do‎ ‎pozyskania‎ ‎jakiegoś‎ ‎odpustu‎ ‎również potrzebaby‎ ‎post‎ ‎zachować,‎ ‎albo‎ ‎jałmużny‎ ‎udzielić,‎ ‎to w‎ ‎takim‎ ‎razie‎ ‎potrzeba‎ ‎swoją‎ ‎drogą‎ ‎odbyć‎ ‎post‎ ‎na kazany‎ ‎przez‎ ‎spowiednika,‎ ‎a‎ ‎potem,‎ ‎po‎ ‎raz‎ ‎drugi post‎ ‎zachować,‎ ‎jako‎ ‎warunek‎ ‎postanowiony‎ ‎do‎ ‎uzy skania‎ ‎odpustu,‎ ‎czyli‎ ‎że‎ ‎potrzeba‎ ‎dwa‎ ‎razy‎ ‎post‎ ‎za chować.‎ ‎Toż‎ ‎samo‎ ‎powiedzieć‎ ‎należy‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎innych‎ ‎wa runkach. Dla‎ ‎dostąpienia‎ ‎więc‎ ‎odpustów‎ ‎potrzebne‎ ‎są: i)‎ ‎intencya,‎ ‎2)‎ ‎stan‎ ‎łaski‎ ‎poświęcającej‎ ‎i‎ ‎3)‎ ‎wypełnie nie‎ ‎warunków‎ ‎odpustowych. Na‎ ‎tern‎ ‎kończymy‎ ‎tę‎ ‎krótką‎ ‎pracę‎ ‎o‎ ‎Od pustach. Niechże‎ ‎każdy,‎ ‎kto‎ ‎miał‎ ‎sposobność‎ ‎poznać naukę‎ ‎Kościoła‎ ‎o‎ ‎Opustach,‎ ‎stara‎ ‎się‎ ‎jak‎ ‎najbardziej odpowiadać‎ ‎chęciom‎ ‎Kościoła‎ ‎świętego. Niech‎ ‎stara‎ ‎się‎ ‎jakn‎ ‎aj‎ ‎częściej‎ ‎pozyskiwać‎ ‎od pusty,‎ ‎mając‎ ‎na‎ ‎względzie‎ ‎nietylko‎ ‎własny‎ ‎interes, lecz‎ ‎i‎ ‎obowiązek‎ ‎oraz‎ ‎miłość‎ ‎dla‎ ‎dusz‎ ‎w‎ ‎czyszcu‎ ‎cierpią cych.‎ ‎Ofiarujmy‎ ‎im‎ ‎pozyskane‎ ‎odpusty,‎ ‎a‎ ‎przez‎ ‎to okażemy‎ ‎miłosierdzie,‎ ‎którego‎ ‎obyśmy‎ ‎kiedyś‎ ‎i‎ ‎sami byli‎ ‎godni‎ ‎dostąpić.

[madohora]

[madohora]

Pan‎ ‎Piotr‎ ‎z‎ ‎Podlasia,‎ ‎szlachcic‎ ‎co‎ ‎się‎ ‎zowie W‎ ‎kurcie,‎ ‎źupanie,‎ ‎na‎ ‎bakier‎ ‎na‎ ‎głowie, Z‎ ‎torbą‎ ‎na‎ ‎plecach,‎ ‎opasany‎ ‎krajką, Jakby‎ ‎król‎ ‎berłem,‎ ‎machając‎ ‎nacłiajką, Na‎ ‎worku‎ ‎plewy,‎ ‎a‎ ‎chudej‎ ‎kobyle, Z‎ ‎domu‎ ‎na‎ ‎odpust‎ ‎jechał‎ ‎o‎ ‎dwie‎ ‎mile; A‎ ‎chcąc‎ ‎wypocząć,‎ ‎ogarnąć‎ ‎się‎ ‎troszka, Kierował‎ ‎prosto,‎ ‎jak‎ ‎zwyczaj‎ ‎do‎ ‎Moszka. 2‎- Wy‎ ‎biegł‎ ‎na‎ ‎podsien‎ ‎źydek‎ ‎ukochany, Pomoc‎ ‎w‎ ‎potrzebie‎ ‎a‎ ‎plaster‎ ‎na‎ ‎rany. W‎ ‎przyjęciu‎ ‎gościa‎ ‎nie‎ ‎szczędzi‎ ‎sposobu, Ciągnie‎ ‎kobyłę‎ ‎z‎ ‎szlachcicem‎ ‎do‎ ‎żłobu; Podał‎ ‎mu‎ ‎rękę,‎ ‎przytrzymał‎ ‎strzemiona, Pan‎ ‎Piotr‎ ‎przez‎ ‎wdzięczność‎ ‎wziął‎ ‎Moszka ramiona, Byłby‎ ‎go‎ ‎może‎ ‎z‎ ‎duszy‎ ‎pocałował; Ale‎ ‎się‎ ‎spostrzegł,‎ ‎i‎ ‎honor‎ ‎szanował

[madohora]

Żydek‎ ‎z‎ ‎radości,‎ ‎nie‎ ‎wie‎ ‎gdzie‎ ‎mu‎ ‎głowa, Zdejmuje‎ ‎sakwy,‎ ‎do‎ ‎komory‎ ‎chowa, Głaszcze‎ ‎kobyłę,‎ ‎połami‎ ‎wyciera, Pyta,‎ ‎zkąd‎ ‎wyrwał‎ ‎takiego‎ ‎ogiera. Śmieszy‎ ‎szlachcica‎ ‎takowa‎ ‎omyłka, Daje‎ ‎mu‎ ‎poznać,‎ ‎że‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎kobyłka, Tak‎ ‎się‎ ‎toczyło‎ ‎pierwsze‎ ‎powitanie Aż‎ ‎szlachcic‎ ‎wspomniał‎ ‎o‎ ‎wodzie‎ ‎i‎ ‎sianie. 4‎. Ledwie‎ ‎to‎ ‎słowo,‎ ‎z‎ ‎ust‎ ‎mu‎ ‎się‎ ‎wywinie, Oho!‎ ‎już‎ ‎żydek‎ ‎w‎ ‎górze‎ ‎na‎ ‎drabinie. Już‎ ‎kur,‎ ‎indyków‎ ‎spłoszona‎ ‎gromada, Z‎ ‎bantów‎ ‎zlatuje,‎ ‎na‎ ‎szlachcica‎ ‎siada. Uciekł‎ ‎napaści,‎ ‎wyniósł‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎podwórze, Szuka‎ ‎manatków‎ ‎po‎ ‎borsuczej‎ ‎skórze.‎ ‎— Siedzi‎ ‎na‎ ‎przyzbie,‎ ‎bez‎ ‎kurty,‎ ‎rozzuty, Dobył‎ ‎słoniny‎ ‎smaruje‎ ‎buty. 5‎. Moszko‎ ‎chce‎ ‎pomódz,‎ ‎ale‎ ‎gdy‎ ‎się‎ ‎zbliża Na‎ ‎bok‎ ‎odskoczył,‎ ‎jakby‎ ‎pies‎ ‎od‎ ‎jeża. Zaśmiał‎ ‎się‎ ‎szlachcic‎ ‎i‎ ‎uwagę‎ ‎czyni; ,,Jak‎ ‎wiele‎ ‎człowiek‎ ‎ma‎ ‎dziękować‎ ‎świni, ,,Ona‎ ‎jak‎ ‎matka,‎ ‎karmi‎ ‎go‎ ‎i‎ ‎czyści; ,‎ ‎,Choć‎ ‎sama‎ ‎zwykle‎ ‎leży‎ ‎pośród‎ ‎gnojów, „Szczeć‎ ‎swą‎ ‎poseła‎ ‎do‎ ‎pańskich‎ ‎pokojów.

[madohora]

. „Wszakże‎ ‎to‎ ‎rzeczą‎ ‎bardzo‎ ‎oczywistą, ,,Bez‎ ‎tych‎ ‎zwierzątek‎ ‎nie‎ ‎byłoby‎ ‎czysto‎ ‎— ,,Ale,‎ ‎bodajże!‎ ‎co‎ ‎też‎ ‎jato‎ ‎robię, „Mówię‎ ‎o‎ ‎świnkach‎ ‎nie‎ ‎pomnąc‎ ‎o‎ ‎sobie. „Mocnom‎ ‎się‎ ‎spruszył,‎ ‎jadąc‎ ‎tutaj‎ ‎truchty, Jestem‎ ‎podobny‎ ‎do‎ ‎dworskiego‎ ‎kuchty. „Proszę‎ ‎ci‎ ‎Moszku,‎ ‎bo‎ ‎to‎ ‎dzień‎ ‎świąteczny, ,/Każno‎ ‎tu‎ ‎przynieść,‎ ‎proszę,‎ ‎jakeś‎ ‎grzeczny. 7‎. Tu‎ ‎Moszko‎ ‎skoczył,‎ ‎zniknął‎ ‎przed‎ ‎oczyma, I‎ ‎już‎ ‎jest‎ ‎znowu,‎ ‎flachę‎ ‎wódki‎ ‎trzyma. „Nie,‎ ‎nie,‎ ‎Mosieóku,‎ ‎nie‎ ‎o‎ ‎tem‎ ‎mówiłem, ,,Jeszcze‎ ‎za‎ ‎rano,‎ ‎jeszcze‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎myłem; „Nie‎ ‎długo‎ ‎potrwa,‎ ‎a‎ ‎będę‎ ‎gotowy, „Wódka‎ ‎przed‎ ‎myciem‎ ‎sprawia‎ ‎ból‎ ‎głowy, „Wszystko‎ ‎ja‎ ‎robię‎ ‎ale‎ ‎o‎ ‎swym‎ ‎czasie, „Wnet‎ ‎się‎ ‎uporam,‎ ‎postaw‎ ‎na‎ ‎szynkwasie. 8‎. Niesie‎ ‎mu‎ ‎Sura‎ ‎misę‎ ‎pełną‎ ‎wody, Zlewa‎ ‎czuprynę,‎ ‎bryzga‎ ‎na‎ ‎jagody, Jak‎ ‎sum‎ ‎po‎ ‎stawie,‎ ‎łeb‎ ‎po‎ ‎misie‎ ‎pływa, Sura‎ ‎z‎ ‎garncówki‎ ‎strumienia‎ ‎dolewa; Pan‎ ‎Piotr‎ ‎się‎ ‎kąpie‎ ‎i‎ ‎dmucha‎ ‎i‎ ‎pryska, Łeb‎ ‎coraz‎ ‎bielszy,‎ ‎a‎ ‎ciemniejsza‎ ‎miska.‎ ‎,

[madohora]

Wykręcił‎ ‎wąsy,‎ ‎otrząsł‎ ‎potop‎ ‎z‎ ‎głowy. Reszty‎ ‎dokonał‎ ‎ręcznik‎ ‎szabasowy. 9‎. Jak‎ ‎śród‎ ‎ogrodu‎ ‎pięknego‎ ‎Wołynia, Świeci‎ ‎się‎ ‎arbuz,‎ ‎tykwa‎ ‎albo‎ ‎dynia; Tak‎ ‎się‎ ‎świeciła‎ ‎zacnego‎ ‎szlachcica, Po‎ ‎tej‎ ‎kąp‎:‎eli,‎ ‎goła‎ ‎mózgownica.— Moszko‎ ‎po‎ ‎karczmie,‎ ‎patynkami‎ ‎dzwoni, Stróża‎ ‎to‎ ‎po‎ ‎to,‎ ‎to‎ ‎po‎ ‎owo‎ ‎goni, Sura‎ ‎rozstawia‎ ‎cynę‎ ‎po‎ ‎kominku, Moszkowa‎ ‎z‎ ‎pierzyn‎ ‎wyłazi‎ ‎do‎ ‎szynku. 10 Już‎ ‎szlachcic‎ ‎prosto,‎ ‎po‎ ‎śniadanie‎ ‎sumę; Łyknął‎ ‎kwaterkę,‎ ‎ale‎ ‎w‎ ‎niesmak,—splunie, I‎ ‎nim‎ ‎się‎ ‎dzwonek‎ ‎ozwie‎ ‎na‎ ‎kościele, Szuka‎ ‎do‎ ‎fajki‎ ‎zażogi‎ ‎w‎ ‎popiele. Ryfka‎ ‎pod‎ ‎piecem‎ ‎rozpościera‎ ‎nudle, Głaszcze‎ ‎bachory;‎ ‎pejsate‎ ‎jak‎ ‎pudle, A‎ ‎chcąc‎ ‎zadławić‎ ‎wrzaskliwe‎ ‎trębacze, Pcha‎ ‎im‎ ‎do‎ ‎gęby‎ ‎piątkowe‎ ‎kołacze. li. Wszczyna‎ ‎się‎ ‎odpust,‎ ‎a‎ ‎z‎ ‎nim‎ ‎hałas,‎ ‎wrzawa, Od‎ ‎pieszych,‎ ‎konnych‎ ‎powstaje‎ ‎kurzawa, Wóz‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎wozem‎ ‎toczy,‎ ‎z‎ ‎każdej‎ ‎strony, Jadą‎ ‎czubiaste‎ ‎i‎ ‎córy‎ ‎i‎ ‎żony,

[madohora]

Jadą‎ ‎proboszcze,‎ ‎pisarze,‎ ‎syndyki; Jak‎ ‎wilki‎ ‎wyją‎ ‎zgłodniałe‎ ‎kaleki,‎ ‎— Pełne‎ ‎już‎ ‎stajnie,‎ ‎pełne‎ ‎i‎ ‎gospody. Pan‎ ‎Piotr‎ ‎szedł‎ ‎na‎ ‎mszę;‎ ‎aby‎ ‎nie‎ ‎miał‎ ‎szkody. 12‎. Daje‎ ‎Moszkowi‎ ‎torbę‎ ‎i‎ ‎nahajkę, Zleca‎ ‎kobyłę,‎ ‎w‎ ‎kieszeń‎ ‎chowa‎ ‎fajkę.— Po‎ ‎drodze‎ ‎wita‎ ‎panów‎ ‎Braci‎ ‎dużo, Każdemu‎ ‎pokłon‎ ‎dał‎ ‎czapką‎ ‎papużą. Ścisnął‎ ‎go‎ ‎Jakób,‎ ‎ścisnął‎ ‎Jędrzej‎ ‎społem, Niechcący‎ ‎w‎ ‎czoło,‎ ‎uderzyli‎ ‎czołem; Miło‎ ‎im‎ ‎przecież,‎ ‎nie‎ ‎pomnąc‎ ‎na‎ ‎bole, Zasiedli‎ ‎ławki‎ ‎z‎ ‎guzami‎ ‎na‎ ‎czole,‎ ‎— 13‎. Nim‎ ‎jeszcze‎ ‎suma‎ ‎wyszła‎ ‎za‎ ‎wotywą, Już‎ ‎się‎ ‎im‎ ‎jakoś‎ ‎jęło‎ ‎robić‎ ‎ckliwo. Jeden‎ ‎drugiemu‎ ‎poszepnął‎ ‎do‎ ‎ucha: ,,Niewiem,‎ ‎czym‎ ‎słaby,‎ ‎czyto‎ ‎moja‎ ‎skrucha, „Alem‎ ‎tak‎ ‎nudny,‎ ‎niedyspozyt‎ ‎cały, ,‎ ‎Że‎ ‎mię‎ ‎kminkowe‎ ‎zapachy‎ ‎owiały; ,,Nie‎ ‎chcąc‎ ‎jednakże‎ ‎dać‎ ‎złego‎ ‎przykładu, „Wypada‎ ‎czekać‎ ‎pobożnie‎ ‎obiadu.‎14 14‎. Nakoniec‎ ‎przyszła‎ ‎chwila‎ ‎pożądana, Szlachta‎ ‎u‎ ‎Moszka‎ ‎za‎ ‎stołem‎ ‎zebrana,

[madohora]

Spełniwszy‎ ‎wszelkie‎ ‎obowiązki, Bierze‎ ‎się‎ ‎skwapnie‎ ‎do‎ ‎smacznej‎ ‎przekąski. Trzykroć‎ ‎koleją‎ ‎poszedł‎ ‎już‎ ‎kieliszek, Trzykroć‎ ‎się‎ ‎wrócił‎ ‎nie‎ ‎rozgrzawszy‎ ‎kiszek, Takie‎ ‎od‎ ‎postu‎ ‎było‎ ‎zaziębienie! Moszko,‎ ‎jak‎ ‎doktor,‎ ‎radzi‎ ‎powtórzenie. 15‎. Piotr,‎ ‎co‎ ‎go‎ ‎rodził,‎ ‎pra-pra-wnuk‎ ‎Piasta. Nie‎ ‎chciał‎ ‎już‎ ‎więcej‎ ‎i‎ ‎zawołał‎ ‎basta! Moszko‎ ‎się‎ ‎skłonił,‎ ‎pomusnął‎ ‎po‎ ‎brodzie, Nie‎ ‎wierzył‎ ‎temu‎ ‎i‎ ‎stanął‎ ‎w‎ ‎odwodzie. Idą‎ ‎z‎ ‎torb‎ ‎różne,‎ ‎wyborne‎ ‎przysmaki, Idą‎ ‎wędzonki,‎ ‎kiełbasy,‎ ‎prosiaki; Lecz‎ ‎któż‎ ‎się‎ ‎swego‎ ‎może‎ ‎ustrzedz‎ ‎losu! Jeden‎ ‎ze‎ ‎szlachty‎ ‎miał‎ ‎jaszczyk‎ ‎bigosu. 16‎. Ta‎ ‎rzecz‎ ‎choć‎ ‎smaczna,‎ ‎jest‎ ‎bardzo‎ ‎niestra wna; Bigos‎ ‎bez‎ ‎wódki,‎ ‎to‎ ‎choroba‎ ‎jawna. Nie‎ ‎dawno‎ ‎Paweł‎ ‎co‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎pole‎ ‎kwapił, Podjadł‎ ‎bigosu,‎ ‎wódki‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎napił, Takiej‎ ‎żołądka‎ ‎dostąpił‎ ‎zgryzoty, Że‎ ‎mu‎ ‎rumianku‎ ‎dawano‎ ‎na‎ ‎poty. Pan‎ ‎Piotr,‎ ‎co‎ ‎z‎ ‎rodu‎ ‎miał‎ ‎wstręt‎ ‎do‎ ‎ru mianku, Zawołał;‎ ‎„Moszku!‎ ‎pójdźno‎ ‎tu‎ ‎kochanku.‎

[madohora]

Przyskoczył,‎ ‎nalał,‎ ‎nizkó‎ ‎się‎ ‎ukłonił, Trzema‎ ‎kieliszki‎ ‎niestrawność‎ ‎odgonil, Każdemu‎ ‎lepiej—każdy‎ ‎się‎ ‎rozcieszył, Zaczął‎ ‎żartować,‎ ‎dykteryjką‎ ‎śmieszył, Czasem‎ ‎i‎ ‎świsnął,‎ ‎zaśpiewał‎ ‎pod‎ ‎nosem. Czasem‎ ‎zapłakał‎ ‎nad‎ ‎ojczyzny‎ ‎losem; Różne‎ ‎uczucia‎ ‎szły‎ ‎tam‎ ‎na‎ ‎przemiany, Miło‎ ‎wspomnieniem‎ ‎goić‎ ‎życia‎ ‎rany. 18‎. Wreszcie‎ ‎przychodzi‎ ‎do‎ ‎odjazdu‎ ‎pora, Bo‎ ‎temu‎ ‎córka,‎ ‎temu‎ ‎żona‎ ‎chora. Już‎ ‎jaki‎ ‎taki‎ ‎szkapinę‎ ‎kulbaczył‎ ‎— Aż‎ ‎Moszko‎ ‎wszystkich‎ ‎na‎ ‎wędkę‎ ‎zackaczył. Wyszedł‎ ‎z‎ ‎piwnicy‎ ‎jak‎ ‎Apollo‎ ‎z‎ ‎lirą!.. Może‎ ‎kto‎ ‎powie‎ ‎że‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎satyrą? Ze‎ ‎złośnej‎ ‎baśni,‎ ‎chcę‎ ‎zostać‎ ‎autorem? Wyszedł‎ ‎powiadam‎ ‎—‎ ‎z‎ ‎potężnym‎ ‎gąsiorem. 19‎. Co‎ ‎to‎ ‎ma‎ ‎znaczyć,‎ ‎szlachta‎ ‎patrzy‎ ‎z‎ ‎oka, Leje‎ ‎się‎ ‎rubin‎ ‎w‎ ‎szklanice‎ ‎z‎ ‎wysoka, Pieni‎ ‎się,‎ ‎szumi,‎ ‎wyrzuca‎ ‎iskierki!‎ ‎— Rzecz‎ ‎bardzo‎ ‎rzadka,‎ ‎w‎ ‎szklance‎ ‎fajerwerki, Piotr‎ ‎ledwie‎ ‎wąchnął,‎ ‎krzyknął‎ ‎do‎ ‎ataku: „Bracia!‎ ‎na‎ ‎honor,‎ ‎odor‎ ‎dereniaku!“ *‎ ‎.

[madohora]

Powąchać‎ ‎wszyscy‎ ‎rzucili‎ ‎się‎ ‎społem I‎ ‎przy‎ ‎gąsiorze‎ ‎usiedli‎ ‎za‎ ‎stołem. 20‎. „Przedziwny!‎ ‎smaczny!“‎ ‎każdy‎ ‎łyka,‎ ‎cmo „Zkąd‎ ‎on‎ ‎go‎ ‎wyrwał?‎ ‎słodki‎ ‎jak‎ ‎patoka‎ ‎i’ ”‎ ‎,‎mi‎ ‎t0‎ ‎llkwor!‎ ‎n‎'‎e‎ ‎żal‎ ‎dać‎ ‎mu‎ ‎gęby! Moszko,‎ ‎pokusa,‎ ‎kole‎ ‎słomką‎ ‎zęby, Potrząsa‎ ‎bródką,‎ ‎śmieje‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎żonki, Ona‎ ‎mu‎ ‎mruga,‎ ‎żwawo‎ ‎ciągną‎ ‎bąki! Jedna‎ ‎po‎ ‎drugiej‎ ‎próżni‎ ‎się‎ ‎szklanica, iskrzą‎ ‎się‎ ‎oczy‎ ‎i‎ ‎rumienią‎ ‎lica. 21‎. Nie‎ ‎ma‎ ‎godziny,‎ ‎pękły‎ ‎dwa‎ ‎gąsiory, Żaden‎ ‎me‎ ‎słyszał‎ ‎dzwonów‎ ‎na‎ ‎nieszpory „‎ ‎anie‎ ‎J‎a‎kobie!‘‘‎ ‎Piotr‎ ‎powstawszy‎ ‎rzecze „ołodkim‎ ‎strumieniem,‎ ‎niech‎ ‎Ci‎ ‎wszystko ttt‎ ‎•‎ ‎i‎ ‎ciecze Wziął‎ ‎go‎ ‎za‎ ‎uszy‎ ‎Jakób‎ ‎w‎ ‎garście‎ ‎obie, „lakiej‎ ‎słodyczy‎ ‎wzajemnie‎ ‎i‎ ‎tobie! „Nasze‎ ‎życzenia!“‎ ‎tu‎ ‎wszyscy‎ ‎powstali Kazem‎ ‎wypili‎ ‎i‎ ‎razem‎ ‎nalali! 22‎. Nie‎ ‎ma‎ ‎ratunku,‎ ‎kurzą‎ ‎się‎ ‎czupryny, eden‎ ‎jest‎ ‎indor,‎ ‎drugi‎ ‎kogut‎ ‎z‎ ‎miny!

[madohora]

Moszbo‎ ‎zważywszy‎ ‎źe‎ ‎szlachta‎ ‎wykrzyka, Kiwnął‎ ‎jarmulką,‎ ‎już‎ ‎rznie‎ ‎i‎ ‎muzyka. Stoją‎ ‎szlachciurki,‎ ‎jak‎ ‎gdyby‎ ‎bociany, Zdziwił‎ ‎ich‎ ‎akkord,‎ ‎tak‎ ‎niespodziewany. Już‎ ‎jeden‎ ‎drygnął‎ ‎i‎ ‎drugi‎ ‎się‎ ‎rusza: Jak‎ ‎tu‎ ‎w‎ ‎tan‎ ‎nie‎ ‎pójść,‎ ‎gdy‎ ‎tną‎ ‎Tadeusza. 23‎. Poszli!‎ ‎statecznie,‎ ‎skromnie‎ ‎i‎ ‎wspaniale, Jeden‎ ‎przy‎ ‎drugim‎ ‎stanął‎ ‎przy‎ ‎cymbale, Odśpiewał‎ ‎swoje‎ ‎i‎ ‎dalej‎ ‎popłynął; Pen‎ ‎klasnął‎ ‎w‎ ‎ołonie,‎ ‎ten‎ ‎poły‎ ‎podwinął, Tamten‎ ‎jak‎ ‎gdyby‎ ‎na‎ ‎damy‎ ‎przyjęcie, Złożył‎ ‎się‎ ‎miło,‎ ‎wykręcił‎ ‎na‎ ‎pięcie, Nie‎ ‎długo‎ ‎trwały‎ ‎te‎ ‎słodkie‎ ‎wspominki, Sura‎ ‎z‎ ‎Mosz‎ ‎ko‎ ‎w‎ ‎ą‎ ‎klepały‎ ‎w‎ ‎patynki.‎ 24‎. Zaświecił‎ ‎księżyc,‎ ‎zabłysły‎ ‎gwiazdy „Panowie‎ ‎Bracia!‎ ‎pono‎ ‎czas‎ ‎do‎ ‎jazdy, Zawołał‎ ‎Jakób,‎ ‎i‎ ‎potoczył‎ ‎młynka, Padł‎ ‎i‎ ‎Moszkowi‎ ‎porwał‎ ‎z‎ ‎sobą‎ ‎synka! Chciał‎ ‎Stefan‎ ‎zabiedz,‎ ‎jeszcze‎ ‎gorzej‎ ‎zrobił ,Bo‎ ‎się‎ ‎pośliznął‎ ‎i‎ ‎Mojźejszka‎ ‎dobił! Szczęście‎ ‎źe‎ ‎Sura‎ ‎polała‎ ‎ich‎ ‎z‎ ‎góry, Bacbur‎ ‎się‎ ‎zerwał,‎ ‎uciekł‎ ‎do‎ ‎komory. 25‎. Leżą‎ ‎dwa‎ ‎trupy‎ ‎—‎ ‎przy‎ ‎skonaniu‎ ‎reszta, Jędrzej‎ ‎klnie‎ ‎pijanych,‎ ‎brzydki‎ ‎nałóg‎ ‎beszta,

[madohora]

Wziął‎ ‎się‎ ‎pod‎ ‎boki,‎ ‎posunął‎ ‎do‎ ‎progu, Śród‎ ‎stajni‎ ‎grzmotnął,‎ ‎oddał‎ ‎duszę‎ ‎Bogu; „Jedźmy‎ ‎już!‎ ‎jedźmy!“‎ ‎bełknął‎ ‎Filip‎ ‎z‎ ‎kąta, Bierze‎ ‎za‎ ‎czapkę,‎ ‎lecz‎ ‎nogami‎ ‎pląta, Biega‎ ‎z‎ ‎nim‎ ‎izba,‎ ‎i‎ ‎szynk‎ ‎was‎ ‎pospołu, Woła‎ ‎o‎ ‎pomoc,‎ ‎uchwycił‎ ‎się‎ ‎stołu. 26‎. Co‎ ‎było‎ ‎żydów,‎ ‎trzymają‎ ‎Samsona, Ale‎ ‎bochater‎ ‎nie‎ ‎tak‎ ‎łatwo‎ ‎konał‎ ‎. Zaraz‎ ‎to‎ ‎poznać,‎ ‎kto‎ ‎był‎ ‎twardą‎ ‎głową, Legł‎ ‎z‎ ‎Ryfką,‎ ‎Surą,‎ ‎nakrył‎ ‎się‎ ‎Moszkową, Sam‎ ‎Moszkó‎ ‎nawet‎ ‎nie‎ ‎ubieżał‎ ‎szwanku, Osmolił‎ ‎pejsy‎ ‎w‎ ‎płonącym‎ ‎kaganku. O‎ ‎dereniaku!‎ ‎ileż‎ ‎z‎ ‎ciebie‎ ‎biedy, Szlachtęś‎ ‎poniżył,‎ ‎poprzestraszał‎ ‎żydy. 27‎; Tylko‎ ‎Piotr‎ ‎jeden,‎ ‎jakby‎ ‎Rhodus‎ ‎stoi, Patrzy‎ ‎jak‎ ‎Pry‎ ‎am‎ ‎na‎ ‎zburzenie‎ ‎Troi.‎ ‎. „Tak‎ ‎bywa“‎ ‎rzecze‎ ‎„kto‎ ‎pija‎ ‎nad‎ ‎siły“ Idzie‎ ‎i‎ ‎maca‎ ‎po‎ ‎stajni‎ ‎kobyły Znalazł‎ ‎i‎ ‎wywiódł.‎ ‎Moszko‎ ‎zamknął‎ ‎wrota, Czy‎ ‎szlachcic‎ ‎wsiędzie,‎ ‎nie‎ ‎pyta‎ ‎niecnota. Piotra‎ ‎wiatr‎ ‎studzi,‎ ‎a‎ ‎księżyc‎ ‎prowadzi, W‎ ‎szystko‎ ‎to‎ ‎dobrze,‎ ‎lecz‎ ‎czy‎ ‎na‎ ‎koń‎ ‎wsadzi?

[madohora]

Idzie‎ ‎piechota,‎ ‎a‎ ‎że‎ ‎cicho‎ ‎było, Zaczął‎ ‎dla‎ ‎nudów‎ ‎rozmawiać‎ ‎z‎ ‎kobyłą; Pytał,‎ ‎czy‎ ‎piła,‎ ‎jak‎ ‎jej‎ ‎napój‎ ‎służył, Czy‎ ‎wie,‎ ‎co‎ ‎stracił,‎ ‎jeszcze‎ ‎się‎ ‎zadłużył-‎ ‎• W‎ ‎tym‎ ‎dyałcgu‎ ‎uszedłszy‎ ‎ćwierć‎ ‎mili, Prosi‎ ‎kobyłę,‎ ‎czy‎ ‎mu‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎schyli: „Widzisz‎ ‎kochanko,‎ ‎żem‎ ‎troszeczkę‎ ‎chory, „Zadługo‎ ‎trwały‎ ‎dzisiejsze‎ ‎nieszpory.‎14 29‎. Stanął‎ ‎i‎ ‎wsiada,‎ ‎ale‎ ‎bieda‎ ‎nowa: Nie‎ ‎może‎ ‎poznać‎ ‎gdzie‎ ‎ogon,‎ ‎gdzie‎ ‎głowa! „Tfu!‎ ‎czym‎ ‎się‎ ‎upił,‎ ‎czy‎ ‎mi‎ ‎się‎ ‎przywidzą, „Przecie‎ ‎mam‎ ‎oczy,‎ ‎w‎ ‎lesie‎ ‎znajdę‎ ‎rydza, „A‎ ‎tu‎ ‎w‎ ‎tak‎ ‎brzydkim‎ ‎jestem‎ ‎ambarasie! „To‎ ‎majak‎ ‎biesa!—precz‎ ‎odemnie!—zasię!“ Zrobił‎ ‎krzyż‎ ‎święty,‎ ‎odmówił‎ ‎paciorek, Macnął‎ ‎szczęśliwie,‎ ‎znalazł‎ ‎z‎ ‎plewą‎ ‎worek. 30‎. Wstąpił‎ ‎duch‎ ‎w‎ ‎niego,‎ ‎lecz‎ ‎znowu‎ ‎się‎ ‎biedzi, Worek‎ ‎namacał,‎ ‎kobyły‎ ‎nie‎ ‎widzi! Przysiadł‎ ‎ku‎ ‎ziemi‎ ‎i‎ ‎patrzy‎ ‎ukośnie Aż‎ ‎tu‎ ‎kobyła,‎ ‎jak‎ ‎na‎ ‎drożdżach‎ ‎rośnie! Skoczył‎ ‎i‎ ‎krzyknął:‎ ‎„Pomóż‎ ‎Panie‎ ‎Boże!‎14 Upadł‎ ‎i‎ ‎westchnął.‎ ‎Sam‎ ‎jeden‎ ‎uie‎ ‎może.

[madohora]

,,SzlJiahcic‎ ‎podlaski‎ ‎nie‎ ‎lekki‎ ‎jak‎ ‎piórko, ,,Przeklęły‎ ‎żydzie!‎ ‎o‎ ‎Moszku‎ ‎z‎ ‎jarmułką!
Leży‎ ‎jak‎ ‎długi,‎ ‎nieda‎ ‎sobie‎ ‎rady; Śmieją‎ ‎się‎ ‎gwiazdy,‎ ‎śmieje‎ ‎księżyc‎ ‎blady, Tak‎ ‎się‎ ‎przynajmniej‎ ‎Piotrowi‎ ‎wydaje, Uczuł‎ ‎wstyd‎ ‎w‎ ‎sobie,‎ ‎wielkim‎ ‎cudem‎ ‎wstaje. Wstaje‎ ‎i‎ ‎mocno‎ ‎trzyma‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎nogach, Spojrzał‎ ‎po‎ ‎sobie,‎ ‎poznał‎ ‎po‎ ‎wyłogach, Że‎ ‎to‎ ‎Piotr‎ ‎szlachcic,‎ ‎ten‎ ‎sam‎ ‎a‎ ‎nie‎ ‎inny, Choć‎ ‎nie‎ ‎miał‎ ‎czapki,‎ ‎dał‎ ‎mu‎ ‎ukłon‎ ‎winny. 32‎. Lepiej‎ ‎mu‎ ‎troszkę,—duma‎ ‎pokryjomu, Jak‎ ‎Piotra‎ ‎zawieźć‎ ‎bez‎ ‎szwanku‎ ‎do‎ ‎domu: „Trzeba‎ ‎mieć‎ ‎troskę‎ ‎o‎ ‎takim‎ ‎pijaku—• „A‎ ‎jam‎ ‎mu‎ ‎mówił—nie‎ ‎pij‎ ‎dereniaku‎ ‎— „Cóż‎ ‎gdy‎ ‎nie‎ ‎słucha,‎ ‎nad‎ ‎miarę‎ ‎dolewa, „A‎ ‎teraz‎ ‎oto—chwieje‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎kiwa‎ ‎— „Fe,‎ ‎Penie‎ ‎Piotrze!‎ ‎w‎ ‎domu‎ ‎żona‎ ‎chora „Miałeś‎ ‎z‎ ‎odpustu‎ ‎przywieźć‎ ‎jej‎ ‎doktora.“ 33 Gdy‎ ‎to‎ ‎pomyślał,‎ ‎przyszedł‎ ‎do‎ ‎pamięci! Chwycił‎ ‎za‎ ‎grzywę,‎ ‎zebrał‎ ‎w‎ ‎górę‎ ‎chęci, Zebrał‎ ‎zarazem‎ ‎wszelką‎ ‎w‎ ‎kupę‎ ‎siłę,‎ ‎— Znowu‎ ‎na‎ ‎ziemi!‎ ‎—przeskoczył‎ ‎kobyłę!

[madohora]

„Dosyć‎ ‎już‎ ‎tego!“‎ ‎wyrzekł‎ ‎i‎ ‎zapłakał, „Ko‎ ‎oś‎ ‎mię‎ ‎zczarował,‎ ‎aadaremniem‎ ‎skakał! „Nie‎ ‎co‎ ‎robić,‎ ‎trzeba‎ ‎czekać‎ ‎rana; „Zacna‎ ‎kobyłko,‎ ‎pilnuj‎ ‎swego‎ ‎pana,“ 34‎. Usnął‎ ‎i‎ ‎sapi,‎ ‎jakby‎ ‎miech‎ ‎w‎ ‎organie, Na‎ ‎szczęście‎ ‎jego,‎ ‎nadchodzą‎ ‎cyganie, Ci‎ ‎sami,‎ ‎którzy‎ ‎wygrywali‎ ‎tany; Widząc‎ ‎że‎ ‎leży,‎ ‎najsłodziej‎ ‎zalany, Chrapi‎ ‎za‎ ‎czterech‎ ‎nie‎ ‎prędko‎ ‎się‎ ‎zbudzi, Czynią‎ ‎powinność‎ ‎miłosiernych‎ ‎ludzi; Równie‎ ‎kobyłka‎ ‎nie‎ ‎uszła‎ ‎uczucia, Nie‎ ‎miała‎ ‎podków,‎ ‎poszła‎ ‎do‎ ‎podkucia. 35‎. Słońce‎ ‎wysoko,‎ ‎a‎ ‎Wojciech‎ ‎przy‎ ‎szopie, Śpiewa‎ ‎różaniec,‎ ‎rozcięła‎ ‎konopie, Sąsiad‎ ‎to‎ ‎Piotra,‎ ‎pomocy‎ ‎w‎ ‎potrzebie, Szlachcic‎ ‎poczciwy,‎ ‎nie‎ ‎żyje‎ ‎dla‎ ‎siebie,‎ ‎—‎ ‎, Spojrzał‎ ‎z‎ ‎nienacka,—stanął‎ ‎jak‎ ‎zaklęty, Snop‎ ‎mu‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎wypadł,‎ ‎„o‎ ‎mój‎ ‎Jacku‎ ‎święty!“ Wrzasnął‎ ‎i‎ ‎skoczył,‎ ‎jakby‎ ‎ujrzał‎ ‎ducha! 36‎. Jakaś‎ ‎figura,‎ ‎po‎ ‎rzymsku‎ ‎ubrana, W‎ ‎kusej‎ ‎koszuli,‎ ‎ledwie‎ ‎po‎ ‎kolana, Jakby‎ ‎ów‎ ‎upiór‎ ‎w‎ ‎grobowej‎ ‎salopie,

[madohora]

Przez‎ ‎płot‎ ‎skoczyła‎ ‎i‎ ‎siąkła‎ ‎w‎ ‎Konopie! Poszedł‎ ‎pan‎ ‎Wojciech‎ ‎w‎ ‎swe‎ ‎siły‎ ‎ufając‎ ‎— Patrzy‎ ‎ciekawie—coś‎ ‎siedzi‎ ‎jak‎ ‎zając, Podchodzi‎ ‎bliżej—obie‎ ‎oczy‎ ‎potrze: „Cóż‎ ‎ja‎ ‎to‎ ‎widzę?‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎z‎ ‎tobą‎ ‎Piotrze!" 37‎. „Ty?‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎komeżce?‎ ‎jakby‎ ‎do‎ ‎kąpieli? „Gdzież‎ ‎kurta,‎ ‎źupan?"‎ ‎Wszystko‎ ‎diabli wzięli. „Widzisz,‎ ‎jakiegom‎ ‎dostąpił‎ ‎odpustu‎ ‎— „O‎ ‎szczęście‎ ‎ludzkie—płot‎ ‎z‎ ‎suchego‎ ‎chróstu! „Wszystko‎ ‎ci‎ ‎powiem,‎ ‎zostaniesz‎ ‎przejętym, „Lecz‎ ‎się‎ ‎wprzód‎ ‎zlituj‎ ‎nad‎ ‎tureckim‎ ‎świętym! Zwinął‎ ‎się‎ ‎Wojciech‎ ‎—ubiorem‎ ‎zaszczyca, Z‎ ‎rzymskiej‎ ‎figury,‎ ‎wystroił‎ ‎szlachcica. 38‎. Ledwie‎ ‎z‎ ‎południa,‎ ‎a‎ ‎już‎ ‎wieść‎ ‎w‎ ‎galopie, Ze‎ ‎djabli‎ ‎Piotra‎ ‎rzucili‎ ‎w‎ ‎konopie, Że‎ ‎do‎ ‎północy‎ ‎w‎ ‎końskiej‎ ‎pozyturze, Musiał‎ ‎na‎ ‎łysej‎ ‎harcować‎ ‎im‎ ‎górze, Że‎ ‎się‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎smole‎ ‎miał‎ ‎skąpać‎ ‎po‎ ‎uszy, Ale‎ ‎kur‎ ‎zapiał—i‎ ‎został‎ ‎przy‎ ‎duszy. Takie‎ ‎szły‎ ‎baśnie‎ ‎lub‎ ‎w‎ ‎podobnym‎ ‎smaku Piotr‎ ‎je‎ ‎potwierdzał—nie‎ ‎tknął‎ ‎deremaku.

[madohora]

[madohora]

Nauka o odpustach łączy się z tajemnicą Bożego Miłosierdzia. W sakramencie pojednania grzesznik otrzymuje przebaczenie wyznanych grzechów, za które szczerze żałuje. Dzięki temu może on osiągnąć wieczne zbawienie.
Uzyskane przebaczenie nie uwalnia jednak od kar doczesnych (czasowych), które spotykają nas za życia lub po śmierci w czyśćcu. Uwolnieniu od tych kar służy właśnie obfity skarbiec odpustów Kościoła.

[madohora]

Odpust jest to darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy odpuszczone już co do winy.

Rozróżnia się odpusty cząstkowe i zupełne (zależnie od tego, w jakim stopniu uwalniają nas od kary doczesnej). Odpusty te może zyskiwać każdy ochrzczony po spełnieniu odpowiednich warunków dla siebie lub ofiarowywać je za zmarłych.

[madohora]

Warunki uzyskania odpustu zupełnego:
Brak jakiegokolwiek przywiązania do grzechu, nawet powszedniego (jeżeli jest brak całkowitej dyspozycji - zyskuje się odpust cząstkowy)
Stan łaski uświęcającej (brak nieodpuszczonego grzechu ciężkiego) lub spowiedź sakramentalna
Przyjęcie Komunii świętej
Odmówienie modlitwy (np. "Ojcze nasz" i "Zdrowaś Mario") w intencjach Ojca Świętego (nie chodzi o modlitwę w intencji samego papieża, choć i ta modlitwa jest bardzo cenna; modlitwa związana z odpustem ma być skierowana w intencji tych spraw, za które modli się każdego dnia papież. Intencje te są często ogłaszane, m.in. na naszych stronach z kalendarzem na dany miesiąc)
Wykonanie czynności związanej z odpustem

[madohora]

Ewentualna spowiedź, Komunia święta i modlitwa w intencjach Ojca Świętego mogą być wypełnione w ciągu kilku dni przed lub po wypełnieniu czynności, z którą związany jest odpust; między tymi elementami musi jednak istnieć związek.

[madohora]

Po jednej spowiedzi można uzyskać wiele odpustów zupełnych, natomiast po jednej Komunii świętej i jednej modlitwie w intencjach papieża - tylko jeden odpust zupełny.

[madohora]

Kościół zachęca do ofiarowania odpustów za zmarłych (niekoniecznie muszą być to osoby nam znane, nie musimy wymieniać konkretnego imienia - wystarczy ofiarować odpust w intencji osoby zmarłej, która tego odpustu potrzebuje).

[madohora]

Odpustów (zarówno cząstkowych, jak i zupełnych) nie można ofiarowywać za innych żywych.

[madohora]

Wybrane praktyki związane z uzyskaniem odpustu zupełnego:

Adoracja Najświętszego Sakramentu przez co najmniej pół godziny (jeśli jest krótsza - odpust cząstkowy);

[madohora]

Nawiedzenie jednej z czterech rzymskich bazylik patriarchalnych (św. Piotra, św. Pawła za Murami, Matki Bożej Większej lub św. Jana na Lateranie) i odmówienie w niej Ojcze nasz i Wierzę:
w święto tytułu tej bazyliki,
w jakiekolwiek święto nakazane (np. we Wniebowzięcie NMP),
raz w roku w innym dniu wybranym przez wiernego;

[madohora]

Przyjęcie błogosławieństwa udzielanego przez Papieża Urbi et Orbi (Miastu i Światu) - choćby tylko przez radio lub telewizję;

[madohora]

Adoracja i ucałowanie Krzyża w trakcie liturgii Męki Pańskiej w Wielki Piątek;

[madohora]

Odmówienie modlitwy Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu po Komunii świętej przed obrazem Jezusa Chrystusa w każdy piątek Wielkiego Postu oraz w Wielki Piątek (w pozostałe dni - odpust cząstkowy);

[madohora]

Uczestnictwo w uroczystym zakończeniu Kongresu Eucharystycznego;

[madohora]

Uczestnictwo w rekolekcjach trwających przynajmniej trzy dni;

[madohora]

Publiczne odmówienie aktu wynagrodzenia Sercu Jezusowemu O Jezu Najsłodszy, któremu za miłość bez granic w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa (w inne dni - odpust cząstkowy);

[madohora]

Publiczne odmówienie aktu poświęcenia rodzaju ludzkiego Chrystusowi Królowi O Jezu najsłodszy, Odkupicielu rodzaju ludzkiego w uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata (w inne dni - odpust cząstkowy);

[madohora]

Posługiwanie się przedmiotami pobożności (krucyfiksem, krzyżem, różańcem, szkaplerzem, medalikiem), o ile zostały pobłogosławione przez Papieża (ewentualnie - przez biskupa), po odmówieniu jakiejkolwiek formuły wyznania wiary w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła 29 czerwca; jeśli przedmioty były pobłogosławione przez kapłana lub diakona - odpust cząstkowy;

[madohora]

Przyjęcie Pierwszej Komunii świętej lub pobożne uczestnictwo w takiej uroczystości;

[madohora]

Sprawowanie i uczestnictwo we Mszy świętej prymicyjnej;

[madohora]

Sprawowanie i uczestnictwo we Mszy świętej z okazji 25-, 50- i 60-lecia kapłaństwa;

[madohora]

Odmówienie w całości (i bez przerwy) przynajmniej jednej części różańca (pięciu dziesiątek) w kościele, kaplicy publicznej, w rodzinie, wspólnocie zakonnej czy pobożnym stowarzyszeniu, połączone z rozmyślaniem nad rozważanymi tajemnicami (odmówienie poza tymi miejscami lub wspólnotami - odpust cząstkowy);

[madohora]

Czytanie Pisma Świętego z czciš należnš Słowu Bożemu i na sposób lektury duchowej przynajmniej przez pół godziny z tekstu zatwierdzonego przez władzę kościelną. Kto nie może czytać osobiście, wystarczy, gdy słucha czytającego nawet przez środki audiowizualne.

[madohora]

Jednorazowe nawiedzenie kościoła, w którym trwa Synod diecezjalny;

[madohora]

Pobożne odmówienie (śpiew) modlitwy Przed tak wielkim Sakramentem podczas liturgii Wieczerzy Pańskiej po Mszy świętej (w Wielki Czwartek) oraz w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało); w innym czasie - odpust cząstkowy;

[madohora]

Publiczne odmówienie (śpiew) hymnu Ciebie Boga wysławiamy (Te Deum) jako podziękowanie za otrzymane łaski w ostatnim dniu roku (w innym czasie, nawet prywatnie - odpust cząstkowy);

[madohora]

Publiczne odmówienie (śpiew) hymnu Przyjdź Duchu Święty (Veni Creator) w Nowy Rok i w uroczystość Zesłania Ducha Świętego (w pozostałe dni, nawet prywatnie - odpust cząstkowy);

[madohora]

Odprawienie Drogi Krzyżowej po spełnieniu następujących warunków:
odprawienie przed urzędowo erygowanymi stacjami Drogi Krzyżowej (np. w kościele, na placu przykościelnym);
musi być 14 krzyżyków;
rozważanie Męki i śmierci Chrystusa (nie jest konieczne rozmyślanie o poszczególnych tajemnicach każdej stacji);
wymaga się przechodzenia od jednej stacji do drugiej (przy publicznym odprawianiu wystarczy, aby prowadzący przechodził, jeśli wszyscy wierni nie mogą tego czynić); jeśli ktoś z powodu słusznej przyczyny (np. choroby, podróży, zamknięcia kościoła itp.) nie może odprawić Drogi Krzyżowej wg podanych tutaj warunków, zyskuje odpust zupełny po przynajmniej półgodzinnym pobożnym czytaniu lub rozważaniu Męki Chrystusa

[madohora]

Nawiedzenie kościoła parafialnego w święto tytułu lub w dniu 2 sierpnia, kiedy to przypada odpust "Porcjunkuli" po odmówieniu Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

Nawiedzenie kościoła i ołtarza w dniu jego poświęcenia (dedykacji) i odmówienie Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

Nawiedzenie kościoła lub kaplicy we wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (2 listopada) i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

W dniach od 1 do 8 listopada za nawiedzenie cmentarza z równoczesną modlitwą za zmarłych - codziennie odpust zupełny, który można ofiarować wyłącznie za zmarłych (za nawiedzenie cmentarza w inne dni - odpust cząstkowy również wyłącznie za zmarłych);

[madohora]

Nawiedzenie kościoła lub kaplicy zakonników w święto ich założyciela i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

Odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych podczas liturgii Wigilii Paschalnej w Wielką Noc lub w rocznicę swojego chrztu (jeśli przy pomocy innej formuły w innym czasie - odpust cząstkowy)

[madohora]

Penitencjaria Apostolska poprzez dwa dekrety wydane w 2002 r. ustanowiła także odpusty związane z kultem Miłosierdzia Bożego:

[madohora]

Odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (sakramentalna spowiedź, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego) udziela się w granicach Polski wiernemu, który z duszą całkowicie wolną od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu pobożnie odmówi Koronkę do Miłosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu Eucharystii, publicznie wystawionego lub też przechowywanego w tabernakulum.
Jeżeli zaś ci wierni z powodu choroby (lub innej słusznej racji) nie będą mogli wyjść z domu, ale odmówią Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym, to pod zwykłymi warunkami również zyskują odpust zupełny.
W innych zaś okolicznościach odpust będzie cząstkowy.

[madohora]

Udziela się odpustu zupełnego na zwykłych warunkach (spowiedź sakramentalna, komunia eucharystyczna, modlitwa w intencjach papieskich) wiernemu, który w II Niedzielę Wielkanocną, czyli Miłosierdzia Bożego, w jakimkolwiek kościele lub kaplicy, z sercem całkowicie wolnym od wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, choćby powszedniego, weźmie udział w pobożnych praktykach spełnianych ku czci Bożego Miłosierdzia albo przynajmniej odmówi przed Najświętszym Sakramentem Eucharystii, wystawionym publicznie lub ukrytym w tabernakulum, modlitwę Ojcze nasz i Credo, dodając pobożne wezwanie do Pana Jezusa Miłosiernego (np. Jezu Miłosierny, ufam Tobie).
Udziela się odpustu cząstkowego wiernemu, który - przynajmniej z sercem skruszonym - skieruje do Pana Jezusa Miłosiernego jedno z prawnie zatwierdzonych pobożnych wezwań.

[madohora]

Ponadto marynarze, którzy wykonują swoje obowiązki na niezmierzonych obszarach mórz; niezliczeni bracia, których tragedie wojenne, wydarzenia polityczne, uciążliwe warunki naturalne i inne podobne przyczyny zmusiły do opuszczenia rodzinnej ziemi; chorzy i ich opiekunowie oraz ci wszyscy, którzy z uzasadnionej przyczyny nie mogą opuścić domów lub wykonują pilnie potrzebne zadania dla dobra społeczności, mogą uzyskać odpust zupełny w Niedzielę Miłosierdzia Bożego, jeśli wyrzekając się całkowicie jakiegokolwiek grzechu, jak to zostało powiedziane powyżej, i z zamiarem spełnienia - gdy tylko będzie to możliwe - trzech zwykłych warunków, odmówią przed świętym wizerunkiem naszego Pana Jezusa Miłosiernego modlitwę Ojcze nasz i Credo, dodając pobożne wezwanie do Pana Jezusa Miłosiernego (np. Jezu Miłosierny, ufam Tobie).
Gdyby nawet to nie było możliwe, tego samego dnia będą mogli uzyskać odpust zupełny ci, którzy duchowo zjednoczą się z wiernymi, spełniającymi w zwyczajny sposób przepisane praktyki w celu otrzymania odpustu, i ofiarują Miłosiernemu Bogu modlitwę, a wraz z nią cierpienia spowodowane chorobą i trudy swojego życia, podejmując zarazem postanowienie, że spełnią oni trzy przepisane warunki uzyskania odpustu zupełnego, gdy tylko będzie to możliwe.

[madohora]

Ponadto dla Polski zostały zatwierdzone także dwa dodatkowe odpusty zupełne:

Uczestnictwo w nabożeństwie Gorzkich Żalów jeden raz w tygodniu w okresie Wielkiego Postu w jakimkolwiek kościele na terenie Polski;
Nawiedzenie dowolnej bazyliki mniejszej w następujące dni:
w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła (29 czerwca)
w święto tytułu
w dniu 2 sierpnia (odpust "Porcjunkuli")
jeden raz w ciągu roku w dniu określonym według uznania

[madohora]

Odpusty cząstkowe: O niektórych odpustach cząstkowych wspomniano już, wymieniając odpusty zupełne.

[madohora]

Są trzy ogólne warunki uzyskania odpustu cząstkowego:

Wierny dostępuje odpustu cząstkowego, jeśli w czasie spełniania swoich obowiązków i w trudach życia wznosi myśli do Boga z pokorą i ufnością, dodając w myśli jakiś akt strzelisty, np. "Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami"
Jeśli wierny powodowany motywem wiary przyjdzie z pomocą potrzebującym współbraciom, pomagając im osobiście lub dzieląc się z nimi swoimi dobrami, uzyskuje odpust cząstkowy
Gdy wierny w intencji umartwiania się, odmówi sobie czegoś godziwego, a przyjemnego dla siebie, uzyskuje odpust cząstkowy. Warunek ten ma zachęcić wiernych do praktykowania dobrowolnych umartwień

[madohora]

Odpust cząstkowy jest związany z odmówieniem wielu znanych modlitw i można go uzyskać wielokrotnie w ciągu dnia. Niektóre z modlitw związanych z odpustem cząstkowym to: Anioł Pański (lub Regina Caeli w Okresie Wielkanocnym); Duszo Chrystusowa; Wierzę w Boga; Psalm 130 (Z głębokości); Psalm 51 (Zmiłuj się...); odmówienie Jutrzni lub Nieszporów za zmarłych; Panie, Boże wszechmogący (modlitwa z Liturgii Godzin, Jutrznia w Poniedziałek II tygodnia psałterza); modlitwa św. Bernarda (Pomnij, o Najświętsza Panno Maryjo); Wieczny odpoczynek; Witaj, Królowo, Matko Miłosierdzia; Pod Twoją obronę; Magnificat; odmówienie jednej z sześciu litanii zatwierdzonych dla całego Kościoła (do Najświętszego Imienia Jezus, do Najświętszego Serca Pana Jezusa, do Najdroższej Krwi Chrystusa Pana, Loretańskiej do NMP, do świętego Józefa lub do Wszystkich Świętych); pobożne uczynienie znaku Krzyża świętego.

[madohora]

[madohora]

Nauka o odpustach i jej praktyczne zastosowanie w Kościele ściśle łączą się ze skutkami sakramentu pokuty.

[madohora]

Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych.
Odpust jest cząstkowy albo zupełny zależnie od tego, czy od kary doczesnej należnej za grzechy uwalnia w części czy w całości

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Codex Iuris canonici auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus (pol. Kodeks prawa kanonicznego, skrót: CIC lub KPK) – podstawowy dokument ustawodawczy Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego promulgowany 25 stycznia 1983 przez Jana Pawła II konstytucją apostolską Sacrae disciplinae leges. Wszedł w życie 27 listopada 1983 r. Zastąpił pio-benedyktyński kodeks prawa kanonicznego i liczne ustawy kościelne wydane po 1917.

[madohora]

Kodeks składa się z siedmiu ksiąg, które dzielą się na tytuły, a te na rozdziały i kanony. Księgi obszerniejsze dodatkowo są podzielone na części i czasami na sekcje. Zawiera 1752 kanony.

[madohora]

Księga I. Normy ogólne (kan. 1–203)
Księga II. Lud Boży (kan. 204–746)
Księga III. Nauczycielskie zadanie Kościoła (kan. 747–833)
Księga IV. Uświęcające zadanie Kościoła (kan. 834–1253)
Księga V. Dobra doczesne Kościoła (kan. 1254–1310)
Księga VI. Sankcje w Kościele (kan. 1311–1399)
Księga VII. Procesy (kan. 1400–1752).

[madohora]

Kodeks został znowelizowany w 1998 roku przez Jana Pawła II apostolskim motu proprio Ad Tuendam Fidem (kan. 750 i 1371, n. 1), w 2009 roku przez Benedykta XVI apostolskim motu proprio Omnium in mentem (kan. 1008, 1009, 1086, 1117 i 1124), w 2015 przez Franciszka apostolskim motu prioprio Mitis Iudex Dominus Iesus (kan. 1671–1691), a także w 2016 przez tego samego papieża apostolskim motu proprio De concordia inter Codices (kan. 111, 112, 535, § 2, 868, § 1 i 3, 1108, § 3, 1109, 1111, § 1, kan. 1112, § 2, kan. 1116, § 3, kan. 1127, § 1), w 2017 apostolskim motu proprio Magnum Principium (kan. 838, § 2 i 3), w 2019 apostolskim motu proprio Communis Vita (kan. 694 i 729), w 2020 apostolskim motu proprio Authenticum charismatis (kan. 579) i w 2021 apostolskim motu proprio Spiritus Domini (kan. 230 § 1) oraz konstytucją apostolską Pascite gregem Dei (księga VI), a także w 2022 apostolskim motu proprio Competentias quasdam decernere (kan. 237 § 2, 242 § 1, 265, 604 § 3, 686 § 1, 688 § 2, 699 § 2, 700, 775 § 2, 1308 i 1310) i Recognnitum Librum VI (kan. 695 § 1). Zmiany z 2015 weszły w życie 8 grudnia 2015. Zmiany z 2016 weszły w życie 31 maja 2016. Zmiany z 2017 weszły w życie 1 października 2017. Zmiany z 2019 r. obowiązują od 10 kwietnia 201, z 2020 r. – od 10 listopada 2020 r., natomiast z 2021 r. – od 11 stycznia 2021. Zmiany wprowadzone konstytucją apostolską Pascite gregem Dei weszły w życie 8 grudnia 2021, natomiast motu proprio Competentias quasdam decernere – 15 lutego 2022 r, a motu proprio Recognitum Librum VI – 26 kwietnia tego samego roku.

[madohora]

Kodeks nie jest jedynym obowiązującym źródłem prawa kanonicznego.

[madohora]

W ramach ogólnej odnowy Kościoła podjętej przez Jana XXIII podjęto również prace nad rewizją prawa kanonicznego. Postulaty zmian zgłaszane były m.in. w czasie przygotowywania Soboru Watykańskiego II. W związku z tym 28 marca 1963 Jan XXIII ustanowił Papieską Komisję do Rewizji Kodeksu Prawa Kanonicznego (łac. Pontificia Commissio Codici Iuris Canonici Recognescendo). Komisja mogła podjąć formalne prace dopiero po zakończeniu Soboru, ponieważ nowy kodeks miał wypełnić jego zalecenia. Jednak mogły być prowadzone wstępne prace prywatne. 17 czerwca 1964 Paweł VI powołał do życia Kolegium Konsultorów, które było organem doradczym Komisji. Ułatwiło to współpracę z organami Soboru, ponieważ w skład Kolegium weszło większość sekretarzy komisji soborowych.

[madohora]

Formalne prace rozpoczęto 6 maja 1965 sesją, na której podjęto kwestie fundamentalne dla późniejszych prac, m.in. czy mają powstać dwa kodeksy: jeden dla obrządku łacińskiego, a drugi dla Kościołów Wschodnich. W styczniu 1966 zostało skierowane pismo do Konferencji Biskupów z prośbą o nadsyłanie propozycji dotyczących reformy prawa kanonicznego. Kolegium Konsultorów, które stało się głównym organem opracowującym Kodeks było związane merytorycznie 10 dyrektywami wyrażonymi w Zasadach, które winny kierować odnową kodeksu prawa kanonicznego. Celem prac Papieskiej Komisji dla Rewizji Kodeksu Prawa Kanonicznego było przygotowanie projektów przepisów poszczególnych dziedzin prawa (tzw. schematów). Nad każdym schematem pracowała grupa robocza Kolegium Konsultorów. Od 1969 rozpoczęto publikowanie dokumentacji prac zespołów w półroczniku Communicationes, który stał się oficjalnym organem Komisji informującym o przebiegu pracy kodyfikacyjnej. Zespoły pracowały na sesjach, które odbywały się w Rzymie.

[madohora]

Od 1972 r. rozpoczęły się konsultacje kolejnych schematów. W konsultacjach uczestniczyły Konferencje Biskupów poszczególnych krajów, Dykasterie Kurii Rzymskiej, uczelnie kościelne oraz Unia Przełożonych Generalnych instytutów zakonnych.

[madohora]

W latach 1973–1980 dokonano rewizji pierwotnego projektu. Efektem prac było połączenie wszystkich schematów w całość, nadanie ciągłej numeracji przepisom i wydane ich drukiem. Opracowana nowa wersja została przedstawiona do zatwierdzenia Papieskiej Komisji dla Rewizji Kodeksu Prawa Kanonicznego.

[madohora]

W czasie kolejnych konsultacji zostały zgłoszone nowe uwagi. Po ich opracowaniu została wydana kolejna wersja projektu nowego kodeksu, która 22 kwietnia 1982 została przekazana Janowi Pawłowi II. Prace nad odnową kodeksu zostały zakończone 25 stycznia 1983, kiedy to papież promulgował tekst nowego kodeksu.

[madohora]

[madohora]

(‎ ‎Odpust‎ ‎w‎ ‎Ploermel.)
OPERA‎ ‎KOMICZNA‎ ‎W‎ ‎3‎ ‎AKTACH‎ ‎MEYERBEERĄ. Goel;‎—‎Korentyn;‎—Myśliwy;—‎ ‎Kosiarz‎;—‎Dinora;‎ ‎1-szy pasterz,‎ ‎—‎ ‎2-gi‎ ‎pasterz,‎ ‎—‎ ‎Myśliwi,‎ ‎pasterze,—wieśnia cy‎ ‎i‎ ‎wieśniaczki.
AKT‎ ‎PIERWSZY. Treść‎ ‎tej‎ ‎opery‎ ‎osnuta‎ ‎jest‎ ‎na‎ ‎rozpowsze chnionym‎ ‎przesądzie‎ ‎u‎ ‎wszystkich‎ ‎narodów,‎ ‎ja koby‎ ‎były‎ ‎skarby‎ ‎ukryte‎ ‎w‎ ‎ziemi,‎ ‎które‎ ‎można odnaleźć‎ ‎w‎ ‎wigilijną‎ ‎noc‎ ‎S-go‎ ‎Jana.‎ ‎Wszystko odbywa‎ ‎sią‎ ‎w‎ ‎Bretanji.‎ ‎Przez‎ ‎górzystą‎ ‎okoli cą‎ ‎idą‎ ‎wieśniacy‎ ‎i‎ ‎pasterze.‎ ‎Śpiewają‎ ‎pieśni i‎ ‎spieszą‎ ‎do‎ ‎domów,‎ ‎nim‎ ‎noc‎ ‎zapadnie‎ ‎i‎ ‎nim ukażą‎ ‎sią‎ ‎duchy‎ ‎i‎ ‎widma.‎ ‎Przez‎ ‎sceną‎ ‎przebie ga‎ ‎koza‎ ‎z‎ ‎dzwonkami.‎ ‎Wślad‎ ‎za‎ ‎nią‎ ‎biegnie Dinora,‎ ‎która‎ ‎z‎ ‎miłości‎ ‎dostała‎ ‎pomiąszania .‎ ‎zmysłów,‎ ‎staje‎ ‎i‎ ‎przysłuchuje‎ ‎sią.‎ ‎Woła‎ ‎swo ją‎ ‎miłą‎ ‎kózką,‎ ‎znajduje‎ ‎ją‎ ‎leżącą‎ ‎w‎ ‎krzaku‎ ‎i śpiewa‎ ‎jej‎ ‎pieśń‎ ‎usypiającą.‎ ‎Skoro‎ ‎znika‎ ‎wkrza
kach,‎ ‎zjawia‎ ‎sią‎ ‎Korentyn,‎ ‎który‎ ‎gra‎ ‎na‎ ‎kobzie- i‎ ‎bojażliwie‎ ‎spogląda‎ ‎w‎ ‎około,‎ ‎szybko‎ ‎zbiega z‎ ‎góry,‎ ‎wchodzi‎ ‎do‎ ‎swego‎ ‎mieszkania‎ ‎i‎ ‎zamyka sią.‎ ‎Korentyn‎ ‎jest‎ ‎nadzwyczajnym‎ ‎tchórzem,, okropnie‎ ‎sią‎ ‎boi‎ ‎strachów‎ ‎nocnych‎ ‎i‎ ‎leśnych‎ ‎sa tyr,‎ ‎szczególnie‎ ‎zaś‎ ‎leśnej‎ ‎kobiety,‎ ‎która,‎ ‎we dług‎ ‎podania,‎ ‎tańczy‎ ‎z‎ ‎każdym‎ ‎mążczyzną,‎ ‎któ ry‎ ‎sią‎ ‎jej‎ ‎podoba,‎ ‎dopóty—dopóki‎ ‎śmierć‎ ‎go nie‎ ‎zabierze.‎ ‎Tymczasem‎ ‎zmrok‎ ‎zapadł.‎ ‎Ko rentyn‎ ‎dobywa‎ ‎ognia,‎ ‎zapala‎ ‎świecą‎ ‎i‎ ‎zabiera sią‎ ‎do‎ ‎kolacyi,‎ ‎rozumując,‎ ‎że‎ ‎nie‎ ‎jego‎ ‎jest‎ ‎wina, iż‎ ‎sią‎ ‎urodził‎ ‎tchórzem.‎ ‎Wiatr‎ ‎otwiera‎ ‎okno i‎ ‎to—panicznym‎ ‎strachem‎ ‎go‎ ‎ogarnia.‎ ‎Żeby‎ ‎na brać‎ ‎odwagi,‎ ‎bierze‎ ‎kobzą‎ ‎i‎ ‎śpiewa‎ ‎pieśni.‎ ‎Di- nora‎ ‎szybko‎ ‎otwiera‎ ‎drzwi,‎ ‎i‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎gasi‎ ‎świecą. Korentyn‎ ‎ze‎ ‎strachu‎ ‎pada‎ ‎na‎ ‎ziemią.‎ ‎Dziew czyna‎ ‎prosi‎ ‎go,‎ ‎aby‎ ‎wstał‎ ‎i‎ ‎dalej‎ ‎śpiewał;‎ ‎on zgadza‎ ‎sią‎ ‎i‎ ‎uważa‎ ‎ją‎ ‎za‎ ‎leśną‎ ‎kobietą.‎ ‎Po- miądzy‎ ‎pomiąszaną‎ ‎dziewczyną‎ ‎i‎ ‎zestraszonym młodym‎ ‎człowiekiem‎ ‎nastąpuje‎ ‎komiczna‎ ‎scena, gdyż‎ ‎jego‎ ‎nie‎ ‎opuszcza‎ ‎myśl,‎ ‎że‎ ‎leśna‎ ‎kobieta przybyła‎ ‎aby‎ ‎go‎ ‎zgubić.‎ ‎Korentyn‎ ‎nie‎ ‎śmie‎ ‎wy mawiać‎ ‎sią,‎ ‎śpiewa,‎ ‎tańczy,‎ ‎dopóki‎ ‎nie‎ ‎pada‎ ‎bez silny‎ ‎na‎ ‎krzesło.‎ ‎Dinora‎ ‎kładzie‎ ‎głową‎ ‎na‎ ‎jego‎ ‎ra mieniu‎ ‎i‎ ‎zasypia.‎ ‎Przychodzi‎ ‎Goel,rozpatruje‎ ‎oko licą,‎ ‎zbliża‎ ‎sią‎ ‎do‎ ‎chatki‎ ‎i‎ ‎wchodzi‎ ‎do‎ ‎jej‎ ‎wnątrza. Korentyn‎ ‎chowa‎ ‎sią‎ ‎za‎ ‎krzesło,‎ ‎a‎ ‎Dinora‎ ‎wy skakuje‎ ‎oknem.‎ ‎Zaczyna‎ ‎świtać.‎ ‎Goel‎ ‎zapytuje
v‎ ‎W‎ ‎LŁJ‎ ‎ct‎ ‎xl(/C//tC«j‎ ‎JL‎ ‎UUjJU‎ ‎WIdUuj‎ ‎piZcu trzema‎ ‎tygodniami‎ ‎Alen‎ ‎umarł‎ ‎i‎ ‎zostawił‎ ‎mu jaku‎ ‎krewnemu‎ ‎tą‎ ‎chatką.‎ ‎Goel‎ ‎gniewa‎ ‎siq,‎ ‎gdyż spodziewał‎ ‎sią,‎ ‎iź‎ ‎zmusi‎ ‎go‎ ‎aby‎ ‎dotknął‎ ‎sią skarbu‎ ‎rąką:‎ ‎według‎ ‎podania,‎ ‎kto‎ ‎pierwszy‎ ‎do tyka‎ ‎sie‎ ‎skarbu,‎ ‎ten‎ ‎musi‎ ‎umrzeć.‎ ‎Koreutyn‎ ‎drży ze‎ ‎strachu,‎ ‎opowiada,‎ ‎ie‎ ‎u‎ ‎niego‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎chwili była‎ ‎leśna‎ ‎kobieta‎ ‎i‎ ‎zmusiła‎ ‎go‎ ‎do‎ ‎tańca,‎ ‎Goel uspakaja‎ ‎go,‎ ‎prosi‎ ‎aby‎ ‎wieczerzał‎ ‎i‎ ‎przekona wszy‎ ‎sią,‎ ‎że‎ ‎u‎ ‎tego‎ ‎biedaka‎ ‎nic‎ ‎nie‎ ‎ma,‎ ‎daje‎ ‎mu pieniądze‎ ‎i‎ ‎posyła‎ ‎go‎ ‎do‎ ‎garkuchni.‎ ‎Goel‎ ‎nama wia‎ ‎Korentyna,‎ ‎aby‎ ‎poszedł‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎nim‎ ‎szukać skarbu,‎ ‎aby‎ ‎pierwszy‎ ‎sią‎ ‎go‎ ‎dotknął.‎ ‎Idzie‎ ‎o‎ ‎to, źe‎ ‎kocha‎ ‎Di‎ ‎norą,‎ ‎którą‎ ‎od‎ ‎roku‎ ‎stracił;‎ ‎w‎ ‎chwi li‎ ‎kiedy‎ ‎szli‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎na‎ ‎ślub,‎ ‎straszna‎ ‎na stąpiła‎ ‎scena:‎ ‎piorun‎ ‎uderzył‎ ‎i‎ ‎spalił‎ ‎chatką Dinory,‎ ‎stanowiącą‎ ‎cały‎ ‎majątek‎ ‎narzeczonego i‎ ‎narzeczonej.‎ ‎Wtedy‎ ‎przystąpił‎ ‎dp‎ ‎niego‎ ‎starzec Tonik,i‎ ‎proponował,‎ ‎aby‎ ‎opuścił‎ ‎Dinorą‎ ‎i‎ ‎udał sią‎ ‎z‎ ‎nim‎ ‎do‎ ‎lasu‎ ‎dla‎ ‎odszukania‎ ‎skarbu.‎ ‎Goel zgodził‎ ‎sią‎ ‎i‎ ‎znikł‎ ‎ze‎ ‎wsi,‎ ‎a‎ ‎Dinora‎ ‎dostała poiniąszania‎ ‎zmysłów.‎ ‎Lecz‎ ‎w‎ ‎samą‎ ‎wigilją dnia‎ ‎S-go‎ ‎Jana,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎trzeba‎ ‎było‎ ‎wydo być‎ ‎skarb,‎ ‎Tonik‎ ‎umarł,‎ ‎a‎ ‎Goel‎ ‎poszedł‎ ‎do‎ ‎wsi aby‎ ‎znaleźć‎ ‎innego‎ ‎wspólnika‎ ‎dla‎ ‎wydobycia skarbu.‎ ‎Tymczasem‎ ‎Korentyn‎ ‎wrócił‎ ‎z‎ ‎kolacją, Góel‎ ‎stara‎ ‎sią‎ ‎go‎ ‎upoić,‎ ‎aby‎ ‎mu‎ ‎nadać‎ ‎śmiałości, dopuszcza‎ ‎go‎ ‎do‎ ‎tajemnicy‎ ‎i‎ ‎rozbudza‎ ‎W‎ ‎nim chąci‎ ‎do‎ ‎zysku.‎ ‎Biała‎ ‎koza,‎ ‎powiada,‎ ‎ma‎ ‎nam
tna‎ ‎płacze‎ ‎nad‎ ‎swojem‎ ‎sieroctwem.‎ ‎Nagle‎ ‎blask ksiąźyca‎ ‎pada‎ ‎na‎ ‎nią‎ ‎i‎ ‎rysuje‎ ‎jej‎ ‎cień.‎ ‎W‎ ‎u- niesieniu‎ ‎źe‎ ‎przy‎ ‎niej‎ ‎jest‎ ‎towarzysz,‎ ‎zaczyna rozmową‎ ‎z‎ ‎cieniem,‎ ‎błaga‎ ‎aby‎ ‎jej‎ ‎nie‎ ‎opusz czał,‎ ‎wtem‎ ‎nadchodzący‎ ‎obłok‎ ‎spłoszył‎ ‎ją,‎ ‎tań czy,‎ ‎śpiewa.
Puste‎ ‎pole,‎ ‎siągająee‎ ‎do‎ ‎samego‎ ‎morza, przerzyna‎ ‎gląboki‎ ‎strumień‎ ‎deszczowy,‎ ‎przez który‎ ‎przeprowadzone‎ ‎jest‎ ‎drzewo,‎ ‎służące‎ ‎dla połączenia‎ ‎oderwanych‎ ‎brzegów.‎ ‎Po‎ ‎polu‎ ‎mnó stwo‎ ‎porozrzucanych‎ ‎kamieni‎ ‎druidycznych. W‎ ‎dali‎ ‎staw‎ ‎podtrzymywany‎ ‎wysoką‎ ‎tamą; według‎ ‎podania‎ ‎wpośród‎ ‎tych‎ ‎miejsc‎ ‎znajduje sią‎ ‎ów‎ ‎skarb.‎ ‎Głąboka‎ ‎noc:‎ ‎błyskawice‎ ‎zapeł niają‎ ‎niebo,‎ ‎pokryte‎ ‎czarnemi‎ ‎chmurami,‎ ‎sły chać‎ ‎szum‎ ‎wiatru.‎ ‎Wchodzi‎ ‎Goel‎ ‎i‎ ‎Korentyn. Spierają‎ ‎sią‎ ‎kto‎ ‎ma‎ ‎pierwszy‎ ‎wejść‎ ‎do‎ ‎rowu. Bije‎ ‎jedenasta.‎ ‎O‎ ‎północy‎ ‎zabłyśnie‎ ‎krzyż‎ ‎i zapieje‎ ‎kur:‎ ‎wtedy‎ ‎należy‎ ‎skarb‎ ‎zabrać.‎ ‎Goel spuszcza‎ ‎sią‎ ‎w‎ ‎rów.‎ ‎Strach‎ ‎przejmuje‎ ‎pozo stałego‎ ‎Korentyna,‎ ‎który‎ ‎śpiewa‎ ‎dla‎ ‎nabrania odwagi.‎ ‎Tymczasem‎ ‎po‎ ‎przerzuconem‎ ‎drzewie przechodzi‎ ‎Dinora,‎ ‎głową‎ ‎ma‎ ‎pokrytą‎ ‎kapturem i‎ ‎zbliża‎ ‎sią‎ ‎do‎ ‎niego.‎ ‎Ona‎ ‎weiąź‎ ‎szuka‎ ‎narze czonego.‎ ‎Korentyn‎ ‎poznaje‎ ‎obłąkaną‎ ‎dziew czyną.‎ ‎W‎ ‎groblą‎ ‎wpada‎ ‎kamień,‎ ‎Korentyn‎ ‎są ■dzi,‎ ‎ze‎ ‎Goel‎ ‎odkrył‎ ‎skarb,‎ ‎a‎ ‎Dinora‎ ‎śpiewa,‎ ‎ie śmierć‎ ‎czeka‎ ‎tego,‎ ‎kto‎ ‎pierwszy‎ ‎dotknie‎ ‎sią skarbu.‎ ‎Korentyn‎ ‎przypomina‎ ‎sobie,‎ ‎ie‎ ‎pieśń tą‎ ‎śpiewała‎ ‎kiedyś‎ ‎matka‎ ‎jego,‎ ‎domyśla‎ ‎sią zdrady‎ ‎Goela‎ ‎i‎ ‎postanawia‎ ‎nie‎ ‎przystąpować do‎ ‎skarbu.‎ ‎Goel‎ ‎poznaje‎ ‎głos‎ ‎Dinory,‎ ‎lecz przychodzi‎ ‎mu‎ ‎na‎ ‎myśl‎ ‎słowo‎ ‎Tonika,‎ ‎ie‎ ‎mu sią‎ ‎bądzie‎ ‎coś‎ ‎sSrzeeiwiać.‎ ‎Bije‎ ‎dwunasta.‎ ‎Ko- r‎f‎entyn‎ ‎namawia‎ ‎Diuorą,‎ ‎aby‎ ‎spuściła‎ ‎sią‎ ‎do dołu‎ ‎i‎ ‎zabrała‎ ‎skarb.‎ ‎Obłąkana‎ ‎wciąż‎ ‎myśli o‎ ‎swojej‎ ‎’‎ ‎miłości,‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎przekleństwie‎ ‎czekająeem tego‎ ‎kto‎ ‎zdradzi‎ ‎miłość.‎ ‎Zrywa‎ ‎z‎ ‎siebie‎ ‎sznu rek‎ ‎i‎ ‎rzuca‎ ‎go.‎ ‎Błyskawica‎ ‎oświecą‎ ‎dół:‎ ‎przez most‎ ‎biegnie‎ ‎koza,‎ ‎brzącząe‎ ‎dzwonkiem.‎ ‎Goel uważa‎ ‎ją‎ ‎za‎ ‎znak‎ ‎przepowiedziany‎ ‎przez‎ ‎star ca.‎ ‎Dinora‎ ‎biegnie‎ ‎za‎ ‎kozą,‎ ‎krzycząc‎ ‎Bella,‎ ‎Be la!‎ ‎Iiozlega‎ ‎sią‎ ‎straszny‎ ‎huk‎ ‎grzmotu,‎ ‎grobla obrywa‎ ‎sią,‎ ‎woda‎ ‎wdziera‎ ‎sią‎ ‎do‎ ‎parowu,‎ ‎drze wo‎ ‎łamie‎ ‎sią‎ ‎pod‎ ‎nogami‎ ‎Dinory‎ ‎i‎ ‎ona‎ ‎z‎ ‎dzikim śmiechem‎ ‎ginie‎ ‎w‎ ‎głąbi‎ ‎morskiej,‎ ‎a‎ ‎Goel,‎ ‎pozna wszy‎ ‎po‎ ‎jej‎ ‎sznurku,‎ ‎ie‎ ‎to‎ ‎nie‎ ‎przywidzenie ale‎ ‎rzeczywistość,‎ ‎rzuca‎ ‎sią‎ ‎aby‎ ‎ratować‎ ‎dziew czyną. A£T‎ ‎TRZECI. „‎ ‎O‎ ‎świcie‎ ‎wśrdd‎ ‎malowniczej‎ ‎wiejskiej‎ ‎okolicy, idą‎ ‎myśliwi‎ ‎i‎ ‎śpiewają‎ ‎o‎ ‎przyjemnościach‎ ‎polowania,‎ ‎podczas‎ ‎piąknego‎ ‎poranku,‎ ‎gdy‎ ‎zorza nadała‎ ‎świeżości‎ ‎powietrzu,‎ ‎a‎ ‎deszcz‎ ‎obmył‎ ‎zie mią.‎ ‎Za‎ ‎nimi‎ ‎przechodzi‎ ‎kosiarz;‎ ‎śpiewa‎ ‎on wesołą‎ ‎piosnką,‎ ‎ostrzy‎ ‎kosą‎ ‎i‎ ‎spieszy‎ ‎na‎ ‎robotą. Wracają‎ ‎myśliwi,‎ ‎schodzą‎ ‎sią‎ ‎pasterze,‎ ‎rąba- cze.‎ ‎Opowiadają‎ ‎o‎ ‎strasznej‎ ‎burzy,‎ ‎która‎ ‎w‎ ‎no cy‎ ‎powstała‎ ‎i‎ ‎zawaliła‎ ‎groblą.‎ ‎Wszyscy‎ ‎cieszą sią‎ ‎i‎ ‎dziąkują‎ ‎Bogu,‎ ‎źe‎ ‎ich‎ ‎ocalił‎ ‎wśród‎ ‎takie go‎ ‎niebezpieczeństwa,‎ ‎potem‎ ‎rozchodzą‎ ‎sią. Wchodzi‎ ‎TCorentyn,‎ ‎który‎ ‎jeszcze‎ ‎nie‎ ‎zdołał przyjść‎ ‎do‎ ‎siebie‎ ‎wśród‎ ‎tylu‎ ‎niebezpieczeństw, których‎ ‎był‎ ‎świadkiem‎ ‎podczas‎ ‎jednej‎ ‎nocy. Rozlega‎ ‎sią‎ ‎głos‎ ‎szukającego‎ ‎przyjaciela‎ ‎i‎ ‎Goel wchodzi:‎ ‎na‎ ‎rąku‎ ‎trzyma‎ ‎Dinorą‎ ‎bez‎ ‎zmysłów. Kładzie‎ ‎ją‎ ‎na‎ ‎ławką‎ ‎i‎ ‎posyła‎ ‎Koren

[madohora]

[madohora]

Aby‎ ‎kto‎ ‎mógł‎ ‎uzyskać‎ ‎odpusty,‎ ‎które Ojciec‎ ‎Święty‎ ‎Leon‎ ‎XIII‎ ‎udziela‎ ‎wszyst kim‎ ‎Wiernym‎ ‎Chrystusowym‎ ‎obojej‎ ‎płci, którzy‎ ‎posiadają‎ ‎jaką‎ ‎koronkę,‎ ‎różaniec, krzyż,‎ ‎statuetkę‎ ‎lub‎ ‎medalik,‎ ‎przez‎ ‎tegoż Ojca‎ ‎św.‎ ‎pobłogosławiony,‎ ‎potrzeba,‎ ‎aby: Najprzód‎ ‎Wierni‎ ‎Chrystusowi‎ ‎mieli‎ ‎na sobie‎ ‎jakiś‎ ‎przedmiot‎ ‎z‎ ‎wyliczonych. Powtóre,‎ ‎gdyby‎ ‎to‎ ‎być‎ ‎nie‎ ‎mogło,‎ ‎po trzeba,‎ ‎aby‎ ‎ten‎ ‎przedmiot‎ ‎mieli‎ ‎we‎ ‎włas nym‎ ‎pokoju,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎innem‎ ‎przyzwoi- tem‎ ‎miejscu‎ ‎swego‎ ‎mieszkania,‎ ‎i‎ ‎aby przed‎ ‎nim‎ ‎pobożnie‎ ‎przepisane‎ ‎modlitwy odmawiali. Potrzecie:‎ ‎Ojciec‎ ‎święty‎ ‎nie‎ ‎udziela błogosławieństwa‎ ‎Apostolskiego‎ ‎na‎ ‎obrazy drukowane,‎ ‎malowane,‎ ‎ani‎ ‎na‎ ‎krzyże, krucyfiksy,‎ ‎statuetki,‎ ‎medaliki‎ ‎z‎ ‎cyny,‎ ‎z ołowiu,‎ ‎lub‎ ‎z‎ ‎innej‎ ‎materyi‎ ‎kruchej‎ ‎lub łatwo‎ ‎się‎ ‎zużywającej‎ ‎zrobione.

[madohora]

Poczwarte:‎ ‎Obrazy‎ ‎mają‎ ‎przedstawiać świętych‎ ‎takich,‎ ‎którzy‎ ‎albo‎ ‎już‎ ‎są‎ ‎uro czyście‎ ‎kanonizowani,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎marty rologiach‎ ‎zatwierdzonych‎ ‎są‎ ‎zapisani.‎ ‎Po tych‎ ‎upomnieniach‎ ‎wyliczają‎ ‎się ODPUSTY,
których‎ ‎za‎ ‎pozwoleniem‎ ‎Ojca‎ ‎Świę tego‎ ‎dostąpić‎ ‎może‎ ‎każdy,‎ ‎kto‎ ‎przechowuje u‎ ‎siebie‎ ‎jaki‎ ‎przedmiot‎ ‎z‎ ‎powyżej‎ ‎wyliczo nych‎ ‎i‎ ‎dopełni‎ ‎pobożnych‎ ‎uczynków,‎ ‎które dla‎ ‎uzyskania‎ ‎tych‎ ‎odpustów‎ ‎są‎ ‎przepi sane.‎ ‎Ktokolwiek‎ ‎odmówi‎ ‎przynajmniej raz‎ ‎w‎ ‎tygodniu‎ ‎koronkę‎ ‎pańską‎ ‎lub‎ ‎jakąś koronkę‎ ‎o‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Pannie,‎ ‎lub‎ ‎ró żaniec,‎ ‎lub‎ ‎jedną‎ ‎z‎ ‎trzech‎ ‎części‎ ‎różańca, lub‎ ‎pacierze‎ ‎kapłańskie,‎ ‎lub‎ ‎małe‎ ‎officium o‎ ‎Najśw.‎ ‎Pannie,‎ ‎lub‎ ‎officium‎ ‎za‎ ‎zmar łych,‎ ‎lub‎ ‎siedm‎ ‎psalmów‎ ‎pokutnych,‎ ‎lub psalmy‎ ‎graduałne,‎ ‎lub‎ ‎miałby‎ ‎w‎ ‎zwyczaju nauczać‎ ‎katechizmu,‎ ‎lub‎ ‎odwiedzać‎ ‎więź niów',‎ ‎lub‎ ‎chorych‎ ‎w‎ ‎szpitalu,‎ ‎miłosier dziem‎ ‎tknięty,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎ubogich‎ ‎wspomagać, lub‎ ‎obecnym‎ ‎być‎ ‎na‎ ‎Mszy‎ ‎świętej,‎ ‎lub ją‎ ‎odprawi,‎ ‎będąc‎ ‎kapłanem:‎ ‎ktokolwiek to‎ ‎uczyni,‎ ‎prawdziwie‎ ‎skruszony,‎ ‎grzechy swe‎ ‎wyzna‎ ‎na‎ ‎świętej‎ ‎spowiedzi‎ ‎i‎ ‎do‎ ‎ko munii‎ ‎przystąpi,‎ ‎w‎ ‎którymkolwiek‎ ‎z‎ ‎niżej wymienionych‎ ‎dni‎ ‎to‎ ‎uczyni,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎w uroczystość‎ ‎Narodzenia‎ ‎Pańskiego,‎ ‎Trzech Króli‎ ‎czyli‎ ‎Objawienia‎ ‎Pańskiego,‎ ‎Zmart wychwstania‎ ‎,‎ ‎Wniebowstąpienia,‎ ‎Zielo nych‎ ‎Świąt‎ ‎czyli‎ ‎Zesłania‎ ‎Ducha‎ ‎święte go,‎ ‎także‎ ‎w‎ ‎inne‎ ‎dni‎ ‎świąteczne:‎ ‎Prze- najśw.‎ ‎Trójcy,‎ ‎Bożego‎ ‎Ciała,‎ ‎Oczyszczenia, Zwiastowania,‎ ‎Wniebowzięcia,‎ ‎Narodzenia i‎ ‎Niepokalanego‎ ‎poczęcia‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi Panny‎ ‎;‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎narodzenia‎ ‎św.‎ ‎Jana Chrzciciela,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎św.‎ ‎Józefa,‎ ‎oblu bieńca‎ ‎Jejże‎ ‎N.‎ ‎Maryi‎ ‎P.,‎ ‎ŚŚ.‎ ‎Apostołów Piotra‎ ‎i‎ ‎Pawła,‎ ‎Jędrzeja,‎ ‎Jakóba,‎ ‎Jana, Tomasza,‎ ‎Filipa‎ ‎i‎ ‎Jakóba,‎ ‎Bartłomieja, Mateusza,‎ ‎Szymona‎ ‎i‎ ‎Judy‎ ‎Tadeusza,‎ ‎Ma cieja‎ ‎i‎ ‎Wszystkich‎ ‎Świętych;‎ ‎w‎ ‎tymże dniu‎ ‎będzie‎ ‎się‎ ‎modlić‎ ‎pobożnie‎ ‎o‎ ‎wykorze nienie‎ ‎herezyi‎ ‎i‎ ‎schyzm,‎ ‎o‎ ‎pomnożenie‎ ‎wia ry‎ ‎katolickiej,‎ ‎o‎ ‎pokój‎ ‎i‎ ‎zgodę‎ ‎pomiędzy panującymi‎ ‎chrześciańskimi,‎ ‎jakoteż‎ ‎o inne‎ ‎potrzeby‎ ‎Świętego‎ ‎Kościoła,‎ ‎dostąpi

[madohora]

w‎ ‎którymkolwich‎ ‎z‎ ‎powyższych‎ ‎dni‎ ‎odpu stu‎ ‎zupełnego. Kto‎ ‎wypełni‎ ‎to‎ ‎samo‎ ‎w‎ ‎inne‎ ‎święta Pańskie‎ ‎i‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎w‎ ‎każdym z‎ ‎tych‎ ‎dni‎ ‎świętych‎ ‎dostąpi‎ ‎odpustu‎ ‎lat siedmiu‎ ‎i‎ ‎tyleż‎ ‎kwaranten,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎siedmkroć czterdzieści‎ ‎dni;‎ ‎jakoteż‎ ‎wypełniając‎ ‎te warunki‎ ‎w‎ ‎jakąkolwiek‎ ‎Niedzielę‎ ‎lub Święto‎ ‎w‎ ‎roku,‎ ‎za‎ ‎każdym‎ ‎razem‎ ‎uzyska dziesięć‎ ‎lat‎ ‎i‎ ‎tyleż‎ ‎kwaranten‎ ‎odpustu, wypełniając‎ ‎je‎ ‎zaś‎ ‎w‎ ‎każdym‎ ‎z‎ ‎innych dni‎ ‎roku,‎ ‎dostąpi‎ ‎sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu. Prócz‎ ‎tego,‎ ‎kto,‎ ‎raz‎ ‎przynajmniej‎ ‎w tygodniu,‎ ‎będzie‎ ‎mieć‎ ‎zwyczaj‎ ‎odmawiać którąś‎ ‎z‎ ‎koronek,‎ ‎lub‎ ‎różaniec,‎ ‎lub‎ ‎offi- cium‎ ‎o‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Pannie,‎ ‎lub‎ ‎za‎ ‎zmar łych,‎ ‎lub‎ ‎nieszpory,‎ ‎lub‎ ‎jeden‎ ‎nokturn przynajmniej‎ ‎i‎ ‎laudes,‎ ‎lub‎ ‎siedm‎ ‎psal mów‎ ‎pokutnych‎ ‎z‎ ‎litanią‎ ‎do‎ ‎Wszystkich Świętych‎ ‎i‎ ‎modlitwami‎ ‎po‎ ‎niej‎ ‎umieszczo- nemi,‎ ‎za‎ ‎każdem‎ ‎odmówieniem‎ ‎dostąpi sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu. Ktokolwiek‎ ‎w‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎poleci pobożnie‎ ‎duszę‎ ‎swoją‎ ‎Panu‎ ‎Bogu,‎ ‎i‎ ‎we dług‎ ‎instrukcyi‎ ‎ś.‎ ‎p.‎ ‎Benedykta‎ ‎XIV,‎ ‎wyrażonej‎ ‎w‎ ‎jego‎ ‎Konstytucyi‎ ‎z‎ ‎5‎ ‎Kwiet nia‎ ‎1747,‎ ‎zaczynającej‎ ‎się‎ ‎słowami‎ ‎Pi‎ ‎a Mater,‎ ‎będzie‎ ‎gotów‎ ‎przyjąć,‎ ‎z‎ ‎chętnem poddaniem‎ ‎umysłu,‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎Pańskich‎ ‎śmierć, i‎ ‎prawdziwie‎ ‎żałując,‎ ‎wyspowiada‎ ‎się‎ ‎i zakomunikuje,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎nie‎ ‎mogąc‎ ‎tego uczynić,‎ ‎przynajmniej‎ ‎skruszony‎ ‎wezwie przenajświętsze‎ ‎Imię‎ ‎Jezusa‎ ‎sercem,‎ ‎jeśli usta‎ ‎je‎ ‎wymówić‎ ‎już‎ ‎nie‎ ‎mogą,‎ ‎dostąpi odpustu‎ ‎zupełnego. Kto‎ ‎odmówi‎ ‎jakąkolwiek‎ ‎modlitwę przygotowawczą‎ ‎przed‎ ‎odprawieniem‎ ‎Mszy św.,‎ ‎lub‎ ‎przed‎ ‎komunią,‎ ‎lub‎ ‎przed‎ ‎pa cierzami‎ ‎kapłańskimi,‎ ‎lub‎ ‎przed‎ ‎officium Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎za‎ ‎każdy‎ ‎raz‎ ‎dostąpi pięćdziesiąt‎ ‎dni‎ ‎odpustu. Kto‎ ‎odwiedzi‎ ‎więźniów‎ ‎lub‎ ‎chorvch w‎ ‎szpitalu,‎ ‎obdarzając‎ ‎ich‎ ‎jakim‎ ‎uczyn kiem‎ ‎miłosierdzia,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎uczy nauki‎ ‎chrześciańskiej‎ ‎czyli‎ ‎katechizmu, lub‎ ‎to‎ ‎czyni‎ ‎w‎ ‎swym‎ ‎domu‎ ‎własnym‎ ‎dzie ciom,‎ ‎krewnym‎ ‎i‎ ‎sługom,‎ ‎za‎ ‎każdym‎ ‎ra zem‎ ‎dostąpi‎ ‎dwieście‎ ‎dni‎ ‎odpustu. Kto‎ ‎na‎ ‎głos‎ ‎dzwonka‎ ‎jakiego‎ ‎kościoła, rano,‎ ‎w‎ ‎południe‎ ‎lub‎ ‎wieczorem,‎ ‎zwyczaj-

[madohora]

zwyczajne‎ ‎odmówi‎ ‎modlitwy,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎Anioł‎ ‎Pań ski,‎ ‎lub,‎ ‎nie‎ ‎umiejąc‎ ‎tego,‎ ‎zmówi‎ ‎Ojcze nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya,‎ ‎jak‎ ‎również w‎ ‎godzinę‎ ‎po‎ ‎zmierzchu‎ ‎na‎ ‎głos‎ ‎dzwonu, co‎ ‎jest‎ ‎wtedy‎ ‎znakiem‎ ‎modlitwy‎ ‎za‎ ‎umar łych,‎ ‎zmówi‎ ‎za‎ ‎nich‎ ‎psalm‎ ‎De‎ ‎prof‎un- dis,‎ ‎lub‎ ‎nie‎ ‎umiejąc‎ ‎takowego,‎ ‎zmówi raz‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya, dostąpi‎ ‎sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu. Kto‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎Piątkowym‎ ‎rozmyślać‎ ‎bę dzie‎ ‎pobożnie‎ ‎o‎ ‎męce‎ ‎i‎ ‎śmierci‎ ‎Boskiego Zbawiciela‎ ‎naszego,‎ ‎i‎ ‎odmówi‎ ‎trzy‎ ‎razy Ojcze‎ ‎n‎ ‎a‎ ‎s‎ ‎z‎ ‎i‎ ‎Z‎ ‎d‎ ‎r‎ ‎o‎ ‎w‎ ‎a‎ ‎ś‎ ‎M‎ ‎a‎ ‎r‎ ‎y‎ ‎a,‎ ‎zyska sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu. Kto‎ ‎uczyni‎ ‎rachunek‎ ‎swego‎ ‎sumienia, szczerze‎ ‎żałuje‎ ‎za‎ ‎swe‎ ‎grzechy‎ ‎z‎ ‎mocnem postanowieniem‎ ‎poprawy‎ ‎z‎ ‎tychże,‎ ‎i‎ ‎po bożnie‎ ‎zmówi‎ ‎trzykroć‎ ‎Ojcze‎ ‎Nasz‎ ‎i Zdrowaś‎ ‎Marya‎ ‎na‎ ‎cześć‎ ‎Przenaj świętszej‎ ‎Trójcy,‎ ‎lub‎ ‎też,‎ ‎na‎ ‎pamiątkę‎ ‎pię ciu‎ ‎ran‎ ‎Pana‎ ‎Naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa zmówi‎ ‎pięć‎ ‎razy‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Marya,‎ ‎dostąpi‎ ‎odpustu‎ ‎dni‎ ‎stu. Kto‎ ‎pobożnie‎ ‎modlić‎ ‎się‎ ‎będzie‎ ‎za wiernych‎ ‎konających,‎ ‎lub‎ ‎choć‎ ‎zmówi‎ ‎za nich‎ ‎raz‎ ‎Ojcze‎ ‎Nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Ma rya,‎ ‎dostąpi‎ ‎odpustu‎ ‎pięćdziesiąt‎ ‎dni. Wszystkie‎ ‎powyżej‎ ‎wyliczone‎ ‎odpusty mogą‎ ‎albo‎ ‎dla‎ ‎siebie‎ ‎zatrzymać,‎ ‎albo‎ ‎też za‎ ‎dusze‎ ‎będące‎ ‎w‎ ‎czyścu‎ ‎ofiarować. Ojciec‎ ‎Święty‎ ‎wyraźnie‎ ‎oznajmia,‎ ‎że, dozwalając‎ ‎powyższych‎ ‎odpustów,‎ ‎nic‎ ‎za mierza‎ ‎wcale‎ ‎znosić‎ ‎odpusty‎ ‎pozwolone od‎ ‎poprzedzających‎ ‎go‎ ‎Papieży,‎ ‎za‎ ‎różne uczynki‎ ‎pobożne,‎ ‎powyżej‎ ‎wymienione: owszem‎ ‎chce,‎ ‎aby‎ ‎wszystkie‎ ‎owe‎ ‎odpusty pozostały‎ ‎w‎ ‎pełnej‎ ‎swojej‎ ‎mocy. Rozkazuje‎ ‎następnie‎ ‎tenże‎ ‎Ojciec‎ ‎Świę ty,‎ ‎wedle‎ ‎dekretu‎ ‎ś.‎ ‎p.‎ ‎Aleksandra‎ ‎VII, dnia‎ ‎6‎ ‎Lutego‎ ‎1657‎ ‎wydanego,‎ ‎że‎ ‎odpu sty‎ ‎nadane‎ ‎tym,‎ ‎którzy‎ ‎posiadają‎ ‎u‎ ‎sie bie‎ ‎którykolwiek‎ ‎z‎ ‎przedmiotów‎ ‎przez‎ ‎Pa pieża‎ ‎błogosławionych‎ ‎od‎ ‎osoby,‎ ‎dla‎ ‎któ rej‎ ‎były‎ ‎poświęcone,‎ ‎lub‎ ‎od‎ ‎której‎ ‎wprost drugim‎ ‎osobom‎ ‎były‎ ‎rozdane,‎ ‎nie‎ ‎prze chodzą‎ ‎nigdy‎ ‎na‎ ‎innych:‎ ‎a‎ ‎że,‎ ‎jeśli‎ ‎ten przedmiot‎ ‎był‎ ‎stracony‎ ‎czy‎ ‎zgubiony,‎ ‎nie można‎ ‎go‎ ‎dowolnie‎ ‎jakim‎ ‎innym‎ ‎zastąpić, niepoświęconym‎ ‎przez‎ ‎Ojca‎ ‎Świętego,‎ ‎po mimo‎ ‎jakiegokolwiek‎ ‎przywileju‎ ‎i‎ ‎pozwo-

[madohora]

pozwolenia‎ ‎temu‎ ‎przeciwnego:‎ ‎ani‎ ‎też‎ ‎nie‎ ‎mo żna‎ ‎go‎ ‎nikomu‎ ‎pożyczać,‎ ‎lub‎ ‎dać‎ ‎w‎ ‎tym celu,‎ ‎by‎ ‎używając‎ ‎go‎ ‎przy‎ ‎modleniu‎ ‎się, mógł‎ ‎uzyskać‎ ‎tychże‎ ‎odpustów,‎ ‎owszem te‎ ‎odpusty‎ ‎już‎ ‎wtedy‎ ‎są‎ ‎stracone‎ ‎nawet dla‎ ‎osoby,‎ ‎do‎ ‎której‎ ‎należy‎ ‎tenże‎ ‎przed miot:‎ ‎także‎ ‎orzeka‎ ‎Ojciec‎ ‎Święty,‎ ‎że, skoro‎ ‎tylko‎ ‎te‎ ‎przedmioty‎ ‎były‎ ‎poświęcone przez‎ ‎Niego,‎ ‎sprzedawane‎ ‎być‎ ‎nie‎ ‎mogą, wedle‎ ‎dekretu‎ ‎Św.‎ ‎Kongregacyi‎ ‎Odpustów i‎ ‎Świętych‎ ‎Relikwii‎ ‎z‎ ‎dnia‎ ‎5‎ ‎Czerwca‎ ‎1721. Nadto‎ ‎tenże‎ ‎Ojciec‎ ‎Święty‎ ‎potwierdza dekret‎ ‎ś.‎ ‎p.‎ ‎Benedykta‎ ‎XIV‎ ‎z‎ ‎dnia‎ ‎19‎ ‎Sier pnia‎ ‎1752,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎się‎ ‎wyraźnie‎ ‎oświad cza,‎ ‎że‎ ‎na‎ ‎mocy‎ ‎błogosławieństwa‎ ‎udzielo nego‎ ‎na‎ ‎krucyfiksy,‎ ‎medale‎ ‎i.‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎w‎ ‎spo sób‎ ‎powyższy,‎ ‎nie‎ ‎może‎ ‎się‎ ‎mniemać,‎ ‎że ołtarze,‎ ‎na‎ ‎jakichby‎ ‎były‎ ‎te‎ ‎przedmioty umieszczone,‎ ‎są‎ ‎uprzywilejowane,‎ ‎ani‎ ‎też kapłan,‎ ‎który‎ ‎ma‎ ‎przy‎ ‎sobie‎ ‎taki‎ ‎przedmiot ma‎ ‎przywilej‎ ‎z‎ ‎odpustem‎ ‎zupełnym‎ ‎ofia rowania‎ ‎Mszy‎ ‎świętych‎ ‎za‎ ‎umarłych. Oprócz‎ ‎tego‎ ‎zakazuje‎ ‎Ojciec‎ ‎Święty, aby‎ ‎ktokolwiek‎ ‎assystuje‎ ‎umierającym, takimi‎ ‎krzyżami,‎ ‎bez‎ ‎szczególnego‎ upoważnienia‎ ‎na‎ ‎piśmie‎ ‎otrzymanego,‎ ‎nada wał‎ ‎odpust‎ ‎zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci, gdyż‎ ‎temu‎ ‎dostatecznie‎ ‎zaradził‎ ‎tenże‎ ‎Pa pież‎ ‎Benedykt‎ ‎XIV‎ ‎w‎ ‎Konstytucyi‎ ‎wzmian kowanej‎ ‎Pia‎ ‎Mater. Wreście‎ ‎Jego‎ ‎Świątobliwość‎ ‎dice‎ ‎i‎ ‎roz kazuje,‎ ‎aby‎ ‎obecny‎ ‎spis‎ ‎odpustów,‎ ‎dla większej‎ ‎wiernych‎ ‎wygody,‎ ‎mógł‎ ‎być‎ ‎wy dany‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎w‎ ‎łacińskim‎ ‎lub‎ ‎włoskim, lecz‎ ‎w‎ ‎każdym‎ ‎języku,‎ ‎jednakże‎ ‎w‎ ‎ten sposób,‎ ‎by‎ ‎każdy‎ ‎taki‎ ‎spis,‎ ‎gdziekolwiek i‎ ‎w‎ ‎jakimkolwiek‎ ‎wydany‎ ‎języku,‎ ‎był‎ ‎za twierdzony‎ ‎przez‎ ‎św.‎ ‎Kongregacyę‎ ‎Odpu stów.‎ ‎To‎ ‎wszystko‎ ‎ma‎ ‎być‎ ‎zachowane‎ ‎po mimo‎ ‎jakiegokolwiek‎ ‎dekretu,‎ ‎konstytucyi lub‎ ‎rozporządzenia‎ ‎przeciwnego,‎ ‎choćby na‎ ‎szczególną‎ ‎wzmiankę‎ ‎zasługującego. Dano‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎z‎ ‎Sekretaryi‎ ‎Św.‎ ‎Kon- gregacyi‎ ‎Odpustów‎ ‎i‎ ‎Świętych‎ ‎Relikwii 23‎ ‎Lutego‎ ‎1878. A.‎ ‎Card.‎ ‎Oreglia‎ ‎a‎ ‎S.‎ ‎Stefano‎ ‎Prefekt.
A.‎ ‎Panici‎ ‎Sekretarz.

[madohora]

Sacra‎ ‎Congregatio‎ ‎Indulgentiis‎ ‎Sacrisque Reliquiis‎ ‎praeposila‎ ‎praesens‎ ‎Summarium‎ ‎ex lingua‎ ‎latina‎ ‎in‎ ‎polonum‎ ‎idioma‎ ‎fideliter‎ ‎ver sum,‎ ‎uti‎ ‎vir‎ ‎peritus‎ ‎in‎ ‎polonica‎ ‎lingua‎ ‎testatus est,‎ ‎authenticum‎ ‎recognovit,‎ ‎lypisque‎ ‎imprimi benigne‎ ‎permisit. Datum‎ ‎Romae‎ ‎ex‎ ‎Secretaria‎ ‎eiusdem‎ ‎Sa- crae‎ ‎Congregationis‎ ‎die‎ ‎17‎ ‎Septembris‎ ‎1900.
losephus‎ ‎M.‎ ‎Gan.‎ ‎Goselli‎ ‎Substit.

[madohora]

[madohora]

Kiedy‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎15‎ ‎Sierpnia‎ ‎Roku Pańskiego‎ ‎1900‎ ‎rozległ‎ ‎się u‎ ‎podnóża‎ ‎klasztoru‎ ‎Jasnogórskiego zwłowrogi‎ ‎okrzyk‎ ‎„gore!“‎ ‎ścisnęły‎ ‎się serca‎ ‎wszystkich‎ ‎pątników.‎ ‎Rzucono się‎ ‎na‎ ‎ratunek,‎ ‎dokazywano‎ ‎cudów poświęcenia‎ ‎aby‎ ‎Najświętszy‎ ‎przyby tek‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Częstochowskiej‎ ‎od grożącej‎ ‎mu‎ ‎zagłady‎ ‎ochronić. I‎ ‎stał‎ ‎się‎ ‎niemal‎ ‎cud.‎ ‎Ogień‎ ‎silny strawił‎ ‎wprawdzie‎ ‎wielką‎ ‎wieżę,‎ ‎co przez‎ ‎lat‎ ‎szereg,‎ ‎jak‎ ‎latarnia‎ ‎na‎ ‎morzu, wskazywała‎ ‎drogę‎ ‎wiernym‎ ‎czcicielom Maryi,‎ ‎lecz‎ ‎kościół‎ ‎Jasnogórski‎ ‎ocalał.

[madohora]

Smutna‎ ‎to‎ ‎była‎ ‎chwila,‎ ‎kiedy‎ ‎po ugaszeniu‎ ‎pożaru‎ ‎zaczęto‎ ‎rozglądać‎ ‎się po‎ ‎zgliszczach.‎ ‎Górna‎ ‎połowa‎ ‎wieży spłonęła,‎ ‎wielki‎ ‎dzwon‎ ‎się‎ ‎rostopił,‎ ‎zo stał‎ ‎jeno‎ ‎kadłub‎ ‎kamienny. Ale‎ ‎wielki‎ ‎ten‎ ‎dopust‎ ‎Boży‎ ‎mężnie znieśli‎ ‎mieszkańcy‎ ‎i‎ ‎wierni,‎ ‎ufni‎ ‎że z‎ ‎Boską‎ ‎pomocą‎ ‎uda‎ ‎się‎ ‎wieżę‎ ‎odbu dować.‎ ‎Wnet‎ ‎zakrzątnięto‎ ‎się‎ ‎obok budowy,‎ ‎niestrudzony‎ ‎opiekun‎ ‎i‎ ‎dusz pasterz‎ ‎pątników,‎ ‎wielebny‎ ‎ks.‎ ‎Rejman, postarał‎ ‎się‎ ‎aby‎ ‎wiernie‎ ‎oddano‎ ‎da wną‎ ‎wieżę.‎ ‎W‎ ‎celu‎ ‎tym‎ ‎zaprosił‎ ‎bu- -‎ ‎downiczego‎ ‎Szyllera‎ ‎i‎ ‎według‎ ‎daw nych‎ ‎rysunków‎ ‎obmyślono‎ ‎dawnej‎ ‎wie życy‎ ‎częstochowskiej‎ ‎odbudowę. Ludzie‎ ‎chętnie‎ ‎i‎ ‎hojnie‎ ‎ze‎ ‎skład kami‎ ‎pospieszyli,‎ ‎a‎ ‎oto‎ ‎teraz‎ ‎po‎ ‎latach pięciu,‎ ‎znów‎ ‎wznosi‎ ‎się‎ ‎wieża‎ ‎Pa nienki‎ ‎Częstochowskiej,‎ ‎prowadząc zdaleka‎ ‎wiernych‎ ‎czcicieli‎ ‎Maryi‎ ‎do Jej‎ ‎stóp‎ ‎po‎ ‎odpust‎ ‎grzechów‎ ‎i‎ ‎zmi łowanie‎ ‎nad‎ ‎nieszczęściem‎ ‎i‎ ‎nędzą ludzką.

[madohora]

Dzieje‎ ‎klasztoru‎ ‎Jasnogórskiego wskazują‎ ‎nam,‎ ‎że‎ ‎pożary‎ ‎niejednokro tnie‎ ‎nawiedzały‎ ‎przybytek‎ ‎Maryi.‎ ‎Pierw sza‎ ‎wieża‎ ‎kościelna‎ ‎zgorzała‎ ‎10‎ ‎lute go‎ ‎Roku‎ ‎Pańskiego‎ ‎1654,‎ ‎a‎ ‎niezadłu go,‎ ‎bo‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1690‎ ‎padła‎ ‎ofiarą‎ ‎pło mieni‎ ‎razem‎ ‎z‎ ‎całym‎ ‎kościołem.‎ ‎Wie ża,‎ ‎która‎ ‎spaliła‎ ‎się‎ ‎lat‎ ‎pięć‎ ‎temu,‎ ‎wznie siona‎ ‎była‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1702,‎ ‎a‎ ‎pięknością swoją‎ ‎i‎ ‎prawdziwą‎ ‎swojskością‎ ‎zaw sze‎ ‎głęboko‎ ‎w‎ ‎pamięci‎ ‎pielgrzymów Maryi‎ ‎Najświętszej‎ ‎się‎ ‎utrwalała. Teraz‎ ‎kiedy‎ ‎święte‎ ‎miejsce‎ ‎nasze, cudami‎ ‎słynące,‎ ‎chwałę‎ ‎Maryi‎ ‎już z‎ ‎wielkiej‎ ‎odbudowanej‎ ‎wieży‎ ‎głosić światu‎ ‎będzie,‎ ‎dobrze‎ ‎było‎ ‎by‎ ‎przy pomnieć‎ ‎sobie‎ ‎jakie‎ ‎to‎ ‎koleje‎ ‎prze chodził‎ ‎klasztor‎ ‎Panienki‎ ‎Częstochow skiej,‎ ‎jak‎ ‎cześć‎ ‎Królowej‎ ‎Nieba‎ ‎i‎ ‎Ziemi stopniowo‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎świętym‎ ‎Jej‎ ‎miejscu wzrastała,‎ ‎a‎ ‎Jasna‎ ‎Góra‎ ‎teraz‎ ‎stała‎ ‎się ogólną‎ ‎polską‎ ‎świątynią‎ ‎pełną‎ ‎cudów wielkich‎ ‎i‎ ‎wspomnień‎ ‎podniosłych
z‎ ‎dziejami‎ ‎Narodu‎ ‎Polskiego‎ ‎związa nych. Legenda‎ ‎święta‎ ‎głosi,‎ ‎że‎ ‎kiedy Matka‎ ‎Najświętsza‎ ‎z‎ ‎Synem‎ ‎swym Dzieciątkiem‎ ‎w‎ ‎domku‎ ‎w‎ ‎Nazaret‎ ‎mie szkała,‎ ‎a‎ ‎Bóg‎ ‎Człowiek‎ ‎w‎ ‎pokorze i‎ ‎w‎ ‎posłuszeństwie‎ ‎synowskiem‎ ‎ojcu swemu‎ ‎przybranemu‎ ‎Św.‎ ‎Józefowi‎ ‎rę kami‎ ‎pomagał,‎ ‎pracą‎ ‎Świętej‎ ‎Rodziny zdziałany‎ ‎powstał‎ ‎stół‎ ‎cyprysowy,‎ ‎do którego‎ ‎i‎ ‎sam‎ ‎Chrystus‎ ‎Pan‎ ‎pracy‎ ‎rąk swoich‎ ‎dokładał.‎ ‎Przy‎ ‎tym‎ ‎stole‎ ‎Świę tym‎ ‎siadywała‎ ‎Panienka‎ ‎Najświętsza a‎ ‎Dzieciątko‎ ‎Boże‎ ‎pod‎ ‎Jej‎ ‎opieką‎ ‎po magało‎ ‎Św.‎ ‎Józefowi.‎ ‎A‎ ‎kiedy‎ ‎Chry stus‎ ‎Pan‎ ‎umęczon‎ ‎i‎ ‎ukrzyżowany‎ ‎zmar- twych‎ ‎powstał‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎niebo‎ ‎wstąpił‎ ‎dzie wice‎ ‎ten‎ ‎stół,‎ ‎co‎ ‎dla‎ ‎Matki‎ ‎Bożej‎ ‎był tak‎ ‎drogi‎ ‎i‎ ‎przypominał‎ ‎jej‎ ‎lata‎ ‎dzie cięce‎ ‎Zbawcy‎ ‎świata‎ ‎do‎ ‎domu‎ ‎Zebe deusza,‎ ‎ojca,‎ ‎świętego‎ ‎Jana‎ ‎Ewangeli sty,‎ ‎przeniosły,‎ ‎bo‎ ‎i‎ ‎Matka‎ ‎Boża‎ ‎tam za‎ ‎wskazaniem‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana‎ ‎za mieszkała.

[madohora]

Stół‎ ‎ten‎ ‎święty,‎ ‎kiedy‎ ‎Matka‎ ‎Bo ża‎ ‎wniebowziętą‎ ‎została,‎ ‎otoczyły‎ ‎opie ką‎ ‎nieustanną‎ ‎święte‎ ‎dziewice‎ ‎i,‎ ‎czcząc go‎ ‎jako‎ ‎skarb‎ ‎największy,‎ ‎przechowy wały. A‎ ‎że‎ ‎sprzęt‎ ‎ten‎ ‎święty‎ ‎ciągle‎ ‎im żywo‎ ‎Matkę‎ ‎Bożą‎ ‎przypominał,‎ ‎upro siły‎ ‎św.‎ ‎Łukasza‎ ‎Ewangelistę,‎ ‎który jako‎ ‎malarz‎ ‎słynął,‎ ‎aby‎ ‎namalował‎ ‎na drzewie‎ ‎tym‎ ‎wizerunek‎ ‎Matki‎ ‎Najświę tszej‎ ‎z‎ ‎Dzieciątkiem,‎ ‎którą‎ ‎był‎ ‎znał dobrze.‎ ‎Św.‎ ‎Łukasz‎ ‎w‎ ‎natchnieniu niebiańskiem‎ ‎zabrał‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎dzieła i‎ ‎przejęty‎ ‎czcią‎ ‎najwyższą‎ ‎dla‎ ‎Boga rodzicy‎ ‎stworzył‎ ‎obraz,‎ ‎który‎ ‎dziwnych losów‎ ‎zbiegiem‎ ‎ze‎ ‎świętej‎ ‎ziemi‎ ‎Pa lestyny‎ ‎do‎ ‎naszej‎ ‎polskiej‎ ‎ziemi‎ ‎zawi tał‎ ‎i‎ ‎tu‎ ‎się‎ ‎ostał,‎ ‎jako‎ ‎pamiątka‎ ‎po Matce‎ ‎Bożej‎ ‎i‎ ‎Chrystusie‎ ‎Panie,‎ ‎cu dami‎ ‎słynąca‎ ‎po‎ ‎wsze‎ ‎wieki.‎ ‎Obraz ten‎ ‎ma‎ ‎2‎ ‎łokcie‎ ‎i‎ ‎ćwierć‎ ‎długości, łokieć‎ ‎i‎ ‎ćwiercie‎ ‎trzy‎ ‎szerokości,‎ ‎a‎ ‎de ska‎ ‎gruba‎ ‎jest,‎ ‎blisko‎ ‎ma‎ ‎^dwa‎ ‎cale. Obraz‎ ‎Matki‎ ‎Częstochowskiej,‎ ‎Patronki‎ ‎naszego‎ ‎kraju,‎ ‎jest‎ ‎wizerunkiem‎ ‎tak znanym,‎ ‎że‎ ‎go‎ ‎już‎ ‎dwuletnie‎ ‎dziecko zdaleka‎ ‎rozpozna,‎ ‎a‎ ‎wszędzie,‎ ‎gdzie Wizerunek‎ ‎ten‎ ‎święty‎ ‎jest‎ ‎obecny,‎ ‎lu dziom‎ ‎niesie‎ ‎pociechę‎ ‎i‎ ‎ukojenie. Obraz‎ ‎ten,‎ ‎choć‎ ‎przez‎ ‎wieki‎ ‎już przyciemniony‎ ‎mocno,‎ ‎zostawia‎ ‎na‎ ‎całe życie‎ ‎temu‎ ‎kto‎ ‎go‎ ‎raz‎ ‎widział.wspo mnienie,‎ ‎bo‎ ‎jakaż‎ ‎dusza‎ ‎chrześciańska nie‎ ‎wzruszy‎ ‎się,‎ ‎patrząc‎ ‎na‎ ‎oblicze Panienki‎ ‎Najświętszej,‎ ‎co‎ ‎tyle‎ ‎cudów sprawiła‎ ‎i‎ ‎tylu‎ ‎nieszczęść‎ ‎była‎ ‎osło dą.‎ ‎Dążyli‎ ‎do‎ ‎niej‎ ‎i‎ ‎dążą‎ ‎do‎ ‎dziś wszyscy‎ ‎od‎ ‎królów,‎ ‎książąt‎ ‎i‎ ‎panów możnych,‎ ‎do‎ ‎ludu‎ ‎prostego,‎ ‎a‎ ‎kiedy kto‎ ‎z‎ ‎sercem‎ ‎wiary‎ ‎pełnem‎ ‎do‎ ‎Jej stóp‎ ‎przypada,‎ ‎pociechę‎ ‎otrzyma. Istnieje‎ ‎legenda,‎ ‎że‎ ‎obraz‎ ‎ten,‎ ‎wzię ty‎ ‎z‎ ‎Palestyny,‎ ‎dostał‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Carogro- du,‎ ‎gdzie‎ ‎cuda‎ ‎i‎ ‎łaski‎ ‎liczne‎ ‎zaczęły spływać‎ ‎na‎ ‎udających‎ ‎się‎ ‎pod‎ ‎opiekę Panienki‎ ‎Świętej.‎ ‎Wtenczas‎ ‎obraz‎ ‎ten wydawał‎ ‎z‎ ‎siebie‎ ‎naprzemian‎ ‎promie nie‎ ‎słońca,‎ ‎a‎ ‎nocą‎ ‎światło‎ ‎księżyca.

[madohora]

A‎ ‎dostał‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Carogrodu‎ ‎z‎ ‎Jerozo limy,‎ ‎gdzie‎ ‎przez‎ ‎trzy‎ ‎wieki‎ ‎czcią‎ ‎oso bliwą‎ ‎był‎ ‎przez‎ ‎święte‎ ‎dziewice‎ ‎ota czany.‎ ‎Nie‎ ‎zaginął‎ ‎święty‎ ‎Wizerunek nawet‎ ‎w‎ ‎ciężkiej‎ ‎chwili‎ ‎zburzenia‎ ‎Je rozolimy‎ ‎przez‎ ‎rzymian‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎66‎ ‎po Narodzeniu‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana,‎ ‎bo‎ ‎po bożni‎ ‎chrześcianie‎ ‎unieśli‎ ‎go‎ ‎w‎ ‎góry Pella,‎ ‎i‎ ‎skąd‎ ‎dopiero‎ ‎przez‎ ‎św.‎ ‎Helenę, matkę‎ ‎Konstantyna‎ ‎wielkiego‎ ‎cesarza wschodniego,‎ ‎do‎ ‎Carogrodu‎ ‎przewie ziony‎ ‎został.‎ ‎Tu‎ ‎uroczyście‎ ‎z‎ ‎proce sjami‎ ‎wprowadzono‎ ‎Obraz‎ ‎Matki‎ ‎Naj świętszej‎ ‎do‎ ‎świątyni,‎ ‎i‎ ‎odtąd‎ ‎Matka Najświętsza‎ ‎została‎ ‎Patronką‎ ‎całego miasta.‎ ‎Do‎ ‎Jej‎ ‎wstawiennictwa‎ ‎zaw sze‎ ‎się‎ ‎uciekano‎ ‎ilekroć‎ ‎ogień,‎ ‎głód lub‎ ‎powietrze‎ ‎nawiedzało‎ ‎miasto.‎ ‎„Pod Twoją‎ ‎obronę‎ ‎uciekamy‎ ‎się!“.‎ ‎I‎ ‎zaw sze‎ ‎prośba‎ ‎serdeczna‎ ‎nie‎ ‎pozostawała bez‎ ‎skutku,‎ ‎po‎ ‎procesyjnym‎ ‎pochodzie w‎ ‎mieście‎ ‎klęska‎ ‎ustawała. Przez‎ ‎pięć‎ ‎wieków‎ ‎Obraz‎ ‎Święty był‎ ‎w‎ ‎Carogrodzie.‎ ‎Wtedy‎ ‎straszne koleje‎ ‎przechodziło‎ ‎państwo‎ ‎bizantyj skie.‎ ‎Wstrząsały‎ ‎jego‎ ‎posadami‎ ‎walki religijne,‎ ‎świętokradzcy‎ ‎nauczyciele odmawiali‎ ‎czci‎ ‎obrazom,‎ ‎niszczyli‎ ‎je‎ ‎i‎ ‎pa lili.‎ ‎Zaciekłość‎ ‎zaślepieńców‎ ‎była‎ ‎wielką zdarzało‎ ‎się‎ ‎bowiem‎ ‎nawet,‎ ‎że‎ ‎sami cesarze‎ ‎należeli‎ ‎do‎ ‎obrazoburców,‎ ‎to jest‎ ‎zaprzeczających‎ ‎czci‎ ‎wizerunkom świętych.‎ ‎W‎ ‎wielkiem‎ ‎niebezpieczeń stwie‎ ‎był‎ ‎nieraz‎ ‎Obraz‎ ‎Święty,‎ ‎ukry wały‎ ‎go‎ ‎z‎ ‎narażeniem‎ ‎życia‎ ‎święte niewiasty,‎ ‎święty‎ ‎German‎ ‎i‎ ‎święty‎ ‎Ni- cefor,‎ ‎a‎ ‎kiedy‎ ‎walka‎ ‎ta‎ ‎zakończoną została,‎ ‎Obraz‎ ‎do‎ ‎dawnej‎ ‎czci‎ ‎po wrócił. Kiedy‎ ‎Ruś‎ ‎kijowska,‎ ‎do‎ ‎Polski‎ ‎przy legła,‎ ‎przyjęła‎ ‎Chrześciaństwo,‎ ‎a‎ ‎książę ruski,‎ ‎Włodzimierz,‎ ‎pojął‎ ‎za‎ ‎żonę‎ ‎Annę, siostrę‎ ‎cesarzów‎ ‎bizantyjskich‎ ‎Bazyle go‎ ‎i‎ ‎Konstantyna,‎ ‎Obraz‎ ‎Święty,‎ ‎ja ko‎ ‎najpewniejsza‎ ‎ostoja‎ ‎w‎ ‎wierze‎ ‎do Rusi,‎ ‎razem‎ ‎z‎ ‎Wiarą‎ ‎Świętą‎ ‎zawitał. Ztąd,‎ ‎z‎ ‎powodu‎ ‎spokrewnienia‎ ‎się książąt‎ ‎ruskich‎ ‎z‎ ‎książętami‎ ‎polskimi

[madohora]

polskimi,‎ ‎Obraz‎ ‎Święty‎ ‎został‎ ‎przewiezio ny‎ ‎do‎ ‎Bełzkiego‎ ‎zamku,‎ ‎na‎ ‎którym wonczas‎ ‎panował‎ ‎Władysław,‎ ‎książę Opolski.‎ ‎Tu‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎napadu‎ ‎Tata rów,‎ ‎strzała,‎ ‎wypuszczona‎ ‎ręką‎ ‎pohań- ca,‎ ‎utkwiła‎ ‎w‎ ‎świętym‎ ‎wizerunku,‎ ‎ra niąc‎ ‎go‎ ‎w‎ ‎szyję.‎ ‎Książe‎ ‎Opolski,‎ ‎sro dze‎ ‎tą‎ ‎zniewagą‎ ‎zasmucony,‎ ‎chciał był‎ ‎Wizerunek‎ ‎przewieźć‎ ‎do‎ ‎jakiego obronnego‎ ‎grodu;‎ ‎lecz‎ ‎Matce‎ ‎Naj świętszej,‎ ‎po‎ ‎tym‎ ‎pierwszym‎ ‎cierpie niu,‎ ‎widać‎ ‎podobało‎ ‎się‎ ‎zostać‎ ‎na- zawsze‎ ‎w‎ ‎naszej‎ ‎krainie‎ ‎i‎ ‎losy‎ ‎jej dzielić,‎ ‎bo‎ ‎obrazu‎ ‎konie‎ ‎do‎ ‎wozu‎ ‎za łożone‎ ‎nie‎ ‎mogły‎ ‎z‎ ‎miejsca‎ ‎ruszyć,‎ ‎jeno na‎ ‎kolana‎ ‎padały.‎ ‎I‎ ‎wola‎ ‎Panienki‎ ‎Naj świętszej‎ ‎była‎ ‎wyraźną,‎ ‎bo‎ ‎tej‎ ‎samej nocy‎ ‎książę‎ ‎Opolski‎ ‎miał‎ ‎sen‎ ‎cudow ny,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎Matka‎ ‎Najświętsza‎ ‎za leciła‎ ‎mu‎ ‎przewieźć‎ ‎swój‎ ‎Wizerunek do‎ ‎miejsca‎ ‎Częstochową‎ ‎zwane,‎ ‎co też‎ ‎posłuszny‎ ‎Jej‎ ‎woli‎ ‎książę‎ ‎uczynił. Działo‎ ‎się‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎Roku‎ ‎Pańskim 1383,‎ ‎Sierpnia‎ ‎dnia‎ ‎9,‎ ‎kiedy‎ ‎obraz Najświętszej‎ ‎Panienki‎ ‎Częstochowskiej z‎ ‎wielką‎ ‎czcią‎ ‎i‎ ‎uroczystością‎ ‎do‎ ‎ko ścioła‎ ‎parafjalnego,‎ ‎pod‎ ‎wezwaniem Wniebowzięcia‎ ‎Matki‎ ‎Najświętszej, wprowadzono. Lecz‎ ‎książę‎ ‎Opolski,‎ ‎pomny‎ ‎znie wagi‎ ‎jakiej‎ ‎doznał‎ ‎Wizerunek‎ ‎Święty, powziął‎ ‎myśl‎ ‎otoczenia‎ ‎go‎ ‎opieką i‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎sprowadził‎ ‎do‎ ‎Często chowy‎ ‎zakon‎ ‎Ojców‎ ‎reguły‎ ‎Świętego Pawła‎ ‎Pustelnika,‎ ‎ten‎ ‎w‎ ‎Częstochowie osadził,‎ ‎darząc‎ ‎nowo‎ ‎powstały‎ ‎klasz tor‎ ‎ziemiami. Tak‎ ‎przeszło‎ ‎spokojnie‎ ‎lat‎ ‎50,‎ ‎kie dy‎ ‎powstała‎ ‎heretycka‎ ‎niezbożna‎ ‎sek ta‎ ‎Hussytów‎ ‎i‎ ‎ci‎ ‎wtargnąwszy‎ ‎z‎ ‎Czech do‎ ‎polskiej‎ ‎ziemi,‎ ‎poczęli‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎gwał ty‎ ‎czynić,‎ ‎a‎ ‎osobliwie‎ ‎z‎ ‎kościołem świętym‎ ‎i‎ ‎czcicielami‎ ‎Matki‎ ‎Bożej‎ ‎wo jowali.‎ ‎Oni‎ ‎to‎ ‎napadli‎ ‎na‎ ‎klasztor Jasnogórski‎ ‎i‎ ‎pomordowawszy‎ ‎pięciu Ojców,‎ ‎zrabowali‎ ‎kościół,‎ ‎Obraz‎ ‎świę- tokradzko‎ ‎wywieźli‎ ‎i‎ ‎strasznie‎ ‎zelżyli. Bo‎ ‎kiedy‎ ‎konie,‎ ‎zaprzężone‎ ‎do‎ ‎wozu,

[madohora]

ruszyć‎ ‎z‎ ‎miejsca‎ ‎nie‎ ‎chciały,‎ ‎Hussyci w‎ ‎złości‎ ‎wielkiej‎ ‎rozbili‎ ‎Obraz‎ ‎Święty o‎ ‎kamień‎ ‎na‎ ‎trzy‎ ‎części,‎ ‎a‎ ‎jeden‎ ‎z‎ ‎nich świętokradzko‎ ‎ściągnął‎ ‎na‎ ‎Niego‎ ‎rękę i‎ ‎szablą‎ ‎dwa‎ ‎cięcia‎ ‎Świętemu‎ ‎Obliczu zadał.‎ ‎Na‎ ‎miejscu‎ ‎tym‎ ‎wytrysło‎ ‎źró dełko‎ ‎i‎ ‎jego‎ ‎wody‎ ‎obmyły‎ ‎Świętą Twarz‎ ‎tak‎ ‎zbeszczeczoną.‎ ‎I‎ ‎po‎ ‎dziś dzień‎ ‎przy‎ ‎kościółku‎ ‎Świętej‎ ‎Barbary istnieje‎ ‎to‎ ‎źródełko,‎ ‎a‎ ‎woda‎ ‎jego‎ ‎dziw nie‎ ‎czysta,‎ ‎brana‎ ‎jest‎ ‎przez‎ ‎pobożnych pielgrzymów.‎ ‎Tu‎ ‎wzniesiono‎ ‎również krzyż,‎ ‎a‎ ‎potem‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1646‎ ‎świąty nię‎ ‎pod‎ ‎wezwaniem‎ ‎Św.‎ ‎Barbary. Ojcowie‎ ‎zawieźli‎ ‎Obraz‎ ‎połupa- ny‎ ‎w‎ ‎czci‎ ‎najwyższej‎ ‎do‎ ‎Krakowa i‎ ‎tu‎ ‎król‎ ‎Władysław‎ ‎Jagiełło‎ ‎najzdoł- szych‎ ‎mistrzów‎ ‎z‎ ‎Konstantynopola‎ ‎za wezwał.‎ ‎Ci‎ ‎Obraz‎ ‎do‎ ‎stanu‎ ‎w‎ ‎jakim był‎ ‎przed‎ ‎tern‎ ‎doprowadzili,‎ ‎ale‎ ‎po mimo‎ ‎starań,‎ ‎znaków‎ ‎cięć‎ ‎szabli‎ ‎za trzeć‎ ‎nie‎ ‎mogli.‎ ‎Wielką‎ ‎radością‎ ‎na pełniły‎ ‎się‎ ‎serca‎ ‎wiernych‎ ‎Maryi‎ ‎sług i‎ ‎całego‎ ‎ludu,‎ ‎kiedy‎ ‎Obraz‎ ‎przewieziony‎ ‎został‎ ‎napowrót.-‎ ‎Król,‎ ‎senat, wszyscy‎ ‎dostojnicy‎ ‎i‎ ‎szlachta‎ ‎w‎ ‎try umfalnym‎ ‎pochodzie‎ ‎Obraz‎ ‎Najświęt szej‎ ‎Panny‎ ‎z‎ ‎wielką‎ ‎uroczystością‎ ‎na powrót‎ ‎na‎ ‎Jasną‎ ‎Górę‎ ‎wprowadzili. Była‎ ‎to‎ ‎więc‎ ‎pierwsza,‎ ‎a‎ ‎najwspa nialsza‎ ‎pielgrzymka‎ ‎do‎ ‎stóp‎ ‎Maryi Częstochowskiej.‎ ‎Odtąd‎ ‎przez‎ ‎wieki całe‎ ‎co‎ ‎rok‎ ‎pielgrzymi‎ ‎dążą‎ ‎do‎ ‎miej sca‎ ‎świętego. Czas‎ ‎płynął,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎Roku‎ ‎Pańskim 1682‎ ‎przypadła‎ ‎trzechsetna‎ ‎rocznica sprowadzenia‎ ‎Obrazu‎ ‎Cudownego.‎ ‎Pa pież,‎ ‎Inocenty‎ ‎XI,‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎obchodu‎ ‎Ju bileuszu,‎ ‎1‎ ‎Lipca‎ ‎1682‎ ‎roku,‎ ‎obda rzył‎ ‎Jasną‎ ‎Górę‎ ‎zupełnemi‎ ‎odpusta mi,‎ ‎których‎ ‎dostępują‎ ‎wierni,‎ ‎co‎ ‎świą tynię‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Częstochowskiej nawiedzą‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎spowiedzi,‎ ‎za‎ ‎grzechy żałując,‎ ‎Sakramenty‎ ‎Święte‎ ‎przyjmą. W‎ ‎tym‎ ‎roku,‎ ‎jak‎ ‎pisze‎ ‎dziejopis, 140,000‎ ‎wiernych‎ ‎podążyło‎ ‎do‎ ‎Częstochowy‎ ‎z‎ ‎całej‎ ‎Polski‎ ‎i‎ ‎krajów‎ ‎przy
ległych‎ ‎dla‎ ‎oddania‎ ‎Czci‎ ‎Najświętszej Panience. W‎ ‎niespełna‎ ‎lat‎ ‎sto‎ ‎kroniki‎ ‎klasz torne‎ ‎zaznaczają‎ ‎drugą‎ ‎wielką‎ ‎uro czystość‎ ‎Koronacyi‎ ‎Wizerunku‎ ‎Cuda mi‎ ‎słynącego.‎ ‎Oto‎ ‎Kardynał‎ ‎Bene dykt‎ ‎Odeschalchi‎ ‎wyjednywał‎ ‎u‎ ‎kapi tuły‎ ‎Św.‎ ‎Piotra‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎dwie‎ ‎złote korony‎ ‎dla‎ ‎cudownego‎ ‎obrazu,‎ ‎a‎ ‎Pa pież‎ ‎Klemens‎ ‎II‎ ‎w‎ ‎bulli‎ ‎nadał‎ ‎wiel kie‎ ‎przywileje‎ ‎klasztorowi. Uroczystość‎ ‎Koronacyi‎ ‎roku‎ ‎Pań skiego‎ ‎1717‎ ‎dnia‎ ‎8‎ ‎Września‎ ‎jedno czy‎ ‎u‎ ‎stóp‎ ‎Maryi‎ ‎150‎ ‎tysięczny‎ ‎tłum Jej‎ ‎Wiernych‎ ‎Czcicieli.‎ ‎Przybywa‎ ‎do 800‎ ‎kapłanów‎ ‎z‎ ‎całej‎ ‎Polski,‎ ‎a‎ ‎bi- skup-koronat‎ ‎po‎ ‎uroczystym‎ ‎hymnie: „‎ ‎Wielbij‎ ‎duszo‎ ‎moja‎ ‎Pana",‎ ‎wieńczy‎ ‎ko ronami‎ ‎głowy‎ ‎Najświętszej‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Dzie ciątka‎ ‎Jezus.‎ ‎Najsłynniejsi‎ ‎kaznodzieje ówcześni,‎ ‎Ksiądz‎ ‎Andrzej‎ ‎Karsznicki, kaznodzieja‎ ‎Królewski‎ ‎i‎ ‎Ksiądz‎ ‎Srebr- nicki‎ ‎z‎ ‎Krakowa‎ ‎przybyły,‎ ‎po‎ ‎wspa niałych‎ ‎przemowach‎ ‎chwałę‎ ‎i‎ ‎uwielbienie

[madohora]

uwielbienie‎ ‎Maryi‎ ‎głoszą.‎ ‎Przez‎ ‎dni‎ ‎i‎ ‎no cy‎ ‎dziewięć‎ ‎wspaniałem‎ ‎nabożeń stwem‎ ‎obchodzą‎ ‎uroczystość‎ ‎tę‎ ‎wier ni‎ ‎a‎ ‎możni‎ ‎i‎ ‎bogacze‎ ‎hojnie‎ ‎drogie- mi‎ ‎kamieniami‎ ‎i‎ ‎perłami‎ ‎obraz‎ ‎Świę ty‎ ‎przyozdabiają.‎ ‎Z‎ ‎tych‎ ‎kamieni brat‎ ‎zakonny,‎ ‎Makary‎ ‎Szykowski,‎ ‎haf tuje‎ ‎trzy‎ ‎sukienki‎ ‎dla‎ ‎Najświętszej Panny,‎ ‎dyamentową,‎ ‎perłową‎ ‎i‎ ‎rubi nową,‎ ‎które‎ ‎po‎ ‎dziś‎ ‎dzień‎ ‎wszystkich w‎ ‎podziw‎ ‎wprawiają. Roku‎ ‎Pańskiego‎ ‎1782‎ ‎obchodzi Jasna‎ ‎Góra‎ ‎czterechsetną‎ ‎rocznicę sprowadzenia‎ ‎cudownego‎ ‎obrazu.‎ ‎Na uroczystość‎ ‎przybywa‎ ‎trzech‎ ‎bisku pów,‎ ‎a‎ ‎Pius‎ ‎VI,‎ ‎nadaniem‎ ‎odpustu zupełnego‎ ‎przez‎ ‎całą‎ ‎oktawę,‎ ‎uroczy stość‎ ‎tę‎ ‎uświetnia. Rok‎ ‎1817,‎ ‎przypadający‎ ‎w‎ ‎pierwszą stuletnią‎ ‎rocznicę‎ ‎ukoronowania‎ ‎obrazu Matki‎ ‎Bożej,‎ ‎ściąga‎ ‎dawno‎ ‎niewidzia ne‎ ‎zastępy‎ ‎wiernych‎ ‎pobratymców z‎ ‎Czech,‎ ‎Szlązka‎ ‎i‎ ‎Moraw.‎ ‎Tysią cami‎ ‎świateł‎ ‎jaśnieją‎ ‎wieżyca‎ ‎i‎ ‎ko
ściół‎ ‎Jasnogórski,‎ ‎a‎ ‎sławny‎ ‎biskup i‎ ‎pasterz,‎ ‎Woronicz,‎ ‎nabożeństwo‎ ‎spra wuje. Ostatnia,‎ ‎a‎ ‎tak‎ ‎niedawna,‎ ‎bo‎ ‎ży- jąca‎ ‎w‎ ‎pamięci‎ ‎wszystkich,‎ ‎pięćsetna rocznica‎ ‎sprowadzenia‎ ‎obrazu‎ ‎na‎ ‎Ja sną‎ ‎Górę,‎ ‎przypadła‎ ‎na‎ ‎rok‎ ‎Pański 1879.‎ ‎Ojcowie‎ ‎Paulini‎ ‎tę‎ ‎półtysiącz- ną‎ ‎rocznicę‎ ‎odbywają‎ ‎z‎ ‎tradycyjną wspaniałością.‎ ‎Biskup‎ ‎Kujawsko-Ka- liski,‎ ‎Ks.‎ ‎Wincenty‎ ‎Chościak‎ ‎Popiel, przybywa‎ ‎z‎ ‎całą‎ ‎kapitułą‎ ‎Włocław ską.‎ ‎Niezliczone‎ ‎kompanie‎ ‎ze‎ ‎swemi pasterzami‎ ‎na‎ ‎czele,‎ ‎nieprzerwalnym ciągiem,‎ ‎szlakami‎ ‎od‎ ‎Gidel‎ ‎i‎ ‎Przyro wa‎ ‎dążą.‎ ‎Kapłanów‎ ‎na‎ ‎tę‎ ‎uroczy stość‎ ‎przybyło‎ ‎przeszło‎ ‎czterystu.‎ ‎Przez trzy‎ ‎dni‎ ‎trwa‎ ‎wielkie‎ ‎nabożeństwo‎ ‎ku Czci‎ ‎Maryi,‎ ‎a‎ ‎wierni‎ ‎pod‎ ‎strzechy swoje‎ ‎unoszą‎ ‎wspomnienia‎ ‎radosnych dni,‎ ‎co‎ ‎im‎ ‎przez‎ ‎życie‎ ‎całe‎ ‎przyświe cać‎ ‎będą. Takie‎ ‎więc‎ ‎koleje‎ ‎przechodził‎ ‎kla sztor‎ ‎Jasnogórski,‎ ‎a‎ ‎pośród‎ ‎Jego‎ ‎naj

[madohora]

większych‎ ‎obrońców‎ ‎po‎ ‎wieczne‎ ‎cza sy‎ ‎przetrwa‎ ‎imię‎ ‎Ks.‎ ‎Augustyna‎ ‎Kor deckiego.‎ ‎Mąż‎ ‎ten‎ ‎wielki‎ ‎wiarą‎ ‎swą potężną‎ ‎i‎ ‎bezgranicznem‎ ‎oddaniem Najświętszej‎ ‎Pannie‎ ‎sprawił,‎ ‎że‎ ‎Klasz tor‎ ‎nie‎ ‎stał‎ ‎się‎ ‎łupem‎ ‎Szwedów,‎ ‎któ rzy‎ ‎całą‎ ‎Polskę‎ ‎pod‎ ‎koniec‎ ‎wieku XVII‎ ‎opanowali. Wśród‎ ‎straszliwych‎ ‎nieszczęść,‎ ‎któ re‎ ‎Szwedzi‎ ‎na‎ ‎kraj‎ ‎Polski‎ ‎sprowadzili, jeden‎ ‎oddział‎ ‎wyprawił‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎Czę stochowę,‎ ‎żeby‎ ‎złupić‎ ‎głośne,‎ ‎od‎ ‎wie ków‎ ‎nagromadzone‎ ‎skarby‎ ‎w‎ ‎klaszto rze‎ ‎na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.‎ ‎Spodziewano‎ ‎się wziąść‎ ‎forteczkę‎ ‎bez‎ ‎wielkiego‎ ‎zacho du;‎ ‎nie‎ ‎przewidywano,‎ ‎że‎ ‎o‎ ‎tę‎ ‎małą opokę,‎ ‎na‎ ‎której‎ ‎stał‎ ‎obronny‎ ‎ko ściółek,‎ ‎miało‎ ‎rozbić‎ ‎się‎ ‎całe‎ ‎powo dzenie‎ ‎Szwedów.‎ ‎Ale‎ ‎w‎ ‎zaciszu‎ ‎kla- sztornem‎ ‎znajdował‎ ‎się‎ ‎mąż,‎ ‎jedyny podobno,‎ ‎co‎ ‎natenczas‎ ‎w‎ ‎Polsce‎ ‎umiał wnieść‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎wszelkie‎ ‎rachuby;‎ ‎znaj dowała‎ ‎się‎ ‎tam‎ ‎dusza‎ ‎najmocniejsza i‎ ‎najczystsza‎ ‎z‎ ‎dusz‎ ‎polskich.‎ ‎Walka
pod‎ ‎murami‎ ‎Częstochowy‎ ‎natężała‎ ‎się tak‎ ‎wysoko,‎ ‎że‎ ‎poruszone‎ ‎tym‎ ‎sposo bem‎ ‎tętno‎ ‎powszechnych‎ ‎uniesień‎ ‎prze jęło‎ ‎Polaków‎ ‎jednem‎ ‎uczuciem,‎ ‎zro biło‎ ‎ich‎ ‎niezwyciężonymi. Człowiekiem,‎ ‎co‎ ‎odegrał‎ ‎tę‎ ‎wielka rolę,‎ ‎jak‎ ‎powiedzieliśmy,‎ ‎był‎ ‎ks.‎ ‎Augu styn‎ ‎Kordecki,‎ ‎przeor‎ ‎księży‎ ‎Paulinów na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.‎ ‎Opuszczony‎ ‎od‎ ‎swo ich,‎ ‎musiał‎ ‎siłą‎ ‎własną‎ ‎zniewalać‎ ‎ich do‎ ‎boju.‎ ‎Ale‎ ‎kapłan‎ ‎był‎ ‎spokojny i‎ ‎mężny,‎ ‎bo‎ ‎czuł‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎głos‎ ‎Boga, któremu‎ ‎służył,‎ ‎i‎ ‎przewidywał‎ ‎zwy- cięztwo‎ ‎nad‎ ‎Szwedami.‎ ‎On‎ ‎sam‎ ‎zo stawił‎ ‎nam‎ ‎opisanie‎ ‎wytrzymanego oblężenia,‎ ‎skreślone‎ ‎z‎ ‎prostotą‎ ‎godną pióra‎ ‎bohatera. Pierwszy‎ ‎oddział‎ ‎wojska,‎ ‎wysłany pod‎ ‎Częstochowę,‎ ‎składał‎ ‎się‎ ‎najwię cej‎ ‎z‎ ‎Polaków,‎ ‎którzy‎ ‎przyłączyli‎ ‎się do‎ ‎Szwedów.‎ ‎Dowodził‎ ‎nim‎ ‎Jan‎ ‎hra bia‎ ‎na‎ ‎Wrzeszczowicach‎ ‎Wejhard,‎ ‎da wniej‎ ‎dobroczyńca‎ ‎klasztoru,‎ ‎teraz‎ ‎usłu żny‎ ‎stronnik‎ ‎Karola‎ ‎Gustawa.‎ ‎Chciał

[madohora]

on‎ ‎skłonić‎ ‎zakonników,‎ ‎żeby‎ ‎dobro wolnie‎ ‎uznali‎ ‎władzę‎ ‎jego‎ ‎pana,‎ ‎i‎ ‎twier dzę‎ ‎swoją‎ ‎wydali‎ ‎w‎ ‎ręce‎ ‎komendanta, naznaczonego‎ ‎od‎ ‎jenerała‎ ‎szwedzkie go.‎ ‎Ale‎ ‎księża‎ ‎po‎ ‎krótkiej‎ ‎naradzie odpowiedzieli,‎ ‎iż‎ ‎boją‎ ‎się‎ ‎Boga,‎ ‎nie lękają‎ ‎się‎ ‎nieprzyjaciół,‎ ‎i‎ ‎gotowi‎ ‎są umrzeć‎ ‎w‎ ‎obronie‎ ‎religii‎ ‎i‎ ‎króla.‎ ‎Wej- hard‎ ‎był‎ ‎katolik‎ ‎i‎ ‎Polak,‎ ‎odpowiedź ta‎ ‎miała‎ ‎dla‎ ‎niego‎ ‎gorycz‎ ‎wyrzutu‎ ‎su mienia;‎ ‎powziął‎ ‎ztąd‎ ‎nieubłaganą‎ ‎nie nawiść‎ ‎ku‎ ‎cnotliwym‎ ‎zakonnikom,‎ ‎i‎ ‎po stanowił‎ ‎z‎ ‎ziemią‎ ‎zrównać‎ ‎tę,‎ ‎jak‎ ‎na zywał,‎ ‎jaskinię‎ ‎zagorzalców.‎ ‎Po‎ ‎kil ku‎ ‎jednak‎ ‎daremnych‎ ‎próbach,‎ ‎nie mogąc‎ ‎sam‎ ‎niczego‎ ‎dokonać,‎ ‎usunął się‎ ‎ku‎ ‎Krzepicom‎ ‎i‎ ‎wezwał‎ ‎jenera ła‎ ‎Millera.‎ ‎Niedługo‎ ‎też‎ ‎potem‎ ‎nad ciągnął‎ ‎Miller‎ ‎z‎ ‎8000‎ ‎wojska‎ ‎z‎ ‎20‎ ‎dzia łami‎ ‎polowemi. Załoga‎ ‎Jasnej‎ ‎Góry‎ ‎składała‎ ‎się z‎ ‎400‎ ‎ludzi‎ ‎zdolnych‎ ‎do‎ ‎broni.‎ ‎Zre sztą‎ ‎nie‎ ‎brakowało‎ ‎na‎ ‎zasobach,‎ ‎twier dza‎ ‎była‎ ‎dobrze‎ ‎opatrzona.

[madohora]

Miller‎ ‎posyłał‎ ‎najprzód‎ ‎parlamen tarzy,‎ ‎grożąc‎ ‎zakonnikom,‎ ‎jeśliby‎ ‎się nie‎ ‎poddali,‎ ‎a‎ ‎groźby‎ ‎te‎ ‎nie‎ ‎były‎ ‎pró żne;‎ ‎bo‎ ‎podług‎ ‎ówczesnego‎ ‎prawa wojny,‎ ‎po‎ ‎wzięciu‎ ‎miasta‎ ‎szturmem, wszystko‎ ‎tępiono‎ ‎ogniem‎ ‎i‎ ‎mieczem. Szwedzi‎ ‎zaś‎ ‎wojowali‎ ‎okrutnie,‎ ‎i‎ ‎szcze gólniej‎ ‎srożyli‎ ‎się‎ ‎przeciw‎ ‎duchownym katolickim.‎ ‎Wysłańcami‎ ‎od‎ ‎jenerała oblegającego‎ ‎bywali‎ ‎Polacy:‎ ‎ci‎ ‎w‎ ‎do brej‎ ‎wierze,‎ ‎mając‎ ‎opór‎ ‎tak‎ ‎szczupłej -siły‎ ‎za‎ ‎nieużyteczną‎ ‎ofiarę,‎ ‎starali‎ ‎się przekonać‎ ‎oblężonych,‎ ‎że‎ ‎nie‎ ‎mogą już‎ ‎w‎ ‎niczem‎ ‎pokładać‎ ‎nadziei‎ ‎i‎ ‎po winni‎ ‎uledz‎ ‎konieczności;‎ ‎przemawiali do‎ ‎nich‎ ‎głosem‎ ‎rozsądku.‎ ‎Ale‎ ‎rada zakonników‎ ‎słuchała‎ ‎ich‎ ‎mowy‎ ‎ze smutkiem,‎ ‎odpowiedzi‎ ‎żadnej‎ ‎nie‎ ‎dano, i‎ ‎rezolucję‎ ‎odłożono‎ ‎do‎ ‎jutra.‎ ‎Miller, zniecierpliwiony‎ ‎rokowaniem,‎ ‎przystą pił‎ ‎do‎ ‎szturmu:‎ ‎tu‎ ‎poczynają‎ ‎się‎ ‎krwa we,‎ ‎uparcie‎ ‎powtarzane‎ ‎ataki.‎ ‎Jedna wycieczka,‎ ‎pod‎ ‎dowództwem‎ ‎Piotra Czarnieckiego,‎ ‎udaje‎ ‎się‎ ‎bardzo‎ ‎pomyślnie:‎ ‎Szwedom,‎ ‎odpartym‎ ‎aż‎ ‎do obozu,‎ ‎zabito‎ ‎kilku‎ ‎oficerów‎ ‎i‎ ‎kilka dział‎ ‎zagwożdżono. Tymczasem‎ ‎Miller‎ ‎sprowadza‎ ‎z‎ ‎Kra kowa‎ ‎wielkie‎ ‎działo‎ ‎oblężnicze;‎ ‎na dzieje‎ ‎oblężonych‎ ‎zewszech‎ ‎stron‎ ‎ni kną,‎ ‎duch‎ ‎załogi‎ ‎upada,‎ ‎żołnierze‎ ‎wo łają‎ ‎o‎ ‎kapitulację,‎ ‎zanosi‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎ro kosz‎ ‎w‎ ‎twierdzy.‎ ‎Przeor‎ ‎znowu‎ ‎zgro madza‎ ‎wojenną‎ ‎radę‎ ‎zakonników,‎ ‎are sztuje‎ ‎dowódcę‎ ‎milicji,‎ ‎wygania‎ ‎kilku kanonierów,‎ ‎przedsiębierze‎ ‎różnego‎ ‎ro dzaju‎ ‎środki,‎ ‎stawi‎ ‎przy‎ ‎każdym‎ ‎od dziale‎ ‎walczących‎ ‎kapłana,‎ ‎żeby‎ ‎ich zagrzewał,‎ ‎każę‎ ‎wykonywać‎ ‎nową‎ ‎przy sięgę‎ ‎na‎ ‎wierność,‎ ‎i‎ ‎przygotowany‎ ‎do statecznie,‎ ‎wytrzymuje‎ ‎jedno‎ ‎z‎ ‎naj gwałtowniejszych‎ ‎uderzeń. Wśród‎ ‎tego‎ ‎szturmu,‎ ‎kiedy‎ ‎prze szło‎ ‎pięćset‎ ‎pocisków‎ ‎działowych‎ ‎pa- dło‎ ‎na‎ ‎sam‎ ‎dziedziniec‎ ‎klasztorny, kiedy‎ ‎jedni‎ ‎walczyli‎ ‎na‎ ‎wałach,‎ ‎dru dzy‎ ‎biegali‎ ‎po‎ ‎dachach,‎ ‎gasząc‎ ‎wszczę ty‎ ‎ogień,‎ ‎reszta‎ ‎księży,‎ ‎otoczonych‎ ‎lu-

[madohora]

dnością‎ ‎niezdolną‎ ‎do‎ ‎broni,‎ ‎modliła się‎ ‎w‎ ‎kościele.‎ ‎Nagle‎ ‎nad‎ ‎ich‎ ‎gło wami‎ ‎zabrzmiała‎ ‎muzyka‎ ‎i‎ ‎ozwał‎ ‎się hymn‎ ‎do‎ ‎Boga‎ ‎Rodzicy.‎ ‎Było‎ ‎to‎ ‎dzie łem‎ ‎kościelnej‎ ‎orkiestry,‎ ‎która‎ ‎z‎ ‎wła snego‎ ‎pomysłu,‎ ‎wstąpiła‎ ‎na‎ ‎galerję wieży‎ ‎najwyższej,‎ ‎i‎ ‎zaintonowała‎ ‎pieśń świętą.‎ ‎Słodka‎ ‎harmonia,‎ ‎przy‎ ‎stra sznym‎ ‎huku‎ ‎dział‎ ‎wlewając‎ ‎w‎ ‎serca pociechę‎ ‎i‎ ‎odwagę,‎ ‎oddawała‎ ‎tę‎ ‎je szcze‎ ‎przysługę,‎ ‎że‎ ‎szkaradne‎ ‎blu- żnierstwa‎ ‎Szwedów,‎ ‎nie‎ ‎dochodziły uszu‎ ‎niewiast‎ ‎i‎ ‎dzieci.‎ ‎Postanowiono, aby‎ ‎odtąd‎ ‎zawsze‎ ‎podczas‎ ‎najmocniej szego‎ ‎nawet‎ ‎ognia,‎ ‎kapela‎ ‎grała‎ ‎na tern‎ ‎miejscu.‎ ‎Ale‎ ‎przybycie‎ ‎dział‎ ‎bu rzących‎ ‎zachwiało‎ ‎umysły‎ ‎i‎ ‎szlachty obecnej‎ ‎w‎ ‎twierdzy;‎ ‎wyjąwszy‎ ‎dwóch, wszyscy‎ ‎nalegali‎ ‎już‎ ‎na‎ ‎przeora,‎ ‎żeby wszedł‎ ‎z‎ ‎nieprzyjacielem‎ ‎w‎ ‎układy, mianowicie‎ ‎kiedy‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Narodzenia Najświętszej‎ ‎Panny,‎ ‎Szwedzi,‎ ‎jakby umyślnie‎ ‎mieszając‎ ‎uroczystości,‎ ‎przy puścili‎ ‎atak‎ ‎potężny.‎ ‎Przeor‎ ‎jednak potrafił‎ ‎jeszcze‎ ‎przytłumić‎ ‎trwogę,‎ ‎nie pozwolił‎ ‎nawet‎ ‎wziąć‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎broni, póki‎ ‎się‎ ‎nabożeństwo‎ ‎nie‎ ‎odbyło,‎ ‎cho ciaż‎ ‎podczas‎ ‎procesyi‎ ‎koło‎ ‎kościoła, kule‎ ‎i‎ ‎gruzy‎ ‎murów‎ ‎padały‎ ‎na‎ ‎nogi. Miller‎ ‎tego‎ ‎dnia‎ ‎nie‎ ‎odniósł‎ ‎żadnej korzyści,‎ ‎owszem‎ ‎utracił‎ ‎swego‎ ‎do wódcę‎ ‎artylerji. Posłani‎ ‎do‎ ‎niego‎ ‎Polacy‎ ‎nie‎ ‎prze stawali‎ ‎używać‎ ‎perswazyi‎ ‎i‎ ‎postra chów,‎ ‎ale‎ ‎napróżno.‎ ‎Ostatnia‎ ‎próba przyszła‎ ‎na‎ ‎Kordeckiego.‎ ‎Księża‎ ‎na wet,‎ ‎zwłaszcza‎ ‎młodsi‎ ‎i‎ ‎mniej‎ ‎do świadczeni,‎ ‎poczęli‎ ‎wątpić‎ ‎i‎ ‎szemrać. Nakoniec‎ ‎szlachta‎ ‎zbiegła‎ ‎odbierać z‎ ‎twierdzy‎ ‎żony‎ ‎i‎ ‎dzieci,‎ ‎jak‎ ‎z‎ ‎domu zagrożonego‎ ‎pożarem.‎ ‎Niezmierna‎ ‎od powiedzialność‎ ‎ciężyła‎ ‎na‎ ‎głowie‎ ‎bie dnego‎ ‎zakonnika;‎ ‎nie‎ ‎ugiął‎ ‎się‎ ‎jednak, przewidując,‎ ‎że‎ ‎gdyby‎ ‎wysłał‎ ‎kogo kolwiek,‎ ‎pozostali‎ ‎straciliby‎ ‎ufność,‎ ‎nie pozwolił‎ ‎wypuszczać‎ ‎nikogo,‎ ‎powie dział,‎ ‎że‎ ‎sam‎ ‎ręczy‎ ‎za‎ ‎bezpieczeństwo wszystkich‎ ‎i‎ ‎ma‎ ‎środki‎ ‎ich‎ ‎ochronić.

[madohora]

Walka‎ ‎trwała‎ ‎dalej,‎ ‎i‎ ‎każdy‎ ‎dzień wymagał‎ ‎niesłychanych‎ ‎wysileń,‎ ‎aż‎ ‎na reszcie‎ ‎doszła‎ ‎wieść‎ ‎o‎ ‎zwycięztwach Stefana‎ ‎Czarneckiego,‎ ‎o‎ ‎powrocie‎ ‎kró la‎ ‎do‎ ‎Polski,‎ ‎i‎ ‎wkrótce‎ ‎potem‎ ‎Miller odstąpił‎ ‎od‎ ‎Częstochowy.

[madohora]

Jasna Góra

[madohora]

Odpusty‎ ‎Ziemi ‎Świętej.
Przywiązane‎ ‎do‎ ‎przedmiotów religijnych,‎ ‎które‎ ‎leżały‎ ‎na‎ ‎Miej scach‎ ‎Świętych,‎ ‎albo‎ ‎którymi‎ ‎się dotykano‎ ‎Relikwij‎,‎ ‎jakie‎ ‎te‎ ‎Miej sca‎ ‎zawierają.
1.‎ ‎Wszystkie‎ ‎odpusty‎ ‎niżej‎ ‎wy mienione,‎ ‎nadane‎ ‎niegdyś‎ ‎krzy żom‎,‎ ‎^‎ ‎szkaplerzom‎ ‎i‎ ‎różańcom‎ ‎tyl ko,‎ ‎Św.‎ ‎Kongregacya‎ ‎odpustów, dekretem‎ ‎z‎ ‎dnia‎ ‎18‎ ‎sierpnia‎ ‎1895 roku,‎ ‎rozciągnęła‎ ‎do‎ ‎medalów,‎ ‎sta tuy‎ ‎i‎ ‎wszystkich‎ ‎innych‎ ‎przed miotów‎ ‎religijnych‎ ‎1‎). 2.‎ ‎Te‎ ‎odpusty‎ ‎zostały‎ ‎udzielo ne‎ ‎na‎ ‎zawsze‎ ‎wszystkim‎ ‎wiernym, którzy‎ ‎posiadają‎ ‎jakiś‎ ‎przedmiot religijny‎ ‎odpustami‎ ‎opatrzony‎ ‎na Miejscach‎ ‎Świętych,‎ ‎i‎ ‎tym‎ ‎którzy b‎ ‎Patrz‎ ‎Collectio‎ ‎Indulgent,‎ ‎per‎ ‎Moc- --cłtągiani,‎ ‎1897‎

[madohora]

go‎ ‎na‎ ‎sobie‎ ‎noszą,‎ ‎albo‎ ‎się‎ ‎mo dlą‎ ‎przed‎ ‎nim,‎ ‎lub‎ ‎z‎ ‎nim. 3.‎ ‎Wynika‎ ‎z‎ ‎dekretów‎ ‎Św.‎ ‎Kon- gregacyi‎ ‎odpustów,‎ ‎a‎ ‎szczególniej z‎ ‎dekretu‎ ‎dnia‎ ‎4‎ ‎czerwca‎ ‎1721‎ ‎r., że‎ ‎krzyże,‎ ‎szkaplerze‎ ‎i‎ ‎różańce, a‎ ‎tern‎ ‎samem‎ ‎medale,‎ ‎statuy‎ ‎i‎ ‎in ne‎ ‎przedmioty‎ ‎religijne,‎ ‎obdarowa ne‎ ‎odpustami‎ ‎na‎ ‎Miejscach‎ ‎Świę tych‎,‎ ‎nie‎ ‎mogą‎ ‎być‎ ‎ani‎ ‎sprzeda ne,‎ ‎ani‎ ‎zmienione‎ ‎na‎ ‎inne‎ ‎przed mioty,‎ ‎ani‎ ‎pożyczone‎ ‎innym‎ ‎oso bom‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎myśli,‎ ‎aby‎ ‎one‎ ‎brały udział‎ ‎w‎ ‎odpustach‎1‎). 4.‎ ‎Wszystkie‎ ‎te‎ ‎odpusty‎ ‎mo gą‎ ‎być‎ ‎ofiarowane‎ ‎za‎ ‎dusze w‎ ‎czyścu‎ ‎cierpiące. Odpusty. I.‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę śmierci,‎ ‎kto‎ ‎wezwie‎ ‎Najświętsze Imię‎ ‎Jezus‎,‎ ‎po‎ ‎odbyciu‎ ‎spowie- 1‎)‎ ‎Patrz:‎ ‎Raccolta,‎ ‎1886,‎ ‎p‎ ‎448.

[madohora]

dzi‎ ‎i‎ ‎przyjęciu‎ ‎Komunii‎ ‎Świętej, albo‎ ‎jeśliby‎ ‎to‎ ‎niemożliwem‎ ‎było, kto‎ ‎je‎ ‎wezwie‎ ‎sercem,‎ ‎jeśli‎ ‎nie może‎ ‎usty‎ ‎z‎ ‎uczuciem‎ ‎skruchy. II.‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎w‎ ‎następ nych‎ ‎dniach:‎ ‎na‎ ‎Boże‎ ‎Narodzenie, Trzech‎ ‎Króli,‎ ‎Wniebowstąpienie, Zesłanie‎ ‎Ducha‎ ‎Świętego,‎ ‎Trójcy Świętej,‎ ‎Boże‎ ‎Ciało,‎ ‎Narodzenie Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎Zwiastowa nie,‎ ‎Oczyszczenie,‎ ‎Wniebowzięcie, Narodzenie‎ ‎Św.‎ ‎Jana‎ ‎Chrzciciela, uroczystość‎ ‎ŚŚ.‎ ‎Apostołów‎ ‎Piotra i‎ ‎Pawła,‎ ‎Andrzeja,‎ ‎Jakuba,‎ ‎Jana, Tomasza,‎ ‎Filipa‎ ‎i‎ ‎Jakuba,‎ ‎Bartło mieja,‎ ‎Mateusza,‎ ‎Szymona‎ ‎i‎ ‎Judy, Macieja‎ ‎i‎ ‎Wszystkich‎ ‎Świętych; kto‎ ‎odmówi‎ ‎przynajmniej‎ ‎raz‎ ‎na tydzień‎ ‎koronkę‎ ‎do‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa albo‎ ‎do‎ ‎Panny‎ ‎Najświę.szej,‎ ‎albo różaniec‎ ‎o‎ ‎15‎ ‎tajemnicach,‎ ‎albo Oficyum‎ ‎Boskie,‎ ‎albo‎ ‎Oficyum‎ ‎do Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎albo Oficyum‎ ‎za‎ ‎zmarłych,‎ ‎albo‎ ‎sie dem‎ ‎psalmów‎ ‎pokutnych,‎ ‎albo psalmy‎ ‎gradualne;‎ ‎kto‎ ‎udziela‎ ‎na uki‎ ‎religii,‎ ‎kto‎ ‎nawiedza‎ ‎więźniów, albo‎ ‎chorych‎ ‎w‎ ‎jakim‎ ‎szpitalu, kto‎ ‎wspiera‎ ‎ubogich,‎ ‎słucha‎ ‎Mszy św.‎ ‎albo‎ ‎ją‎ ‎odprawia,‎ ‎jeśli‎ ‎jest kapłanem,‎ ‎pod‎ ‎warunkiem,‎ ‎że w‎ ‎dniach‎ ‎wyżej‎ ‎wymienionych wyspowiada‎ ‎się‎ ‎ze‎ ‎skruchą,‎ ‎przed kapłanem‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎władzę‎ ‎mają cym,‎ ‎przyjmie‎ ‎Komunię‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎po modli‎ ‎się‎ ‎żarliwie‎ ‎za‎ ‎wykorze nienie‎ ‎herezyj‎ ‎i‎ ‎schizm,‎ ‎za‎ ‎roz- krzewienie‎ ‎wiary,‎ ‎za‎ ‎pokój‎ ‎i‎ ‎zgo dę‎ ‎między‎ ‎książętami‎ ‎chrześcijań skimi‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎potrzeby‎ ‎Kościoła Świętego. III.‎ ‎Odpust‎ ‎siedmiu‎ ‎lat‎ ‎i‎ ‎sie dmiu‎ ‎kwadragen‎,‎ ‎kto‎ ‎spełni‎ ‎do bre‎ ‎uczynki‎ ‎wyżej‎ ‎wymienione w‎ ‎innych‎ ‎dniach‎ ‎uroczystych‎ ‎Pa na‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎i‎ ‎Najświętszej Maryi‎ ‎Panny.

[madohora]

IV.‎ ‎Odpust‎ ‎pięciu‎ ‎lat‎ ‎i‎ ‎tyleż kwadr‎ ‎ag‎ ‎en‎,‎ ‎kto‎ ‎będzie‎ ‎wykony wał‎ ‎te‎ ‎same‎ ‎uczynki‎ ‎w‎ ‎niedziele i‎ ‎w‎ ‎każde‎ ‎inne‎ ‎święto‎ ‎roku. V.‎ ‎Sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎ ‎pod‎ ‎tymi samymi‎ ‎warunkami‎ ‎każdego‎ ‎in nego‎ ‎dnia‎ ‎w‎ ‎roku. VI.‎ ‎Dwieście‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎,‎ ‎kto odwiedza‎ ‎więźniów‎ ‎albo‎ ‎chorych w‎ ‎szpitalu,‎ ‎aby‎ ‎im‎ ‎przyjść‎ ‎z‎ ‎po mocą‎ ‎jaką,‎ ‎kto‎ ‎uczy‎ ‎religii‎ ‎kato lickiej‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎albo‎ ‎w‎ ‎domu swoje‎ ‎dzieci,‎ ‎swoich‎ ‎krewnych i‎ ‎służących. VII.‎ ‎Sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎,‎ ‎l-o‎ ‎kto na‎ ‎głos‎ ‎dzwonu‎ ‎rano,‎ ‎w‎ ‎połu dnie‎ ‎albo‎ ‎wieczór‎ ‎odmawia‎ ‎Anioł Pański‎,‎ ‎albo‎ ‎jeśli‎ ‎nie‎ ‎umie,‎ ‎od mawia‎ ‎1‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś Mary‎ ‎a,‎ ‎jak‎ ‎również‎ ‎kto‎ ‎o‎ ‎1‎ ‎-‎ ‎ej godzinie‎ ‎w‎ ‎nocy,‎ ‎gdy‎ ‎dzwon wzywa‎ ‎wiernych‎ ‎do‎ ‎modlitwy‎ ‎za umarłych,‎ ‎odmawia‎ ‎psalm‎ ‎Deprofundis‎,‎ ‎albo‎ ‎jeśli‎ ‎nie‎ ‎umie, odmawia‎ ‎jedno‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Mar‎ja,‎ ‎ ‎—‎ ‎2)‎ ‎kto‎ ‎w‎ ‎piątek rozmyśla‎ ‎pobożnie‎ ‎Mękę‎ ‎i‎ ‎śmierć Pana‎ ‎naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa i‎ ‎odmawia‎ ‎3‎ ‎Ojcze‎ ‎nssz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Mary‎ ‎a,‎ ‎—‎ ‎3-e‎ ‎wreszcie,‎ ‎kto prawdziwie‎ ‎żałuje‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎swo je,‎ ‎stanowi‎ ‎mocną‎ ‎poprawę,‎ ‎czyni rachunek‎ ‎sumienia,‎ ‎i‎ ‎zmówi‎ ‎po bożnie‎ ‎3‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś, Mary‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎cześć‎ ‎Trójcy‎ ‎Przenaj świętszej‎ ‎albo‎ ‎5‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Marya‎ ‎dla‎ ‎uczczenia‎ ‎pięciu ran‎ ‎Zbawiciela. VIII.‎ ‎Sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu,‎ ‎krom tych‎ ‎odpustów‎ ‎nadanych‎ ‎przez św.‎ ‎Papieża‎ ‎Piusa‎ ‎V‎ ‎otrzymuje kto‎ ‎odmawia‎ ‎przynajmniej‎ ‎raz‎ ‎na tydzień‎ ‎cząstkę‎ ‎jedną‎ ‎albo‎ ‎cały różaniec,‎ ‎Oficyum‎ ‎do‎ ‎Panny‎ ‎Naj świętszej‎ ‎albo‎ ‎Oficyum‎ ‎za‎ ‎zmar łych,‎ ‎albo‎ ‎Nieszpór,‎ ‎albo‎ ‎jeden
Nokturn‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎Laudes,‎ ‎albo‎ ‎7 psalmów‎ ‎pokutnych‎ ‎z‎ ‎dodaną‎ ‎do nich‎ ‎Litanią‎ ‎i‎ ‎modlitwami. IX.‎ ‎Pięćdziesiąt‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎, za‎ ‎każdym‎ ‎razem:‎ ‎l-o.‎ ‎Kto‎ ‎przed odprawieniem‎ ‎Mszy‎ ‎św.‎ ‎albo przed‎ ‎przyjęciem‎ ‎Komunii‎ ‎świętej, albo‎ ‎przed‎ ‎odmówieniem‎ ‎Oficyum Boskiego,‎ ‎albo‎ ‎Oficyum‎ ‎do‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎przygo tuje‎ ‎się‎ ‎dobrze.‎ ‎2-o.‎ ‎Kto‎ ‎pobożnie pomodli‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎tych‎ ‎chorych‎ ‎chrześ- cian,‎ ‎którzy‎ ‎konają,‎ ‎odmawiając za‎ ‎nich‎ ‎przynajmniej‎ ‎1‎ ‎Ojcze nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.

[madohora]

[madohora]

Odpusty‎ ‎na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.
„Dominus‎ ‎misit‎ ‎me,‎ ‎ut‎ ‎prae- dicarem‎ ‎captiois‎ ‎indulgentiam." „Pan‎ ‎posłał‎ ‎mnie,‎ ‎abym‎ ‎opo wiadał‎ ‎więźniom‎ ‎wyzwolenie" (Iz.‎ ‎LXI.‎ ‎1.)
Odpust,‎ ‎po‎ ‎łacinie‎ ‎indulgentia, znaczy‎ ‎przebaczenie,‎ ‎darowanie.‎ ‎W‎ ‎ję zyku‎ ‎kościelnym‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie, skasowanie‎ ‎nie‎ ‎grzechów,‎ ‎nie‎ ‎kary wiecznej,‎ ‎ale‎ ‎tylko‎ ‎kary‎ ‎doczesnej t.‎ ‎j.‎ ‎tu‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎lub‎ ‎czyścowej. Odpust‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎zupełny‎ ‎lub cząstkowy. Zupełny‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie‎ ‎całej kary,‎ ‎która‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎należy‎ ‎tu‎ ‎na ziemi‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎już‎ ‎na‎ ‎spowiedzi odpuszczone,‎ ‎ale‎ ‎niedostatecznie‎ ‎od pokutowane,‎ ‎lub‎ ‎którąbyśmy‎ ‎mieli po‎ ‎śmierci‎ ‎dopełnić‎ ‎w‎ ‎czyścu. Cząstkowy‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie‎ ‎tyle kary,‎ ‎ile‎ ‎w‎ ‎dawnej‎ ‎surowej‎ ‎praktyce kościoła‎ ‎trzeba‎ ‎było‎ ‎jej‎ ‎dopełnić. W‎ ‎Kościele‎ ‎katolickim‎ ‎odpustów może‎ ‎udzielać‎ ‎bez‎ ‎zastrzeżeń‎ ‎tylko Ojciec‎ ‎św.,‎ ‎Kardynałowie‎ ‎zaś‎ ‎i‎ ‎Bi skupi‎ ‎w‎ ‎zakresie‎ ‎władzy,‎ ‎oznaczonej w‎ ‎Kodeksie‎ ‎prawa‎ ‎Kan.‎ ‎lub‎ ‎danej im‎ ‎przez‎ ‎Stolicę‎ ‎św.‎ ‎(Kan.‎ ‎239.‎ ‎912). Odpusty‎ ‎mogą‎ ‎być‎ ‎przywiązane do‎ ‎miejsca,‎ ‎czasu,‎ ‎rzeczy‎ ‎lub‎ ‎do‎ ‎ja kiejś‎ ‎praktyki‎ ‎pobożnej‎ ‎albo‎ ‎mod litwy. Do‎ ‎pozyskania‎ ‎odpustu‎ ‎potrze bne‎ ‎są: 1)‎ ‎stan‎ ‎łaski‎ ‎(dusza‎ ‎musi‎ ‎być‎ ‎bez grzechu‎ ‎ciężkiego). 2)‎ ‎intencja‎ ‎przynajmniej‎ ‎ogólna (habitualis).

[madohora]

3)‎ ‎wypełnienie‎ ‎przepisanych‎ ‎wa runków.
§‎ ‎I-
Na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze‎ ‎można‎ ‎zyskać
następujące‎ ‎odpusty:
1)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎raz‎ ‎na‎ ‎rok‎ ‎za prywatne‎ ‎przybycie‎ ‎na‎ ‎Jasną‎ ‎Górę i‎ ‎nawiedzenie‎ ‎Cudownej‎ ‎Kaplicy‎ ‎(wa runki‎ ‎zwykłe‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎spowiedź,‎ ‎Komunja święta‎ ‎i‎ ‎przynajmniej‎ ‎jeien‎ ‎pacierz w‎ ‎intencji‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎1‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz, 1‎ ‎Zdrowaś‎ ‎i‎ ‎1‎ ‎Chwała‎ ‎Ojcu). 2)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎tyle‎ ‎razy,‎ ‎ile razy‎ ‎w‎ ‎ciągu‎ ‎roku‎ ‎przybędzie‎ ‎się z‎ ‎kompanją‎ ‎i‎ ‎nawiedzi‎ ‎Cudowną‎ ‎Ka plicę.‎ ‎Warunki‎ ‎jak‎ ‎pod‎ ‎Nr.‎ ‎1. 3)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎odprawie nie‎ ‎drogi‎ ‎Krzyżowej‎ ‎na‎ ‎wałach‎ ‎(spo wiedź,‎ ‎Komunja‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎pacierze‎ ‎nie są‎ ‎konieczne).

[madohora]

4)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎udział‎ ‎w‎ ‎pro cesji‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakramentem.‎ ‎Warun ki‎ ‎jak‎ ‎Nr.‎ ‎1. (Odpusty‎ ‎pod‎ ‎Nr.‎ ‎3‎ ‎i‎ ‎4‎ ‎mo żna‎ ‎uzyskać‎ ‎i‎ ‎gdzieindziej). 5)‎ ‎Uczęszczający‎ ‎na‎ ‎Nowennę‎ ‎św. Pawła‎ ‎(rozpoczyna‎ ‎się‎ ‎9‎ ‎stycznia) zyskują‎ ‎odpust‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎za‎ ‎każdy‎ ‎dzień nowenny,‎ ‎zupełny‎ ‎zaś‎ ‎przy‎ ‎zwykłych warunkach‎ ‎w‎ ‎dowolnym‎ ‎dniu‎ ‎nowen ny‎ ‎zyskują‎ ‎ci‎ ‎tylko,‎ ‎którzy‎ ‎uczęsz czali‎ ‎na‎ ‎nowennę‎ ‎każdego‎ ‎dnia. 6)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎odmówienie cząstki‎ ‎różańca‎ ‎przed‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakra mentem.‎ ‎Powyższy‎ ‎odpust‎ ‎można uzyskać‎ ‎i‎ ‎gdzieindziej. 7)‎ ‎100‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎ ‎każdego‎ ‎dnia na‎ ‎wezwanie:‎ ‎(Beatissima‎ ‎Maria‎ ‎Virgo Częstochoviensis,‎ ‎adiuva‎ ‎nos!)‎ ‎Naj świętsza‎ ‎Mar‎ ‎jo‎ ‎Panno‎ ‎Częstochowska, wspieraj‎ ‎nas!

[madohora]

§‎ ‎W- Odpusty‎ ‎przywiązane‎ ‎do‎ ‎przed miotów‎ ‎poświęconych‎ ‎na‎ ‎Jasnej Górze. 1)‎ ‎Do‎ ‎różańców‎ ‎i‎ ‎koronek‎ ‎przy wiązane‎ ‎są‎ ‎odpusty‎ ‎Papieskie‎ ‎czyli Apostolskie,‎ ‎a‎ ‎więc‎ ‎odpust‎ ‎zupełny w‎ ‎dzień‎ ‎Trójcy‎ ‎Przenajświętszej, w‎ ‎większe‎ ‎święta‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎i‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Panny‎ ‎Marji,‎ ‎św.‎ ‎Józefa, Apostołów‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Wszystkich Świętych.‎ ‎(Warunki‎ ‎jak‎ ‎wyżej‎ ‎pod §‎ ‎I.‎ ‎Nr.‎ ‎1.)‎ ‎Prócz‎ ‎tego‎ ‎trzeba‎ ‎nosić przy‎ ‎sobie,‎ ‎lub‎ ‎przechowywać‎ ‎z‎ ‎u- szanowaniem‎ ‎w‎ ‎domu‎ ‎Różaniec‎ ‎czy Koronkę‎ ‎poświęconą‎ ‎z‎ ‎powyższemi odpustami‎ ‎i‎ ‎odmawiać‎ ‎całą‎ ‎Koronkę lub‎ ‎część‎ ‎Różańca‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎5‎ ‎dziesiątków przynajmniej‎ ‎raz‎ ‎na‎ ‎tydzień.‎ ‎Prócz papieskich‎ ‎odpusty‎ ‎krzyżackie‎ ‎t.‎ ‎j. 500‎ ‎dni‎ ‎do‎ ‎każdego‎ ‎paciorka‎ ‎a‎ ‎także św.‎ ‎Brygidy.

[madohora]

2)‎ ‎Do‎ ‎medalików,‎ ‎krzyżyków,‎ ‎fi gurek‎ ‎i‎ ‎obrazków‎ ‎(jeżeli‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎z‎ ‎dę tego‎ ‎szkła,‎ ‎stali,‎ ‎ołowiu‎ ‎lub‎ ‎innej kruchej‎ ‎materji,‎ ‎co‎ ‎odnosi‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎do różańców)‎ ‎przywiązany‎ ‎jest‎ ‎odpust zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach‎ ‎podanych‎ ‎§‎ ‎I.‎ ‎Nr.‎ ‎1., a‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎niemożności‎ ‎ich‎ ‎dopełnie nia,‎ ‎wystarczy‎ ‎pobożne‎ ‎ich‎ ‎pocało wanie,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎nań‎ ‎z‎ ‎wy mówieniem‎ ‎choćby‎ ‎myślą‎ ‎imienia Jezus. 3)‎ ‎Do‎ ‎krzyżyków‎ ‎(z‎ ‎figurką‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎przybitą‎ ‎do‎ ‎krzyżyka)‎ ‎odpust zupełny‎ ‎na‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach,‎ ‎podanych‎ ‎w‎ ‎poprzednim punkcie,‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎dla‎ ‎siebie,‎ ‎ale i‎ ‎dla‎ ‎innych,‎ ‎ile‎ ‎razy‎ ‎tego‎ ‎zajdzie potrzeba. 4)‎ ‎Do‎ ‎tychże‎ ‎krzyżyków‎ ‎odpusty Drogi‎ ‎Krzyżowej,‎ ‎które‎ ‎można‎ ‎zy skać‎ ‎trzymając‎ ‎w‎ ‎ręku‎ ‎taki‎ ‎krzyżyk nawet‎ ‎przy‎ ‎stacjach‎ ‎niepoświęconych z‎ ‎odpustami,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎w‎ ‎domu,‎ ‎lub będąc‎ ‎chorym,‎ ‎leżąc‎ ‎w‎ ‎łóżku,‎ ‎w‎ ‎dro dze‎ ‎i‎ ‎innej‎ ‎niemożności‎ ‎odbycia‎ ‎Dro gi‎ ‎Krzyżowej‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎z‎ ‎warun kiem‎ ‎jednak:‎ ‎1)‎ ‎odmówienia‎ ‎1‎ ‎Ojcze nasz,‎ ‎1‎ ‎Zdrowaś‎ ‎1‎ ‎Chwała‎ ‎Ojcu‎ ‎do każdej‎ ‎stacji;‎ ‎2)‎ ‎rozważania‎ ‎Męki Pańskiej;‎ ‎3)‎ ‎odmówienia‎ ‎na‎ ‎końcu 5‎ ‎pacierzy,‎ ‎jak‎ ‎wyżej,‎ ‎do‎ ‎5‎ ‎ran‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎i‎ ‎1‎ ‎pacierz‎ ‎w‎ ‎intencji‎ ‎Ojca św.,‎ ‎razem‎ ‎więc‎ ‎z‎ ‎poprzedniemi‎ ‎20 pacierzy.‎ ‎W‎ ‎ciężkiej‎ ‎chorobie‎ ‎i‎ ‎nie możności‎ ‎odmawiania‎ ‎modlitw‎ ‎pa cierze‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎konieczne‎ ‎do‎ ‎pozys‎ ‎a- nia‎ ‎odpustu.‎ ‎Wystarczy‎ ‎ucałowanie, a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎na‎ ‎wizerunek‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎Ukrzyżowanego‎ ‎(z‎ ‎odpustami poświęcony),‎ ‎akt‎ ‎strzelisty‎ ‎na‎ ‎cześć męki‎ ‎i‎ ‎śmierci‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎choćby myślą‎ ‎wyrażony.‎ ‎(A.‎ ‎A.‎ ‎S.‎ ‎1931‎ ‎r. str.‎ ‎167,‎ ‎522). 5)‎ ‎Medaliki‎ ‎Szkaplerzne‎ ‎(z‎ ‎wize runkiem‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎na‎ ‎je dnej‎ ‎stronie,‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎drugiej‎ ‎Pana‎ ‎Je zusa‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎Jego)‎ ‎zostają przy‎ ‎poświęceniu‎ ‎zamienione‎ ‎na‎ ‎wszy

[madohora]

stkie‎ ‎szkaplerze‎ ‎z‎ ‎wyjątkiem‎ ‎fran ciszkańskich‎ ‎i‎ ‎tercjarskich. Uwaga: 1)‎ ‎Jeśli‎ ‎medalik‎ ‎szkaplerzowy‎ ‎tak się‎ ‎wytrze,‎ ‎że‎ ‎już‎ ‎wizerunków‎ ‎na nim‎ ‎nie‎ ‎znać,‎ ‎trzeba‎ ‎kupić‎ ‎nowy. 2)‎ ‎Pierwszy‎ ‎•‎ ‎raz‎ ‎trzeba‎ ‎się‎ ‎wpi sać‎ ‎do‎ ‎szkaplerza‎ ‎sukiennego‎ ‎w‎ ‎od powiednim‎ ‎kolorze,‎ ‎a‎ ‎także‎ ‎formie przepisanej‎ ‎dla‎ ‎każdego‎ ‎szkaplerza pod‎ ‎grozą‎ ‎nieważności.
Obowiązki‎ ‎wpisujących‎ ‎się do‎ ‎różnych‎ ‎bractw. 1)‎ ‎Wpisani‎ ‎do‎ ‎Różańca‎ ‎czy‎ ‎Ko ronki‎ ‎obowiązani‎ ‎są‎ ‎odmawiać‎ ‎jedną część‎ ‎Różańca‎ ‎(5‎ ‎dziesiątków‎ ‎lub‎ ‎ca łą‎ ‎Koronkę‎ ‎i‎ ‎litanję‎ ‎do‎ ‎Matki‎ ‎Bos kiej‎ ‎każdego‎ ‎dnia‎ ‎lub‎ ‎3‎ ‎razy‎ ‎w‎ ‎ty godniu,‎ ‎najrzadziej‎ ‎jeden‎ ‎raz‎ ‎w‎ ‎ty
godniu,‎ ‎jeśli‎ ‎cłicą‎ ‎korzystać‎ ‎z‎ ‎od pustów‎ ‎Papieskich.‎ ‎Do‎ ‎uzyskania odpustów‎ ‎Dominikańskich‎ ‎koniecznem jest‎ ‎odmawiać‎ ‎jedną‎ ‎część‎ ‎Różańca 3‎ ‎razy‎ ‎w‎ ‎tygodniu‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎cały‎ ‎Różaniec w‎ ‎ciągu‎ ‎tygodnia. 2)‎ ‎Wpisani‎ ‎do‎ ‎Szkaplerza‎ ‎Karme- litańskiego‎ ‎winni‎ ‎zawsze‎ ‎nosić‎ ‎na‎ ‎so bie‎ ‎takowy‎ ‎(lub‎ ‎medalik‎ ‎szkaplerzo- wy),‎ ‎zachować‎ ‎czystość‎ ‎według‎ ‎swego stanu‎ ‎i‎ ‎przestrzegać‎ ‎posty‎ ‎kościelne. Prócz‎ ‎tego‎ ‎dla‎ ‎pozyskania‎ ‎przywile ju‎ ‎„Sobotniego”‎ ‎(mocą‎ ‎którego‎ ‎dusza ich‎ ‎przez‎ ‎Marję‎ ‎w‎ ‎pierwszą‎ ‎sobotę po‎ ‎śmierci‎ ‎będzie‎ ‎wybawiona‎ ‎z‎ ‎czy- śca,‎ ‎w‎ ‎co‎ ‎Kościół‎ ‎pozwala‎ ‎wierzyć), muszą‎ ‎odmawiać‎ ‎„godziny‎ ‎mniejsze” t.‎ ‎j.‎ ‎Officium‎ ‎Parvum‎ ‎o‎ ‎Matce‎ ‎Bo- żęj,‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎słusznej‎ ‎przyczyny‎ ‎ka płan‎ ‎wpisujący‎ ‎do‎ ‎Bractwa‎ ‎może‎ ‎za mienić‎ ‎ten‎ ‎obowiązek‎ ‎na‎ ‎inny.‎ ‎Od mawiający‎ ‎Brewiarz‎ ‎od‎ ‎tego‎ ‎obo wiązku‎ ‎są‎ ‎zwolnieni.‎ ‎Kto‎ ‎zaś‎ ‎nie umie‎ ‎czytać,‎ ‎winien‎ ‎zachować‎ ‎wstrze mięźliwość‎ ‎od‎ ‎mięsa‎ ‎w‎ ‎środy‎ ‎i‎ ‎soboty

[madohora]

soboty,‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎słusznej‎ ‎przyczyny‎ ‎spo wiednik‎ ‎może‎ ‎to‎ ‎umartwienie‎ ‎zamie nić‎ ‎na‎ ‎co‎ ‎innego. 3)‎ ‎Wpisujący‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Szkaplerza Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎Niepokalanie‎ ‎Po czętej‎ ‎(niebieski),‎ ‎powinni‎ ‎rozszerzać cześć‎ ‎do‎ ‎Niepokalanej‎ ‎i‎ ‎modlić‎ ‎się za‎ ‎nawrócenie‎ ‎grzeszników,‎ ‎a‎ ‎także stale‎ ‎nosić‎ ‎ten‎ ‎Szkaplerz‎ ‎na‎ ‎sobie, lub‎ ‎zamieniony‎ ‎medalik‎ ‎-‎ ‎szkaplerz. Odpusty‎ ‎przywiązane‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎szka plerza‎ ‎są‎ ‎bardzo‎ ‎duże‎ ‎i‎ ‎liczne.‎ ‎Zu pełne:‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎przyjęcia,‎ ‎w‎ ‎soboty W.‎ ‎Postu,‎ ‎w‎ ‎pierwszą‎ ‎niedzielę‎ ‎mie siąca,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Trójcy‎ ‎Przenajśw., w‎ ‎większe‎ ‎święta‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎i‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Marji‎ ‎Panny,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Wszy stkich‎ ‎Świętych‎ ‎w‎ ‎pierwszy‎ ‎i‎ ‎ostatni dzień‎ ‎nowenny‎ ‎do‎ ‎N.‎ ‎Dz.‎ ‎Jezus przed‎ ‎Bożem‎ ‎Narodzeniem‎ ‎i‎ ‎inne (warunki‎ ‎zwykłe). 4)‎ ‎Wpisujący‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Szkaplerza Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Dobrej‎ ‎Rady‎ ‎winni czcić‎ ‎Matkę‎ ‎Bożą‎ ‎pod‎ ‎tern‎ ‎wezwaniem‎ ‎i‎ ‎wypraszać‎ ‎u‎ ‎Niej‎ ‎pomoc w‎ ‎potrzebach‎ ‎naszych‎ ‎czasów.‎ ‎(Szka- pierz‎ ‎winien‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎białego‎ ‎sukna z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Dobrej Rady,‎ ‎wyobrażonym‎ ‎na‎ ‎innym‎ ‎ka wałku‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎innej‎ ‎materji,‎ ‎przyszyty do‎ ‎płatka,‎ ‎spadającego‎ ‎na‎ ‎piersi‎ ‎z‎ ‎na pisem:‎ ‎„Matka‎ ‎Boska‎ ‎Dobrej‎ ‎Rady”. Na‎ ‎drugim‎ ‎płatku,‎ ‎spadającym‎ ‎na plecy,‎ ‎ma‎ ‎być‎ ‎herb‎ ‎papieski‎ ‎(tiara i‎ ‎klucze)‎ ‎z‎ ‎napisem:‎ ‎„Moje‎ ‎dziecko idź‎ ‎za‎ ‎Jej‎ ‎radami”‎ ‎(C.‎ ‎R.‎ ‎u.‎ ‎3815). Odpusty‎ ‎liczne. Są‎ ‎jeszcze‎ ‎inne‎ ‎szkaplerze,‎ ‎do których‎ ‎wierni‎ ‎mogą‎ ‎się‎ ‎wpisywać: Najśw.‎ ‎Serca‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎koloru białego‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎P.‎ ‎Jezusa, otoczonem‎ ‎cierniami‎ ‎z‎ ‎płomieniami i‎ ‎krzyżem‎ ‎na‎ ‎wierzchu‎ ‎(koloru‎ ‎czer wonego),‎ ‎na‎ ‎drugim‎ ‎płatku‎ ‎wizeru nek‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎Miłosiernej. Szkaplerz‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Miłosierdzia, biały,‎ ‎wełniany,‎ ‎składający‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎dwu płatków.‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Bolesnej (czarny).‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Uzdrowienia

[madohora]

chorych.‎ ‎Św.‎ ‎Trójcy,‎ ‎biały‎ ‎z‎ ‎krzy żem‎ ‎czerwono-‎ ‎(część‎ ‎prostopadła) niebieskim‎ ‎(część‎ ‎poprzeczna).‎ ‎Szka- plerz‎ ‎Męki‎ ‎Pańskiej,‎ ‎czerwony‎ ‎z‎ ‎czer- wonemi‎ ‎tasiemkami.‎ ‎Na‎ ‎jednym‎ ‎płat ku‎ ‎winien‎ ‎być‎ ‎koniecznie‎ ‎obraz Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎Ukrzyżowanego,‎ ‎na‎ ‎dru gim‎ ‎Najśw.‎ ‎Serca‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎i Marji.‎ ‎Celem‎ ‎tego‎ ‎Szkaplerza‎ ‎jest gorące‎ ‎nabożeństwo‎ ‎do‎ ‎Męki‎ ‎Pań skiej.‎ ‎Szkaplerz‎ ‎św.‎ ‎Józefa,‎ ‎barwy fioletowej‎ ‎połączony‎ ‎białemi‎ ‎tasiem kami,‎ ‎na‎ ‎nie‎ ‎naszyte‎ ‎są‎ ‎drugie tejże‎ ‎wielkości‎ ‎kawałki‎ ‎koloru‎ ‎żół tego.‎ ‎Płatek‎ ‎spadający‎ ‎na‎ ‎piersi winien‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎świętego Józefa,‎ ‎trzymającego‎ ‎Dzieciątko‎ ‎Je zus‎ ‎na‎ ‎prawem‎ ‎ręku,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎lewej lilję,‎ ‎pod‎ ‎wizerunkiem‎ ‎napis:‎ ‎„Św. Józefie,‎ ‎Opiekunie‎ ‎Kościoła,‎ ‎módl się‎ ‎za‎ ‎nami.”‎ ‎Na‎ ‎drugim‎ ‎płatku winna‎ ‎być‎ ‎tiara,‎ ‎powyżej‎ ‎Duch Święty,‎ ‎poniżej‎ ‎dwa‎ ‎klucze‎ ‎i‎ ‎napis: „Duch‎ ‎Pański‎ ‎jest‎ ‎jego‎ ‎przewod nikiem.”

[madohora]

[madohora]

Nowy dar od papieża Franciszka dla Jasnej Góry. Sanktuarium otrzymało przywilej odpustu zupełnego „in perpetuo”, czyli ma „wieczystą moc” dla wszystkich wiernych nawiedzających to święte miejsce.

[madohora]

To odpowiedź Stolicy Apostolskiej na prośbę Paulinów dla pobożności wiernych i ze względu na dobro duchowe milionów pielgrzymów przybywających do częstochowskiego klasztoru.

[madohora]

Uzyskiwanie różnych odpustów w sanktuariach to przywilej wielu miejsc na świecie, otrzymywany z zasady z racji rocznic czy też jubileuszy. Odpust zaś dany przez Stolicę Apostolską na sposób stały, to czyli bez konieczności ponawiania, to już wyróżnienie szczególne.

[madohora]

Jak podkreślił przełożony generalny Zakonu Paulinów o. Arnold Chrapkowski, powodem prośby do Penitencjarii Apostolskiej „była troska o dobro duchowe każdego pielgrzyma, który przybywa do Matki Bożej, aby mógł korzystać z wielkiego bogactwa Kościoła, jakim jest łaska odpustu”.

[madohora]

Odpust można uzyskać pod zwykłymi warunkami czyli będąc w stanie łaski uświęcającej, przyjęciu komunii i modlitwie w intencjach Ojca Świętego. Do warunków odpustu jasnogórskiego należy dołączyć: nawiedzenie Jasnej Góry w formie pielgrzymki oraz modlitwę o wierność Polski jej chrześcijańskiemu powołaniu, wypraszanie nowych powołań kapłańskich i zakonnych oraz w intencji obrony instytucji rodziny.

[madohora]

Generał paulinów podkreśla, że te intencje są niezwykle ważne, bo jest to zarówno przypomnienie roli jaką pełni Jasna Góra dla naszego narodu, jak i tego, co dziś „jest wielką troską wszystkich czyli prośby o nowe powołania, by nie zabrakło kapłanów czyli tych, którzy sprawować będą sakramenty oraz za rodzinę, która przeżywa dziś wielki kryzys”.

[madohora]

Z daru odpustu w wyjątkowych sytuacjach np. choroby, podeszłego wieku lub z innych ważnych powodów, skorzystać mogą także osoby pozostające w domach, które nie mogą przybyć do Sanktuarium, ale które wyrażą takie pragnienie i modlić się będą przed jakimkolwiek obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej.

[madohora]

O. Chrapkowski podkreśla, że jest to wielki dar papieża Franciszka dany za pośrednictwem Penitencjarii Apostolskiej. - Idea zrodziła się już dawno temu, ale droga była długa. Konieczne było zebranie wielu dokumentów, także historycznych, potwierdzających przywileje nadane temu miejsca w ciągu wieków oraz odpowiednie umotywowanie prośby wystosowanej przez Zakon – zauważa.

[madohora]

Dokument został podpisany 22 lutego, w święto Katedry św. Piotra. - To pokazuje nasz związek z Ojcem Świętym, ze Stolicą Apostolską, jest dowodem szczególnej łączności jasnogórskiego sanktuarium z Watykanem – podkreśla o. Generał i przypomina, że „na Jasnej Górze każdego dnia trwa modlitwa za papieża, odprawiana jest codziennie Msza św. w jego intencji, tu przybywają też biskupi Rzymu, był Jan Paweł II, Benedykt XVI i Franciszek”.

[madohora]

Zauważa, że jest to też „znak, że posługa paulinów w tym miejscu, zwłaszcza w sakramencie pokuty i pojednania, jest bardzo ważna”. - Jest to też prezent dla nas z racji jubileuszu 750. rocznicy śmierci założyciela bł. Euzebiusza i podkreślenie związku z Jasną Górą - uważa o. generał.

[madohora]

Stosowny dokument z darem odpustu przekazał podczas Apelu Jasnogórskiego 26 lutego na ręce przełożonego generalnego Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika ks. prał. Krzysztof Nykiel, regens Penitencjarii Apostolskiej.

[madohora]

W odczytanym słowie obok wskazania warunków odpustu zupełnego „in perpetuo” przedstawiciel Stolicy Apostolskiej zachęcił paulinów, którzy wielkodusznie poświęcają się sakramentowi spowiedzi do jeszcze większej hojności w dostępie do mocy Bożego Miłosierdzia i niesienia Chrystusa eucharystycznego.

[madohora]

W sakramencie pokuty Bóg odpuszcza człowiekowi grzechy, jeśli ten szczerze za nie żałuje, ale spoczywa na nim jeszcze obowiązek wyrównania naruszonego porządku moralnego, bo każde zło jest naruszeniem sprawiedliwości i miłości.

[madohora]

Przebaczenie grzechów nie uwalnia od kary doczesnej na ziemi lub w czyśćcu. Przynosi je dopiero odpust, którego udziela Kościół. Odpust można uzyskać dla siebie lub dla osoby zmarłej po spełnieniu określonych warunków

[madohora]

Odpusty mogą być zupełne - zyskujemy wtedy darowanie całej kary, albo cząstkowe - darowana jest część kary. Warunki uzyskania odpustu zupełnego: brak jakiegokolwiek przywiązania do grzechu, nawet powszedniego, stan łaski uświęcającej lub spowiedź sakramentalna; przyjęcie Komunii św., modlitwa w intencji jaką Ojciec Święty wyznacza na każdy dzień.

[madohora]

[madohora]

Ustanowiony przez Ojca Św. Franciszka nadzwyczajny Jubileuszowy Rok Miłosierdzia przyniesie dla całej wspólnoty Kościoła oraz dla jej poszczególnych członków bogate owoce duchowe. Aby jednak móc z nich w pełni korzystać i przekazywać innym wiedzę na temat sposobów czerpania z obfitości skarbca Kościoła, należy posiadać usystematyzowaną wiedzę praktycznoteologiczną, również z zakresu prawa kanonicznego. Celem niniejszego opracowania jest analiza zagadnienia spowiedzi sakramentalnej jako koniecznego warunku zyskania odpustu zupełnego. Zauważa się bowiem pewną niekonsekwencję ze strony duszpasterzy, redukujących powszechnie wspomniany wymóg do stanu łaski uświęcającej. Tymczasem, sakrament pokuty i pojednania pozostaje niezmiennie, również w Jubileuszowym Roku Miłosierdzia, nieodzownym elementem praktyki zyskiwania odpustów zupełnych.

[madohora]

Odpust

[madohora]

Hoc in articulo proemium, pars Principalis e tribus membris constans et conclusio habentur. In proemio obiectum huius studii canones 992 - 997 Codicis luris Canonici Papae Joannis Pauli II esse annuniatur. Pars Principalis in tria membra dividitur. Primo ius vetus seu fontes iuris canonici et quidem a Christo Domino usque ad Codicem Iuris Canonici Pio-Benedictini seu de 1917 anni breviter praesentantur. Primis Ecclesiae temporibus episcopi in suo territorio poenas paenitentiales abbreviabant in bonum animarum et Ecclesiae. Non constat, hunc usum condonandi paenitentiam canonicam veram condonationem etiam poenae debitae pro peccato coram Deo fuisse. A saeculo VII redemptiones ut vocabantur, et romanae peregrinationes vigere incipiunt. Redemptiones supplebant ex dispositione confisarii paenitentias canonicas. De peregrinationibus dicitur, Romanos Pontifices Romam peregrinantibus minorem poenitentiam imposuisse. Medio aevo absolutiones primum extra sacramentum poenitentiae et postea in ipso sacramento usitatae sunt. Vix in saeculo XIII odpust ewolucyjny. In saeculo XIV incentiveiae multiplicabantur, sed quaestores, qui munus habebant odbenderias praedicandi et eleeomosynas colligendi, non semper rectam doctrinam divulgebant, immo falsi quaestores pecuniam sibi comparare conabantur. Quibus in circumstantiis protestantes seu reformatores Ecclesiam catholicam de venditione odbłądnik accusabant. Secundo canones 911 - 936 Codicis luris Canonici Pio-Benedictini seu de 1917 anni exponuntur. Heic primum de incentivendis concessione, deinde deDLudentiis Acquindis tractatur. Postremo canones 992 - 996 Codicis luris Canonici Papae Joannis Pauli II feliciter Ecclesiae servientis fusius praesentantur. Sciendum est enim w kan. 992 notionem odpustowe dari, w kan. 993 vero Divisionem Subsentiarum Haberi. w puszce 995 de ministro idulgentiarum normae habentur, tandem w kan. 994 i 996 de akwizycja odpustowa normae dantur. Denique może. 997 Codicis luris Canonici Papae Joannis Pauli II citatur. Secundum hunc canonem adlbunciones concessiones et usum quod attinet, servanda sunt insuper cetera praescripta quae inszczególibus Ecclesiae legibus continentur. 994 i 996 de akwizycja odpustowa normae dantur. Denique może. 997 Codicis luris Canonici Papae Joannis Pauli II citatur. Secundum hunc canonem adlbunciones concessiones et usum quod attinet, servanda sunt insuper cetera praescripta quae inszczególibus Ecclesiae legibus continentur. 994 i 996 de akwizycja odpustowa normae dantur. Denique może. 997 Codicis luris Canonici Papae Joannis Pauli II citatur. Secundum hunc canonem adlbunciones concessiones et usum quod attinet, servanda sunt insuper cetera praescripta quae inszczególibus Ecclesiae legibus continentur.

[madohora]

[madohora]

Od 26 maja 2001 roku wierni w Archidiecezji Krakowskiej mogli zyskać odpust zupełny za odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego. Taki dekret wydała Penitencjaria Apostolska na prośbę metropolity krakowskiego Franciszka kard. Macharskiego. Od 12 stycznia 2002 roku za pobożne odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego można już w całej Polsce uzyskać odpust zupełny. Zezwolenie to jest odpowiedzią Stolicy Apostolskiej na prośbę kard. Józefa Glempa, prymasa Polski i przewodniczącego Konferencji Episkopatu.

[madohora]

[madohora]

Penitencjaria Apostolska na mocy uprawnień specjalnie udzielonych jej przez Papieża chętnie przyjmuje przedstawioną prośbę i postanawia, co na- stępuje:

Odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (mianowicie sakramental- na spowiedź, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Święte- go) udziela się w granicach Polski wiernemu, który z duszą całkowicie wolną od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu pobożnie odmówi Koronkę do Mi- łosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu Eucharystii, publicznie wystawionego lub też przechowywanego w tabernaku- lum.

Jeżeli zaś ci wierni z powodu choroby (lub innej słusznej racji) nie będą mogli wyjść z domu, ale odmówią Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym, to pod zwykłymi warunkami również zyskują odpust zupełny, z zachowaniem przepisów co do .mających przeszkodę., zawartych w normach 24 i 25 .Wykazu odpustów. (.Enchiridii Indulgentiarum.).

W innych zaś okolicznościach odpust będzie cząstkowy. Niniejsze zezwolenie zachowa wieczystą ważność, bez względu na jakiekolwiek przeciwne zarządzenia.

[madohora]

[madohora]

Odpusty w Kościele Katolickim
W historii narosło wiele opinii na temat odpustów Były czasy, w których poprzez niewłaściwe ich traktowanie dochodziło do bardzo poważnych nadużyć. Dzisiaj, a już właściwie podczas trwania Soboru Watykańskiego II, zorientowano sin, że odpusty są zbyt ważną sprawą, by przejść obok nich obojętnie. Z tej racji Paweł VI ogłosił w Konstytucji Apostolskiej Indulgentiarum doctrina, z 1 stycznia 1967 r., poprawioną naukę w zakresie praktyki odpustów. Podaje ją w sposób skondensowany w kanonach 992-997 kodeks prawa kanonicznego Jana Pawła II z 1983 r.

[madohora]

Objawienie Boże poucza nas, że grzechy pociągają za sobą kary, a gładzone są przez cierpienie, trudy życia czy też przez śmierć (por. Rdz 3,16-19; Rz 2,9). Chrześcijanin popełniający grzech otrzymuje w sakramencie pokuty odpuszczenie winy, natomiast pozostaje jeszcze tzw. kara doczesna. Darowanie kary doczesnej określa się terminem "odpust", którego uzyskanie zakłada szczerą wewnętrzną przemianę oraz wypełnienie przepisanych uczynków. Odpust jest cząstkowy lub zupełny, w zależności od tego, czy uwalnia od kary doczesnej w części lub całości. Paweł VI zniósł odpusty określane konkretnym czasem (np. ilością dni lub lat), ponieważ w wieczności nie ma czasu. Wierny może uzyskiwać odpust cząstkowy lub zupełny tylko za siebie lub ofiarować go za zmarłego, ale za nikogo z żyjących, ponieważ każdy człowiek sam jest w stanie dokonać przemiany swojego życia i wypełnić wymagane do otrzymania odpustu warunki. Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia, poza pozostającymi w obliczu śmierci, natomiast odpusty cząstkowe można uzyskiwać w ciągu jednego dnia wielokrotnie.

[madohora]

Do uzyskania odpustu zupełnego wymagane są trzy warunki:

1) spowiedź sakramentalna;
2) komunia św.;
3) modlitwa w intencji Papieża.

Chodzi tu o intencję, jaką Ojciec Św. wyznacza na każdy miesiąc, a nie w intencji osoby Papieża. Wystarczy odmówić "Ojcze nasz" i "Zdrowaś Maryjo".

[madohora]

Oto wykaz odpustów zupełnych i cząstkowych, podanych przez Penitencjarię Apostolską 29 czerwca 1969 roku:

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Czynności nasze... (Mszał Rzymski: kolekta z czwartku po Popielcu) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie aktów cnót teologalnych i żalu za grzechy - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Nawiedzenie Najświętszego Sakramentu - odpust cząstkowy; adoracja Najświętszego Sakramentu: przynajmniej pół godziny - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie hymnu: Uwielbiam Cię nabożnie (Adoro Te, devote) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie przed zebraniami modlitwy: Stajemy wobec Ciebie, Panie - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Dzięki Ci składamy, Wszechmogący Boże, za wszystkie dobrodziejstwa Twoje. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen. - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Aniele Boży - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy Anioł Pański, w okresie wielkanocnym Królowo nieba - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷. Odmówienie hymnu Duszo Chrystusowa - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Nawiedzenie jednej z czterech patriarchalnych bazylik rzymskich (św. Piotra, św. Pawła za Murami, Matki Boskiej Większej, św. Jana na Lateranie) i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę
- w święto tytułu;
- w jakiekolwiek święto nakazane;
- raz w roku w innym dniu wybranym przez wiernego - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Błogosławieństwo Papieskie Urbi et Orbi choćby tylko przez radio lub telewizję - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Nawiedzenie cmentarza w dniach 1-8 listopada i modlitwa za zmarłych - odpust zupełny; w pozostałe dni roku - odpust cząstkowy

[madohora]

🔷Nawiedzenie cmentarza starochrześcijańskiego, czyli katakumb - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie Składu Apostolskiego (pacierzowe wyznanie wiary) lub Symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskiego (mszalne wyznanie wiary) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Akt komunii duchowej, wzbudzony przy pomocy jakiejkolwiek pobożnej formuły - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Pobożne uczestnictwo w adoracji krzyża podczas liturgii w Wielki Piątek - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie Jutrzni lub Nieszporów żałobnych - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Udział w nauczaniu lub uczeniu się nauki chrześcijańskiej - odpust cząstkowy

[madohora]

🔷Odmówienie Psalmu 130(729): Z głębokości - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Panie, Boże wszechmogący... (Liturgia Godzin: poniedziałek, II tydzień, Jutrznia) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu - po komunii św. przed obrazem Jezusa Chrystusa w każdy piątek Wielkiego Postu i w Wielki Piątek - odpust zupełny; w pozostałe dni roku - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Uczestnictwo w uroczystym obrzędzie eucharystycznym na zakończenie kongresu eucharystycznego - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Wysłuchaj nas, Panie Święty, Ojcze wszechmogący, wieczny Panie, i racz zesłać z nieba świętego Anioła Swego, aby strzegł, osłaniał, nawiedzał i bronił wszystkich mieszkańców tego domu. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen. - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Wysłuchaj nas, Panie Święty, Ojcze wszechmogący, wieczny Panie, i racz zesłać z nieba świętego Anioła Swego, aby strzegł, osłaniał, nawiedzał i bronił wszystkich mieszkańców tego domu. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen. - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Uczestnictwo w rekolekcjach trwających przynajmniej trzy dni - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie aktu: O Jezu Najsłodszy (akt wynagrodzenia) - odpust cząstkowy, natomiast w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa - za odmówienie publiczne - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie aktu: 0 Jezu Najsłodszy, Odkupicielu (akt poświęcenia rodzaju ludzkiego Chrystusowi Królowi) - odpust cząstkowy, natomiast w uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata za odmówienie publiczne - odpust zupełny.

[madohora]

🔷W godzinę śmierci, o ile nie ma kapłana, który udzieliłby sakramentów i błogosławieństwa papieskiego, można odmówić jakąkolwiek modlitwę, o ile chrześcijanin za życia miał zwyczaj odmawiania jakichkolwiek modlitw. Do tego odpustu należy posłużyć się krucyfiksem lub krzyżem - odpust zupełny

[madohora]

🔷Odmówienie litanii: do Najświętszego Imienia Jezus, do Najświętszego Serca Pana Jezusa, do Najdroższej Krwi Chrystusa Pana, Loretańska do Najświętszej Maryi Panny, do świętego Józefa, do Wszystkich Świętych - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie kantyku: Magnificat - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Maryjo, Matko łaski, Matko miłosierdzia. Broń mnie od wroga i przyjmij w godzinę śmierci - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Pomnij, o Najświętsza Panno Maryjo (modlitwa św. Bernarda) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie Psalmu 51(50): Zmiłuj się... - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Uczestnictwo w publicznie odprawianej nowennie przed Bożym Narodzeniem, Zesłaniem Ducha Świętego i Niepokalanym Poczęciem - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Posługiwanie się przedmiotami pobożności (krucyfiksem, krzyżem, różańcem, szkaplerzem, medalikiem), jeśli są pobłogosławione przez Papieża, ewentualnie przez biskupa - odpust zupełny, jeśli w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła, odmówimy wyznanie wiary (jakąkolwiek formułę); natomiast posługując się tymi przedmiotami pobłogosławionymi przez kapłana lub diakona - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmawianie Małych oficjów: O męce Pańskiej, o Najświętszym Sercu Pana Jezusa, o Matce Bożej, o Niepokalanym Poczęciu, o św. Józefie - odpust cząstkowy

[madohora]

🔷Odmówienie zatwierdzonej przez władzę kościelną modlitwy o powołania kapłańskie i zakonne - odpust cząstkowy

[madohora]

🔷Odprawienie modlitwy myślnej (rozmyślania) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy za Papieża: Wezwanie: Módlmy się za Papieża naszego... Odpowiedź: Niech go Pan strzeże, zachowa przy życiu, darzy szczęściem na ziemi, i broni przed nieprzyjaciółmi - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: 0 święta uczto... - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Słuchanie przepowiadanego Słowa Bożego (kazania) - odpust cząstkowy; wysłuchanie kilku nauk w czasie misji oraz uczestnictwo w uroczystym zakończeniu - odpust zupełny

[madohora]

🔷Pierwsza komunia św. -odpust zupełny zyskują ci, którzy po raz pierwszy przystępują do komunii św. lub pobożnie uczestniczą w tej uroczystości.

[madohora]

🔷Sprawowanie i uczestnictwo we Mszy św. prymicyjnej - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie: Modlitwy o jedność Kościoła - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Uczestnictwo w miesięcznym dniu skupienia - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Wieczny odpoczynek - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Racz, Panie nagrodzić życiem wiecznym wszystkich, którzy nam dobrze czynią dla imienia Twego - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie różańca w kościele, kaplicy publicznej, w rodzinie, we wspólnocie zakonnej, w pobożnym stowarzyszeniu (wystarczy odmówić tylko jedną część różańca) - odpust zupełny; natomiast odmówienie poza tymi miejscami lub wspólnotami - odpust cząstkowy:

[madohora]

🔷Sprawowanie i uczestnictwo we Mszy św. jubileuszowej z okazji 25-, 50-, 60-lecia kapłaństwa - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Czytanie Pisma Świętego przez pół godziny - odpust zupelny; natomiast w krótszym czasie - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie: Witaj Królowo, Matko Miłosierdzia... - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie: Święta Maryjo, przybądź z pomocą biednym - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: "Święci Apostołowie Piotrze i Pawle..." - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷W dniu liturgicznego obchodu świętego odmówienie modlitwy mszalnej (kolekty) lub innej, zatwierdzonej ku czci danego świętego - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Pobożne przeżegnanie się i wypowiedzenie słów: W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. - odpust cząstkowy

[madohora]

🔷Nawiedzenie kościołów stacyjnych w Rzymie - odpust cząstkowy; natomiast uczestniczenie w tych kościołach w świętych czynnościach - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Pod Twoją obronę - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Nawiedzenie kościoła (jednorazowo), w którym trwa Synod diecezjalny i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odmówienie: Przed tak wielkim Sakramentem... podczas liturgii Wieczerzy Pańskiej po Mszy św. (w Wielki Czwartek) i w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało) - odpust zupełny; w innym czasie - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Publiczne odmówienie hymnu: Ciebie Boga... (Te Deum) w ostatnim dniu roku - odpust zupełny; w innym czasie (nawet prywatnie odmawiając) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Publiczne odmówienie hymnu: Przyjdź Duchu Święty (Veni Creator) w Nowy Rok i w uroczystość zesłania Ducha Świętego - odpust zupełny; w pozostałe dni (nawet prywatnie odmawiając) odpust cząstkowy

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Przyjdź Duchu Święty, napełnij serca wiernych Twoich i ogień miłości w nich zapal - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odprawienie Drogi Krzyżowej - warunki:

🔹-odprawić przed stacjami Drogi Krzyżowej;
🔹- musi być 14 krzyżyków;
🔹- rozważanie Męki i śmierci Chrystusa (nie jest konieczne rozmyślanie o poszczególnych tajemnicach każdej stacji);
🔹- wymaga się przechodzenia od jednej stacji do drugiej (przy publicznym odprawianiu wystarczy, aby prowadzący przechodził, jeśli wszyscy wierni nie mogą tego czynić);

"przeszkodzeni" mogą przez pół godziny pobożnie czytać i rozważać o Męce i Śmierci Chrystusa - odpust zupełny

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Nawiedź ten dom (Liturgia Godzin: Kompleta po Nieszporach uroczystości) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Nawiedzenie kościoła parafialnego: w święto tytułu lub 2 sierpnia, kiedy to przypada odpust "Porcjunkuli"; należy wtedy odmówić Ojcze nasz i Wierzę - odpust zupełny.

[madohora]

Nawiedzenie kościoła i ołtarza w dniu poświęcenia (dawnej konsekracji) i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Nawiedzenie kościoła lub kaplicy we Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (2 listopada) i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Nawiedzenie kościoła lub kaplicy zakonników w święto ich założyciela i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Nawiedzenie kościoła lub kaplicy w czasie trwania wizytacji pasterskiej - odpust cząstkowy; natomiast uczestniczenie tam w świętych czynnościach, którym przewodniczy wizytator - odpust zupełny.

[madohora]

🔷Odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych podczas liturgii Wigilii Paschalnej lub w rocznicę swego chrztu - odpust zupełny; natomiast odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych przy pomocy jakiejkolwiek formuły w innym czasie - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

[madohora]

Odpusty zatwierdzone dla Polski:

1. Uczestnictwo w nabożeństwie Gorzkich żalów jeden raz w okresie Wielkiego Postu w jakimkolwiek kościele na terenie Polski - odpust zupełny.

2. Nawiedzenie bazyliki mniejszej w następujące dni:

- w uroczystość Apostołów Piotra i Pawła (29 czerwca).
- w święto tytułu;
- w święto "Porcjumkuli" (2 sierpnia); - jeden raz w ciągu roku w dniu określonym według uznania - odpust zupełny.

[madohora]

[madohora]

Odpust parafialny – w Kościele katolickim to uroczystość patrona danego kościoła parafialnego.

[madohora]

W pierwszych wiekach ze względu na brak wolności religijnej chrześcijanie nie budowali świątyń, lecz spotykali się w domach. Od IV w. zaczęły pojawiać się kościoły, często w miejscach męczeńskiej śmierci chrześcijan lub nad ich grobami, a więc gdzie istniał kult świętych. Jeśli to nie było możliwe, troszczono się, by w kościele znajdowały się przynajmniej relikwie. W ten sposób kościoły zyskiwały swoich patronów. Dzień, w którym w liturgii wspominano owego patrona, stawał się świętem kościoła i parafii z nim związanej. Wraz z rozwojem nauki o odpustach dołączono możliwość ich zyskiwania w dzień święta patronalnego danego kościoła, a sama uroczystość zyskała miano odpustu parafialnego.

[madohora]

Współcześnie odpusty to uroczystości specyficzne dla Kościoła katolickiego w Polsce i Litwie. Obecnie odpusty parafialne kojarzą się z zewnętrzną otoczką, na którą składają się wydarzenia religijne (suma odpustowa, strojenie kościoła, procesja), a także towarzyszące im festyny, kramy z zabawkami i słodyczami itp. (stąd np. zwroty typu "kupić coś na odpuście", "odpustowy" w znaczeniu "tandetny, o małej wartości"). Zapewne dlatego w kazaniach tego dnia przypomina się wiernym o samym patronie oraz o możliwości zyskania odpustu. Ażeby ułatwić świętowanie, wolno obchód liturgiczny ku czci patrona przenieść na najbliższy dzień wolny, np. na niedzielę po właściwym wspomnieniu. Wyjątkami są jednak niedziele Adwentu, Wielkiego Postu i Wielkanocy oraz niedziele, w które wypada uroczystość mająca pierwszeństwo nad świętami.

[madohora]

[madohora]

w religioznawstwie – forma kultu, popularna w wielu religiach, manifestująca się jako uroczysty pochód ze śpiewami, czasami też z tańcami i z noszeniem sakralnych przedmiotów. W religiach pierwotnych i antycznych przestrzeń zakreślana przez procesję definiowała granice kręgu magicznego. Specjalną, magiczną wartość miała liczba obejść magicznego kręgu (trzy, pięć, siedem itd.). W katolicyzmie najbardziej rozpowszechnioną jest procesja Bożego Ciała.

[madohora]

[madohora]

W odpust oczywiście musi być uroczysty obiad wraz z rodziną

[madohora]

[madohora]

Rosół – niezagęszczana zupa będąca wywarem mięsno-warzywnym.

[madohora]

Sporządzana z drobiu (najczęściej kury lub kurczaka, rzadziej z kapłona), ewentualnie z wołowiny, baraniny (np. rosół skopowy ze Śląska Cieszyńskiego) lub na Górnym Śląsku z gołębi. Podawana z makaronem typu nitki, wstążki lub z kluskami (np. lanymi), z ziemniakami lub z plackiem. Na Śląsku Cieszyńskim rosół podaje się również z kluskami wątrobianymi. W pierwszej książce kucharskiej wydanej w 1682 roku w Polsce, Compendium ferculorum, czyli zebranie potraw, znalazł się przepis na rosół polski

[madohora]

Rosół jest potrawą, którą przygotowuje się stosunkowo długo. Przygotowanie polega na gotowaniu mięsa wraz z zestawem jarzyn – włoszczyzną. Aby przygotować smaczny i esencjonalny rosół, należy gotowanie składników rozpocząć od zimnej wody, powoli doprowadzając do lekkiego wrzenia. Taki sposób gotowania sprawia, że większość składników zawartych w mięsie i warzywach przechodzi do wywaru, który po doprawieniu staje się rosołem. Rosół stanowi też półprodukt – bazę do przygotowania wielu innych zup, m.in.: krupniku na rosole, zupy jarzynowej na rosole, barszczu z buraków na rosole

[madohora]

W Polsce w okresie PRL rosół uległ upowszechnieniu, należy do dań wskazywanych jako tradycyjne i typowe dla niedzielnego obiadu lub uroczystości obok kotleta schabowego

[madohora]

Rosołem nazywamy klarowny wywar z gotowanego mięsa i warzyw. Może być przyrządzany z wołowiny, wieprzowiny, jagnięciny lub kury. Książka „Kultura Ludowa Wielkopolski”, pod red. Józefa Burszty, t. II, Poznań 1964, podaje: „…Najpopularniejszą zupą z mięsa jest rosół, jadany najczęściej w niedziele i święta. W ciągu ostatnich 50 lat (czyli po roku 1910) rosół zwycięsko wypiera bardzo popularną tu kiedyś czerninę. Dawniej, jak wynika z materiałów O. Kolberga, najczęściej gotowano rosół z mięsa skopowego (…). Przestrzegano jednak, aby na święta Bożego Narodzenia lub Wielkanocy nie zabijać jagnięcia. Dzisiaj obok rosołu wieprzowego coraz częściej gotuje się rosół z drobiu. Do przyprawienia rosołu używają gospodynie pietruszki, seleru, cebuli i pory”. Obecnie rosół jada się przeważnie z makaronem lub kluseczkami, natomiast dawniej spożywano go z grochem, fasolą, ziemniakami, kaszą manną lub gryczaną. Książka „Tradycyjne potrawy wielkopolskie”, pod red. Jerzego Szyło i Jana Gawęckiego z 2000 roku, podaje klasyczny przepis na rosół z kury: „Kurę sprawić, opalić nad gazem w celu usunięcia resztek upierzenia, dokładnie umyć i zalać gorącą wodą. Osolić, dodać szczyptę cukru i zagotować na silnym ogniu, zbierając szumowiny. Następnie zmniejszyć ogień i gotować przez ½ godz., po czym dodać do zupy uprzednio umyte, oczyszczone, opłukane warzywa oraz przyprawy i kontynuować gotowanie przez ok. 1 godz. Wyjąć kurę, rosół rozlać na talerze, posypać zieleniną i podawać z ugotowanym na sypko ryżem lub makaronem, albo paseczkami jajecznymi”. Do dziś jest to najpopularniejsza zupa mięsna w Wielkopolsce, jedzona najczęściej w niedzielę i święta.

[madohora]

Rosół był i jest najpopularniejszą zupą w Polsce i może być przyrządzany z drobiu, wołowiny, cielęciny, z dodatkiem włoszczyzny, kapusty i innych warzyw. „Mięso na rosół należy tylko obmyć, lecz nie moczyć, bo przez to rosół traci tęgość – zalać zimną wodą i gotować na małym ogniu ciągle szumując, dopóki szumowiny nie przestaną się wydzielać. Natenczas odstawić od ognia, zalać łyżką wody zimnej, aby się męty oddzieliły; następnie zebrać pozłotę, (…) mięso wyjąć z garnka wypłukać w letniej wodzie, włożyć na powrót do tegoż (…) garnka, zalać przecedzonym rosołem, posolić i wstawić na ogień, niech się wolno gotuje. W tym czasie dodaje się włoszczyznę jako to: kilka korzonków pietruszki, marchwi, seler i parę porów, a na krótki czas prze wydaniem kapustę sparzoną wpierw, kalafior, parę suszonych grzybków, (…) odstawić rosół z ognia, gdy bardzo tłusty zebrać pozłotę i przez sitko przelać” („Praktyczny Kucharz Warszawski”, Warszawa 1923). Rosół dworski przyrządzany jest według tradycyjnych receptur stosowanych w XIX i XX wieku na dworach szlacheckich, z mięsa kapłonów zielononóżek kuropatwianych, rodzimej rasy kur polskich oraz warzyw z lokalnych upraw. Głównym źródłem są tradycje kuchni dworu Radziwiłłów w Nieborowie przeniesione na teren za pośrednictwem pracowników kuchni wywodzących się ze wsi folwarcznych. „Kapłony były trzymane w folwarku oddzielnie. Bo to dla Pałacu. Ale i dla tych co pracowali w folwarku kapłony były. Szczególnie jak je sprawiano dla intendenta to co były uszkodzone (zepsute) złamana nóżka, zasiniony dostawali pracownicy za psi grosz” (Wywiad etnograficzny przeprowadzony z mieszkańcami okolic Radziwiłłowa). Rosół podawany jest do dnia dzisiejszego z makaronem sporządzanym z mąki i jaj kur zielononóżek bądź z kaszą manną lub lanymi kluseczkami. „Rosół dworski robiło się u nas obowiązkowo na wesela, no i na święta. I jak przyjeżdżali goście. Na wszystkie uroczystości rodzinne” (Wywiad etnograficzny przeprowadzony z mieszkańcami okolic Radziwiłłowa). Rosół dworski z kapłona cieszy się dużą popularnością podczas różnych konkursów czy festiwali, a w 2011 roku został nagrodzony „Perłą” w Konkursie Nasze Kulinarne Dziedzictwo.

[madohora]

Wraz z intensywnym rozwojem górnictwa i hutnictwa na Górnym Śląsku rozpowszechniła się hodowla gołębi. „Tworzące się skupiska ludności związanej miejscem zamieszkania i pracą tylko z przemysłem, zapoczątkowały powstawanie nowych środowisk społecznych – środowisk robotniczych, w tym przypadku wywodzących się z miejscowej ludności korzeniami wrosłej w tradycje kulturowe wsi. Było to później widoczne przez kilka pokoleń w zajęciach pozazawodowych, jak m.in.: drobna hodowla w komórkach obok „familoków” (kóz, gęsi, kur, świń, królików, gołębi itp.), zamiłowania do uprawy ziemi w ogródkach przydomowych i działkowych” („Kultura ludowa sercem Śląska”, 1988). Pasje, upodobania i rozrywki znalazły również odzwierciedlenie w ludowej pieśni górniczej pt. „Górniczy stan…”:

[madohora]

Rosół to niekwestionowana królowa wszystkich zup. Kuchnia staropolska słynęła ze znakomitych rosołów. Już w okresie stanisławowskim, jak podają Maria Lemnis i Henryk Vitry w Staropolskiej kuchni i przy polskim stole (1983 r., s. 163), zarówno w kuchni szlacheckiej, jak i mieszczańskiej rosół był ulubioną zupą. Z zamieszczonego tam opisu kuchni mieszczańskiej dowiadujemy się, że: (…) obiady na co dzień były obfite i smaczne. Otwierała je jedna z ulubionych zup polskich jak barszcz, rosół, kapuśniak i grochówka.

[madohora]

Zamek Kmitów i Lubomirskich, położony na zalesionym wzgórzu nad rzeką Leksandrówką we wsi Stary Wiśnicz w Małopolsce, to jedna z największych i najwspanialszych w kraju rezydencji magnackich. Rezydencja Lubomirskich stała się w XVII wieku ważnym centrum kultury. Długi pobyt wśród doceniających uroki sztuki życia bywalców wiśnickiego dworu i wyrafinowana atmosfera życia dworskiego oraz długoletnie doświadczenia kuchmistrza wojewody krakowskiego Aleksandra Lubomirskiego – Stanisława Czernieckiego, przyczyniły się do powstania wyjątkowego przepisu na polski rosół, zamieszczony w pierwszej książce kucharskiej wydanej w Krakowie w 1682 roku. Rosół polski otwiera zbiór przepisów kulinarnych Stanisława Czernieckiego, kuchmistrza na zamku w Wiśniczu w Małopolsce. „Sposób polskiego rosołu gotowania taki. Weźmij materyją mięśną wołową albo cielęcą, jarząbka albo kuropatwę, gołębie i cokolwiek mięśnego jest, co być może do rosołu gotowano i zwierzyny wszystkie. Wymocz, wysoluj pięknie i ułóż w garnku, ociągniej. Ten zaś rosół, w którymś ociągał, kiedy się podstoi, przecedź przez sito i wlej w tę materyją mięśną, włóż pietruszki, masła, przysól, odszymuj. A gdy dowre, daj gorąco na stół. Trzeba też wiedzieć, że na każdy rosół włożyć co potrzeba, żeby wodą albo wiatrem nie śmierdział, to jest pietruszki, albo kopru, cebule albo czosnku, kwiatu muszkatowego albo rozmarynu, albo całkiem pieprzu, według smaku albo upodobania, limonia też i rozmaryn żadnego nie oszpeci rosołu” (S. Czerniecki, „Compendium Ferculorum albo zebranie potraw”, Kraków 1682)

[madohora]

Compendium ferculorum, albo zebranie potraw – pierwsza zachowana polska książka kucharska, wydana w Krakowie w 1682 roku.

[madohora]

Krańcowe daty powstania książki to 1670-1677 rok. Następny egzemplarz po pierwodruku (1682) był wydany dopiero w 1730 r. W latach 1682-1821 opublikowano ok. 20 wydań Compendium ferculorum. Pierwsze dwa wydania były wydrukowane gotycką, często słabo odbitą czcionką. Ciekawe jest, że w kolejnych, nowszych egzemplarzach tej książki przepisy się nie zmieniały, ale zmieniano na różne sposoby tytuł, być może po to, by korzystała z niej większa liczba czytelników, z niższych warstw społecznych. Autor, Stanisław Czerniecki, był cenionym pisarzem i kuchmistrzem, a jego dzieło sławne do XIX w. W końcu XVII w. książka była nawet przełożona na język rosyjski (tłumaczenie w rękopisie), o czym wiadomo z artykułu brytyjskiego slawisty Henryego Leeminga A 17th Century Polish Cookery Book and its Russian Manuscript „Slavonic and East European Review” (1974), rękopis obecnie znajduje się w Rosyjskiej Bibliotece Państwowej w Moskwie. Później jednak jego przepisy staropolskie przez czytelników zostały uznane za niezrozumiałe

[madohora]

Jej autorem był kuchmistrz wojewody krakowskiego Aleksandra Michała Lubomirskiego, Stanisław Czerniecki. Można się domyślić, że natchnieniem do stworzenia książki kucharskiej była atmosfera towarzyska na dworze. Autor nie tylko spisał swe przepisy, lecz też snuł wokół nich refleksje o smaku, guście i wrażliwości, dawał porady, dzielił się sekretami organizacji uczt i wymieniał niezbędne składniki. Dlatego też jego dzieło uważane jest za przekaz duchu sarmatyzmu

[madohora]

Książka składa się z trzech rozdziałów i zawiera 333 przepisy, posiada regularną kompozycję. W części pierwszej opisano potrawy z mięsa innego niż ryby, w rozdziale drugim umieszczono przepisy na dania z ryb, można też wyczytać sposoby polskie robienia sosów do ryb. Ostatnia część dzieła zawiera receptury na potrawy mleczne. Rozdział trzeci w istocie poświęcony jest gotowaniu nie tylko potraw mlecznych, ale i przyrządzaniu pasztetów, tortów (nie zawsze słodkich) i ciast. Ta część nie jest tak spójna jak dwa poprzednie rozdziały i obejmuje już bardzo zróżnicowane potrawy.

[madohora]

Każda z trzech części, oprócz stu głównych przepisów, zawiera też tzw. additament (uzupełnienie), na który składa się po dziesięć kolejnych receptur, dotyczących dodatków do opisywanych wcześniej potraw. Zwieńczeniem każdego rozdziału jest tzw. sekret kuchmistrzowski. W pierwszym autor podawał 100 sposobów na przyrządzenie potraw mięsnych, a jako pierwszy znalazł się ,,Rosół polski”, nieuznawany jeszcze wtenczas za zupę, uznawano go za potrawę mięsną. Przed dokładnym opisem gotowania rosołu, Czerniecki wyliczył jeszcze szesnaście innych sposobów. W tym samym rozdziale umieścił "dziesięć additamentów" - spis zup (,,potazie"), uważanych przez autora za obce kulturze polskiej dania, sekret pierwszy kuchmistrzowski" - jak przyrządzić kapłona w flaszy, czyli butelce, a także instrukcję o kuchmistrzu, w której wyjaśnia, że kuchmistrz – „kuchenny nauczyciel”, nie tylko gotuje, ale przede wszystkim reżyseruje uczty, które przypominają widowiska. Drugi rozdział zawierał 100 sposobów gotowania potraw rybnych i również additamenta - przeróżne marynaty do potraw rybnych i ,,sekret kuchmistrzowski”, w którym zdradza, jak przygotować szczupaka, którego jedna część jest gotowana, druga smażona, trzecia zaś pieczona. Trzeci rozdział poświęcony był potrawom różnym – mącznym, pasztetom, ciastom, majonezom, musztardom itp. Możemy w nim odnaleźć przykłady deserów: konfitury, owoce kandyzowane, biszkopty, ciasta oraz ciastka. Ten również zawierał "dziesięć additamentów" i "sekret trzeci kuchmistrzowski" - z którego ma się skorzystać chcąc poprawić stan zdrowia chorego, jest to bowiem receptura na specyficzną ,,miksturę” zrobioną z polewek wypuszczonych ze świeżo upieczonych mięs

[madohora]

Możemy też zauważyć, że w tamtych czasach często panował surowy, polski post, bardziej restrykcyjny niż dzisiejszy.

[madohora]

Dzieło nosiło dedykację dla Heleny Tekli Lubomirskiej, żony Aleksandra Michała, u którego służył Czerniecki. W dedykacji Czerniecki zdradził, że służył na jej dworze aż przez trzydzieści dwa lata. Także z dumą zaznaczył fakt, że jego dzieło jest pierwszym tego rodzaju wydawnictwem w języku polskim.

[madohora]

W Compendium znajdziemy także przedmowę do czytelnika, w której autor wyjaśnił, że opisał ,,tylko to, z czym sam się stykał”, czyli napisał dzieło dzięki swemu doświadczeniu.

[madohora]

We wstępie do dzieła podkreślił przewagę kuchni polskiej nad kuchnią francuską i potępiał zapożyczenia kulinarne, takie jak dodawanie wina do potraw lub przygotowywanie mięs w panierce (co po jakimś czasie zaczęto uznawać za polski sposób kulinarny). Uznał on, że powinno się uczyć innych kuchni, by móc dogodzić gościom z zagranicznych państw. Niestety wbrew przypisaniu niektórym potraw polskości, Czerniecki przerabiał pewne przepisy zaczerpnięte między innymi z kuchni francuskiej, niemieckiej czy też czeskiej.

[madohora]

W 2009 roku nakładem Muzeum Pałacu w Wilanowie ukazała się edycja "Compendium ferculorum" zawierająca – oprócz opracowania tekstu – także obszerny wstęp, życiorys Czernieckiego, słownik terminów kulinarnych oraz szczegółowy indeks dań i produktów, oraz przedmowę Stanisława Lubomirskiego (członek rodziny Lubomirskich) i ilustracje z XVII, XVIII stulecia. Dzieło opracowali i wydali dr hab. Jarosław Dumanowski i mgr Magdalena Spychaj. Publikacja rozpoczęła edycje staropolskich książek kucharskich w serii "Monumenta Poloniae Culinaria"

[madohora]

Kuchnia, którą opisał kuchmistrz znacznie różni się od tej, uznawanej dziś za staropolską. Rzadko się używa wieprzowiny, najczęściej sięgano zaś po cielęcinę, wołowinę, drób, baraninę, ryby i ślimaki. Prawdziwy bigos nawet nie zawierał kapusty, a potrawy postne były bardzo kaloryczne, ponieważ zawierały dużo cukru i tłuszczu. Ważną idea kuchni staropolskiej było łączenie smaków słodkich i: słonych, kwaśnych, ostrych, lub wszystkich naraz. Czerniecki uważał, że powinno się podkreślać kontrast smaków.

[madohora]

Cukier zaś był najczęściej używany przez Czernieckiego jako dodatek do potraw warzywnych, mięsnych i rybnych. Także umieszczone zostały sposoby (aż 12) na wyrabianie różnych smakowych rodzajów cukru.

[madohora]

Jednym z ulubionych przez autora produktów bogatego posiłku był kapłon, czyli kastrowany i tuczony kogut. W Compendium możemy znaleźć nie tylko wiele sposobów na przyrządzenie samego ptaka, ale odgrywał on też ważną rolę w przygotowywaniu rosołu.

[madohora]

Compendium (łac.) – opracowanie czegoś, krótkie przedstawienie.
Ferculum (łac.) – potrawa, danie.
Stąd dzieło nosi nazwę Compendium ferculorum albo zebranie potraw.

[madohora]

ROSÓŁ Z KURY

Kura (około 1kg) 1 sztuka
Rosół z kury Knorr 2 sztuki
makaron 200 gramów
marchewka 2 sztuki
cebula 1 sztuka
korzeń pietruszki 1 sztuka
natka pietruszki 1 pęczek
mały seler 1 sztuka
por 1 sztuka
liść laurowy 2 sztuki
ziele angielskie 2 sztuki

Mięso umyj, następnie zalej dwoma litrami zimnej wody. Powoli doprowadź do wrzenia. Zbierz powstałą pianę. Warzywa obierz. Cebulę przekrój na pół. Opal nad gazem lub przypal na patelni. Do wywaru dodaj warzywa, przyprawy oraz dwie kostki Rosołu z kury Knorr. Gotuj na wolnym ogniu przez około 3 godziny. Po ugotowaniu odstaw rosół na 20 minut, następnie powoli przecedź przez gęste sito lub przez gazę. Rosół powinien być klarowny. Ugotowane warzywa pokrój w drobną kostkę, mięso z kury w drobne kawałki. Natkę pietruszki posiekaj. Rosół podawaj z ugotowanym wcześniej makaronem, warzywami i mięsem, posypany natką pietruszki. W razie potrzeby możesz doprawić rosół solą i pieprzem.

[madohora]

ROSÓŁ

1 cały kurczak
1 porcja rosołowa z kaczki
500 g wołowiny z kością
1 porcja rosołowa z królika
3 l wody
2 korzenie pietruszki
3 marchewki
½ korzenia selera
1 duża cebula
1 łodyga selera
1 por
1 pęczek lubczyku
1 pęczek natki pietruszki
2 liście laurowe
4 ziarna ziela angielskiego
1 łyżka soli
1 łyżeczka pieprzu czarnego
Dodatkowo
makaron do podania rosołu
natka pietruszki do podania

Mięso umyj i osusz. W razie potrzeby podziel je na mniejsze kawałki. Używaj tylko świeżych wyrobów. Po zamrożeniu mięso traci swój smak.
Przełóż mięso do bardzo dużego garnka i zalej wodą. Podgrzej do osiągnięcia punktu wrzenia, ale nie zagotowuj. Zmniejsz ogień do minimalnego i pozwól zupie lekko bulgotać.
Zbieraj regularnie szumowiny, które pojawią się podczas obróbki termicznej mięsa. Kiedy szumowiny przestaną się pojawiać, dodaj wszystkie warzywa i przyprawy, z wyłączeniem soli, pieprzu i cebuli. Nie musisz obierać ich ze skórki, a jedynie dobrze umyj i odetnij brzydkie fragmenty.
Cebulę upraż nad ogniem, bez obierania jej ze skórki. Dołóż ją do bulionu.
Gotuj zupę przez ok. 10 godzin na bardzo małym ogniu. Powinna jedynie lekko pyrkać.
Kiedy rosół będzie gotowy, odcedź go przez bardzo drobne sitko, które możesz w razie potrzeby wyłożyć dodatkowo gazą. Dopraw bulion do smaku pieprzem i solą.
Do bulionówek włóż ugotowany wcześniej ulubiony makaron. Możesz także dodać pokrojoną drobno marchewkę z gotowania zupy. Zalej składniki gorącym bulionem i posyp natką pietruszki.

[madohora]

[madohora]

Kluski śląskie (kluski białe, biołe, guminowe, gumione, kartofelmelklezy, gumiklyjzy) – rodzaj klusek ziemniaczanych przygotowanych z gotowanych ziemniaków i mąki ziemniaczanej, formowane w mocno spłaszczone kulki z wgłębieniem, gotowane w osolonym wrzątku.

[madohora]

Kluski śląskie wpisane są na Listę produktów tradycyjnych województwa opolskiego oraz osobno śląskiego. Są popularną potrawą na Dolnym i Górnym Śląsku.

[madohora]

[madohora]

Kluski śląskie przygotowuje się z ugotowanych ziemniaków połączonych w stosunku objętościowym 4:1 lub 3:1 z mąką ziemniaczaną z dodatkiem soli (do smaku). Opcjonalnie dodaje się także surowe jajka. Najczęściej gotowe kluski mają około 4-5 cm szerokości i 2,5 cm wysokości. W zależności od użytego gatunku ziemniaków i koloru żółtka jajka, przyjmują barwę białokremową, lekko żółtą a nawet koloru żółtka. Wgłębienie w klusce oprócz funkcji dekoracyjnej spełnia rolę miejsca, w którym zatrzymuje się podany z potrawą sos. „Dziurka” pomaga także równomiernie ugotować kluski.

[madohora]

Jeszcze gorące, ugotowane ziemniaki przeciska się przez praskę lub mieli w maszynce po czym łączy z pozostałymi składnikami. Z wyrobionego ciasta formuje się wałek, który następnie kraja się na kawałki, którym następnie nadaje się pożądane kształty. Charakterystyczną „dziurkę” robi się palcem. Uformowane w ten sposób kluski gotuje się w osolonej wodzie.

[madohora]

Kluski śląskie podaje się zwłaszcza jako dodatek do pieczonych dań mięsnych z sosem (na Górnym Śląsku zwłaszcza z roladami) lub przyrządzanej na rozmaite sposoby kapusty. Występują także jako danie podstawowe, okraszone stopioną słoniną. Kluski śląskie można podawać również na słodko z dodatkiem śmietany i cukru, bądź dżemu.

[madohora]

Na Górnym Śląsku, gdzie znane są kluski białe i czarne, podawane są one do obiadu na osobnych półmiskach.

[madohora]

[madohora]

KLUSKI ŚLĄSKIE

ziemniaki 1 kilogram
mąka ziemniaczana 1 kilogram
Jajka kurze (najlepiej z wolnego wybiegu) 2 sztuki

Ziemniaki obrać i ugotować w posolonej wodzie. Lekko ostudzić, przecisnąć przez praskę do ziemniaków. Pozostawić do całkowitego ostygnięcia.
Następnie ziemniaki przełożyć do garnka lub miski, wyrównać powierzchnię a następnie podzielić na 4 części. Jedną część wyciągnąć z garnka.
W puste miejsce należy wsypać mąkę ziemniaczaną tak aby zajęła puste miejsce po ziemniakach.
Dodać odłożone ziemniaki oraz jajka i całość zagnieść na jednolite ciasto. (Jeśli ciasto będzie się bardzo kleić, dodać jeszcze trochę mąki, ale z umiarem).
Z ciasta formować małe kulki, lekko je spłaszczyć i zrobić palcem wgłębienie w środku.
W dużym garnku zagotować wodę. Dobrze ją posolić. Wrzucać kluski partiami do gotującej wody. Wrzucone kluski mieszać, aby nie przykleiły się do dna garnka. Od wypłynięcia gotować ok. 3 min. na małym ogniu. Wyciągać łyżką cedzakową.

[madohora]

[madohora]

KLUSKI ŚLĄSKIE

1 kg ugotowanych ziemniaków
mąka ziemniaczana 1/4 części ziemniaków
1 jajko duże
sól
1/4 kastki masła

Ziemniaki gotujemy w osolonej wodzie. Odcedzamy i przeciskamy przez praskę lub maszynkę na małych oczkach. Ziemniaki przekładamy do garnka i łyżką wyrównujemy powierzchnię.
Wyjmujemy 1/4 część ziemniaków i rozkładamy je napozostałych, a w to miejsce wsypujemy tyle mąki ziemniaczanej, ile było ziemniaków. Wbijamy jajko i zagniatamy ciasto.
Gdy ciasto jest już wyrobione, bierzemy kawałek i formujemy na stolnicy rulonik grubości palca. Odcinamy na małe równe kawałki i formujemy kuleczki i robimy w nich dołeczek.
W garnku gotujemy wodę z odrobina soli i wrzucamy kluski śląskie na wrzątek ,po wypłynięciu na wierzch gotujemy 2-3 minutki i wyjmujemy za pomocą łyżki cedzakowej na talerz.
Polewamy roztopionym masłem, aby kluski nam się nie posklejały.

[madohora]

[madohora]

Kluski czarne (kluski polskie, tarte, szare, żelazne) – rodzaj klusek przygotowanych z surowych i gotowanych ziemniaków, formowane w mocno spłaszczone kulki z wgłębieniem, gotowane w osolonym wrzątku. Są jedną z podstawowych potraw na Górnym Śląsku. Znane są również w innych regionach Polski – stąd taka różnorodność nazw regionalnych.

[madohora]

Przyrządza się z ugotowanych i tartych surowych ziemniaków w proporcji (przed ugotowaniem i starciem) 1:1. Opcjonalnie dodaje się mąkę. Tradycyjnie do odcedzania wody z utartych ziemniaków służy specjalnie przygotowana ścierka, do której się je wkłada a następnie wykręca z nich wodę do jakiegoś naczynia. Po odstaniu wody, delikatnie wylewa się ją i przylegającą do dna naczynia skrobię dodaje się do ciasta. Sposób formowania i podawania klusek jest taki sam, jak w przypadku klusek śląskich białych.

[madohora]

Aby uzyskać jak najciemniejszą barwę klusek, stosuje się takie zabiegi jak pozostawienie utartych ziemniaków na kilka godzin aż ściemnieją (tempo zmiany barwy zależy od gatunku ziemniaka) lub pozostawienie już uformowanych klusek nawet na cały dzień przed ugotowaniem.

[madohora]

Kluski czarne najczęściej podawane są do obiadu razem z kluskami białymi na osobnych półmiskach. Często okraszone są stopioną słoniną ze skwarkami. Można je również odgrzewać na patelni, co powoduje powstanie na nich rumianej skórki.

[madohora]

KLUSKI ŚLĄSKIE CZARNE

-1 kg. ugotowanych ziemniaków -1 kg. utartych ziemniaków
-1/4 objętości ziemniaków, mąki ziemniaczanej -1 jajko -sól, pieprz

Ugotowane ziemniaki przecisnąć przez praskę. Tyle samo ziemniaków surowych, zetrzeć jak na placki kartoflane.Przełożyć do ściereczki i odcisnąć. Wodę zlać a z dna mąkę dodać do ziemniaków.Zmieszać razem ziemniaki, uklepać i podzielić na 4 części. W miejsce jednej części wsypać mąkę ziemniaczaną. Przyprawić i dodać rozmącone jajko.Wymieszać i zagnieść. Formować okrągłe kluski. Gotować we wrzątku, pod przykryciem do momentu wypłynięcia klusek. Od czasu do czasu mieszając. Potem odkryć i gotować trochę dłużej niż kluski śląskie.

[madohora]

[madohora]

SURÓWKA Z KISZONEJ KAPUSTY

1 kg kiszonej młodej kapusty
2 młode marchewki
1 nieduża cebula
1 niewielkie jabłko
1 łyżka cukru
1 łyżka oleju
sól i pieprz do smaku

Kiszoną kapustę drobno posiekaj. Marchewki i jabłko obierz i zetrzyj na tarce o dużych oczkach. Cebulę obierz i pokrój w drobną kostkę lub cieniutkie półplasterki. Warzywa wymieszaj w dużej misce z olejem, doprawiając cukrem oraz solą i pieprzem

[madohora]

OLEJ PIETRUSZKIWY

1 pęczek natki pietruszki
1 ząbek czosnku
sok z 1 cytryny (około 50 ml)
200 ml oleju

Natkę pietruszki grubo posiekaj i przełóż do blendera kielichowego lub malaksera. Dodaj obrany czosnek, olej i sok z cytryny. Całość dokładnie zmiksuj, na koniec doprawiając solą.

[madohora]

Kapusta warzywna głowiasta, popularnie nazywana kapustą głowiastą (Brassica oleracea L. var. capitata L.) – odmiana kapusty warzywnej. Jest to roślina dwuletnia należąca do rodziny kapustowatych. Nie występuje w stanie dzikim, jedynie w uprawie

[madohora]

Wytwarza zwartą, pojedynczą głowę, okrytą liśćmi. Wewnątrz tworzą ją liście płonne.
Łodyga
Skrócony pęd tworzy razem z liśćmi głowę. Odmiany wczesne mają mniejsze główki i bardziej luźne liście. Odmiany późne tworzą głowy większe, bardziej zbite, czasami nalot woskowy.
Kwiaty
Kwiatostan groniasty, kwiaty żółte, po zapłodnieniu tworzy się owoc – łuszczyna, a w niej kilka sztuk nasion.

[madohora]

Wyróżniano dawniej kilka form:

kapusta głowiasta biała (B. oleracea var. capitata f. alba) – zewnętrzne liście są zielone, jest szerzej rozpowszechniona.
kapusta głowiasta czerwona (B. oleracea var. capitata f. rubra) – jej liście zawierają antocyjany, co nadaje jej ciemny czerwonofioletowy kolor.
B. oleracea var. conica DC.
Według nowszych ujęć taksonomicznych są to tylko synonimy tej samej odmiany

[madohora]

Jest uprawiana jako warzywo. Często jest kiszona. Stanowi podstawę surówki Coleslaw, której nazwa jest skrótem 'koolsalade' (surówka z kapusty).

[madohora]

W kapuście występuje szereg związków zwanych glukozynolanami oraz produkty ich rozkładu izotiocyjaniany będące czynnikiem chemoprewencyjnym: sulforafan, indolo-3-karbinol, izotiocyjanian allilu, askorbigen, glukobrassycyna, izotiocyjanian fenyloetylu, synigryna, 3,3’-diindolilometan oraz mające szereg działań prozdrowotnych

[madohora]

Kapusta kwaszona, kapusta kiszona – szatkowana kapusta poddana kiszeniu przez zasolenie i fermentację (z udziałem szczepów bakterii mlekowych: Leuconostoc, Lactobacillus plantarum i Pediococcus). Cechuje się długą trwałością i silnym kwaśnym smakiem, który bierze się z obecności kwasu mlekowego powstającego w wyniku rozkładu cukrów (zawartych w świeżej kapuście) przez bakterie. Kiszona kapusta pojawia się w kuchniach wielu narodów, w szczególności północnej Europy. Podobnym do kiszonej kapusty jest mandżurskie danie suan cai

[madohora]

Kiszenie i kwaszenie są równoważnymi terminami, które mogą być używane zamiennie. Kapusta kwaszona i kapusta kiszona to synonimy oznaczające dokładnie ten sam produkt: kapustę poddaną naturalnemu procesowi fermentacji mlekowej, w wyniku którego cukry proste obecne w komórkach roślinnych zostają przekształcone w kwas mlekowy. Nieuczciwi producenci żywności, aby skrócić cały proces, dodają kwas octowy celem szybkiego zakwaszenia surowej kapusty – jednak nawet wtedy nie ma znaczenia nazwa, której później użyje taki nieetyczny wytwórca: zafałszowana może być zarówno kapusta „kiszona”, jak i „kwaszona”. Potrawa taka, sporządzona z zastosowaniem kwasu octowego, to w rzeczywistości kapusta marynowana lub kapusta konserwowa

[madohora]

Surowcem do produkcji kiszonej kapusty powinny być kapusty o główkach twardych, bez oznak więdnięcia, o barwie białej lub jasnozielonej. W razie potrzeby, tj. przy zbyt dużej zawartości chlorofilu, kapustę należy umieścić na 2–3 dni w ciemnym pomieszczeniu, w temperaturze od 15 do 18 stopni Celsjusza. Proces ten zwany jest bieleniem i jego celem jest zmniejszenie zawartości chlorofilu oraz związków siarki odpowiedzialnych za nieprzyjemny zapach kapusty i gorzki smak gotowego produktu

[madohora]

Następnie usuwa się liście zewnętrzne (od 4 do 6) oraz przycina głąb (równo z główką). Po usunięciu liści kapustę się szatkuje (czyli kroi na pasemka lub wiórki).

[madohora]

Równocześnie należy przygotować naczynia fermentacyjne. Tradycyjnie kapustę kisi się w kamionkowych naczyniach lub drewnianych beczkach. W produkcji na dużą skalę wykorzystywane są betonowe silosy osadzone pod ziemią. Kapustę przenosi się do naczyń fermentacyjnych natychmiast po pokrojeniu. Jest ona zasalana w sposób ciągły albo na każdą kolejną warstwę świeżo poszatkowanej kapusty sypie się sól, a następnie ubija, aż do całkowitego pokrycia powierzchni sokiem. Dodatek soli ma zarówno znaczenie smakowe, jak i przetwórcze. Dzięki osmozie z kapusty wydobywa się sok i wypełnia wolne przestrzenie między jej skrawkami, co przyczynia się do odcięcia dostępu tlenu i wpływa korzystnie na rozwój bakterii fermentacji mlekowej.

[madohora]

Po zapełnieniu około 90% pojemności naczynia (nie napełnia się całego naczynia, ponieważ w czasie fermentacji zwiększa się objętość kapusty na skutek wydzielania dwutlenku węgla), na powierzchnię nakładane jest lniane wygotowane płótno, a w warunkach domowych – liście kapusty. Następnie nakłada się deski z drewna niesmolistego z otworami umożliwiającymi wydobywanie się z naczynia gazowych produktów fermentacji. Na deski układane są obciążniki (np. kamienie bazaltowe lub granitowe) o masie wynoszącej 10%–15% masy kapusty.

[madohora]

Ważne jest, aby gazy fermentacyjne mogły się swobodnie wydostawać, dlatego też pojemnik nie może być całkowicie szczelny. Odprowadzenie gazów z dolnych warstw ułatwia przekłucie zaostrzonym, drewnianym kijem (około trzeciego dnia fermentacji). W dużych pojemnikach w narożnikach montowane są tak zwane kominki, czyli grube rury z tworzywa sztucznego z nawierconymi otworami.

[madohora]

Święto kapusty odbywa się również w Polsce, na początku września, w Charsznicy w województwie małopolskim. Podczas tego święta wybiera się króla i królową kapusty. Rejon ten słynie z produkcji wysokiej jakości kapusty kwaszonej, często eksportowanej i docenianej za walory na całym świecie.

[madohora]

ZUPA Z MŁODEJ KAPUSTY

350 g ziemniaków (najlepiej młodych),
1 cebula,
1 średnia marchewka,
pół główki młodej kapusty,
250 g kiełbasy wiejskiej lub zwyczajnej (opcjonalnie inna wędlina),
3 łyżki oleju roślinnego,
1,5 l bulionu warzywnego lub mięsnego,
2 łyżki mąki pszennej,
pęczek świeżego koperku,
1 łyżeczka kminku,
liść laurowy,
3 ziarna ziela angielskiego,
pół łyżeczki cząbru,
pieprz i sól do smaku,
ewentualnie 1/3 szklanki białego wina

Kapustę pozbawiamy wierzchniej warstwy liści, płuczemy i szatkujemy. Ziemniaki obieramy z łupin, myjemy i kroimy w drobną kostkę. Marchewkę obieramy, myjemy i ścieramy na tarce o dużych oczkach. Cebulę obieramy i kroimy w drobną kostkę. Przekładamy do wysokiego garnka i podduszamy na rozgrzanym oleju. Do zeszklonej cebuli dodajemy pokrojoną w kostkę kiełbasę. Wszystko razem smażymy przez chwilę. Następnie dodajemy poszatkowaną młodą kapustę, startą na tarce marchewkę i pokrojone w kostkę ziemniaki. Zalewamy bulionem. Opcjonalnie dodajmy białe wino. Zagotowujemy. Wsypujemy kminek i cząber. Dodajemy sól, pieprz, ziele angielskie i liść laurowy. Garnek przykrywamy pokrywką i gotujemy na niewielkim ogniu przez ok. 15 minut, aż warzywa staną się miękkie.
Na suchej rozgrzanej patelni podsmażamy mąkę. Kiedy stanie się rumiana, wlewamy pozostałą część oleju roślinnego i dokładnie mieszamy. Do zasmażki wlewamy stopniowo ok. pół szklanki gotującego się wywaru. Cały czas mieszamy, aby uniknąć powstania grudek. Tak przygotowaną zasmażkę wlewamy ostrożnie do gotującej się zupy. Całość mieszamy i zagotowujemy. Gotujemy jeszcze przez ok. 2 minuty. Doprawiamy solą i pieprzem. Na koniec dodajemy drobno pokrojony świeży koperek.

[madohora]

ZUPA GRZYBOWA

10 g suszonych borowików
500 g grzybów, o tej porze roku mrożonych borowików np. Leśne Skarby
około 1 litr bulionu warzywnego lub drobiowego
2 średnie cebule
2 średnie marchewki
400-500 g ziemniaków
1 czubata łyżka mąki
3 łyżki masła
sól i pieprz do smaku
garść posiekanej natki pietruszki
4-5 łyżek śmietany 18%
Zasmażka do zupy grzybowej
1 łyżka mąki pszennej
1 łyżka masła
kilka łyżek zupy

Uwagi do przepisu: Dzień wcześniej zalej suszone grzyby przegotowaną wodą i pozostaw na całą noc. Przed gotowaniem zupy drobniutko je posiekaj. Wody w której moczyły się borowiki nie wylewaj, ponieważ dodasz ją do zupy.

Mrożone grzyby trzeba najpierw rozmrozić, wystarczy że na 2 godziny przed gotowaniem pozostawisz je w temperaturze pokojowej. Jeśli chcesz dodatkowo zagęścić zupę, po podsmażeniu grzybów z cebulą, zmiksuj część na gładkie puree.

1. Grzyby mrożone pokrój na kawałki, a ziemniaki w kostkę. Cebulę i namoczone przez noc borowiki drobno posiekaj. Marchewkę możesz zetrzeć na tarce o grubych oczkach albo pokroić w plasterki.
2. Na patelni rozgrzej masło, dodaj posiekaną cebulę i podsmażaj, aż zrobi się szklista. Dodaj grzyby i podsmażaj około 10 minut.
3. W międzyczasie wlej do garnka około 1 litra bulionu i zagotuj. Dodaj ziemniaki i marchewkę i gotuj około 5-10 minut.
4. Dodaj podsmażone grzyby wraz z cebulą oraz drobno posiekane suszone grzyby wraz z wodą w której się moczyły i gotuj na niewielkim ogniu około 10-15 minut albo do chwili, aż ziemniaki będą miękkie.
5. Kiedy zupa się gotuje, przygotuj zasmażkę Na patelni na której smażyłaś grzyby i cebulę rozpuść łyżkę masła, dodaj 1 łyżkę stołową mąki i wymieszaj do połączenia składników. Stale mieszając dodaj 4-5 łyżek zupy. Mieszaj, aż powstanie gładka masa, bez grudek. Dodaj jeszcze kilka łyżek zupy, aby masa nabrała płynnej konsystencji i mieszając dodaj zasmażkę do zupy.
6. Zahartuj śmietanę dodając do niej kilka łyżek gorącej zupy i dokładnie wymieszaj. Mieszając cały czas zupę powoli dodaj zahartowaną śmietanę.

[madohora]

WARKOCZ Z BROKUŁA I KURCZAKA

1 opakowanie ciasta francuskiego (300 g)
2 filety z kurczaka
1 brokuł
1/2 czerwonej papryki
1 łyżka oleju
ulubione przyprawy

Brokuł podzielić na małe różyczki i ugotować na parze do miękkości (ok. 10 minut). Kurczaka pokroić w małą kostkę, doprawić ulubionymi przyprawami np. solą, pieprzem, papryką i oregano (może również być gotowa przyprawa do kurczaka). Podsmażyć na łyżce rozgrzanego oleju. Dodać pokrojoną w małą kostkę paprykę, przesmażyć. Całość wymieszać z ugotowanym brokułem. Ciasto francuskie podzielić na 3 części. Na środku każdej z nich ułożyć nadzienie. Pozostałe boki ciasta pokroić w paski i złożyć warkocz nakładając paski naprzemiennie na siebie z jednej i drugiej strony. Piec w piekarniku rozgrzanym do 200 C (termoobieg) przez ok. 10-15 minut.

[madohora]

SZYBKI CHLEB

425 g mąki uniwersalnej lub chlebowej (plus do podsypania)
½ łyżeczki drożdży instant
1 pełna łyżeczka soli
340 ml ciepłej wody

Wykonanie tego chleba nie zabierze ci dużo czasu, jednak wyrastanie ciasta trwa kilka godzin. Najlepiej więc przygotuj wszystko wieczorem, a rano wstaw chleb do piekarnika. W dużej misce wymieszaj mąkę, drożdże i sól. Stopniowo dolewaj wodę i mieszaj, aż uzyskasz lepkie i dość luźne ciasto. Przykryj miskę folią spożywczą i pozostaw ciasto na kilka, nawet 12 godzin w temperaturze pokojowej
Kolejnego dnia ciasto będzie luźniejsze i wypełnione bąbelkami powietrza. Na blat połóż duży fragment papieru do pieczenia i wyłóż na nim ciasto. Dla ułatwienia możesz też podsypać mąką. Bardzo delikatnie złóż ciasto raz lub dwa, ale nie zagniataj. Posyp wierzch ciasta mąką i zostaw na 30 minut. W tym czasie rozgrzej piekarnik do temperatury 200°C i włóż do niego naczynie, w którym będzie piekł się chleb – najlepiej żeliwne lub ceramiczne.
Gdy ciasto będzie gotowe, bardzo ostrożnie! wyjmij naczynie z piekarnika i ustaw na żaroodpornej powierzchni. Chwyć boki papieru do pieczenia wraz z ciastem i przenieś do brytfanki. W razie potrzeby obetnij nadmiar papieru wystający poza krawędzie naczynia. Przykryj pokrywą i wstaw do pieca na 35-40 minut, następnie zdejmij pokrywkę i piecz jeszcze 10-15 minut, aż bochenek będzie zrumieniony. Gotowy chleb wyjmij do ostudzenia i spożywaj w ulubiony sposób.

[madohora]

ZŁOCISTA FANTAZJA

1 i 1/4 szklanki mąki pszennej
1/2 zimnego kostki masła
jajko
3 + 2 łyżki cukru
4 łyżki zimnej wody
600 g jabłek
cukier waniliowy
cynamon
cukier, np. brązowy do posypania
2 łyżki mleka do posmarowania rombów z ciasta

1. Mąkę przesiej do miski, dodaj 3 łyżki cukru, posiekane masło, jajko i wodę. Zagnieć szybko ciasto. Zawiń w folię,włóż do lodówki na 30 min.2. Jabłka obierz, usuń gniazda nasienne, a miąższ pokrój w kostkę. Wymieszaj z 2 łyżkami cukru, opakowaniem cukru waniliowego i cynamonem (około łyżki).3. Natłuść okrągłą, niewysoką formę (taką, jak do tart). Ciasto podziel na 2 części.Pierwszą część rozwałkuj i wyłóż nim formę, na nim rozłóż jabłka.4. Z reszty ciasta wytnij romby i udekoruj nimi placek.Wierzch posmaruj 2 łyżkami mleka i posyp cukrem, np.brązowym (ale może też być zwykły lub waniliowy). Piecz ok. 40-50 min w temperaturze 180ºC.

[madohora]

PAROSTATEK

5 jajek
180 g drobnego cukru
50 g płynnego masła
150 g mąki pszennej
30 g mąki ziemniaczanej
3 łyżeczki kakao
1 łyżeczka sody oczyszczonej
sok z ½ cytryny
50 ml wody
50 ml wiśniówki
250 g mascarpone
500 ml mocno schodzonej śmietany kremówki (36%)
200 g czekolady deserowej
2 łyżeczki żelatyny
50 g cukrowej posypki czekoladowej

Oddziel białka od żółtek. Ubij białka na sztywną pianę (mikserem na wysokich obrotach). Pod koniec ubijania dodaj żółtka – po jednym, cały czas ubijając. Następnie stopniowo dodaj cukier i cienką strużką wlej masło. Do masy jajecznej przesiej przez sitko obie mąki, kakao i sodę. Wymieszaj do połączenia składników szpatułą lub mikserem na niskich obrotach.
Dno tortownicy o średnicy 22 cm wyłóż papierem do pieczenia. Przelej ciasto do formy i wstaw do piekarnika nagrzanego do 170°C. Piecz przez około 40-45 minut (do suchego patyczka). Przestudź. Przekrój ciasto na 3 blaty. Połącz wiśniówkę z woda i sokiem z cytryny. Uzyskanym ponczem skrop blaty ciasta.
Roztop czekoladę w kąpieli wodnej z dodatkiem 100 ml śmietany kremówki. Przestudź. Resztę śmietany ubij na sztywno.
Rozpuść żelatynę w niewielkiej ilości gorącej wody. Połącz z łyżką bitej śmietany. Tak zaprawioną wymieszaj z mascarpone, a następnie połącz serek ze śmietaną i 2/3 masy czekoladowej. Uzyskanym kremem przełóż blaty ciasta. Odłóż trochę kremu do dekoracji.
Wierzch ciasta posmaruj resztą masy czekoladowej. Wstaw do lodówki na 3-4 godziny.
Uformuj z reszty kremu kulki i także włóż je do lodówki. Przed podaniem pokrój ciasto na kawałki i na każdym „parostatku” ułóż „komin” z czekoladowej kulki. Oprócz posypką czekoladową.

[madohora]

SURÓWKA Z CZERWONEJ KAPUSTY

800 g czerwonej kapusty
1 średnia cebula
1 jabłko
1 nieduża marchew
4-5 cm korzeń chrzanu
sok z cytryny
1 pęczek natki pietruszki
30 ml oliwy z oliwek
cukier, sól i pieprz w ilości do smaku

Zaczynamy od oczyszczenia i poszatkowania kapusty. Umieszczamy ją w dużej misce i posypujemy 1-2 łyżeczkami soli. Ugniatamy dłonią i odstawiamy, by nieco zmiękła.
Na dnie niewielkiego naczynia umieszczamy świeżo wyciśnięty sok z cytryny. Obieramy chrzan i ścieramy go wprost do kwaśnego płynu. Szybko łączymy składniki, chroniąc tym samym chrzan przed utratą koloru.
Podobnie postępujemy z jabłkiem, uprzednio usuwając jego skórkę i dodając jeszcze trochę soku z cytryny, jeśli chcemy mieć pewność, że ono także nie ściemnieje.
Marchew obieramy i ścieramy na tarce o większych oczkach. Dodajemy ją do odciśniętej kapusty razem z chrzanem i jabłkiem. Wrzucamy także oczyszczoną i posiekaną cebulę. Możemy ją dodatkowo sparzyć wrzątkiem, by była łagodniejsza w smaku.
Na koniec dodajemy oliwę z oliwek i posiekaną natkę pietruszki. Surówkę z czerwonej kapusty jak z restauracji doprawiamy wedle uznania, cukrem, solą i pieprzem. Cukier dodajemy tylko wtedy, gdy uznamy, że rarytas jest zbyt kwaśny.

[madohora]

Kapusta jest warzywem niedrogim i ogólnie dostępnym w sklepach i na straganach niemal przez cały rok. Kuchnia polska ma kapuściane tradycje, które sięgają średniowiecza. Popularny bigos to danie goszczące na naszych stołach od wieków. Bez kapusty nawet Święta Bożego Narodzenia nie wyglądałyby tak samo. Roślina ta szczególną rolę odgrywa bowiem jako składnik potraw wigilijnych. O tym, że kapusta słusznie zajmuje w naszej kuchni szczególne miejsce przekonują jej wspaniałe właściwości zdrowotne.

[madohora]

Kapusta (Brassica L.), jak wiadomo, należy do rodziny kapustowatych. Jej forma warzywna (Brassica oleracea) powstała w wyniku spontanicznego skrzyżowania kilku gatunków rośliny. Część jadalną stanowią liście. W stanie dzikim kapusta występuje na obszarze Morza Śródziemnego i w tej części Azji, w której panuje klimat umiarkowany.

[madohora]

W naszym kraju kapusta głowiasta uprawiana jest na masową skalę. Do warzyw kapustnych zaliczamy nie tylko ją samą, lecz także kalafiora, brokuły, jarmuż, kapustę włoską, pekińską oraz chińską. Najpopularniejsze formy kapusty uprawiane w Polsce to kapusta biała, czerwona oraz włoska. Kapusta biała i jej odmiany (Amager POL, Bravo F1, Ditmarska, Adson F1, Kamienna Głowa ZIF, oraz Galaxy) do dobrego wzrostu potrzebują odpowiednio nawiezionej, średnio ciężkiej gleby oraz regularnego podlewania. Z kolei kapusta czerwona wraz ze swoimi odmianami (Koda, Red Dynasty, Regilius F1, Pekińska, Orient Express F1, Mirako F1) oraz kapusta włoska (o odmianach: Tarvoy F1, Siberia F1, Atlanta) do prawidłowego rozwoju wymagają dużo wody i niezbyt ciężkiego podłoża wzbogaconego nawozem organicznym. Kapusta brukselka, z odmianami Brilliant F1 i Brolin F1, wymaga zaś odpowiednio spulchnionej, odchwaszczonej ziemi i umiarkowanego nawożenia.

[madohora]

Według greckiej legendy, kapusta powstała z łez Likurga, który za nadużywanie trunków został ukarany przez boga Bachusa. Jej rzeczywista historia zaczęła się jednak ok. III wieku p.n.e., a jej zdrowotne właściwości opisywał w swoich pracach Katon Starszy. Kapuściane liście spożywano przed posiłkiem, aby chronić żołądek przed negatywnym działaniem alkoholu (wina). Uprawiano w tym czasie wiele odmian tej rośliny, jednak znana nam kapusta powstała dopiero w Wiekach Średnich.

[madohora]

Niegdyś błędnie zakładano, że warzywo to do Polski sprowadziła królowa Bona – w rzeczywistości włoską kapustę najpewniej przywieźli do naszego kraju synowie możnych rodów, którzy wyjeżdżali na nauki do krajów śródziemnomorskich, zaś biała kapusta była uprawiana już wcześniej, w ogrodach należących do duchownych. Co ciekawe, polskie słowo „kapusta” pochodzi od łacińskiego określenia główki – czyli „caputium”. Jednym z najpopularniejszych dań kuchni staropolskiej jest, znany do dziś, bigos. Pierwotnie był spożywany przez myśliwych po wyczerpujących polowaniach. Prozdrowotne właściwości kapusty zaczęto jednak szczególnie doceniać dopiero w drugiej połowie wieku XVIIII. Uczestnicy morskich wypraw cierpiący na niedobory witaminy C, by przetrwać, zaczęli zajadać się kapustą kiszoną, która, poza cenną witaminą, zawierała w sobie fosfor i potas.

[madohora]

Szklanka (89 gramów) surowej zielonej kapusty zawiera:
Kalorie: 22
Białko: 1 g
Błonnik: 2 g
Witamina K: 85% ZDS*
Witamina C: 54% ZDS
Kwas foliowy: 10% ZDS
Mangan: 7% ZDS
Witamina B6: 6% ZDS
Wapń: 4% ZDS
Potas: 4% ZDS
Magnez: 3% ZDS

*ZDS - zalecane dzienne spożycie

[madohora]

Kapusta jest lekkostrawna i niskokaloryczna. 100 g warzywa to niecałe 40 kcal. Stanowi doskonałe źródło witaminy C – zawiera jej więcej niż cytryna! (ok. 40 mg / 100 g). Poza tym, znajduje się w niej tłuszcze, białko, węglowodany, błonnik, cukry, witaminy - witamina A, komplet witamin z grupy B (witamina B1, B2, B3, B6 i B12), nieco rutyny oraz witamina E i K. Obfituje także w takie sole mineralne, jak cynk, fosfor, magnez, miedź, potas, sód, wapń i żelazo, którego najwięcej jest w jej zewnętrznych liściach. W kapuście znajduje się też siarka, której charakterystyczny zapach możemy poczuć podczas gotowania warzywa.

[madohora]

Szczególnie zdrowym wykorzystaniem właściwości kapusty jest picie jej soku. Taka mikstura nie tylko wzmocni naszą odporność dzięki zawartości witaminy C, lecz także może zapobiec anemii i usunąć nieestetyczne obrzęki spowodowane odkładaniem się płynów w organizmie. Eksperci medycyny naturalnej są zdania, że aby „dieta kapuściana” była skuteczna, należy pić około 1 litra surowego napoju przez 8 dni. Przy prawidłowym stosowaniu może on również wyleczyć wrzody żołądka, a używany zewnętrznie – na skórę – pomaga na bóle reumatyczne i goi małe rany.

[madohora]

Kapusta, szczególnie odmiana fioletowa, to dobry pokarm dla mózgu. Zawiera witaminę K oraz antyoksydacyjne antocyjaniny, które poprawiają sprawność umysłową i koncentrację. Jest również bogata we wspomnianą wyżej witaminę K, która wspomaga pracę mózgu, pełni rolę modulującą funkcje poznawcze i może zapobiegać demencji. Antocyjany są również skuteczne w redukcji blaszek amyloidowych w mózgu, zapobiegając pogorszeniu pamięci krótko- i długoterminowej.

[madohora]

Kapusta zawiera sulforafan – związek, który może zwalczyć raka. Badania przeprowadzone w ciągu ostatnich 30 lat wykazały, że spożywanie warzyw kapustnych znacznie obniża ryzyko wystąpienia nowotworu. Najnowsze odkrycia pokazują, że zawarte w kapuście związki siarkowe (w tym sulforafan) nie tylko nadają kapuście gorzki smak, lecz także mają moc zwalczania raka.

[madohora]

Udowodniono również, że substancje te są w stanie zahamować rozwój istniejących zmian nowotworowych. Obiecujące wyniki zaobserwowano w przypadku różnych rodzajów nowotworów, w tym czerniaka, raka przełyku, prostaty i trzustki. Naukowcy odkryli też, że sulforafan potrafi blokować szkodliwe enzymy deacetylazy histonowej (HDAC), które biorą udział w rozwoju komórek rakowych. Co więcej, udowodniono, że obecne w roślinie indole pomagają w profilaktyce raka o podłożu hormonalnym: jajników, piersi, prostaty i jąder. Szczególnie zdrowa jest kapusta czerwona - znajdują się w niej bowiem antocyjany o silnym działaniu przeciwutleniającym. Mogą one zniszczyć powstałe komórki nowotworu i zatrzymać tworzenie się nowych narośli chorobowych.

[madohora]

Zawarte w kapuście czerwonej antocyjany wykazują również działanie przeciwzapalne i zapobiegają chorobom sercowo-naczyniowym. Opublikowany niedawno w American Journal of Clinical Nutrition artykuł przekonuje, że regularne spożywanie pokarmów bogatych we flawonoidy (zawiera je np. kapusta) sprawia, że ryzyko wystąpienia chorób serca jest niższe. Co więcej, ukryte w roślinie polifenole skutecznie obniżają ciśnienie krwi.

[madohora]

Spożywanie kapusty w formie kiszonej ma bardzo korzystny wpływ na nasz system odpornościowy i układ trawienny. Dzięki zawartości probiotyków, stwarza takie warunki w naszym organizmie, które ułatwiają wchłanianie witamin i minerałów. Z kolei zawarty w tym warzywie błonnik i woda pomagają usunąć toksyny, zapobiegają zaparciom i chorobom układu sercowo naczyniowego, takim, jak cukrzyca, rak czy otyłość.

[madohora]

Można powiedzieć, że kuchnia polska jest zdominowana przez dania z kapusty. Niesłusznie uznaje się ją za ciężkostrawną – jedynie dodatki, którymi jest „wzbogacana”, takie, jak kiełbasa, czy golonka, powodują, że danie może wywołać złe samopoczucie. Wszyscy znamy takie potrawy z kapusty, jak gołąbki, surówka z dodatkiem marchewki, słynna sałatka „Colesław”, paszteciki, kapuśniak, a w szczególności - posiłki związane z wieczerzą wigilijną: bigos, pierogi z kapustą i grzybami oraz kapusta z grochem. Najzdrowsza jest jednak podana na surowo albo w kiszonej formie.

[madohora]

Kapusta to wyjątkowo zdrowe warzywo. Ma doskonały profil składników odżywczych i jest szczególnie bogata w witaminy C i K. Ponadto jedzenie kapusty może pomóc zmniejszyć ryzyko niektórych chorób, poprawić trawienie i zwalczać stany zapalne. Przy tak wielu potencjalnych korzyściach zdrowotnych łatwo zrozumieć, dlaczego kapusta zasługuje na honorowe miejsce na naszym talerzu.

[madohora]

SMAŻONA BIAŁA KAPUSTA

2 łyżki oleju kokosowego
1 łyżka tartego imbiru
2 ząbki czosnku
125 g tofu
1/3 główki młodej kapusty
3 łyżki sosu sojowego
1 łyżka octu ryżowego
1 łyżeczka posiekanego chili
2 łyżki oleju sezamowego
3 łyżki posiekanego szczypiorku
świeża mięta
2 łyżki czarnego sezamu

W woku, na łyżce oleju, podsmażamy starty imbir i czosnek. Dodajemy pokrojone w kosteczki tofu, które obsmażamy przez 2-3 minuty, po czym wrzucamy poszatkowaną kapustę i smażymy przez ok. 6 minut, często mieszając. Wlewamy sos sojowy, dodajemy chili, ocet i pół łyżeczki cukru, następnie wszystko mieszamy i smażymy jeszcze przez ok. 2 minuty. Gotowe danie kropimy olejem sezamowym, posypujemy szczypiorkiem, miętą oraz sezamem.

[madohora]

[madohora]

Wiosną zaczyna się sezon na młodą kapustę – bodajże najsmaczniejsze danie, które w tym czasie może pojawić się na naszym stole! Jasnozielone, słodkie i orzeźwiające listki świeżej kapustki przygotowujemy na wiele sposobów – doskonale komponują się z koperkiem, jednak można podawać je również w towarzystwie innych warzyw.

[madohora]

Wczesna odmiana Brassica ma o wiele więcej witaminy C niż zwykła biała kapusta. Chociażby z tego względu warto po nią sięgać w okresie wiosennym. Młoda kapustka jest ponadto dużo prostsza w przygotowaniu – jej rozmiary sprawiają, że staje się poręczna w obróbce, a delikatne liście nie wymagają długiego gotowania.

[madohora]

KAPUSTA Z MARCHEWKĄ

główka młodej kapusty
2 łyżki masła klarowanego
1 łyżeczka soli kamiennej
3 łyżeczki cukru trzcinowego
szczypta pieprzu
4 młode marchewki
łyżka mąki pełnoziarnistej
pęczek koperku

Kapustę płuczemy wodą, szatkujemy, a następnie wrzucamy na patelnię, dodając jednocześnie masło, sól, cukier, pieprz i dolewając pół szklanki wody. Wszystko dusimy pod przykryciem przez ok. 10 minut. W międzyczasie kroimy marchew i dorzucamy ją do reszty składników, po czym znowu kapustę dusimy – tym razem przez 30 minut. Następnie robimy prostą zasmażkę z masła i mąki, wlewamy na patelnię powstały w wyniku duszenia kapusty sos, po czym dokładnie wszystko mieszamy i przelewamy do mieszanki kapusty. Na koniec dorzucamy posiekany koperek i dusimy warzywa przez ok. 5 minut. Kiedy danie odrobinę przestygnie, będzie gotowe do zjedzenia.

[madohora]

KAPUSTA Z CZOSNKIEM

główka młodej kapusty
3 ząbki czosnku
3 łyżki masła klarowanego

Kapustę myjemy, przekrawamy na pół, a następnie wrzucamy do zagotowanej w garnku osolonej wody. Gotujemy wszystko przez ok. 4 minuty, po czym wyciągamy kapustę z wody, odsączamy i szatkujemy. Na patelni z kolei roztapiamy masło i lekko podsmażamy czosnek. Po ok. 2 minutach dodajemy do niego kawałki kapusty i dusimy przez niecałe 5 minut, dorzucając w międzyczasie ulubione przyprawy.

[madohora]

KAPUSTA Z POMIDORAMI

główka młodej kapusty
2 cebule
2 łyżeczki koncentratu pomidorowego
sól himalajska
pieprz zielony
sproszkowane suszone warzywa BIO
odrobina cukru brązowego
oliwa z oliwek
łyżeczka mąki
pęczek koperku

Kapustę myjemy, szatkujemy i wkładamy do garnka. Następnie wlewamy pół szklanki wody, dodajemy suszone warzywa i dusimy wszystko przez kilka minut, aż kapusta zmięknie. W międzyczasie kroimy drobno cebulę i podsmażamy ją na oliwie, dodając odrobinę mąki. Kiedy kapusta będzie gotowa, należy dorzucić do niej cebulę i wszystko dokładnie wymieszać. Na koniec dodajemy koncentrat pomidorowy, pokrojony koperek, sól, pieprz i cukier, raz jeszcze mieszamy i... gotowe.

[madohora]

[madohora]

KAPUSTA ZASMAŻANA Z BOCZKIEM

biała kapusta 1 sztuka
Zasmażka błyskawiczna jasna Knorr 1 łyżka
boczek wędzony 200 gramów
cebula 3 sztuki
woda 1 szklanka
pieprz czarny mielony 1 szczypta
masło 3 łyżki

Podsmaż pokrojony w kostkę boczek i cebulę. Kapustę przekrój na pół, wytnij głąb, połówki drobno poszatkuj. Gdy boczek i cebula się zrumienią, dodawaj do nich kapustę partiami i obsmażaj. Gdy cała kapusta jest na patelni, dodaj jedną szklankę wody i kilka szczypt czarnego pieprzu. Duś 15-25 minut, zależnie od wieku kapusty – musi być miękka. Gdy kapusta jest miękka, ciągle mieszając dodawaj masło i zasmażkę błyskawiczną Knorr. Gotową kapustę przełóż do misek i podawaj z chlebem.

[madohora]

KAPUSTA BIAŁA ZASMAŻANA

biała kapusta 1 sztuka
Bulion warzywny Knorr 1 sztuka
koperek świeży 1 pęczek
Zasmażka błyskawiczna jasna Knorr 1 łyżka
cebula 3 sztuki
olej 4 łyżki
woda 1 szklanka
pieprz czarny mielony 1 szczypta

Podsmaż pokrojoną w drobną kostkę cebulę.
Kapustę przekrój na pół, wytnij głąb, połówki drobno poszatkuj.
Gdy cebula się zrumieni, dodawaj do niej kapustę partiami i obsmażaj. Gdy cała kapusta jest na patelni, dodaj jedną szklankę wody i kilka szczypt czarnego pieprzu oraz kostkę Bulionu na włoszczyźnie Knorr.
Duś 15-25 minut, zależnie od wieku kapusty – musi być miękka.
Gdy kapusta jest miękka, dodaj pokrojony koperek. Ciągle mieszając, dodawaj zasmażkę błyskawiczną Knorr. Gotową kapustę przełóż do misek i podawaj z chlebem.

[madohora]

MŁODA KAPUSTA Z KOPERKIEM

młoda kapusta 0.5 sztuki
Rosół z kury Knorr 1 sztuka
gęsta kwaśna śmietana 3 łyżki
świeży koperek 0.5 pęczka
masło lub margaryna 3 łyżki
woda 1 szklanka

Kapustę posiekaj, wrzuć do dużego garnka i podlej szklanką wody. Dodaj kostkę Rosołu z kury Knorr i duś pod przykryciem, aż będzie zupełnie miękka.
Do garnka dodaj śmietanę, masło, posiekany koperek. Całość dokładnie wymieszaj i gotuj jeszcze około 4-5 minut, mieszając co jakiś czas. Jeśli chcesz przygotować potrawę z całej główki kapusty, która waży około 700-800 g, musisz użyć 2 kostek Rosołu z kury Knorr.

[madohora]

[madohora]

MŁODA KAPUSTA DUSZONA

1 kapusta
3 marchewki
3 pomidory (przecier pomidorowy)
kiełbasa (wkładka mięsna)
1 spora cebula
liście laurowe
ziele angielskie
garść koperku
pieprz, sól

Kapustę pokroiłem i wrzuciłem do dużego garnka lekko podlewając wodą. Podczas duszenia kapusta wytopi sporo własnej wody, więc nie potrzeba jej wiele.
Gdy kapusta się dusiła, pokroiłem cebulę i podsmażyłem ją z kiełbasą, a następnie dorzuciłem do garnka. Dodałem liście laurowe, ziele angielskie i marchewkę pokrojoną w spore kawałki. Całość gotowałem do miękkości kapusty.
Na końcu dodałem drobno pokrojone pomidory, sól i pieprz do smaku. Przed podaniem wrzuciłem garstkę posiekanego koperku. Cały proces gotowania trwał około 45 minut.

[madohora]

MŁODA KAPUSTA

1 główka młodej kapusty
1 marchewka
1 cebula
30 dag boczku
koperek
sól , pieprz

Zagotować wodę w garnku.
Kapustę poszatkować i wrzucić do gotującej wody. Przykryć pokrywką i wyłączyć ogień.
Marchewkę zetrzeć na tarce i dodać do kapusty.
Cebulę i boczek pokroić w drobną kostkę. Podsmażyć na patelni. Dodać 1 łyżkę mąki. Podsmażyć i wymieszać.
Kapustę odcedzić i dodać do niej podsmażony boczek. Wymieszać.
Wstawić garnek z kapustą na ogniu, od czasu do czasu przemieszać, do momentu kiedy kapusta zmięknie. Doprawiamy solą i pieprzem.
Na końcu wsypujemy pokrojony koperek.

[madohora]

[madohora]

Kapusta czerwona tak naprawdę przybiera bardzo różne kolory – od ciemnoczerwonej, buraczkowej barwy po odcienie bliskie niebieskiemu. A to za sprawą wrażliwości na odczyn pH gleby, która manifestuje się czerwienieniem w kwaśnym środowisku. Z kapusty czerwonej da się więc przyrządzić nie tylko smaczny i bardzo zdrowy obiad, ale także domowej roboty wskaźnik na podobieństwo papierka lakmusowego!

[madohora]

Trudno się dziwić, że w niektórych krajach i regionach nazywa się ją kapustą fioletową lub niebieską – wszystko zależy bowiem od warunków glebowych. Z botanicznego punktu widzenia jest to wciąż jednak Brassica oleracea var. capitata F. rubra, czyli bliska kuzynka pospolitej kapusty białej. Charakteryzuje ją zresztą ten sam, kulisty kształt głąba, stworzonego przez dość ściśle nawarstwione liście o woskowym połysku. Cechą odróżniającą jest jednak niska zawartość wody, wskutek czego kapusta czerwona jest mniej krucha i trudniejsza do pogryzienia w surowej postaci

[madohora]

Pierwsza wzmianka o kapuście czerwonej pochodzi z Anglii z 1570 roku. Podejrzewa się jednak, że Celtowie uprawiali kapustę już kilkaset lat przed naszą erą, a z czasem z dzikich odmian powstały znane nam ze współczesności. W XVIII wieku czerwoną kapustą zachwyciła się europejska arystokracja i wtedy też powstały tradycyjne przepisy, z chęcią wykorzystywane do dnia dzisiejszego.

[madohora]

Kapustę czerwoną hoduje się obecnie w północnej Europie, Chinach, Afryce i obu Amerykach. W Polsce wysiewa się ją wczesną wiosną w warunkach szklarniowych i gdy rozsady osiągną 5 cm, przenosi się je na zagon, do żyznej, wilgotnej ziemi. Warzywo radzi sobie dobrze nawet w chłodach, ale potrzebuje intensywnego podlewania. Poza tym jest jednak odporne na szkodniki i choroby i nie wymaga wiele zabiegów pielęgnacyjnych. Dojrzałe główki są gotowe do zbioru na jesień.

[madohora]

Czerwona, zmieniająca się pod wpływem kwaśności, barwa kapusty nie jest oczywiście botanicznym losem na loterii. Tak jak w przypadku wielu innych warzyw, za kolor odpowiadają antyoksydanty, a konkretnie antocyjaniny, którym zawdzięczamy również barwę jagód czarnych, winogron czy jeżyn. Wysokie stężenie antocyjanin w czerwonej kapuście czyni z niej ważny element dietetycznej prewencji nowotworów, starzenia oraz licznych chorób degeneracyjnych.

[madohora]

Chroniąc DNA przed działaniem wolnych rodników, zapobiega ona takim cywilizacyjnym problemom jak choroba Alzheimera, stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona czy pląsawica Huntingtona. Zdaniem naukowców z Nowej Zelandii, antocyjaniny obecne w czerwonej kapuście są w stanie odwrócić zmiany w DNA w komórkach rakowych jelita grubego, a więc nie tylko zapobiegać nowotworom, ale wręcz je leczyć!

[madohora]

W 100 gramach poszatkowanej kapusty czerwonej znajduje się zaledwie 31 kcal oraz 2.1 g błonnika. To dobra wiadomość dla wszystkich próbujących zrzucić nadmierne kilogramy – zaspokajając apetyt, nie zaburza ona bilansu energetycznego ani gospodarki insulinowej, a jeszcze łagodzi zaburzenia żołądkowe. Aminokwasy obecne w czerwonej kapuście wykazują bowiem działanie przeciwzapalne w stosunku do wrzodów żołądka.

[madohora]

Poza tym regularna konsumpcja kapusty czerwonej wspomaga:
odporność – dzięki niezwykle wysokiej zawartości witaminy C;
aparat ruchowy – związki fitochemiczne w czerwonych liściach zwalczają ból i obrzęk w przebiegu chorób reumatycznych;
zdrowie kości – pokaźne dawki witaminy K w połączeniu z wapniem i magnezem pozwalają opóźnić proces odwapniania;
wzrok – dzięki bogactwu witaminy A;
skórę – witaminy A i C oraz antyoksydanty spowalniają proces starzenia, dbając o elastyczność, jędrność i zdrowy koloryt skóry;
zdrowie kobiety – pokaźne dawki witaminy B6 pomagają złagodzić dolegliwości związane z cyklem miesiączkowym (PMS).

[madohora]

Szlachetny kolor oraz wyraźny, lekko gorzkawy smak sprawiły, że kapusta czerwona w wielu krajach świata wpisała się do świątecznego kanonu gastronomicznego. Podawana w formie zasmażanej jest cennym dodatkiem do mięsa. W Norwegii podaje się ją na Wigilię do wieprzowych żeberek i pieczonych ziemniaków, w Niemczech, Austrii i Czechach do pieczonej gęsi lub kaczki oraz knedlików czy innych klusek.

[madohora]

Smażona na smalcu lub maśle, jest zwykle duszona, a następnie doprawiana do smaku solą, pieprzem, octem i nierzadko cukrem. Ten ostatni dodatek, podobnie jak sok z cytryny, pozwala zachować żywy, czerwony kolor dania. W wielu przepisach pojawia się także opcja dodania zasmażki mąki, masła i cebulki do uduszonej kapusty – w ten sposób obiad staje się nieco cięższy, ale zyskuje na szlachetności.

[madohora]

W Polsce tradycyjnym daniem są także kluski śląskie z kapustą czerwoną (zwaną przed Ślązaków modrą) oraz pieczenią wieprzową. W regionalnych kuchniach z czerwonych główek przyrządza się także surówkę z jabłkiem i porem, doprawianą majonezem.

[madohora]

Kapustę czerwoną można śmiało kisić, a kiszoną je się na surowo w formie sałatek lub zasmaża do mięsa, tak jak świeżą. W tej postaci ma ona charakterystycznych kwaskowaty smak, który doskonale komponuje się z mięsem. Koreańczycy marynują natomiast kapustę czerwoną w occie ryżowym i cukrze i podają jako dodatek do ciepłych dań. W Chinach, gdzie czerwone główki cieszą się dużą popularnością, kapustę najczęściej się szatkuje a następnie smaży w woku z olejem sojowym i anyżem.

[madohora]

Niestety, najsmaczniejsze przepisy uwzględniają zwykle aspektu zdrowotnego i po cieplnej obróbce cenne warzywo zmienia się nie do poznania. W przypadku kapusty czerwonej zjawisko to jest szczególnie widoczne – największe jej bogactwo, a więc witamina C oraz antocyjany nie lubią wysokich temperatur. Stosunkowo najmniej szkody przynosi krótka obróbka na parze, podczas gdy smażenie i duszenie nieodzownie łączą się z olbrzymi stratami w składnikach odżywczych. Najlepiej jest oczywiście jeść kapustę na surowo, w formie sałatek – aby była łatwiejsza do pogryzienia, warto poszatkowaną ugnieść z solą morską i odstawić na godzinę!

[madohora]

Jak widać, kapusta czerwona potrafi zaskoczyć i z klasycznego dania stać się egzotyczną niemal przystawką na rodzinnym przyjęciu czy pikniku. W podobny sposób można dodawać ją do różnych dań – sałatek, omletów, zup i dań jednogarnkowych – zyskując ciekawy akcent kolorystyczny i niebanalną chrupiącą teksturę.

[madohora]

[madohora]

CHIPSY Z CZERWONEJ KAPUSTY

8 dużych liści z kapusty czerwonej
½ łyżeczki suszonego tymianku
½ łyżeczki suszonego oregano
5 pomidorów
1 mała cebula szalotka
3 ząbki czosnku
1 szklanka jogurtu greckiego
1 łyżka soku z cytryny
1 łyżeczka kurkumy
sól kamienna, pieprz biały, oliwa z oliwek

Z liści odcinamy białe nerwy i kroimy je na kawałki, ok. 5-centymetrowe, a następnie mieszamy w misce z 3 łyżkami oliwy z oliwek, tymiankiem, oregano i solą. Nagrzewamy piekarnik do 200 stopni C. Pomidory i cebulkę kroimy na plastry i polewamy łyżką oliwy. Układamy liście kapusty na natłuszczonej blasze. Na drugiej blasze, na folii aluminiowej układamy pomidory z cebulą. Pieczemy obie blachy jednocześnie, ok. godziny. Następnie wyjmujemy blachę z pomidorami, przekładamy je do miksera i dodajemy jogurt, sok z cytryny, kurkumę oraz zmiażdżony, czosnek, sól kamienna i pieprz biały. Tak przygotowany dip podajemy do wypieczonych liści kapusty

[madohora]

KOTLETY Z CZERWONEJ KAPUSTY

4 ugotowane ziemniaki
1 szklanka poszatkowanej kapusty czerwonej
½ łyżeczki suszonej kolendry
½ łyżeczki nasion kminku
1 cebula
1 zielona papryczka chili
¼ łyżeczki przyprawy garam masala (ew. można zastąpić curry)
1 łyżeczka chili w proszku
olej do smażenia

Ziemniaki i cebulę pokroić w kostkę, papryczkę siekamy. Wszystkie składniki poza olejem dokładnie mieszamy tworząc zwartą masę. Doprawiamy do smaku pieprzem zielonym i solą himalajską. Formujemy kulki, a następnie spłaszczamy je do postaci kotletów. Smażymy na oleju z dwóch stron aż do uzyskania złotej barwy.

[madohora]

[madohora]

Modra kapusta – alternatywne i gwarowe określenie czerwonej kapusty głowiastej, oraz sporządzanej z niej dwóch rodzajów potraw, zaliczanych do regionalnych potraw z ziem Wielkopolski i Śląska.

[madohora]

W kuchni wielkopolskiej jest to gotowana kapusta czerwona z dodatkiem jabłek (najlepiej winnych), cebuli, rodzynek, goździków i niewielkiej ilości masła lub smalcu. Kapusta przyprawiona jest cukrem i solą, a po ugotowaniu - dodatkowo octem. W Poznańskiem wraz z pyzami drożdżowymi i kaczką pieczoną z jabłkami stanowi element jednego z tradycyjnych zestawów uroczystego obiadu.

[madohora]

Na Górnym Śląsku (śl. modro kapusta) to zarówno nazwa czerwonej kapusty, jak i potrawy z niej przyrządzonej, która sporządzana jest w ten sposób, że kapustę gotuje się poszatkowaną, dodaje podsmażonego boczku, po czym soli, dodaje octu, pieprzu, surowej lub zeszklonej cebuli, i lekko słodzi. Tradycyjnie jest spożywana z roladą oraz kluskami śląskimi

[madohora]

Modro kapusta (Brassica oleracea var. capitata f. rubra) to je zorta kapusty. Rośńe uůna kej uokrůnglisto kula przi źymji a mo fest rozchylone liśće. We liśćach nojdźi śe ćmawo farba, mjanowano antocyjany, nale cołko farba kapusty mogebność mo śe mjyńić bez pH gleby. We kwaskowych stowo śe uůna barzi czyrwjůno, we alkalicznych - modrawo.

[madohora]

DUSZONA CZERWONA KAPUSTA

boczek 4 plastry
Rosół z kury Knorr 1 sztuka
cebula 2 sztuki
cynamon 0.5 łyżeczki
liść laurowy 1 sztuka
czerwona kapusta główka (mała) 1 sztuka
jabłko kwaśne 1 sztuka
ocet balsamiczny 100 mililitrów
miód 2 łyżki

Pokrój cebulę i boczek. Poszatkuj kapustę. Obierz jabłko ze skórki i usuń gniazdo nasienne, a następnie pokrój na duże kawałki. W dużym garnku smaż bekon do momentu uzyskania chrupkości. Dodaj cebule, cynamon i liść laurowy. Smaż wszystko w małej ilości tłuszczu przez 5 minut.
Dodaj kapustę i smaż aż lekko zmięknie. Dodaj pokrojone jabłko, 500 ml wody i żeby danie nabrało pełnego smaku – dodaj kostkę rosołu z kury Knorr. Wlej ocet, miód i przypraw świeżo zmielonym czarnym pieprzem.
Doprowadź do wrzenia, zmniejsz ogień, a następnie duś na małym ogniu przez 25 minut.

[madohora]

SAŁATKA COLESŁAW Z CZERWONĄ KAPUSTĄ

czerwona kapusta 400 gramów
Majonez Hellmann's Babuni 6 łyżek
marchewka 2 sztuki
czerwona cebula 1 sztuka
świeży chrzan, starty 1 łyżeczka

Kapustę poszatkuj cienko, cebulę pokrój w piórka, a marchew zetrzyj na tarce o grubych oczkach.
W dużej misce wymieszaj pokrojone warzywa, dodaj Majonez Babuni Hellmann's oraz chrzan i dokładnie wszystko wymieszaj. Sałatkę dopraw do smaku, przełóż do salaterki i podawaj. Może ona stanowić świetny dodatek do potraw z grilla.

[madohora]

[madohora]

SAŁATKA Z CZERWONEJ KAPUSTY

kapusta czerwona 300 gramów
Sos sałatkowy francuski Knorr 1 opakowanie
oliwa 3 łyżki
jabłko 1 sztuka
cebula 1 sztuka
sok z cytryny 1 sztuka
cukier 1 łyżeczka

Kapustę oczyść, umyj, poszatkuj i włóż do wrzątku. Gotuj, aż stanie się półmiękka.
Następnie odcedź i ostudź. Jabłko i cebulę umyj, obierz i drobno pokrój, a następnie dodaj do kapusty. Sos sałatkowy Knorr połącz z olejem, cukrem i sokiem z cytryny. Następnie dodaj do surówki.

[madohora]

[madohora]

MODRO KAPUSTA

mała główka czerwonej kapusty, 1-1,5 kg
cebula, 2-3 sztulki
Boczek wędzony, 10 -15 dkg
liść laurowy, 3-4 szt
ziele angielskie, 5-7 szt
ocet, 2-3 łyżki (do smaku)
cukier, 2 łyżeczki (do smaku)
sól ,pieprz

Kapustę obieramy z zewnętrznych liści, wykrawamy głąb, a resztę drobno kroimy. Boczek i cebulę kroimy w kosteczkę i podsmażamy na patelni. Kapustę zalewamy 3 szklankami wody, dodajemy liść laurowy, ziele angielskie i gotujemy pod przykryciem. Kiedy kapusta zmięknie, odcedzamy ją, a następnie mieszamy z boczkiem i cebulką( podsmażyć na patelni). Dalej podgrzewamy i doprawiamy octem, solą, pieprzem i i ewentualnie odrobiną cukru. Uwaga: po dodaniu octu kapusta zmienia kolor na lekko różowy.

[madohora]

MODRO KAPUSTA

Pól glówki czerwonej kapusty
100g boczku
1 cebula
2 ziela angielskie
1 lisc laurowy
sól,pieprz,ocet,cukier,2-3 lyzki smalcu

Kapuste posiekac,posolic,ugotowac na al dente z lisciem laurowym i zielem angielskim.Podsmazyc boczek z cebula.Jezeli z boczku nie ma tluszczu to trzeba dodac 2-3- lyzki smalcu.
Do kapusty dodac boczek z cebula i przyprawic do smaku.

[madohora]

MODRO KAPUSTA

kapusta czerwono 1/2 główki lub 1 mało główka,
boczek wędzony około 150 g,
cebula 1 duża,
ocet,
pieprz mielony,
sól,
ziele angielskie 2 ziarenka,
liść laurowy ,
cukier do smaku,
smalec 1 łyżeczka,

Kapustę oczyścić z wierzchnich liści, pokroić na ćwiartki i poszatkować.
Przełożyć do garnka i zalać zimną wodą.
Dodać liść laurowy , ziarenka ziela angielskiego oraz odrobina soli.
Gotować na pół miękko, następnie wodę odlać czyli kapustę odcedzić.
Do kapusty dodać pieprz mielony, ocet , cukier oraz pokrojoną w kostkę surową cebulę - wymieszać.
Boczek wędzony pokroić w kostkę , wysmażyć na tyglu z dodatkiem smalcu.
Wysmażony boczek dać do kapusty, po wymieszaniu postawić na średnim ogniu i dymfować czyli dusić około 5 minut mieszając aby się kapusta się nie przypaliła a cebula zmiękła. Dodanie przypraw oraz surowej pokrojonej w kostkę cebuli. Dodać skwarki czyli wytopiony boczek wędzony.

[madohora]

CZERWONA KAPUSTA

główka czerwonej kapusty
1 cebula
sól, pieprz,ocet

Kapustę drobno kroimy i gotujemy w osolonej wodzie, w trakcie gotowania należy sprawdzic czy kapusta już jest gotowa. Gdy już mamy ugotowaną kapustę to do wody wlewamy ok 3 łyżek octu (należy sprawdzic smak) i zostawiamy ją na ok 15 minut. Następnie kapustę odcedzamy dodajemy pokrojoną drobno cebulę, sól, pieprz do smaku. Jak ktoś lubi to może kapustę trochę dosłodzic.

[madohora]

[madohora]

Rolada – rodzaj potrawy mięsnej. Przygotowuje się ją przez zawinięcie farszu w kawałek mięsa. Tradycyjnie była to wołowina, ale można spotkać też rolady robione z użyciem innego mięsa. Składniki farszu różnią się w zależności od regionu, jednak najczęściej stosuje się boczek, kiełbasę, ogórek kiszony, cebulę oraz czerstwą skórkę chleba. Przyprawy to głównie papryka, pieprz i musztarda. Na Górnym Śląsku jest ona często spożywana z modrą kapustą (śl. modro kapusta) oraz kluskami śląskimi.

[madohora]

W innych regionach kraju potrawa ta jest znana jako zraz (wołowy).

[madohora]

Rolada wołowa wypełniony z boczkiem, cebulą i ogórek konserwowy

[madohora]

[madohora]

Zrazy – potrawa z kawałków mięsa lub mięsa mielonego, podsmażanego i duszonego z dodatkiem warzyw i przypraw. Tradycyjne danie kuchni staropolskiej, zwłaszcza szlacheckiej i myśliwskiej, obecne w kuchniach narodów dawnej Rzeczypospolitej szlacheckiej: polskiej, litewskiej, białoruskiej i ukraińskiej.

[madohora]

Obecnie wykonuje się je z różnych gatunków mięsa, zazwyczaj ciętego w plastry, niekiedy mielonego, a następnie podsmażanego i duszonego z dodatkiem tłuszczu, cebuli, musztardy, czerstwego pieczywa, ogórków kiszonych, grzybów leśnych (często w postaci farszu), śmietany itp.

[madohora]

Danie charakterystyczne dla kuchni szlacheckiej. W swoim tradycyjnym kształcie najprawdopodobniej wywodzi się z kuchni litewskiej, chociaż jego nazwa wywodzi się z języka polskiego i oznacza plaster mięsa czy pieczeni odcięty od całości

[madohora]

Tradycyjne zrazy staropolskie (tzw. suropieki) nie zawsze były zawijane, niekiedy po prostu plastry mięsa duszono w specjalnym garnku w sosie własnym z cebulą lub w sosie grzybowym, wtedy często duszono je poprzekładane warstwami grzybów i przypraw.

[madohora]

Paul Tremo, nadworny kucharz Stanisława Augusta Poniatowskiego w podręczniku pt. Nauka dokładna sposobów warzenia i sporządzania potraw z mięsiwa, ryb, jarzyny, mąki jako też przyprawiania rozmaitych sosów, robienia esencji ponczowej etc. etc. wymienia dwa rodzaje zrazów: "zrazy z pozostałej pieczeni" oraz "zrazy z każdego surowego mięsa, nawet zwierzyny". Te pierwsze były zapewne sposobem na wykorzystanie resztek po uczcie.

[madohora]

Zdaniem Bogumiła Samuela Lindego zraz to zwinięty i wypełniony słoniną kawałek mięsa duszonego w sosie.

[madohora]

Potrawa występuje w niezliczonych wariantach i pod różnymi nazwami. Często stosowane zamiennie określenia: "bitki", "rolada", wskazują na najpopularniejszy rodzaj zrazów – wykonywane z rozbitych i zawijanych plastrów mięsa (przede wszystkim wołowiny – zrazy wołowe) i wypełnionych farszem (zrazy zawijane). Do przygotowania zrazów używa się różnego rodzaju mięsa krojonego, siekanego lub mielonego: wołowiny, wieprzowiny, cielęciny, dziczyzny i in. Wtórnie zrazami nazywa się także niektóre potrawy z ziemniaków i z ryb. Zrazy podaje się na gorąco z kaszą, ziemniakami, kluskami lub pieczywem (w wyszukanej formie – podawane w skórce chlebowej).

[madohora]

zrazy wołowe – wszelkie zrazy wykonane z wołowiny (tzw. zrazowa – wewnętrzna strona udźca; rostbef – część lędźwiowa tuszy wołowej; antrykot, polędwica wołowa)

[madohora]

zrazy polskie – z bitych plastrów wołowiny zrazowej, z dodatkiem nadzienia z pasków wędzonej słoniny, kiszonych ogórków, posiekanej cebuli, musztardy i przypraw

[madohora]

staropolskie zrazy z grzybami i śmietaną – zrazy niezawijane z polędwicy

[madohora]

staropolskie zrazy wieprzowe – wykonywane podobnie jak zrazy wołowe, lecz na bazie szynki wieprzowej

[madohora]

zawijaki ukraińskie – ukraińska wersja zawijanych zrazów wołowych: w rozbite plastry z udźca wołowego zawija się słupki ogórków kiszonych i chudego boczku, zamiast pieczywa dodaje się mąkę pszenną; brak cebuli i grzybów

[madohora]

zrazy zwijane po białorusku – wypełnione farszem ze zmielonych składników (podsmażona wątróbka wieprzowa, cebula, groszek konserwowy, tarta bułka)

[madohora]

zrazy mielone (zraziki) – zrazy wykonane z mielonego mięsa (lub masy mięsno-warzywnej), wypełnione niekiedy farszem z grzybów itp.

[madohora]

Rinderroulade (niem. Rindsroulade, rolada wołowa) – faszerowana kiszonym ogórkiem, cebulą, podawana z gotowanymi ziemniakami i modrą kapustą lub z kluskami.

[madohora]

[madohora]

ROLADA Z WOŁOWINY

cebula 1 sztuka
marchew 3 sztuki
pieprz 1 szczypta
sól 1 szczypta
wołowina 1 kilogram
cynamon 1 łyżeczka
goździki 3 sztuki
masło 100 gramów
kajzerki czerstwe 2 sztuki

Mięso umyj, oddziel od kości i rozbij na płat o równej grubości.
Na maśle zeszklij posiekaną cebulę.
Bułki pokrój w drobną kostkę i wrzuć do miski. Dodaj zeszkloną cebulę i starte marchewki. Przypraw potłuczonymi goździkami, cynamonem, pieprzem i solą i wszystko wymieszaj.
Płat mięsa ułożony na ściereczce posmaruj farszem i zawiń.
Roladę dobrze obwiąż bawełnianą nicią i włóż do garnka z wrzącą wodą. Gotuj przez 4 godziny na małym ogniu.
Po ugotowaniu przyciśnij ciężkim przedmiotem i ostudź.
Odwiąż nici, zdejmij ściereczkę i pokrój roladę na cienkie plastry. Podawaj na zimno.

[madohora]

[madohora]

ROLADY WOŁOWE

wołowina zrazowa, 4 plastry
marchewka, 1 duża
cebula, 1 szt
ogórki kiszone, 2 szt
masło, 1 łyżka
boczek, 4 plastry
musztarda, 4 płaskie łyżeczki
Bułka tarta, ok. 2 łyżki
jajko, 1 szt
przyprawa do wołowiny, do smaku
sól, pieprz, do smaku
olej, 2 łyżki
mąka
kostka rosołowa wołowa, 1 szt
grzybki suszone, kilka sztuk
Natka pietruszki, 1 łyżka

Plastry mięsa dość mocno rozbijamy, nacieramy przyprawą do wołowiny i solą (ja używam takiej zmiękczajacej mięso). Wstawiamy do lodówki.
Cebulę kroimy w kosteczkę, marchewkę trzemy na tarce. Na patelni rozgrzewamy masło, przesmażamy na nim marchewkę i cebulę, przyprawiamy solą i pieprzem. Ogórki trzemy na tarce, dodajemy do nich ostudzoną cebulę z marchewką. Dodajemy jajko i bułkę tartą, dokladnie mieszamy.
Każdy plaster mięsa smarujemy musztardą, nakładamy po plastrze boczku i 1/4 farszu. Zawijamy, obwiązujemy mocno nicią. W rondlu rozgrzewamy olej, obsmażamy rolady z każdej strony, podlewamy bulionem wołowym tak żeby rolady były przykryte (można wrzucic też kilka suszonych grzybków). Przykrywamy i dusimy do miękkości.
Kiedy rolady będą juz gotowe wyjmujemy je z rondla, wywar przecedzamy, w razie potrzeby doprawiamy, zagęszczamy mąką rozrobioną z wodą, na koniec można dodać łyżkę posiekanej natki. Najlepiej smakują z kluskami śląskimi i kapusta czerwoną.

[madohora]

ROLADY WOŁOWE

800 g wołowiny bez kości, np udźca
8 plastrów wędzonego boczku
pół słoiczka musztardy (np Dijon)
4-5 ogórków kiszonych
1 biała cebulka
sól i pieprz do smaku
olej lub smalec do smażenia
sól i czarny pieprz
Sos na rolady wołowe
1 marchewka
1 mały por
250 ml czerwonego wina
1 łyżka koncentratu pomidorowego
500 ml bulionu
szczypta cukru
sól i pieprz czarny

Obierz cebulę i posiekaj w piórka. Ogórki kiszone pokrój w słupki. Marchewki obierz i pokrój w plasterki, drobno posiekaj pora. Odłóż warzywa na bok.
Wołowinę umyj i potnij na ok. 8 plastrów, a następnie lekko rozbij tłuczkiem do mięsa. Oprósz solą i pieprzem z obydwu stron, po czym każdy posmaruj musztardą, rozłóż na nim plasterki boczku, fragment ogórka i cebulkę. Mocno zwijaj mięso w rolady i zabezpiecz przed rozwinięciem nitką lub wykałaczką.
W dużej, głębokiej patelni rozgrzej 1-2 łyżki tłuszczu i obsmaż wszystkie rolady. Gdy wszystkie strony się zarumienią, zdejmij mięso z patelni. Zmniejsz ogień do średniego i dodaj na patelnię marchewkę i por. Smaż je przez około 5 minut, a następnie dodaj koncentrat pomidorowy i cukier. Zamieszaj, po czym wlej na patelnię 100 ml wina i poczekaj, aż się zredukuje. Po tym czasie wylej resztę wina, a gdy sos zgęstnieje, wlej na patelnię bulion. Przykryj patelnię pokrywką i duś rolady na średnim ogniu około 60-70 minut.
Gdy mięso będzie miękkie, wyjmij rolady z patelni, przelej sos przez sito. Teraz czas na zagęszczenie sosu. Możesz to zrobić na dwa sposoby – zmiksować połowę ugotowanych warzyw i dodać do sou lub zagęścić go 1-2 łyżkami mąki (pszenna, ziemniaczana lub kukurydziana).
Rolady serwuj na talerze, polej przygotowanym sosem i podawaj z ulubionymi dodatkami. Pamiętaj, aby przed zjedzeniem wyjąć wykałaczki lub rozciąć nitki, którym było zwinięte mięso.

[madohora]

ROLADY WOŁOWE

750 g chudej wołowiny (np ligawy)
250 g boczku wędzonego surowego
2 małe ogórki kiszone
1 nieduża cebula
1 łyżeczka świeżo mielonego pieprzu
1 łyżeczka czerwonej papryki (mielonej)
4 łyżeczki musztardy
2 łyżki smalcu
3 ziarna ziela angielskiego
2 liście laurowe
sos sojowy (do smaku)
1 łyżka mąki
około 250 ml wody

Pokrój cebulę w pióra, a każdego ogórka przekrój wzdłuż na cztery części. Boczek pokrój na cienkie plasterki. Wołowinę pokrój w plastry grubości około 1 - 1,5 cm (uzyskasz około 8 plastrów). Każdy plaster mięsa dokładnie rozbij tłuczkiem. Posmaruj je musztardą, oprósz pieprzem i mieloną papryką. Na plastrach wołowiny umieść po kawałku boczku, a także słupek ogórka i kilka piórek cebuli.
Z każdego plastra wołowiny uformuj szczelny rulonik. Obwiąż go nitką lub przebij wykałaczką – tak, by nie rozwinął się podczas obróbki termicznej. Obsmaż tak przygotowane rolady na rozgrzanym smalcu – około 2 minuty z każdej strony. Przełóż do garnka z grubym dnem. Wybierz na tyle nieduży, by leżały ściśle obok siebie.
Wylej około 250 ml wody na rozgrzaną patelnię i zamieszaj. Przelej wodę z tłuszczem do garnka z roladami. Dodaj ziele angielskie, liście laurowe i zagotuj. Duś pod przykryciem na wolnym ogniu przez około godzinę. Jeśli to konieczne, dolej nieco wody. Pod koniec możesz doprawić sos z mięsa do smaku sosem sojowym.
Wyjmij rolady z sosu i usuń z nich nitki/wykałaczki. Sos zagęść łyżką mąki. Podawaj rolady śląskie w sosie, w towarzystwie klusek śląskich i czerwonej kapusty.

[madohora]

[madohora]

TORCIK Z OWOCAMI

4 jajka
3/4 szklanki cukru
1/2 szklanki mąki pszennej
1/2 szklanki mąki ziemniaczanej


Składniki
- krem

25 dag serka mascarpone
250 ml śmietany 30 proc.
5 dag cukru pudru
40 dag wiśni
10 dag cukru
2 łyżeczki mąki ziemniaczanej
2 łyżki żelatyny

1. Białka ubij, dodając cukier i żółtka. Dosyp obie mąki i delikatnie wymieszaj. Masę wylej do tortownicy wyłożonej papierem do pieczenia. Piecz 30 minut w temp. 180 st. C.2. Śmietanę ubij z cukrem. Dodaj mascarpone, żelatynę i zmiksuj. Wstaw do lodówki, by się dobrze schłodziło. 3. Wiśnie umyj, usuń pestki, wsyp do garnka i gotuj z cukrem przez 10 minut. Dodaj mąkę ziemniaczaną rozpuszczoną w łyżce wody i wymieszaj. 4. Biszkopt przekrój na 3 blaty. Na pierwszy wyłóż 3/4 wiśni i przykryj drugim. Wyłóż krem zostawiając trochę do dekoracji, przykryj biszkoptem. Udekoruj kremem i wiśniami. Schłodź. 

[madohora]

LETNI BIGOS

główka młodej kapusty
2 cebule
2 jabłka
2 marchewki
100 g pieczarek
2 pomidory
2 kawałki kiełbasy (np. jałowcowej)
sok z połowy cytryny
liść laurowy
4-5 ziaren ziela angielskiego
sól, pieprz
majeranek
słodka papryka
masło

1. Umyj kapustkę, osusz, poszatkuj. Przełóż do garnka i podlej niewielką ilością wody. Dodaj liść laurowy, ziele angielskie i podduś. 2. Pieczarki podsmaż na łyżce masła, cebulę i kiełbasę zrumień. Wszystko dodaj do podduszonej kapusty. Obierz jabłka, marchewkę i pomidory, pokrój w kostkę i także dodaj do kapusty. Całość gotuj 30 minut. 3. Pod koniec gotowania dodaj sok z cytryny i przyprawy do smaku, wedle uznania. 4 Jeżeli lubisz, dodaj odrobinę soku pomidorowego (lub łyżkę koncentratu), bigos nabierze wyrazistości.

[madohora]

Kompot – napój owocowy z gotowanych owoców świeżych lub suszonych. Kompoty zaliczane są do grupy przetworów owocowych

[madohora]

Mogą być przyrządzone z dodatkiem cukru lub przypraw, np. goździków. Kompot przyrządza się między innymi z jabłek, wiśni, porzeczek, czereśni, truskawek, gruszek i rabarbaru

[madohora]

Na wieczerzę wigilijną przygotowuje się tradycyjny kompot z suszu.

[madohora]

Tradycja picia kompotu najprawdopodobniej ma ponad 700 lat historii i pochodzi z czasów Imperium Bizantyńskiego. Nie należy również mylić kompotu z francuskim deserem owocowym o nazwie compote, który powstał 300 lat później, jest gęsty, bardzo słodki i nie nadaje się do picia.

[madohora]

[madohora]

KOMPOT Z RABARBARU

Rabarbar 1 pęczek
Cukier 3 łyżki
Woda ok. 700-800 ml

Rabarbar umyć, osuszyć, obrać twarde łyki i drobno posiekać.
Tak przygotowany rabarbar przełożyć do garnka, zalać wrzątkiem tak tylko aby przykryć, dodać cukier i gotować przez ok. 5 min.
Ugotowany kompot zostawić do wystudzenia, można dolać trochę zimnej wody.

[madohora]

KOMPOT ZE ŚLIWEK

1 kg śliwek
2 litry zimnej wody
cukier wg uznania
cynamon wg uznania

Śliwki myjemy, kroimy na pół, usuwamy pestki. Przekładamy do garnka, zalewamy wodą, zagotowujemy i zmniejszamy płomień do minimum. Gotujemy bez przykrycia około 1 godziny, próbujemy i ewentualnie doprawiamy cukrem i cynamonem wg własnego uznania. Kompot można przecedzić. Studzimy.

[madohora]

KOMPOT Z JABŁEK

1 kg jabłek ( 4 duże jabłka )
4 łyżki cukru
1,5 l wody
Goździki, Cynamon ( opcjonalnie)
3 łyżki soku z malin

Myjemy jabłka, po czym je strugamy i oczyszczamy je z rdzenia oraz ogonków. Pokrojone jabłka na ćwiartki wrzucamy do garnka.
Do jabłek dodajemy cukier, opcjonalnie można dodać laskę cynamonu i kilka goździków lub sok z malin. Wlewamy wodę i gotujemy.
Kompot należy zagotować, po czym na małym ogniu gotować jeszcze 20 minut, gdy jabłka będą już miękkie lub zaczną się rozpadać to kompot będzie gotowy.

[madohora]

KOMPOT Z RABARBARU

700 g rabarbaru
120 g drobnego cukru
2 litry wody

Szklanka - 250 ml
Rabarbar dokładnie umyć, odkroić liście i końcówki. Rabarbar pokroić na cienkie plastry.
Włożyć go do garnka, zasypać cukrem i zalać tylko litrem wody. Garnek przykryć pokrywką i ustawić dużą moc palnika. Gdy woda się zagotuje, zmniejszyć moc palnika. Kompot powinien gotować się powoli przez 25 minut.
Po tym czasie wyłączyć kompot. Gdy kompot przestygnie, przecedzić go przez gęste sitko. Wyrzucić miąższ ze skórkami i włóknami.
Po przestudzeniu dolać drugi litr przegotowanej wody (gorącej lub zimnej). Po dodaniu drugiego litra wody, nadal będziemy mieć mocny kompot.
Najlepiej nastawić kompot wieczorem i pozostawić go pod przykryciem do rana. Po kilkunastu godzinach jego smak staje się intensywny.

[madohora]

KOMPOT Z SUSZU

100 g suszonych śliwek
100 g suszonych jabłek i gruszek
100 g suszonych moreli
100 g suszonej żurawiny
1 gwiazdka anyżu
1 laska cynamonu
3-5 goździków
3-4 ziarna kardamonu
ewentualnie sok z 1 pomarańczy
cukier lub miód do posłodzenia (według uznania)

Umieść wszystkie suszone owoce w garnku, zalej zimną wodą (ok. 1 l), przykryj pokrywką i zagotuj. Po tym czasie zmniejsz ogień i gotuj kompot jeszcze 15 minut, od czasu do czasu mieszając.
Po tym czasie dodaj cynamon, anyż, kardamon i goździki, następnie gotuj kolejne 15 minut. Płyn powinien być lekko gęstszy, a owoce zmiękną. Kompot jest gotowy, jednak od ciebie zależy, jak go podasz. Możesz przefiltrować płyn lub podać z kawałkami owoców. Dla ubogacenia smaku wlej sok wyciśnięty z jednej pomarańczy. Kompot możesz posłodzić cukrem, miodem lub syropem klonowym. Równie dobrze smakuje na ciepło, jak i na zimno.

[madohora]

KOMPOT Z RABARBARU

600 g rabarbaru
2 l wody
4 łyżki cukru
sok z połówki cytryny

Rabarbar płuczemy pod zimną wodą. Odcinamy liście. Łodygi kroimy na kawałki o długości 2-3 cm.
Do garnka wsypujemy cukier i podgrzewamy go do momentu kiedy lekko się zarumieni. Następnie dodajemy pokrojony rabarbar i całość dusimy przez około 3-4 minuty.
Do garnka wlewamy wodę, kompot gotujemy przez 5 minut. Na koniec dodajemy sok z cytryny. Całość mieszamy.
Gotowy kompot przecedzamy przez gęste sito i przelewamy do dzbanka. Możemy dodać do środka kilka kawałków pokrojonego, surowego rabarbaru. Kompot z rabarbaru możemy serwować od razu po przygotowaniu (jeszcze ciepły) lub po ostygnięciu.

[madohora]

KOMPOT Z SUSZU

* Suszone jabłka * Suszona żurawina
* Suszone śliwki * Goździki około 5 na 4 litry wody

Ilość suszonych owoców jest dowolna ale nie zbyt mała by zachować esensję smaku .
Warto pamiętać , że lepiej aby kompot wyszedł mocny niż słabszy . Do mocnego smakowo kompotu zawsze możemy dodać wody .
Wszystkie składniki ( oprócz goździków , je dodajemy dosłownie 3 minuty przed zdjęciem kompotu z ognia ) wkładamy do garnka z wodą i od momentu zagotowania , trzymamy na małym ogniu około 15 minut . Odstawiamy do przestygnięcia.

[madohora]

KOMPOT Z SUSZU

100g suszonych gruszek
100g suszonych jabłek
100g suszonych śliwek
1 garść rodzynek
1/2 szklanki cukru
5 suszonych fig
1 łyżeczka cynamonu
6 goździków

Na początku wszystkie suszone owoce wrzucam do garnka. Zalewam je gorącą wodą i odstawiam na przynajmniej godzinę. Wtedy będę miała pewność, że mój kompot będzie esencjonalny i intensywny w smaku.
Garnek z kompotem stawiam na malutkim gazie i doprowadzam do wrzenia. Gdy zacznie się gotować, wsypuję cukier, dodaję cynamon i goździki. Wszystko delikatnie mieszam i gotuję około pół godziny, aż owoce będą mięciutkie i słodkie.
Ja nie przecedzam kompotu z suszu. Podaję go na zimno, a gdy nalewam do szklanek, sporo owoców do nich wpada. Bardzo lubię wyjadać je później łyżeczką

[madohora]

KOMPOT Z SUSZU

suszone owoce na kompot - 2 op.
mrożone truskawki - 3/4 kg
cukier - według uznania
woda - 5 litrów

Zagotowujemy 5 litrów wody. Dodajemy suszone owoce oraz rozmrożone truskawki. Gotujemy do miękkości owoców, aż kompot uzyska pożądany kolor. Zdejmujemy z ognia i słodzimy do smaku.

[madohora]

PASZTECIKI Z CIASTA FRANCUSKIEGO

ząbek czosnku 1 sztuka
mięso mielone z indyka 250 gramów
Naturalnie smaczne Spaghetti Bolognese Knorr 1 opakowanie
posiekana natka pietruszki 2 łyżki
gotowe ciasto francuskie 1 opakowanie
gęsty jogurt naturalny 150 mililitrów
świeża bazylia 2 łyżki
oliwa z oliwek 2 łyżki

Przygotuj zioła i warzywa. Ząbek czosnku obierz z łupinek i posiekaj lub przeciśnij przez praskę. Natkę pietruszki oraz bazylię pokrój bardzo drobno. Na patelnię wlej odrobinę oliwy i gdy będzie dobrze rozgrzana, wrzuć mięso mielone i smaż, często mieszając tak długo, aż stanie się sypkie i straci różowy kolor. W międzyczasie włącz piekarnik i nagrzej do 200°C.
Do mięsa dodaj 200 ml wody oraz całą zawartość opakowania Knorr Naturalnie smaczne. Całość wymieszaj, doprowadź sos do wrzenia, a następnie gotuj na niewielkim ogniu przez około 5 min. Na koniec dodaj drobno pokrojoną natkę pietruszki. Zestaw sos z palnika do ostudzenia. Rozwiń rulon ciasta francuskiego. Wytnij kwadraty o boku około 8 cm. Na każdym kwadracie ułóż łyżkę sosu. Zawiń tak, aby powstały trójkąty. Mocno połącz ze sobą krawędzie ciasta, dzięki czemu nie rozpadną się w trakcie pieczenia.
Lekko posmaruj paszteciki oliwą z oliwek. Ułóż na blasze i wstaw do piekarnika na 10-15 minut lub do momentu gdy upieką się na złoto. W międzyczasie wymieszaj jogurt z pokrojoną drobno bazylią i czosnkiem. Podawaj paszteciki z sosem jogurtowym.

[madohora]

TARTA BANANOWA

herbatniki 200 gramów
masło 160 gramów
banany 4 sztuki
Śmietanka 36% 250 mililitrów
cukier puder 1 łyżka
cynamon 1 łyżeczka
czekolada deserowa 50 gramów
masa kajmakowa z puszki 1 opakowanie
laska wanilii 1 sztuka

Okrągłą formę wysmaruj masłem. Herbatniki włóż do malaksera i rozdrobnij. W rondelku rozpuść masło i dodaj wraz z cynamonem do kruszonki. Wymieszaj
Dno i boki formy wylep przygotowaną kruszonką z herbatników. Włóż do piekarnika nagrzanego do 180°C i piecz przez 10 minut. Wyciągnij i schłodź
Masę kajmakową przełóż do rondla i lekko podgrzej ciągle mieszając. Ciepłą masę wyłóż na schłodzone ciasto.
Banany obierz ze skóry, pokrój w plastry i ułóż na masie kajmakowej. Ostaw do schłodzenia.
Schłodzoną śmietankę ubij z cukrem pudrem i ziarnami wanilii, wyłóż i rozsmaruj po wierzchu tarty
Na koniec oprósz tarte startą czekoladą.

[madohora]

ROLADA BANANOWA

jajka 3 sztuki
cukier 100 gramów
mąka pszenna 75 gramów
mąka ziemniaczana 25 gramów
kakao 3 łyżki
proszek do pieczenia 1 łyżeczka
śmietana kremówka 400 mililitrów
cukier 1 łyżka
śmietan fix 2 opakowania
banan 2 sztuki
czekolada gorzka 50 gramów
do posypania: kakao 1 łyżka

Białka oddzielamy od żółtek. Ubijamy na sztywną pianę. Pod koniec ubijania dodajemy cukier. Do ubitej piany dodajemy żółtka.
Mąkę przesiewamy do miski. Dodajemy proszek do pieczenia oraz kakao. Całość delikatnie przekładamy do masy z białkami i mieszamy.
Powstałe ciasto przelewamy na blaszkę wyłożoną papierem do pieczenia. Powinna powstać cienka warstwa. Piekarnik nagrzewamy do 200 C. Pieczemy ok 8 min uważając, aby się nie spiekło. Zostawiamy do wystudzenia.
Śmietanę ubijamy na sztywno. Dodajemy śmietan fix oraz cukier. Na końcu dodajemy drobno startą czekoladę. Dokładnie mieszamy.
Powstałą masą smarujemy biszkopt.
Na środku układamy obrane ze skórki banany. Zwijamy ciasto w rulon. Wkładamy do lodówki na min 1 h. Przed podaniem posypujemy kakao.

[madohora]

CIASTO BROWNIE

masło 200 gramów
cukier puder 200 gramów
gorzka czekolada bez laktozy i glutenu 200 gramów
jajka 3 sztuki
mąka kukurydziana 90 gramów
mąka jaglana 50 gramów
suszona żurawina 50 gramów
sól 1 szczypta
wierzch: gorzka czekolada bez laktozy i glutenu 50 gramów
suszona żurawina 50 gramów

W rondlu rozpuść masło. Następnie zdejmij z ognia i dodaj 2/3 posiekanej czekolady. Mieszaj, aż się rozpuści. Odstaw na bok.
W misce wymieszaj obie mąki i sól. Jajka lekko ubij z cukrem pudrem.
Do masy jajecznej dodaj przygotowaną masę czekoladową i wymieszaj mikserem.
Następnie ciągle mieszając, dodaj mieszaninę mąk, pozostałą 1/3 część czekolady i suszoną żurawinę.
Do formy wyłożonej papierem do pieczenie przełóż ciasto i piecz w piekarniku 35 minut w temperaturze 180 st. C.
Po wyjęciu z piekarnika posyp żurawiną oraz posiekaną, gorzką czekoladą.

[madohora]

SERNIK MANGO

herbatniki Petit Buerre 130 gramów
wiórki kokosowe 30 gramów
masło 70 gramów
masa serowa: ser twarogowy 1 kilogram
mąka pszenna 1 łyżka
mąka ziemniaczana 2 łyżki
cukier 150 gramów
jajka 4 sztuki
śmietanka 30% 100 gramów
pulpa z mango 300 gramów
polewa: śmietana 18% 300 gramów
cukier puder 3 łyżki
pulpa z mango 150 gramów

Przygotuj spód. Herbatniki zmiksuj w malakserze. Roztop masło i połącz łyżką z herbatnikami. Dodaj też wiórki kokosowe. Przełóż masę herbatnikową na dno tortownicy, wyłożonej papierem do pieczenia. Wyrównaj masę łyżką. Odstaw tortownicę ze spodem do lodówki na ok. 10 minut.
Ser twarogowy zmiksuj z mąką pszenną, mąką ziemniaczaną, cukrem i jajkami. Dodaj na koniec śmietankę 30% i pulpę mango (z puszki) - połącz składniki szpatułką. Masę twarogową wylej na przygotowany wcześniej spód. Włóż sernik do piekarnika nagrzanego do 150 stopni i piecz 70 minut. Po tym czasie uchyl drzwiczki piekarnika i zostaw sernik do wystudzenia.
Przygotuj polewę. Śmietanę 18% wymieszaj dokładnie z cukrem pudrem i wylej na wierzch sernika. Wyrównaj starannie łyżką.
Na powierzchni śmietany nałóż łyżeczką punktowo pulpę mango. Przeciągnij po niej wykałaczką, tworząc wzory. Włóż sernik do lodówki na kilka godzin do schłodzenia.

[madohora]

TORT TRUSKAWKOWY

jajka 5 sztuk
cukier drobny 190 gramów
mąka pszenna tortowa 190 gramów
mąka ziemniaczana 60 gramów
krem: żelatyna 4 łyżeczki
ser mascarpone 250 gramów
mielony twaróg 250 gramów
cukier wanilinowy 2 łyżeczki
cukier 70 gramów
truskawki świeże 500 gramów
Śmietanka 36% 250 gramów

Białka oddziel od żółtek, ubij na sztywną pianę. Pod koniec dodawaj partiami cukier i pojedynczo żółtka ciągle ubijając. Do masy jajecznej wsyp przesianą mąkę. Delikatnie wymieszaj rózgą kuchenną, aby składniki się połączyły.
Do wyłożonej pergaminem tortownicy przełóż delikatnie ciasto i piecz w temperaturze 160ºC przez około 40 minut. Gorące ciasto wyjmij z piekarnika, z wysokości około 40 cm upuścić je (w formie) na podłogę i wystudź. Zabieg ten sprawia, że biszkopt nie opada.
Żelatynę namocz 70 ml zimnej wody, aby zmiękła. Ser mascarpone, twaróg, cukier waniliowy i cukier wymieszaj na gładką masę. Truskawki oczyść, połowę zmiksuj blenderem, resztę zachowaj do dekoracji.
Napęczniałą żelatynę podgrzej w kąpieli wodnej, aż się rozpuści. Wymieszaj najpierw ze zmiksowanymi truskawkami, a następnie wlej do masy serowej i wymieszaj.
Śmietanę ubij i delikatnie wmieszaj do masy serowo-truskawkowej.
Przekrój ciasto biszkoptowe na pół. Wokół dolnego blatu zaciśnij obręcz do tortu i wyłóż 2/3 kremu, przykryj drugim blatem i wyłóż pozostałą resztę kremu. Truskawki przekrój na pół i udekoruj wierzch ciasta, odstaw do schłodzenia w chłodne miejsce.

[madohora]

CIASTO FILADELFIA

sucharki 170 gramów
krem czekoladowy np. Nutella 200 gramów
krem śmietankowy: śmietana kremówka 30%
500 mililitrów
gęsty jogurt naturalny 240 gramów
galaretka cytrynowa 1 sztuka
cukier puder 50 gramów
wrzątek 250 mililitrów
galaretka z wiśniami: galaretka wiśniowa
2 sztuki
wiśnie 500 gramów
wrzątek 750 mililitrów

Zmielone na pył sucharki mieszamy z kremem czekoladowym (możemy zostawić trochę większe okruszki). Tak powstałą masę wykładamy na spód formy wyłożonej papierem do pieczenia. Zagniatamy i wkładamy do lodówki na czas przygotowywania kolejnej warstwy ciasta.
Saszetkę galaretki cytrynowej zalewamy wrzątkiem, mieszamy do rozpuszczenia i zostawiamy do lekkiego przestudzenia. Do naczynia wlewamy mocno schłodzoną śmietankę oraz wsypujemy cukier. Ubijamy ją na puszysty krem. Dodajemy do niej gęsty jogurt i delikatnie mieszamy za pomocą szpatułki (zamiast jogurtu możemy użyć serka typu philadelfia, kremowego twarogu lub serka śmietankowego).
Przestudzoną galaretkę cytrynową (możemy zdecydować się na inny smak galaretki) przelewamy do ubitej masy. Dokładnie mieszamy mikserem lub za pomocą rózgi ręcznej.
Masę śmietanową przekładamy do formy z czekoladowym spodem. Wyrównujemy powierzchnię i wkładamy do lodówki, aby stężała (najlepiej na min. 2 godz.).
Jeżeli używamy mrożonych wiśni, to wykładamy je do miski, aby zaczęły się rozmrażać. Jeżeli używamy świeżych, musimy je wcześniej wydrylować. Galaretkę rozpuszczamy we wrzątku, cały czas mieszając, aby nie powstały grudki.
Dodajemy do niej wiśnie i odstawiamy na bok, aż nieco przestygnie. Co jakiś czas mieszamy ją i sprawdzamy, czy zaczęła tężeć.
W momencie gdy galaretka zacznie być coraz gęstsza, przelewamy ją na ciasto (najważniejsze, aby nie wylewać na ciasto jeszcze ciepłej galaretki, ponieważ zmiesza się z masą śmietankową i nie będzie wyglądać tak efektownie w przekroju). Tak przygotowane ciasto trzymamy w lodówce do całkowitego stężenia, najlepiej całą noc.

[madohora]

Chociaż Pan Jezus wyraźnie powiedział, że przekazuje „władzę kluczy” św. Piotrowi i jego następcom (por. Mt 16,19), to do dziś wiedza i poglądy o łasce zyskiwania odpustów kojarzą się z kupczeniem świętością, albo z tajemniczymi zabiegami. Gdybyśmy wiedzieli jak bardzo możemy współdziałać w pomocy naszym żywym i zmarłym braciom i siostrom w wierze, że tak bardzo możemy pomóc sobie i innym w wykorzystaniu łaski Bożej, która jest konieczna do zbawienia, nie czekalibyśmy i nie zajmowalibyśmy się tym co szybko przemija, albo co szkodzi na ciele i duszy. Iluzja, że będziemy żyli długo, bardzo długo i szczęśliwie czasami mija, gdy jesteśmy na pogrzebie kogoś bliskiego nam albo przeżywamy jakieś doświadczenie. Po za tym często łudzimy się, że sami sobie poradzimy w życiu, a o śmierci staramy się za dużo nie myśleć i że Bóg, i Jego Kościół, nie za bardzo, albo wcale nie jest nam potrzebny. Pan Bóg chce abyśmy współpracowali z Jego łaską, abyśmy troszczyli się o swoje i innych zbawienie.

[madohora]

Taką szczególną pomocą jest dar ODPUSTU. Czy jest ważniejszy niż Msza święta? Bardzo jasno sprawę odpustów i Mszy świętej porządkuje i w dobrym świetle ustawia we Wprowadzeniu Wykaz Odpustów. Normy i nadania [Wydanie wzorcowe według łacińskiego wydania 4bis z 2004. Polski przekład otrzymał pozwolenie na druk 25.05.2006. Polskie wydanie ukazało się w Księgarni świętego Jacka w 2012 roku]. We wspomnianym Wprowadzeniu na stronie 15 jest krótko powiedziane w nr 3: „Uczestnictwa we Mszy św. i przyjmowania sakramentów nie obdarza się zgodnie z tradycją odpustem: mają już one wszak same w sobie niezwykłą skuteczność w zakresie „uświęcania i oczyszczania”. Patrząc na życie codzienne chrześcijan drugiej połowy XX i XXI wieku myślę, że większość z nas jednak nie zna wartości i nie docenia jak niepojętym, ale świętym i przeobfitym darem od Boga jest Eucharystia – Msza święta. Obok niej drugim niedocenianym darem związanym z Eucharystią jest właśnie łaska odpustu.

[madohora]

Kartka z liturgii
Wpisz szukane słowo...
Artykuły
ODPUSTY - TAK WIELKI DAR I TAK WIELE NIEPOROZUMIEŃ...
ODPUSTY - TAK WIELKI DAR I TAK WIELE NIEPOROZUMIEŃ...

(Aktualizacja: 2019-11-04 - poprawki literowe oraz komentarz do czterech nadań ogólnych)

Czym są odpusty?
Aktualna nauka Kościoła
Wykaz Odpustów



Chociaż Pan Jezus wyraźnie powiedział, że przekazuje „władzę kluczy” św. Piotrowi i jego następcom (por. Mt 16,19), to do dziś wiedza i poglądy o łasce zyskiwania odpustów kojarzą się z kupczeniem świętością, albo z tajemniczymi zabiegami. Gdybyśmy wiedzieli jak bardzo możemy współdziałać w pomocy naszym żywym i zmarłym braciom i siostrom w wierze, że tak bardzo możemy pomóc sobie i innym w wykorzystaniu łaski Bożej, która jest konieczna do zbawienia, nie czekalibyśmy i nie zajmowalibyśmy się tym co szybko przemija, albo co szkodzi na ciele i duszy. Iluzja, że będziemy żyli długo, bardzo długo i szczęśliwie czasami mija, gdy jesteśmy na pogrzebie kogoś bliskiego nam albo przeżywamy jakieś doświadczenie. Po za tym często łudzimy się, że sami sobie poradzimy w życiu, a o śmierci staramy się za dużo nie myśleć i że Bóg, i Jego Kościół, nie za bardzo, albo wcale nie jest nam potrzebny. Pan Bóg chce abyśmy współpracowali z Jego łaską, abyśmy troszczyli się o swoje i innych zbawienie.
Taką szczególną pomocą jest dar ODPUSTU. Czy jest ważniejszy niż Msza święta? Bardzo jasno sprawę odpustów i Mszy świętej porządkuje i w dobrym świetle ustawia we Wprowadzeniu Wykaz Odpustów. Normy i nadania [Wydanie wzorcowe według łacińskiego wydania 4bis z 2004. Polski przekład otrzymał pozwolenie na druk 25.05.2006. Polskie wydanie ukazało się w Księgarni świętego Jacka w 2012 roku]. We wspomnianym Wprowadzeniu na stronie 15 jest krótko powiedziane w nr 3: „Uczestnictwa we Mszy św. i przyjmowania sakramentów nie obdarza się zgodnie z tradycją odpustem: mają już one wszak same w sobie niezwykłą skuteczność w zakresie „uświęcania i oczyszczania”. Patrząc na życie codzienne chrześcijan drugiej połowy XX i XXI wieku myślę, że większość z nas jednak nie zna wartości i nie docenia jak niepojętym, ale świętym i przeobfitym darem od Boga jest Eucharystia – Msza święta. Obok niej drugim niedocenianym darem związanym z Eucharystią jest właśnie łaska odpustu.
„Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary za grzechy, zgładzone już co do winy” (por. KKK 1471)
Po spowiedzi świętej są nam odpuszczone winy za grzechy, ale pozostają jeszcze kary za te grzechy, które albo zostaną nam darowane po oczyszczeniu w czyśćcu (po śmierci), albo przez cierpienia dobrowolnie przyjęte i ofiarowane (gdy nas spotka cierpienie nie złorzeczymy, ale próbujemy je ofiarować; oczywiście, że staramy się by cierpienia nie było, ale gdy nas spotka nie bluźnimy), albo przez odpust (zupełny, bądź częściowy). Sama zapalona świeczka nie pomoże zmarłemu, nawet go nie ogrzeje. Zapalona świeca jest znakiem „żarliwej modlitwy”. Zapalona świeca wraz z modlitwą jest pomocą dla naszych zmarłych. Prędzej czy później każdy z nas będzie potrzebował takiej pomocy, więc uczmy nasze dzieci modlitwy za zmarłych z rodziny, za przodków, bo kiedyś albo dzieci za nas się pomodlą (np. zyskają dla nas odpust) albo powiedzą: „nie mam czasu”.

[madohora]

[madohora]

Penitencjaria Apostolska w Dekrecie ogłaszającym 4 wydanie Wykazu Odpustów [prace trwały jeszcze przed Wielkim Jubileuszem roku 2000] pisze miedzy innymi: „Nieskończonej wartości zasługi Jezusa, Boskiego Odkupiciela rodzaju ludzkiego, oraz przeobficie płynące z nich zasługi Najświętszej Maryi Panny i wszystkich Świętych, tworzące niewyczerpany skarbiec Kościoła Chrystusowego, zostały powierzone Kościołowi, aby korzystał z nich przy odpuszczaniu grzechów oraz ich skutków, mocą władzy związywania i rozwiązywania, której sam jego Założyciel udzielił Piotrowi i pozostałym Apostołom, a poprzez nich ich następcom: papieżom i biskupom. Odpuszczenie grzechów dokonuje się przede wszystkim w sakramencie pojednania, który w przypadku grzechów śmiertelnych jest konieczny. Trzeba jednak pamiętać, że nawet jeżeli została odpuszczona zasługująca na śmierć wina, z czym nierozłącznie wiąże się darowanie słusznej kary wiecznej, a także jeśli został zgładzony grzech lekki, zwany powszednim, to dostępujący przebaczenia grzesznik może nadal potrzebować oczyszczenia, gdyż może zasługiwać jeszcze na karę doczesną, którą powinien odbyć podczas życia ziemskiego albo w życiu przyszłym w czyśćcu. Właśnie z owego przedziwnego skarbca Kościoła pochodzi odpust, który zastępuje i tym samym znosi karę doczesną. Nauka wiary o odpustach oraz godne pochwały korzystanie z nich potwierdzają i w celu osiągnięcia świętości w sposób szczególnie skuteczny nawiązują do tajemnic Mistycznego Ciała Chrystusa i Świętych obcowania, które dla nas są źródłem wielkiej pociechy.” (WO s.7-8)

[madohora]

Kartka z liturgii
Wpisz szukane słowo...
Artykuły
ODPUSTY - TAK WIELKI DAR I TAK WIELE NIEPOROZUMIEŃ...
ODPUSTY - TAK WIELKI DAR I TAK WIELE NIEPOROZUMIEŃ...

(Aktualizacja: 2019-11-04 - poprawki literowe oraz komentarz do czterech nadań ogólnych)

Czym są odpusty?
Aktualna nauka Kościoła
Wykaz Odpustów



Chociaż Pan Jezus wyraźnie powiedział, że przekazuje „władzę kluczy” św. Piotrowi i jego następcom (por. Mt 16,19), to do dziś wiedza i poglądy o łasce zyskiwania odpustów kojarzą się z kupczeniem świętością, albo z tajemniczymi zabiegami. Gdybyśmy wiedzieli jak bardzo możemy współdziałać w pomocy naszym żywym i zmarłym braciom i siostrom w wierze, że tak bardzo możemy pomóc sobie i innym w wykorzystaniu łaski Bożej, która jest konieczna do zbawienia, nie czekalibyśmy i nie zajmowalibyśmy się tym co szybko przemija, albo co szkodzi na ciele i duszy. Iluzja, że będziemy żyli długo, bardzo długo i szczęśliwie czasami mija, gdy jesteśmy na pogrzebie kogoś bliskiego nam albo przeżywamy jakieś doświadczenie. Po za tym często łudzimy się, że sami sobie poradzimy w życiu, a o śmierci staramy się za dużo nie myśleć i że Bóg, i Jego Kościół, nie za bardzo, albo wcale nie jest nam potrzebny. Pan Bóg chce abyśmy współpracowali z Jego łaską, abyśmy troszczyli się o swoje i innych zbawienie.
Taką szczególną pomocą jest dar ODPUSTU. Czy jest ważniejszy niż Msza święta? Bardzo jasno sprawę odpustów i Mszy świętej porządkuje i w dobrym świetle ustawia we Wprowadzeniu Wykaz Odpustów. Normy i nadania [Wydanie wzorcowe według łacińskiego wydania 4bis z 2004. Polski przekład otrzymał pozwolenie na druk 25.05.2006. Polskie wydanie ukazało się w Księgarni świętego Jacka w 2012 roku]. We wspomnianym Wprowadzeniu na stronie 15 jest krótko powiedziane w nr 3: „Uczestnictwa we Mszy św. i przyjmowania sakramentów nie obdarza się zgodnie z tradycją odpustem: mają już one wszak same w sobie niezwykłą skuteczność w zakresie „uświęcania i oczyszczania”. Patrząc na życie codzienne chrześcijan drugiej połowy XX i XXI wieku myślę, że większość z nas jednak nie zna wartości i nie docenia jak niepojętym, ale świętym i przeobfitym darem od Boga jest Eucharystia – Msza święta. Obok niej drugim niedocenianym darem związanym z Eucharystią jest właśnie łaska odpustu.
„Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary za grzechy, zgładzone już co do winy” (por. KKK 1471)
Po spowiedzi świętej są nam odpuszczone winy za grzechy, ale pozostają jeszcze kary za te grzechy, które albo zostaną nam darowane po oczyszczeniu w czyśćcu (po śmierci), albo przez cierpienia dobrowolnie przyjęte i ofiarowane (gdy nas spotka cierpienie nie złorzeczymy, ale próbujemy je ofiarować; oczywiście, że staramy się by cierpienia nie było, ale gdy nas spotka nie bluźnimy), albo przez odpust (zupełny, bądź częściowy). Sama zapalona świeczka nie pomoże zmarłemu, nawet go nie ogrzeje. Zapalona świeca jest znakiem „żarliwej modlitwy”. Zapalona świeca wraz z modlitwą jest pomocą dla naszych zmarłych. Prędzej czy później każdy z nas będzie potrzebował takiej pomocy, więc uczmy nasze dzieci modlitwy za zmarłych z rodziny, za przodków, bo kiedyś albo dzieci za nas się pomodlą (np. zyskają dla nas odpust) albo powiedzą: „nie mam czasu”.
Penitencjaria Apostolska w Dekrecie ogłaszającym 4 wydanie Wykazu Odpustów [prace trwały jeszcze przed Wielkim Jubileuszem roku 2000] pisze miedzy innymi: „Nieskończonej wartości zasługi Jezusa, Boskiego Odkupiciela rodzaju ludzkiego, oraz przeobficie płynące z nich zasługi Najświętszej Maryi Panny i wszystkich Świętych, tworzące niewyczerpany skarbiec Kościoła Chrystusowego, zostały powierzone Kościołowi, aby korzystał z nich przy odpuszczaniu grzechów oraz ich skutków, mocą władzy związywania i rozwiązywania, której sam jego Założyciel udzielił Piotrowi i pozostałym Apostołom, a poprzez nich ich następcom: papieżom i biskupom. Odpuszczenie grzechów dokonuje się przede wszystkim w sakramencie pojednania, który w przypadku grzechów śmiertelnych jest konieczny. Trzeba jednak pamiętać, że nawet jeżeli została odpuszczona zasługująca na śmierć wina, z czym nierozłącznie wiąże się darowanie słusznej kary wiecznej, a także jeśli został zgładzony grzech lekki, zwany powszednim, to dostępujący przebaczenia grzesznik może nadal potrzebować oczyszczenia, gdyż może zasługiwać jeszcze na karę doczesną, którą powinien odbyć podczas życia ziemskiego albo w życiu przyszłym w czyśćcu. Właśnie z owego przedziwnego skarbca Kościoła pochodzi odpust, który zastępuje i tym samym znosi karę doczesną. Nauka wiary o odpustach oraz godne pochwały korzystanie z nich potwierdzają i w celu osiągnięcia świętości w sposób szczególnie skuteczny nawiązują do tajemnic Mistycznego Ciała Chrystusa i Świętych obcowania, które dla nas są źródłem wielkiej pociechy.” (WO s.7-8)
Wykaz Odpustów podaje Normy dotyczące odpustów. Niektóre z nich cytuję poniżej dosłownie (bo najgorzej, gdy swoimi słowami zaczynamy innym tłumaczyć co zrozumieliśmy, nie koniecznie do końca sami rozumiejąc):
N. 1 - Odpust jest to darowanie wobec Boga kary doczesnej za grzechy odpuszczone już co do winy; otrzymuje je wierny, odpowiednio przygotowany po wypełnieniu pewnych określonych warunków, przez działanie Kościoła, który jako sługa odkupienia autorytatywnie rozporządza i dysponuje skarbcem zadośćuczynień Chrystusa i Świętych.
N. 2 - Odpust jest cząstkowy albo zupełny, zależnie od tego, czy uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w części lub całości.

[madohora]

N. 3 - Każdy wierny może zyskiwać odpusty czy to cząstkowe, czy zupełne albo dla siebie, albo ofiarowywać za zmarłych na sposób wstawiennictwa.
N. 4 - Wierny, który przynajmniej z sercem skruszonym wykonuje czynność obdarzoną odpustem cząstkowym, przez działanie Kościoła otrzymuje tyle darowania kary doczesnej, ile jej już otrzymuje przez wykonanie swojej czynności.
N. 17
§ 1. Tylko ten jest zdolny do uzyskania odpustu, kto został ochrzczony, nie jest ekskomunikowany i znajduje się w stanie łaski, przynajmniej pod koniec wypełniania przepisanych czynności.
§ 2. Aby zaś podmiot zdolny do uzyskania odpustów rzeczywiście je uzyskał, powinien mieć przynajmniej ogólną intencję zyskania odpustu oraz wypełnić w określonym czasie i we właściwy sposób nakazane czynności, zgodnie z brzmieniem udzielenia.
N. 18 - § 1. Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia, natomiast odpust cząstkowy można uzyskać kilka razy dziennie.
§ 2. Jednakże w chwili śmierci wierny może uzyskać odpust zupełny, chociażby tego dnia uzyskał już wcześniej inny odpust zupełny.

[madohora]

[madohora]

N. 20 - § 1. Do uzyskania odpustu zupełnego wymaga się, oprócz wykluczenia wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego, wykonania dzieła obdarzonego odpustem oraz wypełnienia trzech następujących warunków: spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego.
§ 2. Po jednej spowiedzi sakramentalnej można uzyskać kilka odpustów zupełnych. Natomiast po jednej Komunii eucharystycznej i po jednej modlitwie w intencjach Ojca Świętego zyskuje się tylko jeden odpust zupełny.
§ 3. Trzy warunki można wypełnić na wiele dni przed lub po wykonaniu przepisanego dzieła. Wypada wszakże, by Komunia św. i modlitwa w intencjach Papieża miały miejsce w tym dniu, w którym wykonuje się wspomniane dzieło obdarzone odpustem.
§ 4. Jeżeli braknie pełnej dyspozycji lub nie zostaną wypełnione trzy wyliczone powyżej warunki, to - poza przypadkami prawnej przeszkody, o których w normie 24. i 25. - odpust będzie tylko cząstkowy.
§ 5. Warunek dotyczący modlitwy w intencjach Ojca Świętego wypełnia się przez odmówienie Ojcze nasz i Zdrowaś. Pozostawia się jednak wiernym możliwość odmówienia jakiejkolwiek innej modlitwy, zgodnie z ich pobożnością.
N. 23 - Do uzyskania odpustu [nadanego za odmówienie modlitwy] wystarcza odmawiać modlitwę na przemian z towarzyszem lub śledzić myślą, gdy ktoś inny głośno ją odmawia.

[madohora]

[madohora]

My często znamy „Inne nadania odpustów” (bardzo ważne, ale fragmentaryczne co do całej istoty odpustu. Mało kto wie, że są CZTERY NADANIA OGÓLNE odpustów [strony od 31 do 44, więc są w WO podane i omówione, czego nie jestem w stanie uczynić w tak krótkiej formie artykułu]: „Zamieszcza się najpierw cztery nadania odpustu, które wiernemu mają przypomnieć, że działalność wypełniająca codzienne życie winna być przepojona duchem chrześcijańskim i we właściwym dla każdego sposobie życia zmierzać do doskonalenia miłości” (WO s. 31). Są to:
I Odpustu cząstkowego udziela się wiernemu, który w wykonywaniu swoich obowiązków i znoszeniu przeciwności życiowych z pokorną ufnością skieruje swoją myśl do Boga, dołączając - choćby tylko wewnętrznie — pobożne wezwanie (zob. s. 33-35)

[madohora]

(Np. Mama z dziećmi w domu gotuje obiad – pracuje [zajęcia w domu to też powołanie i praca], dzieci trochę rozrabiają, mama gotuje obiad, ale w tym czasie też zajmuje się dziećmi, nie krzyczy na nie i nie bluźni, ale z możliwą dobrocią stara się wychować dzieci, a jeszcze wykonuje codzienne obowiązki – w tych nieraz trudnych chwilach wychowawczych zanosi do Boga Akty strzeliste – np. Jezu ufam Tobie!”)

[madohora]

🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

[madohora]

Odpustu cząstkowego udziela się wiernemu, który kierując się duchem wiary i powodowany miłosierdziem, zaofiaruje siebie samego lub swoje dobra na służbę braciom [znajdującym się] w potrzebie (zob. s. 35-39)

[madohora]

(Np. tu jest szczególne miejsce do pomocy w Parafialnym Zespole Caritas, w Gronie Wspierającym Ubogich; zapewne m.in. jest to przestrzeń dla tych, którzy idą bez narzekań i wykrętów sprzątać kościół [np. do którego należą] jako ich Dom Modlitwy; tu jest możliwość gdy sąsiad pomoże przynieść węgiel, albo ktoś pomoże zrobić zakupy starszej lub chorej osobie)

[madohora]

🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶.

[madohora]

Odpustu cząstkowego udziela się wiernemu, który w duchu pokuty dobrowolnie powstrzyma się od rzeczy godziwej i miłej dla niego (zob. s. 39-42)

[madohora]

(Np. lubię oglądać jakiś godziwy, pożyteczny film [film jest dobry, ale dobro zastępuję większym pożytkiem], ale zamiast tego pójdę spotkać się z samotną osobą z rodziny lub sąsiedztwa niosąc przy tym pocieszenie)

[madohora]

.🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

[madohora]

IV Odpustu cząstkowego udziela się wiernemu, który w szczególnych okolicznościach codziennego życia dobrowolnie złoży jawne świadectwo wiary wobec innych (zob. s. 42-44)

[madohora]

(Np. ktoś przechodzi obok kościoła lub krzyża i spontanicznie, nie na pokaz, ale z wiarą czyni znak krzyża jako wyznanie wiary; albo np. ktoś narzeka w naszym towarzystwie na Kościół, księży – bez polemiki, bez kłótni, zapytaj się tego człowieka, czy był na plebani, czy wie na czym polega dokładnie życie księdza, jak funkcjonuje Kościół, jego finansowanie itp. – wiedza ta jest tylko powierzchowna i niesprawiedliwa, bo oparta na stereotypach i zafałszowanych źródłach oraz [niestety także] czasami jednostkowych złych przykładach przedstawicieli duchowieństwa – powiedz więc temu kto kpi, złorzeczy na Kościół i księży – „pomódl się w intencji księży, ofiaruj w ich intencji cierpienie, upomnij z miłosierdziem najpierw w cztery oczy” – to też jest jawne świadectwo wiary składane szczególnie w dzisiejszych czasach)

[madohora]

[madohora]

Na specjalną wzmiankę zasługują nadania odpustów odnoszące się do tych czynności, przez wykonanie których wiemy - wybierając jakąś z nich - może uzyskać odpust zupełny każdego dnia, z zachowaniem wszakże w mocy normy 18 § 1, według której odpust zupełny można uzyskać tylko jeden raz dziennie. Są to następujące czynności:
- adoracja Najświętszego Sakramentu przez przynajmniej pół godziny (nad. 7 § 1,1°);
- pobożne odprawienie nabożeństwa Drogi krzyżowej (nad. 13,2°);
- odmówienie różańca Maryjnego albo hymnu Akatyst w kościele, w kaplicy, w rodzinie, we wspólnocie zakonnej, w pobożnym stowarzyszeniu i ogólnie kiedy wielu gromadzi się dla godziwego celu (nad. 17 § 1, 1° i nad. 23 § 1);
- pobożne czytanie lub słuchanie Pisma Świętego przynajmniej przez pół godziny (nad. 30).” (WO s. 49 nr 7)
Ja bym tu przypomniał jeszcze „Nadanie odpustów zupełnych dla Polski”, które zostały utrzymane: „Gorzkie Żale” – pobożny udział w tym nabożeństwie (por. WO s. 98n) oraz „Koronka do Miłosierdzia Bożego” odmówiona w kościele lub kaplicy wobec wystawionego lub przechowywanego w tabernakulum Najświętszego Sakramentu Eucharystii

[madohora]

[madohora]

STAŁE WARUNKI ZYSKIWANIA WSZYSTKICH ODPUSTÓW (należy zawsze je wypełnić):
1. Spowiedź święta (stan łaski uświęcającej – bez przywiązania do jakiegokolwiek grzechu; spowiedź może być wcześniej, nie koniecznie w dniu zyskiwania odpustu),
2. Komunia święta- przyjęcie Komunii eucharystycznej,
3. Modlitwa w intencjach, które Ojciec święty podaje by się modlono [proszę zwrócić uwagę, że jest tu mowa o modlitwie W INTENCJACH OJCA ŚWIĘTEGO – czyli tych, które papież podaje by się Kościół modlił, a nie jak nieraz błędnie się tłumaczy, w intencji – jakby o „zdrowie” Ojca świętego]. Najczęściej np. „Ojcze nasz”, „Zdrowaś Maryjo”, [do tych warunków dodaje się modlitwę lub czynność, do której przypisany jest odpust]
W sakramencie pokuty otrzymajmy przebaczenie grzechów (odpuszczenie win), ale zostają jeszcze do odpokutowania kary. Kary mogą być darowane poprzez:
- cierpienia i trudności, które nas spotykają, a my nie złorzeczymy, nie przeklinamy i je ofiarujemy
albo poprzez:
- w duchu chrześcijańskiej wiary ofiarowując siebie lub swoje dobra na pomoc innym
albo poprzez :
- w duchu pokuty dobrowolnie powstrzymując się od rzeczy godziwej i miłej
albo poprzez :
- dobrowolnie składając w życiu jawne świadectwo wiary wobec innych
albo poprzez :
- oczekiwanie oczyszczające i cierpienia w czyśćcu (mam nadzieję, że tam „zdążymy” przed Sądem Ostatecznym
albo poprzez:
- zyskiwanie odpustu
Odpusty można zyskać za siebie lub za zmarłą osobę.

[madohora]

[madohora]

ODPUSTY ZUPEŁNE
1. Odpusty zupełne, które można zyskać codziennie
Adoracja Najświętszego Sakramentu trwająca przynajmniej pół godziny (nad. 7 § 1,1°)
Akatyst albo oficjum Paraclisis (nad. 23 § 1)
Czytanie lub słuchanie Pisma Świętego przynajmniej przez pół godziny (nad. 30)
Gorzkie żale (nad. 34 z 6 lutego 1968)
Koronka do Miłosierdzia Bożego (nad. dla Polski z 12 stycznia 2002)
Nabożeństwo Drogi krzyżowej (nad. 13, 2°)
Nawiedzenie patriarchalnych bazylik rzymskich w formie pielgrzymki (nad. 33 § 1,1°)
Różaniec Maryjny (nad. 17 § 1,1°)

2. Odpusty zupełne, które można zyskać w określone dni
Dnia 1 stycznia (nad. 26 § 1,1°)
Tydzień modlitw o jedność chrześcijan (nad. 11 § 1)
Dnia 22 lutego (nad. 33 § 1, 3°)
Jakikolwiek piątek Wielkiego Postu, także Wielki Piątek (nad. 8 § 1, 2°)
Raz w tygodniu w Wielkim Poście (Gorzkie żale, nad. dla Polski z 6 lutego 1968)
Wielki Czwartek (nad. 7 § 1,2°)
Wielki Piątek (nad. 13,1°)
Wigilia paschalna (nad. 28 § 1)
Uroczystość Zesłania Ducha Świętego (nad. 26 § 1,1°)
Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa (nad. 7 § 1, 3°)
Uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego (nad. 3)
Uroczystość Św. Apostołów Piotra i Pawła (nad. 14 § 1; 33 § 1, 2°, 3°)
Dnia 2 sierpnia (nad. 33 § 1,2°, 3°, 5°)
Poszczególne dni od 1 do 8 listopada (nad. 29 § 1,1°)
Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych (nad. 29 § 1, 2°)
Dnia 9 listopada (nad. 33 § 1,3°)
Uroczystość Chrystusa Króla (nad. 2)
Dnia 31 grudnia (nad. 26 § 1, 2°)

[madohora]

. Odpusty zupełne, które można zyskać w szczególnych okolicznościach
Błogosławieństwo papieskie (nad. 4)
(Dekret Ecclesia Cathedralis)
Dni powszechnie przeznaczone do jakiegoś celu religijnego (nad. 5)
Dzień dedykacji (uroczystego poświęcenia) kościoła lub ołtarza (nad. 33 § 1, 6°)
Dzień liturgicznej celebracji Założyciela instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego (nad. 33 § 1, 7°)
Dzień poświęcenia rodziny (nad. 1)
Dzień rocznicy własnego chrztu (nad. 28 § 1)
Dzień wyznaczony dla kościoła stacyjnego (nad. 33 § 2)
Jubileusze święceń (nad. 27 § 2 )
Kongres eucharystyczny (nad. 7 § 1, 4°)
Misje święte (nad. 16 § 1)
Pielgrzymka (nad. 33 § 1,1°, 4°)
Pierwsza Komunia św. (nad. 8 § 1,1°)
Pierwsza Msza św. (nad. 27 § 1)
Procesja eucharystyczna (nad. 7 § 1, 3°)
Raz w roku w dniu wybranym przez wiernego (nad. 33 § 1, 2°, 4°)
Rekolekcje (nad. 10 § 1) Synod diecezjalny (nad. 31)
Uroczystość Tytułu bazyliki mniejszej, kościoła katedralnego, sanktuarium, kościoła parafialnego (nad. 33 § 1, 2°-5°)
W chwili śmierci (nad. 12)
Wizytacja pasterska (nad. 32)

[madohora]

[madohora]

Dar odpustu ukazuje pełnię miłosierdzia Bożego, które ujawnia się przede wszystkim w sakramencie pokuty i pojednania.
Ta starożytna praktyka, wokół której nie brakło w przeszłości nieporozumień, powinna być odpowiednio zrozumiana i przyjęta.

[madohora]

Pojednanie z Bogiem, choć jest darem Bożego miłosierdzia, wiąże się z procesem, w którym człowiek uczestniczy przez osobisty wysiłek, a Kościół przez sprawowanie swojej funkcji sakramentalnej. Centralnym etapem tej drogi do pojednania jest sakrament pokuty, ale nawet po uzyskaniu za jego pośrednictwem przebaczenia grzechów człowiek jest nadal naznaczony przez «pozostałości» grzechu, które nie pozwalają mu otworzyć się całkowicie na łaskę. Dlatego potrzebuje oczyszczenia i całkowitej odnowy mocą łaski Chrystusa, w której uzyskaniu pomaga mu wydatnie dar odpustu.

[madohora]

Przez odpust rozumie się «darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych» («Enchiridion indulgentiarum, Normae de Indulgentiis», Libreria Editrice Vaticana 1999, s. 21; por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1471).
Aby móc rzeczywiście uzyskać odpust trzeba mieć przynajmniej intencję zyskania odpustu oraz wypełnić w określonym czasie i we właściwy sposób nakazane czynności, zgodnie z brzmieniem udzielenia, uzyskanie bowiem odpustów wymaga spełnienia określonych warunków i wykonania określonych dzieł.

[madohora]

Odpust jest cząstkowy albo zupełny, zależnie od tego, czy uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w części lub w całości.

[madohora]

Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden w ciągu dnia. Jednakże w momencie śmierci wierny może uzyskać odpust zupełny, chociażby tego dnia zyskał już inny odpust zupełny.

[madohora]

[madohora]

Do uzyskania odpustu zupełnego wymaga się wykonania dzieła obdarzonego odpustem, oraz wypełnienia trzech następujących warunków:
– spowiedź sakramentalna
– Komunia eucharystyczna
– modlitwa w intencjach Ojca ¦świętego. (UWAGA! Nie chodzi tutaj o modlitwę za Papieża, ale o modlitwę w tych intencjach, w których aktualnie się Papież modli. W ten sposób siła modlitwy Papieża jest zwielokrotniona poprzez pomoc modlitewną milionów (!) chrześcijan na świecie)

[madohora]

Ponadto wymaga się wykluczenia wszelkiego przywiązania do grzechu nawet powszedniego. Jeśli brakuje pełnej tego rodzaju dyspozycji, albo nie zostaną spełnione wyliczone warunki, wtedy odpust będzie tylko cząstkowy.

[madohora]

Wierni mogą uzyskać odpust zupełny wypełniając opisane wyżej warunki i spełniając następujące dzieła obdarzone odpustem:
adoracja Najświętszego Sakramentu trwająca przynajmniej przez pół godziny,
pobożne przyjęcie – choćby tylko przez radio – Błogosławieństwa Papieskiego udzielanego Miastu i ¦światu,
nawiedzenie cmentarza w dniach od 1 do 8 listopada połączone z modlitwą – choćby tylko w myśli – za zmarłych (odpust ten może być ofiarowany tylko za dusze w czyśćcu cierpiące),
pobożny udział w obrzędzie liturgicznym w Wielki Piątek i ucałowanie krzyża,
udział w ćwiczeniach duchowych trwających przynajmniej przez trzy dni,
publiczne odmówienie Aktu Wynagrodzenia w uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego,
publiczne odmówienie Aktu poświęcenia rodzaju ludzkiego Chrystusowi Królowi w uroczystość Chrystusa Króla,
w uroczystość Apostołów Piotra i Pawła, każdy, kto pobożnie używa przedmiotu religijnego (krzyża, różańca, szkaplerza, medalika) poświęconego przez Papieża lub Biskupa i w tym dniu odmówi Wyznanie Wiary,
wysłuchanie w czasie misji kilku kazań i udział w uroczystym ich zakończeniu,
przystąpienie po raz pierwszy do Komunii lub udział w takiej pobożnej ceremonii,
odprawienie pierwszej Mszy św. lub pobożne uczestnictwo w niej,
odmówienie różańca w kościele, w rodzinie, we wspólnocie zakonnej (należy odmówić przynajmniej jedną część, jednakże pięć dziesiątek w sposób ciągły, z modlitwą ustną należy połączyć pobożne rozważanie tajemnic, w publicznym odmawianiu tajemnice winne być zapowiadane zgodnie z zatwierdzoną miejscową praktyką, w odmawianiu prywatnym wystarczy, że wierny łączy z modlitwą ustną rozważanie tajemnic);
odnowienie przez kapłana w 25-, 50-, 60-lecie święceń kapłańskich postanowienia wiernego wypełniania obowiązków swojego powołania, uczestniczenie w Mszy św. jubileuszowej,

[madohora]

czytanie Pisma św. z szacunkiem należnym słowu Bożemu, przynajmniej przez pół godziny,
nawiedzenie Kocioła, w którym trwa Synod diecezjalny i odmówienie tam „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
odmówienie w sposób uroczysty hymnu „Przed tak wielkim Sakramentem” w Wielki Czwartek,
odmówienie tego samego hymnu w uroczystość Bożego Ciała,
publiczne odmówienie hymnu „Ciebie Boże wielbimy” w ostatnim dniu roku,
publiczne odmówienie hymnu „Przybądź Duchu” w Nowy Rok i w Zesłanie Ducha świętego,
pobożne odprawienie Drogi Krzyżowej (przed stacjami prawnie erygowanymi, połączone z rozważaniem Męki i ¦śmierci Chrystusa i przechodzeniem od stacji do stacji; w publicznym odprawianiu wystarczy przechodzenie prowadzącego),
pobożne nawiedzenie Kościoła w święto tytułu i dnia 2 sierpnia (odpust Porcjunkuli) i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
pobożne nawiedzenie Kościoła lub ołtarza w dniu jego konsekracji i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
pobożne nawiedzenie Kościoła w Dniu Zadusznym i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę” (odpust ten może być ofiarowany tylko za dusze w czyśćcu cierpiące),

[madohora]

pobożne nawiedzenie Kościoła lub ołtarza w dniu jego konsekracji i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
pobożne nawiedzenie Kościoła w Dniu Zadusznym i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę” (odpust ten może być ofiarowany tylko za dusze w czyśćcu cierpiące),
pobożne nawiedzenie Kościoła lub kaplicy zakonnej w święta Założyciela i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
udział w czynności świętej, której przewodniczy wizytator w czasie odbywania wizytacji pasterskiej,
odnowienie przyrzeczeń chrztu św. w czasie nabożeństwa Wigilii Paschalnej lub w rocznicę swego chrztu,
pobożne nawiedzenie jednej z czterech patriarchalnych bazylik rzymskich i odmówienie tam „Ojcze nasz” i „Wierzę” w: święto tytułu, jakiekolwiek święto nakazane, raz w roku w innym dniu wybranym przez wiernego,
udział w świętych czynnościach sprawowanych w kościołach stacyjnych w Rzymie w określonych dniach roku zaznaczonych w Mszale Rzymskim,
w momencie śmierci, o ile wierny miał za życia zwyczaj odmawiania jakichkolwiek modlitw (w tym wypadku wymieniony warunek zastępuje trzy zwyczajne warunki uzyskania odpustu zupełnego), dla uzyskania tego odpustu chwalebną rzeczą jest posługiwać się krucyfiksem lub krzyżem.

[madohora]

Odpust cząstkowy jest oznaczany bez określania dni lub lat. Kryterium miary tego odpustu stanowi wysiłek i gorliwość, z jaką ktoś wykonuje dzieło, do którego odpust jest przypisany. Mianowicie zyskującemu odpust, Kościół przydziela ze swego skarbca tyle darowania kary doczesnej, ile on sam jej otrzymuje przez wykonanie dobrej czynności.

[madohora]

Stąd tym więcej będzie darowania, im więcej gorliwości okaże osoba zyskująca odpust. Odpust cząstkowy można uzyskać kilka razy dziennie, chyba, że co innego jest wyraźnie zaznaczone.

[madohora]

Niektóre modlitwy i praktyki, do których przywiązane są odpusty cząstkowe:
Anioł Pański,
Duszo Chrystusowa,
Wierzę w Boga,
Psalm 129,
Litanie zatwierdzone dla całego Kościoła (obecnie 6),
Pomnij o Najdobrotliwsza Panno Maryjo,
Wieczny odpoczynek, Witaj Królowo,
Pod Twoją obronę,
Ciebie Boga wysławiamy,
O Stworzycielu Duchu przyjdź,
Magnificat, odmawianie Różańca św.,
odprawienie Drogi Krzyżowej,
nawiedzenie Najświętszego Sakramentu,
odwiedzenie Kościoła lub cmentarza z modlitwą za Ojca św. i zmarłych
uczynienie znaku Krzyża św.
Wskazane jest, ale nie konieczne, aby przystąpić do spowiedzi sakramentalnej, a zwłaszcza do komunii św. i pomodlić się w intencjach papieskich w tym samym dniu, w którym dokonuje się dzieła związanego z odpustem; wystarczy jednak, jeśli dopełni się tych pobożnych obrzędów i modlitw w okresie kilkunastu (ok. 20) dni przed lub po dziele odpustowym.

[madohora]

Wybór modlitwy do odmówienia w intencjach papieskich pozostawia się wiernym, ale zaleca się „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Maryjo”. Dla uzyskania kilku odpustów zupełnych wystarczy jedna spowiedź sakramentalna, ale dla każdego z osobna wymagana jest komunia św. i modlitwa w intencjach papieskich.

[madohora]

Jeżeli do uzyskania odpustu związanego z jakimś dniem wymagane jest nawiedzenie Kościoła lub kaplicy, to można go dokonać od południa dnia poprzedzającego, aż do północy kończącej dzień oznaczony.

[madohora]

W przypadku osób, którym rzeczywiste przeszkody uniemożliwiają spełnienie przepisanych dzieł i warunków, spowiednicy mogą je zmienić (oczywiście nie dotyczy to obowiązku wyrzeczenia się grzechu, także powszedniego).

[madohora]

Odpusty można zawsze uzyskać dla samego siebie lub dla dusz osób zmarłych, nie można natomiast uzyskać ich dla innych osób żyjących na ziemi.

[madohora]

[madohora]

‎Jest‎ ‎nią‎ ‎znany Kościół‎ ‎w‎ ‎Czerniakowie.

Nie‎ ‎odwracaj‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎tego‎ ‎miejsca‎ ‎pełnego‎ ‎uroku, a‎ ‎doznasz‎ ‎przy‎ ‎wytchnieniu‎ ‎zarazem‎ ‎skrzepienia swej‎ ‎duszy‎ ‎i‎ ‎pociechy‎ ‎serca.‎ ‎Kościół‎ ‎ten‎ ‎niewielki ale‎ ‎na‎ ‎rzut‎ ‎oka‎ ‎pełen‎ ‎majestatu‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎krzyż‎ ‎zbu dowany‎ ‎46‎ ‎łokci‎ ‎długi,‎ ‎12%‎ ‎łokci‎ ‎szeroki‎ ‎w‎ ‎ramio nach‎ ‎krzyża,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎ścianach‎ ‎16‎ ‎łokci‎ ‎ma‎ ‎swój‎ ‎wyso kości.‎ ‎Pokrywa‎ ‎go‎ ‎smukła‎ ‎rotunda‎ ‎o‎ ‎4‎ ‎oknach nakształt‎ ‎deszczochronu‎ ‎w‎ ‎szczycie‎ ‎swym‎ ‎przedłu żona‎ ‎w‎ ‎latarnię‎ ‎oszkloną. Jest‎ ‎to‎ ‎pomnikowe‎ ‎dzieło‎ ‎dawnej‎ ‎pobożności‎ ‎nie tyle‎ ‎z‎ ‎rozmiarów,‎ ‎jak‎ ‎raczej‎ ‎z‎ ‎doskonałego‎ ‎stosun ku‎ ‎wszystkich‎ ‎jego‎ ‎części,‎ ‎z‎ ‎kształtu,‎ ‎wykończenia, trwałości,‎ ‎i‎ ‎mistrzowstwa‎ ‎sztuki‎ ‎budowniczej.‎ ‎Sta wiał‎ ‎go‎ ‎ten‎ ‎sam‎ ‎budowniczy‎ ‎który‎ ‎murował‎ ‎pod Warszawą‎ ‎pałac‎ ‎Ujazdowski‎ ‎*).‎ ‎Przybytek‎ ‎ten Boży‎ ‎pospołu‎ ‎z‎ ‎wieżami‎ ‎jest‎ ‎pokryty‎ ‎miedzią.‎ ‎A‎ ‎na jego‎ ‎ścianach‎ ‎z‎ ‎cegły‎ ‎na‎ ‎wapnie‎ ‎palonój‎ ‎wzniesio nych‎ ‎pełno‎ ‎jest‎ ‎napisów.‎ ‎Upomina‎ ‎się‎ ‎tylko‎ ‎o‎ ‎to serce‎ ‎chrześciańskie,‎ ‎aby‎ ‎na‎ ‎niektórych‎ ‎marmu rowych‎ ‎płytach‎ ‎zastąpić‎ ‎czczy‎ ‎pogański‎ ‎wyraz
„ciernie"‎ ‎wyrazem:‎ ‎„ś.‎ ‎p.‎ ‎dusza"‎ ‎oznaczającym istotę‎ ‎żyjącą. Przybytek‎ ‎ten‎ ‎pański‎ ‎w‎ ‎końcu‎ ‎swej‎ ‎długości‎ ‎z‎ ‎po łudniowej‎ ‎strony‎ ‎osłoniętym‎ ‎jest‎ ‎kamienicą;‎ ‎a‎ ‎z‎ ‎in nych‎ ‎stron‎ ‎otacza‎ ‎go‎ ‎mur‎ ‎z‎ ‎dwiema‎ ‎bramami‎ ‎po kryty‎ ‎dachówką,‎ ‎żal‎ ‎bierze‎ ‎patrzeć‎ ‎jak‎ ‎jedna‎ ‎za drugą‎ ‎obsuwa‎ ‎się,‎ ‎spada.‎ ‎Na‎ ‎głównej‎ ‎też‎ ‎tego muru‎ ‎bramie‎ ‎która‎ ‎zarazem‎ ‎jest‎ ‎dzwonnicą‎ ‎wi zerunek‎ ‎Opatrzności‎ ‎Boskiej‎ ‎w‎ ‎płaskorzeźbie przedstawiony,‎ ‎zdajc'‎ ‎się‎ ‎przemawiać‎ ‎i‎ ‎wołać‎ ‎do serca,‎ ‎aby‎ ‎tu‎ ‎nicdopuszczać‎ ‎upadku,‎ ‎ruiny.‎ ‎Przez tę‎ ‎bramę‎ ‎wchodzi‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎plac‎ ‎kościelny‎ ‎miejsce święte‎ ‎dawniej‎ ‎Atrium‎ ‎zwane,‎ ‎a‎ ‎dzisiaj‎ ‎zwykle‎ ‎się zwie‎ ‎cmentarzem‎ ‎kościelnym‎ ‎procęśsionalnym.‎ ‎Są na‎ ‎nim‎ ‎po‎ ‎bokach‎ ‎3‎ ‎małe‎ ‎kapliczki,‎ ‎statua‎ ‎zaś w‎ ‎pośrodku‎ ‎Św,‎ ‎Antoniego‎ ‎Padewskiego‎ ‎niejako wita‎ ‎pielgrzymów‎ ‎tu‎ ‎przybywających.‎ ‎W‎ ‎jednej z‎ ‎tych‎ ‎kapliczek‎ ‎odprawia‎ ‎sic‎ ‎Msza‎ ‎Św.‎ ‎na‎ ‎tłumne odpusty. Cmentarz‎ ‎ton‎ ‎jest‎ ‎miejscem‎ ‎zbornem‎ ‎pobożnego ludu,‎ ‎gdzie‎ ‎licznie‎ ‎przybyły‎ ‎korzy‎ ‎się,‎ ‎słucha‎ ‎nabo żeństwa,‎ ‎łzy‎ ‎pokutne‎ ‎leje,‎ ‎modły‎ ‎swe‎ ‎i‎ ‎potrzeby z‎ ‎ufnością‎ ‎w‎ ‎sieni‎ ‎Boskiej‎ ‎składa,‎ ‎tak‎ ‎jak‎ ‎w‎ ‎cza sach‎ ‎żywej‎ ‎wiary‎ ‎nicowianej‎ ‎zabójczym‎ ‎powie wem‎ ‎materjalizmu,‎ ‎przesytem‎ ‎życia,‎ ‎zarozumia łością,‎ ‎uprzedzeniem,‎ ‎wysiłkiem‎ ‎umysłu!‎ ‎Wszedł szy‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎miejsce,‎ ‎serce‎ ‎twoje‎ ‎tęschni,‎ ‎i‎ ‎do‎ ‎czegoś wzdycha.‎ ‎Chcesz‎ ‎wiedzieć‎ ‎dla‎ ‎czego?‎ ‎Miej‎ ‎cier pliwość,‎ ‎proszę,‎ ‎powiem‎ ‎ci‎ ‎przyczynę.‎ ‎Jest‎ ‎to‎ ‎albo wiem‎ ‎miejsce‎ ‎uroczyste,‎ ‎od‎ ‎Boga‎ ‎cudownie‎ ‎wskaza ne‎ ‎na‎ ‎Jego‎ ‎przybytek,‎ ‎uświęcone‎ ‎czcią‎ ‎religijną całego‎ ‎narodu‎ ‎przez‎ ‎lat‎ ‎blisko‎ ‎200,‎ ‎na‎ ‎którem‎ ‎Bóg szczodrotą‎ ‎swój‎ ‎łaski,‎ ‎licznemi‎ ‎cudami,‎ ‎lud‎ ‎wierny pociesza. Po‎ ‎schodach‎ ‎kamiennych‎ ‎z‎ ‎trzech‎ ‎stron‎ ‎podwo jami‎ ‎z‎ ‎tegoż‎ ‎cmentarza‎ ‎wchodzi‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎przedsion ka‎ ‎kościelnego,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎dwie‎ ‎są‎ ‎kropielnice‎ ‎ka mienne‎ ‎w‎ ‎kształcie‎ ‎muszli‎ ‎pięknie‎ ‎wyrobione.‎ ‎Na stępnie‎ ‎zaś‎ ‎do‎ ‎samegoż‎ ‎kościoła‎ ‎żelazną‎ ‎kratą‎ ‎od przedsionka‎ ‎odgrodzonego. Stanąwszy‎ ‎w‎ ‎progu,‎ ‎mile‎ ‎oko‎ ‎uderza‎ ‎harmonia i‎ ‎powaga‎ ‎uroczysta‎ ‎Świątyni‎ ‎Pana‎ ‎Zastępów;‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎du szy‎ ‎i‎ ‎sercu‎ ‎budzi‎ ‎się‎ ‎religijna‎ ‎cześć‎ ‎i‎ ‎uszanowanie majestatowi‎ ‎Boga‎ ‎przynależne,‎ ‎co‎ ‎jest‎ ‎właśnie‎ ‎zna mieniem‎ ‎kościołów‎ ‎rzymsko-katolickich.‎ ‎Pozna- jesz‎ ‎ód‎ ‎razu,‎ ‎iż‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎żywego‎ ‎Boga‎ ‎Świątynia. Porządek‎ ‎budownictwa‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎niśj‎ ‎toskański, gzymsy‎ ‎zaś‎ ‎szerokie‎ ‎i‎ ‎fryzy‎ ‎poniżej‎ ‎'sklepienia‎ ‎ku listego‎ ‎z‎ ‎ozdobami,‎ ‎są‎ ‎w‎ ‎stylu‎ ‎jonicko-rzymskim jakby‎ ‎wstęga‎ ‎w‎ ‎około‎ ‎ścian‎ ‎rozwinięta.‎ ‎Z‎ ‎dołu‎ ‎tak że‎ ‎od‎ ‎posadzki‎ ‎też‎ ‎ściany‎ ‎wyłożone‎ ‎są‎ ‎do‎ ‎5-u‎ ‎łokci w‎ ‎górę‎ ‎dębowem‎ ‎od‎ ‎hebla‎ ‎zabudowaniem‎ ‎z‎ ‎ławka mi‎ ‎i‎ ‎kratkami‎ ‎do‎ ‎słuchania‎ ‎spowiedzi‎ ‎przeznaczo- nemi,‎ ‎podobnie‎ ‎do‎ ‎okolą‎ ‎ścian‎ ‎kościoła. Posadzka‎ ‎w‎ ‎całym‎ ‎kościele‎ ‎jest‎ ‎marmurowa trójbarwna‎ ‎kolanami‎ ‎pobożnego‎ ‎ludu‎ ‎wybruzdo- wana.
Ołtarz‎ ‎wielki. Na‎ ‎prost‎ ‎drzwi‎ ‎wielkich‎ ‎w‎ ‎końcu‎ ‎kościelnćj‎ ‎na wy‎ ‎czyli‎ ‎w‎ ‎presbyterium‎ ‎stoi‎ ‎wielki‎ ‎Ołtarz‎ ‎w‎ ‎har monii,‎ ‎stylu‎ ‎budowy‎ ‎i‎ ‎całością‎ ‎ozdób‎ ‎w‎ ‎kształcie pomnika‎ ‎przez‎ ‎znakomitego‎ ‎rzeźbiarza‎ ‎cały‎ ‎z‎ ‎drzewa.

[madohora]

w‎ ‎a‎ ‎jakby‎ ‎z‎ ‎jednej‎ ‎bryły‎ ‎wyrobiony.‎ ‎Obejść‎ ‎go można‎ ‎do‎ ‎koła.‎ ‎Wstępuje‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎mensy‎ ‎czyli‎ ‎ofiar nego‎ ‎stołu‎ ‎po‎ ‎dwóch‎ ‎dębowych‎ ‎gradusach.‎ ‎Na‎ ‎tćj mensie‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎pośrodku‎ ‎tabernaculum‎ ‎Sacrum‎ ‎czy li‎ ‎Cyborium‎ ‎na‎ ‎osiach‎ ‎obracające‎ ‎się.‎ ‎Niepoślednie to‎ ‎snycerskie‎ ‎dzieło‎ ‎jest‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎harmonii‎ ‎z‎ ‎całością budowli.‎ ‎Odpowiedniej‎ ‎atoli‎ ‎sądzę,‎ ‎są‎ ‎wyrabiane Cyboria‎ ‎w‎ ‎kształcie‎ ‎np.‎ ‎globu‎ ‎czyli‎ ‎kuli,‎ ‎snopa pszenicy,‎ ‎winogrona,‎ ‎albo‎ ‎pelikana‎ ‎ptaka‎ ‎pierś‎ ‎swą pisklętom‎ ‎odkrywającego,‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.‎ ‎miasto‎ ‎pospolitej szafki,‎ ‎choćby‎ ‎najporęczniejszej. Dwóch‎ ‎większego‎ ‎rozmiaru‎ ‎Cherubów‎ ‎z‎ ‎drzewa wyciosanych‎ ‎po‎ ‎boku‎ ‎Cyborium‎ ‎trzymają‎ ‎nad‎ ‎tym że‎ ‎ołtarzem‎ ‎jakby‎ ‎jego,‎ ‎aureolę‎ ‎piękny,‎ ‎starożytny, prawdziwy‎ ‎wizerunek‎ ‎Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎Padewskiego, patrona‎ ‎rzeczy‎ ‎zgubionych,‎ ‎ozdobiony‎ ‎wyzłacaną srebrną‎ ‎szatą‎ ‎i‎ ‎podobnemiż‎ ‎ramami.‎ ‎„Obraz‎ ‎ten w‎ ‎Padwie‎ ‎(słowa‎ ‎są‎ ‎Erekcyi‎ ‎kościoła)‎ ‎o‎ ‎relikwie Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎potarty,‎ ‎cudem‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎pożaru‎ ‎mia sta‎ ‎Wenecyi‎ ‎ocalony,‎ ‎wielu‎ ‎słynie‎ ‎łaskami/'‎ ‎Hi story‎ ‎ę‎ ‎tego‎ ‎ocalenia‎ ‎dwa‎ ‎przedstawiają‎ ‎malowidła al‎ ‎fresco‎ ‎od‎ ‎strony‎ ‎Ewangelii‎ ‎wielkiego‎ ‎ołtarza‎ ‎na ścianie‎ ‎z‎ ‎napisem‎ ‎łacińskim‎ ‎okoliczność‎ ‎tę‎ ‎obja śniającym‎ ‎w‎ ‎tych‎ ‎słowach:‎ ‎,,IIaec‎ ‎vera‎ ‎Divi‎ ‎effigies, quam‎ ‎altare‎ ‎majus‎ ‎continet,‎ ‎ad‎ ‎linguam‎ ‎ejus‎ ‎appli- cata,‎ ‎antiquitate‎ ‎et‎ ‎gratiis‎ ‎praedara,‎ ‎in‎ ‎medio urbis‎ ‎Venetiarum‎ ‎incendio‎ ‎non‎ ‎arsit." Po‎ ‎bokach‎ ‎zaś‎ ‎obrazu‎ ‎dwa‎ ‎wiersze‎ ‎niebacznie usunięto.‎ ‎1)‎ ‎„Effigies‎ ‎Divi‎ ‎Polonas‎ ‎fertur‎ ‎ad oras‎ ‎—‎ ‎2)‎ ‎Exspectatus‎ ‎adest‎ ‎hospes‎ ‎sub‎ ‎imagine Diva."‎ ‎—‎ ‎Obraz‎ ‎ten‎ ‎niewiadomego‎ ‎z‎ ‎nazwiska‎ ‎ma larza‎ ‎sam‎ ‎ś.‎ ‎p.‎ ‎fundator‎ ‎Kościoła‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎zacnego
męża‎ ‎barona‎ ‎Oktawiusza‎ ‎de‎ ‎Tassis‎ ‎w‎ ‎mieście‎ ‎We- necyi‎ ‎otrzymał.‎ ‎Umieszczono‎ ‎tenże‎ ‎obraz‎ ‎nad‎ ‎W. Ołtarzem‎ ‎dla‎ ‎tego,‎ ‎iż‎ ‎Kościół‎ ‎Czerniakowski‎ ‎zało żonym‎ ‎jest‎ ‎pod‎ ‎wezwaniem‎ ‎Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎Padew skiego;‎ ‎nie‎ ‎zaś‎ ‎pod‎ ‎wezwaniem‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎jak to‎ ‎błędnie‎ ‎mówią‎ ‎i‎ ‎piszą.‎ ‎Ołtarz‎ ‎ten‎ ‎wielki‎ ‎uposa żony‎ ‎jest‎ ‎przywilejem‎ ‎Apostolskim‎ ‎z‎ ‎odpustami‎ ‎doń przywiązanemi‎ ‎przez‎ ‎Innocentego‎ ‎XII‎ ‎Papieża‎ ‎Bul lą‎ ‎pod‎ ‎pieczęcią‎ ‎Rybaka‎ ‎wydaną‎ ‎d.‎ ‎22‎ ‎Kwietną‎ ‎r. 1694‎ ‎z‎ ‎podpisem‎ ‎Kardynała‎ ‎Albana.‎ ‎(Żywot‎ ‎Św. Antoniego‎ ‎i‎ ‎doń‎ ‎nabożeństwo‎ ‎znajduje‎ ‎się‎ ‎niżej w‎ ‎części‎ ‎liturgicznej).‎ ‎Z‎ ‎odwrotnej‎ ‎strony‎ ‎wielkie go‎ ‎Ołtarza‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎od‎ ‎przedsionka‎ ‎idąc‎ ‎do‎ ‎zakrystyi, dwóch‎ ‎aniołów‎ ‎takich‎ ‎samych‎ ‎jak‎ ‎pod‎ ‎obrazem‎ ‎Św. Antoniego‎ ‎rozmiarów‎ ‎nad‎ ‎drugą‎ ‎mensą‎ ‎podtrzy mują‎ ‎obraz‎ ‎prawdziwą‎ ‎przcnajśw.‎ ‎Twarz‎ ‎P.‎ ‎N. Jezusa‎ ‎Chrystusa‎ ‎przedstawiający.‎ ‎Do‎ ‎tej‎ ‎drugiej mensy‎ ‎wstępuje‎ ‎się‎ ‎po‎ ‎3-ch‎ ‎dębowych‎ ‎gradusach. Na‎ ‎nićj‎ ‎też‎ ‎równic‎ ‎można‎ ‎odprawiać‎ ‎Mszę‎ ‎Świętą. Pod‎ ‎stopniami‎ ‎temi‎ ‎wreszcie‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎pośrodku‎ ‎tych‎ ‎2-ch odpowiednich‎ ‎sobie‎ ‎w‎ ‎jednem‎ ‎zabudowaniu‎ ‎jak‎ ‎mó wiliśmy‎ ‎mensów‎ ‎znajduje‎ ‎się‎ ‎mały‎ ‎Ołtarz‎ ‎ku‎ ‎czci Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎męczennika‎ ‎poświęcony. Przed‎ ‎tym‎ ‎Ołtarzem‎ ‎murowanym‎ ‎w‎ ‎małej‎ ‎kaplicz ce‎ ‎pod‎ ‎spodem‎ ‎posadzki‎ ‎kościelnej‎ ‎i‎ ‎mensów‎ ‎wielkie go‎ ‎Ołtarza,‎ ‎gdy‎ ‎się‎ ‎msza‎ ‎Św.‎ ‎odprawia,‎ ‎słuchać‎ ‎jej można‎ ‎z‎ ‎nawy‎ ‎kościelnej‎ ‎przez‎ ‎kratę‎ ‎żelazną‎ ‎ante- pedium‎ ‎wielkiego‎ ‎ołtarza‎ ‎stanowiącą.‎ ‎Do‎ ‎tej‎ ‎kaplicz ki‎ ‎zstępuje‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎obódwóch‎ ‎stron‎ ‎wielkiego‎ ‎ołtarza po‎ ‎3‎ ‎gradusach‎ ‎marmurowych‎ ‎z‎ ‎posadzki‎ ‎kościel nej.‎ ‎Msza‎ ‎Św.‎ ‎tamże‎ ‎odprawia‎ ‎się‎ ‎przed‎ ‎relikwiami tegoż‎ ‎świętego,‎ ‎które‎ ‎są‎ ‎umieszczone‎ ‎w‎ ‎sarkofagu

[madohora]

szklannym‎ ‎na‎ ‎miejscu‎ ‎obrazu‎ ‎ołtarzowego‎ ‎posta wionym. Sarkofag‎ ‎ten‎ ‎z‎ ‎rzeźbą,‎ ‎złoconą,‎ ‎na‎ ‎krawędziach jest‎ ‎opieczętowany‎ ‎dwoistą‎ ‎pieczęcią,‎ ‎zamkiem i‎ ‎kłóteczką‎ ‎opatrzony.‎ ‎A‎ ‎relikwie‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎będące św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎w‎ ‎postawie‎ ‎leżącego‎ ‎człowieka, z‎ ‎rękami‎ ‎złożonemi,‎ ‎koroną‎ ‎pozłacaną‎ ‎na‎ ‎głowie, okryte‎ ‎są‎ ‎bogatą,‎ ‎złotogłowiem‎ ‎tkaną‎ ‎purpurową chustą.‎ ‎„Toż‎ ‎samo‎ ‎ciało,‎ ‎są‎ ‎słowa‎ ‎erekcyi‎ ‎Czernia kowskiego‎ ‎kościoła,‎ ‎z‎ ‎materyi‎ ‎jedwabnej‎ ‎czerwonej w‎ ‎której‎ ‎pierw‎ ‎było‎ ‎obwinięte,‎ ‎przeniesiono‎ ‎do‎ ‎tej trumny‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎ołtarzu‎ ‎w‎ ‎niniejszym‎ ‎grobie‎ ‎zło żono‎ ‎z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Innocentego‎ ‎XI‎ ‎papieża. Otrzymaliśmy‎ ‎je‎ ‎bowiem‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎tegoż‎ ‎najgodniej szego‎ ‎wspomnienia‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎w‎ ‎podarunku‎ ‎wraz z‎ ‎autentycznemi‎ ‎świadectwy‎ ‎Najprzewielebn.‎ ‎Ojca Zakrystyana‎ ‎Apostolskiego."‎ ‎Słowa‎ ‎te‎ ‎stwierdza ją‎ ‎napisy‎ ‎na‎ ‎sarkofagu‎ ‎i‎ ‎pod‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Innocen tego‎ ‎XI‎ ‎położone‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎słowa:‎ ‎„Hic‎ ‎pro‎ ‎Christo dormio,‎ ‎et‎ ‎pro‎ ‎vobis‎ ‎vigilo.‎ ‎Tudzież‎ ‎Innocentius Papa‎ ‎XI.‎ ‎Corpus‎ ‎hoc‎ ‎Divi‎ ‎Bonifacii‎ ‎Martyris‎ ‎Cor pora‎ ‎SS.‎ ‎Apostolorum‎ ‎visitanti‎ ‎Stanislao‎ ‎Principi Lubomiro‎ ‎Supremo‎ ‎Regni‎ ‎Mareschalco‎ ‎dono‎ ‎dat, atq.‎ ‎in‎ ‎Poloniam‎ ‎Urbe‎ ‎mittit.‎ ‎Quod‎ ‎ab‎ ‎eo‎ ‎humili- ter‎ ‎susceptum‎ ‎hoc‎ ‎in‎ ‎loco‎ ‎publicae‎ ‎venerationi‎ ‎de- ponitur.‎ ‎Ipseq.‎ ‎Divus‎ ‎in‎ ‎sui,‎ ‎suorumq.‎ ‎ac‎ ‎totius Territorii‎ ‎hujus‎ ‎tutelarem‎ ‎perenni‎ ‎voto‎ ‎adoptatur Anno‎ ‎Domini‎ ‎MDĆXCIII.“ Na‎ ‎ścianach‎ ‎tej‎ ‎kapliczki‎ ‎pozawieszali‎ ‎własno-‎ ‎x ręczne‎ ‎podpisy‎ ‎niektórzy‎ ‎z‎ ‎pomiędzy‎ ‎wielu,‎ ‎co‎ ‎do znali‎ ‎łask‎ ‎szczególnych‎ ‎przy‎ ‎grobie‎ ‎tego‎ ‎świętego męczennika‎ ‎—‎ ‎modlący‎ ‎się‎ ‎zaś‎ ‎lud‎ ‎tamże‎ ‎pociera z‎ ‎ufnością‎ ‎i‎ ‎czcią‎ ‎religijną‎ ‎oczy‎ ‎swoje‎ ‎i‎ ‎chustki‎ ‎ro są‎ ‎osiadającą‎ ‎na‎ ‎szybach‎ ‎sarkofagu,‎ ‎i‎ ‎te‎ ‎z‎ ‎sobą w‎ ‎domu‎ ‎z‎ ‎uszanowaniem‎ ‎i‎ ‎czcią‎ ‎przechowuje‎ ‎ku pomocy‎ ‎w‎ ‎swych‎ ‎potrzebach.‎ ‎Do‎ ‎tego‎ ‎albowiem Św.‎ ‎Męczennika‎ ‎ma‎ ‎serdeczne‎ ‎nabożeństwo.‎ ‎Bene dykt‎ ‎XIII‎ ‎papież‎ ‎Bullą‎ ‎pod‎ ‎pieczęcią‎ ‎Rybaka‎ ‎ogło szoną‎ ‎dnia‎ ‎10‎ ‎marca‎ ‎1728‎ ‎r.,‎ ‎nadał‎ ‎odpust‎ ‎zupełny odwiedzającym‎ ‎grób‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎w‎ ‎Czerniako- wie‎ ‎w‎ ‎maju‎ ‎zwłaszcza‎ ‎w‎ ‎dnie‎ ‎nabożeństw‎ ‎na‎ ‎cześć tego‎ ‎Świętego‎ ‎tamże‎ ‎się‎ ‎odprawujących. Żywot‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎nabożeństwem znajduje‎ ‎się‎ ‎niżej‎ ‎w‎ ‎części‎ ‎liturgicznej. Artysta‎ ‎w‎ ‎kształcie‎ ‎pomnika‎ ‎wznosząc‎ ‎tutaj wielki‎ ‎ołtarz,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎trzy‎ ‎osobne‎ ‎budując mensy,‎ ‎nietylko‎ ‎widać‎ ‎miał‎ ‎na‎ ‎względzie‎ ‎ozdobę i‎ ‎szczupłość‎ ‎kościoła,‎ ‎ale‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎symbolu,‎ ‎przez‎ ‎to chciał‎ ‎przedstawić‎ ‎i‎ ‎pobudzić‎ ‎do‎ ‎czci‎ ‎jednego w‎ ‎trzech‎ ‎Osobach‎ ‎Boga. W‎ ‎tyle‎ ‎wielkiego‎ ‎ołtarza‎ ‎nad‎ ‎podwojami‎ ‎wcho- dowemi‎ ‎do‎ ‎przedsionka‎ ‎pod‎ ‎stropem‎ ‎do‎ ‎ściany presbyterium‎ ‎przytwierdzono‎ ‎i‎ ‎zabudowano‎ ‎dono śne‎ ‎organy;‎ ‎które‎ ‎obecnie‎ ‎powiększone‎ ‎kilku‎ ‎gło sami‎ ‎i‎ ‎pedałem,‎ ‎a‎ ‎front‎ ‎ich‎ ‎sztukateryami‎ ‎snycer- skiemi‎ ‎ozdobiony,‎ ‎odlakierowany‎ ‎i‎ ‎wyzłocony‎ ‎sta nowi‎ ‎niepoślednią‎ ‎piękność‎ ‎tego‎ ‎kościoła. Dokonano‎ ‎tego‎ ‎groszem‎ ‎z‎ ‎ofiar‎ ‎pobożnego‎ ‎ludu zebranym‎ ‎i‎ ‎oszczędzonym.‎ ‎Nad‎ ‎organem‎ ‎wmuro wano‎ ‎w‎ ‎ścianę‎ ‎tablicę‎ ‎z‎ ‎napisem‎ ‎wskazującym‎ ‎te go‎ ‎tu‎ ‎instrumentu‎ ‎przeznaczenie,‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎słowa:‎ ‎„An tonii‎ ‎Bonifacii,‎ ‎Divorum‎ ‎Honori,‎ ‎et‎ ‎Populi‎ ‎votis.” Podwojami‎ ‎dopiero‎ ‎co‎ ‎nadmienionemi‎ ‎z‎ ‎presbyte rium,‎ ‎wychodzi‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎przedsionka‎ ‎kościelnego

[madohora]

(vestibulum)‎ ‎podobnego‎ ‎w‎ ‎składzie‎ ‎przedsionkowi drugiemu‎ ‎od‎ ‎wielkich‎ ‎drzwi‎ ‎kościelnych‎ ‎położo nemu,‎ ‎jak‎ ‎go‎ ‎wyżej‎ ‎opisaliśmy,‎ ‎a‎ ‎następnie‎ ‎do zakrystyi‎ ‎przez‎ ‎kurytarz,‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎należący.
Ołtarz‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Bolesnej. Od‎ ‎wielkich‎ ‎drzwi‎ ‎kościelnych‎ ‎w‎ ‎lewem‎ ‎ramieniu krzyża‎ ‎nawy‎ ‎kościelnój,‎ ‎a‎ ‎jak‎ ‎Erekcya‎ ‎kościelna mówi,‎ ‎kaplicę‎ ‎prawą‎ ‎z‎ ‎ołtarzem,‎ ‎poświęcono‎ ‎ku uczczeniu‎ ‎łez‎ ‎Przenajświętszej‎ ‎Matki‎ ‎Boskiój,‎ ‎z‎ ‎na pisem‎ ‎na‎ ‎ścianie‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎słowa:‎ ‎„In‎ ‎honorem‎ ‎Lacri- marum‎ ‎matris‎ ‎Dei.” Pod‎ ‎medalionem‎ ‎z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎we framudze‎ ‎ściany‎ ‎kościelnój‎ ‎stosownie‎ ‎przybranój i‎ ‎ozdobionej,‎ ‎postawiono‎ ‎obraz‎ ‎starożytny‎ ‎w‎ ‎kształ cie‎ ‎szafki‎ ‎o‎ ‎dwóch‎ ‎skrzydłach‎ ‎zamykanój‎ ‎wyma lowany‎ ‎na‎ ‎drzewie‎ ‎cyprysowem‎ ‎przez‎ ‎sławnego włoskiego‎ ‎malarza‎ ‎Andrzej‎ ‎a‎ ‎Sartona‎ ‎rodem‎ ‎zEtru- ryi.‎ ‎—‎ ‎Obraz‎ ‎ten‎ ‎przedstawia‎ ‎okoliczność‎ ‎rzewną zdjęcie‎ ‎z‎ ‎krzyża‎ ‎Przenajświętszego‎ ‎Ciała‎ ‎Pana naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎-Chrystusa,‎ ‎a‎ ‎głównie‎ ‎Matkę‎ ‎Boską Bolesną‎ ‎naspół‎ ‎przytem‎ ‎cierpiącą,‎ ‎w‎ ‎łzach‎ ‎spły wającą.‎ ‎Wpatrzywszy‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎to‎ ‎mistrzowskie‎ ‎arcy dzieło‎ ‎sztuki‎ ‎malarskiej,‎ ‎serce‎ ‎chrześcijańskie‎ ‎po wstrzymać‎ ‎się‎ ‎jest‎ ‎niezdolne‎ ‎od‎ ‎powtórzenia‎ ‎pieśni okoliczność‎ ‎tę‎ ‎opiewającej,‎ ‎wyśpiewanej‎ ‎jakby anielskiemi‎ ‎usty‎ ‎przez‎ ‎najpobożniejszego‎ ‎męża swojego‎ ‎wieku;‎ ‎którą‎ ‎ku‎ ‎uwielbieniu‎ ‎Matki‎ ‎Bo- skićj‎ ‎Bolosnej‎ ‎dla‎ ‎rodaków,‎ ‎w‎ ‎słowach‎ ‎polskich obok‎ ‎podajem:

[madohora]

Gdy‎ ‎Bolesna‎ ‎Matka‎ ‎stała Pod‎ ‎krzyżem,‎ ‎w‎ ‎łzy‎ ‎się‎ ‎stapiała, Dzieląc‎ ‎z‎ ‎Synem‎ ‎katusze, Jak‎ ‎okropnie‎ ‎udręczoną Cierpieniami‎ ‎umęczoną Miecz‎ ‎rozdzierał‎ ‎Jej‎ ‎duszę! Stawiąc‎ ‎w‎ ‎sercu‎ ‎swćm‎ ‎ból‎ ‎wielki Przenajświętszej‎ ‎Rodzicielki Gdy‎ ‎Syn‎ ‎Jednorodzony, Za‎ ‎nas‎ ‎w‎ ‎koronie‎ ‎cierniowej 1‎ ‎z‎ ‎ran,‎ ‎od‎ ‎stóp‎ ‎był‎ ‎do‎ ‎Głowy Krwią‎ ‎najświętszą‎ ‎zbroczony, Komuż‎ ‎z‎ ‎ócz‎ ‎łzy‎ ‎niepopłyną Gdy‎ ‎wie,‎ ‎iż‎ ‎on‎ ‎jest‎ ‎przyczyną Matce‎ ‎tak‎ ‎bolejącej? Kogóż‎ ‎boleść‎ ‎nie‎ ‎ogarnie, Patrząc‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎Jej‎ ‎męczarnie, Na‎ ‎spół‎ ‎z‎ ‎Synem‎ ‎cierpiącej? Za‎ ‎grzechy‎ ‎to‎ ‎tego‎ ‎świata Syn‎ ‎Jój‎ ‎cierniem‎ ‎skroń‎ ‎oplata Za‎ ‎nas‎ ‎ubiczowany Za‎ ‎nas‎ ‎Miłość‎ ‎niepojęta, Na‎ ‎drzewie‎ ‎hańby‎ ‎rozpięta, Okrutne‎ ‎podjęła‎ ‎rany! O‎ ‎Matko!‎ ‎z‎ ‎boleści‎ ‎zdroju Goryczy‎ ‎Twojej‎ ‎napoju,’ Puść‎ ‎część‎ ‎do‎ ‎mego‎ ‎serca, Bym‎ ‎uznał‎ ‎mąk‎ ‎tych‎ ‎przyczynę, Gorzko‎ ‎opłakał‎ ‎swą‎ ‎winę, Syna‎ ‎Twego‎ ‎morderca! Spraw‎ ‎to‎ ‎stawiennictwem‎ ‎Twojcm Abym‎ ‎w‎ ‎całem‎ ‎życiu‎ ‎mojem, W‎ ‎łzy‎ ‎pokutne‎ ‎opływał;
Bym‎ ‎za‎ ‎Zbawcy‎ ‎mego‎ ‎mękę Życiem‎ ‎swojcm‎ ‎niósł‎ ‎Mu‎ ‎dziękę, Dlań‎ ‎serce‎ ‎swe‎ ‎wylewał! Abym‎ ‎wspólnie‎ ‎cierpiał‎ ‎z‎ ‎Tobą Twoją‎ ‎się‎ ‎dzielił‎ ‎żałobą, Jak‎ ‎Ty‎ ‎pod‎ ‎krzyżem‎ ‎bolał! Bym‎ ‎skruchą‎ ‎serce‎ ‎rozdzierał, Ponętom‎ ‎świata‎ ‎umierał, Umrzeć‎ ‎jak‎ ‎grzeszyć‎ ‎wołał! Spraw‎ ‎to‎ ‎o‎ ‎Dziewico‎ ‎Święta Aby‎ ‎boleść‎ ‎Ci‎ ‎ujęta, Była‎ ‎moim‎ ‎udziałem; Abym‎ ‎tak‎ ‎żył‎ ‎jak‎ ‎Ty‎ ‎z‎ ‎Bogiem W‎ ‎Nim‎ ‎miłość,‎ ‎nie‎ ‎w‎ ‎świecie‎ ‎srogim, W‎ ‎życiu‎ ‎swojem‎ ‎miał‎ ‎całem. By‎ ‎Syna‎ ‎krwi‎ ‎wytoczenie, Nie‎ ‎szło‎ ‎na‎ ‎me‎ ‎potępienie W‎ ‎ostateczny‎ ‎Sąd‎ ‎Boga, By‎ ‎na‎ ‎mnie‎ ‎w‎ ‎owej‎ ‎godzinie, Spłynęła‎ ‎przy‎ ‎Twej‎ ‎przyczynie Baska‎ ‎Sędziego‎ ‎błoga! A‎ ‎Ty‎ ‎przez‎ ‎Matki‎ ‎przyczynę Daj‎ ‎odpokutować‎ ‎winę, Zanim‎ ‎Sąd‎ ‎Twój‎ ‎nastąpi, Daj‎ ‎to‎ ‎Zbawicielu‎ ‎Panie! Niech‎ ‎mnie‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎życiu,‎ ‎w‎ ‎skonanie Miłość‎ ‎Twa‎ ‎nieodstąpi.‎ ‎Amen. Obraz‎ ‎ten‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Bolesnej‎ ‎nic‎ ‎wielkich wprawdzie‎ ‎rozmiarów,‎ ‎drogocennym‎ ‎przecież‎ ‎był‎ ‎dla fundatora‎ ‎kościoła.‎ ‎Albowiem‎ ‎nietylko‎ ‎wyjednał doń‎ ‎od‎ ‎ś.‎ ‎Apostolskiej‎ ‎Stolicy,‎ ‎przywileje‎ ‎i‎ ‎nabożeństwa

[madohora]

nabożeństwa;‎ ‎ale‎ ‎też,‎ ‎jak‎ ‎w‎ ‎erekcyi‎ ‎kościoła‎ ‎tutejszego upewnia,‎ ‎zbogacił‎ ‎go‎ ‎nieocenionym‎ ‎upominkiem‎ ‎z‎ ‎mę ki‎ ‎Pana‎ ‎naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎prawdzi- wem‎ ‎cierniem‎ ‎z‎ ‎korony‎ ‎Zbawicielowćj‎ ‎ostałem. Chciał‎ ‎przez‎ ‎ten‎ ‎skarb‎ ‎większą,‎ ‎ufnością,‎ ‎i‎ ‎gorli wością,‎ ‎cześć‎ ‎ku‎ ‎Tćj‎ ‎tu‎ ‎Przenajświątszćj‎ ‎Dziewicy ożywić,‎ ‎a‎ ‎następnie‎ ‎przez‎ ‎Jego‎ ‎zakład,‎ ‎aby‎ ‎raczyła Synowi‎ ‎Swemu‎ ‎pochopniej‎ ‎przedstawiać‎ ‎prośby‎ ‎i pośredniczyć‎ ‎w‎ ‎modlitwach‎ ‎wiernego‎ ‎ludu. Relikwią,‎ ‎tę‎ ‎Św.‎ ‎Szczepan‎ ‎król‎ ‎najpobożniejszy testamentem‎ ‎przekazał‎ ‎królowi‎ ‎Michałowi‎ ‎—‎ ‎po zejściu‎ ‎zaś‎ ‎tegoż‎ ‎przez‎ ‎ręce‎ ‎następców,‎ ‎a‎ ‎szczegól niej‎ ‎od‎ ‎najprzewielebniejszego‎ ‎Wolfa‎ ‎biskupa‎ ‎fin landzkiego‎ ‎wykonawcę‎ ‎testamentu‎ ‎królewskiego, fundator‎ ‎wiernie‎ ‎otrzymał,‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎Czernia kowskim‎ ‎ją‎ ‎złożył.‎ ‎Relikwija‎ ‎ta‎ ‎w‎ ‎małym‎ ‎reli kwiarzu‎ ‎z‎ ‎skarbcu‎ ‎kościelnego,‎ ‎w‎ ‎wielkim‎ ‎tygo dniu‎ ‎bywa‎ ‎wystawioną‎ ‎ku‎ ‎czci‎ ‎powszechnej.‎ ‎Ka plicę‎ ‎też‎ ‎tę‎ ‎usiłuje‎ ‎upiększać‎ ‎coraz‎ ‎więcej‎ ‎lud wierny.
Ołtarz‎ ‎Ś.‎ ‎Franciszka‎ ‎Serafickiego. Wdrugiem‎ ‎ramieniu‎ ‎krzyża‎ ‎nawy‎ ‎kościelnćj,‎ ‎ajak erekcya‎ ‎kościoła‎ ‎mówi,‎ ‎kaplicę‎ ‎z‎ ‎ołtarzem‎ ‎po‎ ‎lewej ręce,‎ ‎poświęcono‎ ‎bliznom‎ ‎Św.‎ ‎Franciszka‎ ‎Serafickie go.‎ ‎Okazuje‎ ‎to‎ ‎napis‎ ‎nad‎ ‎ołtarzem-położony,‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎sło wa:‎ ‎„Sanctissimis‎ ‎Christi‎ ‎in‎ ‎Francisco‎ ‎vulneribus. We‎ ‎framudze‎ ‎jak‎ ‎w‎ ‎poprzednim‎ ‎ołtarzu‎ ‎przyozdo bionej‎ ‎znajduje‎ ‎się‎ ‎wprawdzie‎ ‎niewielki‎ ‎obraz‎ ‎Św. Franciszka‎ ‎Serafickiego,‎ ‎ale‎ ‎znakomitego‎ ‎włoskie go‎ ‎pędzla,‎ ‎pod‎ ‎medalionem‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Panny.

[madohora]

Obraz‎ ‎ten,‎ ‎zapewnia‎ ‎erekcyajestprawdziwem‎ ‎wyo brażeniem‎ ‎tego‎ ‎świętego‎ ‎zakonodawcy‎ ‎z‎ ‎Najświęt- szemi‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana‎ ‎bliznami,‎ ‎które‎ ‎sobie‎ ‎był przez‎ ‎zasługi‎ ‎na‎ ‎ciele‎ ‎swojem‎ ‎wyjednał.‎ ‎Taż‎ ‎zno wu‎ ‎erekcya‎ ‎naj‎ ‎uroczyściej‎ ‎twierdzi‎ ‎zarazem,‎ ‎iż‎ ‎do tego‎ ‎ołtarza‎ ‎przeznaczono‎ ‎szczególniejszą‎ ‎relikwiję. to‎ ‎jest‎ ‎prawdziwą‎ ‎krew‎ ‎z‎ ‎blizn‎ ‎Św.Franciszka,‎ ‎któ rą‎ ‎fundator‎ ‎wiernie‎ ‎otrzymał‎ ‎w‎ ‎kryształowem w‎ ‎srebro‎ ‎oprawnym‎ ‎relikwiarzu,‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎najprze- wielebniejszego‎ ‎Stanisława‎ ‎Witwickiego‎ ‎biskupa poznańskiego.‎ ‎Pasterz‎ ‎zaś‎ ‎tenże‎ ‎ją‎ ‎nabył‎ ‎od‎ ‎naj- przew.‎ ‎Ojca‎ ‎Generała‎ ‎Zakonu‎ ‎Braci‎ ‎mniejszych. Kościół‎ ‎jej‎ ‎w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎dziś‎ ‎nic‎ ‎posiada.‎ ‎Gdzie- by‎ ‎się‎ ‎zaś‎ ‎podziała?‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎czasie?‎ ‎nie‎ ‎wiemy. Oznajmują‎ ‎akta‎ ‎tutejszego‎ ‎kościoła,‎ ‎iż‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎17‎ ‎li stopada‎ ‎1732‎ ‎r.‎ ‎z‎ ‎kościoła‎ ‎Ujazdowskiego‎ ‎przy stosownej‎ ‎uroczystości‎ ‎przeprowadzone‎ ‎zostało‎ ‎bra ctwo‎ ‎Ś.‎ ‎Franciszka‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎Czerniakowskiego; i‎ ‎do‎ ‎kaplicy‎ ‎o‎ ‎której‎ ‎mowa‎ ‎umocowane‎ ‎na‎ ‎zasadzie przywilejów‎ ‎i‎ ‎odpustów,‎ ‎nadanych‎ ‎od‎ ‎Syxtusa‎ ‎V papieża,‎ ‎przez‎ ‎Bullę‎ ‎„Divinac‎ ‎charitatis‎ ‎altitudo,” ogłoszoną‎ ‎pod‎ ‎pieczęcią‎ ‎Rybaka‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎d.‎ ‎29 sierpnia‎ ‎1587‎ ‎r.‎ ‎Bractwo‎ ‎to‎ ‎podciągnięte‎ ‎zostało pod‎ ‎regułę‎ ‎napisaną‎ ‎dla‎ ‎Braci‎ ‎i‎ ‎Sióstr‎ ‎świeckich ś.‎ ‎Ojca‎ ‎Franciszka‎ ‎Serafickiego,‎ ‎3-go‎ ‎Zakonu‎ ‎Chor- digerami,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎noszącemi‎ ‎Chordę‎ ‎czyli‎ ‎pasek‎ ‎z‎ ‎nici lnianych,‎ ‎a‎ ‎pospolicie‎ ‎Tercyarzami‎ ‎zwanych.‎ ‎Re guła‎ ‎ta‎ ‎między‎ ‎innemi‎ ‎obowiązuje,‎ ‎aby‎ ‎Bracia i‎ ‎Siostry‎ ‎ćwiczyli‎ ‎się‎ ‎pilnie‎ ‎we‎ ‎wszystkich‎ ‎spra wach,‎ ‎naśladując‎ ‎Ś.‎ ‎Ojca‎ ‎Franciszka‎ ‎w‎ ‎Jego‎ ‎życiu bogobojnym‎ ‎i‎ ‎budującem,‎ ‎w‎ ‎miłości‎ ‎Boga‎ ‎i‎ ‎bliźnich, w‎ ‎przywiązaniu,‎ ‎życzliwości,‎ ‎posłudze‎ ‎i‎ ‎posłuszeństwie‎ ‎dla‎ ‎kościoła‎ ‎świętego.‎ ‎Bractwo‎ ‎rzeczone dotądznajduje‎ ‎się‎ ‎przy‎ ‎Czerniakowskim‎ ‎kościele. Oprócz‎ ‎tych‎ ‎ołtarzy,‎ ‎Tradycya‎ ‎miejscowa‎ ‎nadto wspomina,‎ ‎iż‎ ‎w‎ ‎tutejszym‎ ‎kościele‎ ‎był‎ ‎jeszcze‎ ‎oł tarz‎ ‎obozowy‎ ‎Jana‎ ‎III,‎ ‎z‎ ‎obrazem‎ ‎Najświętszej Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎którćj‎ ‎przyznał‎ ‎ten‎ ‎bohater‎ ‎oswo bodzenie‎ ‎Wiednia‎ ‎od‎ ‎pohańców‎ ‎najazdu.‎ ‎Gdzieby się‎ ‎ten‎ ‎ołtarz‎ ‎podział?‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎go‎ ‎czasie‎ ‎ztąd usunięto?‎ ‎nie‎ ‎wiemy. Mimo‎ ‎tego‎ ‎wszystkiego,‎ ‎co‎ ‎dotąd‎ ‎powiedzieliśmy, kościół‎ ‎Czerniakowski‎ ‎zdobią:‎ ‎piękna‎ ‎skromna mównica,‎ ‎zwykle‎ ‎amboną‎ ‎zwana,‎ ‎po‎ ‎stronie‎ ‎ewan gelii‎ ‎jak‎ ‎być‎ ‎powinno,‎ ‎w‎ ‎tęczy‎ ‎kościelnej‎ ‎obok ściany‎ ‎wielkiego‎ ‎ołtarza‎ ‎wzniesiona,‎ ‎a‎ ‎następnie nierażące‎ ‎mnogością‎ ‎sztukaterye‎ ‎gipsowe,‎ ‎wodne i‎ ‎olejne‎ ‎malowidła‎ ‎po‎ ‎całym‎ ‎rozrzucone‎ ‎kościele, przez‎ ‎trzech,‎ ‎jak‎ ‎erekcya‎ ‎twierdzi,‎ ‎osobnych‎ ‎zna komitych‎ ‎wykonano‎ ‎malarzy.‎ ‎Przedmiotem‎ ‎ich pędzla‎ ‎było‎ ‎dać‎ ‎wyobrażenie‎ ‎spraw‎ ‎apostolskich missyjnych‎ ‎Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎Padewskiego‎ ‎i‎ ‎jego‎ ‎cu dów,‎ ‎jako‎ ‎przedstawnika,‎ ‎stróża‎ ‎i‎ ‎opiekuna‎ ‎tój pańskićj‎ ‎świątyni.‎ ‎Stanowią‎ ‎one‎ ‎niejako‎ ‎księgę żywota‎ ‎tego‎ ‎świętego‎ ‎sługi‎ ‎Bożego.‎ ‎Nieopisujemy ich‎ ‎dla‎ ‎krótkości‎ ‎naszego‎ ‎pisma‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎wreszcie każdy‎ ‎je‎ ‎zrozumie,‎ ‎gdy‎ ‎je‎ ‎porówna‎ ‎z‎ ‎Żywotem‎ ‎te go‎ ‎świętego‎ ‎Męża.‎ ‎Są‎ ‎one‎ ‎wymownem‎ ‎bardzo świadectwem,‎ ‎co‎ ‎żywa‎ ‎wiara‎ ‎acz‎ ‎w‎ ‎ubóstwie,‎ ‎po korze,‎ ‎miłości‎ ‎Boga,‎ ‎bliźniego,‎ ‎uczynić‎ ‎dla‎ ‎społe czności‎ ‎jest‎ ‎zdolną. Pominąć‎ ‎atoli‎ ‎nam‎ ‎niepodobna,‎ ‎malowidła‎ ‎w‎ ‎ko pule‎ ‎kościelnćj‎ ‎będącego,‎ ‎które‎ ‎wyobraża‎ ‎uwiel bienie‎ ‎świętego‎ ‎Franciszka,‎ ‎jakby‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎ostateczny

[madohora]

cznego‎ ‎Sądu‎ ‎Bożego.‎ ‎Przedmiot‎ ‎ten‎ ‎jest‎ ‎tak wzruszającym,‎ ‎iż‎ ‎dla‎ ‎rozbudzenia‎ ‎wiary‎ ‎i‎ ‎pobu dek‎ ‎do‎ ‎cnoty‎ ‎wyrywa‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎hymn,‎ ‎który‎ ‎w‎ ‎ewan- gielicznych‎ ‎słowach‎ ‎tg‎ ‎wielką‎ ‎chwilę‎ ‎opiewa‎ ‎i‎ ‎opi suje,‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎pobieżnie‎ ‎wyrazy‎ ‎spolszczony: Sądu‎ ‎Boga,‎ ‎gromu‎ ‎chwile Pogrążą‎ ‎świat‎ ‎w‎ ‎nikłym‎ ‎pyle, Świadczą‎ ‎Prorocy,‎ ‎Sybille. Truchleję‎ ‎w‎ ‎moim‎ ‎umyśle, -Gdy‎ ‎o‎ ‎przyjściu‎ ‎Boga‎ ‎myślę, Aby‎ ‎wszystkich‎ ‎sądzi!‎ ‎ściśle. Grzmot‎ ‎trąby‎ ‎świat‎ ‎cały‎ ‎wzruszy, Z‎ ‎ludzkich‎ ‎ciał‎ ‎prochy‎ ‎poruszy Z‎ ‎grobów‎ ‎je‎ ‎przyzwie‎ ‎do‎ ‎duszy. Śmierć‎ ‎zmartwieje‎ ‎przerażona, Kiedy‎ ‎dusz‎ ‎ludzkich‎ ‎obsłona, Ciało‎ ‎wyjdzie‎ ‎z‎ ‎ziemi‎ ‎łona. Nim‎ ‎się‎ ‎Chrystus‎ ‎na‎ ‎Sąd‎ ‎zjawi, Zanim‎ ‎wyrok‎ ‎swój‎ ‎objawi Jawnem,‎ ‎pierwej‎ ‎wszystko‎ ‎sprawi. Otworzą‎ ‎sumienia‎ ‎karty, Gdzie‎ ‎jest‎ ‎wszelki‎ ‎czyn‎ ‎zawarty Na‎ ‎tern‎ ‎będzie‎ ‎Sąd‎ ‎oparty. Cóż‎ ‎natedy‎ ‎grzeszny‎ ‎powie, Jak‎ ‎swą‎ ‎obronę‎ ‎wysłowi, Gdy‎ ‎Bóg‎ ‎Świętym‎ ‎Sąd‎ ‎zapowie! Sędzio‎ ‎tak‎ ‎ścisłćj‎ ‎rachuby, Co‎ ‎nie‎ ‎chcesz‎ ‎grzesznika‎ ‎zguby, Nie‎ ‎bierz‎ ‎mnie‎ ‎do‎ ‎takićj‎ ‎próby!! Wszakżeś‎ ‎nie‎ ‎na‎ ‎potępienie, Nie‎ ‎na‎ ‎moje‎ ‎zatracenie, Lecz‎ ‎na‎ ‎meś‎ ‎przyszedł‎ ‎zbawienie.
Dla‎ ‎mnie‎ ‎na‎ ‎ziemię‎ ‎zstąpiłeś Krwią‎ ‎najdroższą‎ ‎odkupiłeś, Okrutną‎ ‎męką‎ ‎zbawiłeś. Srawiedliwy‎ ‎w‎ ‎karze‎ ‎Panie! Przyjmij‎ ‎pierw‎ ‎me‎ ‎pokajanie' Nim‎ ‎straszny‎ ‎Sąd‎ ‎Twój‎ ‎nastanie. Przed‎ ‎Tobą‎ ‎w‎ ‎łzach‎ ‎grzech‎ ‎wyznaję, Od‎ ‎żalu‎ ‎zań‎ ‎serce‎ ‎kraje, Na‎ ‎łaskę‎ ‎się‎ ‎Twoją‎ ‎zdaję. Dałeś‎ ‎grzesznej‎ ‎Magdalenie I‎ ‎łotrowi‎ ‎rozgrzeszenie, Miej‎ ‎i‎ ‎dla‎ ‎mnie‎ ‎użalenie. Bo‎ ‎poprawa‎ ‎ma‎ ‎niestała I‎ ‎skrucha‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎mała W‎ ‎Tobie‎ ‎jeno‎ ‎ufność‎ ‎cała. Na‎ ‎Sądzie‎ ‎mnie‎ ‎nie‎ ‎z‎ ‎kozłami, Ale‎ ‎racz‎ ‎stawić‎ ‎z‎ ‎owcami, Na‎ ‎prawicy‎ ‎gdzie‎ ‎wybrani. Kiedy‎ ‎zstrącisz‎ ‎potępionych. W‎ ‎ogień‎ ‎wieczny‎ ‎zasądzonych, Włącz‎ ‎mnie‎ ‎do‎ ‎błogosławionych. W‎ ‎łzach‎ ‎ku‎ ‎Tobie‎ ‎zwracam‎ ‎oczy, Bądź‎ ‎mi‎ ‎światłem‎ ‎w‎ ‎życia‎ ‎nocy Udziel‎ ‎mi‎ ‎swojej‎ ‎pomocy! Nim‎ ‎śmierć‎ ‎mnie‎ ‎zaskoczy‎ ‎sroga, Niech‎ ‎mnie‎ ‎wiedzie‎ ‎łaska‎ ‎Boga I‎ ‎Jego‎ ‎przykazań‎ ‎droga. Przez‎ ‎krwi‎ ‎na‎ ‎krzyżu‎ ‎wylanie‎ ‎. Twojej,‎ ‎Zbawco‎ ‎światu‎ ‎Panie Daj‎ ‎mi‎ ‎szczęśliwe‎ ‎skonanie!‎ ‎Amen. Panie‎ ‎wysłuchaj‎ ‎modlitwy‎ ‎moje,‎ ‎a‎ ‎wołanie‎ ‎moje niech‎ ‎do‎ ‎Ciebie‎ ‎przyjdzie!‎

[madohora]

O‎ ‎Boże‎ ‎wielkiego‎ ‎majestatu!‎ ‎nie‎ ‎wchodź‎ ‎ze‎ ‎mną w‎ ‎straszliwe‎ ‎sądy‎ ‎sprawiedliwości‎ ‎Twojćj,‎ ‎ale‎ ‎racz postępować‎ ‎wedle‎ ‎miłosierdzia‎ ‎Twojego.‎ ‎Oczyszczaj duszę,‎ ‎i‎ ‎serce‎ ‎moje‎ ‎ze‎ ‎wszelkićj‎ ‎zmazy—‎ ‎a‎ ‎gdy mimo‎ ‎to‎ ‎Ciebie‎ ‎obrażę,‎ ‎zacinaj‎ ‎mnie‎ ‎rózgą‎ ‎spra wiedliwości‎ ‎Twojej,‎ ‎podług‎ ‎nieprawości‎ ‎i‎ ‎liczby grzechów‎ ‎moich‎ ‎—‎ ‎karz‎ ‎mnie‎ ‎jako‎ ‎ojciec‎ ‎w‎ ‎tern życiu,‎ ‎abym‎ ‎tu‎ ‎mógł‎ ‎za‎ ‎nie‎ ‎odpokutować,‎ ‎a‎ ‎wysłu żyć‎ ‎sobie‎ ‎łaskę‎ ‎Twoją‎ ‎na‎ ‎dzień‎ ‎ostatecznego sądu‎ ‎Twojego,‎ ‎następnie‎ ‎zaś‎ ‎być‎ ‎policzonym w‎ ‎poczet‎ ‎wybranych‎ ‎Twoich,‎ ‎gdy‎ ‎słowa‎ ‎Twoje błogie‎ ‎do‎ ‎nich‎ ‎wypowiesz:‎ ‎Pójdźcie‎ ‎błogosławie ni‎ ‎Ojca‎ ‎mojego,‎ ‎posiąść‎ ‎królestwo‎ ‎wam‎ ‎zgoto wane‎ ‎na‎ ‎wield.‎ ‎Który‎ ‎żyjesz‎ ‎i‎ ‎królujesz‎ ‎na‎ ‎wieki wieków.‎ ‎Amen. Oto‎ ‎jest‎ ‎rzutowy‎ ‎rys,‎ ‎wrażenie‎ ‎i‎ ‎uczucia,‎ ‎które wyciska‎ ‎na‎ ‎oku‎ ‎i‎ ‎duszy‎ ‎kościół‎ ‎Czerniakowski! Nieuderza‎ ‎on‎ ‎ani‎ ‎ogromem‎ ‎kolosalnych‎ ‎rozmia rów,‎ ‎ani‎ ‎arcydziełami‎ ‎wielkich‎ ‎geniuszów,‎ ‎ani‎ ‎za chwycającym‎ ‎wytworem‎ ‎swej‎ ‎wspaniałości,‎ ‎ani przepychem‎ ‎bogactw‎ ‎nielśni‎ ‎przychodnia.‎ ‎Jest‎ ‎to bowiem‎ ‎skromny‎ ‎tylko‎ ‎modlitewnik,‎ ‎klęcznik‎ ‎dla duszy‎ ‎rozrzewnionćj,‎ ‎pokutującej.‎ ‎Ale‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎klę- czniku‎ ‎padali‎ ‎na‎ ‎kolana‎ ‎swoje‎ ‎królowie‎ ‎*)‎ ‎książęta, Panowie‎ ‎możni‎ ‎i‎ ‎uczeni,‎ ‎uznający‎ ‎wielkość‎ ‎Boga w‎ ‎tak‎ ‎maleńkim‎ ‎fijołku‎ ‎kryjącym‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎trawce,‎ ‎jak i‎ ‎majestacie‎ ‎gwiazdolitego‎ ‎nieba.‎ ‎A‎ ‎lud‎ ‎go‎ ‎oblega oblężeniem‎ ‎serca‎ ‎i‎ ‎duszy‎ ‎i‎ ‎oblewa‎ ‎rzekami‎ ‎łez‎ ‎po kutniczych.

[madohora]

Zakrystya‎ ‎jego‎ ‎niejaśnieje‎ ‎równic‎ ‎przepychem. Nie‎ ‎ma‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎apparatów‎ ‎bogatych,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎skrom nych‎ ‎kap‎ ‎i‎ ‎ornatów‎ ‎nie‎ ‎posiada,‎ ‎zwłaszcza‎ ‎kolorów: białego,‎ ‎fioletowego,‎ ‎czarnego. Mimo‎ ‎to‎ ‎jednak‎ ‎na‎ ‎budowę‎ ‎tego‎ ‎kościoła,‎ ‎nakład był‎ ‎niepospolity.‎ ‎Wydatki‎ ‎bowiem‎ ‎w‎ ‎samej‎ ‎go tówce,‎ ‎krom‎ ‎zwózki‎ ‎materjałów,‎ ‎robocizny,‎ ‎bez‎ ‎za- krystyi,‎ ‎pozłoceń‎ ‎ołtarzów,‎ ‎sztukateryj‎ ‎około‎ ‎wrót, dokończenia‎ ‎grobu‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.,‎ ‎a‎ ‎później dachu‎ ‎miedzianego‎ ‎i‎ ‎innych‎ ‎rzeczy;‎ ‎podają,‎ ‎akta kościelne,‎ ‎summę‎ ‎102,243‎ ‎złp.‎ ‎ówczesnych.‎ ‎Co‎ ‎za mieniając‎ ‎na‎ ‎dzisiejszą‎ ‎stopę‎ ‎menniczną‎ ‎po‎ ‎86‎5‎f£ czystego‎ ‎srebra‎ ‎z‎ ‎grzywny‎ ‎kol.‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎grosz‎ ‎ówcze sny‎ ‎licząc‎ ‎tylko‎ ‎po‎ ‎7‎ ‎groszy‎ ‎dzisiejszych;‎ ‎summa‎ ‎ta do‎ ‎800,000‎ ‎złp.‎ ‎naszych‎ ‎blizko‎ ‎wynosi. Pominąć‎ ‎jeszcze‎ ‎nie‎ ‎możem‎ ‎szczególniejszego malowidła‎ ‎z‎ ‎wierszami,‎ ‎które‎ ‎z‎ ‎pomiędzy‎ ‎uronio nych‎ ‎zostało‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎pominąć‎ ‎dla‎ ‎tego,‎ ‎iż‎ ‎każdego‎ ‎za ciekawia,‎ ‎zajmuje.‎ ‎Jest‎ ‎to‎ ‎kopia‎ ‎obrazu‎ ‎Jana‎ ‎Hol- bejn‎ ‎urodzonego‎ ‎w‎ ‎Bazylei‎ ‎r.‎ ‎1498‎ ‎malarza‎ ‎wraz i‎ ‎rzeźbiarza—‎ ‎przeniósł‎ ‎je‎ ‎z‎ ‎murów‎ ‎kościoła‎ ‎Bazy- lejskiego‎ ‎na‎ ‎Cmentarzu‎ ‎tamtejszym‎ ‎widać‎ ‎nasz Leksicki‎ ‎bernardyn‎ ‎do‎ ‎Krakowa,‎ ‎a‎ ‎ztamtąd‎ ‎któryś zakonnik‎ ‎miejscowy‎ ‎odmalował‎ ‎ją‎ ‎tutaj.‎ ‎Nieodpo- wiada‎ ‎ona‎ ‎wprawdzie‎ ‎oryginałowi,‎ ‎ale‎ ‎jest‎ ‎ubrana za‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎barwę‎ ‎krajową.‎ ‎—‎ ‎Jest‎ ‎nią‎ ‎taniec‎ ‎śmierci na‎ ‎różne‎ ‎narodowości‎ ‎i‎ ‎stany‎ ‎napadający. Wiersze‎ ‎zaiste‎ ‎tchną‎ ‎swego‎ ‎wieku‎ ‎prostotą—ale ponieważ‎ ‎niektóre‎ ‎są‎ ‎pełne‎ ‎sarkazmu,‎ ‎a‎ ‎dla‎ ‎nie czytelności‎ ‎trudno‎ ‎ich‎ ‎jest‎ ‎dojrzeć,‎ ‎każdy‎ ‎zaś‎ ‎je chce‎ ‎czytać,‎ ‎przeto‎ ‎dla‎ ‎dogodności‎ ‎je‎ ‎załączamy:

[madohora]

Różnych‎ ‎stanów‎ ‎piękne‎ ‎grono Giesta‎ ‎śmiercią‎ ‎przepleciono Żyjąc‎ ‎sobie‎ ‎tańcujemy A‎ ‎że‎ ‎obok‎ ‎śmierć,‎ ‎nie‎ ‎wiemy. Szczęśliwy‎ ‎kto‎ ‎z‎ ‎tego‎ ‎tańcu Spocznie‎ ‎w‎ ‎niebieskim‎ ‎szańcu, Nieszczęsny,‎ ‎kto‎ ‎z‎ ‎tego‎ ‎koła W‎ ‎piekło‎ ‎wpadłszy,‎ ‎biada!‎ ‎woła. I‎ ‎ty‎ ‎kmiotku‎ ‎spracowany W‎ ‎śmiertelneś‎ ‎się‎ ‎wybrał‎ ‎tany? Nie‎ ‎pyszna‎ ‎dama,‎ ‎z‎ ‎oraczem Równie‎ ‎tańczy,‎ ‎jak‎ ‎z‎ ‎bogaczem. Proś‎ ‎lgnie‎ ‎raczój‎ ‎o‎ ‎bławaty Bo‎ ‎cię‎ ‎widzę,‎ ‎żeś‎ ‎bez‎ ‎szaty Mnie‎ ‎w‎ ‎purpurę‎ ‎odzianego Prowadzisz‎ ‎do‎ ‎tańca‎ ‎swego? Darmo‎ ‎się‎ ‎wspierasz‎ ‎pod‎ ‎boki Gdy‎ ‎w‎ ‎też‎ ‎z‎ ‎śmiercią‎ ‎idziesz‎ ‎kroki Rusz‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎krzesła‎ ‎choć‎ ‎nie‎ ‎raczysz Jak‎ ‎tylko‎ ‎tę‎ ‎skoczkę‎ ‎z‎ ‎zoczysz. Jakoż‎ ‎się‎ ‎twe‎ ‎suche‎ ‎kości Targnęły‎ ‎na‎ ‎me‎ ‎wolności? Niepozwalam!‎ ‎w‎ ‎taniec‎ ‎z‎ ‎tobą,, Ty‎ ‎mnie‎ ‎przecież‎ ‎ciągniesz‎ ‎z‎ ‎sobą. Nie‎ ‎bądź‎ ‎chocieś‎ ‎książę‎ ‎hardy Z‎ ‎śmiercią‎ ‎też‎ ‎poskocz‎ ‎galardy, Bo‎ ‎wnet:‎ ‎Jaśnie‎ ‎Oświecony Tytuł‎ ‎twój‎ ‎będzie‎ ‎zaćmiony.
„Choć‎ ‎kanony‎ ‎zakazują „Niechaj‎ ‎księża‎ ‎nie‎ ‎tańcują“ A‎ ‎wyście‎ ‎święci‎ ‎kapłani W‎ ‎ten‎ ‎taniec‎ ‎z‎ ‎śmiercią‎ ‎zabrani. Postradałeś‎ ‎pastorału Gdy‎ ‎śmierć‎ ‎w‎ ‎taniec‎ ‎iść‎ ‎kazała I‎ ‎infuła‎ ‎niepomoże Biskup‎ ‎skoczy‎ ‎w‎ ‎grób‎ ‎nieboże. Kardynalskie‎ ‎kapelusze Choćbym‎ ‎nie‎ ‎chciał,‎ ‎ruszyć‎ ‎muszę Straszny‎ ‎to‎ ‎skok,‎ ‎gdzie‎ ‎muzyka Że‎ ‎umrzeć‎ ‎trzeba,‎ ‎wykrzyka. Dałbym‎ ‎berło‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎koroną By‎ ‎mnie‎ ‎z‎ ‎tańca‎ ‎uwolniono O‎ ‎nader‎ ‎przykre‎ ‎niestety! Które‎ ‎śmierć‎ ‎skacze‎ ‎walety. I‎ ‎jaż‎ ‎to‎ ‎niezwyciężony Z‎ ‎tobą‎ ‎mam‎ ‎być‎ ‎zjednoczony? Schnie‎ ‎i‎ ‎moc‎ ‎cesarska‎ ‎moja Skoro‎ ‎mnie‎ ‎tknie‎ ‎ręka‎ ‎twoja. Trzem‎ ‎koronom‎ ‎nie‎ ‎wybaczysz W‎ ‎taniec‎ ‎z‎ ‎sobą‎ ‎prosić‎ ‎raczysz Muszę‎ ‎z‎ ‎tobą‎ ‎choć‎ ‎nie‎ ‎wiele Zażyć‎ ‎takićj‎ ‎krotofile. I‎ ‎ty‎ ‎zuchwały‎ ‎góralu Nie‎ ‎zawsze‎ ‎umrzesz‎ ‎na‎ ‎palu Próżno‎ ‎skakasz,‎ ‎być‎ ‎ci‎ ‎w‎ ‎grobie I‎ ‎z‎ ‎wataszką‎ ‎trza‎ ‎być‎ ‎tobie. Sprośni‎ ‎Turcy‎ ‎brzydcy‎ ‎żydzi I‎ ‎wami‎ ‎się‎ ‎śmierć‎ ‎nie‎ ‎hydzi
Na‎ ‎żydowskie‎ ‎nic‎ ‎dba‎ ‎smrody Z‎ ‎dzikiemi‎ ‎skacze‎ ‎narody. Czemuż‎ ‎to‎ ‎Werda?‎ ‎nie‎ ‎pytasz Kiedy‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎tą‎ ‎damą‎ ‎witasz? Dla‎ ‎obu‎ ‎was‎ ‎dekret‎ ‎srogi: Umrze‎ ‎sołdat‎ ‎jak‎ ‎ubogi.
W‎ ‎katakumbach‎ ‎też‎ ‎kościelnych‎ ‎są‎ ‎godne‎ ‎widze nia‎ ‎szaty‎ ‎ówczesne‎ ‎w‎ ‎całości‎ ‎dość‎ ‎przechowane.

[madohora]

HISTORYK ZAŁOŻENIA‎ ‎KOŚCIOŁA‎ ‎w‎ ‎CZERNIAKOW1E.
Na‎ ‎płycie‎ ‎marmurowym‎ ‎nadedrzwiami‎ ‎wielkiemi kościoła‎ ‎w‎ ‎Czerniakowic‎ ‎z‎ ‎strony‎ ‎cmentarza‎ ‎jest napisano: Deo‎ ‎nunquam‎ ‎digne Antonio‎ ‎nunquam‎ ‎frustra Piis‎ ‎populis‎ ‎libenter Urbanis‎ ‎haud‎ ‎procul Aggrestibus‎ ‎prope Viatoribus‎ ‎opportune. Stanislaus‎ ‎Princeps‎ ‎Lubomirus‎ ‎Supr.‎ ‎Regni‎ ‎Mar. Suburbanum‎ ‎hoc‎ ‎Sacris‎ ‎undiq.‎ ‎vacuum‎ ‎primis‎ ‎aris sacra‎ ‎vit. Napis‎ ‎ten‎ ‎łaciński‎ ‎między‎ ‎innemi‎ ‎mówi‎ ‎w‎ ‎treści: ponieważ‎ ‎w‎ ‎tój‎ ‎okolicy‎ ‎nie‎ ‎ma‎ ‎nigdzie‎ ‎Kościoła, Stanisław‎ ‎Książe‎ ‎Lubomirski‎ ‎Marszałek‎ ‎Wielki Koronny‎ ‎Bogu‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎ten‎ ‎przybytek‎ ‎poświęca. Na‎ ‎odpowiedniej‎ ‎tego‎ ‎napisu‎ ‎ścianie‎ ‎wewnątrz Kościoła,‎ ‎nad‎ ‎wchodowym‎ ‎kratowym‎ ‎podwojem przy‎ ‎herbie‎ ‎Fundatora,‎ ‎jest‎ ‎drugi‎ ‎napis‎ ‎widocznie powyższego‎ ‎będący‎ ‎dopełnieniem,‎ ‎w‎ ‎tych‎ ‎słowach: Mirabili‎ ‎in‎ ‎Sanctis‎ ‎suis‎ ‎Deo. An.‎ ‎Domini‎ ‎M.‎ ‎D.‎ ‎C.‎ ‎XCI.‎ ‎die‎ ‎XIII.‎ ‎Junii. W’‎ ‎Presbiteryum‎ ‎znowu‎ ‎tegoż‎ ‎Kościoła‎ ‎na‎ ‎ścianie prawćj‎ ‎ze‎ ‎strony‎ ‎Epistoły,‎ ‎jest‎ ‎dawne‎ ‎malowidło dla‎ ‎każdego‎ ‎przystępne‎ ‎i‎ ‎zrozumiałe‎ ‎przedstawia jące‎ ‎okoliczność,‎ ‎która‎ ‎poprzedziła‎ ‎chwilę‎ ‎nim
Fundator‎ ‎pod‎ ‎rzeczony‎ ‎przybytek‎ ‎węgielny‎ ‎kamień położył.‎ ‎A‎ ‎mianowicie‎ ‎tenże‎ ‎Fundator‎ ‎(Lubomir ski)‎ ‎sprowadziwszy‎ ‎Relikwie‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎z‎ ‎Rzy mu,‎ ‎gdy‎ ‎się‎ ‎namyślał‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎powiernemi‎ ‎naradzał, gdzie‎ ‎ma‎ ‎kościół‎ ‎postawić,‎ ‎aby‎ ‎je‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎z‎ ‎czcią‎ ‎na leżną‎ ‎umieścił;‎ ‎nagle‎ ‎z‎ ‎nieba‎ ‎spłynęło‎ ‎światło‎ ‎na miejsce,‎ ‎gdzie‎ ‎się‎ ‎obecnie‎ ‎Kościół‎ ‎Czerniakowski znajduje. Malowidło‎ ‎to‎ ‎objaśniają‎ ‎położone‎ ‎następujące wyrazy:‎ ‎Porplexo‎ ‎circa‎ ‎situm‎ ‎templi‎ ‎bujus‎ ‎Funda- tori,repente‎ ‎Index‎ ‎fllamma‎ ‎lento‎ ‎interram‎ ‎delapsit, prodigiose‎ ‎locum‎ ‎hunc‎ ‎suasit. A‎ ‎akta‎ ‎Kościelne‎ ‎świadczą,‎ ‎iż‎ ‎obok‎ ‎tych‎ ‎słów‎ ‎by ły‎ ‎napisane‎ ‎dwa‎ ‎wiersze,‎ ‎później‎ ‎nieobacznie‎ ‎za tarte‎ ‎w‎ ‎słowach‎ ‎tych‎ ‎mianowicie: Surgit‎ ‎opus‎ ‎Templi‎ ‎fundatum‎ ‎nomine‎ ‎Divi Perficitur‎ ‎Templum,‎ ‎Temploą‎ ‎locatur‎ ‎Imago. Z‎ ‎tego‎ ‎wszystkiego‎ ‎się‎ ‎okazuje,‎ ‎iż‎ ‎Kościół‎ ‎Czer niakowski‎ ‎wybudował‎ ‎książę‎ ‎Lubomirski‎ ‎nie‎ ‎dla topograficznej‎ ‎ozdoby‎ ‎Czerniakowa‎ ‎jak‎ ‎piszą,‎ ‎ani dla‎ ‎funduszu‎ ‎propinacyi‎ ‎tamże;‎ ‎—‎ ‎ale‎ ‎z‎ ‎nieskoń czenie‎ ‎wyższych‎ ‎pobudek,‎ ‎z‎ ‎moralnych‎ ‎celów,‎ ‎z‎ ‎roz- porządenia‎ ‎i‎ ‎postanowienia‎ ‎Bożego.‎ ‎I‎ ‎znowu,‎ ‎iż tenże‎ ‎Fundator‎ ‎Stanisław‎ ‎książę‎ ‎Lubomirski‎ ‎z‎ ‎woli Bożój‎ ‎do‎ ‎budowy‎ ‎tegoż‎ ‎Kościoła‎ ‎położył‎ ‎kamień węgielny‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎13‎ ‎Czerwca‎ ‎1691‎ ‎r.‎ ‎—‎ ‎Ktoby‎ ‎zaś‎ ‎był ów‎ ‎Fundator?‎ ‎i‎ ‎co‎ ‎go‎ ‎spowodowało‎ ‎do‎ ‎wzniesienia w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎Kościoła‎ ‎z‎ ‎wiarogodnych‎ ‎podań‎ ‎co jest‎ ‎w‎ ‎związku‎ ‎z‎ ‎naszym‎ ‎przedmiotem,‎ ‎pobieżnie opowiemy. Stanisław‎ ‎Herakliusz‎ ‎herbu‎ ‎Szreniawa‎ ‎Świętego Cesarstwa‎ ‎Rzymskiego‎ ‎książę‎ ‎Lubomirski‎ ‎syn‎ ‎zna
nego‎ ‎w‎ ‎dziejach‎ ‎naszych‎ ‎Jerzego‎ ‎marszałka‎ ‎W. a‎ ‎wraz‎ ‎i‎ ‎Hetmana‎ ‎Polnego‎ ‎Koronnego‎ ‎i‎ ‎Konstancyi Ligęzianki‎ ‎Pani‎ ‎na‎ ‎Bobrku‎ ‎Kasztelanki‎ ‎Sando mierskiej,‎ ‎urodził‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1636.‎ ‎Młodzieńcem‎ ‎bę dąc‎ ‎w‎ ‎kraju‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎granicą,‎ ‎ćwiczył‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎naukach wyzwolonych‎ ‎z‎ ‎takiem‎ ‎zamiłowaniem,‎ ‎iż‎ ‎z‎ ‎książką a‎ ‎piórem‎ ‎całe‎ ‎życie‎ ‎się‎ ‎nierozstawał.‎ ‎Naukę‎ ‎też pobieraną‎ ‎w‎ ‎praktyczne‎ ‎życie‎ ‎wprowadził,‎ ‎postę pował‎ ‎w‎ ‎każdej‎ ‎sprawie‎ ‎według‎ ‎przyjętych‎ ‎zasad, a‎ ‎nie‎ ‎według‎ ‎płochego‎ ‎ducha‎ ‎czasu.‎ ‎Ztąd‎ ‎tćż w‎ ‎wiośnie‎ ‎swojego‎ ‎wieku‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎posługach‎ ‎obywa telskich‎ ‎dla‎ ‎dobra‎ ‎narodowego‎ ‎był‎ ‎użytecznym. Przezorny‎ ‎i‎ ‎roztropny,‎ ‎poważny‎ ‎nad‎ ‎wiek,‎ ‎zacny i‎ ‎szlachetny‎ ‎bez‎ ‎dumy,‎ ‎słodkiego‎ ‎wejrzenia‎ ‎i‎ ‎obej ścia,‎ ‎wpływał‎ ‎na‎ ‎ludzi;‎ ‎a‎ ‎jak‎ ‎dzieje‎ ‎stwierdzają umiał‎ ‎godzić‎ ‎miłość‎ ‎i‎ ‎obowiązki‎ ‎syna,‎ ‎z‎ ‎miłością i‎ ‎obowiązkiem‎ ‎względem‎ ‎kraju;‎ ‎—‎ ‎i‎ ‎być‎ ‎roz jemcą‎ ‎między‎ ‎prawem‎ ‎obywatela,‎ ‎a‎ ‎prawem‎ ‎należ- nem‎ ‎dla‎ ‎majestatu‎ ‎Monarchy.‎ ‎Ztąd‎ ‎tćż‎ ‎wielce‎ ‎był uważanym‎ ‎na‎ ‎dworze‎ ‎Królów:‎ ‎Jana‎ ‎Kazimierza, Michała‎ ‎Wiśniowieckiego,‎ ‎Jana‎ ‎III‎ ‎Sobieskiego. Przymioty‎ ‎jego‎ ‎i‎ ‎praca‎ ‎obok,‎ ‎nauki‎ ‎zaskarbiły‎ ‎mu Marszałka‎ ‎W.‎ ‎Koronnego‎ ‎dostojność.‎ ‎Dostojność tę‎ ‎w‎ ‎zawiłych‎ ‎podówczas‎ ‎sprawach‎ ‎krajowych‎ ‎pia stował‎ ‎z‎ ‎powszechnem‎ ‎w‎ ‎narodzie‎ ‎uznaniem‎ ‎tak dalece,‎ ‎iż‎ ‎sobie‎ ‎imię‎ ‎mądrego‎ ‎Marszałka‎ ‎w‎ ‎rzeczy- pospolitćj‎ ‎wyjednał.‎ ‎Naród‎ ‎mu‎ ‎w‎ ‎nagrodę‎ ‎zasług do‎ ‎tego‎ ‎co‎ ‎posiadał‎ ‎jako‎ ‎Hrabia‎ ‎na‎ ‎Wiśniczu‎ ‎i‎ ‎Ja rosławiu,‎ ‎Starosta‎ ‎Spiski,‎ ‎Gubernator‎ ‎Scepuzyjski uchwałą‎ ‎sejmową‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1663‎ ‎grunta‎ ‎wsi‎ ‎Ujazdów wraz‎ ‎z‎ ‎Czerniakuwem‎ ‎nadał.‎ ‎Czerniaków‎ ‎albowiem z‎ ‎rąk‎ ‎familii‎ ‎Czerniakowskich‎ ‎po‎ ‎różnych‎ ‎kolejach,

[madohora]

nareszcie‎ ‎po‎ ‎zejściu‎ ‎Jędrzeja‎ ‎z‎ ‎Zalesia‎ ‎Nałęcz‎ ‎Gór skiego‎ ‎Senatora‎ ‎rzeczypospolitój,‎ ‎przeszedł‎ ‎był‎ ‎do dóbr‎ ‎koronnych.‎ ‎Na‎ ‎malowniczych‎ ‎wzgórzach‎ ‎wsi Ujazdowa‎ ‎niebawem‎ ‎Lubomirski‎ ‎je‎ ‎nabywszy,‎ ‎zbu dował‎ ‎pałac‎ ‎piękną‎ ‎strukturą‎ ‎i‎ ‎książęcym‎ ‎nakładem. Po‎ ‎zgasłój‎ ‎Zofii‎ ‎Opalińskiej‎ ‎Marszałkównie‎ ‎koron nej,‎ ‎z‎ ‎której‎ ‎została‎ ‎mu‎ ‎córka‎ ‎Elżbieta‎ ‎za‎ ‎Adama Sieniawskiego‎ ‎kasztelana‎ ‎Krakowskiego‎ ‎oraz Hetmana‎ ‎W-go‎ ‎koronnego‎ ‎wydana;‎ ‎pojął‎ ‎był‎ ‎El żbietę‎ ‎Denhofownę‎ ‎Podkomorzankę‎ ‎koręnną.‎ ‎Druga ta‎ ‎jego‎ ‎małżonka‎ ‎siostra‎ ‎Urszuli‎ ‎Kątskiój‎ ‎była ozdobą‎ ‎kraju‎ ‎z‎ ‎pobożności,‎ ‎cnót‎ ‎i‎ ‎urody.‎ ‎Powiła mu‎ ‎trzech‎ ‎synów:‎ ‎Teodora,‎ ‎Franciszka‎ ‎i‎ ‎Józefa. Pisał‎ ‎Lubomirski‎ ‎po‎ ‎polsku‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎łacinie,‎ ‎wierszem i‎ ‎prozą‎ ‎w‎ ‎treści‎ ‎historycznej,‎ ‎filozoficznej‎ ‎i‎ ‎religijnej. Rymował‎ ‎przygody‎ ‎Tobijasza,‎ ‎Eklezyastesa,‎ ‎o‎ ‎męce Pańskiej‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.‎ ‎Niesiecki‎ ‎w‎ ‎Herbarzu‎ ‎swoim‎ ‎Tom VI.‎ ‎str.‎ ‎162.‎ ‎wydanie‎ ‎Lipskie‎ ‎r.‎ ‎1841.‎ ‎wylicza‎ ‎10 różnych‎ ‎pism,‎ ‎owoców‎ ‎jego‎ ‎badań‎ ‎i‎ ‎pracy.‎ ‎A‎ ‎nad to‎ ‎wyszło‎ ‎jeszcze‎ ‎w‎ ‎Toruniu‎ ‎r.‎ ‎1683‎ ‎dzieło‎ ‎jego‎ ‎pod napisem:‎ ‎Rozmowy‎ ‎Artaxerxesa‎ ‎z‎ ‎Ewandrem, w‎ ‎którem‎ ‎powstaje‎ ‎przeciw‎ ‎zepsutemu‎ ‎podówczas w‎ ‎Polsce‎ ‎stylowi‎ ‎i‎ ‎językowi.‎ ‎Książka‎ ‎ta‎ ‎wyszła późniój‎ ‎w‎ ‎Częstochowie‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1718.‎ ‎W‎ ‎Toruniu także‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1695‎ ‎poemat‎ ‎włoski‎ ‎Pastore‎ ‎fi‎ ‎do‎ ‎Guari- niego‎ ‎przyswoiwszy‎ ‎mowie‎ ‎rodzinnej,‎ ‎wydał‎ ‎pod‎ ‎na zwą:‎ ‎Konterfekt‎ ‎wiernego‎ ‎dusz‎ ‎Pasterza.‎ ‎Bu dził‎ ‎Lubomirski‎ ‎w‎ ‎swych‎ ‎pismach‎ ‎naród‎ ‎do‎ ‎miło wania‎ ‎prawdy‎ ‎obok‎ ‎dobrzeczynienia.‎ ‎I‎ ‎w‎ ‎skutek tego‎ ‎zamiłowania‎ ‎prawdy,‎ ‎zostawił‎ ‎po‎ ‎sobie‎ ‎wzór ofiary‎ ‎ze‎ ‎swój‎ ‎miłości‎ ‎własnój‎ ‎na‎ ‎Ołtarzu‎ ‎narodo wym‎ ‎złożony,‎ ‎jako‎ ‎przestrogę‎ ‎dla‎ ‎następnych‎ ‎pokoleń,‎ ‎aby‎ ‎w‎ ‎poszukiwaniu‎ ‎prawdy‎ ‎pilnie‎ ‎się‎ ‎trzymać zawsze‎ ‎zasad‎ ‎które‎ ‎nam‎ ‎Bóg‎ ‎objawił,‎ ‎aby‎ ‎się‎ ‎na nich‎ ‎opierać‎ ‎i‎ ‎nigdy‎ ‎ich‎ ‎z‎ ‎oka‎ ‎swego‎ ‎nie‎ ‎spuszczać a‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎następującej‎ ‎okoliczności.‎ ‎Czytając‎ ‎filozo fów‎ ‎pogańskich‎ ‎i‎ ‎im‎ ‎się‎ ‎wyłącznie‎ ‎powierzając,‎ ‎por wanym‎ ‎został‎ ‎prądem‎ ‎ich‎ ‎materyalnych‎ ‎pojęć.‎ ‎Spa dła‎ ‎łuszczka‎ ‎na‎ ‎jego‎ ‎chrześcijańską‎ ‎źrenicę,‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎tej ciemności‎ ‎uniesionym‎ ‎został‎ ‎w‎ ‎grubego‎ ‎materyaliz- mu‎ ‎bezdroża.‎ ‎A‎ ‎następnie‎ ‎wbrew‎ ‎objawionemu światłu,‎ ‎wbrew‎ ‎tradycyi‎ ‎powszechnej‎ ‎ludów,‎ ‎wbrew zdrowemu‎ ‎rozumowi‎ ‎i‎ ‎prawdzie‎ ‎jął‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎pisma usiłując‎ ‎okazać:‎ ‎iż‎ ‎życie‎ ‎duszy‎ ‎ludzkiej‎ ‎kończy‎ ‎się pospołu‎ ‎z‎ ‎ciałem‎ ‎z‎ ‎tćj‎ ‎strony‎ ‎grobu,‎ ‎iż‎ ‎dusza‎ ‎nasza jest‎ ‎śmiertelną‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎umiera‎ ‎i‎ ‎żyć‎ ‎przestaje‎ ‎równie jak‎ ‎niemego‎ ‎bydlęcia‎ ‎życie.‎ ‎W‎ ‎tem‎ ‎usiłowaniu niebacznem‎ ‎trwał‎ ‎czas‎ ‎niejaki.‎ ‎Ale‎ ‎Bóg‎ ‎takićj‎ ‎zna komitości,‎ ‎tak‎ ‎zacnśj‎ ‎i‎ ‎dobrćj‎ ‎woli‎ ‎męża,‎ ‎w‎ ‎chrze ścijańskim‎ ‎narodzie,‎ ‎w‎ ‎tych‎ ‎ciemnościach‎ ‎nocy śmierci‎ ‎nie‎ ‎dopuścił‎ ‎zostawać.‎ ‎Zesłał‎ ‎nań‎ ‎światło, wskazując‎ ‎mu‎ ‎zgubne‎ ‎bezdroża,‎ ‎na‎ ‎które‎ ‎się‎ ‎pobłą- kał‎ ‎i‎ ‎wzrok‎ ‎dla‎ ‎duszy‎ ‎jego‎ ‎Chrześcijańskiej‎ ‎przy wrócił‎ ‎tem‎ ‎prostem,‎ ‎pełnem‎ ‎tajemniczości‎ ‎lekar stwem.‎ ‎Zdarzenie‎ ‎następujące‎ ‎podajemy‎ ‎z‎ ‎tradycyi miejscowej‎ ‎i‎ ‎akt‎ ‎Kościelnych‎ ‎Złoczowskiego‎ ‎Kościo ła.‎ ‎Trafiło‎ ‎mu‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎przejeździe‎ ‎ze‎ ‎swoim‎ ‎dworem spotkać‎ ‎na‎ ‎drodze‎ ‎ugrzęzły‎ ‎w‎ ‎trzęsawisku‎ ‎wóz z‎ ‎ciałem‎ ‎wieśniaka,‎ ‎które‎ ‎uboga‎ ‎wdowa‎ ‎płacząc rzewnie‎ ‎i‎ ‎łkając‎ ‎usiłowała‎ ‎wydostać,‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎cmentarz do‎ ‎kościoła‎ ‎ku‎ ‎pochowaniu‎ ‎sprowadzić.‎ ‎Ale‎ ‎bie dna‎ ‎nie‎ ‎mogła‎ ‎sobie‎ ‎dać‎ ‎rady.‎ ‎Lubomirski‎ ‎tem tknięty,‎ ‎kazał‎ ‎służbie‎ ‎wóz‎ ‎z‎ ‎trzęsawiska‎ ‎wydobyć i‎ ‎obok‎ ‎tego‎ ‎wyliczyć‎ ‎dla‎ ‎tój‎ ‎ubogiej‎ ‎podskarbiemu

[madohora]

swemu‎ ‎pieniądze‎ ‎na‎ ‎pochowanie‎ ‎chrześcijańskie jój‎ ‎nieboszczyka‎ ‎małżonka. Następnej‎ ‎nocy‎ ‎zajętemu‎ ‎uprzedzonem‎ ‎o‎ ‎du szy‎ ‎ludzkićj‎ ‎pisaniem,‎ ‎przy‎ ‎podwojach‎ ‎zamkniętych jego‎ ‎komnaty‎ ‎i‎ ‎służbie‎ ‎czuwającej‎ ‎w‎ ‎przedsieni‎ ‎sta nął‎ ‎przed‎ ‎nim‎ ‎ów‎ ‎wieśniak,‎ ‎którego‎ ‎ciało‎ ‎kazał z‎ ‎błota‎ ‎wydobyć‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎chrześcijańsku‎ ‎pochować. Oburzył‎ ‎się‎ ‎Lubomirski‎ ‎na‎ ‎służbę‎ ‎z‎ ‎razu,‎ ‎iż‎ ‎mu‎ ‎ta kiego‎ ‎importuna,‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎takiej‎ ‎chwili,‎ ‎w‎ ‎takie‎ ‎miejsce puściła.‎ ‎Po‎ ‎chwilowćj‎ ‎jednak‎ ‎rozwadze,‎ ‎spytał wieśniaka,‎ ‎czegoby‎ ‎żądał.‎ ‎Przysłany‎ ‎jestem,‎ ‎odpo wiedział‎ ‎mu‎ ‎na‎ ‎to,‎ ‎podziękować‎ ‎ci,‎ ‎żeś‎ ‎kazał‎ ‎wczoraj ciało‎ ‎moje‎ ‎z‎ ‎błota‎ ‎wydostać,‎ ‎a‎ ‎duszę‎ ‎po‎ ‎chrześci jańsku‎ ‎pochować.‎ ‎Samo‎ ‎wrodzone‎ ‎uczucie‎ ‎już‎ ‎do tego‎ ‎cię‎ ‎spowodowało.‎ ‎Wyjdź‎ ‎przytem‎ ‎z‎ ‎trzęsa wiska‎ ‎uprzedzeń‎ ‎o‎ ‎duszy‎ ‎ludzkićj,‎ ‎w‎ ‎któreś‎ ‎się‎ ‎nie- obacznie‎ ‎pogrążył,‎ ‎poniechaj‎ ‎zgubnego‎ ‎pisma‎ ‎swo jego,‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎tćm‎ ‎bądź‎ ‎przekonanym,‎ ‎iż‎ ‎dusza‎ ‎ludzka żyjepo‎ ‎śmierci‎ ‎ciała,‎ ‎bo‎ ‎ją‎ ‎Bóg‎ ‎nieśmiertelną‎ ‎stwo rzył‎ ‎na‎ ‎obraz‎ ‎i‎ ‎podobieństwo‎ ‎swoje,‎ ‎bo‎ ‎jest‎ ‎duchem tak‎ ‎jak‎ ‎jam‎ ‎stanął‎ ‎przed‎ ‎tobą,‎ ‎choć‎ ‎ciało‎ ‎moje‎ ‎jest w‎ ‎grobie.‎ ‎Poczem‎ ‎jawisko‎ ‎zniknęło‎ ‎mu‎ ‎zprzed‎ ‎oczu. Przestroga‎ ‎ta‎ ‎na‎ ‎wskroś‎ ‎Lubomirskiego‎ ‎przeni- kła‎ ‎i‎ ‎wpłynęła‎ ‎na‎ ‎resztę‎ ‎jego‎ ‎żywota.‎ ‎Pismo‎ ‎swo je‎ ‎o‎ ‎duszy‎ ‎ludzkiej‎ ‎natychmiast‎ ‎spalił,‎ ‎bolał‎ ‎serde cznie‎ ‎nad‎ ‎swojem‎ ‎omamieniem,‎ ‎szczerą‎ ‎pokutę‎ ‎czy nił‎ ‎i‎ ‎ślubem‎ ‎się‎ ‎zobowiązał‎ ‎do‎ ‎religijnćj‎ ‎pielgrzym ki,‎ ‎aby‎ ‎u‎ ‎grobu‎ ‎Apostołów‎ ‎Świętego‎ ‎Piotra‎ ‎i‎ ‎Pawła w‎ ‎Rzymie‎ ‎od‎ ‎Ojca‎ ‎Świętego‎ ‎ze‎ ‎swoich‎ ‎grzechów wybłagać‎ ‎rozgrzeszenie.‎ ‎W‎ ‎restytucyjnymzaś‎ ‎uczyn ku‎ ‎postanowił‎ ‎zbudować‎ ‎Kościół‎ ‎dla‎ ‎chwały‎ ‎nie śmiertelnego‎ ‎Boga‎ ‎z‎ ‎obsadzeniem‎ ‎przy‎ ‎tymże‎ ‎zakonników‎ ‎grubą,‎ ‎pokutną,‎ ‎szatą‎ ‎okrytych,‎ ‎którzyby, jak‎ ‎sam‎ ‎w‎ ‎Erekcyi‎ ‎Kościoła‎ ‎mówi,‎ ‎byli‎ ‎wyłącznie zajęci‎ ‎strzeżeniem‎ ‎i‎ ‎rozwagą‎ ‎rzeczy‎ ‎chwały‎ ‎i‎ ‎czci Boga‎ ‎się‎ ‎dotyczących.‎ ‎Gdyż‎ ‎sam‎ ‎przeświadczonym pozostał,‎ ‎iż‎ ‎wśród‎ ‎zajęć‎ ‎i‎ ‎czynów‎ ‎śmiertelnika‎ ‎nic lepszego,‎ ‎skuteczniejszego‎ ‎i‎ ‎zbawienniejszego‎ ‎być nie‎ ‎może;‎ ‎jak‎ ‎rozwaga‎ ‎tych‎ ‎rzeczy‎ ‎i‎ ‎ciągła‎ ‎o‎ ‎nie- dbałość,‎ ‎a‎ ‎to‎ ‎dla‎ ‎pomnożenia‎ ‎chwały‎ ‎i‎ ‎czci‎ ‎nieusta jącej‎ ‎Wszechmogącego. W‎ ‎skutek‎ ‎uczynionego‎ ‎ślubu‎ ‎udał‎ ‎się‎ ‎najprzód do‎ ‎Rzymu‎ ‎ułatwiwszy‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎domu.‎ ‎Mile‎ ‎przyjęty od‎ ‎Innocentego‎ ‎XI‎ ‎pod‎ ‎owe‎ ‎czasy‎ ‎Ojca‎ ‎Św.;‎ ‎od niego‎ ‎rozgrzeszenie‎ ‎otrzymał‎ ‎Lubomirski,‎ ‎a‎ ‎wraz i‎ ‎relikwije‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎który‎ ‎w‎ ‎odpłacie‎ ‎za‎ ‎swoje grzechy‎ ‎koronę‎ ‎podjął‎ ‎męczeńską.‎ ‎Otrzymał‎ ‎też‎ ‎od łamek‎ ‎z‎ ‎Bożej‎ ‎męki‎ ‎Zbawiciela‎ ‎Pana‎ ‎naszego‎ ‎w‎ ‎upo minku‎ ‎niejako‎ ‎expiacyjnym,‎ ‎iż‎ ‎poważył‎ ‎się‎ ‎naruszyć prawdę,‎ ‎za‎ ‎którą‎ ‎Zbawiciel‎ ‎Pan‎ ‎dał‎ ‎się‎ ‎umęczyć‎ ‎na haniebnem‎ ‎drzewie‎ ‎krzyżowem‎ ‎o‎ ‎niej‎ ‎ród‎ ‎ludzki‎ ‎upe wniając.‎ ‎Z‎ ‎serdeczną‎ ‎wdzięcznością‎ ‎i‎ ‎pokorą‎ ‎przyjął ten‎ ‎upominek‎ ‎Lubomirski.‎ ‎A‎ ‎w‎ ‎głębokiem‎ ‎pojęciu i‎ ‎uznaniu‎ ‎swój‎ ‎winy,‎ ‎chcąc‎ ‎ją‎ ‎bliżÓj‎ ‎wyrazić‎ ‎po‎ ‎wiel kich‎ ‎zachodach‎ ‎i‎ ‎staraniach,‎ ‎nabył‎ ‎odłamek‎ ‎ciernia z‎ ‎wieńca,‎ ‎którym‎ ‎boleśnie‎ ‎Zbawiciela‎ ‎Pana‎ ‎skroń ozdobiono‎ ‎na‎ ‎górze‎ ‎Kalwaryi,‎ ‎z‎ ‎obżałowaniem:‎ ‎iż umysłem‎ ‎swoim‎ ‎i‎ ‎ręką‎ ‎przyczynił‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎sposobie duchownym‎ ‎do‎ ‎tej‎ ‎męczenniczćj‎ ‎katuszy‎ ‎przez‎ ‎swo je‎ ‎próżne‎ ‎o‎ ‎duszy‎ ‎pismo.‎ ‎Nabył‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎wizerunek‎ ‎Ma tki‎ ‎Boskiój‎ ‎Bolesnej‎ ‎łaskami‎ ‎słynący,‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎obrazie (1)‎ ‎Innocenty‎ ‎XI‎ ‎z‎ ‎rodu‎ ‎Benedykt‎ ‎Odeschalichi‎ ‎urodził‎ ‎się r.‎ ‎1‎ ‎611‎ ‎w‎ ‎Como,‎ ‎na‎ ‎stolicy‎ ‎Apostolskiej‎ ‎zasiadł‎ ‎r.‎ ‎1676,‎ ‎a‎ ‎umarł r.‎ ‎1689.

[madohora]

również‎ ‎serca‎ ‎swojego.‎ ‎A‎ ‎nareszcie‎ ‎i‎ ‎wizerunku‎ ‎po kutników‎ ‎Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎Padewskiego‎ ‎i‎ ‎Św.‎ ‎Francisz ka‎ ‎Serafickiego‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎relikwią‎ ‎krwi‎ ‎z‎ ‎blizny‎ ‎jego wytrysłej. Powróciwszy‎ ‎do‎ ‎kraju‎ ‎położył‎ ‎kamień‎ ‎węgielny pod‎ ‎Kościół‎ ‎w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎jak‎ ‎mówiliśmy‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎13 Czerwca‎ ‎1691‎ ‎r.‎ ‎W‎ ‎roku‎ ‎zaś‎ ‎1693‎ ‎d.‎ ‎15‎ ‎Grudnia wprowadził‎ ‎do‎ ‎tegoż‎ ‎zakonników‎ ‎braci‎ ‎mniejszych Św.‎ ‎Franciszka‎ ‎zwykle‎ ‎Bernardynami‎ ‎zwanych. Ks.‎ ‎Stanisław‎ ‎Witwicki‎ ‎Biskup‎ ‎Poznański‎ ‎w‎ ‎obec Biskupa‎ ‎Szczuki‎ ‎Chełmskiego‎ ‎i‎ ‎Mikołaja‎ ‎Popław skiego‎ ‎Biskupa‎ ‎Piwońskiego,‎ ‎Książąt‎ ‎Sapiechy,‎ ‎Lu bomirskich‎ ‎i‎ ‎innych‎ ‎panów‎ ‎koronnych‎ ‎oddał‎ ‎klu cze‎ ‎od‎ ‎Kościoła‎ ‎Krzysztofowi‎ ‎Rozdrażewskiemu. Wprowadzono‎ ‎też‎ ‎z‎ ‎największą‎ ‎uroczystością‎ ‎reli kwie‎ ‎wszystkie‎ ‎wyżej‎ ‎wspomniane‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎rzeczonym nmieśzczczono‎ ‎Kościele,‎ ‎a‎ ‎nareszcie‎ ‎w‎ ‎Niedzielę‎ ‎po Św.‎ ‎Mateuszu‎ ‎r.‎ ‎1698‎ ‎po‎ ‎należy‎ ‎tern‎ ‎wykończeniu i‎ ‎opatrzeniu‎ ‎tegoż‎ ‎Kościoła‎ ‎i‎ ‎Zakonników,‎ ‎Ks.‎ ‎Miko łaj‎ ‎Popławski‎ ‎wspomniany‎ ‎Biskup‎ ‎Liwoński‎ ‎go‎ ‎kon sekrował,‎ ‎i‎ ‎zaprowadził‎ ‎przy‎ ‎tern‎ ‎wyjednane‎ ‎od‎ ‎Sto licy‎ ‎Apostolskiej‎ ‎przez‎ ‎Fundatora‎ ‎odpustu‎ ‎miano wicie:‎ ‎na‎ ‎dzień‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎d.‎ ‎14‎ ‎Maja‎ ‎trwający 4‎ ‎tygodnie.‎ ‎Na‎ ‎Św.‎ ‎Antoni‎ ‎Padewski‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎18‎ ‎Czer wca.‎ ‎Na‎ ‎Matkę‎ ‎Boską‎ ‎Anielską‎ ‎d‎ ‎2‎ ‎Sierpnia.‎ ‎Na Matkę‎ ‎Boską‎ ‎Niepokalanego‎ ‎Poczęcia‎ ‎d.‎ ‎5‎ ‎Grudnia i‎ ‎Św.‎ ‎Franciszek‎ ‎Seraficki‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎4‎ ‎Października‎ ‎ka żdego‎ ‎roku. Zresztą‎ ‎ze‎ ‎wszech‎ ‎miar‎ ‎zacny‎ ‎ten‎ ‎Pan‎ ‎i‎ ‎Chrze- ścianin‎ ‎Książe‎ ‎Stanisław‎ ‎Lubomirski,‎ ‎fundator Czerniakowskiego‎ ‎Kościoła‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎opieką‎ ‎i‎ ‎zbu dowaniem‎ ‎religijnem‎ ‎był‎ ‎mu‎ ‎pomocą;‎ ‎ale‎ ‎też‎ ‎swoją przychylnością,‎ ‎przywiązaniem,‎ ‎serdeczną‎ ‎życzli wością‎ ‎i‎ ‎wspaniałą‎ ‎szczodrotą‎ ‎nieprzestawał‎ ‎go wspierać,‎ ‎zostawiając‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎wzór‎ ‎i‎ ‎przykład‎ ‎dla następnych‎ ‎Czerniakowa‎ ‎dziedziców.‎ ‎Z‎ ‎modlitwy i‎ ‎nabożeństw‎ ‎w‎ ‎tymże‎ ‎Kościele‎ ‎się‎ ‎odprawiających przez‎ ‎resztę‎ ‎dni‎ ‎swoich‎ ‎prawie‎ ‎zeń‎ ‎niewychodził, w‎ ‎szczcrćj‎ ‎pokucie‎ ‎i‎ ‎obżałowaniu‎ ‎swych‎ ‎grzechów trwając‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎zawarcia‎ ‎powiek.‎ ‎Uznanie‎ ‎to‎ ‎oka zał‎ ‎w‎ ‎napisie,‎ ‎który‎ ‎za‎ ‎życia‎ ‎swego‎ ‎sam‎ ‎ułożył i‎ ‎wyryć‎ ‎go‎ ‎kazał‎ ‎na‎ ‎marmurowej‎ ‎trumnie‎ ‎dotąd w‎ ‎podziemiu‎ ‎Kościoła‎ ‎tutejszego‎ ‎się‎ ‎znajdującej w‎ ‎te‎ ‎słowa: „Hic‎ ‎jacet‎ ‎peccator,‎ ‎hujus‎ ‎Ecclesiae‎ ‎fundator.‎44 co‎ ‎znaczy:‎ ‎Tu‎ ‎spoczywa‎ ‎grzesznik,‎ ‎fundator‎ ‎tego Kościoła.‎ ‎W‎ ‎tej‎ ‎pokucie‎ ‎przeszedł‎ ‎do‎ ‎życia‎ ‎nie skończonego‎ ‎nigdy‎ ‎w‎ ‎Ujazdowskim‎ ‎pałacu‎ ‎d.‎ ‎17‎ ‎Sty cznia‎ ‎1702‎ ‎r.‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎Opata‎ ‎za‎ ‎Gwar- dyanatu‎ ‎w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎księdza‎ ‎Sebastyana‎ ‎Sobo lewskiego‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎tymże‎ ‎jest‎ ‎pochowanym‎ ‎Kościele. Wkrótce‎ ‎jadąc‎ ‎do‎ ‎wód‎ ‎we‎ ‎Wrocławiu‎ ‎zmarła druga‎ ‎jego‎ ‎małżonka.‎ ‎Ciało‎ ‎jej‎ ‎z‎ ‎Wrocławia‎ ‎przewie ziono‎ ‎do‎ ‎Łańcuta‎ ‎d.‎ ‎14‎ ‎Maja‎ ‎tegoż‎ ‎roku‎ ‎i‎ ‎tam w‎ ‎grobach‎ ‎familijnych‎ ‎je‎ ‎pochowano. W‎ ‎podziemiu‎ ‎zaś‎ ‎Czerniakowskiego‎ ‎Kościoła‎ ‎od poczywają‎ ‎zwłoki‎ ‎między‎ ‎innemi:‎ ‎Maryanny‎ ‎Księż niczki‎ ‎Lubomirskiój,‎ ‎Maryanny‎ ‎z‎ ‎Wężyków‎ ‎Łaskićj Chorążynćj‎ ‎Owruckiój,‎ ‎Anny‎ ‎Rozalii‎ ‎z‎ ‎Hylcenów hr.‎ ‎Mostowskiej‎ ‎Wojewodziny‎ ‎Mazowieckiej,‎ ‎Anto niego‎ ‎Czapskiego‎ ‎Generała‎ ‎wojsk‎ ‎koronnych,‎ ‎Wi ktora‎ ‎hrabi‎ ‎Ossolińskiego,‎ ‎i‎ ‎wielu‎ ‎innych.

[madohora]

NABOŻEŃSTWO do‎ ‎Ś.‎ ‎Antoniego‎ ‎Padewskiego, patrona‎ ‎rzeczy‎ ‎zgubionych.
Św.‎ ‎Antoni‎ ‎Ferdynand‎ ‎syn‎ ‎Marcina‎ ‎de‎ ‎Bouillon i‎ ‎Tcressy‎ ‎urodził‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎Lizbonie‎ ‎w‎ ‎Portugalii‎ ‎1195 roku.‎ ‎W‎ ‎bojaźni‎ ‎Pańskiśj‎ ‎wychowany,‎ ‎w‎ ‎pierwszćj już‎ ‎swojćj‎ ‎młodości‎ ‎przyjął‎ ‎suknię‎ ‎Kanoników‎ ‎Re gularnych.‎ ‎Pałając‎ ‎atoli‎ ‎za‎ ‎wieńcem‎ ‎męczeńskim‎ ‎po 8‎ ‎latach‎ ‎w‎ ‎zakonie‎ ‎Augustyjańskim‎ ‎przeszedł‎ ‎do zakonu‎ ‎Św.‎ ‎Franciszka‎ ‎w‎ ‎mieście‎ ‎Koimbrze.‎ ‎Wy brawszy‎ ‎się‎ ‎ku‎ ‎nawracaniu‎ ‎kacerzy‎ ‎Saracenów,‎ ‎bu rzą‎ ‎morską‎ ‎z‎ ‎okrętem‎ ‎od‎ ‎brzegów‎ ‎Hiszpanii‎ ‎był uniesiony‎ ‎do‎ ‎Sycylii.‎ ‎Udał‎ ‎się‎ ‎wtedy‎ ‎do‎ ‎Assyżu, a‎ ‎następnie‎ ‎w‎ ‎eremie‎ ‎Emilijskim‎ ‎na‎ ‎postach‎ ‎modli twie‎ ‎i‎ ‎nauce‎ ‎wiele‎ ‎lat‎ ‎spędził.‎ ‎Wyświęcony‎ ‎tamże na‎ ‎kapłana‎ ‎wsławił‎ ‎się‎ ‎gorliwością‎ ‎w‎ ‎nawracaniu kacerzy‎ ‎o‎ ‎tyle,‎ ‎iż‎ ‎go‎ ‎młotem‎ ‎kacerskim‎ ‎zwano.‎ ‎Wy mowa‎ ‎zaś‎ ‎jego‎ ‎i‎ ‎nauka‎ ‎zjednała‎ ‎mu‎ ‎aż‎ ‎uznanie Ojca‎ ‎Św.‎ ‎Zkąd‎ ‎pierwszy‎ ‎ze‎ ‎swego‎ ‎zakonu‎ ‎wezwa nym‎ ‎został‎ ‎do‎ ‎wykładu‎ ‎Pisma‎ ‎Św.‎ ‎w‎ ‎instytutach telogicznych‎ ‎w‎ ‎Montpelier,‎ ‎Tuluzie,‎ ‎Bononii‎ ‎i‎ ‎Pa dwie,‎ ‎gdzie‎ ‎mu‎ ‎nadano‎ ‎prawo‎ ‎obywatelskie‎ ‎i‎ ‎Pa
dewskim‎ ‎zwać‎ ‎poczęto.‎ ‎Zresztą‎ ‎żarliwością‎ ‎swoją a‎ ‎pracą‎ ‎dla‎ ‎chwały‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎zasługą‎ ‎i‎ ‎mocą czynienia‎ ‎cudów‎ ‎ozdobiony,‎ ‎zasnął‎ ‎w‎ ‎Panu‎ ‎snem wiecznym‎ ‎15‎ ‎Czerwca‎ ‎1231‎ ‎r.‎ ‎Napisał‎ ‎wiele‎ ‎dzieł, i‎ ‎od‎ ‎Grzegorza‎ ‎IX‎ ‎Papieża‎ ‎w‎ ‎poczet‎ ‎Świętych‎ ‎poli czonym‎ ‎został.‎ ‎Obszernie‎ ‎jego‎ ‎życiorys‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎Ży-' wotach‎ ‎Świętych

[madohora]

PIEŚŃ o‎ ‎ś.‎ ‎Antonim‎ ‎Padewskim.
Na‎ ‎melodję‎ ‎pieśni’.‎ ‎O‎ ‎św.‎ ‎Janie‎ ‎Kantym. Antoni‎ ‎rzeczy‎ ‎zgubionych‎ ‎Patronie Pomocy‎ ‎ludzie‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎i‎ ‎przy‎ ‎zgonie Doznają‎ ‎smutni,‎ ‎ubodzy,‎ ‎kaleki Twojćj‎ ‎opieki. Zebrani‎ ‎na‎ ‎cześć‎ ‎Bozką‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎kościele Wierni‎ ‎twojego‎ ‎imienia‎ ‎czciciele Pokornie‎ ‎Boga‎ ‎przez‎ ‎Ciebie‎ ‎prosiemy Niech‎ ‎nie‎ ‎giniemy. Grzechy‎ ‎największą‎ ‎szkodę‎ ‎ludziom‎ ‎czynią Pycha‎ ‎jest‎ ‎wszystkich‎ ‎występków‎ ‎mistrzynią Ty‎ ‎cnót‎ ‎chrześciańskich‎ ‎dając‎ ‎piękne‎ ‎wzory Uczysz‎ ‎pokory. Uczuć‎ ‎twych‎ ‎serca‎ ‎celem‎ ‎jest‎ ‎Marya Znakiem‎ ‎anielskiej‎ ‎czystości‎ ‎lii‎ ‎ja A‎ ‎Jezusowi‎ ‎na‎ ‎cześć‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎chwałę Życieś‎ ‎dał‎ ‎całe.
Lubo‎ ‎męczeńską‎ ‎śmiercią‎ ‎umrzeć‎ ‎chciałeś Lecz‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎woli‎ ‎Boskićj‎ ‎stosowałeś Znając‎ ‎że‎ ‎milsze‎ ‎Bogu‎ ‎posłuszeństwo Jest‎ ‎nad‎ ‎męczeństwo. Z‎ ‎przykładów‎ ‎twoich‎ ‎niezawodna‎ ‎droga Jak‎ ‎mamy‎ ‎słuchać‎ ‎łaski‎ ‎Pana‎ ‎Boga Jak‎ ‎łączyć‎ ‎wiarę,‎ ‎z‎ ‎nadzieją‎ ‎miłością I‎ ‎cierpliwością. Grzesznik‎ ‎słów‎ ‎Boskich‎ ‎dziwną‎ ‎mocą‎ ‎tknięty Słuchając‎ ‎kazań‎ ‎twych‎ ‎staje‎ ‎się‎ ‎święty Przekłada‎ ‎Stwórcę‎ ‎nad‎ ‎wszystkie‎ ‎stworzenia Życie‎ ‎odmienia. Porzuca‎ ‎sprosne‎ ‎gorszące‎ ‎nałogi Trzyma‎ ‎się‎ ‎nauk‎ ‎Jezusowych‎ ‎drogi Godne‎ ‎owoce‎ ‎pokuty‎ ‎wydaje Grzeszyć‎ ‎przestaje.‎ ‎> Bluźnierca‎ ‎z‎ ‎osłem‎ ‎pod‎ ‎Jezusem‎ ‎klęka Gdy‎ ‎mu‎ ‎kapłańska‎ ‎twoja‎ ‎święta‎ ‎ręka Sakramentalny‎ ‎pokarm‎ ‎pokazuje Moc‎ ‎Boską‎ ‎czuje. Kto‎ ‎się‎ ‎pod‎ ‎twoją‎ ‎ucieka‎ ‎obronę Znajduje‎ ‎rzeczy‎ ‎zgubione,‎ ‎skradzione Na‎ ‎twe‎ ‎zasługi‎ ‎Bóg‎ ‎ma‎ ‎wielkie‎ ‎względy Zkąd‎ ‎słyniesz‎ ‎wszędy. Przyczyną‎ ‎twoją‎ ‎u‎ ‎Boga‎ ‎skuteczną Zjednaj‎ ‎nam‎ ‎w‎ ‎służbie‎ ‎Boskićj‎ ‎chęć‎ ‎stateczną Uproś‎ ‎nam‎ ‎pokój,‎ ‎zdrowie,‎ ‎dobre‎ ‎mienie Duszy‎ ‎zbawienie. Cudowny‎ ‎w‎ ‎Świętych‎ ‎Twoich‎ ‎Jezu‎ ‎Chryste Złożon‎ ‎na‎ ‎ręce‎ ‎Antoniego‎ ‎czyste Pokutującym‎ ‎grzesznikom‎ ‎daj‎ ‎Ciebie Oglądać‎ ‎w‎ ‎niebie.‎ ‎Amen.

[madohora]

PIES‎‎Ń. Będę‎ ‎cierpiał,‎ ‎bom‎ ‎zasłużył Panum‎ ‎się‎ ‎memu‎ ‎zadłużył Aby‎ ‎mnie‎ ‎w‎ ‎sądnym‎ ‎dniu‎ ‎onym Nie‎ ‎znalazł‎ ‎niewypłaconym. Czyli‎ ‎mnie‎ ‎człowiek‎ ‎kłótliwy Lży‎ ‎przez‎ ‎język‎ ‎uszczypliwy Tern‎ ‎się‎ ‎będę‎ ‎uspokajał Bóg‎ ‎go‎ ‎zesłał,‎ ‎by‎ ‎mi‎ ‎łajał.
Czy‎ ‎choroba‎ ‎dom‎ ‎mój‎ ‎psuje Czy‎ ‎mnie‎ ‎potwarz‎ ‎prześladuje Nie‎ ‎zaszemrzę‎ ‎pod‎ ‎ciężarem Tę‎ ‎karę‎ ‎uznani‎ ‎być‎ ‎darem. I‎ ‎od‎ ‎sąsiada‎ ‎zmartwiony Od‎ ‎przyjaciół‎ ‎opuszczony Do‎ ‎Boga‎ ‎pójdę‎ ‎z‎ ‎weselem A‎ ‎będzie‎ ‎mi‎ ‎przyjacielem. Mór‎ ‎bydła,‎ ‎zalewy‎ ‎wody, Grady,‎ ‎ogniowe‎ ‎przygody Jako‎ ‎Job‎ ‎kary‎ ‎zesłane Za‎ ‎łaskę‎ ‎uznam‎ ‎być‎ ‎dane. To,‎ ‎co‎ ‎nas‎ ‎po‎ ‎śmierci‎ ‎czeka Nad‎ ‎wszystko‎ ‎wspiera‎ ‎człowieka Cierpliwemu‎ ‎złe‎ ‎zdarzenie Wyjdzie‎ ‎na‎ ‎wieczne‎ ‎zbawienie.‎ ‎Amen.

[madohora]

[madohora]

O‎ ‎Jubileuszu‎ ‎i‎ ‎odpustach.
i. Uwagi‎ ‎ogólne. i)‎ ‎Sakramentalna‎ ‎spowiedź,‎ ‎odby ta‎ ‎z‎ ‎zachowaniem‎ ‎wszystkich‎ ‎warunków, gładzi‎ ‎zawsze‎ ‎winę‎ ‎i‎ ‎karę‎ ‎wieczną, przypadającą‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎śmiertelne;‎ ‎po odpuszczeniu‎ ‎jednak‎ ‎winy,‎ ‎czy‎ ‎to‎ ‎za grzech‎ ‎śmiertelny,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎za‎ ‎grzech powszedni,‎ ‎według‎ ‎niezmierzonej‎ ‎spra wiedliwości‎ ‎Boga‎ ‎wyznaczonej,‎ ‎zwykle pozostaje‎ ‎kara‎ ‎doczesna,‎ ‎którą‎ ‎odbyć musimy‎ ‎albo‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎życiu,‎ ‎za‎ ‎pomocą‎ ‎do brych,‎ ‎zadośćczyniących‎ ‎uczynków,‎ ‎jak modlitwa,‎ ‎post‎ ‎lub‎ ‎jałmużna,‎ ‎albo‎ ‎po śmierci‎ ‎w‎ ‎czyśćcu.‎ ‎(Tak‎ ‎uczy‎ ‎Koncy- lium‎ ‎Trydenckie,‎ ‎Sesya‎ ‎VI,‎ ‎rozd.‎ ‎XIV kan.‎ ‎30).

[madohora]

z)‎ ‎W‎ ‎swem‎ ‎nieograniczonem‎ ‎mi łosierdziu‎ ‎dla‎ ‎nas,‎ ‎biednych‎ ‎grzeszni ków,‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus,‎ ‎nasz‎ ‎Odkupiciel, pozostawił‎ ‎w‎ ‎swoim‎ ‎Kościele‎ ‎niewyczer pany‎ ‎skarb‎ ‎Odpustów,‎ ‎składający‎ ‎się z‎ ‎tak‎ ‎bardzo‎ ‎licznych‎ ‎zasług‎ ‎Jezusa Chrystusa,‎ ‎Najświętszej‎ ‎Jego‎ ‎Matki‎ ‎i wszystkich‎ ‎Świętych.‎ ‎Rozporządzanie zaś‎ ‎tym‎ ‎skarbem‎ ‎duchowym‎ ‎Zbawca‎ ‎zle cił‎ ‎swemu‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎Wikaryuszowi‎ ‎rzym skiemu,‎ ‎papieżowi,‎ ‎następcy‎ ‎św.‎ ‎Piotra apostoła,‎ ‎któremu‎ ‎dał‎ ‎niczem‎ ‎nieogra niczoną‎ ‎„władzę‎ ‎kluczów",‎ ‎mówiąc,‎ ‎że: w‎ ‎niebie‎ ‎będzie‎ ‎rozwiązane,‎ ‎lub‎ ‎związa ne‎ ‎to‎ ‎wszystko,‎ ‎co‎ ‎on‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎zwiąże lub‎ ‎rozwiąże‎ ‎(Mat.‎ ‎XVI,‎ ‎19;‎ ‎XVIII,‎ ‎18). 3)‎ ‎Papież‎ ‎na‎ ‎mocy‎ ‎tej‎ ‎władzy,‎ ‎kie dykolwiek‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎uważa‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎stosow ne,‎ ‎może‎ ‎mniej‎ ‎lub‎ ‎więcej‎ ‎hojnie‎ ‎roz porządzać‎ ‎temi‎ ‎zasługami‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa, Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Świętych, czy‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎korzyść‎ ‎żyjących‎ ‎wiernych,‎ ‎czy też‎ ‎na‎ ‎rzecz‎ ‎dusz‎ ‎ludzi‎ ‎zmarłych,‎ ‎za‎ ‎po mocą‎ ‎tak‎ ‎zwanych‎ ‎Odpustów,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎żywi otrzymają‎ ‎przebaczenie‎ ‎winy‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎wie cznej‎ ‎w‎ ‎Sakramencie‎ ‎pokuty‎ ‎i‎ ‎wypełnią starannie‎ ‎wszystkie‎ ‎dobre‎ ‎uczynki,‎ ‎prze pisane‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎przez‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎Co
się‎ ‎tyczy‎ ‎zmarłych,‎ ‎to‎ ‎tylko‎ ‎ci‎ ‎mogą‎ ‎ko rzystać‎ ‎z‎ ‎„sufragiów",‎ ‎czyli‎ ‎odpusto wych,‎ ‎dobrych‎ ‎uczynków,‎ ‎przekazywa nych‎ ‎im‎ ‎przez‎ ‎żywych,‎ ‎którzy‎ ‎zeszli z‎ ‎tego‎ ‎świata‎ ‎w‎ ‎łączności‎ ‎z‎ ‎Bogiem,‎ ‎za pomocą‎ ‎miłości‎ ‎i‎ ‎łaski‎ ‎poświęcającej. Takie‎ ‎odpuszczenie‎ ‎czasowej‎ ‎kary i‎ ‎odpowiednie‎ ‎zastąpienie‎ ‎jej‎ ‎niewyczer- panemi‎ ‎zasługami‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Świętych,‎ ‎uczy nione‎ ‎przez‎ ‎rzymskiego‎ ‎papieża,‎ ‎aktem najwyższej‎ ‎władzy‎ ‎„kluczów",‎ ‎nazywa się‎ ‎Odpustem,‎ ‎i‎ ‎gdy‎ ‎ktokolwiek‎ ‎go‎ ‎po zyska,‎ ‎wobec‎ ‎Boga‎ ‎zwolnionym‎ ‎zo- staje‎ ‎od‎ ‎czasowej‎ ‎kary‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎w‎ ‎sto sunku‎ ‎ustanowionej‎ ‎i‎ ‎udzielonej‎ ‎miary przez‎ ‎Ojca‎ ‎św. 4)‎ ‎Odpust‎ ‎jest‎ ‎zatem‎ ‎odpuszczeniem kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎jakąbyśmy‎ ‎musieli‎ ‎wy cierpieć‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎lub‎ ‎przyszłem‎ ‎życiu‎ ‎za grzechy,‎ ‎już‎ ‎przebaczone‎ ‎w‎ ‎Sakramen cie‎ ‎pokuty,‎ ‎którego‎ ‎Kościół‎ ‎udziela‎ ‎wier nym,‎ ‎zadosyćczyniąc‎ ‎za‎ ‎nich‎ ‎sprawie dliwości‎ ‎Boga‎ ‎z‎ ‎niewyczerpanego‎ ‎skar bu‎ ‎zasług‎ ‎Pana‎ ‎naszego,‎ ‎Jezusa‎ ‎Chry stusa,‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Świętych. Odpust‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎zupełny,‎ ‎albo‎ ‎csą- stkonoy,‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎tego,‎ ‎czy‎ ‎uwal-

[madohora]

nia‎ ‎od‎ ‎całkowitej‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎na leżącej‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎Boga,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎tylko‎ ‎część jej‎ ‎odpuszcza. 5)‎ ‎Jubileuszem‎ ‎nazywali‎ ‎Izraelici każdy,‎ ‎przypadający‎ ‎w‎ ‎porządku‎ ‎lat,‎ ‎rok pięćdziesiąty,‎ ‎który‎ ‎nazywał‎ ‎się‎ ‎rokiem przebaczenia‎ ‎lub‎ ‎odzyskanej‎ ‎swobody,‎ ‎al bowiem‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎pola‎ ‎powracały‎ ‎do‎ ‎swych pierwotnych‎ ‎właścicieli,‎ ‎niewolnicy‎ ‎otrzy mywali‎ ‎wolność‎ ‎i‎ ‎swobodę,‎ ‎a‎ ‎ziemia w‎ ‎tym‎ ‎roku‎ ‎odpoczywała‎ ‎(Księga‎ ‎kapłań ska‎ ‎XXV).‎ ‎Chrześcijański‎ ‎Jubileusz‎ ‎po raz‎ ‎pierwszy‎ ‎uroczyście‎ ‎wprowadził‎ ‎pa pież‎ ‎Bonifacy‎ ‎VIII‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1300,‎ ‎w‎ ‎któ rym‎ ‎udzielił‎ ‎zupełnego‎ ‎odpustu‎ ‎i‎ ‎wiele innych‎ ‎nadzwyczajnych‎ ‎łask‎ ‎pielgrzy mom,‎ ‎odwiedzającym‎ ‎bazyliki‎ ‎świętych Apostołów‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎i‎ ‎postanowił,‎ ‎aby co‎ ‎każde‎ ‎stulecie‎ ‎podobny‎ ‎jubileusz‎ ‎był ponawianym.‎ ‎Klemens‎ ‎VI‎ ‎(1343)‎ ‎skró cił‎ ‎ten‎ ‎peryod‎ ‎czasu‎ ‎do‎ ‎lat‎ ‎pięćdziesię ciu;‎ ‎Urban‎ ‎VI‎ ‎(1379)‎ ‎określił‎ ‎czas‎ ‎ju bileuszów‎ ‎na‎ ‎każde‎ ‎lat‎ ‎trzydzieści‎ ‎trzy, aż‎ ‎w‎ ‎końcu‎ ‎Paweł‎ ‎II‎ ‎(1470)‎ ‎rozkazał‎ ‎je odbywać‎ ‎co‎ ‎dwadzieścia‎ ‎pięć‎ ‎lat. Taki‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎z‎ ‎przywiąza- nemi‎ ‎doń‎ ‎łaskami‎ ‎nazywa‎ ‎się‎ ‎stale Jubileuszem,‎ ‎a‎ ‎rok,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎on‎ ‎przypada,‎ ‎zwie‎ ‎się‎ ‎u‎ ‎nas‎ ‎„Miłościwe Lato.“ 6)‎ ‎Oprócz‎ ‎Jubileuszu‎ ‎wielkiego,‎ ‎czyli „Miłościwego‎ ‎Lata",‎ ‎bywają‎ ‎jeszcze‎ ‎ju bileusze‎ ‎mniejsze,‎ ‎albo‎ ‎nadzwyczajne, których‎ ‎rzymscy‎ ‎papieże‎ ‎mają‎ ‎zwyczaj udzielać‎ ‎z‎ ‎okazyi‎ ‎ich‎ ‎wywyższenia‎ ‎na Stolicę‎ ‎Piotrową,‎ ‎lub‎ ‎z‎ ‎przyczyny‎ ‎bar dzo‎ ‎ważnych‎ ‎okoliczności,‎ ‎odnoszą cych‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎całego‎ ‎Kościoła. 7)‎ ‎Wielkie‎ ‎Jubileusze,‎ ‎odprawiane w‎ ‎ciągu‎ ‎całego‎ ‎roku‎ ‎w‎ ‎Rzymie,‎ ‎a‎ ‎od 1500‎ ‎roku‎ ‎stale‎ ‎rozciągane‎ ‎do‎ ‎całego katolickiego‎ ‎świata,‎ ‎dochodzą‎ ‎do‎ ‎liczby dwudziestu,‎ ‎włączając‎ ‎i‎ ‎ten‎ ‎odbyty w‎ ‎ubiegłym‎ ‎roku‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎przez‎ ‎Le ona‎ ‎XIII,‎ ‎a‎ ‎rozciągnięty‎ ‎na‎ ‎sześć‎ ‎mie sięcy‎ ‎dla‎ ‎całego‎ ‎katolickiego‎ ‎świata‎ ‎Bul lą‎ ‎„Temporis‎ ‎quidem‎ ‎sacri,"‎ ‎ogłoszoną w‎ ‎Rzymie‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Bożego‎ ‎Narodzenia 1900‎ ‎roku. 8)‎ ‎Odpust‎ ‎tegorocznego‎ ‎Jubile uszu‎ ‎jest‎ ‎zupełny‎ ‎i‎ ‎różni‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎in nych‎ ‎Odpustów,‎ ‎również‎ ‎zupełnych,‎ ‎wiel ką‎ ‎uroczystością,‎ ‎z‎ ‎jaką‎ ‎był‎ ‎obchodzo ny‎ ‎w‎ ‎ubiegłym‎ ‎roku‎ ‎w‎ ‎Rzymie,‎ ‎oraz bardzo‎ ‎obszerną‎ ‎władzą‎ ‎rozgrzeszania najcięższych‎ ‎grzechów‎ ‎i‎ ‎„rezerwatów,"

[madohora]

‎ jaką‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎czasie‎ ‎otrzymują‎ ‎wszyscy kapłani,‎ ‎upoważnieni‎ ‎do‎ ‎słuchania‎ ‎spo wiedzi.‎ ‎Nadto‎ ‎spowiednicy,‎ ‎wyjątkowo podczas‎ ‎trwania‎ ‎Jubileuszu,‎ ‎mogą‎ ‎zamie niać‎ ‎proste‎ ‎śluby‎ ‎(vota‎ ‎simplicia);‎ ‎dys pensować‎ ‎od‎ ‎niektórych‎ ‎przeszkód‎ ‎związ ków,‎ ‎któremi‎ ‎często‎ ‎obarczone‎ ‎są‎ ‎su mienia‎ ‎penitentów. W‎ ‎końcu‎ ‎Jubileusz,‎ ‎oprócz‎ ‎pozyska nia‎ ‎Odpustów,‎ ‎jest‎ ‎jeszcze‎ ‎praktycznem zastosowaniem‎ ‎ducha‎ ‎Kościoła‎ ‎w‎ ‎kwe- styi‎ ‎pokuty,‎ ‎przynoszącym‎ ‎mu‎ ‎bardzo wiele‎ ‎dobrego.‎ ‎Jubileusz‎ ‎ma‎ ‎bowiem na‎ ‎celu:‎ ‎pobudzić‎ ‎lud‎ ‎Chrystusowy‎ ‎do prawdziwej‎ ‎pokuty‎ ‎i‎ ‎naprawy‎ ‎obycza jów,‎ ‎oraz‎ ‎uproszenia‎ ‎dla‎ ‎narodów‎ ‎i‎ ‎ca łego‎ ‎Kościoła‎ ‎błogosławieństwa‎ ‎Bożego. W‎ ‎celu‎ ‎otrzymania‎ ‎tych‎ ‎wielkich‎ ‎łask Ojciec‎ ‎św.‎ ‎niejako‎ ‎zmusza‎ ‎wiernych‎ ‎do pełnienia‎ ‎dobrych‎ ‎uczynków,‎ ‎udzielając wzamian‎ ‎temu,‎ ‎kto‎ ‎je‎ ‎spełni,‎ ‎Odpustu zupełnego‎ ‎i‎ ‎innych‎ ‎przywilejów,‎ ‎złączo nych‎ ‎z‎ ‎tą‎ ‎wielką‎ ‎łaską. 9)‎ ‎Z‎ ‎tego,‎ ‎co‎ ‎dotąd‎ ‎powiedzieliśmy, wypływa,‎ ‎jak‎ ‎wielki‎ ‎jest‎ ‎pożytek‎ ‎z‎ ‎o- trzymania‎ ‎Odpustów‎ ‎dla‎ ‎ludu‎ ‎Chrystu sowego,‎ ‎który,‎ ‎korzystając‎ ‎z‎ ‎miłosierdzia Bożego,‎ ‎łatwy ‎sposobem‎ ‎może‎ ‎wyplacić‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎życiu‎ ‎z‎ ‎własnych‎ ‎długów, jakie‎ ‎zaciągnął‎ ‎wobec‎ ‎Boga,‎ ‎lub‎ ‎przyjść z‎ ‎pomocą‎ ‎ukochanym‎ ‎duszom‎ ‎swoich blizkich,‎ ‎zmarłych,‎ ‎przyspieszając‎ ‎im‎ ‎ty le‎ ‎upragnione‎ ‎oglądanie‎ ‎Boga‎ ‎w‎ ‎niebie. Stąd‎ ‎również‎ ‎przekonać‎ ‎się‎ ‎możemy,‎ ‎jak sprawiedliwie‎ ‎Kościół‎ ‎potępił‎ ‎na‎ ‎Koncy- lium‎ ‎Trydenckiem‎ ‎heretycką‎ ‎naukę‎ ‎tych nowatorów,‎ ‎którzy‎ ‎zaprzeczali‎ ‎wszelkiej użyteczności‎ ‎Odpustów,‎ ‎odmawiając‎ ‎Ko ściołowi‎ ‎władzy‎ ‎ich‎ ‎udzielania.‎ ‎W‎ ‎końcu przekonać‎ ‎się‎ ‎możemy,‎ ‎na‎ ‎ile‎ ‎nauka o‎ ‎Odpustach‎ ‎i‎ ‎praktyczne‎ ‎jej‎ ‎spełnianie skutecznie‎ ‎podtrzymuje‎ ‎w‎ ‎wiernych‎ ‎ducha wiary‎ ‎i‎ ‎chrześcijańskiej‎ ‎pobożności,‎ ‎zacie śniając‎ ‎węzły‎ ‎jedności‎ ‎z‎ ‎Kościołem‎ ‎i‎ ‎nie omylną‎ ‎jego‎ ‎Głową,‎ ‎papieżem‎ ‎rzymskim. Dla‎ ‎tych‎ ‎to‎ ‎przyczyn‎ ‎nieprzyjaciele‎ ‎Ko ścioła‎ ‎z‎ ‎taką‎ ‎zaciekłością‎ ‎prześladują‎ ‎na ukę‎ ‎i‎ ‎praktykę‎ ‎katolików‎ ‎o‎ ‎Odpustach. II. Ogólne‎ ‎warunki‎ ‎otrzymania‎ ‎odpustu‎ ‎jubile uszowego‎ ‎u‎ ‎nas‎ ‎w‎ ‎1901‎ ‎roku. i)‎ ‎Jubileusz‎ ‎jest‎ ‎łaską,‎ ‎przywilejem, a‎ ‎nie‎ ‎obowiązującem‎ ‎prawem.‎ ‎Kto‎ ‎z‎ ‎ęie- go‎ ‎nie‎ ‎skorzysta,‎ ‎okaże‎ ‎się‎ ‎wprawdzie mało‎ ‎gorliwym‎ ‎w‎ ‎wierze,‎ ‎ale‎ ‎nie‎ ‎zgrzeszy.

[madohora]

Odpust‎ ‎jubileuszowy‎ ‎można‎ ‎pozy skać‎ ‎raz‎ ‎tylko,‎ ‎w‎ ‎wyznaczonym‎ ‎na‎ ‎ob chód‎ ‎czasie.‎ ‎Papież‎ ‎Benedykt‎ ‎XIV‎ ‎po-‎ ‎) zwolił‎ ‎ofiarować‎ ‎każdy‎ ‎odpust‎ ‎za‎ ‎dusze w‎ ‎czyścu‎ ‎cierpiące. 2)‎ ‎Wyznaczone‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎są następujące:‎ ‎Jedna‎ ‎spowiedź‎ ‎św.,‎ ‎jedna komunia‎ ‎św.,‎ ‎sześćdziesiąt‎ ‎wizyt,‎ ‎czyli nawiedzeń‎ ‎w‎ ‎kościołach,‎ ‎wyznaczonych przez‎ ‎dyecezyalną‎ ‎władzę‎ ‎duchowną,‎ ‎oraz modlitwa‎ ‎przy‎ ‎każdorazowem‎ ‎nawiedza niu‎ ‎kościoła,‎ ‎według‎ ‎intencyi‎ ‎Papieża. 3)‎ ‎Wyliczone‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎można spełnić‎ ‎w‎ ‎dowolnie‎ ‎wybranym‎ ‎czasie‎ ‎j i‎ ‎dniach,‎ ‎byleby‎ ‎spełnić‎ ‎je‎ ‎w‎ ‎ciągu‎ ‎sze ściu‎ ‎miesięcy,‎ ‎wyznaczonych‎ ‎przez‎ ‎bisku-‎ ‎j pa,‎ ‎lub‎ ‎rządcę‎ ‎dyecezyi‎ ‎w‎ ‎bieżącym‎ ‎j 1901‎ ‎roku.‎ ‎Kto‎ ‎odbywa‎ ‎nawiedzanie‎ ‎ko-‎ ‎i ściołów‎ ‎po‎ ‎za‎ ‎granicami‎ ‎dyecezyi‎ ‎lub‎ ‎pa rafii,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎stale‎ ‎przemieszkuje,‎ ‎po-‎ ‎[ winien‎ ‎stosować‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎miejscowych przepisów‎ ‎danego‎ ‎miasta‎ ‎lub‎ ‎parafii, w‎ ‎których‎ ‎spełnia‎ ‎tę‎ ‎praktykę. 4)‎ ‎Dla‎ ‎otrzymania‎ ‎jubileuszif,‎ ‎obo wiązująca‎ ‎z‎ ‎prawa‎ ‎kościelnego‎ ‎roczna spowiedź‎ ‎i‎ ‎komunia‎ ‎św.‎ ‎wielkanocna nie‎ ‎wystarcza,‎ ‎należy‎ ‎zatem‎ ‎wymienione praktyki‎ ‎spełnić‎ ‎umyślnie,‎ ‎w‎ ‎celu‎ ‎otrzymania‎ ‎jubileuszu.‎ ‎Niema‎ ‎żadnego‎ ‎óbo- wiązku‎ ‎spowiadać‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎komunikować przed‎ ‎rozpoczęciem‎ ‎nawiedzania‎ ‎kościo łów;‎ ‎można‎ ‎to‎ ‎uczynić‎ ‎w‎ ‎ciągu,‎ ‎albo‎ ‎po ukończeniu‎ ‎nawiedzin. 5)‎ ‎Wypada‎ ‎jednak‎ ‎aby‎ ‎ten,‎ ‎kto‎ ‎roz poczyna‎ ‎jubileuszowe‎ ‎nawiedzanie‎ ‎koś ciołów‎ ‎wolnym‎ ‎był‎ ‎od‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertel nego;‎ ‎w‎ ‎każdym‎ ‎razie‎ ‎do‎ ‎otrzymania‎ ‎od pustu‎ ‎jubileuszowego‎ ‎wspomniana‎ ‎oko liczność,‎ ‎ściśle‎ ‎mówiąc,‎ ‎nie‎ ‎jest‎ ‎konie cznie‎ ‎wymaganą.‎ ‎Jednakowoż,‎ ‎kto‎ ‎spo wiada‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎komunikuje‎ ‎przed‎ ‎ukończe niem‎ ‎wszystkich‎ ‎nawiedzin‎ ‎kościołów, powinien‎ ‎przynajmniej‎ ‎ostanią‎ ‎wizytę‎ ‎od być‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski‎ ‎u‎ ‎Pana‎ ‎Boga. Wystarcza‎ ‎ogólna‎ ‎intencya‎ ‎modlenia się‎ ‎według‎ ‎myśli‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎Każdy‎ ‎ma swobodę‎ ‎odmawiania‎ ‎modlitw,‎ ‎jakie‎ ‎mu się‎ ‎podoba‎ ‎i‎ ‎zadosyć‎ ‎czyni,‎ ‎odmawiając pięć‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya,‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu‎ ‎i.‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎każdorazowe go‎ ‎nawiedzenia‎ ‎kościoła.‎ ‎Wielce‎ ‎zale cają‎ ‎się‎ ‎akty‎ ‎cnót‎ ‎chrześcijańskich‎ ‎i‎ ‎od mawianie‎ ‎różańca‎ ‎św. 6)‎ ‎Ogólne‎ ‎zasady‎ ‎jubileuszowego odwiedzania‎ ‎kościołów‎ ‎są‎ ‎następujące: w‎ ‎ciągu‎ ‎jednego‎ ‎dnia‎ ‎należy‎ ‎odbyć

[madohora]

wszystkie‎ ‎cztery‎ ‎wizyty‎ ‎w‎ ‎wyznaczonych‎ ‎j kościołach;‎ ‎to‎ ‎samo‎ ‎należy‎ ‎powtarzać w‎ ‎ciągu‎ ‎innych‎ ‎15‎ ‎dni,‎ ‎po‎ ‎sobie‎ ‎kolej no‎ ‎idących,‎ ‎lub‎ ‎z‎ ‎przerwami,‎ ‎wedle woli‎ ‎lub‎ ‎upodobania. Kto‎ ‎dla‎ ‎ważnej‎ ‎przyczyny‎ ‎nie‎ ‎może odbyć‎ ‎nawiedzania‎ ‎kościołów‎ ‎w‎ ‎sposób przepisany,‎ ‎powinien‎ ‎prosić‎ ‎spowiedni ka‎ ‎o‎ ‎zamianę‎ ‎tego‎ ‎obowiązku‎ ‎na‎ ‎inne‎ ‎do bre‎ ‎uczynki. 7)‎ ‎Dzień‎ ‎kościelny‎ ‎rozpoczyna‎ ‎się od‎ ‎nieszpór‎ ‎jednego‎ ‎dnia‎ ‎i‎ ‎trwa‎ ‎do‎ ‎nie- szpór‎ ‎dnia‎ ‎następnego. Tam‎ ‎gdzie‎ ‎kościołów‎ ‎jest‎ ‎mniej‎ ‎ni żeli‎ ‎cztery,‎ ‎należy‎ ‎w‎ ‎ciągu‎ ‎jednego‎ ‎dnia odbyć‎ ‎poczwórne‎ ‎nawiedziny‎ ‎w‎ ‎sposób przepisany‎ ‎dla‎ ‎danej‎ ‎parafii‎ ‎lub‎ ‎miej sca'.‎ ‎Jeżeli‎ ‎kolejno‎ ‎nawiedza‎ ‎się‎ ‎jeden i‎ ‎ten‎ ‎sam‎ ‎kościół,‎ ‎należy‎ ‎koniecznie‎ ‎za każdym‎ ‎razem‎ ‎wychodzić‎ ‎zeń‎ ‎i‎ ‎wchodzić. 8)‎ ‎Kto‎ ‎należy‎ ‎do‎ ‎bractwa‎ ‎lub‎ ‎ja kiego‎ ‎innego‎ ‎stowarzyszenia‎ ‎pobożnego, albo‎ ‎zawodowego‎ ‎i‎ ‎wspólnie‎ ‎ze‎ ‎wszyst kimi‎ ‎członkami‎ ‎procesyonalnie‎ ‎nawiedza kościoły,‎ ‎zamiast‎ ‎sześćdziesięciu‎ ‎przepisa nych‎ ‎wizyt‎ ‎może‎ ‎odbyć‎ ‎o‎ ‎tyle‎ ‎mniej, o‎ ‎ile‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎uzyska‎ ‎od‎ ‎biskupa‎ ‎zezwo lenie‎ ‎wspomniane‎ ‎bractwo‎ ‎lub‎ ‎stówarzyszenie;‎ ‎również‎ ‎z‎ ‎tego‎ ‎samego‎ ‎przy wileju‎ ‎korzystać‎ ‎mogą‎ ‎parafianie‎ ‎pro- cesyonalnie‎ ‎nawiedzający‎ ‎kościoły,‎ ‎ma jąc‎ ‎na‎ ‎czele‎ ‎własnych‎ ‎proboszczów.‎ ‎Bisku pi‎ ‎włoscy‎ ‎procesyonalne‎ ‎pielgrzymki‎ ‎ogra niczyli‎ ‎w‎ ‎swych‎ ‎dyecezyach‎ ‎do‎ ‎trzech‎ ‎dni. 9)‎ ‎Ojciec‎ ‎św.‎ ‎w‎ ‎Bulli,‎ ‎rozciągającej święty‎ ‎jubileusz‎ ‎na‎ ‎świat‎ ‎cały,‎ ‎zastana wia‎ ‎się‎ ‎łaskawie‎ ‎nad‎ ‎tą‎ ‎okolicznością, jeśliby‎ ‎wierni,‎ ‎rozpocząwszy‎ ‎dobre‎ ‎uczyn ki,‎ ‎przepisane‎ ‎dla‎ ‎uzyskania‎ ‎jubileuszu, w‎ ‎ciężką‎ ‎popadli‎ ‎chorobę,‎ ‎uniemożliwia jącą‎ ‎dokończenie‎ ‎rozpoczętych‎ ‎nawie dzeń;‎ ‎tym‎ ‎więc‎ ‎wszystkim,‎ ‎nagradzając ich‎ ‎dobre‎ ‎chęci,‎ ‎Ojciec‎ ‎św.‎ ‎pozwala korzystać‎ ‎z‎ ‎odpustów,‎ ‎byleby‎ ‎tylko‎ ‎speł nili‎ ‎dwa‎ ‎inne‎ ‎warunki,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎szczerze się‎ ‎wyspowiadali‎ ‎i‎ ‎przyjęli‎ ‎komunię‎ ‎św., modląc‎ ‎się‎ ‎według‎ ‎intencyi‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎Mo dlitwy‎ ‎odmawiać‎ ‎należy,‎ ‎z‎ ‎polecenia‎ ‎pa pieża‎ ‎Benedykta‎ ‎XIV,‎ ‎szeptem‎ ‎lub‎ ‎półgło sem.‎ ‎Głuchoniemym‎ ‎ustną‎ ‎modlitwę‎ ‎wol no‎ ‎zamienić‎ ‎na‎ ‎inne‎ ‎pobożne‎ ‎uczynki. ni. Sakramentalna‎ ‎Spowiedź, 1)‎ ‎W‎ ‎celu‎ ‎otrzymania‎ ‎świętego‎ ‎ju bileuszu‎ ‎należy‎ ‎odbyć‎ ‎osobną‎ ‎i‎ ‎wyłączną spowiedź świętą.

[madohora]

czną‎ ‎spowiedź‎ ‎świętą,‎ ‎niezależnie‎ ‎od wielkanocnej‎ ‎spowiedzi,‎ ‎obowiązującej z‎ ‎mocy‎ ‎innego‎ ‎prawa.‎ ‎Nie‎ ‎wystarcza‎ ‎sa ma‎ ‎chęć‎ ‎wyspowiadania‎ ‎się‎ ‎lub‎ ‎komu nikowania,‎ ‎należy‎ ‎specyalnie‎ ‎te‎ ‎warun ki‎ ‎czynnie‎ ‎spełnić,‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎stopnia, że‎ ‎nawet‎ ‎nie‎ ‎mający‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertel nego‎ ‎obowiązani‎ ‎są‎ ‎wyspowiadać‎ ‎się, o‎ ‎ile‎ ‎chcą‎ ‎pozyskać‎ ‎Odpusty‎ ‎Jubileuszu świętego.‎ ‎(Patrz‎ ‎konstytucye‎ ‎Benedy kta‎ ‎XIV‎ ‎Convocatis‎ ‎§‎ ‎46).‎ ‎Nie‎ ‎potrze ba‎ ‎nadmieniać,‎ ‎że‎ ‎nie‎ ‎wypełnią‎ ‎warun- ków‎ ‎wymaganych‎ ‎przez‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎ci, którzy‎ ‎z‎ ‎jakichkolwiek‎ ‎bądź‎ ‎powodów odbędą‎ ‎nieważnie‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎świętokradzko spowiedź‎ ‎świętą. 2)‎ ‎Wszyscy‎ ‎wierni,‎ ‎świeccy‎ ‎i‎ ‎du-‎ ‎! chowni,‎ ‎zakonnicy‎ ‎jakiegokolwiekbądź zakonu‎ ‎lub‎ ‎reguły,‎ ‎jak‎ ‎również‎ ‎zakon nice‎ ‎i‎ ‎osoby‎ ‎należące‎ ‎do‎ ‎duchownych zgromadzeń,‎ ‎mają‎ ‎prawo‎ ‎na‎ ‎Jubileusze-‎ ‎| wą‎ ‎spowiedź‎ ‎wybrać‎ ‎sobie‎ ‎któregokol wiek‎ ‎z‎ ‎kapłanów‎ ‎za‎ ‎spowiednika,‎ ‎by leby‎ ‎on‎ ‎miał‎ ‎prawo‎ ‎do‎ ‎słuchania‎ ‎spo-‎ ‎: wiedzi‎ ‎w‎ ‎danej‎ ‎miejscowości,‎ ‎udzielo ne‎ ‎mu‎ ‎na‎ ‎mocy‎ ‎ogólnych‎ ‎praw‎ ‎od‎ ‎Bi skupa.

[madohora]

Komunia‎ ‎Święta. ‎i)‎Wielkanocna‎ ‎komunia‎ ‎nie‎ ‎służy‎ ‎do pozyskania‎ ‎jubileuszu,‎ ‎trzeba‎ ‎więc‎ ‎przy stąpić‎ ‎do‎ ‎spowiedzi‎ ‎i‎ ‎komunii‎ ‎specyalnie. ‎2)‎Dzieci,‎ ‎które‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎dopuszczo ne‎ ‎w‎ ‎b.‎ ‎r.‎ ‎do‎ ‎komunii‎ ‎św.,‎ ‎mogą‎ ‎przy‎ ‎spo wiedzi‎ ‎prosić‎ ‎spowiedników‎ ‎o‎ ‎zamianę‎ ‎te go‎ ‎warunku‎ ‎na‎ ‎inny‎ ‎pobożny‎ ‎uczynek. ‎3)‎Co‎ ‎się‎ ‎tyczy‎ ‎czasu‎ ‎odbywania spowiedzi‎ ‎i‎ ‎komunii‎ ‎św.‎ ‎należy‎ ‎przypo mnieć‎ ‎to,‎ ‎co‎ ‎pisze‎ ‎Ojciec‎ ‎św.‎ ‎Benedykt XII‎ ‎w‎ ‎liście‎ ‎do‎ ‎spowiedników‎ ‎„Miło ściwego‎ ‎Lata:‎ ‎“‎ ‎„Bezwątpienia‎ ‎należy‎ ‎pra gnąć,‎ ‎aby‎ ‎przed‎ ‎rozpoczęciem‎ ‎nawiedza nia‎ ‎kościołów‎ ‎wierni‎ ‎przystąpili‎ ‎do‎ ‎spo wiedzi‎ ‎i‎ ‎komunii‎ ‎świętej,‎ ‎w‎ ‎celu‎ ‎nawie-‎ ‎i dzania‎ ‎kościołów‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski‎ ‎i‎ ‎powtó rzenia‎ ‎spowiedzi‎ ‎świętej,‎ ‎gdyby‎ ‎ktoś‎ ‎miał‎ ‎: nieszczęście‎ ‎popaść‎ ‎w‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny, rozpocząwszy‎ ‎spełnianie‎ ‎pobożnych‎ ‎Ju bileuszowych‎ ‎praktyk...‎ ‎w‎ ‎każdym‎ ‎razie nie‎ ‎chcemy‎ ‎pozbawiać‎ ‎owoców‎ ‎Jubile uszu‎ ‎tego,‎ ‎kto‎ ‎rozpoczyna‎ ‎nawiedzanie kościołów‎ ‎bez‎ ‎odbycia‎ ‎spowiedzi,‎ ‎o‎ ‎ile !‎ ‎ostatnią‎ ‎wizytę‎ ‎kościoła‎ ‎spełni‎ ‎w‎ ‎stanie łaski,‎ ‎a‎ ‎wszystkie‎ ‎wizyty‎ ‎w‎ ‎duchu‎ ‎praw- I‎ ‎dziwej‎ ‎pobożności‎ ‎i‎ ‎pokuty."

[madohora]

Uwaga.‎ ‎Następujące‎ ‎wątpliwości,‎ ‎podane‎ ‎do‎ ‎Sto licy‎ ‎świętej,‎ ‎a‎ ‎tyczące‎ ‎się‎ ‎Wiel.‎ ‎Jubileuszu,‎ ‎rozciągnione- go‎ ‎do‎ ‎całego‎ ‎świata,‎ ‎zostały‎ ‎rozwiązane‎ ‎przez‎ ‎Ojca‎ ‎św. I‎ ‎pytanie:‎ ‎czy‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎obecnego‎ ‎Jubileuszu‎ ‎spo wiednicy‎ ‎mogą‎ ‎kilkakrotnie‎ ‎używać‎ ‎nadzwyczajnej‎ ‎wła dzy‎ ‎rozgrzeszania‎ ‎na‎ ‎rzecz‎ ‎jednego‎ ‎i‎ ‎tego‎ ‎samego‎ ‎peni tenta,‎ ‎który‎ ‎nie‎ ‎dopełnił‎ ‎jeszcze‎ ‎wszystkich‎ ‎warunków, naznaczonych‎ ‎na‎ ‎dostąpienie‎ ‎odpustu‎ ‎Jubileuszowego? Ojciec‎ ‎św.‎ ‎na‎ ‎powyższe‎ ‎pytanie‎ ‎raczył‎ ‎odpowie dzieć‎ ‎przychylnie. II‎ ‎pytanie:‎ ‎czy‎ ‎w‎ ‎miejscach,‎ ‎w‎ ‎których‎ ‎zabronionem jest‎ ‎odbywanie‎ ‎publicznych‎ ‎procesyi,‎ ‎jak‎ ‎we‎ ‎Francyi, może‎ ‎być‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎zmniejszona‎ ‎liczba‎ ‎wizyt‎ ‎kościo łów,‎ ‎przysługujących‎ ‎publicznym‎ ‎procesy‎ ‎om,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎wier ni,‎ ‎o‎ ‎wyznaczonych‎ ‎godzinach‎ ‎zbierać‎ ‎się‎ ‎będą‎ ‎w‎ ‎wy znaczonych‎ ‎kościołach‎ ‎pod‎ ‎wodzą‎ ‎swego‎ ‎proboszcza‎ ‎lub wyznaczonego‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎kapłana‎ ‎dla‎ ‎odbycia‎ ‎przepi sanej‎ ‎jubileuszowej‎ ‎wizyty? Ojciec‎ ‎św.,‎ ‎mając‎ ‎wzgląd‎ ‎na‎ ‎miejscowe‎ ‎warunki,‎ ‎na mocy‎ ‎specyalnej‎ ‎łaski‎ ‎pozwala‎ ‎tam,‎ ‎gdzie‎ ‎wskutek‎ ‎róż nych‎ ‎okoliczności‎ ‎nie‎ ‎można‎ ‎odbywać‎ ‎procesyi,‎ ‎sposób nawiedzania‎ ‎kościołów‎ ‎uważać‎ ‎za‎ ‎odbywane‎ ‎procesyo- nalnie. III‎ ‎pytanie:‎ ‎czy‎ ‎tym,‎ ‎którzy‎ ‎bardzo‎ ‎daleko‎ ‎od‎ ‎ko‎¬ ścioła‎ ‎parafialnego‎ ‎mieszkają,‎ ‎może‎ ‎biskup‎ ‎wyznaczyć inny‎ ‎kościół‎ ‎lub‎ ‎kaplicę‎ ‎publiczną,‎ ‎do‎ ‎której‎ ‎mają‎ ‎przy stęp‎ ‎łatwiejszy?‎ ‎. Ojciec‎ ‎św.‎ ‎w‎ ‎swej‎ ‎łaskawości‎ ‎raczył‎ ‎odpowiedzieć twierdząco. IV‎ ‎pytanie:‎ ‎czy‎ ‎rozciągłość‎ ‎sześciomiesięczna‎ ‎trwa nia‎ ‎jubileuszu‎ ‎poza‎ ‎Rzymem‎ ‎koniecznie‎ ‎musi‎ ‎biedź‎ ‎nie przerwanie,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎biskup‎ ‎czas‎ ‎ten‎ ‎może‎ ‎podzielić‎ ‎na części‎ ‎w‎ ‎ciągu‎ ‎jednego‎ ‎roku? Ojciec‎ ‎św.‎ ‎odpowiedział‎ ‎twierdząco‎ ‎co‎ ‎do‎ ‎pierwsze go;‎ ‎odmówił‎ ‎co‎ ‎do‎ ‎drugiego.‎ ‎Niemniej‎ ‎podobało‎ ‎się‎ ‎Oj cu‎ ‎św.‎ ‎pozwolić‎ ‎biskupom‎ ‎dla‎ ‎wielkiej‎ ‎i‎ ‎ważnej‎ ‎.‎ ‎przy czyny‎ ‎na‎ ‎trzymiesięczny‎ ‎podział‎ ‎czasu‎ ‎jubileuszowego, z‎ ‎tym‎ ‎warunkiem,‎ ‎że‎ ‎odpustowej‎ ‎łaski‎ ‎dostępuje‎ ‎się raz‎ ‎tylko‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎w‎ ‎jednym‎ ‎kwartale‎ ‎wszystkie‎ ‎warunki zostały‎ ‎spełnione. Na‎ ‎zapytanie‎ ‎niektórych‎ ‎biskupów,‎ ‎czy‎ ‎Wielkanocną spowiedzią‎ ‎można‎ ‎zadosyć‎ ‎uczynić‎ ‎kościelnemu‎ ‎pra wu‎ ‎i‎ ‎dopełnić‎ ‎obowiązku,‎ ‎nakazanego‎ ‎przez‎ ‎Jubileusz, Ojciec‎ ‎św.‎ ‎odpowiedział‎ ‎odmownie.

[madohora]

przy‎ ‎nawiedzaniu‎ ‎kościołom w‎ ‎czasie‎ ‎odbywania‎ ‎Jubileuszu.‎ ‎*‎}
Modlitwa‎ ‎przy‎ ‎każdorazowem,‎ ‎pierw- szem‎ ‎z‎ ‎kolei,‎ ‎nawiedzeniu‎ ‎kościoła. O‎ ‎Boże,‎ ‎któryś‎ ‎za‎ ‎pośrednictwem wiernego‎ ‎Twego‎ ‎sługi‎ ‎Mojżesza‎ ‎rok pięćdziesiąty‎ ‎ustanowił,‎ ‎aby‎ ‎był‎ ‎czasem powszechnego‎ ‎odpuszczenia‎ ‎i‎ ‎Jubileu szem‎ ‎izraelskiego‎ ‎ludu,‎ ‎daj‎ ‎nam,‎ ‎rów nież‎ ‎wiernym‎ ‎Twoim‎ ‎sługom,‎ ‎pobożnie odbyć‎ ‎przepisane‎ ‎odwiedziny‎ ‎kościoła, w‎ ‎celu‎ ‎otrzymania‎ ‎świętego‎ ‎Jubileuszu przez‎ ‎Rzymskiego‎ ‎Papieża,‎ ‎Sługę‎ ‎Twe go,‎ ‎Leona‎ ‎XIII,‎ ‎rozciągniętego,‎ ‎na‎ ‎mo cy‎ ‎udzielonej‎ ‎Mu‎ ‎od‎ ‎Ciebie‎ ‎władzy,‎ ‎na *)‎ ‎Gdyby‎ ‎kościół‎ ‎był‎ ‎zamknięty,‎ ‎to‎ ‎dozwolono modlić‎ ‎się‎ ‎pode‎ ‎drzwiami‎ ‎lub‎ ‎na‎ ‎stopniach.‎ ‎Niema obowiązku‎ ‎modlić‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎klęczkach.

[madohora]

świat‎ ‎cały‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎zamiarze,‎ ‎abyśmy otrzymali‎ ‎zupełny‎ ‎odpust,‎ ‎darowanie wszystkich‎ ‎naszych‎ ‎grzechów.‎ ‎Spraw, o‎ ‎Panie,‎ ‎abyśmy,‎ ‎przed‎ ‎Twoje‎ ‎najświętsze powołani‎ ‎Oblicze,‎ ‎cieszyć‎ ‎się‎ ‎mogli‎ ‎niewy- słowioną‎ ‎chwałą‎ ‎i‎ ‎wieczną‎ ‎radością,‎ ‎któ rąś‎ ‎nam‎ ‎od‎ ‎wieków‎ ‎zgotował‎ ‎przez‎ ‎zasłu gi‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎prawdziwego‎ ‎Boga, który‎ ‎z‎ ‎Tobą‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎Duchem‎ ‎św.‎ ‎żyje‎ ‎i‎ ‎kró luje‎ ‎na‎ ‎wieki‎ ‎wieków.‎ ‎Amen.
Modlitwy‎ ‎według‎ ‎intencyi‎ ‎Ojca‎ ‎Św. (Do‎ ‎odmawiania‎ ‎przy‎ ‎każdorazowem‎ ‎nawiedzeniu). I. Wszechmogący‎ ‎Boże!‎ ‎składam‎ ‎Ci w‎ ‎ofierze‎ ‎najokrutniejsze‎ ‎konanie,‎ ‎któ re‎ ‎przecierpiał‎ ‎jednorodzony‎ ‎Twój‎ ‎Syn, a‎ ‎mój‎ ‎Zbawiciel,‎ ‎Jezus,‎ ‎w‎ ‎Getsemańskim ogrodzie,‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎tą‎ ‎nieoszacowaną‎ ‎krwią, która‎ ‎tam,‎ ‎w‎ ‎najwyższem‎ ‎przygnębie niu‎ ‎Boskiego‎ ‎Serca,‎ ‎z‎ ‎Jego‎ ‎najświę tszego‎ ‎Ciała‎ ‎pociekła‎ ‎w‎ ‎krwawym‎ ‎po cie.‎ ‎A‎ ‎przez‎ ‎nieskończone‎ ‎zasługi‎ ‎te go‎ ‎konania‎ ‎i‎ ‎wylanej‎ ‎w‎ ‎niem‎ ‎krwi,‎ ‎bła gamy‎ ‎Cię,‎ ‎spraw,‎ ‎aby‎ ‎wszyscy‎ ‎ludzie, którzy‎ ‎żyją‎ ‎i‎ ‎żyć‎ ‎będą‎ ‎do‎ ‎końca‎ ‎wie ków‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎świecie,‎ ‎uznali‎ ‎prawdę
Świętego‎ ‎Rzymskiego,‎ ‎Apostolskiego, Katolickiego‎ ‎Kościoła,‎ ‎który,‎ ‎będąc‎ ‎pra wdziwą‎ ‎Oblubienicą‎ ‎samego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chry stusa,‎ ‎jest‎ ‎dla‎ ‎nas‎ ‎najlepszą‎ ‎i‎ ‎ukocha ną‎ ‎Matką.‎ ‎Daj,‎ ‎o‎ ‎Panie,‎ ‎aby‎ ‎wszyscy wysławiali,‎ ‎czcili‎ ‎i‎ ‎słuchali‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎ser ca‎ ‎we‎ ‎wszystkiem‎ ‎Twego‎ ‎świętego‎ ‎Ko ścioła‎ ‎dla‎ ‎Twojej‎ ‎chwały,‎ ‎a‎ ‎własnego zbawienia. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu. Abyś‎ ‎Kościół‎ ‎Twój‎ ‎św.‎ ‎rządzić i‎ ‎zachować‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie‎ ‎prosimy, wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. II. O‎ ‎wielki‎ ‎Boże,‎ ‎ofiaruję‎ ‎Ci‎ ‎tę‎ ‎twar dą‎ ‎boleść,‎ ‎którą‎ ‎wycierpiał‎ ‎ukochany mój‎ ‎Zbawca,‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus,‎ ‎w‎ ‎nieludz- kiem‎ ‎i‎ ‎barbarzyńskiem‎ ‎biczowaniu‎ ‎wraz z‎ ‎całą‎ ‎krwią,‎ ‎jaką‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎okrutnej‎ ‎męce przelał.‎ ‎Przez‎ ‎nieskończone‎ ‎zasługi‎ ‎te go‎ ‎cierpienia‎ ‎i‎ ‎spowodowany‎ ‎niem‎ ‎upływ krwi,‎ ‎błagam‎ ‎Cię,‎ ‎abyś‎ ‎raczył‎ ‎zgładzić‎ ‎j ze‎ ‎świata‎ ‎wszelki‎ ‎błąd‎ ‎w‎ ‎wierze,‎ ‎iżby‎ ‎: nie‎ ‎było‎ ‎zakątka‎ ‎na‎ ‎ziemi,‎ ‎w‎ ‎którymby on‎ ‎się‎ ‎gnieździł.‎ ‎Rozprosz,‎ ‎o‎ ‎Panie, wszelkie‎ ‎błędy‎ ‎ludzkie‎ ‎i‎ ‎daj,‎ ‎aby‎ ‎wszystko

[madohora]

cy‎ ‎ludzie‎ ‎w‎ ‎żywej‎ ‎wierze‎ ‎uwierzyli‎ ‎To bie‎ ‎i‎ ‎mocą‎ ‎tej‎ ‎wiary‎ ‎nie‎ ‎oddalali‎ ‎się‎ ‎ni gdy‎ ‎od‎ ‎nauki‎ ‎Twojego‎ ‎świętego‎ ‎Kościo ła,‎ ‎ale‎ ‎raczej‎ ‎gotowymi‎ ‎byli‎ ‎zawsze‎ ‎do obrony‎ ‎świętej,‎ ‎katolickiej‎ ‎wiary‎ ‎z‎ ‎nara żeniem‎ ‎nawet‎ ‎życia,‎ ‎jeżeliby‎ ‎zaszła‎ ‎tego potrzeba. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu. Abyś‎ ‎nieprzyjaciół‎ ‎chrześcijań skiego‎ ‎Kościoła‎ ‎upokorzyć‎ ‎raczył, Ciebie‎ ‎prosimy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Pa nie. III. O‎ ‎najmiłosierniejszy‎ ‎Boże‎ ‎mój,‎ ‎ofia ruję‎ ‎Ci‎ ‎ten‎ ‎niewypowiedziany‎ ‎ból,‎ ‎ja kiego‎ ‎doznał‎ ‎najsłodszy‎ ‎mój‎ ‎Zbawiciel, Jezus,‎ ‎kiedy‎ ‎Go‎ ‎cierniem‎ ‎ukoronowa no,‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎tą‎ ‎krwią,‎ ‎jaka‎ ‎pociekła‎ ‎z‎ ‎Je go‎ ‎najświętszej‎ ‎Głowy‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎najbole- śniejszem‎ ‎ukoronowaniu.‎ ‎A‎ ‎przez‎ ‎te‎ ‎nie skończone‎ ‎zasługi‎ ‎tych‎ ‎cierpień‎ ‎i‎ ‎wyla nej‎ ‎w‎ ‎nich‎ ‎krwi,‎ ‎błagam‎ ‎Cię,‎ ‎abyś‎ ‎ła skawie‎ ‎udzielić‎ ‎raczył‎ ‎wszystkim‎ ‎chrze ścijańskim‎ ‎książętom‎ ‎łaski‎ ‎utrzymania między‎ ‎sobą‎ ‎szczerej,‎ ‎życzliwej‎ ‎zgody, którą‎ ‎połączeni,‎ ‎niechaj‎ ‎bronią‎ ‎chrze-
ścijańskiej‎ ‎wiary‎ ‎przeciwko‎ ‎nieprzyjacio łom,‎ ‎oraz‎ ‎niechaj‎ ‎rządzą‎ ‎i‎ ‎panują‎ ‎we dług‎ ‎świętych‎ ‎praw‎ ‎Twoich‎ ‎nad‎ ‎swymi ludami. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu. Abyś‎ ‎królom‎ ‎i‎ ‎książętom‎ ‎chrze ścijańskim‎ ‎pokój‎ ‎i‎ ‎prawdziwą‎ ‎zgo dę‎ ‎dać‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie‎ ‎prosimy,‎ ‎wy słuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. IV. O‎ ‎mój‎ ‎najwyższy‎ ‎Władco!‎ ‎ofiaruję‎ ‎Ci tę‎ ‎najokrutniejszą‎ ‎mękę,‎ ‎jaką‎ ‎przecier piał‎ ‎Najświętszy‎ ‎Odkupiciel‎ ‎Jezus,‎ ‎nio sąc‎ ‎na‎ ‎własnych‎ ‎ramionach‎ ‎ciężki‎ ‎krzyż, do‎ ‎którego‎ ‎go‎ ‎następnie‎ ‎przybito,‎ ‎wraz z‎ ‎tą‎ ‎krwią,‎ ‎wyciekłą‎ ‎z‎ ‎Jego‎ ‎Najświę tszych‎ ‎ran.‎ ‎Przez‎ ‎zasługi‎ ‎tej‎ ‎krwi,‎ ‎bła gam‎ ‎Cię‎ ‎o‎ ‎Panie!‎ ‎abyś‎ ‎raczył‎ ‎wlać‎ ‎we wszystkie‎ ‎chrześcijańskie‎ ‎dusze‎ ‎stały‎ ‎po kój‎ ‎ducha,‎ ‎aby‎ ‎całkowicie‎ ‎zająć‎ ‎się‎ ‎mo gły‎ ‎praktykowaniem‎ ‎cnoty‎ ‎w‎ ‎życiu, a‎ ‎zwłaszcza‎ ‎Twej‎ ‎świętej‎ ‎miłości. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu. Abyś‎ ‎ludowi‎ ‎chrześcijańskiemu pokoju‎ ‎i‎ ‎jedności‎ ‎udzielić‎ ‎raczył,

[madohora]

Ciebie‎ ‎prosimy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Pa nie.
Modlitwa‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎czyścowe. O‎ ‎wszechmogący‎ ‎Panie!‎ ‎błagam‎ ‎Cię w‎ ‎imię‎ ‎nieoszacowanej‎ ‎krwi,‎ ‎jaką‎ ‎wy lał‎ ‎Twój‎ ‎Boski‎ ‎Syn,‎ ‎Jezus,‎ ‎oraz‎ ‎przez niewypowiedzianą‎ ‎boleść‎ ‎Jego‎ ‎Matki‎ ‎Naj świętszej,‎ ‎nieustraszenie‎ ‎towarzyszącej konaniu‎ ‎Swego‎ ‎Synaczka,‎ ‎uwolnij,‎ ‎bła gamy‎ ‎Cię,‎ ‎dusze‎ ‎czyścowe,‎ ‎aby‎ ‎jak- najprędzej‎ ‎dostały‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Twej‎ ‎chwały i‎ ‎tam‎ ‎Cię‎ ‎wielbiły‎ ‎i‎ ‎błogosławiły‎ ‎na‎ ‎wie ki.‎ ‎Amen. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Wiecz ny‎ ‎odpoczynek.
Akty‎ ‎cnót‎ ‎teologicznych. Akt‎ ‎Wiary. O‎ ‎Boże‎ ‎mój,‎ ‎wierzę‎ ‎mocno‎ ‎z‎ ‎całego serca,‎ ‎że‎ ‎Ty‎ ‎jesteś‎ ‎Jeden‎ ‎w‎ ‎Swej‎ ‎isto cie,‎ ‎potrójnym‎ ‎w‎ ‎osobach:‎ ‎Ojca,‎ ‎Syna i‎ ‎Ducha‎ ‎Świętego,‎ ‎sprawiedliwie‎ ‎wyna gradzającym‎ ‎dobrych,‎ ‎a‎ ‎słusznie‎ ‎karzą- cym‎ ‎złych. Wierzę,‎ ‎że‎ ‎Twój‎ ‎Boski‎ ‎Syn‎ ‎stał się‎ ‎człowiekiem‎ ‎cierpiał‎ ‎i‎ ‎umarł‎ ‎na
"‎ ‎"‎ ‎. krzyżu‎ ‎dla‎ ‎naszego‎ ‎zbawienia,‎ ‎zmar-‎ ‎I twychwstawszy‎ ‎trzeciego‎ ‎dnia‎ ‎po‎ ‎śmierci,‎ ‎i Wierzę‎ ‎nadto‎ ‎we‎ ‎wszystko,‎ ‎co‎ ‎za wiera‎ ‎Skład‎ ‎Apostolski‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎to,‎ ‎co‎ ‎świę ty‎ ‎Kościół‎ ‎podaje‎ ‎do‎ ‎wiary,‎ ‎a‎ ‎to‎ ‎z‎ ‎po wodu,‎ ‎że‎ ‎Ty,‎ ‎najwyższa‎ ‎i‎ ‎nieomylna‎ ‎| Prawda,‎ ‎to‎ ‎wszystko‎ ‎do‎ ‎wierzenia‎ ‎po dałeś.‎ ‎Dopomóż‎ ‎mi,‎ ‎o‎ ‎Panie,‎ ‎abym‎ ‎ni gdy‎ ‎nie‎ ‎ustał‎ ‎w‎ ‎mej‎ ‎wierze. nadziei. Mam‎ ‎silną‎ ‎nadzieję,‎ ‎o‎ ‎mój‎ ‎Boże, że‎ ‎z‎ ‎Twej‎ ‎ręki‎ ‎otrzymam‎ ‎wieczne‎ ‎zba- j‎ ‎wienie‎ ‎i‎ ‎wszystkie‎ ‎pomoce‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎po trzebne,‎ ‎a‎ ‎to‎ ‎dla‎ ‎tego,‎ ‎że‎ ‎Ty,‎ ‎Najwyż- I‎ ‎sze‎ ‎Dobro,‎ ‎przez‎ ‎zasługi‎ ‎Jezusa‎ ‎Chry stusa,‎ ‎obiecałeś‎ ‎to‎ ‎szczęście‎ ‎każdemu, kto‎ ‎wiernie‎ ‎wypełni‎ ‎Twoje‎ ‎Boskie‎ ‎pra wa.‎ ‎Spraw,‎ ‎o‎ ‎Panie!‎ ‎abym‎ ‎za‎ ‎pomocą dobrych‎ ‎uczynków,‎ ‎które‎ ‎przy‎ ‎Twej łasce‎ ‎pełnić‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎pragnę,‎ ‎osiągnął to,‎ ‎czego‎ ‎spodziewać‎ ‎się‎ ‎dałeś‎ ‎mi‎ ‎na dzieję. Akt‎ ‎miłości. Kocham‎ ‎Cię,‎ ‎o‎ ‎Boże‎ ‎mój,‎ ‎z‎ ‎całego serca‎ ‎ponad‎ ‎wszystko‎ ‎na‎ ‎ziemi,‎ ‎nietyle dla‎ ‎dobrodziejstw,‎ ‎któremiś‎ ‎mnie‎ ‎ob sypał,‎ ‎ile‎ ‎dla‎ ‎Twej‎ ‎nieskończonej‎ ‎do broci.‎ ‎Dla‎ ‎Twojej‎ ‎miłości‎ ‎kocham‎ ‎bliskich

[madohora]

bliźniego,‎ ‎jak‎ ‎siebie‎ ‎samego‎ ‎i‎ ‎obiecuję‎ ‎na dowód‎ ‎mego‎ ‎uczucia‎ ‎zachować‎ ‎wszyst kie‎ ‎Twoje‎ ‎rozkazy.‎ ‎Spraw,‎ ‎o‎ ‎Panie, abym‎ ‎nie‎ ‎ustawał‎ ‎w‎ ‎Twej‎ ‎miłości. Akt‎ ‎Żalu. Żal‎ ‎mi‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎serca,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎żem Ciebie‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎tyloma‎ ‎obraził‎ ‎grzecha mi,‎ ‎szczerze‎ ‎nienawidzę‎ ‎ich‎ ‎i‎ ‎brzydzę I‎ ‎się‎ ‎nimi,‎ ‎albowiem‎ ‎grzesząc‎ ‎zbrukałem !‎ ‎duszę‎ ‎moją,‎ ‎utraciłem‎ ‎Niebo,‎ ‎zasłuży- i‎ ‎łem‎ ‎na‎ ‎piekło,‎ ‎a‎ ‎głównie‎ ‎obraziłem‎ ‎Cie bie,‎ ‎który‎ ‎jesteś‎ ‎nieskończoną‎ ‎dobro cią‎ ‎i‎ ‎ponad‎ ‎wszystko‎ ‎godną‎ ‎miłości ■‎ ‎Istotą.‎ ‎Wołałbym‎ ‎raczej‎ ‎umrzeć,‎ ‎aniżeli Cię‎ ‎więcej‎ ‎obrażać‎ ‎i‎ ‎statecznie‎ ‎obiecuję przy‎ ‎Twej‎ ‎łasce‎ ‎więcej‎ ‎tego‎ ‎już‎ ‎nie l‎ ‎czynić.‎ ‎Spraw,‎ ‎o‎ ‎Panie!‎ ‎abym‎ ‎więcej już‎ ‎nie‎ ‎grzeszy). Nawiedzenie‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakramentu. (Modlitwa‎ ‎św.‎ ‎Alfonsa‎ ‎I.iguorego). Panie‎ ‎Jezu‎ ‎Chryste,‎ ‎który‎ ‎z‎ ‎miłości do‎ ‎rodzaju‎ ‎ludzkiego‎ ‎dnie‎ ‎i‎ ‎noce‎ ‎spę dzasz‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎Najświętszym‎ ‎Sakramen- '‎ ‎cie,‎ ‎oczekując,‎ ‎nawołując‎ ‎i‎ ‎łaskawie‎ ‎przyj mując‎ ‎wszystkich,‎ ‎przychodzących‎ ‎na wiedzać‎ ‎Cię,‎ ‎wierzę,‎ ‎że‎ ‎jesteś‎ ‎obecnym w‎ ‎Sakramencie‎ ‎ołtarza,‎ ‎oddaję‎ ‎Ci‎ ‎cześć z‎ ‎głębokości‎ ‎całej‎ ‎swojej‎ ‎nędzy,‎ ‎oraz dziękuję‎ ‎za‎ ‎wszystkie,‎ ‎dotąd‎ ‎odebrane od‎ ‎Ciebie‎ ‎laski,‎ ‎zwłaszcza,‎ ‎żeś‎ ‎raczył dać‎ ‎mi‎ ‎Siebie‎ ‎samego‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎Sakramen cie.‎ ‎Oprócz‎ ‎tego‎ ‎dziękuję‎ ‎Ci,‎ ‎żeś‎ ‎mnie otoczył‎ ‎nieustającą‎ ‎opieką‎ ‎swej‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Matki‎ ‎i‎ ‎natchnął‎ ‎mnie‎ ‎błogo sławioną‎ ‎myślą‎ ‎odwiedzenia‎ ‎Cię‎ ‎w‎ ‎tym kościele.‎ ‎Pozdrawiam‎ ‎więc‎ ‎Twoje‎ ‎Naj słodsze‎ ‎Serce,‎ ‎a‎ ‎czynię‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎potrójnym celu‎ ‎:‎ ‎w‎ ‎podziękowaniu‎ ‎za‎ ‎ten‎ ‎dar największy‎ ‎Sakramentu‎ ‎ołtarza,‎ ‎chęci zadosyćuczynienia‎ ‎Twojej‎ ‎miłości‎ ‎za‎ ‎do znane‎ ‎krzywdy‎ ‎od‎ ‎wszystkich‎ ‎nieprzy jaciół‎ ‎tego‎ ‎Boskiego‎ ‎Sakramentu,‎ ‎wresz cie‎ ‎pragnę‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎moje‎ ‎nawiedzenie oddać‎ ‎Ci‎ ‎cześć‎ ‎na‎ ‎wszystkich‎ ‎miejscach, gdziekolwiek,‎ ‎przebywając‎ ‎w‎ ‎Euchary- styi,‎ ‎najmniej‎ ‎jesteś‎ ‎czczonym,‎ ‎lub‎ ‎zu pełnie‎ ‎zapomnianym.‎ ‎Żal‎ ‎mi,‎ ‎że‎ ‎tyle- kroć‎ ‎razy‎ ‎dobrowolnie‎ ‎naraziłem‎ ‎się Twojej‎ ‎nieskończonej‎ ‎dobroci.‎ ‎Posta nawiam‎ ‎na‎ ‎przyszłość,‎ ‎za‎ ‎łaską‎ ‎Twoją, więcej‎ ‎Cię‎ ‎nie‎ ‎obrażać,‎ ‎a‎ ‎obecnie,‎ ‎bez względu‎ ‎na‎ ‎moją‎ ‎nędzę,‎ ‎cały‎ ‎się‎ ‎To bie‎ ‎oddaję.‎ ‎Zrzekam‎ ‎się‎ ‎własnej‎ ‎woli, uczuć‎ ‎i‎ ‎pragnień,‎ ‎słowem‎ ‎wszystkiego,

[madohora]

co‎ ‎moje,‎ ‎na‎ ‎korzyść‎ ‎Twoją,‎ ‎od‎ ‎dziś‎ ‎na przyszłość‎ ‎czyń‎ ‎ze‎ ‎mną,‎ ‎o‎ ‎Jezu!‎ ‎co chcesz,‎ ‎bylebyś‎ ‎Swoją‎ ‎miłość‎ ‎mi‎ ‎pozo stawił,‎ ‎do‎ ‎Twojej‎ ‎woli‎ ‎zastosować‎ ‎się pozwolił‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎cnocie,‎ ‎wytrwałości‎ ‎aż‎ ‎do końca‎ ‎utrzymał.‎ ‎Polecam‎ ‎Twemu‎ ‎Naj słodszemu‎ ‎Sercu‎ ‎dusze‎ ‎jęczące‎ ‎w‎ ‎czyść cu,‎ ‎zwłaszcza‎ ‎odznaczające‎ ‎się‎ ‎nabo żeństwem‎ ‎do‎ ‎Najświętszego‎ ‎Sakramen tu.‎ ‎Polecam‎ ‎Ci‎ ‎również,‎ ‎przez‎ ‎miłość Twojej‎ ‎Matki,‎ ‎biednych‎ ‎grzeszników świata‎ ‎całego.‎ ‎Łączę‎ ‎wreszcie,‎ ‎Zbawco mój‎ ‎ukochany,‎ ‎wszystkie‎ ‎moje‎ ‎uczucia z‎ ‎pragnieniami‎ ‎Twego‎ ‎najmiłosierniej szego‎ ‎Serca‎ ‎i‎ ‎tak‎ ‎połączone‎ ‎ofiaruję‎ ‎je Ojcu‎ ‎przedwiecznemu,‎ ‎błagając‎ ‎Go,‎ ‎aby w‎ ‎dniu‎ ‎Twych‎ ‎zasług‎ ‎przyjął‎ ‎tę‎ ‎ofiarę i‎ ‎wysłuchał‎ ‎mojej‎ ‎prośby.‎ ‎Amen. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Chwała Ojcu. Modlitwa‎ ‎do‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej. (Św.‎ ‎Bernarda). Pomnij,‎ ‎o‎ ‎najmiłościwsza‎ ‎Panno‎ ‎Ma- ryo,‎ ‎iż‎ ‎od‎ ‎wieków‎ ‎nie‎ ‎słyszano,‎ ‎aby‎ ‎kto kolwiek,‎ ‎uciekający‎ ‎się‎ ‎pod‎ ‎Twoją‎ ‎obro nę,‎ ‎błagający‎ ‎o‎ ‎Twoją‎ ‎pomoc‎ ‎i‎ ‎żebrzą- cy‎ ‎Twego‎ ‎wstawiennictwa,‎ ‎został‎ ‎od
Ciebie‎ ‎kiedy‎ ‎opuszczonym.‎ ‎Tą‎ ‎ufnością ożywiony,‎ ‎o‎ ‎Panno‎ ‎nad‎ ‎pannami,‎ ‎o Matko,‎ ‎do‎ ‎Ciebie‎ ‎biegnę,‎ ‎do‎ ‎Ciebie‎ ‎przy chodzę,‎ ‎jako‎ ‎grzesznik‎ ‎płaczący‎ ‎stawam przed‎ ‎Tobą.‎ ‎Nie‎ ‎chciej,‎ ‎Matko‎ ‎Słowa Wcielonego,‎ ‎gardzić‎ ‎słowami‎ ‎mojemi, ale‎ ‎usłysz‎ ‎je‎ ‎łaskawie‎ ‎i‎ ‎wysłuchaj.‎ ‎A. (Stosownie‎ ‎do‎ ‎rozporządzalnego‎ ‎czasu, lub‎ ‎miejscowych‎ ‎okoliczności,‎ ‎po‎ ‎odmówie niu‎ ‎wyżej‎ ‎przytoczonych‎ ‎modlitw,‎ ‎można nawiedzać‎ ‎inne‎ ‎ołtarze,‎ ‎znajdujące‎ ‎się w‎ ‎kościele,‎ ‎lub‎ ‎znaczniejsze‎ ‎Relikwie,‎ ‎albo pamiątki,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎takowe‎ ‎tam‎ ‎się‎ ‎znajdują). Przed‎ ‎opuszczeniem‎ ‎kościoła‎ ‎należy‎ ‎od mówić‎ ‎samemu,‎ ‎lub‎ ‎wspólnie,‎ ‎naprzemian z‎ ‎ludem,‎ ‎następującą,‎ ‎nagradzającą‎ ‎litanię za‎ ‎bluźnierstwa‎ ‎świata,‎ ‎odmawianą‎ ‎we wszystkich‎ ‎kościołach‎ ‎Rzymu‎ ‎po‎ ‎Mszy‎ ‎św., lub‎ ‎przy‎ ‎wystawieniu‎ ‎Najświętszego‎ ‎Sakra mentu. I.‎ ‎Niech‎ ‎będzie‎ ‎Bóg‎ ‎błogosławiony. (To‎ ‎samo‎ ‎lud‎ ‎powtarza‎ ‎za‎ ‎każdym‎ ‎wez waniem). II.‎ ‎Błogosławione‎ ‎święte‎ ‎Jego‎ ‎Imię. III.‎ ‎Błogosławiony‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus,‎ ‎praw‎¬ dziwy‎ ‎Bóg‎ ‎i‎ ‎prawdziwy‎ ‎Człowiek. IV.‎ ‎Błogosławione‎ ‎Imię‎ ‎Jezusowe. ‎V.‎Błogosławione‎ ‎Najsłodsze‎ ‎Serce Jezusa.

[madohora]

VI.‎ ‎Błogosławiony‎ ‎Jezus‎ ‎w‎ ‎Najświęt szym‎ ‎Sakramencie‎ ‎ołtarza. VII.‎ ‎Błogosławiona‎ ‎Matka‎ ‎Boga,‎ ‎Naj świętsza‎ ‎Marya‎ ‎Panna. ‎VIII.‎Błogosławione‎ ‎Jej‎ ‎święte‎ ‎Niepoka lane‎ ‎Poczęcie. IX.‎ ‎Błogosławione‎ ‎Imię‎ ‎Maryi,‎ ‎Matki, Dziewicy. X.‎ ‎Błogosławiony‎ ‎Bóg‎ ‎w‎ ‎Aniołach i‎ ‎Świętych‎ ‎Swoich. (Należy‎ ‎dodać‎ ‎następujące‎ ‎wezwania). Abyś‎ ‎nas‎ ‎do‎ ‎szczerej‎ ‎i‎ ‎prawdziwej‎ ‎po kuty‎ ‎doprowadzić‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie prosimy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. Abyś‎ ‎Kościół‎ ‎Twój‎ ‎święty‎ ‎rządzić‎ ‎i‎ ‎u- trzymać‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie‎ ‎prosimy, wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. Abyś‎ ‎nieprzyjaciół‎ ‎Kościoła‎ ‎chrześcijań skiego‎ ‎poniżyć‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie‎ ‎pro simy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. Abyś‎ ‎królom‎ ‎i‎ ‎książętom‎ ‎chrześcijań skim‎ ‎pokój‎ ‎i‎ ‎zgodę‎ ‎dać‎ ‎raczył,‎ ‎Cie bie‎ ‎prosimy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. Abyś‎ ‎ludowi‎ ‎chrześcijańskiemu‎ ‎miłości i‎ ‎jedności‎ ‎ducha‎ ‎udzielić‎ ‎raczył, Ciebie‎ ‎prosimy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas, Panie.

[madohora]

Modlitwa‎ ‎do‎ ‎Jezusa‎ ‎Zwycięzcy. Jezu!‎ ‎Boże‎ ‎-‎ ‎Człowieku,‎ ‎Jezu,‎ ‎Zba wicielu,‎ ‎tysiącem‎ ‎pokus‎ ‎i‎ ‎niebezpie czeństw‎ ‎osaczeni,‎ ‎błagamy‎ ‎Ciebie,‎ ‎który zwyciężasz,‎ ‎rządzisz‎ ‎i‎ ‎królujesz,‎ ‎o‎ ‎łas- skę‎ ‎wiecznego‎ ‎z‎ ‎Tobą‎ ‎połączenia‎ ‎w‎ ‎je dności‎ ‎wiary,‎ ‎która‎ ‎oświeca‎ ‎i‎ ‎wywyższa, we‎ ‎wspólnej‎ ‎radości,‎ ‎która‎ ‎umacnia‎ ‎wo lę‎ ‎i‎ ‎osładza‎ ‎życie,‎ ‎w‎ ‎sile‎ ‎miłości,‎ ‎za grzewającej‎ ‎do‎ ‎uczynków‎ ‎cnoty,‎ ‎które wysługują‎ ‎nam‎ ‎niebo.‎ ‎Połącz‎ ‎nas,‎ ‎Pa nie,‎ ‎najściślejszymi‎ ‎węzły‎ ‎z‎ ‎Matką‎ ‎Two ją,‎ ‎Maryą,‎ ‎Oblubienicą‎ ‎Twoją,‎ ‎Kościo łem‎ ‎świętym,‎ ‎katolickim‎ ‎i‎ ‎Wikaryuszem Twoim‎ ‎na‎ ‎ziemi,‎ ‎rzymskim‎ ‎papieżem,‎ ‎któ ry‎ ‎jest‎ ‎Głową‎ ‎Twoich‎ ‎wiernych‎ ‎synów. Przybądź,‎ ‎o‎ ‎Jezu!‎ ‎i‎ ‎niechaj‎ ‎krew Twoja‎ ‎sprawuje‎ ‎w‎ ‎dalszym‎ ‎ciągu‎ ‎pra cę‎ ‎uświętobliwienia‎ ‎naszych‎ ‎rodzin;‎ ‎nie chaj‎ ‎Twoje‎ ‎królestwo‎ ‎rozszerza‎ ‎się‎ ‎na ziemi,‎ ‎a‎ ‎mnogie‎ ‎ludy‎ ‎niechaj‎ ‎wyznają, że‎ ‎Twoje‎ ‎jarzmo‎ ‎słodkie,‎ ‎Twoja‎ ‎pocie cha‎ ‎niewyslowiona,‎ ‎niezawodna‎ ‎Two ja‎ ‎sprawiedliwość,‎ ‎sprzeciwiająca‎ ‎się pysznym‎ ‎i‎ ‎możnym,‎ ‎a‎ ‎Twoja‎ ‎Ewange lia‎ ‎zdolną‎ ‎jest‎ ‎z‎ ‎całą‎ ‎słusznością‎ ‎kiero wać‎ ‎losami‎ ‎społeczeństwa.

[madohora]

Modlitwa‎ ‎przed‎ ‎spowiedzią. Boże‎ ‎najwyższy,‎ ‎łaskawy‎ ‎i‎ ‎cierpli wy!‎ ‎Ty‎ ‎w‎ ‎wielkiej‎ ‎dobroci‎ ‎swej‎ ‎obie całeś‎ ‎odpuszczenie‎ ‎grzechów‎ ‎wszytkim żałującym‎ ‎i‎ ‎pokutującym‎ ‎grzesznikom. Ojcze‎ ‎mój,‎ ‎oto‎ ‎ja,‎ ‎nędzne‎ ‎i‎ ‎niewdzięcz ne‎ ‎stworzenie,‎ ‎zgrzeszyłem‎ ‎przeciwko
Modlitwy‎ ‎przed‎ ‎spowiedzią i‎ ‎Komunią‎ ‎św.
Niechaj,‎ ‎o‎ ‎Panie!‎ ‎kraj‎ ‎nasz‎ ‎odczuje słodycz‎ ‎Twej‎ ‎miłości‎ ‎i‎ ‎postępuje‎ ‎wier nie‎ ‎za‎ ‎Tobą‎ ‎w‎ ‎szeregu‎ ‎wszystkich‎ ‎ludów, idących‎ ‎we‎ ‎wspaniałości‎ ‎prawdy,‎ ‎w‎ ‎ra dości‎ ‎cnoty,‎ ‎w‎ ‎świetle‎ ‎chrześcijańskiego postępu,‎ ‎w‎ ‎wiecznem‎ ‎weselu‎ ‎zbawienia. Nowy‎ ‎wiek,‎ ‎o‎ ‎Jezu!‎ ‎skłania‎ ‎się przed‎ ‎Boskim‎ ‎Majestatem‎ ‎Twojej‎ ‎mło dości,‎ ‎zawsze‎ ‎pięknej,‎ ‎zawsze‎ ‎nowej. Daj,‎ ‎aby,‎ ‎gdziekolwiek‎ ‎przebywa‎ ‎nie śmiertelna‎ ‎dusza,‎ ‎stamtąd‎ ‎szły‎ ‎do‎ ‎Cie bie,‎ ‎Króla‎ ‎wieków‎ ‎i‎ ‎Chrystusa‎ ‎Zwy- i‎ ‎ciężcy,‎ ‎uczucia‎ ‎czci,‎ ‎uwielbienia‎ ‎i‎ ‎miło ści.‎ ‎Amen.

[madohora]

Tobie‎ ‎i‎ ‎winy‎ ‎swoje‎ ‎uznawam.‎ ‎Wiem, iżem‎ ‎nie‎ ‎godzien,‎ ‎abyś‎ ‎się‎ ‎nademną I‎ ‎zmiłował,‎ ‎bom‎ ‎dobrowolnie‎ ‎łaską‎ ‎Twą wzgardził‎ ‎i‎ ‎sam‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎Ciebie‎ ‎oder wał,‎ ‎ale‎ ‎gdy‎ ‎widzę‎ ‎rozpięte‎ ‎na‎ ‎krzyżu ręce‎ ‎Syna‎ ‎Twego,‎ ‎Odkupiciela‎ ‎mojego, gdy‎ ‎widzę‎ ‎Bok‎ ‎Jego‎ ‎włócznią‎ ‎przebity, ufam,‎ ‎Ojcze‎ ‎nieskończonej‎ ‎litości,‎ ‎że‎ ‎dla I‎ ‎zasług‎ ‎Jego‎ ‎odpuścisz‎ ‎mi‎ ‎winy‎ ‎moje i‎ ‎przyjmiesz‎ ‎jak‎ ‎syna‎ ‎marnotrawnego do‎ ‎łaski‎ ‎Twojej. Przychodzę‎ ‎z‎ ‎żalem‎ ‎i‎ ‎pokorą‎ ‎do I‎ ‎Ciebie,‎ ‎Boże‎ ‎mój,‎ ‎Ty‎ ‎znasz‎ ‎wszystkie I‎ ‎nieprawości‎ ‎moje,‎ ‎zmiłuj‎ ‎się‎ ‎nademną‎ ‎I według‎ ‎wielkiego‎ ‎miłosierdzia‎ ‎Twego.‎ ‎! Boleję‎ ‎mocno,‎ ‎żem‎ ‎Ciebie‎ ‎Pana,‎ ‎Stwór cę‎ ‎i‎ ‎Zbawcę‎ ‎mojego‎ ‎miał‎ ‎nieszczęście‎ ‎' obrazić,‎ ‎żałuję‎ ‎nie‎ ‎z‎ ‎obawy‎ ‎kary‎ ‎wie cznej,‎ ‎jaką‎ ‎grozisz‎ ‎tym,‎ ‎którzy‎ ‎poku tować‎ ‎nie‎ ‎chcą,‎ ‎ale‎ ‎dla‎ ‎tego,‎ ‎że‎ ‎Ciebie, dobro‎ ‎nieskończone‎ ‎i‎ ‎wszelkiej‎ ‎miłości‎ ‎i godne,‎ ‎którego‎ ‎nad‎ ‎wszystko‎ ‎kocham, obraziłem.‎ ‎Brzydzę‎ ‎się‎ ‎wszystkimi‎ ‎grze chami‎ ‎moimi‎ ‎z‎ ‎tej‎ ‎miłości‎ ‎ku‎ ‎Tobie. O‎ ‎Boże‎ ‎i‎ ‎Panie‎ ‎mój!‎ ‎nie‎ ‎chcę‎ ‎już,‎ ‎I nie‎ ‎chcę‎ ‎grzeszyć!‎ ‎Oto‎ ‎w‎ ‎obliczu‎ ‎nie- j‎ ‎skończonego‎ ‎Majestatu‎ ‎Twego‎ ‎postana wiam‎ ‎przy‎ ‎pomocy‎ ‎łaski‎ ‎Twojej‎ ‎jak‎ ‎| K‎ ‎,‎

[madohora]

najmocniej‎ ‎strzedz‎ ‎się‎ ‎grzechów‎ ‎i‎ ‎wszel kiej‎ ‎do‎ ‎nich‎ ‎sposobności‎ ‎unikać.‎ ‎Chcę szczerze‎ ‎się‎ ‎wyspowiadać,‎ ‎a‎ ‎odtąd‎ ‎już wiernie‎ ‎Ci‎ ‎służyć‎ ‎i‎ ‎kochać‎ ‎Cię‎ ‎aż‎ ‎do śmierci.‎ ‎Amen. Intencya‎ ‎dostąpienia‎ ‎odpustu. O‎ ‎Zbawicielu,‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎przyszedłeś‎ ‎na ten‎ ‎świat,‎ ‎abyśmy‎ ‎otrzymali‎ ‎żywot wieczny,‎ ‎wierzę‎ ‎mocno,‎ ‎iżeś‎ ‎Kościołowi powierzył‎ ‎klucze‎ ‎do‎ ‎skarbów‎ ‎łask‎ ‎od pustowych.‎ ‎Otóż‎ ‎przychodzę‎ ‎tu‎ ‎do‎ ‎tej świątyni‎ ‎i‎ ‎ofiaruję‎ ‎to‎ ‎nawiedzenie,‎ ‎mo ją‎ ‎spowiedź‎ ‎i‎ ‎Komunię‎ ‎i‎ ‎wszystkie‎ ‎do bre‎ ‎sprawy‎ ‎a‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎nadziei‎ ‎dostąpienia odpustu‎ ‎dla‎ ‎zasług‎ ‎nieskończonych‎ ‎Je zusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎Najświętszej‎ ‎Maryi Panny‎ ‎i‎ ‎Wszystkich‎ ‎Świętych.‎ ‎Amen. Boże,‎ ‎pobłogosław‎ ‎tę‎ ‎spowiedź‎ ‎mo ją,‎ ‎abym‎ ‎mógł‎ ‎godnie‎ ‎dostąpić‎ ‎odpustu jubileuszowego. Spowiedź‎ ‎powszechna. Spowiadam‎ ‎się‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎wszech mogącemu,‎ ‎Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Pannie, błogosławionemu‎ ‎Michałowi‎ ‎Archanio łowi,‎ ‎błogosławionemu‎ ‎Janowi‎ ‎Chrzci cielowi,‎ ‎świętym‎ ‎Apostołom‎ ‎Piotrowi
i‎ ‎Pawłowi‎ ‎i‎ ‎wszystkim‎ ‎Świętym,‎ ‎żem zgrzeszył‎ ‎bardzo‎ ‎myślą,‎ ‎mową‎ ‎i‎ ‎uczyn kiem.‎ ‎Moja‎ ‎wina,‎ ‎moja‎ ‎wina,‎ ‎moja bardzo‎ ‎wielka‎ ‎wina;‎ ‎dlatego‎ ‎proszę Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎błogosławio nego‎ ‎Michała‎ ‎Archanioła,‎ ‎błogosławio nego‎ ‎Jana‎ ‎Chrzciciela,‎ ‎świętych‎ ‎Apo stołów‎ ‎Piotra‎ ‎i‎ ‎Pawła‎ ‎i‎ ‎wszystkich Świętych,‎ ‎aby‎ ‎się‎ ‎modlili‎ ‎za‎ ‎mną‎ ‎do Pana‎ ‎Boga‎ ‎naszego. Modlitwa‎ ‎po‎ ‎spowiedzi. Chwal‎ ‎duszo‎ ‎moja‎ ‎Pana,‎ ‎i‎ ‎wszystko, co‎ ‎jest‎ ‎we‎ ‎mnie‎ ‎niech‎ ‎wielbi‎ ‎święte Imię‎ ‎Jego!‎ ‎Duszo‎ ‎moja,‎ ‎chwal‎ ‎Pana, a‎ ‎nie‎ ‎zapominaj‎ ‎o‎ ‎Jego‎ ‎miłosierdziu. On‎ ‎to‎ ‎jest,‎ ‎który‎ ‎ci‎ ‎wszystkie‎ ‎grzechy odpuścił‎ ‎i‎ ‎uleczył‎ ‎słabości‎ ‎twoje.‎ ‎Jak ojciec‎ ‎lituje‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎dziecięciem‎ ‎swo jem,‎ ‎takeś‎ ‎się‎ ‎Ty,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎zlitował‎ ‎na- demną.‎ ‎Oddaliłeś‎ ‎odemnie‎ ‎gniew‎ ‎Twój i‎ ‎nieprawości‎ ‎moje‎ ‎darowałeś‎ ‎.mi.‎ ‎O‎ ‎Pa nie!‎ ‎wielka‎ ‎jest‎ ‎litość‎ ‎Twoja,‎ ‎niezmie rzone‎ ‎miłosierdzie‎ ‎Twoje,‎ ‎dobroć‎ ‎Two ja‎ ‎pobudza‎ ‎mnie‎ ‎do‎ ‎tern‎ ‎większego żalu,‎ ‎żem‎ ‎Ciebie,‎ ‎najlepszego‎ ‎Ojca‎ ‎i‎ ‎do broczyńcę‎ ‎mego,‎ ‎śmiał‎ ‎obrazić.‎ ‎Oto stałem‎ ‎się‎ ‎zdrowym‎ ‎i‎ ‎więcej‎
nie‎ ‎chcę.‎ ‎Serce‎ ‎moje‎ ‎we‎ ‎Krwi‎ ‎Zba wiciela‎ ‎mego‎ ‎obmyłem,‎ ‎już‎ ‎go‎ ‎więcej grzechami‎ ‎kalać‎ ‎nie‎ ‎myślę:‎ ‎dostąpiłem miłosierdzia,‎ ‎więc‎ ‎nie‎ ‎zapomnę‎ ‎o‎ ‎moim Zbawicielu.‎ ‎Mam‎ ‎mocną‎ ‎wolę‎ ‎nowe życie‎ ‎prowadzić‎ ‎i‎ ‎codziennie‎ ‎postępo wać‎ ‎w‎ ‎cnocie.‎ ‎O‎ ‎Boże!‎ ‎serce‎ ‎moje nie‎ ‎oddali‎ ‎się‎ ‎już‎ ‎od‎ ‎Ciebie,‎ ‎tylko‎ ‎Ty mię‎ ‎zasilaj,‎ ‎bo‎ ‎ja‎ ‎jestem‎ ‎słaby.‎ ‎Wspie raj‎ ‎mnie‎ ‎łaską‎ ‎Twoją,‎ ‎aby‎ ‎ze‎ ‎mną‎ ‎by ła,‎ ‎ze‎ ‎mną‎ ‎pracowała‎ ‎i‎ ‎utrzymywała mnie‎ ‎w‎ ‎dobrem‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎końca;‎ ‎kieruj wszystkiemi‎ ‎władzami‎ ‎duszy,‎ ‎wszystki mi‎ ‎zmysłami‎ ‎ciała‎ ‎mego,‎ ‎abym‎ ‎odtąd wzywał‎ ‎ich‎ ‎na‎ ‎chwałę‎ ‎Twoją.‎ ‎Serce czyste‎ ‎stwórz‎ ‎we‎ ‎mnie,‎ ‎Boże,‎ ‎a‎ ‎ducha prawego‎ ‎odnów‎ ‎we‎ ‎wnętrznościach moich. Przeczysta‎ ‎Matko‎ ‎Zbawiciela‎ ‎moje go,‎ ‎święci‎ ‎Aniołowie‎ ‎i‎ ‎wszyscy‎ ‎święci Pańscy‎ ‎dziękujcie‎ ‎wraz‎ ‎ze‎ ‎mną‎ ‎Bogu, za‎ ‎wielkie‎ ‎miłosierdzie‎ ‎Jego,‎ ‎jakie‎ ‎na- demną,‎ ‎nędznym‎ ‎grzesznikiem,‎ ‎okazał i‎ ‎wymódlcie‎ ‎mi‎ ‎tę‎ ‎łaskę,‎ ‎abym‎ ‎już‎ ‎nie upadł‎ ‎w‎ ‎grzechy,‎ ‎lecz‎ ‎stając‎ ‎się‎ ‎coraz doskonalszym,‎ ‎zasłużył‎ ‎razem‎ ‎z‎ ‎Wami wiecznie‎ ‎chwalić‎ ‎Boga‎ ‎w‎ ‎niebiesiech. Amen.

[madohora]

Modlitwa‎ ‎przed‎ ‎Komunią‎ ‎św. O‎ ‎Jezu‎ ‎mój,‎ ‎zbliżam‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Ciebie, aby‎ ‎Cię‎ ‎przyjąć‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎najświętszym Sakramencie‎ ‎do‎ ‎serca‎ ‎mojego.‎ ‎O‎ ‎mój Boże,‎ ‎któż‎ ‎ja‎ ‎jestem‎ ‎a‎ ‎kto‎ ‎Ty!‎ ‎Tyś Bogiem‎ ‎moim‎ ‎pełnym‎ ‎niewysłowionej, niepojętej‎ ‎dobroci—a‎ ‎ja‎ ‎nędzny‎ ‎robak, proch,‎ ‎grzesznik.‎ ‎Ale‎ ‎Ty,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎dla tego‎ ‎że‎ ‎jesteś‎ ‎niepojętą‎ ‎dobrocią,‎ ‎wo łasz‎ ‎mnie‎ ‎dobrotliwie,‎ ‎abym‎ ‎się‎ ‎zbliżył do‎ ‎Ciebie,‎ ‎abym‎ ‎Cię‎ ‎przyjął‎ ‎do‎ ‎serca mojego.‎ ‎Zbliżam‎ ‎się‎ ‎więc,‎ ‎o‎ ‎Panie mój,‎ ‎zbliżam‎ ‎się‎ ‎pokorny,‎ ‎pełen‎ ‎wsty du‎ ‎za‎ ‎me‎ ‎grzechy,‎ ‎ale‎ ‎zarazem‎ ‎pełen ufności‎ ‎w‎ ‎Twoje‎ ‎miłosierdzie,‎ ‎w‎ ‎Twą nieskończoną‎ ‎miłość.‎ ‎O‎ ‎jak‎ ‎mnie‎ ‎to boli,‎ ‎Zbawicielu‎ ‎najukochańszy,‎ ‎żem Cię‎ ‎tyle‎ ‎razy‎ ‎i‎ ‎tak‎ ‎ciężko‎ ‎obraził!‎ ‎Tyś poświęcił‎ ‎dla‎ ‎mnie‎ ‎Twe‎ ‎życie,‎ ‎a‎ ‎ja‎ ‎sta łem‎ ‎się‎ ‎niewdzięcznym‎ ‎przez‎ ‎moje‎ ‎grze chy.‎ ‎O‎ ‎Skarbie‎ ‎najdroższy,‎ ‎już‎ ‎Cię teraz‎ ‎miłuję‎ ‎całem‎ ‎sercem;‎ ‎pragnę, o‎ ‎Jezu‎ ‎mój,‎ ‎wedle‎ ‎sił‎ ‎moich‎ ‎wynagro dzić‎ ‎wyrządzone‎ ‎Ci‎ ‎zniewagi,‎ ‎pragnę przyjąć‎ ‎Cię‎ ‎z‎ ‎taką‎ ‎miłością‎ ‎i‎ ‎nabożeń stwem,‎ ‎jakiem‎ ‎przyjmowali‎ ‎Cię‎ ‎Święci, wybrani‎ ‎Twoi.

[madohora]

O‎ ‎najczystsza‎ ‎Dziewico,‎ ‎niepokala na‎ ‎Matko‎ ‎Boża,‎ ‎wesprzyj‎ ‎mnie,‎ ‎abym Ciało‎ ‎i‎ ‎Krew‎ ‎ukochanego‎ ‎Syna‎ ‎Two jego‎ ‎z‎ ‎jak‎ ‎największą‎ ‎czcią,‎ ‎pokorą i‎ ‎wdzięcznością‎ ‎przyjął.‎ ‎Amen. Przed‎ ‎przyjęciem*‎ ‎N.‎ ‎Sakramentu. Panie!‎ ‎nie‎ ‎jestem‎ ‎godzien,‎ ‎abyś wszedł‎ ‎do‎ ‎przybytku‎ ‎serca‎ ‎mego,‎ ‎ale rzeknij‎ ‎tylko‎ ‎słowem,‎ ‎a‎ ‎będzie‎ ‎zbawiona dusza‎ ‎moja. Po‎ ‎Komunii‎ ‎świętej. Jesteś‎ ‎więc‎ ‎już‎ ‎ze‎ ‎mną,‎ ‎o‎ ‎Panie mój‎ ‎najdroższy!‎ ‎Witam‎ ‎Cię,‎ ‎Zbawi cielu,‎ ‎u‎ ‎mnie‎ ‎goszczącego;‎ ‎witam‎ ‎Cię z‎ ‎uczuciem‎ ‎najgłębszej‎ ‎czci‎ ‎i‎ ‎pokory i‎ ‎niewysłowionego‎ ‎szczęścia.‎ ‎O‎ ‎Boże mój,‎ ‎jakże‎ ‎zdołam‎ ‎okazać‎ ‎Ci‎ ‎wdzięcz ność‎ ‎moją‎ ‎za‎ ‎tak‎ ‎wielką‎ ‎łaskę,‎ ‎żeś‎ ‎Ty, Pan‎ ‎i‎ ‎Zbawiciel‎ ‎mój,‎ ‎duszę‎ ‎moją‎ ‎na wiedził‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎zamieszkał!‎ ‎Błogosław duszo‎ ‎moja‎ ‎Panu‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎zapominaj‎ ‎o‎ ‎mi łosierdziu‎ ‎Jego;‎ ‎dziękuj‎ ‎Mu‎ ‎i‎ ‎uwielbiaj Go,‎ ‎jak‎ ‎tylko‎ ‎zdołasz.‎ ‎Dziękuj‎ ‎Mu‎ ‎i‎ ‎Ty, o‎ ‎ukochana‎ ‎Matko‎ ‎moja,‎ ‎Maryo,‎ ‎św. Aniele‎ ‎Stróżu‎ ‎mój‎ ‎i‎ ‎wy‎ ‎wszyscy‎ ‎świę ci‎ ‎Pańscy!

[madohora]

Miły‎ ‎mój‎ ‎mnie‎ ‎a‎ ‎ja‎ ‎Jemu:‎ ‎Tak jest,‎ ‎Boże‎ ‎mój,‎ ‎Tyś‎ ‎mi‎ ‎dał‎ ‎siebie,‎ ‎ja też‎ ‎się‎ ‎całkiem‎ ‎oddaję‎ ‎Tobie;‎ ‎oddaję Ci‎ ‎się‎ ‎bez‎ ‎podziału—na‎ ‎zawsze.‎ ‎Czczę, abyś‎ ‎Ty‎ ‎na‎ ‎wieki‎ ‎moim‎ ‎pozostał,‎ ‎a‎ ‎ja na‎ ‎wieki'‎ ‎Twoirm‎ ‎Pragnę,‎ ‎aby‎ ‎dusza moja‎ ‎całkowicie‎ ‎<ro‎ ‎Ciebjp‎ ‎należała,‎ ‎aby ciało‎ ‎moje,‎ ‎wsystkie‎ ‎moje‎ ‎zdolności, myśl‎ ‎moja,‎ ‎wszystkie‎ ‎moje‎ ‎siły,‎ ‎Tobie służyły,‎ ‎Tobie‎ ‎się‎ ‎podobały.‎ ‎Tobie, o‎ ‎mój‎ ‎Jezu,‎ ‎poświęcam‎ ‎wszystkie‎ ‎uczu cia,‎ ‎pragnienia,‎ ‎prace‎ ‎i‎ ‎całe‎ ‎życie‎ ‎mo je.‎ ‎Obrażałem‎ ‎Cię,‎ ‎o‎ ‎mój‎ ‎Jezu,‎ ‎lecz resztę‎ ‎dni‎ ‎życia‎ ‎chcę‎ ‎użyć‎ ‎na‎ ‎chwałę Twoją.‎ ‎Przyjmij,‎ ‎o‎ ‎Boże‎ ‎serca‎ ‎mego, tę‎ ‎ofiarę,‎ ‎którą‎ ‎Tobie‎ ‎nędzny‎ ‎grzesznik składam,‎ ‎nic‎ ‎innego‎ ‎już‎ ‎nie‎ ‎pragnę tylko‎ ‎Ciebie‎ ‎kochać‎ ‎i‎ ‎Tobie‎ ‎się‎ ‎podo bać;‎ ‎nie‎ ‎proszę‎ ‎Cię,‎ ‎o‎ ‎Zbawicielu‎ ‎mój, i‎ ‎o‎ ‎dobra‎ ‎i‎ ‎skarby‎ ‎tego‎ ‎świata,‎ ‎błagam tylko‎ ‎przez‎ ‎moc‎ ‎i‎ ‎zasługi‎ ‎cierpień‎ ‎Two ich,‎ ‎abym‎ ‎Cię‎ ‎kochał,‎ ‎żałował‎ ‎za‎ ‎grze chy‎ ‎i‎ ‎przez‎ ‎nowe‎ ‎nie‎ ‎zasługiwał‎ ‎na gniew‎ ‎Twój,‎ ‎nie‎ ‎targał‎ ‎węzłów‎ ‎miłości, którą‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎Tobą‎ ‎związałem.‎ ‎Oświeć mnie,‎ ‎abym‎ ‎poznał‎ ‎jak‎ ‎Ty,‎ ‎o‎ ‎Boże, powinieneś‎ ‎być‎ ‎kochanym;‎ ‎udziel‎ ‎mi cierpliwości‎ ‎i‎ ‎poddania‎ ‎się‎ ‎zupełnego
wybranymi‎ ‎w‎ ‎królestwie Amen.
woli‎ ‎Twojej,‎ ‎daj‎ ‎tę‎ ‎łaskę,‎ ‎abym‎ ‎we wszystkich‎ ‎pokusach‎ ‎do‎ ‎Ciebie‎ ‎się‎ ‎ucie kał‎ ‎i‎ ‎Ciebie‎ ‎o‎ ‎pomoc‎ ‎błagał.‎ ‎Ojcze przedwieczny!‎ ‎w‎ ‎Imię‎ ‎i‎ ‎przez‎ ‎zasługi Syna‎ ‎Twojego,‎ ‎proszę‎ ‎Cię‎ ‎o‎ ‎miłość
i‎ ‎Twoją‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎wytrwałość‎ ‎w‎ ‎dobrem,-‎ ‎aż j‎ ‎do‎ ‎końca‎ ‎życia‎ ‎mego,‎ ‎abym‎ ‎mógł |‎ ‎w‎ ‎niebie‎ ‎kochać‎ ‎Cię‎ ‎przez‎ ‎całą‎ ‎wiecz ność‎ ‎i‎ ‎głosić‎ ‎wielkie‎ ‎miłosierdzie‎ ‎Twoje. Dzięki‎ ‎Ci,‎ ‎o‎ ‎mój‎ ‎Jezu,‎ ‎żeś‎ ‎raczył wstąpić‎ ‎do‎ ‎serca‎ ‎mego,‎ ‎i‎ ‎mnie‎ ‎grzesz nego‎ ‎nawiedzić,‎ ‎spraw‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎to,‎ ‎aby te‎ ‎dary,‎ ‎których‎ ‎tak‎ ‎sowicie‎ ‎udziela w‎ ‎tym‎ ‎roku‎ ‎jubileuszowym‎ ‎wiernym I‎ ‎Synom‎ ‎Twoim,‎ ‎Głowa‎ ‎Kościoła‎ ‎na‎ ‎zie- j‎ ‎mi,‎ ‎Ojciec‎ ‎święty‎ ‎Leon‎ ‎XIII-ty,‎ ‎stały się‎ ‎i‎ ‎moim‎ ‎udziałem‎ ‎i‎ ‎zapewniły‎ ‎mi życie‎ ‎wieczne‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎Tobą,‎ ‎o‎ ‎mój‎ ‎Je zu,‎ ‎i‎ ‎Twymi niebieskiem.

[madohora]

[madohora]

PIEŚŃ‎ ‎NOWA do‎ ‎Małki‎ ‎Boskiej‎ ‎Częstochowskiej dla‎ ‎ludzi‎ ‎idących‎ ‎na‎ ‎odpust.
Witamy‎ ‎Cię‎ ‎Jasna-Góro,‎ ‎miejsce‎ ‎święte‎ ‎wybrane Na‎ ‎tej‎ ‎górze‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎Klasztorze‎ ‎Matki‎ ‎naszej‎ ‎kochanej,. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko,‎ ‎nasza‎ ‎miła‎ ‎Patronko, Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Królowa,‎ ‎Częstochowska‎ ‎Marya. O!‎ ‎z‎ ‎jak‎ ‎wielkiem‎ ‎utrapieniem‎ ‎na‎ ‎tem‎ ‎miejscu‎ ‎stajemy. Z‎ ‎którego‎ ‎to‎ ‎Twój‎ ‎przybytek‎ ‎Matko‎ ‎Boska‎ ‎widzimy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Ach!‎ ‎jakośmy‎ ‎wielu‎ ‎ludzi‎ ‎tej‎ ‎rozmowy‎ ‎słuchali; Którzy‎ ‎o‎ ‎tem‎ ‎świętem‎ ‎miejscu‎ ‎nabożnie‎ ‎rozmawiali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Z‎ ‎wielką‎ ‎chęcią‎ ‎my‎ ‎pragnęli,‎ ‎abyśmy‎ ‎Cię‎ ‎wielbili. Wspólnie‎ ‎ze‎ ‎wszystkimi‎ ‎ludźmi‎ ‎Twój‎ ‎obraz‎ ‎zobaczyli. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Chcielibyśmy‎ ‎o‎ ‎tem‎ ‎wiedzieć,‎ ‎kiedy‎ ‎pobożni‎ ‎ludzie‎ ‎g‎ ‎r,‎ ‎ij‎ ‎-‎ ‎~‎ ‎„ I‎ ‎jaka‎ ‎ich‎ ‎kompanja‎ ‎do‎ ‎Częstochowy‎ ‎pójdzie.‎ ‎O‎ ‎i‎ ‎'‎ ‎■‎ ‎J Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

Ucieszyła‎ ‎nas‎ ‎wieść‎ ‎ona,‎ ‎kiedyśmy‎ ‎doczekali, Z‎ ‎pobożnymi‎ ‎sąsiadami‎ ‎na‎ ‎Jasną-Górę‎ ‎się‎ ‎brali Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Pożegnaliśmy‎ ‎rodziców,‎ ‎opuściliśmy‎ ‎dziatki, A‎ ‎do‎ ‎Ciebie‎ ‎pospieszyliśmy,‎ ‎jako‎ ‎swojej‎ ‎Matki. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Za‎ ‎niceśmy‎ ‎niewygody,‎ ‎ni‎ ‎trudów‎ ‎nie‎ ‎uważali, Byśmy‎ ‎tu‎ ‎na‎ ‎Jasną‎ ‎Górę‎ ‎najprędzej‎ ‎stanąć‎ ‎mogli. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Przebyliśmy‎ ‎góry,‎ ‎lasy,‎ ‎o‎ ‎Maryo‎ ‎dla‎ ‎Ciebie, Podaj‎ ‎rękę,‎ ‎poratuj‎ ‎nas‎ ‎w‎ ‎naszej‎ ‎wielkiej‎ ‎potrzebie. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Żony‎ ‎mężów,‎ ‎a‎ ‎mężowie‎ ‎żony‎ ‎pozostawili. Na‎ ‎Jasną‎ ‎Górę‎ ‎do‎ ‎Ciebie,‎ ‎jak‎ ‎najprędzej‎ ‎się‎ ‎brali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎Maryo!‎ ‎nasze‎ ‎domy‎ ‎Tobieśmy‎ ‎polecali, Kiedyśmy‎ ‎ne‎ ‎Jasną-Górę,‎ ‎do‎ ‎ciebie‎ ‎się‎ ‎wybrali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Gospodynią‎ ‎domów‎ ‎naszych,‎ ‎Ciebieśmy‎ ‎zostawili, Nasze‎ ‎mienia‎ ‎i‎ ‎potrzeby,‎ ‎Tobieśmy‎ ‎polecili. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Pan'enko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Postępujemy‎ ‎bracia,‎ ‎siostry‎ ‎w‎ ‎imię‎ ‎Maryi‎ ‎Boże, Byśmy‎ ‎jaknajprędzej‎ ‎stanąć‎ ‎mogli‎ ‎na‎ ‎Jasnej-Górze. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Z‎ ‎ludźmi,‎ ‎których‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎naszem‎ ‎nigdyśmy‎ ‎ich‎ ‎nie‎ ‎znali Będziemy‎ ‎chodzić‎ ‎i‎ ‎nocować,‎ ‎wspólnie‎ ‎będziem‎ ‎śpiewali Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Darujmy‎ ‎nieprzyjaciołom,‎ ‎którzy‎ ‎w‎ ‎domu‎ ‎zostali, Wielu‎ ‎z‎ ‎naszego‎ ‎odpustu,‎ ‎jeszcze‎ ‎się‎ ‎naśmiewali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. W‎ ‎drodze‎ ‎naszej‎ ‎zawsze‎ ‎bądźmy‎ ‎pokorą‎ ‎uzbrojeni, Abyśmy‎ ‎na‎ ‎Jasnej-Górze‎ ‎zostali‎ ‎pocieszeni. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jużci‎ ‎stajemy‎ ‎na‎ ‎miejscu‎ ‎i‎ ‎Twój‎ ‎Klasztor‎ ‎widzimy, Przed‎ ‎którym‎ ‎tu‎ ‎wszyscy‎ ‎krzyżem‎ ‎na‎ ‎ziemię‎ ‎upadniemy Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Już‎ ‎przychodzimy‎ ‎do‎ ‎ciebie,‎ ‎Kapłani‎ ‎nas‎ ‎witają, Błogosławiąc,‎ ‎jako‎ ‎dziatki‎ ‎do‎ ‎Ciebie‎ ‎wprowadzają. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Wszyscy‎ ‎przed‎ ‎ołtarzem‎ ‎Twoim‎ ‎na‎ ‎twarze‎ ‎upadniemy, Błogosław‎ ‎nas‎ ‎o‎ ‎Królowa,‎ ‎tak‎ ‎serdecznie‎ ‎wołamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jużmy‎ ‎tego‎ ‎dostąpili,‎ ‎czegośmy‎ ‎pożądali, Kiedyśmy‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎domów‎ ‎naszych‎ ‎na‎ ‎Jasną-Górę‎ ‎brali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

[madohora]

Teraz‎ ‎na‎ ‎twarz‎ ‎upadamy,‎ ‎o‎ ‎bądźże‎ ‎pozdrowiona, Do‎ ‎stóp‎ ‎Twoich‎ ‎się‎ ‎schylamy,‎ ‎o‎ ‎bądźże‎ ‎uwielbiona. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎Marya!‎ ‎do‎ ‎pogrzebu‎ ‎będziem‎ ‎Tobie‎ ‎służyli, Twoje‎ ‎Najświętsze‎ ‎Ciało‎ ‎do‎ ‎grobu‎ ‎prowadzili. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Gdy‎ ‎Cię‎ ‎z‎ ‎kościoła‎ ‎wyniosą,‎ ‎my‎ ‎Cię‎ ‎widzieć‎ ‎pragniemy, Wszyscy‎ ‎pobożnymi‎ ‎głosy‎ ‎do‎ ‎Ciebie‎ ‎zawołamy: Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jak‎ ‎Apostołowie‎ ‎święci,‎ ‎kiedy‎ ‎Ciebie‎ ‎chowali, Płacząc,‎ ‎że‎ ‎Matka‎ ‎odeszła,‎ ‎gorzkie‎ ‎łzy‎ ‎wylewali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Kiedy‎ ‎w‎ ‎obłoku‎ ‎wzniesieni,‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎świata‎ ‎byli, Ażeby‎ ‎Ci‎ ‎Matko‎ ‎Boska‎ ‎do‎ ‎pogrzebu‎ ‎służyli. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Teraz,‎ ‎o‎ ‎Matko‎ ‎Najświętsza,‎ ‎serca‎ ‎swe‎ ‎wylewamy, O‎ ‎co‎ ‎prosić,‎ ‎orędować,‎ ‎na‎ ‎tern‎ ‎miejscu‎ ‎mamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. A‎ ‎najprzód‎ ‎Ciebie‎ ‎Marya.‎ ‎pokornie‎ ‎upraszamy, Kiedy‎ ‎do‎ ‎twego‎ ‎pogrzebu‎ ‎wszyscy‎ ‎Ci‎ ‎służyć‎ ‎mamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Najwyższemu‎ ‎Pasterzowi‎ ‎daj‎ ‎Matko‎ ‎życie,‎ ‎zdrowie, Niech‎ ‎nie‎ ‎doznaje‎ ‎nic‎ ‎złego,‎ ‎w‎ ‎Biskupiej‎ ‎lat‎ ‎osnowie. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Kościół‎ ‎święty‎ ‎Katolicki,‎ ‎racz‎ ‎Maryo‎ ‎bronić, A‎ ‎od‎ ‎ręki‎ ‎niedowiarków‎ ‎swoją‎ ‎tarczą‎ ‎zasłonić. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎. NieprzyjaeieJe‎ ‎Kościoła‎ ‎Syna‎ ‎Twego‎ ‎racz‎ ‎stłumić, A‎ ‎wiernych‎ ‎czcicieli‎ ‎Jego,‎ ‎Twoją‎ ‎przyczyną‎ ‎bronić. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t,‎ ‎d. Biskupów‎ ‎i‎ ‎Duchowieństwo,‎ ‎prosimy‎ ‎Cię,‎ ‎broń‎ ‎zawsze, Niechaj‎ ‎wiodą‎ ‎swe‎ ‎owieczki,‎ ‎wszędzie‎ ‎na‎ ‎dobro‎ ‎nasze. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Broń‎ ‎powietrza,‎ ‎głodu,‎ ‎ognia,‎ ‎pożar‎ ‎niech‎ ‎nas‎ ‎omija, Niechaj‎ ‎mamy‎ ‎wiek‎ ‎spokojny,‎ ‎prosimy‎ ‎Cię‎ ‎Marya. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Uproś‎ ‎że‎ ‎nam,‎ ‎o‎ ‎Maryo!‎ ‎grzechów‎ ‎naszych‎ ‎zgładzenie, Abyśmy‎ ‎przy‎ ‎Twym‎ ‎obrazie‎ ‎otrzymali‎ ‎zbawienie. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Pobłogosław‎ ‎nasze‎ ‎domy,‎ ‎broń‎ ‎ich‎ ‎od‎ ‎wszelkiej‎ ‎szkody: Broń‎ ‎pożarów,‎ ‎ognia,‎ ‎głodu,‎ ‎broń‎ ‎od‎ ‎złego‎ ‎szkody. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Domownikom‎ ‎naszym,‎ ‎Panno!‎ ‎daj,‎ ‎aby‎ ‎zdrowi‎ ‎byli, Wespół‎ ‎z‎ ‎nami,‎ ‎gdy‎ ‎wrócimy,‎ ‎Ciebie‎ ‎Matko‎ ‎wielbili. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

[madohora]

Dusze‎ ‎z‎ ‎czyśćca‎ ‎racz‎ ‎wybawić‎ ‎Częstochowska‎ ‎Marya, Niech‎ ‎ich‎ ‎w‎ ‎czyśćcu‎ ‎straszna‎ ‎męka‎ ‎za‎ ‎Twą‎ ‎prośbą‎ ‎omija. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Którzyście‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎Jej‎ ‎Różańcu‎ ‎bardzo‎ ‎zamiłowali, Służcie‎ ‎Onej‎ ‎do‎ ‎pogrzebu,‎ ‎abyście‎ ‎pomoc‎ ‎brałi. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Nawiedzajcie‎ ‎dróżki‎ ‎święte,‎ ‎które‎ ‎Jezus‎ ‎poświęci, A‎ ‎przy‎ ‎każdej‎ ‎Go‎ ‎błagajmy,‎ ‎aby‎ ‎nas‎ ‎miał‎ ‎w‎ ‎pamięci Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Przyjdziemy‎ ‎do‎ ‎Wieczernika,‎ ‎gdzie‎ ‎Pan‎ ‎Jezus‎ ‎wieczerzał. Uczniom‎ ‎Krew‎ ‎i‎ ‎ciało‎ ‎dając,‎ ‎w‎ ‎żalu‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎nimi‎ ‎żegnał. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko'‎ ‎it.‎ ‎d. W‎ ‎Ogrójcu‎ ‎zaś‎ ‎zobaczymy,‎ ‎On‎ ‎prosi‎ ‎Ojca‎ ‎swego, Aby‎ ‎kielich‎ ‎gorzkiej‎ ‎męki‎ ‎raczył‎ ‎oddalić‎ ‎od‎ ‎Niego Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Co‎ ‎za‎ ‎widok‎ ‎dziwny,‎ ‎gdy‎ ‎był‎ ‎od‎ ‎żydów‎ ‎pojmany, Jakoby‎ ‎na‎ ‎rzeź‎ ‎baranek,‎ ‎okrutnie‎ ‎był‎ ‎wiązany. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Pójdźmy‎ ‎dalej,‎ ‎jak‎ ‎go‎ ‎włóczą‎ ‎i‎ ‎nogami‎ ‎kopią, Z‎ ‎mostu‎ ‎Go‎ ‎w‎ ‎rzekę‎ ‎wrzucają!‎ ‎gwałtownie‎ ‎do‎ ‎wody‎ ‎pchają. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. A‎ ‎tak‎ ‎w‎ ‎każdej‎ ‎zobaczymy‎ ‎osobną‎ ‎Pana‎ ‎mękę, Więc‎ ‎Go‎ ‎prośmy‎ ‎i‎ ‎błagajmy,‎ ‎by‎ ‎nas‎ ‎przyjął‎ ‎w‎ ‎swą‎ ‎rękę. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienke‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Prośmy‎ ‎Pana,‎ ‎aby‎ ‎raczył‎ ‎zmiłować‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎nami, Przez‎ ‎okrutną‎ ‎mękę‎ ‎raczył‎ ‎zostawić‎ ‎z‎ ‎nami. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Wszak‎ ‎od‎ ‎wieków‎ ‎nie‎ ‎słyszano,‎ ‎ażeby‎ ‎Ta‎ ‎Królowa, Jeżeli‎ ‎Ją‎ ‎o‎ ‎co‎ ‎prosisz,‎ ‎nie‎ ‎była‎ ‎ci‎ ‎gotowa. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎Marya!‎ ‎Matko‎ ‎Boska,‎ ‎coś‎ ‎Ty‎ ‎wtenczas‎ ‎cierpiała, Kiedy‎ ‎Twój‎ ‎Synaczek‎ ‎konał,‎ ‎a‎ ‎Tyś‎ ‎pod‎ ‎krzyżem‎ ‎stała. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Ja‎ ‎też‎ ‎tylko‎ ‎zawsze‎ ‎myślę,‎ ‎bym‎ ‎przy‎ ‎tobie‎ ‎pozostał, A‎ ‎może‎ ‎też‎ ‎pocieszenia‎ ‎od‎ ‎Ciebie‎ ‎dostał. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bo‎ ‎jeszcze‎ ‎nigdy‎ ‎nie‎ ‎było,‎ ‎by‎ ‎kto‎ ‎wzywając‎ ‎Ciebie, Omylił‎ ‎się,‎ ‎a‎ ‎nie‎ ‎dostał‎ ‎łaski‎ ‎w‎ ‎swojej‎ ‎potrzebie. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Oddal‎ ‎od‎ ‎nas‎ ‎głód,‎ ‎mór,‎ ‎wojny,‎ ‎błogosław‎ ‎urodzaje,. Spraw,‎ ‎niech‎ ‎mamy‎ ‎czas‎ ‎spokojny,‎ ‎zachowaj‎ ‎nasze‎ ‎kraje. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Błogosław‎ ‎miasta‎ ‎z‎ ‎wioskami,‎ ‎ciesz‎ ‎lud‎ ‎upadający, Staw‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Boga‎ ‎za‎ ‎nami,‎ ‎udziel‎ ‎Twojej‎ ‎pomocy. .‎ ‎Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

[madohora]

Błogosław‎ ‎kompanję,‎ ‎które‎ ‎się‎ ‎tu‎ ‎zebrały. By‎ ‎Cię‎ ‎wspólnie‎ ‎na‎ ‎tej‎ ‎górze,‎ ‎Maryo‎ ‎wychwalały. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bośmy‎ ‎wszyscy‎ ‎po‎ ‎to‎ ‎przyszli,‎ ‎abyśmy‎ ‎Ci‎ ‎służyli, Sobie‎ ‎zdrowie‎ ‎i‎ ‎zbawienie‎ ‎po‎ ‎śmierci‎ ‎uprosili. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎jak‎ ‎my‎ ‎się‎ ‎Marya,‎ ‎przez‎ ‎ten‎ ‎odpust‎ ‎cieszyli, Rozumiejąc,‎ ‎że‎ ‎przy‎ ‎tobie‎ ‎zawsze‎ ‎będziemy‎ ‎żyli. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Ale‎ ‎pewno‎ ‎przyjdzie‎ ‎chwila,‎ ‎w‎ ‎którą‎ ‎Cię‎ ‎odejść‎ ‎mamy, O‎ ‎Marya‎ ‎Częstochowska,‎ ‎teraz‎ ‎do‎ ‎Cię‎ ‎wołamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O!‎ ‎jakże‎ ‎Cię‎ ‎opuścimy,‎ ‎Matko‎ ‎nasza‎ ‎kochana, Wiemy,‎ ‎że‎ ‎nas‎ ‎nie‎ ‎opuścisz,‎ ‎bo‎ ‎masz‎ ‎łaskę‎ ‎u‎ ‎Syna. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jeszcze‎ ‎raz‎ ‎przed‎ ‎Twem‎ ‎obrazemMatko‎ ‎krzyżem‎ ‎padniemy A‎ ‎za‎ ‎nasze‎ ‎domowniki,‎ ‎pokornie‎ ‎cię‎ ‎prosimy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎Marya,‎ ‎prośDy‎ ‎nasze,‎ ‎do‎ ‎stóp‎ ‎Twoich‎ ‎rzucamy Duszę,‎ ‎ciało,‎ ‎serce,‎ ‎myśli‎ ‎i‎ ‎wszystko‎ ‎co‎ ‎mamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t‎ ‎d. Wejrzyj‎ ‎na‎ ‎nas,‎ ‎o‎ ‎Marya,‎ ‎wejrzyj‎ ‎na‎ ‎swoje‎ ‎dzieci, A‎ ‎jużci‎ ‎nas‎ ‎nie‎ ‎opuszczaj,‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎samej‎ ‎śmierci. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Gdzież‎ ‎my‎ ‎Matko,‎ ‎biedne‎ ‎dziatki,‎ ‎teraz‎ ‎udać‎ ‎się‎ ‎mamy, Gdybyć‎ ‎nas‎ ‎Ty‎ ‎opuściła,‎ ‎innej‎ ‎nad‎ ‎Cię‎ ‎nie‎ ‎mamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bo‎ ‎zgubiony‎ ‎syn‎ ‎nie‎ ‎zginie,‎ ‎skoro‎ ‎Twoja‎ ‎obrona, W‎ ‎największym‎ ‎życia‎ ‎terminie,‎ ‎przyjdzie‎ ‎do‎ ‎swego‎ ‎łona. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Tyś‎ ‎nas‎ ‎Matko‎ ‎słuchała,‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎miejsce‎ ‎wezwała, Ratowałaś‎ ‎we‎ ‎dnie,‎ ‎w‎ ‎nocy,‎ ‎udzielałaś‎ ‎pomocy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d Choćby‎ ‎matka‎ ‎swoje‎ ‎dzieci‎ ‎wypuściła‎ ‎z‎ ‎pamięci, Ty‎ ‎nas‎ ‎Matko‎ ‎nie‎ ‎opuścisz,‎ ‎skoro‎ ‎oczy‎ ‎swe‎ ‎rzucisz. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎Marya‎ ‎Częstochowska,‎ ‎wolałaś‎ ‎tu‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎nami, Niźli‎ ‎w‎ ‎Konstantynopolu,‎ ‎mieszkać‎ ‎z‎ ‎temi‎ ‎Turkami. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Przywiózł‎ ‎Cię‎ ‎książę‎ ‎Opolski,‎ ‎abyś‎ ‎nam‎ ‎pociechą‎ ‎była, Nasze‎ ‎prośby‎ ‎wysłuchała,‎ ‎z‎ ‎Bogiem‎ ‎nas‎ ‎pogodziła. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Doznając‎ ‎Twojej‎ ‎pomocy,‎ ‎niech‎ ‎tu‎ ‎każdy‎ ‎nam‎ ‎powie, Po‎ ‎to‎ ‎z‎ ‎Węgier‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎Podola‎ ‎śpieszą‎ ‎tu‎ ‎pielgrzymowie. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

[madohora]

Ślepi‎ ‎widzą,‎ ‎chromi‎ ‎chodzą,‎ ‎z‎ ‎więźniów‎ ‎pęta‎ ‎spadają, Głusi‎ ‎słyszą,‎ ‎a‎ ‎umarli‎ ‎jakoby‎ ‎ze‎ ‎snu‎ ‎wstają, Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Ogień,‎ ‎woda,‎ ‎zła‎ ‎przygoda,‎ ‎z‎ ‎daleka‎ ‎nas‎ ‎omija, Gdy‎ ‎do‎ ‎Ciebie,‎ ‎w‎ ‎swej‎ ‎potrzebie,‎ ‎udają‎ ‎się‎ ‎Marya. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t‎ ‎d. Nawet‎ ‎z‎ ‎śmiertelnej‎ ‎niemocy‎ ‎Marya‎ ‎wyprowadzi, Błędnych‎ ‎broni‎ ‎we‎ ‎dnie,‎ ‎w‎ ‎nocy‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎drogę‎ ‎prowadzi. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Gdy‎ ‎ostatni‎ ‎życia‎ ‎koniec,‎ ‎na‎ ‎nas‎ ‎będzie‎ ‎nadchodził, Kogóż‎ ‎wtenczas‎ ‎Matko‎ ‎znaleźć,‎ ‎aby‎ ‎nam‎ ‎go‎ ‎słodził. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. A‎ ‎gdy‎ ‎umierać‎ ‎będziemy,‎ ‎Ty‎ ‎o‎ ‎Matko,‎ ‎ratuj‎ ‎nas, Przybądź‎ ‎do‎ ‎nas‎ ‎z‎ ‎Synem‎ ‎Twoim‎ ‎i‎ ‎Józefem‎ ‎w‎ ‎śmierci‎ ‎czas. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d< A‎ ‎kiedy‎ ‎nadejdzie‎ ‎chwila,‎ ‎w‎ ‎którą‎ ‎konać‎ ‎będziemy. Marya‎ ‎Częstochowska,‎ ‎ratujże‎ ‎nas,‎ ‎prosimy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. ]uż‎ ‎my‎ ‎o‎ ‎wszystko‎ ‎prosili,‎ ‎co‎ ‎potrzeba‎ ‎nam‎ ‎było, Teraz‎ ‎pewnie‎ ‎odejdziemy,‎ ‎serce‎ ‎się‎ ‎ucieszyło. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Przyjdzie‎ ‎czas,‎ ‎że‎ ‎odejdziemy‎ ‎z‎ ‎tego‎ ‎miejsca‎ ‎świętego, Może‎ ‎więcej‎ ‎nie‎ ‎ujrzymy‎ ‎Obrazu‎ ‎cudownego. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Kiedyśmy‎ ‎na‎ ‎Cię‎ ‎patrzeli,‎ ‎to‎ ‎nam‎ ‎serce‎ ‎pałało Od‎ ‎miłości‎ ‎i‎ ‎radości,‎ ‎jako‎ ‎ogień‎ ‎gorzało. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jeszcze‎ ‎pragnie‎ ‎serce‎ ‎moje,‎ ‎bym‎ ‎tu‎ ‎mieszkał‎ ‎przy‎ ‎1‎ ‎obie, Choć‎ ‎w‎ ‎kąciku‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎kościele,‎ ‎bym‎ ‎wiernie‎ ‎służył‎ ‎Tobie, Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Gdyby‎ ‎mi‎ ‎Bóg‎ ‎dał‎ ‎i‎ ‎tu‎ ‎grób,‎ ‎O!‎ ‎to‎ ‎by‎ ‎mnie‎ ‎cieszyło, Jak‎ ‎przy‎ ‎matce‎ ‎spać‎ ‎w‎ ‎kolebce,‎ ‎byłoby‎ ‎mi‎ ‎tak‎ ‎miło. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Ale‎ ‎dzisiaj‎ ‎towarzysze,‎ ‎tak‎ ‎sobie‎ ‎znów‎ ‎radzili, Ze‎ ‎musimy‎ ‎cię‎ ‎opuścić,‎ ‎byśby‎ ‎do‎ ‎dom‎ ‎przybyli. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O!‎ ‎jakże‎ ‎się‎ ‎serce‎ ‎moje,‎ ‎Maryo‎ ‎Panno‎ ‎smuci, Kiedy‎ ‎od‎ ‎Ciebie‎ ‎do‎ ‎domu,‎ ‎dusza‎ ‎się‎ ‎moja‎ ‎wróci. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Już‎ ‎przychodzi‎ ‎godzina,‎ ‎w‎ ‎którą‎ ‎Cię‎ ‎odejść‎ ‎mamy A‎ ‎na‎ ‎Ciebie‎ ‎Matko‎ ‎Boska,‎ ‎żałośnie‎ ‎spoglądamy, Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Ach‎ ‎my‎ ‎jeszcze‎ ‎upraszamy,‎ ‎mili‎ ‎Cię‎ ‎odejdziemy, Żebyś‎ ‎nas‎ ‎błogosławiła,‎ ‎niech‎ ‎szczęśliwie‎ ‎idziemy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

[madohora]

Żegnamy‎ ‎cię‎ ‎Jasna‎ ‎Góro‎ ‎o‎ ‎Klasztorze‎ ‎wspaniały, Nie‎ ‎wiem,‎ ‎czyli‎ ‎nie‎ ‎ostatni,‎ ‎raz‎ ‎me‎ ‎nogi‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎stały. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Żegnamy‎ ‎Cię‎ ‎Marya,‎ ‎Matko‎ ‎nasza‎ ‎Królowa, Żegnamy‎ ‎Cię‎ ‎Jasna-Górska,‎ ‎poroocniczko‎ ‎gotowa, Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Musimy‎ ‎Cię‎ ‎już‎ ‎opuścić,‎ ‎o‎ ‎Częstochowska‎ ‎Pani, Kiedy‎ ‎na‎ ‎Cię‎ ‎wspominamy,‎ ‎zalewamy‎ ‎się‎ ‎Izami. Błogcslaw‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bywaj‎ ‎zdrowa‎ ‎Jasna‎ ‎Góro,‎ ‎miejsce‎ ‎święte‎ ‎wybrane, Na‎ ‎tej‎ ‎górze‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎klasztorze,‎ ‎Matki‎ ‎naszej‎ ‎kochanej. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Twój‎ ‎ten‎ ‎obraz‎ ‎i‎ ‎święta‎ ‎Twarz,‎ ‎nie‎ ‎wiem‎ ‎czy‎ ‎ją‎ ‎oglądam, I‎ ‎te‎ ‎słowa‎ ‎bywaj‎ ‎zdrowa,‎ ‎na‎ ‎tern‎ ‎miejscu‎ ‎zaśpiewam. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t‎ ‎d. Moje‎ ‎oczy‎ ‎Cię‎ ‎więcej,‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎Obrazie‎ ‎uwidzą, I‎ ‎me‎ ‎nogi,‎ ‎czy‎ ‎te‎ ‎drogi‎ ‎Twoje‎ ‎jeszcze‎ ‎odwiedzą. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Żegnamy‎ ‎i‎ ‎was‎ ‎Kapłani,‎ ‎nasi‎ ‎nauczyciele, Jakoście‎ ‎nas‎ ‎nauczyli,‎ ‎Słowa‎ ‎Bożego‎ ‎wiele. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O!‎ ‎wy‎ ‎pobożni‎ ‎Kapłani,‎ ‎miejsca‎ ‎tego‎ ‎strażnicy, Błagajcie‎ ‎też‎ ‎tu‎ ‎za‎ ‎nami‎ ‎Panny‎ ‎BogaRodzicy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Żegnamy‎ ‎was‎ ‎święte‎ ‎Dróżki,‎ ‎któreśmy‎ ‎obchodzili, 1‎ ‎mękę‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎nabożnie‎ ‎rozmyślali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bądźcie‎ ‎zdrowe,‎ ‎miejsca‎ ‎święte,‎ ‎Wniębowzięcia‎ ‎Maryi, Które‎ ‎Jezus‎ ‎postanowił,‎ ‎by‎ ‎powiększyć‎ ‎chwałę‎ ‎Jej. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bądźcie‎ ‎zdrowe‎ ‎góry,‎ ‎lasy‎ ‎tu‎ ‎na‎ ‎tej‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze, Przy‎ ‎których‎ ‎my‎ ‎cześć‎ ‎dawali‎ ‎Jezusowi,‎ ‎Maryi. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bądźcie‎ ‎zdrowi‎ ‎wszyscy‎ ‎ludzie,‎ ‎którycheśmy‎ ‎poznali, Na‎ ‎tej‎ ‎górze‎ ‎Jasno-Górskiej,‎ ‎różne‎ ‎pieśni‎ ‎śpiewali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Gdyby‎ ‎nam‎ ‎Bóg‎ ‎dał‎ ‎łaskę,‎ ‎żebyśmy‎ ‎się‎ ‎widzieli, Jeszcze‎ ‎na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze‎ ‎z‎ ‎pobożnością‎ ‎słuchali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. A‎ ‎gdy‎ ‎przyjdziemy‎ ‎do‎ ‎domów,‎ ‎będziemy‎ ‎rozgłaszali, Czegośmy‎ ‎na‎ ‎Jasnej-Górze‎ ‎z‎ ‎pobożnością‎ ‎słuchali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

[madohora]

Zegnamy‎ ‎Cię,‎ ‎święta‎ ‎Góro,‎ ‎wysoka‎ ‎Jasno-Górska, Zegnamy‎ ‎cię,‎ ‎na‎ ‎której‎ ‎tu‎ ‎zostaje‎ ‎Matka‎ ‎Boska. Błogosław‎ ‎naa‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Nie‎ ‎wiemy‎ ‎nic,‎ ‎o‎ ‎Marya,‎ ‎czy‎ ‎się‎ ‎kiedy‎ ‎ujrzymy, I‎ ‎jeszcze‎ ‎na‎ ‎Jasnej-Górze‎ ‎Ciebie‎ ‎kiedy‎ ‎uczcimy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Błogosław‎ ‎nas,‎ ‎ostatni‎ ‎raz,‎ ‎Matko‎ ‎Boska‎ ‎na‎ ‎drogę, W‎ ‎Częstochowie‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎to‎ ‎wie,‎ ‎czy‎ ‎tu‎ ‎jeszcze‎ ‎być‎ ‎mogę, Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bo‎ ‎Marya‎ ‎na‎ ‎każdego‎ ‎zwraca‎ ‎łaskawe‎ ‎oczy. Przychodzącym,‎ ‎odchodzącym,‎ ‎dodaje‎ ‎swej‎ ‎pomocy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Kiedy‎ ‎pójdziemy‎ ‎do‎ ‎domu,‎ ‎będziemy‎ ‎się‎ ‎oglądać, Dopóki‎ ‎z‎ ‎naszej‎ ‎podróży‎ ‎będziem‎ ‎mogli‎ ‎spoglądać. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. W‎ ‎tej‎ ‎podróży,‎ ‎prosimy‎ ‎Ciebie,‎ ‎Matko‎ ‎Boska‎ ‎kochana, Prowadźże‎ ‎nas‎ ‎Ty‎ ‎szczęśliwie,‎ ‎bo‎ ‎masz‎ ‎łaskę‎ ‎u‎ ‎Syna. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Podziękujmyż‎ ‎Jezusowi,‎ ‎Panu‎ ‎Zbawcy‎ ‎naszemu, Ze‎ ‎swą‎ ‎Matkę‎ ‎na‎ ‎pociechę,‎ ‎dał‎ ‎ludowi‎ ‎grzesznemu. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko,‎ ‎nasza‎ ‎miła‎ ‎Patronko, Błogosław‎ ‎nas,‎ ‎o‎ ‎Królowa,‎ ‎Częstochowska‎ ‎Marya. AMEN.

[madohora]

[madohora]

Klasztor‎ ‎Kalwaryjskt Pięć‎ ‎mil‎ ‎na‎ ‎południe‎ ‎od‎ ‎Krakowa‎ ‎na‎ ‎ostat nich,‎ ‎północnych‎ ‎wzgórzach‎ ‎Beskidu‎ ‎Zachod niego‎ ‎leży‎ ‎nasza‎ ‎sławna‎ ‎„Jerozolima",‎ ‎zwana od‎ ‎swego‎ ‎założyciela‎ ‎—‎ ‎Zebrzydowską.‎ ‎Ze wszystkich‎ ‎stron‎ ‎otaczają‎ ‎ją‎ ‎prześliczne‎ ‎ciemne bory,‎ ‎wśród‎ ‎których‎ ‎ongiś‎ ‎wznosiły‎ ‎się‎ ‎dwa‎ ‎wa rowne‎ ‎zamki:‎ ‎Lanckorona‎ ‎i‎ ‎Barwałd.‎ ‎Pierwszy z‎ ‎nich‎ ‎wznosi‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎wysokiej‎ ‎górze‎ ‎i‎ ‎był‎ ‎nie gdyś‎ ‎silną‎ ‎warownią,‎ ‎broniącą‎ ‎wrogom‎ ‎dostępu do‎ ‎serca‎ ‎Polski‎ ‎—‎ ‎Krakowa;‎ ‎drugi‎ ‎długi‎ ‎czas służył‎ ‎bandzie‎ ‎zbójeckiej‎ ‎za‎ ‎kryjówkę.‎ ‎Oba te‎ ‎zamki‎ ‎dziś‎ ‎są‎ ‎w‎ ‎ruinie.‎ ‎Okolica‎ ‎Kalwarji dawniej‎ ‎porośnięta‎ ‎była‎ ‎olbrzymiemi‎ ‎borami, wilki‎ ‎i‎ ‎niedźwiedzie‎ ‎odprawiały‎ ‎tu‎ ‎harce. Pierwsze‎ ‎osady‎ ‎ludzkie‎ ‎powstały‎ ‎tu‎ ‎dopiero za‎ ‎panowania‎ ‎Kaźmierza‎ ‎Wielkiego.‎ ‎Prawdo podobnie‎ ‎w‎ ‎tych‎ ‎samych‎ ‎czasach‎ ‎powstał‎ ‎i‎ ‎za mek‎ ‎lanckoroński. Przy‎ ‎końcu‎ ‎16‎ ‎wieku‎ ‎zamek‎ ‎ten‎ ‎należał‎ ‎do możnego‎ ‎i‎ ‎głośnego‎ ‎w‎ ‎Polsce‎ ‎magnata‎ ‎Mikoła ja‎ ‎Zebrzydowskiego,‎ ‎ożenionego‎ ‎z‎ ‎Dorotą‎ ‎Her- burtówną‎ ‎z‎ ‎Fulsztyny.‎ ‎Niepospolity‎ ‎to‎ ‎był‎ ‎mąż! W‎ ‎młodości‎ ‎pomagał‎ ‎ks.‎ ‎Piotrowi‎ ‎Skardze‎ ‎ra zem‎ ‎z‎ ‎najznakomitszymi‎ ‎panami‎ ‎w‎ ‎kraju‎ ‎zakła dać‎ ‎Bank‎ ‎Bractwa‎ ‎Miłosierdzia‎ ‎w‎ ‎Krakowie, którego‎ ‎zostając‎ ‎członkiem‎ ‎wespół‎ ‎z‎ ‎innymi chodził‎ ‎od‎ ‎domu‎ ‎do‎ ‎domu‎ ‎i‎ ‎zbierał‎ ‎jałmużnę‎ ‎dla ubogich.‎ ‎Gdy‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1606‎ ‎zażądano‎ ‎od‎ ‎niego by‎ ‎ustąpił‎ ‎z‎ ‎domu‎ ‎królewskiego,‎ ‎dumnie‎ ‎odpo wiedział:‎ ‎„Wyniosę‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎domu‎ ‎ale‎ ‎król‎ ‎wynie sie‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎królestwa".

[madohora]

I‎ ‎począł‎ ‎knuć‎ ‎spisek‎ ‎przeciwko‎ ‎królowi.‎ ‎Do zamku‎ ‎lanckorońskiego‎ ‎zwoływał‎ ‎zjazdy‎ ‎szla chty,‎ ‎werbował‎ ‎wojska‎ ‎przeciwko‎ ‎królowi‎ ‎i‎ ‎stąd wyruszył‎ ‎do‎ ‎walki‎ ‎bratobójczej,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎jak wiadomo‎ ‎został‎ ‎pokonany.‎ ‎Przy‎ ‎końcu‎ ‎życia widzimy‎ ‎Zebrzydowskiego‎ ‎przepasanego‎ ‎pa skiem‎ ‎św.‎ ‎Franciszka,‎ ‎w‎ ‎habicie‎ ‎zakonnym‎ ‎po kutującego‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎swego‎ ‎żywota‎ ‎w‎ ‎pustel ni‎ ‎Magdaleny.‎ ‎Kroniki‎ ‎podają‎ ‎nam‎ ‎o‎ ‎założeniu Kalwarji‎ ‎następującą‎ ‎historję. Razu‎ ‎jednego‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎smutny‎ ‎prze chadzał‎ ‎się‎ ‎po‎ ‎licznych‎ ‎komnatach‎ ‎lanckoroń skiego‎ ‎zamku,‎ ‎żona‎ ‎jego‎ ‎Dorota‎ ‎siedziała‎ ‎przy oknie,‎ ‎spoglądając‎ ‎na‎ ‎obszerną‎ ‎krainę‎ ‎widoczną z‎ ‎okien‎ ‎zamku.‎ ‎Słońce‎ ‎chyliło‎ ‎się‎ ‎ku‎ ‎zachodo wi...‎ ‎Nagle‎ ‎pani‎ ‎Dorota‎ ‎ujrzała‎ ‎nad‎ ‎górą‎ ‎Żarek wielką‎ ‎jasność‎ ‎i‎ ‎trzy‎ ‎ogniste‎ ‎krzyże,‎ ‎ręką‎ ‎wska zała‎ ‎je‎ ‎mężowi.‎ ‎Oboje‎ ‎uklękli‎ ‎dla‎ ‎oddania‎ ‎czci cudownemu‎ ‎zjawisku.‎ ‎Dłuższy‎ ‎czas‎ ‎krzyże‎ ‎te widać‎ ‎było‎ ‎na‎ ‎niebie‎ ‎aż‎ ‎wreszcie‎ ‎znikły‎ ‎razem z‎ ‎ostatniemi‎ ‎promieniami‎ ‎zachodzącego‎ ‎słońca. Wtedy‎ ‎w‎ ‎głowie‎ ‎Zebrzydowskiego‎ ‎powstała myśl‎ ‎wybudowania‎ ‎na‎ ‎tem‎ ‎miejscu‎ ‎świątyni‎ ‎na cześć‎ ‎Pańską.‎ ‎Zrazu,‎ ‎podobno,‎ ‎Zebrzydowski miał‎ ‎zamiar‎ ‎wybudować‎ ‎zwykłą‎ ‎kapliczkę, w‎ ‎której‎ ‎pleban‎ ‎lanckoroński‎ ‎i‎ ‎kapelan‎ ‎Zebrzy dowskiego,‎ ‎w‎ ‎dni‎ ‎krzyżowe,‎ ‎odprawialiby‎ ‎na bożeństwo‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎on‎ ‎i‎ ‎jego‎ ‎żona‎ ‎spędzaliby wolne‎ ‎chwile‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎wielkiego‎ ‎postu‎ ‎na‎ ‎kon templacji‎ ‎o‎ ‎męce‎ ‎Pańskiej.‎ ‎Przez‎ ‎cały‎ ‎rok‎ ‎jesz cze‎ ‎odkładał‎ ‎chwilę‎ ‎rozpoczęcia‎ ‎budowy,‎ ‎praw dopodobnie‎ ‎z‎ ‎powodu‎ ‎braku‎ ‎wzoru‎ ‎odpowie dniego‎ ‎na‎ ‎świątynię. Dopiero‎ ‎następnego‎ ‎roku‎ ‎zjawił‎ ‎się‎ ‎przed Zebrzydowskim‎ ‎jego‎ ‎dworzanin‎ ‎Hieronim‎ ‎Strza ła‎ ‎z‎ ‎prośbą,‎ ‎aby‎ ‎mu‎ ‎pozwolił‎ ‎odbyć‎ ‎pielgrzymkę

[madohora]

do‎ ‎Ziemi‎ ‎Świętej‎ ‎na‎ ‎podziękowanie‎ ‎Bogu‎ ‎za wyleczenie‎ ‎z‎ ‎ciężkiej‎ ‎choroby.‎ ‎Zebrzydowski zezwolił‎ ‎mu‎ ‎na‎ ‎tę‎ ‎podróż,‎ ‎polecił‎ ‎mu‎ ‎tylko przywieźć‎ ‎z‎ ‎Jerozolimy‎ ‎plany‎ ‎i‎ ‎widoki‎ ‎wszy stkich‎ ‎świątyń‎ ‎jerozolimskich. Po‎ ‎dwu‎ ‎latach‎ ‎pobytu‎ ‎w‎ ‎Ziemi‎ ‎Świętej,‎ ‎Hie ronim‎ ‎Strzała‎ ‎powrócił,‎ ‎przywożąc‎ ‎dwie‎ ‎duże skrzynie‎ ‎widoków.‎ ‎Pomiędzy‎ ‎niemi‎ ‎znajdowały się‎ ‎pięknie‎ ‎wykonane‎ ‎w‎ ‎gipsie‎ ‎widoki‎ ‎i‎ ‎plany kaplic‎ ‎Ukrzyżowania‎ ‎i‎ ‎Grobu‎ ‎Chrystusa.‎ ‎Miał teraz‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎zadanie‎ ‎ułatwione,‎ ‎lecz‎ ‎za szły‎ ‎rozmaite‎ ‎nieprzewidziane‎ ‎przeszkody,‎ ‎któ re‎ ‎uniemożliwiły‎ ‎mu‎ ‎wykonanie‎ ‎dzieła. Nadszedł‎ ‎rok‎ ‎1600.‎ ‎Papież‎ ‎Klemens‎ ‎VIII ogłosił‎ ‎jubileusz‎ ‎powszechny‎ ‎i‎ ‎mnóstwo‎ ‎ludzi z‎ ‎całego‎ ‎świata‎ ‎ciągnęło‎ ‎do‎ ‎Rzymu... Zebrzydowski‎ ‎też‎ ‎powstanowił‎ ‎odbyć‎ ‎tę pielgrzymkę,‎ ‎ale‎ ‎znowu‎ ‎skończyło‎ ‎się‎ ‎tylko‎ ‎na zamiarach‎ ‎gdyż‎ ‎rozmaite‎ ‎okoliczności‎ ‎nie‎ ‎do puściły‎ ‎do‎ ‎tej‎ ‎podróży.‎ ‎Wtedy‎ ‎to‎ ‎Zebrzydow ski‎ ‎dla‎ ‎zadość‎ ‎uczynienia‎ ‎ślubom‎ ‎postanowił wybudować‎ ‎na‎ ‎górze‎ ‎Żarek‎ ‎kościół‎ ‎Ukrzyżo wania‎ ‎Pańskiego.‎ ‎I‎ ‎już‎ ‎bez‎ ‎zwłoki‎ ‎wziął‎ ‎się‎ ‎do dzieła.‎ ‎Jeszcze‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1600‎ ‎położył‎ ‎kamień węgielny.‎ ‎Na‎ ‎uroczystość‎ ‎tą‎ ‎zaprosił‎ ‎mnóstwo dygnitarzy‎ ‎duchownych‎ ‎i‎ ‎świeckich.‎ ‎Między‎ ‎in nymi‎ ‎obecni‎ ‎byli:‎ ‎Bernard‎ ‎Maciejowski,‎ ‎biskup krakowski,‎ ‎Klaudjusz‎ ‎Rangoni,‎ ‎poseł‎ ‎papieski, i‎ ‎inni‎ ‎znani‎ ‎w‎ ‎Polsce‎ ‎mężowie.‎ ‎Ojciec‎ ‎Kasper Sawicki‎ ‎wygłosił‎ ‎kazanie,‎ ‎w‎ ‎którem‎ ‎w‎ ‎proro- czem‎ ‎uniesieniu‎ ‎wypowiedział‎ ‎następujące słowa:‎ ‎,,Zaledwie‎ ‎błoga‎ ‎myśl‎ ‎postawienia‎ ‎świą tyni‎ ‎zrodziła‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎głowie‎ ‎zacnego‎ ‎wojewody, aliści‎ ‎runęły‎ ‎pod‎ ‎toporem‎ ‎cieniste‎ ‎dęby,‎ ‎pro mienie‎ ‎słoneczne‎ ‎spłynęły‎ ‎z‎ ‎pogodnego‎ ‎nieba w‎ ‎ciemny‎ ‎przed‎ ‎chwilą‎ ‎bór.‎ ‎Zwierz‎ ‎dziki,‎ ‎wy-

[madohora]

uciekając,‎ ‎ucieka‎ ‎przed‎ ‎świtem,‎ ‎a‎ ‎—‎ ‎my‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎pustel ni‎ ‎święcimy‎ ‎dziś‎ ‎przybytek‎ ‎Pański.‎ ‎Pierwsi‎ ‎tu przybyliśmy‎ ‎na‎ ‎modlitwę,‎ ‎a‎ ‎któż‎ ‎wie‎ ‎czyli‎ ‎to mieszkanie‎ ‎dzikiego‎ ‎zwierza‎ ‎nie‎ ‎stanie‎ ‎się miejscem,‎ ‎do‎ ‎którego‎ ‎rzesze‎ ‎z‎ ‎odległych‎ ‎krain na‎ ‎modły‎ ‎przybywać‎ ‎będą.‎ ‎Któż‎ ‎wie,‎ ‎azali‎ ‎bór nie‎ ‎dopuści‎ ‎światła‎ ‎swego‎ ‎łona‎ ‎do‎ ‎swych‎ ‎głębin a‎ ‎pieśń‎ ‎tysiąca‎ ‎ludu‎ ‎nie‎ ‎będzie‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎roz legać,‎ ‎zamiast‎ ‎głosu‎ ‎wilków,‎ ‎któremu‎ ‎dziś‎ ‎echo leśne‎ ‎wtóruje*'. Prorocze‎ ‎te‎ ‎słowa‎ ‎spełniły‎ ‎się‎ ‎wkrótce.‎ ‎Huk dział‎ ‎z‎ ‎zamku‎ ‎lanckorońskiego‎ ‎oznajmił‎ ‎go ściom,‎ ‎że‎ ‎uroczystość‎ ‎została‎ ‎ukończona. Po‎ ‎niej‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎podejmował‎ ‎gości w‎ ‎bogato‎ ‎przystrojonym‎ ‎namiocie,‎ ‎postawio nym‎ ‎na‎ ‎miejscu,‎ ‎gdzie‎ ‎się‎ ‎dziś‎ ‎klasztor‎ ‎znaj duje.‎ ‎Tego‎ ‎samego‎ ‎roku‎ ‎kościół‎ ‎był‎ ‎gotów.‎ ‎Ra zu‎ ‎jednego,‎ ‎gdy‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎przechadzał‎ ‎się w‎ ‎towarzystwie‎ ‎ks.‎ ‎Żebrowskiego‎ ‎i‎ ‎geometry Pawła‎ ‎Belga,‎ ‎przyszło‎ ‎mu‎ ‎na‎ ‎myśl,‎ ‎aby‎ ‎zbudo wać‎ ‎kaplicę‎ ‎Grobu‎ ‎Chrystusowego,‎ ‎której‎ ‎wzór miał‎ ‎gotowy.‎ ‎Później‎ ‎projekt‎ ‎ten‎ ‎zmienił‎ ‎o‎ ‎tyle, że‎ ‎postanowił‎ ‎najpierw‎ ‎wybudować‎ ‎klasztor Ojcom‎ ‎Bernardynom,‎ ‎którzy‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎Jerozolimie z‎ ‎woli‎ ‎Bożej‎ ‎strzegą‎ ‎Grobu‎ ‎Pańskiego.‎ ‎Tak więc‎ ‎w‎ ‎następnym‎ ‎roku,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Najśw.‎ ‎Panny Anielskiej‎ ‎znowu‎ ‎zaludniła‎ ‎się‎ ‎góra‎ ‎Żarek‎ ‎wy bitnymi‎ ‎gośćmi,‎ ‎zaproszonymi‎ ‎na‎ ‎uroczystość założenia‎ ‎kamienia‎ ‎węgielnego‎ ‎pod‎ ‎projekto wany‎ ‎klasztor.‎ ‎Kiedy‎ ‎wykonywano‎ ‎pomiary‎ ‎pod budowę‎ ‎klasztoru,‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎zauważył,‎ ‎że rozkład‎ ‎pagórka‎ ‎dziwnie‎ ‎się‎ ‎nadaje‎ ‎na‎ ‎założe nie‎ ‎dróg‎ ‎krzyżowych.‎ ‎W‎ ‎przekonaniu‎ ‎tem utwierdził‎ ‎go‎ ‎jeszcze‎ ‎bardziej‎ ‎komisarz‎ ‎Ziemi Świętej‎ ‎—‎ ‎Chryzostom‎ ‎a‎ ‎Copranico,‎ ‎który‎ ‎znał okolicę‎ ‎Grobu‎ ‎Chrystusowego‎ ‎w‎ ‎Jerozelimie

[madohora]

i‎ ‎uznał‎ ‎ją‎ ‎za‎ ‎bardzo‎ ‎podobną‎ ‎do‎ ‎tutejszego‎ ‎kraj obrazu,‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎energicznie‎ ‎zabrał‎ ‎się‎ ‎do dzieła.‎ ‎Na‎ ‎jego‎ ‎rozkaz‎ ‎Feliks‎ ‎Żebrowski‎ ‎wziął rozmiary‎ ‎i‎ ‎rozmierzył‎ ‎odległości‎ ‎poszczególnych kaplic,‎ ‎poczem‎ ‎całą‎ ‎przestrzeń‎ ‎oborano‎ ‎płu giem,‎ ‎Nadzór‎ ‎nad‎ ‎budową‎ ‎kaplic‎ ‎objęli‎ ‎Ojcowie Bernardyni,‎ ‎sprowadzeni‎ ‎z‎ ‎Lublina.‎ ‎Wkrótce Stolica‎ ‎Apostolska‎ ‎nadała‎ ‎temu‎ ‎świętemu‎ ‎miej scu‎ ‎liczne‎ ‎odpusty,‎ ‎które‎ ‎ściągały‎ ‎liczne‎ ‎rzesze ludzi,‎ ‎W‎ ‎roku‎ ‎1603‎ ‎na‎ ‎uroczystość‎ ‎Znalezienia Krzyża‎ ‎Pańskiego‎ ‎przybyło‎ ‎takie‎ ‎mnóstwo‎ ‎pą tników,‎ ‎źe‎ ‎musiano‎ ‎posłać‎ ‎do‎ ‎Krakowa‎ ‎po‎ ‎spo wiedników. Zebrzydowski‎ ‎po‎ ‎nieudałym‎ ‎rokoszu‎ ‎prze ciwko‎ ‎królowi‎ ‎zmienił‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎niepoznania,‎ ‎resz tę‎ ‎życia‎ ‎postanowił‎ ‎poświęcić‎ ‎Bogu,‎ ‎aby‎ ‎zna leźć‎ ‎ukojenie‎ ‎po‎ ‎burzliwym‎ ‎żywocie.‎ ‎Energicz nie‎ ‎też‎ ‎pilnował‎ ‎budowy‎ ‎klasztoru.‎ ‎Najpierw wybudował‎ ‎kaplicę‎ ‎Grobu‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎nieco później‎ ‎kaplice:‎ ‎Ogrojca,‎ ‎Pojmania,‎ ‎Annasza, Kaifasza‎ ‎i‎ ‎Heroda, W‎ ‎roku‎ ‎1609‎ ‎klasztor‎ ‎był‎ ‎gotowy‎ ‎i‎ ‎dnia‎ ‎2 sierpnia‎ ‎został‎ ‎poświęcony‎ ‎przez‎ ‎ks.‎ ‎Biskupa krakowskiego‎ ‎Piotra‎ ‎Tylickiego,‎ ‎Na‎ ‎poświęce nie‎ ‎zjechało‎ ‎się‎ ‎mnóstwo‎ ‎gości‎ ‎z‎ ‎całej‎ ‎Polski. Mszę‎ ‎św,,‎ ‎do‎ ‎której‎ ‎usługiwał‎ ‎sam‎ ‎Zebrzydow ski,‎ ‎odprawił‎ ‎ks,‎ ‎Franciszek,‎ ‎wnuk‎ ‎brata‎ ‎Ze brzydowskiego,‎ ‎Po‎ ‎nabożeństwie‎ ‎biskup‎ ‎kra kowski‎ ‎imieniem‎ ‎fundatora‎ ‎nadał‎ ‎klasztor z‎ ‎przyległościami‎ ‎Ojcom‎ ‎Bernardynom. Na‎ ‎miejscach‎ ‎zaś,‎ ‎gdzie‎ ‎miały‎ ‎w‎ ‎przyszłości stanąć‎ ‎kaplice,‎ ‎postanowiono‎ ‎tymczasem‎ ‎posta wić‎ ‎drewniane‎ ‎krzyże,‎ ‎a‎ ‎ludności‎ ‎dozwolono przy‎ ‎nich‎ ‎rozmyślać‎ ‎o‎ ‎strasznej‎ ‎męce‎ ‎Zbawi ciela‎ ‎świata.‎ ‎Takim‎ ‎był‎ ‎początek‎ ‎owych‎ ‎sław nych‎ ‎dróżek‎ ‎kalwaryjskich.

[madohora]

W‎ ‎latach‎ ‎1611—17‎ ‎wybudowano‎ ‎szereg‎ ‎dal szych‎ ‎kaplic‎ ‎i‎ ‎kościołów,‎ ‎a‎ ‎mianowicie:‎ ‎Domek Matki‎ ‎Boskiej,‎ ‎Włożenia‎ ‎krzyża,‎ ‎Bramę‎ ‎Za chodnią,‎ ‎Pierwszego‎ ‎Upadku,‎ ‎Serca‎ ‎Matki‎ ‎Bo skiej,‎ ‎Bramy‎ ‎Sądowej,‎ ‎Rafaela‎ ‎oraz‎ ‎kapliczkę Pięciu‎ ‎Braci‎ ‎Pustelników, O‎ ‎odpusty‎ ‎dla‎ ‎Kalwarji‎ ‎starał‎ ‎się‎ ‎sam‎ ‎Ze brzydowski,‎ ‎W‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎wysłał‎ ‎do‎ ‎Rzymu‎ ‎ks, prałata‎ ‎Foxa,‎ ‎który‎ ‎osobiście‎ ‎przedłożył‎ ‎papie żowi‎ ‎prośby‎ ‎wojewody.‎ ‎Zdziwiony‎ ‎nadmierne- mi‎ ‎wymaganiami‎ ‎wojewody,‎ ‎sekretarz‎ ‎papieski miał‎ ‎wtedy‎ ‎zawołać:‎ ‎„Wy‎ ‎podobno‎ ‎Rzym‎ ‎w‎ ‎wa szej‎ ‎Polsce‎ ‎chcecie‎ ‎założyć".‎ ‎Odpusty‎ ‎jednak z‎ ‎wielkim‎ ‎trudem‎ ‎udało‎ ‎się‎ ‎uzyskać‎ ‎u‎ ‎papieża Pawła‎ ‎V,‎ ‎Pierwszy‎ ‎odpust‎ ‎nadany‎ ‎był‎ ‎w‎ ‎roku 1605,‎ ‎tylko‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎10,‎ ‎drugi‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1612,‎ ‎już‎ ‎zu pełny‎ ‎dla‎ ‎tych‎ ‎wszystkich,‎ ‎którzyby‎ ‎poprzednio opatrzeni‎ ‎Sakramentami‎ ‎świętemi,‎ ‎te‎ ‎drogi‎ ‎Mę ki‎ ‎Pańskiej‎ ‎obchodzili,‎ ‎modląc‎ ‎się‎ ‎ustawicznie na‎ ‎Kościół,‎ ‎za‎ ‎wykorzenię‎ ‎herezji‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎zgodę panów‎ ‎chrześcijańskich.‎ ‎Trzeci‎ ‎odpust‎ ‎nadany był‎ ‎przez‎ ‎tegoż‎ ‎samego‎ ‎papieża‎ ‎i‎ ‎dotyczył‎ ‎tyl ko‎ ‎tych,‎ ‎którzy‎ ‎dla‎ ‎jakiejś‎ ‎ważnej‎ ‎przyczyny nie‎ ‎mogliby‎ ‎obejść‎ ‎wszystkich‎ ‎dróżek,‎ ‎żeby‎ ‎nie byli‎ ‎pozbyci‎ ‎korzyści‎ ‎zupełnego‎ ‎odpustu.‎ ‎Pó źniej,‎ ‎w‎ ‎miarę‎ ‎przybywania‎ ‎kaplic‎ ‎i‎ ‎rozszerze nia‎ ‎dróżek‎ ‎Stolica‎ ‎Apostolska‎ ‎nadawała‎ ‎coraz to‎ ‎inne‎ ‎odpusty.‎ ‎Dla‎ ‎większego‎ ‎uczczenia‎ ‎tego miejsca‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎zabronił‎ ‎stawiać‎ ‎bud i‎ ‎kramów‎ ‎kupieckich, W‎ ‎roku‎ ‎1621‎ ‎umarł‎ ‎Mikołaj‎ ‎Zebrzydowski, a‎ ‎dzieło‎ ‎przez‎ ‎niego‎ ‎rozpoczęte‎ ‎dalej‎ ‎prowadził syn‎ ‎jego‎ ‎Jan.‎ ‎Wybudował‎ ‎on‎ ‎następujące‎ ‎ka plice:‎ ‎Bramy‎ ‎Wschodniej,‎ ‎Obnażenia,‎ ‎Zdjęcia z‎ ‎krzyża‎ ‎i‎ ‎Znalezienia‎ ‎krzyża,‎ ‎przebudował‎ ‎zaś kaplicę‎ ‎Grobu‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej.‎ ‎Dla‎ ‎obsługują

[madohora]

cych‎ ‎zaś‎ ‎kaplice‎ ‎księży‎ ‎i‎ ‎zakonników‎ ‎i‎ ‎tercja- rzy‎ ‎wybudował‎ ‎przy‎ ‎Ukrzyżowaniu‎ ‎piękną‎ ‎re zydencję,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎dotąd‎ ‎zamieszkują.‎ ‎Uzupeł nił‎ ‎dróżki‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎następującemi‎ ‎kaplica mi:‎ ‎Cyreneusza,‎ ‎św,‎ ‎Weroniki‎ ‎i‎ ‎Plączących‎ ‎Nie wiast.‎ ‎Dzięki‎ ‎jego‎ ‎staraniom‎ ‎powstały‎ ‎także podsienia‎ ‎za‎ ‎kościołem,‎ ‎w‎ ‎których‎ ‎ustawiono konfesjonały.‎ ‎Z‎ ‎tego‎ ‎czasu‎ ‎pochodzą‎ ‎wspaniałe obrzędy‎ ‎kalwaryjskie:‎ ‎Pogrzeb‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej i‎ ‎triumfalny‎ ‎pochód‎ ‎z‎ ‎figurą‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej, Staraniem‎ ‎Jana‎ ‎Zebrzydowskiego‎ ‎powstały także‎ ‎schody‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1633,‎ ‎Znaczenie‎ ‎ich‎ ‎jest następujące:‎ ‎W‎ ‎Jerozolimie‎ ‎w‎ ‎pałacu‎ ‎Piłata było‎ ‎28‎ ‎schodów,‎ ‎które‎ ‎Zbawiciel‎ ‎kilkakrotnie przechodził,‎ ‎raz‎ ‎będąc‎ ‎odesłany‎ ‎od‎ ‎Piłata‎ ‎do Heroda,‎ ‎drugi‎ ‎raz‎ ‎gdy‎ ‎prowadzono‎ ‎Go‎ ‎na‎ ‎biczo wanie‎ ‎i‎ ‎trzeci‎ ‎raz‎ ‎dla‎ ‎wysłuchania‎ ‎wyroku,‎ ‎ska zującego‎ ‎Go‎ ‎na‎ ‎śmierć,‎ ‎Gradusy‎ ‎te‎ ‎sprowadziła do‎ ‎Rzymu‎ ‎św,‎ ‎Helena‎ ‎(cesarzowa)‎ ‎i‎ ‎tu‎ ‎doznają wielkiej‎ ‎czci‎ ‎od‎ ‎chrześcijan.‎ ‎Prócz‎ ‎tego‎ ‎Jan‎ ‎Ze brzydowski‎ ‎otoczył‎ ‎klasztor‎ ‎murem‎ ‎i‎ ‎pobudo wał‎ ‎złociste‎ ‎ołtarze‎ ‎wewnątrz‎ ‎świątyni.‎ ‎Wielki ten‎ ‎dobroczyńca‎ ‎kościoła‎ ‎kalwaryjskiego‎ ‎umarł w‎ ‎roku‎ ‎1641,‎ ‎Za‎ ‎jego‎ ‎syna,‎ ‎Michała‎ ‎Zebrzydow skiego,‎ ‎na‎ ‎którym‎ ‎ród‎ ‎Zebrzydowskich‎ ‎wymarł, został‎ ‎wprowadzony‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1641‎ ‎na‎ ‎Kalwarję cudowny‎ ‎obraz‎ ‎Najśw,‎ ‎Marji‎ ‎Panny,‎ ‎o‎ ‎którym poniżej‎ ‎mówić‎ ‎będziemy. Cudowny‎ ‎obraz‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Kalwar‎ ‎yjskiej. Klasztor‎ ‎kalwaryjski,‎ ‎w‎ ‎którego‎ ‎kaplicy znajduje‎ ‎się‎ ‎cudowny‎ ‎obraz‎ ‎Najśw,‎ ‎Marji‎ ‎Panny wygląda‎ ‎imponująco.‎ ‎Otoczony‎ ‎jest‎ ‎dokoła‎ ‎wy sokim‎ ‎murem,‎ ‎na‎ ‎którym‎ ‎znajduje‎ ‎się‎ ‎12‎ ‎posągów

[madohora]

cych‎ ‎zaś‎ ‎kaplice‎ ‎księży‎ ‎i‎ ‎zakonników‎ ‎i‎ ‎tercja- rzy‎ ‎wybudował‎ ‎przy‎ ‎Ukrzyżowaniu‎ ‎piękną‎ ‎re zydencję,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎dotąd‎ ‎zamieszkują.‎ ‎Uzupeł nił‎ ‎dróżki‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎następującemi‎ ‎kaplica mi:‎ ‎Cyreneusza,‎ ‎św,‎ ‎Weroniki‎ ‎i‎ ‎Plączących‎ ‎Nie wiast.‎ ‎Dzięki‎ ‎jego‎ ‎staraniom‎ ‎powstały‎ ‎także podsienia‎ ‎za‎ ‎kościołem,‎ ‎w‎ ‎których‎ ‎ustawiono konfesjonały.‎ ‎Z‎ ‎tego‎ ‎czasu‎ ‎pochodzą‎ ‎wspaniałe obrzędy‎ ‎kalwaryjskie:‎ ‎Pogrzeb‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej i‎ ‎triumfalny‎ ‎pochód‎ ‎z‎ ‎figurą‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej, Staraniem‎ ‎Jana‎ ‎Zebrzydowskiego‎ ‎powstały także‎ ‎schody‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1633,‎ ‎Znaczenie‎ ‎ich‎ ‎jest następujące:‎ ‎W‎ ‎Jerozolimie‎ ‎w‎ ‎pałacu‎ ‎Piłata było‎ ‎28‎ ‎schodów,‎ ‎które‎ ‎Zbawiciel‎ ‎kilkakrotnie przechodził,‎ ‎raz‎ ‎będąc‎ ‎odesłany‎ ‎od‎ ‎Piłata‎ ‎do Heroda,‎ ‎drugi‎ ‎raz‎ ‎gdy‎ ‎prowadzono‎ ‎Go‎ ‎na‎ ‎biczo wanie‎ ‎i‎ ‎trzeci‎ ‎raz‎ ‎dla‎ ‎wysłuchania‎ ‎wyroku,‎ ‎ska zującego‎ ‎Go‎ ‎na‎ ‎śmierć,‎ ‎Gradusy‎ ‎te‎ ‎sprowadziła do‎ ‎Rzymu‎ ‎św,‎ ‎Helena‎ ‎(cesarzowa)‎ ‎i‎ ‎tu‎ ‎doznają wielkiej‎ ‎czci‎ ‎od‎ ‎chrześcijan.‎ ‎Prócz‎ ‎tego‎ ‎Jan‎ ‎Ze brzydowski‎ ‎otoczył‎ ‎klasztor‎ ‎murem‎ ‎i‎ ‎pobudo wał‎ ‎złociste‎ ‎ołtarze‎ ‎wewnątrz‎ ‎świątyni.‎ ‎Wielki ten‎ ‎dobroczyńca‎ ‎kościoła‎ ‎kalwaryjskiego‎ ‎umarł w‎ ‎roku‎ ‎1641,‎ ‎Za‎ ‎jego‎ ‎syna,‎ ‎Michała‎ ‎Zebrzydow skiego,‎ ‎na‎ ‎którym‎ ‎ród‎ ‎Zebrzydowskich‎ ‎wymarł, został‎ ‎wprowadzony‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1641‎ ‎na‎ ‎Kalwarję cudowny‎ ‎obraz‎ ‎Najśw,‎ ‎Marji‎ ‎Panny,‎ ‎o‎ ‎którym poniżej‎ ‎mówić‎ ‎będziemy.

[madohora]

Cudowny‎ ‎obraz‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Kalwar‎ ‎yjskiej. Klasztor‎ ‎kalwaryjski,‎ ‎w‎ ‎którego‎ ‎kaplicy znajduje‎ ‎się‎ ‎cudowny‎ ‎obraz‎ ‎Najśw,‎ ‎Marji‎ ‎Panny wygląda‎ ‎imponująco.‎ ‎Otoczony‎ ‎jest‎ ‎dokoła‎ ‎wy sokim‎ ‎murem,‎ ‎na‎ ‎którym‎ ‎znajduje‎ się 12 posągów
gów‎ ‎Świętych‎ ‎Pańskich‎ ‎naturalnej‎ ‎wielkości. Posągi‎ ‎te‎ ‎podobno‎ ‎wykonał‎ ‎z‎ ‎ciosowego‎ ‎ka mienia‎ ‎prosty‎ ‎młynarz‎ ‎z‎ ‎Suchej.‎ ‎Po‎ ‎licznych‎ ‎ka miennych‎ ‎schodach‎ ‎wchodzi‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎wnętrza świątyni.‎ ‎Wewnątrz‎ ‎uwagę‎ ‎naszą‎ ‎zwraca‎ ‎prze- dewszystkiem‎ ‎wielka‎ ‎figura‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Pan ny.‎ ‎Figurę‎ ‎tę‎ ‎przywiózł‎ ‎z‎ ‎Loretto‎ ‎we‎ ‎Właszech biskup‎ ‎krakowski‎ ‎Bernard‎ ‎Maciejowski‎ ‎na‎ ‎pro śbę‎ ‎Mikołaja‎ ‎Zebrzydowskiego.‎ ‎Wykonana‎ ‎ona jest‎ ‎z‎ ‎czystego‎ ‎srebra‎ ‎na‎ ‎wzór‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji Panny‎ ‎z‎ ‎Loretto.‎ ‎Figura‎ ‎ta‎ ‎najpierw‎ ‎znajdowa ła‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎Jezuitów‎ ‎w‎ ‎Lublinie,‎ ‎później na‎ ‎Wawelu,‎ ‎aż‎ ‎wreszcie‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎kazał‎ ‎ją przewieźć‎ ‎do‎ ‎Lanckorony,‎ ‎gdy‎ ‎tu‎ ‎na‎ ‎stale‎ ‎za mieszkał,‎ ‎skąd‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎rokoszu‎ ‎dostała‎ ‎się‎ ‎na Kai‎ ‎war‎ ‎ję. Godne‎ ‎uwagi‎ ‎są‎ ‎także‎ ‎dwa‎ ‎olbrzymie‎ ‎płótna zawieszone‎ ‎po‎ ‎obu‎ ‎stronach‎ ‎wielkiego‎ ‎ołtarza. Przedstawiają‎ ‎one:‎ ‎po‎ ‎lewej‎ ‎wizytę‎ ‎cesarza‎ ‎au- strjackiego‎ ‎Franciszka‎ ‎I‎ ‎w‎ ‎Kalwarji,‎ ‎po‎ ‎prawej stronie‎ ‎dziękczynne‎ ‎modły‎ ‎Władysława‎ ‎IV-go, króla‎ ‎polskiego,‎ ‎za‎ ‎zwycięstwo‎ ‎odniesione‎ ‎pod Chocimem. Za‎ ‎mało‎ ‎mamy‎ ‎czasu,‎ ‎abyśmy‎ ‎mogli‎ ‎szcze gółowo‎ ‎opisywać‎ ‎wszystkie‎ ‎zabytki‎ ‎sztuki,‎ ‎znaj dujące‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎klasztorze‎ ‎kalwaryjskim,‎ ‎tutaj‎ ‎bę dziemy‎ ‎mówić‎ ‎tylko‎ ‎o‎ ‎cudownym‎ ‎obrazie‎ ‎Najś. Marji‎ ‎Panny,‎ ‎znajdującym‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎jednej‎ ‎z‎ ‎kaplic klasztoru.‎ ‎Historja‎ ‎tego‎ ‎obrazu‎ ‎jest‎ ‎następująca: W‎ ‎majątku‎ ‎Kopytówka,‎ ‎należącym‎ ‎do‎ ‎Sta nisława‎ ‎Paszkowskiego,‎ ‎znajdował‎ ‎się‎ ‎staro dawny‎ ‎obraz‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej,‎ ‎znany‎ ‎we‎ ‎dworze pod‎ ‎nazwą:‎ ‎„łaskawy",‎ ‎przed‎ ‎którym‎ ‎Pan‎ ‎ten wraz‎ ‎z‎ ‎rodziną‎ ‎i‎ ‎służbą‎ ‎codziennie‎ ‎rano‎ ‎i‎ ‎wie czór‎ ‎wspólnie‎ ‎odmawiali‎ ‎modlitwy.‎ ‎W‎ ‎roku 1641,‎ ‎dnia‎ ‎3‎ ‎maja,‎ ‎obraz‎ ‎ten‎ ‎zapłakał‎ ‎krwawemi łzami

[madohora]

mi‎ ‎łzami.‎ ‎Obecny‎ ‎przy‎ ‎tem‎ ‎ks.‎ ‎pleban‎ ‎z‎ ‎Marcy- poręby‎ ‎widząc‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎palec‎ ‎Boży,‎ ‎radził‎ ‎panu Paszkowskiemu‎ ‎oddać‎ ‎obraz‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎w‎ ‎Mar- cyporębie,‎ ‎gdyż‎ ‎nie‎ ‎godzi‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎domu‎ ‎przetrzy mywać‎ ‎obrazu,‎ ‎zapomocą‎ ‎którego‎ ‎Bóg‎ ‎dziwne znaki‎ ‎czyni.‎ ‎Paszkowski‎ ‎usłuchał‎ ‎rady‎ ‎księdza plebana,‎ ‎puścił‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎drogę‎ ‎do‎ ‎Marcyporęby, zabierając‎ ‎obraz,‎ ‎ale‎ ‎kierowany‎ ‎jakąś‎ ‎niewi dzialną‎ ‎siłą,‎ ‎pobłądził‎ ‎w‎ ‎lesie‎ ‎i‎ ‎przybył‎ ‎zamiast do‎ ‎Marcyporęby‎ ‎na‎ ‎Kalwarję‎ ‎Zebrzydowską. I‎ ‎tu‎ ‎obraz‎ ‎zostawił.‎ ‎Wieść‎ ‎o‎ ‎tem‎ ‎cudownem zdarzeniu‎ ‎prędko‎ ‎rozeszła‎ ‎się‎ ‎po‎ ‎całej‎ ‎okolicy, doszła‎ ‎do‎ ‎biskupa‎ ‎krakowskiego,‎ ‎który‎ ‎nie uwierzył‎ ‎odrazu‎ ‎w‎ ‎cudowność‎ ‎zjawiska,‎ ‎lecz wyznaczył‎ ‎komisję‎ ‎celem‎ ‎zbadania‎ ‎go.‎ ‎Ale w‎ ‎łonie‎ ‎komisji‎ ‎powstał‎ ‎spór.‎ ‎Jedna‎ ‎część‎ ‎uwie rzyła‎ ‎w‎ ‎prawdziwość‎ ‎cudu,‎ ‎druga‎ ‎zaś‎ ‎radziła czekać‎ ‎na‎ ‎dalsze‎ ‎znaki.‎ ‎Wobec‎ ‎tego‎ ‎obraz umieszczono‎ ‎w‎ ‎zakrystji.‎ ‎Dopiero‎ ‎dalsze‎ ‎wska zówki‎ ‎woli‎ ‎Bożej‎ ‎skłoniły‎ ‎ks.‎ ‎biskupa‎ ‎sufragana Oborskiego‎ ‎do‎ ‎umieszczenia‎ ‎cudownego‎ ‎obrazu w‎ ‎klasztorze.‎ ‎Działo‎ ‎się‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1642,‎ ‎dnia 4‎ ‎października.‎ ‎Kilka‎ ‎lat‎ ‎później,‎ ‎bo‎ ‎w‎ ‎roku 1648‎ ‎Jan‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎wybudował‎ ‎dla‎ ‎obrazu kaplicę‎ ‎.‎ ‎z‎ ‎ciosowego‎ ‎kamienia,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎się obraz‎ ‎do‎ ‎dzisiejszego‎ ‎dnia‎ ‎znajduje. Odtąd‎ ‎spieszą‎ ‎tu‎ ‎ludzie‎ ‎ze‎ ‎wszystkich‎ ‎stron Polski‎ ‎i‎ ‎zagranicy,‎ ‎aby‎ ‎odwiedzić‎ ‎pamiętne miejsca‎ ‎Męki‎ ‎Pańskiej‎ ‎i‎ ‎złożyć‎ ‎hołd‎ ‎Najśw,‎ ‎Ma- rji‎ ‎Pannie,‎ ‎Trudno‎ ‎zliczyć,‎ ‎ile‎ ‎łask‎ ‎spłynęło‎ ‎tu na‎ ‎biedny‎ ‎naród‎ ‎Polski,‎ ‎ilu‎ ‎nieszczęśliwych i‎ ‎strapionych‎ ‎znalazło‎ ‎ulgę‎ ‎i‎ ‎pociechę‎ ‎w‎ ‎cier pieniach,‎ ‎Tu‎ ‎gromadzą‎ ‎się‎ ‎Polacy‎ ‎z‎ ‎najdalszych zakątków‎ ‎Rzeczypospolitej,‎ ‎dając‎ ‎w‎ ‎ten‎ ‎sposób dowód‎ ‎przynależności‎ ‎do‎ ‎narodu‎ ‎polskiego,‎ ‎— W‎ ‎niektóre‎ ‎lata‎ ‎liczba‎ ‎pątników‎ ‎dosięgała‎ ‎na-

[madohora]

wet‎ ‎200‎ ‎ludzi.‎ ‎Usłyszysz‎ ‎tu‎ ‎zarówno‎ ‎mowę Ślązaka,‎ ‎Słowaka,‎ ‎Kaszuba‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎Pomorzanina i‎ ‎Mazura. Obraz‎ ‎Najśw,‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎robi‎ ‎na‎ ‎człowie ku‎ ‎wielkie‎ ‎i‎ ‎nigdy‎ ‎niezapomniane‎ ‎wrażenie. Bogate‎ ‎dary,‎ ‎którymi‎ ‎jest‎ ‎przystrojony,‎ ‎świad czą‎ ‎o‎ ‎wielkiej‎ ‎czci,‎ ‎jakiej‎ ‎od‎ ‎wszystkich‎ ‎dozna- je.‎ ‎Cudowny‎ ‎ten‎ ‎obraz‎ ‎został‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1887‎ ‎uko ronowany‎ ‎dwiema‎ ‎koronami:‎ ‎jedną‎ ‎Najśw.‎ ‎Ma- rja‎ ‎Panna,‎ ‎drugą‎ ‎Dzieciątko‎ ‎Jezus.‎ ‎Obydwie korony‎ ‎wykonano‎ ‎w‎ ‎Krakowie‎ ‎i‎ ‎obie‎ ‎są‎ ‎bardzo drogocenne.‎ ‎W‎ ‎koronie‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎znajduje się‎ ‎11‎ ‎szmaragdów,‎ ‎9‎ ‎szafirów,‎ ‎4‎ ‎rubiny,‎ ‎2‎ ‎ru- binspinelle‎ ‎i‎ ‎286‎ ‎brylancików,‎ ‎w‎ ‎koronie‎ ‎Dzie ciątka‎ ‎Jezus‎ ‎9‎ ‎szmaragdów,‎ ‎9‎ ‎szafirów,‎ ‎6‎ ‎rubin- spinelli‎ ‎i‎ ‎280‎ ‎brylantów.‎ ‎Na‎ ‎koronie‎ ‎Dzieciątka Jezus‎ ‎widnieje‎ ‎napis:‎ ‎„Na‎ ‎cześć‎ ‎Maki‎ ‎Boskiej ofiarowali‎ ‎Ślązacy‎ ‎do‎ ‎koronacji“.‎ ‎Sukienka‎ ‎do koronacji‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎została‎ ‎wykonana‎ ‎z‎ ‎ja- sno-szafirowego‎ ‎aksamitu‎ ‎według‎ ‎wzoru‎ ‎domo wej‎ ‎sukienki‎ ‎przez‎ ‎Siostry‎ ‎Felicajnki‎ ‎z‎ ‎Krako wa,‎ ‎Cała‎ ‎zahaftowana‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎kwiaty‎ ‎złote‎ ‎i‎ ‎sre brne‎ ‎według‎ ‎rysunku‎ ‎dawnej‎ ‎sukienki.‎ ‎Niektó re‎ ‎kwiaty‎ ‎zrobione‎ ‎są‎ ‎z‎ ‎samych‎ ‎drogocennych biżuteryj,‎ ‎pochodzących‎ ‎z‎ ‎darów‎ ‎pobożnych pielgrzymów‎ ‎lub‎ ‎ze‎ ‎składek.‎ ‎W‎ ‎samym‎ ‎środku sukienki‎ ‎znajdują‎ ‎się‎ ‎najkosztowniejsze‎ ‎kwia ty,‎ ‎ułożone‎ ‎z‎ ‎brylantowych‎ ‎brosz‎ ‎z‎ ‎perłami.‎ ‎Na sukience‎ ‎przytwierdzono‎ ‎około‎ ‎szyi‎ ‎26‎ ‎sznu reczków‎ ‎pereł,‎ ‎w‎ ‎odpowiedniem‎ ‎zaś‎ ‎miejscu‎ ‎na rękach‎ ‎przytwierdzone‎ ‎są‎ ‎branzolety,‎ ‎ozdobio ne‎ ‎broźami. Uroczystości‎ ‎kalwaryjskie‎ ‎są‎ ‎bardzo‎ ‎wzru szające,‎ ‎przypadają‎ ‎na‎ ‎dni‎ ‎13—15‎ ‎sierpnia,‎ ‎a także‎ ‎w‎ ‎Wielki‎ ‎Piątek‎ ‎i‎ ‎mają‎ ‎przebieg‎ ‎nastę pujący;

[madohora]

Dnia‎ ‎13‎ ‎sierpnia‎ ‎około‎ ‎południa‎ ‎nieprzejrza ne‎ ‎tłumy‎ ‎ludzi‎ ‎gromadzą‎ ‎się‎ ‎około‎ ‎Domku‎ ‎Najś. Marji‎ ‎Panny.‎ ‎Po‎ ‎odprawieniu‎ ‎modłów‎ ‎przez kapłanów,‎ ‎młodzieńcy,‎ ‎ubrani‎ ‎w‎ ‎żałobne‎ ‎szaty, biorą‎ ‎na‎ ‎swoje‎ ‎barki‎ ‎bogato‎ ‎przystrojoną‎ ‎tru mnę,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎znaduje‎ ‎się‎ ‎figura‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej i‎ ‎pod‎ ‎baldachimem‎ ‎niosą‎ ‎ją‎ ‎od‎ ‎kaplicy‎ ‎do‎ ‎ka plicy.‎ ‎Przed‎ ‎trumną‎ ‎kroczy‎ ‎duchowieństwo i‎ ‎dziewice‎ ‎w‎ ‎białych‎ ‎sukniach‎ ‎i‎ ‎welonach,‎ ‎nio sąc‎ ‎wieńce,‎ ‎świece‎ ‎oraz‎ ‎korony‎ ‎i‎ ‎berła‎ ‎Matki Boskiej,‎ ‎wszystko‎ ‎przybrane‎ ‎żałobnie.‎ ‎Przy każdej‎ ‎kaplicy‎ ‎kapłan‎ ‎wygłasza‎ ‎kazanie‎ ‎odpo wiednie‎ ‎obrzędowi.‎ ‎Procesja‎ ‎ta‎ ‎idzie‎ ‎powolnym krokiem,‎ ‎śpiewając‎ ‎nabożne‎ ‎pieśni.‎ ‎Dopiera około‎ ‎północy‎ ‎dochodzi‎ ‎do‎ ‎Grobu‎ ‎Matki‎ ‎Bo skiej,‎ ‎gdzie‎ ‎młodzieńcy‎ ‎wnoszą‎ ‎trumnę,‎ ‎poczem ludzie‎ ‎rozchodzą‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎domów‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎noclegi.‎ ‎— Obrzęd‎ ‎to‎ ‎smutny‎ ‎i‎ ‎wzruszający‎ ‎do‎ ‎łez!‎ ‎Nic dziwnego,‎ ‎że‎ ‎towarzyszą‎ ‎mu‎ ‎jęki‎ ‎i‎ ‎westchnie nia.‎ ‎Za‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎dwa‎ ‎dni‎ ‎później‎ ‎w‎ ‎uroczystość Wniebowzięcia‎ ‎Matki‎ ‎Najświętszej‎ ‎nabożeń stwo‎ ‎ma‎ ‎przebieg‎ ‎radosny.‎ ‎W‎ ‎dniu‎ ‎tym‎ ‎niosą figurę‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎w‎ ‎postawie‎ ‎stojącej,‎ ‎z‎ ‎ko roną‎ ‎na‎ ‎głowie.‎ ‎Niosą‎ ‎ją‎ ‎także‎ ‎młodzieńcy,‎ ‎ale już‎ ‎jako‎ ‎drużbowie,‎ ‎przepasani‎ ‎białemi‎ ‎szarfa mi‎ ‎i‎ ‎zdobni‎ ‎w‎ ‎świeże‎ ‎kwiaty.‎ ‎Dziewczęta‎ ‎zaś przystrojone‎ ‎są‎ ‎jak‎ ‎do‎ ‎ślubu,‎ ‎to‎ ‎znaczy,‎ ‎w‎ ‎śnie żno-białe‎ ‎suknie,‎ ‎na‎ ‎głowach‎ ‎mają‎ ‎wianki‎ ‎mir towe‎ ‎i‎ ‎welony,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎rękach‎ ‎niosą‎ ‎jarzące‎ ‎się świece,‎ ‎woniejące‎ ‎kwiaty,‎ ‎berła‎ ‎itd.‎ ‎Procesja‎ ‎ta rozpoczyna‎ ‎się‎ ‎rano‎ ‎o‎ ‎godzinie‎ ‎8-mej,‎ ‎a‎ ‎kończy około‎ ‎4‎ ‎po‎ ‎południu‎ ‎uroczystem‎ ‎odśpiewaniem
„Te‎ ‎Deum‎ ‎laudamus". Obie‎ ‎te‎ ‎uroczystości‎ ‎wywierają‎ ‎na‎ ‎człowie ku‎ ‎wielkie‎ ‎wrażenie‎ ‎r^mimowoli‎ ‎zmuszają‎ ‎go‎ ‎do pokory‎ ‎i‎ ‎uległości‎ ‎względem‎ ‎Boga.‎ ‎Nie‎ ‎zapomni

[madohora]

ich‎ ‎nigdy,‎ ‎kto‎ ‎je‎ ‎choć‎ ‎raz‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎widział.‎ ‎— Również‎ ‎wielkie‎ ‎wrażenie‎ ‎robi‎ ‎inna‎ ‎uroczy stość,‎ ‎odprawiana‎ ‎w‎ ‎Wielki‎ ‎Piątek‎ ‎przed‎ ‎kapli cą‎ ‎Ratusza,‎ ‎Obrzęd‎ ‎ten‎ ‎rozpoczyna‎ ‎się‎ ‎kaza niem,‎ ‎tłómaczącym‎ ‎zgromadzonym‎ ‎rzeszom‎ ‎pą tników‎ ‎treść‎ ‎aktu‎ ‎oskarżenia‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa.‎ ‎Po kazaniu‎ ‎wśród‎ ‎uroczystej‎ ‎ciszy‎ ‎rozlega‎ ‎się‎ ‎po czterykroć‎ ‎chrapliwa‎ ‎trąba‎ ‎i‎ ‎donośny‎ ‎woła‎ ‎głos: „kilofe“,‎ ‎czyli‎ ‎zbiegajcie‎ ‎się.‎ ‎Następnie‎ ‎na‎ ‎gan ku‎ ‎przed‎ ‎kamienną‎ ‎figurą‎ ‎związanego‎ ‎Pana‎ ‎Je zusa‎ ‎ukazuje‎ ‎się‎ ‎postać‎ ‎przybrana‎ ‎w‎ ‎czerwone szaty,‎ ‎która‎ ‎uroczystym‎ ‎głosem‎ ‎odczytuje‎ ‎wy rok‎ ‎śmierci‎ ‎na‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa.‎ ‎Odgłos‎ ‎rozstrojo nego‎ ‎bębna,‎ ‎stukanie‎ ‎toporów‎ ‎obrabiających krzyż,‎ ‎szczęk‎ ‎straży‎ ‎itd.‎ ‎robią‎ ‎taki‎ ‎hałas‎ ‎i‎ ‎wrza wę,‎ ‎że‎ ‎człowieka‎ ‎dreszcz‎ ‎przechodzi‎ ‎i‎ ‎zdaje‎ ‎mu się,‎ ‎że‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎Jerozolimie,‎ ‎w‎ ‎chwilach‎ ‎Męki Zbawiciela. Inne‎ ‎odpusty‎ ‎kalwaryjskie‎ ‎są‎ ‎do‎ ‎uzyskania w‎ ‎następujące‎ ‎dni:‎ ‎od‎ ‎niedzieli‎ ‎kwietniej‎ ‎do Wielkiego‎ ‎Piątku‎ ‎—‎ ‎dni‎ ‎6;‎ ‎na‎ ‎Zielone‎ ‎Święta— dni‎ ‎3;‎ ‎na‎ ‎Boże‎ ‎Ciało‎ ‎—‎ ‎dni‎ ‎4;‎ ‎na‎ ‎Wniebowzię cie‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎—‎ ‎dni‎ ‎7;‎ ‎na‎ ‎Narodzenie Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎—‎ ‎dni‎ ‎3‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎św.‎ ‎Franciszka z‎ ‎Assyźu‎ ‎dni‎ ‎4. Z‎ ‎innych‎ ‎świętych‎ ‎miejsc‎ ‎na‎ ‎Kalwarji‎ ‎zasłu gują‎ ‎na‎ ‎wyróżnienie:‎ ‎kościół‎ ‎Grobu‎ ‎Matki‎ ‎Bo skiej,‎ ‎kaplice‎ ‎Ukrzyżowania‎ ‎i‎ ‎Upadku‎ ‎Trze ciego. Kościół‎ ‎Grobu‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej. Dawny‎ ‎kościółek‎ ‎Grobu‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej,‎ ‎dwa razy‎ ‎mniejszy‎ ‎od‎ ‎dzisiejszego,‎ ‎był‎ ‎raczej‎ ‎do grobu‎ ‎niż‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎podobny.‎ ‎Posiadał‎ ‎tylko

[madohora]

jedno‎ ‎maleńkie‎ ‎okienko‎ ‎i‎ ‎dwoje‎ ‎drzwi.‎ ‎Pierw szym‎ ‎jego‎ ‎restauratorem‎ ‎był‎ ‎ojciec‎ ‎Thynel,‎ ‎któ ry‎ ‎wszystkie‎ ‎dróżki‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎restaurował; później‎ ‎przebudował‎ ‎i‎ ‎samą‎ ‎kaplicę‎ ‎i‎ ‎do‎ ‎dzisiej szej‎ ‎formy‎ ‎ją‎ ‎doprowadził‎ ‎Feliks‎ ‎Gąsior.‎ ‎Tru mna‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎znajduje‎ ‎się‎ ‎pod‎ ‎ołtarzem, w‎ ‎sklepionym‎ ‎i‎ ‎Żelaznem!‎ ‎kratami‎ ‎opatrzonym grobie.‎ ‎W‎ ‎trumnie‎ ‎bywa‎ ‎chowana‎ ‎drewniana figura‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej. O‎ ‎kościele‎ ‎tym‎ ‎opowiadają‎ ‎następującą‎ ‎hi- storję,‎ ‎która‎ ‎miała‎ ‎się‎ ‎zdarzyć‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1660: Ojciec‎ ‎Hiacynty‎ ‎Stradomski,‎ ‎przybyły‎ ‎do‎ ‎kon wentu‎ ‎kalwaryjskiego‎ ‎na‎ ‎wizytację‎ ‎Braci,‎ ‎ujrzał kościół‎ ‎Grobu‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎w‎ ‎ogniu.‎ ‎Wysłał tedy‎ ‎prędko‎ ‎brata‎ ‎Focjusza,‎ ‎aby‎ ‎zgromadził ludzi‎ ‎na‎ ‎ratunek.‎ ‎I‎ ‎o‎ ‎dziwo!‎ ‎Przybyli‎ ‎ludzie‎ ‎za miast‎ ‎gorejącego‎ ‎kościoła,‎ ‎zobaczyli‎ ‎Aniołów i‎ ‎Świętych‎ ‎Pańskich,‎ ‎którzy‎ ‎w‎ ‎światłości‎ ‎wiel kiej‎ ‎cześć‎ ‎Matce‎ ‎Najświętszej‎ ‎oddawali,‎ ‎Jasność taką‎ ‎widziano‎ ‎kilkakrotnie,‎ ‎a‎ ‎nawet,‎ ‎jak‎ ‎opo wiadają‎ ‎pątnicy,‎ ‎słychać‎ ‎tam‎ ‎często‎ ‎dźwięczne pienia‎ ‎chórów‎ ‎niebieskich. Z‎ ‎tej‎ ‎kaplicy‎ ‎niedołężni‎ ‎i‎ ‎chorzy‎ ‎powracają uzdrowieni,‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎nieszczęśliwi‎ ‎doznają‎ ‎ulgi i‎ ‎pociechy‎ ‎w‎ ‎cierpieniach,‎ ‎a‎ ‎heretycy‎ ‎i‎ ‎odszcze- pieńcy‎ ‎porzucają‎ ‎swoje‎ ‎błędy.‎ ‎Liczne‎ ‎cuda,‎ ‎któ re‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎zdarzyły,‎ ‎świadczą‎ ‎o‎ ‎skuteczności modlitwy‎ ‎na‎ ‎tern‎ ‎miejscu. Kaplica‎ ‎Ukrzyżowania. Kaplica‎ ‎ta‎ ‎zbudowana‎ ‎jest‎ ‎z‎ ‎ciosowego‎ ‎ka mienia.‎ ‎Znajdują‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎słynne‎ ‎na‎ ‎całą‎ ‎Pol skę‎ ‎obrazy‎ ‎artysty‎ ‎malarza‎ ‎Franciszka‎ ‎Lekszyc- kiego,‎ ‎rodem‎ ‎z‎ ‎Krakowa.‎ ‎Stare‎ ‎kroniki‎ ‎opisują, że‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1615‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Wniebowstąpienia‎ ‎Pań

16
skiego,‎ ‎o‎ ‎godzinie‎ ‎pierwszej‎ ‎po‎ ‎północy‎ ‎słychać tu‎ ‎było‎ ‎niewymownie‎ ‎mile‎ ‎brzmiące‎ ‎głosy dzwonów.‎ ‎Tu‎ ‎także‎ ‎jeden‎ ‎zapamiętały‎ ‎grzesznik i‎ ‎apostata‎ ‎w‎ ‎cudowny‎ ‎sposób‎ ‎został‎ ‎nawróco ny‎ ‎na‎ ‎łono‎ ‎Kościoła‎ ‎katolickiego. Kaplica‎ ‎Upadku‎ ‎Trzeciego. Długi‎ ‎czas‎ ‎stał‎ ‎tu‎ ‎posąg‎ ‎Zbawiciela‎ ‎świata bez‎ ‎kaplicy.‎ ‎Dopiero‎ ‎gdy‎ ‎zaczęły‎ ‎się‎ ‎koło‎ ‎nie go‎ ‎dziać‎ ‎cuda,‎ ‎Franciszek‎ ‎Rusocki,‎ ‎skarbnik oświęcimski,‎ ‎kazał‎ ‎wymurować‎ ‎dla‎ ‎niej‎ ‎kaplicę. Miejsce‎ ‎to‎ ‎otoczone‎ ‎jest‎ ‎aureolą‎ ‎wiary‎ ‎z‎ ‎powo du‎ ‎licznych‎ ‎cudów‎ ‎i‎ ‎łask‎ ‎tu‎ ‎doznawanych. Zakończenie. W‎ ‎książeczce‎ ‎swojej‎ ‎wspomniałem‎ ‎tylko q‎ ‎niektórych‎ ‎ważniejszych‎ ‎miejscach‎ ‎góry‎ ‎kal- waryjskiej,‎ ‎gdzie‎ ‎Bóg‎ ‎w‎ ‎szczególniejszy‎ ‎sposób obdarza‎ ‎ludzi‎ ‎swojemi‎ ‎łaskami‎ ‎i‎ ‎czyni‎ ‎cuda, gdyż‎ ‎ściśle‎ ‎rzecz‎ ‎biorąc,‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎Kalwarji‎ ‎Zebrzy dowskiej‎ ‎niema‎ ‎miejsca,‎ ‎gdzieby‎ ‎ludzie‎ ‎nie‎ ‎do znawali‎ ‎łask‎ ‎od‎ ‎Boga‎ ‎(w‎ ‎szczególniejszy‎ ‎spo sób),‎ ‎Każdy‎ ‎tedy‎ ‎Polak-katolik‎ ‎powinien‎ ‎się starać,‎ ‎aby‎ ‎przynajmniej‎ ‎raz‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎Kalwarję odwiedzić‎ ‎i‎ ‎pomodlić‎ ‎się‎ ‎tam‎ ‎o‎ ‎lepszą‎ ‎dolę‎ ‎dla siebie‎ ‎i‎ ‎dla‎ ‎Ojczyzny,‎ ‎oraz‎ ‎o‎ ‎zbawienie‎ ‎duszy swojej‎ ‎i‎ ‎bliźnich.

[madohora]

[madohora]

Odpusty‎ ‎na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.
„Dominus‎ ‎misit‎ ‎me,‎ ‎ut‎ ‎prae- dicarem‎ ‎captiois‎ ‎indulgentiam." „Pan‎ ‎posłał‎ ‎mnie,‎ ‎abym‎ ‎opo wiadał‎ ‎więźniom‎ ‎wyzwolenie" (Iz.‎ ‎LXI.‎ ‎1.)
Odpust,‎ ‎po‎ ‎łacinie‎ ‎indulgentia, znaczy‎ ‎przebaczenie,‎ ‎darowanie.‎ ‎W‎ ‎ję zyku‎ ‎kościelnym‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie, skasowanie‎ ‎nie‎ ‎grzechów,‎ ‎nie‎ ‎kary wiecznej,‎ ‎ale‎ ‎tylko‎ ‎kary‎ ‎doczesnej t.‎ ‎j.‎ ‎tu‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎lub‎ ‎czyścowej. Odpust‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎zupełny‎ ‎lub cząstkowy. Zupełny‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie‎ ‎całej kary,‎ ‎która‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎należy‎ ‎tu‎ ‎na ziemi‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎już‎ ‎na‎ ‎spowiedzi odpuszczone,‎ ‎ale‎ ‎niedostatecznie‎ ‎od pokutowane,‎ ‎lub‎ ‎którąbyśmy‎ ‎mieli po‎ ‎śmierci‎ ‎dopełnić‎ ‎w‎ ‎czyścu. Cząstkowy‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie‎ ‎tyle kary,‎ ‎ile‎ ‎w‎ ‎dawnej‎ ‎surowej‎ ‎praktyce kościoła‎ ‎trzeba‎ ‎było‎ ‎jej‎ ‎dopełnić. W‎ ‎Kościele‎ ‎katolickim‎ ‎odpustów może‎ ‎udzielać‎ ‎bez‎ ‎zastrzeżeń‎ ‎tylko Ojciec‎ ‎św.,‎ ‎Kardynałowie‎ ‎zaś‎ ‎i‎ ‎Bi skupi‎ ‎w‎ ‎zakresie‎ ‎władzy,‎ ‎oznaczonej w‎ ‎Kodeksie‎ ‎prawa‎ ‎Kan.‎ ‎lub‎ ‎danej im‎ ‎przez‎ ‎Stolicę‎ ‎św.‎ ‎(Kan.‎ ‎239.‎ ‎912). Odpusty‎ ‎mogą‎ ‎być‎ ‎przywiązane do‎ ‎miejsca,‎ ‎czasu,‎ ‎rzeczy‎ ‎lub‎ ‎do‎ ‎ja kiejś‎ ‎praktyki‎ ‎pobożnej‎ ‎albo‎ ‎mod litwy. Do‎ ‎pozyskania‎ ‎odpustu‎ ‎potrze bne‎ ‎są: 1)‎ ‎stan‎ ‎łaski‎ ‎(dusza‎ ‎musi‎ ‎być‎ ‎bez grzechu‎ ‎ciężkiego). 2)‎ ‎intencja‎ ‎przynajmniej‎ ‎ogólna (habitualis).

[madohora]

3)‎ ‎wypełnienie‎ ‎przepisanych‎ ‎wa runków.
§‎ ‎I-
Na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze‎ ‎można‎ ‎zyskać
następujące‎ ‎odpusty:
1)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎raz‎ ‎na‎ ‎rok‎ ‎za prywatne‎ ‎przybycie‎ ‎na‎ ‎Jasną‎ ‎Górę i‎ ‎nawiedzenie‎ ‎Cudownej‎ ‎Kaplicy‎ ‎(wa runki‎ ‎zwykłe‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎spowiedź,‎ ‎Komunja święta‎ ‎i‎ ‎przynajmniej‎ ‎jeien‎ ‎pacierz w‎ ‎intencji‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎1‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz, 1‎ ‎Zdrowaś‎ ‎i‎ ‎1‎ ‎Chwała‎ ‎Ojcu). 2)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎tyle‎ ‎razy,‎ ‎ile razy‎ ‎w‎ ‎ciągu‎ ‎roku‎ ‎przybędzie‎ ‎się z‎ ‎kompanją‎ ‎i‎ ‎nawiedzi‎ ‎Cudowną‎ ‎Ka plicę.‎ ‎Warunki‎ ‎jak‎ ‎pod‎ ‎Nr.‎ ‎1. 3)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎odprawie nie‎ ‎drogi‎ ‎Krzyżowej‎ ‎na‎ ‎wałach‎ ‎(spo wiedź,‎ ‎Komunja‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎pacierze‎ ‎nie są‎ ‎konieczne).

[madohora]

4)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎udział‎ ‎w‎ ‎pro cesji‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakramentem.‎ ‎Warun ki‎ ‎jak‎ ‎Nr.‎ ‎1. (Odpusty‎ ‎pod‎ ‎Nr.‎ ‎3‎ ‎i‎ ‎4‎ ‎mo żna‎ ‎uzyskać‎ ‎i‎ ‎gdzieindziej). 5)‎ ‎Uczęszczający‎ ‎na‎ ‎Nowennę‎ ‎św. Pawła‎ ‎(rozpoczyna‎ ‎się‎ ‎9‎ ‎stycznia) zyskują‎ ‎odpust‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎za‎ ‎każdy‎ ‎dzień nowenny,‎ ‎zupełny‎ ‎zaś‎ ‎przy‎ ‎zwykłych warunkach‎ ‎w‎ ‎dowolnym‎ ‎dniu‎ ‎nowen ny‎ ‎zyskują‎ ‎ci‎ ‎tylko,‎ ‎którzy‎ ‎uczęsz czali‎ ‎na‎ ‎nowennę‎ ‎każdego‎ ‎dnia. 6)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎odmówienie cząstki‎ ‎różańca‎ ‎przed‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakra mentem.‎ ‎Powyższy‎ ‎odpust‎ ‎można uzyskać‎ ‎i‎ ‎gdzieindziej. 7)‎ ‎100‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎ ‎każdego‎ ‎dnia na‎ ‎wezwanie:‎ ‎(Beatissima‎ ‎Maria‎ ‎Virgo Częstochoviensis,‎ ‎adiuva‎ ‎nos!)‎ ‎Naj świętsza‎ ‎Mar‎ ‎jo‎ ‎Panno‎ ‎Częstochowska, wspieraj‎ ‎nas!

[madohora]

§‎ ‎W- Odpusty‎ ‎przywiązane‎ ‎do‎ ‎przed miotów‎ ‎poświęconych‎ ‎na‎ ‎Jasnej Górze. 1)‎ ‎Do‎ ‎różańców‎ ‎i‎ ‎koronek‎ ‎przy wiązane‎ ‎są‎ ‎odpusty‎ ‎Papieskie‎ ‎czyli Apostolskie,‎ ‎a‎ ‎więc‎ ‎odpust‎ ‎zupełny w‎ ‎dzień‎ ‎Trójcy‎ ‎Przenajświętszej, w‎ ‎większe‎ ‎święta‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎i‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Panny‎ ‎Marji,‎ ‎św.‎ ‎Józefa, Apostołów‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Wszystkich Świętych.‎ ‎(Warunki‎ ‎jak‎ ‎wyżej‎ ‎pod §‎ ‎I.‎ ‎Nr.‎ ‎1.)‎ ‎Prócz‎ ‎tego‎ ‎trzeba‎ ‎nosić przy‎ ‎sobie,‎ ‎lub‎ ‎przechowywać‎ ‎z‎ ‎u- szanowaniem‎ ‎w‎ ‎domu‎ ‎Różaniec‎ ‎czy Koronkę‎ ‎poświęconą‎ ‎z‎ ‎powyższemi odpustami‎ ‎i‎ ‎odmawiać‎ ‎całą‎ ‎Koronkę lub‎ ‎część‎ ‎Różańca‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎5‎ ‎dziesiątków przynajmniej‎ ‎raz‎ ‎na‎ ‎tydzień.‎ ‎Prócz papieskich‎ ‎odpusty‎ ‎krzyżackie‎ ‎t.‎ ‎j. 500‎ ‎dni‎ ‎do‎ ‎każdego‎ ‎paciorka‎ ‎a‎ ‎także św.‎ ‎Brygidy.

[madohora]

2)‎ ‎Do‎ ‎medalików,‎ ‎krzyżyków,‎ ‎fi gurek‎ ‎i‎ ‎obrazków‎ ‎(jeżeli‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎z‎ ‎dę tego‎ ‎szkła,‎ ‎stali,‎ ‎ołowiu‎ ‎lub‎ ‎innej kruchej‎ ‎materji,‎ ‎co‎ ‎odnosi‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎do różańców)‎ ‎przywiązany‎ ‎jest‎ ‎odpust zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach‎ ‎podanych‎ ‎§‎ ‎I.‎ ‎Nr.‎ ‎1., a‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎niemożności‎ ‎ich‎ ‎dopełnie nia,‎ ‎wystarczy‎ ‎pobożne‎ ‎ich‎ ‎pocało wanie,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎nań‎ ‎z‎ ‎wy mówieniem‎ ‎choćby‎ ‎myślą‎ ‎imienia Jezus. 3)‎ ‎Do‎ ‎krzyżyków‎ ‎(z‎ ‎figurką‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎przybitą‎ ‎do‎ ‎krzyżyka)‎ ‎odpust zupełny‎ ‎na‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach,‎ ‎podanych‎ ‎w‎ ‎poprzednim punkcie,‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎dla‎ ‎siebie,‎ ‎ale i‎ ‎dla‎ ‎innych,‎ ‎ile‎ ‎razy‎ ‎tego‎ ‎zajdzie potrzeba. 4)‎ ‎Do‎ ‎tychże‎ ‎krzyżyków‎ ‎odpusty Drogi‎ ‎Krzyżowej,‎ ‎które‎ ‎można‎ ‎zy skać‎ ‎trzymając‎ ‎w‎ ‎ręku‎ ‎taki‎ ‎krzyżyk nawet‎ ‎przy‎ ‎stacjach‎ ‎niepoświęconych z‎ ‎odpustami,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎w‎ ‎domu,‎ ‎lub będąc‎ ‎chorym,‎ ‎leżąc‎ ‎w‎ ‎łóżku,‎ ‎w‎ ‎dro dze‎ ‎i‎ ‎innej‎ ‎niemożności‎ ‎odbycia‎ ‎Dro gi‎ ‎Krzyżowej‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎z‎ ‎warun kiem‎ ‎jednak:‎ ‎1)‎ ‎odmówienia‎ ‎1‎ ‎Ojcze nasz,‎ ‎1‎ ‎Zdrowaś‎ ‎1‎ ‎Chwała‎ ‎Ojcu‎ ‎do każdej‎ ‎stacji;‎ ‎2)‎ ‎rozważania‎ ‎Męki Pańskiej;‎ ‎3)‎ ‎odmówienia‎ ‎na‎ ‎końcu 5‎ ‎pacierzy,‎ ‎jak‎ ‎wyżej,‎ ‎do‎ ‎5‎ ‎ran‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎i‎ ‎1‎ ‎pacierz‎ ‎w‎ ‎intencji‎ ‎Ojca św.,‎ ‎razem‎ ‎więc‎ ‎z‎ ‎poprzedniemi‎ ‎20 pacierzy.‎ ‎W‎ ‎ciężkiej‎ ‎chorobie‎ ‎i‎ ‎nie możności‎ ‎odmawiania‎ ‎modlitw‎ ‎pa cierze‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎konieczne‎ ‎do‎ ‎pozys‎ ‎a- nia‎ ‎odpustu.‎ ‎Wystarczy‎ ‎ucałowanie, a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎na‎ ‎wizerunek‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎Ukrzyżowanego‎ ‎(z‎ ‎odpustami poświęcony),‎ ‎akt‎ ‎strzelisty‎ ‎na‎ ‎cześć męki‎ ‎i‎ ‎śmierci‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎choćby myślą‎ ‎wyrażony.‎ ‎(A.‎ ‎A.‎ ‎S.‎ ‎1931‎ ‎r. str.‎ ‎167,‎ ‎522). 5)‎ ‎Medaliki‎ ‎Szkaplerzne‎ ‎(z‎ ‎wize runkiem‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎na‎ ‎je dnej‎ ‎stronie,‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎drugiej‎ ‎Pana‎ ‎Je zusa‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎Jego)‎ ‎zostają przy‎ ‎poświęceniu‎ ‎zamienione‎ ‎na‎ ‎wszy-

[madohora]

wszystkie‎ ‎szkaplerze‎ ‎z‎ ‎wyjątkiem‎ ‎fran ciszkańskich‎ ‎i‎ ‎tercjarskich. Uwaga: 1)‎ ‎Jeśli‎ ‎medalik‎ ‎szkaplerzowy‎ ‎tak się‎ ‎wytrze,‎ ‎że‎ ‎już‎ ‎wizerunków‎ ‎na nim‎ ‎nie‎ ‎znać,‎ ‎trzeba‎ ‎kupić‎ ‎nowy. 2)‎ ‎Pierwszy‎ ‎•‎ ‎raz‎ ‎trzeba‎ ‎się‎ ‎wpi sać‎ ‎do‎ ‎szkaplerza‎ ‎sukiennego‎ ‎w‎ ‎od powiednim‎ ‎kolorze,‎ ‎a‎ ‎także‎ ‎formie przepisanej‎ ‎dla‎ ‎każdego‎ ‎szkaplerza pod‎ ‎grozą‎ ‎nieważności.
Obowiązki‎ ‎wpisujących‎ ‎się do‎ ‎różnych‎ ‎bractw. 1)‎ ‎Wpisani‎ ‎do‎ ‎Różańca‎ ‎czy‎ ‎Ko ronki‎ ‎obowiązani‎ ‎są‎ ‎odmawiać‎ ‎jedną część‎ ‎Różańca‎ ‎(5‎ ‎dziesiątków‎ ‎lub‎ ‎ca łą‎ ‎Koronkę‎ ‎i‎ ‎litanję‎ ‎do‎ ‎Matki‎ ‎Bos kiej‎ ‎każdego‎ ‎dnia‎ ‎lub‎ ‎3‎ ‎razy‎ ‎w‎ ‎ty godniu,‎ ‎najrzadziej‎ ‎jeden‎ ‎raz‎ ‎w‎ ‎ty-

[madohora]

tygodniu,‎ ‎jeśli‎ ‎cłicą‎ ‎korzystać‎ ‎z‎ ‎od pustów‎ ‎Papieskich.‎ ‎Do‎ ‎uzyskania odpustów‎ ‎Dominikańskich‎ ‎koniecznem jest‎ ‎odmawiać‎ ‎jedną‎ ‎część‎ ‎Różańca 3‎ ‎razy‎ ‎w‎ ‎tygodniu‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎cały‎ ‎Różaniec w‎ ‎ciągu‎ ‎tygodnia. 2)‎ ‎Wpisani‎ ‎do‎ ‎Szkaplerza‎ ‎Karme- litańskiego‎ ‎winni‎ ‎zawsze‎ ‎nosić‎ ‎na‎ ‎so bie‎ ‎takowy‎ ‎(lub‎ ‎medalik‎ ‎szkaplerzo- wy),‎ ‎zachować‎ ‎czystość‎ ‎według‎ ‎swego stanu‎ ‎i‎ ‎przestrzegać‎ ‎posty‎ ‎kościelne. Prócz‎ ‎tego‎ ‎dla‎ ‎pozyskania‎ ‎przywile ju‎ ‎„Sobotniego”‎ ‎(mocą‎ ‎którego‎ ‎dusza ich‎ ‎przez‎ ‎Marję‎ ‎w‎ ‎pierwszą‎ ‎sobotę po‎ ‎śmierci‎ ‎będzie‎ ‎wybawiona‎ ‎z‎ ‎czy- śca,‎ ‎w‎ ‎co‎ ‎Kościół‎ ‎pozwala‎ ‎wierzyć), muszą‎ ‎odmawiać‎ ‎„godziny‎ ‎mniejsze” t.‎ ‎j.‎ ‎Officium‎ ‎Parvum‎ ‎o‎ ‎Matce‎ ‎Bo- żęj,‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎słusznej‎ ‎przyczyny‎ ‎ka płan‎ ‎wpisujący‎ ‎do‎ ‎Bractwa‎ ‎może‎ ‎za mienić‎ ‎ten‎ ‎obowiązek‎ ‎na‎ ‎inny.‎ ‎Od mawiający‎ ‎Brewiarz‎ ‎od‎ ‎tego‎ ‎obo wiązku‎ ‎są‎ ‎zwolnieni.‎ ‎Kto‎ ‎zaś‎ ‎nie umie‎ ‎czytać,‎ ‎winien‎ ‎zachować‎ ‎wstrze mięźliwość‎ ‎od‎ ‎mięsa‎ ‎w‎ ‎środy‎ ‎i‎ ‎soboty

[madohora]

ty,‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎słusznej‎ ‎przyczyny‎ ‎spo wiednik‎ ‎może‎ ‎to‎ ‎umartwienie‎ ‎zamie nić‎ ‎na‎ ‎co‎ ‎innego. 3)‎ ‎Wpisujący‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Szkaplerza Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎Niepokalanie‎ ‎Po czętej‎ ‎(niebieski),‎ ‎powinni‎ ‎rozszerzać cześć‎ ‎do‎ ‎Niepokalanej‎ ‎i‎ ‎modlić‎ ‎się za‎ ‎nawrócenie‎ ‎grzeszników,‎ ‎a‎ ‎także stale‎ ‎nosić‎ ‎ten‎ ‎Szkaplerz‎ ‎na‎ ‎sobie, lub‎ ‎zamieniony‎ ‎medalik‎ ‎-‎ ‎szkaplerz. Odpusty‎ ‎przywiązane‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎szka plerza‎ ‎są‎ ‎bardzo‎ ‎duże‎ ‎i‎ ‎liczne.‎ ‎Zu pełne:‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎przyjęcia,‎ ‎w‎ ‎soboty W.‎ ‎Postu,‎ ‎w‎ ‎pierwszą‎ ‎niedzielę‎ ‎mie siąca,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Trójcy‎ ‎Przenajśw., w‎ ‎większe‎ ‎święta‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎i‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Marji‎ ‎Panny,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Wszy stkich‎ ‎Świętych‎ ‎w‎ ‎pierwszy‎ ‎i‎ ‎ostatni dzień‎ ‎nowenny‎ ‎do‎ ‎N.‎ ‎Dz.‎ ‎Jezus przed‎ ‎Bożem‎ ‎Narodzeniem‎ ‎i‎ ‎inne (warunki‎ ‎zwykłe). 4)‎ ‎Wpisujący‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Szkaplerza Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Dobrej‎ ‎Rady‎ ‎winni czcić‎ ‎Matkę‎ ‎Bożą‎ ‎pod‎ ‎tern‎ ‎wezwa-

[madohora]

niem‎ ‎i‎ ‎wypraszać‎ ‎u‎ ‎Niej‎ ‎pomoc w‎ ‎potrzebach‎ ‎naszych‎ ‎czasów.‎ ‎(Szka- pierz‎ ‎winien‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎białego‎ ‎sukna z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Dobrej Rady,‎ ‎wyobrażonym‎ ‎na‎ ‎innym‎ ‎ka wałku‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎innej‎ ‎materji,‎ ‎przyszyty do‎ ‎płatka,‎ ‎spadającego‎ ‎na‎ ‎piersi‎ ‎z‎ ‎na pisem:‎ ‎„Matka‎ ‎Boska‎ ‎Dobrej‎ ‎Rady”. Na‎ ‎drugim‎ ‎płatku,‎ ‎spadającym‎ ‎na plecy,‎ ‎ma‎ ‎być‎ ‎herb‎ ‎papieski‎ ‎(tiara i‎ ‎klucze)‎ ‎z‎ ‎napisem:‎ ‎„Moje‎ ‎dziecko idź‎ ‎za‎ ‎Jej‎ ‎radami”‎ ‎(C.‎ ‎R.‎ ‎u.‎ ‎3815). Odpusty‎ ‎liczne. Są‎ ‎jeszcze‎ ‎inne‎ ‎szkaplerze,‎ ‎do których‎ ‎wierni‎ ‎mogą‎ ‎się‎ ‎wpisywać: Najśw.‎ ‎Serca‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎koloru białego‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎P.‎ ‎Jezusa, otoczonem‎ ‎cierniami‎ ‎z‎ ‎płomieniami i‎ ‎krzyżem‎ ‎na‎ ‎wierzchu‎ ‎(koloru‎ ‎czer wonego),‎ ‎na‎ ‎drugim‎ ‎płatku‎ ‎wizeru nek‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎Miłosiernej. Szkaplerz‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Miłosierdzia, biały,‎ ‎wełniany,‎ ‎składający‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎dwu płatków.‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Bolesnej (czarny).‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Uzdrowienia

[madohora]

chorych.‎ ‎Św.‎ ‎Trójcy,‎ ‎biały‎ ‎z‎ ‎krzy żem‎ ‎czerwono-‎ ‎(część‎ ‎prostopadła) niebieskim‎ ‎(część‎ ‎poprzeczna).‎ ‎Szka- plerz‎ ‎Męki‎ ‎Pańskiej,‎ ‎czerwony‎ ‎z‎ ‎czer- wonemi‎ ‎tasiemkami.‎ ‎Na‎ ‎jednym‎ ‎płat ku‎ ‎winien‎ ‎być‎ ‎koniecznie‎ ‎obraz Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎Ukrzyżowanego,‎ ‎na‎ ‎dru gim‎ ‎Najśw.‎ ‎Serca‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎i Marji.‎ ‎Celem‎ ‎tego‎ ‎Szkaplerza‎ ‎jest gorące‎ ‎nabożeństwo‎ ‎do‎ ‎Męki‎ ‎Pań skiej.‎ ‎Szkaplerz‎ ‎św.‎ ‎Józefa,‎ ‎barwy fioletowej‎ ‎połączony‎ ‎białemi‎ ‎tasiem kami,‎ ‎na‎ ‎nie‎ ‎naszyte‎ ‎są‎ ‎drugie tejże‎ ‎wielkości‎ ‎kawałki‎ ‎koloru‎ ‎żół tego.‎ ‎Płatek‎ ‎spadający‎ ‎na‎ ‎piersi winien‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎świętego Józefa,‎ ‎trzymającego‎ ‎Dzieciątko‎ ‎Je zus‎ ‎na‎ ‎prawem‎ ‎ręku,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎lewej lilję,‎ ‎pod‎ ‎wizerunkiem‎ ‎napis:‎ ‎„Św. Józefie,‎ ‎Opiekunie‎ ‎Kościoła,‎ ‎módl się‎ ‎za‎ ‎nami.”‎ ‎Na‎ ‎drugim‎ ‎płatku winna‎ ‎być‎ ‎tiara,‎ ‎powyżej‎ ‎Duch Święty,‎ ‎poniżej‎ ‎dwa‎ ‎klucze‎ ‎i‎ ‎napis: „Duch‎ ‎Pański‎ ‎jest‎ ‎jego‎ ‎przewod nikiem.”

[madohora]

„Skarbcie‎ ‎sobie‎ ‎skarby‎ ‎to‎ ‎nie bie,‎ ‎gdzie‎ ‎ani‎ ‎rdza,‎ ‎ani‎ ‎mól nie‎ ‎psuje‎ ‎i‎ ‎gdzie‎ ‎złodzieje‎ ‎nie Wykopują,‎ ‎ani‎ ‎4ra</nę.“
(Mat.‎ ‎VI.‎ ‎20.)
Są‎ ‎jeszcze‎ ‎inne,‎ ‎które‎ ‎trudno‎ ‎tu wszystkie‎ ‎wyliczyć.‎ ‎Jest‎ ‎także‎ ‎pasek czarny,‎ ‎skórzany‎ ‎Pocieszenia‎ ‎Najśw. Marji‎ ‎Panny.‎
Aby‎ ‎dostąpić‎ ‎tych‎ ‎wszystkich‎ ‎od pustów‎ ‎niekoniecznie,‎ ‎potrzeba‎ ‎do kładnie‎ ‎o‎ ‎nich‎ ‎wiedzieć‎ ‎i‎ ‎pamiętać, ale‎ ‎dosyć‎ ‎jest‎ ‎mieć‎ ‎stałą‎ ‎intencję (habitualną),‎ ‎jak‎ ‎to‎ ‎wyżej‎ ‎powiedzia no,‎ ‎pozyskania‎ ‎takowe,‎ ‎którą‎ ‎dobrze codziennie‎ ‎odnawiać,‎ ‎rozumie‎ ‎się przy‎ ‎wypełnianiu‎ ‎naznaczonych‎ ‎wa runków. Wiele‎ ‎z‎ ‎powyższych‎ ‎odpustów można‎ ‎ofiarować‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎w‎ ‎czyścu

[madohora]

[madohora]

Gdyby droga do nieba była zamknięta, to w ogóle nie mogłabyś tam trafić. Droga jest otwarta (dzięki śmierci Jezusa, a z twojej strony dzięki spowiedzi). Tylko przed wejściem trzeba wytrzeć buty, umyć ręce i takie tam. Normalne, prawda? Rzeczywiście można to zrobić wcześniej, już na ziemi. Albo przez prawdziwie święte życie (nie tylko "dobre", ale święte), albo za sprawą odpustów zupełnych.

[madohora]

Odpustu nie udziela ksiądz, tylko Bóg. Ale to Kościół ustala warunki odpustu, a ty masz je dokładnie wypełnić. Trzeba jednak pamiętać dwie rzeczy:

[madohora]

Po pierwsze: wcale nie tak łatwo o jeden z warunków odpustu: brak jakiegokolwiek przywiązania do grzechu, nawet powszedniego. Nam się często tylko tak wydaje, że żadnego grzechu nie chcemy, ale gdyby tak podrążyć temat, to może wyglądać inaczej.

[madohora]

Po drugie: dzisiaj uzyskany odpust zupełny nie gwarantuje pójścia prosto do nieba w chwili śmierci, ponieważ życie toczy się dalej i niestety, codziennie zaciągamy jakieś nowe długi przed Bogiem.

[madohora]

Nauka o odpustach łączy się z tajemnicą Bożego Miłosierdzia. W sakramencie pojednania grzesznik otrzymuje przebaczenie wyznanych grzechów, za które szczerze żałuje. Dzięki temu może on osiągnąć wieczne zbawienie. Uzyskane przebaczenie nie uwalnia jednak od kar doczesnych (czasowych), które spotykają nas za życia lub po śmierci w czyśćcu. Uwolnieniu od tych kar służy właśnie obfity skarbiec odpustów Kościoła.

[madohora]

Odpust jest to darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy odpuszczone już co do winy. Rozróżnia się odpusty cząstkowe i zupełne (zależnie od tego, w jakim stopniu uwalniają nas od kary doczesnej). Odpusty te może zyskiwać każdy ochrzczony po spełnieniu odpowiednich warunków dla siebie lub ofiarowywać je za zmarłych.

[madohora]

Wybrane praktyki związane z uzyskaniem odpustu zupełnego:

[madohora]

Adoracja Najświętszego Sakramentu przez co najmniej pół godziny (jeśli jest krótsza - odpust cząstkowy);

[madohora]

Nawiedzenie jednej z czterech rzymskich bazylik patriarchalnych (św. Piotra, św. Pawła za Murami, Matki Bożej Większej lub św. Jana na Lateranie) i odmówienie w niej Ojcze nasz i Wierzę:
- w święto tytułu tej bazyliki,
- w jakiekolwiek święto nakazane (np. we Wniebowzięcie NMP),
- raz w roku w innym dniu wybranym przez wiernego

[madohora]

Przyjęcie błogosławieństwa udzielanego przez Papieża Urbi et Orbi (Miastu i Światu) - choćby tylko przez radio lub telewizję;

[madohora]

Adoracja i ucałowanie Krzyża w trakcie liturgii Męki Pańskiej w Wielki Piątek;

[madohora]

Odmówienie modlitwy Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu po Komunii świętej przed obrazem Jezusa Chrystusa w każdy piątek Wielkiego Postu oraz w Wielki Piątek (w pozostałe dni - odpust cząstkowy);

[madohora]

Uczestnictwo w uroczystym zakończeniu Kongresu Eucharystycznego;

[madohora]

Uczestnictwo w rekolekcjach trwających przynajmniej trzy dni;

[madohora]

Publiczne odmówienie aktu wynagrodzenia Sercu Jezusowemu O Jezu Najsłodszy w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa (w inne dni - odpust cząstkowy);

[madohora]

Publiczne odmówienie aktu poświęcenia rodzaju ludzkiego Chrystusowi Królowi O Jezu Najsłodszy, Odkupicielu w uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata (w inne dni - odpust cząstkowy);

[madohora]

Posługiwanie się przedmiotami pobożności (krucyfiksem, krzyżem, różańcem, szkaplerzem, medalikiem), o ile zostały pobłogosławione przez Papieża (ewentualnie - przez biskupa), po dmówieniu jakiejkolwiek formuły wyznania wiary w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła 29czerwca; jeśli przedmioty były pobłogosławione przez kapłana lub diakona - odpust cząstkowy;

[madohora]

Przyjęcie Pierwszej Komunii świętej lub pobożny udział w takiej uroczystości;

[madohora]

Sprawowanie i udział we Mszy świętej prymicyjnej;

[madohora]

Sprawowanie i udział we Mszy świętej prymicyjnej

[madohora]

Sprawowanie i udział we Mszy świętej z okazji 25-, 50- i 60-lecia kapłaństwa;

[madohora]

Odmówienie w całości (i bez przerwy) przynajmniej jednej części różańca (pięciu dziesiątek) w kościele, kaplicy publicznej, w rodzinie, wspólnocie zakonnej czy pobożnym stowarzyszeniu, połączone z rozmyślaniem nad rozważanymi tajemnicami (odmówienie poza tymi miejscami lub wspólnotami - odpust cząstkowy);

[madohora]

Jednorazowe nawiedzenie kościoła, w którym trwa Synod diecezjalny;

[madohora]

Pobożne odmówienie (śpiew) modlitwy 'Przed tak wielkim Sakramentem' podczas liturgii Wieczerzy Pańskiej po Mszy świętej (w Wielki Czwartek) oraz w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa(Boże Ciało); w innym czasie - odpust cząstkowy;

[madohora]

Publiczne odmówienie (śpiew) hymnu Przyjdź Duchu Święty (Veni Creator) w Nowy Rok i w uroczystość Zesłania Ducha Świętego (w pozostałe dni, nawet prywatnie - odpust cząstkowy);

[madohora]

Odprawienie Drogi Krzyżowej po spełnieniu następujących warunków:
- odprawienie przed urzędowo erygowanymi stacjami Drogi Krzyżowej (np. w kościele, na placu przykościelnym);
- musi być 14 krzyżyków;
- rozważanie Męki i śmierci Chrystusa (nie jest konieczne rozmyślanie o poszczególnych tajemnicach każdej stacji);
- wymaga się przechodzenia od jednej stacji do drugiej (przy publicznym odprawianiu wystarczy, aby prowadzący przechodził, jeśli wszyscy wierni nie mogą tego czynić); jeśli ktoś z powodu słusznej przyczyny (np. choroby, podróży, zamknięcia kościoła itp.) nie może odprawić Drogi Krzyżowej wg podanych tutaj warunków, zyskuje odpust zupełny po przynajmniej półgodzinnym pobożnym czytaniu lub rozważaniu Męki Chrystusa

[madohora]

Nawiedzenie kościoła parafialnego w święto tytułu lub w dniu 2 sierpnia, kiedy to przypada odpust "Porcjunkuli" po odmówieniu Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

Nawiedzenie kościoła i ołtarza w dniu nawiedzenia i odmówienie Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

Nawiedzenie kościoła lub kaplicy we wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (2 listopada) i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

W dniach od 1 do 8 listopada za nawiedzenie cmentarza z równoczesną modlitwą za zmarłych - codziennie odpust zupełny, który można ofiarować wyłącznie za zmarłych (za nawiedzenie cmentarza w inne dni - odpust cząstkowy również wyłącznie za zmarłych)

[madohora]

Nawiedzenie kościoła lub kaplicy zakonników w święto ich założyciela i odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

Odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych podczas liturgii Wigilii Paschalnej w Wielką Noc lub w rocznicę swojego chrztu (jeśli przy pomocy innej formuły w innym czasie - odpust cząstkowy)

[madohora]

Ponadto dla Polski zostały zatwierdzone także dwa dodatkowe odpusty zupełne:

[madohora]

Udział w nabożeństwie Gorzkich Żalów jeden raz w Wielkim Poście w jakimkolwiek kościele na terenie Polski

[madohora]

Nawiedzenie dowolnej bazyliki mniejszej w następujące dni:
- w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła (29 czerwca)
- w święto tytułu
- w dniu 2 sierpnia (odpust "Porcjunkuli")
- jeden raz w ciągu roku w dniu określonym według uznania

[madohora]

O niektórych odpustach cząstkowych wspomniano już, wymieniając odpusty zupełne. Są trzy ogólne warunki uzyskania odpustu cząstkowego:

[madohora]

Wierny dostępuje odpustu cząstkowego, jeśli w czasie spełniania swoich obowiązków i w trudach życia wznosi myśli do Boga z pokorą i ufnością, dodając w myśli jakiś akt strzelisty, np. "Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami"

[madohora]

Jeśli wierny powodowany motywem wiary przyjdzie z pomocą potrzebującym współbraciom, pomagając im osobiście lub dzieląc się z nimi swoimi dobrami, uzyskuje odpust cząstkowy

[madohora]

Gdy wierny w intencji umartwiania się, odmówi sobie czegoś godziwego, a przyjemnego dla siebie, uzyskuje odpust cząstkowy. Warunek ten ma zachęcić wiernych do praktykowania dobrowolnych umartwień

[madohora]

Odpust cząstkowy jest związany z odmówieniem wielu znanych modlitw i można go uzyskać wielokrotnie w ciągu dnia. Niektóre z modlitw związanych z odpustem cząstkowym to: Anioł Pański (lub Regina Caeli w Okresie Wielkanocnym); Duszo Chrystusowa; Wierzę w Boga; Psalm 130 (Z głębokości); Psalm 51 (Zmiłuj się...); odmówienie Jutrzni lub Nieszporów za zmarłych; Panie, Boże wszechmogący (modlitwa z Liturgii Godzin, Jutrznia w Poniedziałek II tygodnia psałterza); modlitwa św. Bernarda (Pomnij, o Najświętsza Panno Maryjo); Wieczny odpoczynek; Witaj, Królowo, Matko Miłosierdzia; Pod Twoją obronę; Magnificat; odmówienie jednej z sześciu litanii zatwierdzonych dla całego Kościoła (do Najświętszego Imienia Jezus, do Najświętszego Serca Pana Jezusa, do Najdroższej Krwi Chrystusa Pana, Loretańskiej do NMP, do świętego Józefa lub do Wszystkich Świętych); pobożne uczynienie znaku Krzyża świętego.

[madohora]

[madohora]

Karuzela (fr. carrousel) – urządzenie rekreacyjne obracające się wokół własnej osi przenoszące osoby siedzące na obrzeżu koła. W typowej karuzeli pasażerowie zajmują miejsca na siedzeniach, które często mają kształt zwierząt lub pojazdów. Karuzele są charakterystycznym elementem wesołych miasteczek, placów zabaw i festynów.

[madohora]

[madohora]

wolnoobrotowe - najczęściej wyposażone w siedzenia w formie pojazdów lub zwierząt. Te ze względu na niewielką prędkość nie posiadają zabezpieczeń przed wypadnięciem w postaci zamykanych ograniczników. Tradycyjnymi figurami w karuzelach tego typu są konie, łabędzie lub dzikie zwierzęta

[madohora]

[madohora]

szybkoobrotowe - istnieją liczne modele w różnych wariantach. Niektóre posiadają kabiny, obracające się wokół własnej osi niezależnej od osi głównej, inne np. łańcuchowe - obracające się na łańcuchach siodełka. Wszystkie te urządzenia muszą posiadać zabezpieczenia przed wypadnięciem pasażera i są regularnie kontrolowane pod kątem ich stanu technicznego

[madohora]

[madohora]

silnikowe - napędzane najczęściej za pomocą silnika elektrycznego bądź spalinowego

[madohora]

[madohora]

ręczne - napędzane siłą ludzkich mięśni

[madohora]

[madohora]

Ława – typ karuzeli składający się ze ściany i ławki, na której siadają osoby. Najpierw ławka wspina się na ścianie do góry za pomocą specjalnych uchwytów zamontowanych na ścianie ławki, później swobodnie spada na dół, a pasażerowie odczuwają uczucie spadania. W Polsce często takie ławy są największą atrakcją objazdowych lunaparków. Przed wypadnięciem chroni specjalny długi uchwyt, którego należy się trzymać podczas jazdy.

[madohora]

pospolita

[madohora]

typu Boczna Huśtawka (Pasażerowie już nie siadają w kierunku oglądających a uchwyty nie są już przymocowane do ściany ławki lecz do osobnych stelaży. Ława taka idzie z góry na dół wykonując huśtanie na lewo i na prawo)

[madohora]

typu Top Spin (Uchwyty podtrzymujące gondole są również przymocowane do stelaży jednakże pasażerowie siedzą w tym samym kierunku co pospolita ława. Karuzela idzie z góry na dół robiąc 360 stopniowe pętle)

[madohora]

typu Tęcza (ang. Rainbow) (Działanie ma jak pospolita ławka z tą różnicą, że ławka jest w kształcie tęczy i jest o wiele wyższa niż pospolita ławka. Największe tego typu ławki są w Heide-Parku w Soltau w Niemczech (wysokość 25 m), w Lisebergu w Szwecji (wysokość 24 m) i w Śląskim Wesołym Miasteczku (wysokość 20 m)

[madohora]

[madohora]

Bujak sprężynowy – element wyposażenia placu zabaw, lub wolnostojące urządzenie-zabawka, przeznaczone najczęściej dla dzieci w wieku przedszkolnym. Podstawowym elementem jest sprężyna, na której umocowano siedzenie z uchwytami. Kształt elementu górnego wraz z siedzeniem, często zaprojektowany w formie zwierzaka wykonany jest z drewna lub tworzywa sztucznego. Bujak spotykany jest często jako element wyposażenia sklepów, dużych galerii handlowych, poczekalni a nawet restauracji i innych miejsc użyteczności publicznej.

[madohora]

[madohora]

Huśtawka to urządzenie rekreacyjne z ruchomym elementem, poruszającym się wahadłowo, na którym znajduje się miejsce do siedzenia dla jednej lub kilku osób. Urządzenie jest wprawiane w ruch przez użytkownika, który w odpowiednim rytmie zmienia swoje położenie lub odpycha się od nieruchomych elementów.

[madohora]

Huśtawka występuje w wielu różnych odmianach. Ze względu na konstrukcję można wyróżnić następujące typy:

[madohora]

huśtawka na desce / równoważna, działająca na zasadzie dźwigni o równych ramionach, na końcach których umieszczone są siedziska, przeznaczona dla dwóch osób

[madohora]

Huśtawka na desce – zabawka dla dzieci, element placu zabaw, element małej architektury, zwany częściej huśtawką wagową lub huśtawką ważką, potocznie przez dzieci „konikiem”.

[madohora]

Huśtawka może być metalowa lub drewniana. Podstawowa wersja składa się z długiego grubego pręta, dwóch siedzisk (najczęściej drewnianych) oraz elementu podtrzymującego pręt. Często spotyka się wersję ze sprężynami, która umożliwia użytkowanie przez jedno dziecko, obecnie produkuje się także podwójne huśtawki wagowe z przeznaczeniem dla czterech użytkowników.

[madohora]

[madohora]

huśtawki wahadłowe, z wiszącym elementem ruchomym:
z pojedynczym siedziskiem, "krzesełkiem"
z siedziskiem w postaci "ławeczki" dla kilku osób, tzw. huśtawka ogrodowa
z dwoma siedziskami umieszczonymi naprzeciw siebie, tzw. huśtawka parkowa
najprostsza konstrukcja, zawieszona na jednej lub dwóch linach lub łańcuchach, z siedziskiem zrobionym z deski lub opony

[madohora]

Huśtawki najczęściej montowane są na osiedlowych placach zabaw, w ogrodach jordanowskich i parkach

[madohora]

[madohora]

Diabelski młyn (także: diabelskie koło, młyńskie koło oraz koło widokowe) – rodzaj karuzeli obracającej się na poziomej osi. Główne elementy to zorientowane pionowo koło oraz przyczepione do obwodu siedzenia.

[madohora]

Diabelskie młyny uważa się za konstrukcje odmienne od kół obserwacyjnych, np. London Eye. Najistotniejszą różnicą jest mocowanie kabiny. W kołach obserwacyjnych nie są one zawieszone na obwodzie koła, lecz zamontowane na zewnętrznej strukturze obręczy. Ich pozycja musi być stabilizowana mechanicznie, co czyni konstrukcję bardziej skomplikowaną.

[madohora]

[madohora]

Ideowym przodkiem diabelskiego młyna jest ręcznie obracana, zbita krzyżowo z drewnianych pali konstrukcja z XVII wieku, do tej pory spotykana w niektórych częściach świata.

[madohora]

Pierwszy, nowoczesny, 75-metrowy diabelski młyn zaprojektował George Washington Gale Ferris Jr. na światową wystawę w Chicago w 1893/ Obiekt miał konkurować z wieżą Eiffla, główną atrakcją wystawy w Paryżu z 1889. Pierwszy diabelski młyn ważył 2200 ton oraz mieścił 2160 osób. Oś konstrukcji składała się największego fragmentu stali, jaki kiedykolwiek wcześniej wyprodukowano. Wysokość obiektu równała się 26 piętrom, co dawało przewagę 4 pięter nad najwyższym w tamtych czasach drapaczem chmur.

[madohora]

Obecnie największy diabelski młyn o średnicy koła 167,5 m znajduje się w Las Vegas w USA

[madohora]

[madohora]

Największym diabelskim młynem w Polsce jest Legendia Flower w Legendii Śląskim Wesołym Miasteczku na granicy Katowic i Chorzowa. Powstał w 1982. Gondole są ośmioosobowe i wynoszą zwiedzających na wysokość ok. 40 m

[madohora]

[madohora]

Zjeżdżalnia – urządzenie rekreacyjne działające na zasadzie równi pochyłej, najczęściej montowane są na osiedlowych placach zabaw, w ogrodach jordanowskich i parkach. Odmianą zjeżdżalni są zjeżdżalnie wodne, zazwyczaj znacznie dłuższe od typowych "osiedlowych" zjeżdżalni, używane w aquaparkach. Występują też zjeżdżalnie dmuchane.

[madohora]

[madohora]

Dmuchaniec (często w l.mn. dmuchańce) – urządzenie rekreacyjne służące zabawie, będące wyposażeniem parków zabaw bądź wynajmowane okazjonalnie na festyny i imprezy.

[madohora]

W zależności od wyglądu i kształtu mogą to być:
zamki dmuchane,
zjeżdżalnie,
tory przeszkód,
trampoliny dmuchane.

[madohora]

Dmuchańce wykonane są z wytrzymałej plandeki PVC, są atrakcją wspomaganą dmuchawą elektryczną, utrzymującą odpowiedni poziom powietrza wewnątrz atrakcji, dlatego do funkcjonowania potrzebują źródła prądu. W Polsce w stosunku do wszelkich urządzeń dmuchanych tzw. dmuchańców stosuje się Polską Normę PN-EN 14960 z 2008 roku.

[madohora]

[madohora]

Co prawda chodziło mi o inną strzelnicę
Strzelnica – specjalnie przygotowany obszar, zabezpieczony i odgrodzony od przyległego terenu, wyposażony w specjalne urządzenia. Służy do ćwiczeń w strzelaniu, rozgrywania zawodów strzeleckich itp. Strzelnice mogą być otwarte lub zakryte

[madohora]

Balon na ogrzane powietrze – rodzaj balonu, w którym siła nośna wynika z różnicy gęstości ogrzanego powietrza wewnątrz i chłodniejszego na zewnątrz balonu.

[madohora]

Balon – przedmiot wykonany z bardzo elastycznej gumy lub lateksu, czasami z folii. Może mieć różne kształty, ale najczęściej jest kulisty. Balony innych kształtów wytwarza się zmieniając grubość ich ścianek – tam gdzie ścianka jest grubsza, mniejsza staje się krzywizna balonu po napompowaniu. Balon musi być szczelny, posiada jedynie mały otwór umożliwiający napompowanie.[1] Zazwyczaj wypełniany jest powietrzem lub helem (w tym drugim przypadku unosi się do góry). Balony służą do dekoracji pomieszczeń, w których odbywają się przyjęcia. Wykorzystywane są także jako zabawka dla dzieci (na przykład w charakterze piłki).

[madohora]

Pierwsze balony znane ludzkości wykonane były z wnętrzności zwierząt, głównie jelit. Balony przypominające te dzisiejsze powstały w roku 1824 w Londynie. Michael Faraday wykorzystywał je w laboratorium do eksperymentów z wodorem. W 1847 roku, podczas prac nad wynalezieniem nowego materiału na dętki, naukowiec o nazwisku Ingram przypadkowo wynalazł pierwsze balony sprzedawane jako zabawki na ulicach Londynu. Wyciął on z kartonu głowę kota, zanurzył w naczyniu z lateksem i napompował około 2 000 takich zabawek. Masowa produkcja balonów rozpoczęła się w roku 1930

[madohora]

Balon to hermetyczna torba wykonana z lekkiego materiału, którą można napompować powietrzem lub gazem. Balony zabawkowe są dostępne we wszystkich kształtach, rozmiarach i kolorach, aby zachwycić dzieci i dorosłych na przyjęciach urodzinowych i innych uroczystych okazjach

[madohora]

Balony zostały po raz pierwszy wynalezione we Francji pod koniec XVIII wieku. Dwóch papierników, Jacques i Joseph Montgolfier, odkryło, że gdy papierowe torby są wypełnione gorącym powietrzem, torby unoszą się. Szybko zdali sobie sprawę z potencjału tego, zaczęli eksperymentować z balonami z różnych materiałów, takich jak papier, tkanina i jedwab. Pierwszą publiczną demonstrację balonu lżejszego od powietrza wykonali w czerwcu 1783 r., Z balonem o średnicy 35 stóp (11 m) wykonanym z tkaniny wyłożonej papierem. Później tego samego roku Jacques Charles poleciał balonem wykonanym z jedwabiu pokrytego gumowym lakierem i wypełnionego wodorem, gazem lżejszym od powietrza. Te wczesne demonstracje wzbudziły wiele emocji, a balony wkrótce znalazły wiele zastosowań w nauce, sporcie i wojnie.

[madohora]

Gumowy balon-zabawka, jaki znamy dzisiaj, różni się od wczesnych balonów tym, że jest wykonany w całości z gumy. Praktyczny sposób wytwarzania tak formowanych wyrobów gumowych wymagał kilku odkryć i wynalazków. Zmiany te następowały stopniowo na przestrzeni lat, odkąd w 1803 roku pod Paryżem powstała pierwsza na świecie fabryka gumy .

[madohora]

Naturalny lateks to mieszanina małych kulek substancji gumowej zawieszonych w wodzie (podobnie jak mleko). Kiedy jest wystawiony na działanie powietrza, ciepła lub niektórych chemikaliów, koaguluje lub skleja się. Kuleczki gumy zbrylają się i oddzielają od wodnistej części lateksu, ostatecznie tworząc elastyczny, stały materiał. Aby poprawić swoją wytrzymałość, sprężystość i odporność na wysokie i niskie temperatury, guma jest wulkanizowana lub utwardzana różnymi metodami, takimi jak mieszanie z niektórymi chemikaliami lub obróbka cieplna.

[madohora]

Pomysł zrobienia produktu z gumy jest stary. Rdzenni mieszkańcy Ameryki Południowej tworzyli butelki i inne artykuły, pokrywając formy wykonane z ziemi na długo przed tym, zanim Europejczycy zaczęli eksperymentować z gumą w połowie XVIII wieku. W 1830 roku Anglik Thomas Hancock opatentował proces tworzenia produktów poprzez polewanie form lateksem lub zanurzanie form w mieszance lateksowej — prekursora nowoczesnej techniki wytwarzania produktów zanurzanych, takich jak gumowe rękawiczki i prezerwatywy.

[madohora]

W 1921 roku opracowano metodę opóźniania koagulacji płynnego lateksu. Ta metoda umożliwiła producentom gumy łatwiejszy transport surowego lateksu w postaci płynnej do centrów produkcyjnych na całym świecie. To z kolei doprowadziło do nowych procesów wytwarzania wyrobów gumowych. We wczesnych latach dwudziestych XX wieku w Anglii przyznano szereg patentów na procesy umożliwiające zanurzanie form w płynnym lateksie. W 1931 roku Neil Tillotson stworzył na swoim strychu pierwszy nowoczesny balon lateksowy. Sprzedał 15 swoich balonów „Tilly Cat” (w kształcie kociej głowy, wraz z wąsami nadrukowanymi barwnikiem) na paradę z okazji Dnia Patrioty w Massachusetts w kwietniu 1931 r. I założył firmę, która nadal produkuje balony.

[madohora]

Chociaż gumę można wytwarzać syntetycznie, preferowany jest naturalny lateks ze względu na jego dużą elastyczność. Można go rozciągnąć do siedmiu lub ośmiu razy w stosunku do pierwotnej długości i nadal powracać do poprzedniego kształtu. Kauczuk syntetyczny nie okazał się tak elastyczny i sprężysty jak naturalny lateks.

[madohora]

Surowy, naturalny lateks to biała lub żółtawa, nieprzezroczysta ciecz, podobna wyglądem do mleka. Lateks to wydzielina niektórych roślin, w szczególności drzewa Hevea pierwotnie występującego w Brazylii . Obecnie najważniejszymi źródłami kauczuku naturalnego są plantacje w Malezji i Afryce.

[madohora]

Producenci kauczuku muszą zbierać surowiec z tych drzew, co wiąże się z nacinaniem drzew płytkimi nacięciami i przepuszczaniem soku z nacięć do wiader. Lateks zbiera się w dużych pojemnikach, filtruje w celu usunięcia obcych cząstek i miesza z alkaliami, aby zapobiec koagulacji. Następnie jest wysyłany w postaci płynnej do centrów przetwórczych w różnych częściach świata.

[madohora]

Lateks musi być zmieszany z dodatkami, zanim będzie mógł być użyty w procesach przemysłowych. Niektóre chemikalia są mieszane w celu uzyskania pożądanej grubości, szybkości schnięcia i innych właściwości. Inne chemikalia (zwane łącznie środkami zapobiegającymi degradacji) są dodawane w celu spowolnienia utleniania i rozkładu gumy. Aby nadać mu kolor, pigmenty są mieszane z lateksem. Pigmentami mogą być drobne proszki tlenków metali lub barwniki organiczne.

[madohora]

Zasadniczo proces tworzenia zabawkowego balonu polega na zanurzeniu formy w płynnym lateksie. Forma lub forma ma kształt opróżnionego balonu.

[madohora]

Najwcześniejsze formy balonów były jednorazowe, wykonane z tektury przymocowanej do kołków. Nowoczesne formy są wielokrotnego użytku i zwykle wykonane są ze stali nierdzewnej , aluminium lub porcelany. Formy muszą być gładkie i wypolerowane. Wiele takich formularzy jest przymocowanych do góry nogami do tablicy lub stojaka. Deski są przenoszone mechanicznie z jednej stacji do drugiej w fabryce.

[madohora]

Aby być wydajnym pod względem kosztów i liczby wyprodukowanych balonów, produkcja balonów stała się wysoce zautomatyzowanym procesem w ciągłej pętli. Balony produkowane są partiami, wszystkie w tym samym kolorze i rozmiarze, ponieważ zmiana koloru i formy jest czasochłonna i wymaga ręcznej interwencji. Ręczna interwencja jest zwykle potrzebna tylko do przygotowania serii, a później do pakowania gotowego produktu oraz do rozwiązywania sporadycznych problemów mechanicznych, które mogą się pojawić.

[madohora]

[madohora]

Targowisko, inaczej: targ, bazar (pers. bāzār) – wydzielony teren przeznaczony do handlu, zazwyczaj na otwartej powierzchni (plac targowy).

[madohora]

Targowiska mogą mieć charakter spontaniczny lub zorganizowany. W tym drugim przypadku teren przeznaczony do handlu może mieć wyznaczone płatne stanowiska dla osób oferujących swoje towary. Targowiska umożliwiają swobodny, bezpośredni kontakt handlowca z klientem i bezpośrednie negocjowanie ceny. W pewnym sensie rozwinięciem idei targowiska są giełdy, które od targowisk różnią się w zasadzie tylko bardziej sformalizowanym stylem negocjowania cen.

[madohora]

[madohora]

Targ – forma sprzedaży i kupna towarów, która odbywa się na wydzielonej przestrzeni, w określonym czasie. Często związana z pewną tradycją lub formalnymi zasadami handlowymi. Miejsce, gdzie odbywa się targ, nazywane jest targowiskiem, placem targowym lub targiem (Târg) albo bazarem.

[madohora]

Pierwszy zapis zawierający dzisiejszą polską pisownię wyrazu „targowe” nadmieniający o targach w Polsce znajduje się w dokumencie z roku 1065. W 1278 r. kolejny średniowieczny dokument podaje: „forense, quod targove dicitur”. Prawo urządzania targów, z reguły w określonym dniu tygodnia (czasem w dwóch dniach tygodnia), należało do najważniejszych przywilejów miejskich. Targowisko znajdowało się w każdym mieście, a prawo średniowieczne zezwalało, aby było ono dostępne dla każdego.

[madohora]

[madohora]

Targi – tradycyjnie rodzaj wystawy, ekspozycji towarów na arenie międzynarodowej lub krajowej, połączonej ze sprzedażą. Obecnie pojmowane jako wydarzenia targowe – narzędzie marketingu bezpośredniego (twarzą w twarz), służące budowaniu relacji z dotychczasowymi i potencjalnymi kontrahentami. Ekspozycja targowa jest tylko jednym z elementów tworzących targi. Inne elementy wydarzenia targowego to m.in. eventy, matchmaking, konferencje i seminaria. Obserwuje się wysoką specjalizację wydarzeń targowych, koncentrację na określonych sektorach rynku. Coraz wyraźniej następuje także podział na targi typu business-to-business oraz business-to-customer.

[madohora]

Największymi terenami targowymi w Europie dysponują Targi Frankfurt – jest to 578.000 m² powierzchni targowej w halach i na otwartym powietrzu. Na targach frankfurckich wystawia się corocznie ok. 64000 wystawców, a ekspozycje oglądane są przez ponad 4 mln odwiedzających.

[madohora]

Jarmark (niem. Jahrmarkt – targ doroczny) – rodzaj targu średniowiecznego o znaczeniu ponadlokalnym, będącego centrum wymiany towarów handlu dalekosiężnego.

[madohora]

W średniowieczu była to jedna z podstawowych form wolnego handlu, głównie hurtowego. Jarmarki organizowano corocznie w stałych terminach, najczęściej przy okazji święta kościelnego. Przywileje świeckie i kościelne gwarantowały kupcom bezpieczeństwo osobiste i nienaruszalność mienia (pokój jarmarczny, pokój królewski, pax Dei), a miejscowe władze miały obowiązek ograniczyć na czas jarmarku cechowy monopol sprzedaży i nadzorować prawidłowość dokonywanych transakcji (miary, wagi, ceny). Jarmarki trwały od 1–2 dni do 2 tygodni. Niekiedy na jarmarkach czas ten dzielono na terminy wystawiania towarów, zawierania umów i rozliczania zobowiązań. Masowy napływ na jarmarki kupców i klientów przyczyniał się do rozkwitu miast jarmarcznych. Od początku XII wieku funkcjonowały jarmarki, na których wymieniano towary z Bliskiego Wschodu oraz zachodniej i północnej części Europy. Najpopularniejsze były jarmarki szampańskie. Jarmarki pełniły również rolę wystaw i giełd towarowych, a transakcje oparte były głównie na kredycie. Rozwijały się rozmaite formy zobowiązań i spółek handlowych. W XVI wieku wraz z rozwojem komunikacji i pojawieniem się nowych form handlu rola jarmarków znacząco się zmniejszyła.

[madohora]

W Polsce jarmarki upowszechniły się w XIII wieku w Gdańsku i we Wrocławiu, a w wiekach późniejszych we Lwowie, Łucku, Grodnie, Wilnie (głównie produkty leśne); Jarosławiu, Kłecku (sukna), Przemyślu, Przeworsku (woły); Krakowie, Sandomierzu, Kazimierzu Dolnym, Płocku, Toruniu (zboża) i Lublinie (wina węgierskie, zboża, woły).

[madohora]

Na jarmarkach skupowano towary wywożone masowo (szlakami wodnymi i lądowymi) na zachód Europy (zboża, futra, woły, produkty leśne, len). Z zachodniej Europy przywożono sukno, wyroby metalowe, korzenie, wino, dobra luksusowe.

[madohora]

Współcześnie nieliczne istniejące nadal jarmarki mają miejscowy zasięg lub stanowią rodzaj festynu (Jarmark św. Dominika w Gdańsku, Jarmark Jagielloński w Lublinie lub coroczny jarmark odbywający się 15 sierpnia w Skotnikach).

[madohora]

W potocznej polszczyźnie nazwy targ i jarmark używane są zamiennie.

[madohora]

jarmark [niem. Jahrmarkt ‘targ doroczny’],
instytucja wolnego handlu, znana w Europie od wczesnego średniowiecza, tworzona pod opieką władzy terytorialnej w celu prowadzenia transakcji związanych z dalekosiężną wymianą;

[madohora]

(być może nawet odleglejszych), w Europie licznie działały we wczesnym średniowieczu, szczyt swojej świetności przeżywały w XVII w., po czym stopniowo traciły na znaczeniu, zastępowane zwłaszcza przez giełdy towarowe i pieniężne, w XIX–XX w. przez wystawy i targi międzynarodowe. Organizowane na ogół w miastach lub w ich bezpośrednim sąsiedztwie, w ściśle określonych terminach, zazwyczaj wiążących się ze świętami religijnymi, ściągały wielkich kupców, niekiedy z bardzo odległych stron, oraz rzesze ludności przybywającej głównie dla rozrywki; oprócz wielkich jarmarków miejskich istniały liczne małe jarmarki wiejskie. Niezależnie od zwykłych jarmarków towarowych, na których dokonywano masowych transakcji kupna–sprzedaży, odbywały się w Europie jarmarki kredytowe (np. w końcu XVI–pocz. XVII w. w Piacenzie); ich dominacja w tej formie obrotu upadła w 2. ćwierci XVII w. na korzyść giełd pieniężnych (wówczas zwłaszcza w Amsterdamie).

[madohora]

Jarmarki pośredniczyły w dalekosiężnym handlu azjatycko-europejskim (jarmarki na Bliskim Wschodzie), w handlu między strefami gospodarczymi kontynentu (np. południowej i północnej Europy) oraz między bliżej położonymi rejonami intensywnej produkcji rzemieślniczej (np. jarmarki szampańskie w XII–XIII w.); ogromny koszt przywiezienia towarów na jarmark był z nadwyżką rekompensowany wysokimi cenami uzyskiwanymi za towar oraz zwolnieniami od opłat celnych. Jarmarki istniały nie tylko w Europie, ale także w wielu miastach wszystkich krajów muzułmańskich — szczególnie aktywne w Egipcie (największe w Aleksandrii i Kairze), Arabii (Mekka) i Syrii, gdzie ich terminy były zgodne z kalendarzem pielgrzymek i karawan; zjawiskiem powszechnym były jarmarki w Indiach (największe w miastach nad Gangesem), licznie odbywały się również na Archipelagu Malajskim (zwłaszcza na Sumatrze i Jawie). Tylko nieliczne jarmarki organizowano w Chinach, szczególnie na obszarach nadgranicznych, które skupiały handel zagraniczny (w XVIII w. istniały 2 jarmarki w Kantonie do handlu z Europejczykami), zupełną zaś rzadkość stanowiły jarmarki w Japonii. W Polsce jarmarki pojawiły się w XIII w. (Gdańsk, Wrocław), znaczny ich rozwój nastąpił XV–XVI w. Na polskie jarmarki przywożono z Zachodu przede wszystkim: sukno, wyroby metalowe, korzenie, wino, produkty luksusowe, skupowano zaś na nich towary eksport., zwłaszcza: futra, woły, zboże, produkty leśne, len; szczególne znaczenie miały jarmarki w Gdańsku, Gnieźnie i Lublinie; ściśle związane z polskim eksportem na Zachód były jarmarki w Brzegu (nad Odrą), Wrocławiu i Lipsku. W XIX w. pruskie władze zaborcze zlikwidowały znaczną część mniejszych jarmarków, zwłaszcza wiejskich; postępowała też specjalizacja jarmarków — tworzyły się oddzielne jarmarki na wełnę, tytoń, konie, zwierzęta hodowlane, narzędzia rolnicze, wyroby włókiennicze itp. W 2. połowie XIX w. postępował upadek jarmarków, zastępowanych nowoczesnymi formami handlu.

[madohora]

[madohora]

Stragan (z niem. Schragen) – rodzaj niewielkiego prowizorycznego sklepu, pod namiotem lub w drewnianej budce, a czasem stół lub ława z rozłożonym towarem.

[madohora]

[madohora]

Kram (z niem.) lub stoisko handlowe – drewniana budka, również ława z rozłożonym towarem. Kramem może być m.in. kiosk, sklepik, stoisko, stragan na rynku, ława z towarem itp.

[madohora]

[madohora]

Rękawka – krakowskie święto, obchodzone na Wzgórzu Lasoty po pierwszej wiosennej pełni (obecnie najczęściej we Wtorek Wielkanocny), nawiązujące do słowiańskiej tradycji wiosennego święta zmarłych. Do tradycji Rękawki należy m.in. rzucanie oraz toczenie jaj, symbolu nowego życia.

[madohora]

Nazwa zwyczaju pochodzi od nazwy kopca Kraka, który na sztychu Matthäusa Meriana i Vischera de Jonge, z ok. 1600 roku nazwany jest Tumulus dictus Rekawka (Kopiec zwany Rękawka), a w rejestrze obejmującym spis wydatków związanych z uroczystością koronacji Henryka Walezego widnieje pozycja dotycząca iluminacji kopca z tejże okazji: Chłopom co palili ogień na Rękawce na Te Deum laud. po koronacyjnej i co drwa tamże nosili, groszy 21

[madohora]

Wiąże się go z legendą o kopcu, usypanym po śmierci Kraka przez lud. Tradycja podaje, że ziemię na kopiec noszono w rękawach i stąd wzięła się nazwa „Rękawka”. Na podobny źródłosłów wskazuje jedna z fraszek Jana Kochanowskiego, w której „rękawka” oznacza grobowiec usypany rękami. Rękawka swoimi korzeniami niewątpliwie nawiązuje do pogańskich obrzędów związanych z Dziadami wiosennymi, przypadającymi na okres przesilenia wiosennego. Sam źródłosłów, wbrew ludowej tradycji, nie ma nic wspólnego z noszeniem ziemi, chociaż nawiązuje do kultu zmarłych.

[madohora]

Nazwa może pochodzić od prasłowiańskiego słowa o znaczeniu związanym z pochówkiem (czeskie rakev, słowackie rakva – trumna, serbskie рака/raka – grób, chorwackie rakva – grób, słoweńskie raka – mary, grób, starosłowiańskie raka – grób, rosyjskie рака/raka – arka/trumna na relikwie[3], wspólne rosyjskie, białoruskie, ukraińskie рака/raka – "grobowiec z relikwiami świętego", bułgarskie рака/raka – "szkatuła z relikwiami"; Walery Leonidowicz Wasiljew wywodzi prasłowiańskie *raka ⇐ *orka ⇐ łacińskie arka[4]). W 1592 roku miała miejsce przed Sądem Ziemskim Krakowskim sprawa dotycząca granic Woli. Chodziło o: gwałtowne rozrzucenie kopców siedemnastu, które rozdzielają dziedzinę wsi Woli Świętoduskiej od grontu miasta Kazimierza, wsi Janowa Wola oraz o gwałtowne osiedzenie[a] grontu i dziedziny wsi Woli..., to jest sześci stajan, tak przy rolach pod górą Lasotyną, a przy gościńcu, który idzie z Kazimierza do Wieliczki. W dokumencie znajdujemy szczegółowy opis granic Woli, do których m.in. przylegały łąki miasta Kazimierza, jedna z nich, leżąca przy gościńcu wielickim (obecnie ul. Wielicka; ul. Krakowska za czasów odrębności Kazimierza zwana była też wielicką, gdyż prowadziła do Wieliczki, następnie mniej więcej linią wytyczoną obecną ulicą Limanowskiego aż do dzisiejszej Wielickiej), po stronie zachodniej nazywała się Raczka.

[madohora]

Do przejawów pierwotnej czci oddawanej zmarłym należało między innymi zrzucanie ze wzgórza pokarmów i monet. Możliwe, że nastąpiło to, w oparciu o, być może jeszcze przedsłowiański, kopiec oraz połączenie wątków z legendy o Kraku z wierzeniami słowiańskim]. Obrzęd może być również echem dawnych tradycji celtyckich związanych z kultem boga śmierci Smertiusa.

[madohora]

Po stoku kopca co możniejsi toczyli jajka, szewskie placki, obwarzanki, bułki, jabłka, pierniki, wprost w ręce chłopców i gawiedzi. Jeszcze w 1939 największą atrakcją było rzucanie z góry chleba, jabłek, pisanek, zabawek, baloników.

[madohora]

Przypuszcza się, że budowa pochodzącego z XI lub XII wieku kościoła św. Benedykta i ustanowienie święta patrona w dniu 21 marca (pierwszy dzień wiosny), było reakcją Kościoła katolickiego na żywe słowiańskie praktyki religijne na Krzemionkach. Historycznie rzecz ujmując, co najmniej od XVII wieku, o czym świadczą przekazy źródłowe, ze szczytu kopca w czas odpustu (we wtorek, będący kiedyś również dniem świątecznym) zamożni krakowianie zrzucali owoce, słodycze i pieniądze (w powierzchniowej warstwie odnaleziono monety z różnych okresów dziejowych), zaś biedni, żacy i dzieci zbierali je u podnóża. Do połowy XIX w. Rękawka odbywała się na samym kopcu Krakusa, jednak po przekopaniu wzgórza na potrzeby budowy linii kolejowej, przeniosła się na górę św. Benedykta w północnej części wzgórza Lasoty i połączona została z odpustem i ludową zabawą koło kościoła św. Benedykta na Krzemionkach.

[madohora]

W okresie przynależności miasta do Austrii, w 1897 roku obchody zostały zakazane. Zamknięto nawet dojście na kopiec. Władze planowały w tej okolicy budowę fortu artyleryjskiego, a ponadto chciały zlikwidować tumult i przejawy agresji wśród zgromadzonych pod kopcem.

[madohora]

W wyniku zakazu obchodów, wydanego przez Austriaków w trakcie zaborów, po odzyskaniu niepodległości aż do końca XX wieku jedyną pozostałością po Rękawce był odpust odbywający się przy pobliskim kościele św. Benedykta. Od 2001 roku na Kopcu i wokół niego odbywa się świecki festyn pod nazwą „Tradycyjne Święto Rękawki”, organizowany przez Centrum Kultury Podgórza oraz Drużynę Wojów Wiślańskich „Krak”, nawiązujący do domniemanego przedchrześcijańskiego charakteru zwyczaju, w ramach którego prezentowane są inscenizacje obrzędów związanych z nadejściem wiosny, pokazy rekonstrukcji życia we wczesnośredniowiecznych osadach oraz walka wojów

[madohora]

W okresie Wielkanocnym podobne zwyczaje odbywają się w wielu krajach m.in. w Anglii, Niemczech, Rosji. Za przykłady mogą uchodzić: skandynawskie Äggrullning, angielskie Egg rolling, czy niemieckie Ostereierschieben w pobliżu Budziszyna.

[madohora]

[madohora]

Emaus – nazwa zwyczaju ludowego urządzanego w Poniedziałek Wielkanocny w niektórych miejscowościach Polski, Czech i Słowacji. Najbardziej popularny jest emaus krakowski, forma odpustu, odbywającego się w Poniedziałek Wielkanocny przy klasztorze Norbertanek na Zwierzyńcu, nad rzeką Rudawą, tj. u zbiegu ulic Emaus, św. Bronisławy i Tadeusza Kościuszki na jej prawym brzegu i Tadeusza Kościuszki, Senatorskiej, Kasztelańskiej i Flisackiej na lewym brzegu rzeki. Tradycyjnie uroczystą sumę odpustową w Poniedziałek Wielkanocny odprawia arcybiskup Krakowa.

[madohora]

Odpustowi towarzyszą kramy z kiermaszem zabawek ludowych, strzelnice sportowe, karuzele dla dzieci, loterie fantowe itp. Na straganach wyłożone są plastikowe zabawki, pierścionki z kolorowymi oczkami, słodycze, w tym tradycyjne serca z piernika. Osobliwością krakowskiego odpustu są drewniane figurki żydowskich grajków i Żydów studiujących Torę (figurki tzw. „żydków”). Innym charakterystycznym elementem krakowskiego odpustu są tradycyjne, małe precelki nawlekane na nić, tworzące wieniec. Popularności dawnego obyczaju sprzyja bliskie sąsiedztwo Lasku Wolskiego i Kopca Kościuszki, tradycyjnych tras spacerowych.

[madohora]

Odpust i ulica wzięły nazwę od biblijnej wsi Emaus, do której podążał zmartwychwstały Chrystus. Po drodze spotkał dwóch swoich uczniów, przez których nie został rozpoznany: „Rozmawiali oni ze sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali ze sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali”.

[madohora]

Na pamiątkę tej biblijnej historii powszechna była w Europie, zwłaszcza w okresie kontrreformacji tradycja odwiedzania w drugi dzień świąt wielkanocnych kościoła poza miastem. Kościół św. Augustyna i św. Jana Chrzciciela (norbertanek) na Zwierzyńcu znajduje się około 1,5 km od bram średniowiecznego Krakowa). Pierwsza wzmianka o krakowskim odpuście pochodzi z rękopisu Giovanniego Paolo Mucantiego – sekretarza legata papieskiego. Mucanti przebywał w Krakowie w latach 1596–1597 i zapisał:

[madohora]

W poniedziałek wielkanocny poszedłem oglądać kościół, który nazywają Emaus, gdzie zbiera się wielki tłum obojga płci. Wszystka młodzież i żacy zachowują dawny zwyczaj noszenia dnia tego różdżki wierzbowej, na której rozwinięte są bazie

[madohora]

Krakowski Emaus był wielkim, uroczystym spacerem mieszczan krakowskich po całym dniu siedzenia za stołem. Przerodził się z czasem w ludową zabawę, rodzaj odpustu. W tym ludowym święcie w XIX wieku brała udział znacząca część mieszkańców Krakowa.

[madohora]

Emaus znany był też kiedyś w Poznaniu (obecnie próbuje się wskrzesić tradycję odwiedzania tamtejszego kościoła św. Jana Jerozolimskiego za murami) oraz do niedawna również w Pińczowie na wzgórzu św. Anny przy kaplicy pod tym samym wezwaniem, ale do czasów obecnych bez przerw przetrwał jedynie w Krakowie i Kaliszu.

[madohora]

Cukierek jest wytwarzany z cukru, wody, syropu (np. truskawkowego), ubitych ze szczyptą soli białek, żelatyny i mąki ziemniaczanej. Po ugotowaniu masy jest ona wylewana na płaską blachę i po wystygnięciu krojona w kwadraty o boku ok. 3 cm

[madohora]

W Krakowie podobną rolę spełnia miodek turecki, a w Lublinie i na Lubelszczyźnie – szczypka.

[madohora]

[madohora]

PAŃSKA SKÓRKA

ok. 1 kg cukru (i miodu lub melasy)
1-2 łyżki octu (soku z cytryny)
ok. 1 szklanki wody + soku, np.: malinowego
opcjonalnie: 3-4 łyżki mąki ziemniaczanej
białka z 6-8 jaj

Białka z jaj należy ubić na sztywną pianę. Następnie pozostałe składniki połączyć ze sobą i mieszać do uzyskania jednolitego syropu. Powstałą masę wylać na ubite białka, naczynie z pianą ma być ustawione na parze.
Pianę z syropem ubijać, aż zgęstnieje, potem zdjąć z pary i ubijać do ostudzenia. Słodką masę wykładać na pergamin. Po wystygnięciu pańska skórka odpowiednio stwardnieje i będzie gotowa do pokrojenia.

[madohora]

Miodek turecki – rodzaj słodyczy tradycyjnie sprzedawany w Krakowie przy cmentarzach we Wszystkich Świętych oraz w Dzień Zaduszny. Bywa również niekiedy dostępny przy kościołach w czasie jesiennych odpustów.

[madohora]

Miodek turecki ma formę nieregularnych, twardych bryłek o lekko miodowym smaku, które mogą się łamać albo lekko kruszyć, a jego podstawowym składnikiem jest skarmelizowany cukier z dodatkiem olejków aromatycznych i barwników, w który wtopione są pokruszone orzechy. W klasycznej odmianie o smaku śmietankowym masa karmelowa ma kolor białawy, istnieją jednak i inne rodzaje, zależnie od użytych dodatków smakowych i aromatycznych, np. miodek kakaowy, kawowy czy waniliowy.

[madohora]

Miodek najczęściej sprzedawany jest w gotowych porcjach zawiniętych w rożki z przezroczystej folii, niekiedy w papierowe torebki, w nierównomiernie pokruszonych, niewielkich kawałkach. Mniejsze kawałki miodku bywały niegdyś również na miejscu odłupywane z większej bryły i odważane przez straganiarza.

[madohora]

[madohora]

MIODEK TURECKI

2 szklanki cukru
1 szklanka pokruszonych orzechów włoskich
płaska łyżeczka cukru waniliowego
pół płaskiej łyżeczki sody
2 łyżki miodu

Cukier wolno karmelizujemy aż zrobi się biały. Dodajemy cukier waniliowy i chwile jeszcze gotujemy. Następnie dodajemy sodę. Ponownie przez chwilę gotujemy. Na koniec dodajemy pokruszone orzechy i wlewamy miód. Wszystko należy dokładnie wymieszać i przelać na blachę, gdzie masa stwardnieje. Rozłupujemy na kawałki i podajemy.

[madohora]

Szczypka – przysmak regionalny z Lubelszczyzny; wyrób cukierniczy na bazie cukru.

[madohora]

Ma postać laseczki przypominającej szczapę drewna (stąd też pochodzi jego nazwa: „szczypa” – kawałek rozłupanego drewna przesyconego żywicą, służący do rozpalania ognia). Może mieć różne barwy, dzięki zastosowanym barwnikom i smaki (aromaty itp.)

[madohora]

Szczypki są często sprzedawane na odpustach w lubelskich parafiach.

[madohora]

[madohora]

SZCZYPKA

150 ml wody
60 g cukru
6 białek jaj
6 g żelatyny spożywczej
2 łyżeczki mąki ziemniaczanej
w zależności od smaku pożądanego smaku: po 10 ml syropu miętowego, różanego, truskawkowego lub barwnika spożywczego

Zagotować wodę z cukrem, syropem lub barwnikiem spożywczym na dużym ogniu. Następnie wsypać do tego żelatynę spożywczą i gotować do czasu rozpuszczenia się składników. Zagotowane składniki ściągnąć z ognia. Białka jaj wbić do rondla i ubić z nich sztywną pianę mikserem. Do ubitej piany wlać stopniowo zagotowane wcześniej składniki, całość dokładnie wymieszać drewnianą łyżką, po czym przelać do odpowiednich korytek plastikowych o długości około 15 cm, wyłożonych folią i posypanych niewielką ilością mąki ziemniaczanej. Całość pozostawić do ostygnięcia, a po ostygnięciu włożyć do lodówki na 2 godziny.

[madohora]

Rachatłukum (osm. z arab. راحة حلقوم rāḥat ḥulqūm – „ukojenie gardła”; tur. lokum, ngr. λουκούμι lukumi, bułg. локум, rum. răhat) – wyrób cukierniczy charakterystyczny dla wielu lokalnych kuchni, głównie z obszaru Półwyspu Bałkańskiego i Bliskiego Wschodu.

[madohora]

Tradycyjny smakołyk, zwykle o smaku owocowym i galaretowatej konsystencji, wyrabiany ze skrobi pszennej lub mąki ziemniaczanej oraz cukru z dodatkiem środków barwiących i aromatyzujących. Zamiast cukru pierwotnie używano miodu, a obecnie często stosuje się wiórki kokosowe. Rachatłukum jest podawane w postaci kostek oprószonych cukrem pudrem.

[madohora]

Dość często rachatłukum nadaje się smak i aromat wodą różaną, wanilią lub miętą. Niektóre przepisy dopuszczają poza tym dodawanie do smaku orzechów włoskich, laskowych, pistacjowych, fistaszków, migdałów itp. W zależności od regionu i pory stosuje się też różnego rodzaju owoce: truskawki, wiśnie, cytryny, pomarańcze.

[madohora]

W przeszłości smakołyk rozpowszechnił się w krajach będących pod panowaniem tureckim, ale też na Węgrzech, w Austrii i Polsce, gdzie nazywano go „chlebem tureckim”. Do ostatniej wojny światowej oryginalny produkt był dostępny w handlu detalicznym (sklepach kolonialnych i sklepikach żydowskich), później jedynie sporadycznie w postaci domowego wyrobu.

[madohora]

Choć początki tego deseru sięgają XV wieku, najczęściej stosowany obecnie przepis pochodzi z XIX wieku. Cukier, mączkę ziemniaczaną i wodę gotuje się wraz z orzechami lub owocami przez jedną do dwóch godzin, aż do zgęstnienia. Następnie wyrób przelewa się na drewniane tace posypane mąką ziemniaczaną i pozostawia na 24 do 48 godzin, aż ostygnie i uzyska ciągliwą konsystencję. W końcu kroi się go do konsumpcji w drobną kostkę i posypuje cukrem pudrem.

[madohora]

[madohora]

Rachatłukum - składniki:

2 szklanki cukru
1 szklanka wody
6 łyżek zimnej wody
8 łyżek mąki ziemniaczanej
4 łyżki syropu pomarańczowego lub brzoskwiniowego (zaprawy do napojów)
1 łyżka soku z cytryny
masło do wysmarowania formy
kilka łyżek rozpuszczalnego kakao
kilka łyżek cukru pudru

Rachatłukum - sposób przygotowania: Cukier i wodę podgrzewamy na średnim ogniu, aż powstanie gęsty syrop (ok. 20 minut). Zdejmujemy syrop z ognia. Mąkę mieszamy z zimną wodą, syropem owocowym i sokiem z cytryny, aż znikną grudki. Powoli wlewamy do syropu z cukru i wody, intensywnie mieszając. Masę wlewamy do prostokątnej formy wysmarowanej masłem, studzimy i odstawiamy na noc do lodówki. Kroimy w sześciany i obtaczamy w cukrze pudrze zmieszanym z kakao.
Więcej: ugotuj.to/ugotuj/174939744/rachatlukum/p/

[madohora]

KRUCHE CIASTKA

- 1 kg mąki,
- 0,5 l wody,
- 5 dkg miodu,
- 70 dkg cukru,
- 1 cały proszek do pieczenia na 1kg mąki,
- 3 łyżeczki amoniaku,
- 1/4 szklanki oleju.

Jak przyrządzić?
Wodę, miód, cukier rozpuścić i ostudzić, dodać mąkę, proszek, amoniak i olej - wymieszać. To będzie wodniste, przerobić z mąką - dodać jej tyle ile przyjmie. Po uformowaniu kształtu ciastek moczyć je w roztrzepanym jajku i cukrze krysztale. Piec w temp. 180 stopni

[madohora]

CIASTKA Z DZIURKĄ

masło 25 dag
proszek do pieczenia 1 łyżeczka
mąka pszenna 50 dag
cukier 0,5 szklanki
żółtka 3 szt
jogurt naturalny 3 łyżki
dżem wiśniowy

Mąkę przesiewamy z proszkiem do pieczenia. Dodajemy masło i siekamy nożem. Następnie dodajemy żółtka, cukier, jogurt i wszystko razem zagniatamy. Ciasto rozwałkowujemy, wycinamy szklanką ciasteczka i w połowie z nich wycinamy dodatkowo dziurkę /np. kieliszkiem/.
Układamy na blaszce i pieczemy do zrumienienia w piekarniku nagrzanym do 180 stopni C. Odstawiamy do wystudzenia.
Wystudzone całe ciastka smarujemy dżemem i nakrywamy ciastkiem z dziurką. Dekorujemy według uznania.

[madohora]

[madohora]

Wyobraźmy sobie jakąś wyższą uczelnię na Śląsku, a na niej wydział humanistyczny. Powiedzmy historia, historia sztuki, kulturoznawstwo, dziennikarstwo czy coś podobnego. I tam właśnie jakiś student trzeciego lub czwartego roku ma plan pisania pracy magisterskiej. Dodatkowo wyobraźmy sobie, że do wydziałów kultury urzędów marszałkowskich w Katowicach czy Opolu wpływa projekt na dofinansowanie pewnego procesu badawczego. I teraz wreszcie powiem, że ów plan pisania pracy magisterskiej czy temat procesu badawczego jest taki sam. Chodzi o przebadanie i opisanie słodyczy sprzedawanych na Śląsku w budach, czyli na straganach pod kościołami podczas odpustów.

[madohora]

Otóż na podstawie mojego długoletniego doświadczenia powiem, że człowiek z takim pomysłem naukowym ma szanse w najlepszym wypadku na milczące pominięcie i nie ma szans na akceptację. Najprawdopodobniej jednak czeka go wyśmianie i podejrzenie, że uznaje pierdoły za poważny przedmiot badawczy. I na tym między innymi polega słabość polskiej nauki, czyli chęć badania rzeczy wielkich, a pomijanie małych. I potem zdarza się to, co przeszli producenci oblatów, chcąc zarejestrować ten produkt jako regionalny. Po prostu w odpowiednich urzędach w Katowicach czy w Warszawie powiedziano im, że takiego czegoś jak oblaty nie ma i nie było. Więc musieli sami przeprowadzić proces badawczy i udowodnić urzędnikom oczywistą prawdę, że oblaty to stary, tradycyjny śląski wypiek - taki rodzaj wafelka. I oblatom się udało. Firma się rozwija, a oblatowe wafelki są już nawet w supermarketach. Konsumenci są zadowoleni i uratowano przed zapomnieniem ten fragment śląskiej kultury.

[madohora]

Wróćmy jednak do naszych odpustowych słodyczy, zwanych maszketami. To wyjątkowo różnorodne zjawisko kulturowe. I w tym przypadku trzeba zbadać recepturę, technikę wykonania, historię nazwy czy wreszcie zasięg występowania tych słodyczy. Bo przecież może się okazać, że są one znane pod różnymi nazwami na Morawach, w Austrii, w Czechach, na Słowacji czy w innych regionach Polski. Z tym jest naprawdę dużo roboty i wyliczyłem pobieżnie, że potrzeba na to przynajmniej dwa lata pracy i 25 tys. zł.

[madohora]

A oto stworzona przeze mnie wstępna lista tych śląskich odpustowych maszketów, które powinno się po kolei badać i dokumentować: czekoladowe maczki, anyżki (ciasteczka), anyż (różowe lub jasnoczerwone cukrzane kostki), makrony (kokosowe ciasteczka), kartofelki (zwane też zimniokami albo bramborami, marcepanowe kulki koloru brązowego), pieczki w szekuladzie (np. suszone śliwki w polewie czekoladowej), pierniki, lukrecjo, miynta (zwana też feferwynica albo fefermyncka), zozwór, tatarczuch, futermeloki, floki, kopalnioki, szkloki i wiele innych. I to trzeba badać, jako element naszego dziedzictwa kulturowego.

[madohora]

[madohora]

Makaronik – słodkie ciastko przyrządzone z białek jaj, cukru pudru i mielonych migdałów, czasem także z niewielkim dodatkiem masła, mąki, drożdży, miodu, śmietany, żółtek, czekolady, kakao, bakalii, przypraw korzennych. Zamiast migdałów używane są niekiedy mielone orzechy włoskie, laskowe, orzeszki arachidowe, mak, orzeszki pistacjowe, pestki dyni, nasiona słonecznika, a nawet płatki owsiane, wiórki kokosowe lub pokruszone sucharki.

[madohora]

Makaroniki piecze się w niskiej temperaturze w formach lub na blasze. W zależności od czasu pieczenia i użytych składników mogą być one kruche i chrupiące lub miękkie, o strukturze przypominającej marcepan. Po ostudzeniu przekłada się je czasem kremami, dekoruje polewą, lukrem lub posypuje cukrem pudrem.

[madohora]

Mimo dużych walorów smakowych i wysokiej wartości odżywczej w Polsce są to ciastka niezbyt popularne, częściej spożywa się podobne do nich, ale tańsze w produkcji i nadające się do dłuższego przechowywania, bezy.

[madohora]

Ciasto makaronikowe wykorzystywane jest m.in. do wytwarzania mazurków: do wypieku całych blatów na mazurki lub tylko do ich wykończenia.

[madohora]

Makaroniki wywodzą się z Włoch i Francji. Już w XIII wieku w regionach upraw migdałów w Lombardii, Lotaryngii i Kraju Basków pieczono ciastka z mielonych migdałów z dodatkiem miodu i białek jaj.

[madohora]

Obecnie we Włoszech każdy region posiada swój własny przepis na makaroniki i uznaje go za jedyny oryginalny.

[madohora]

Makaroniki są wysokoenergetycznym produktem żywnościowym, zawierają jednak wiele cennych składników odżywczych. Wśród nich wyróżnić można przede wszystkim:

[madohora]

proteiny pochodzenia zwierzęcego i roślinnego wzajemnie uzupełniające się, dostarczające we właściwych proporcjach i ilościach aminokwasy egzogenne i endogenne
wielonienasycone tłuszcze roślinne obniżające poziom cholesterolu i zapobiegające miażdżycy
witaminy, zwłaszcza E oraz z grupy B
liczne składniki mineralne (fosfor, siarka, potas, magnez, wapń, żelazo, cynk, miedź, selen)

[madohora]

Ponadto makaroniki charakteryzują się tym, że:

zawierają bardzo małą ilość sodu (o ile nie dodano do nich niektórych konserwantów)
nie zawierają zupełnie cholesterolu (jeśli wśród składników nie ma masła, żółtek lub śmietany, co zdarza się raczej rzadko)
nie podwyższają poziomu cholesterolu we krwi (jeżeli nie została dodana margaryna)

[madohora]

Ciastka, w których migdały zastąpiono orzechami, makiem, innymi nasionami lub płatkami owsianymi, są również bardzo cenne pod względem wartości odżywczej.

[madohora]

Do makaroników produkowanych przemysłowo często dodaje się jednak szkodliwe dla zdrowia składniki (syntetyczne barwniki spożywcze, konserwanty, margarynę bogatą w izomery trans), natomiast migdałów czy orzechów jest w nich niewiele lub nie ma w nich wcale (zamiast nich stosuje się syntetyczne olejki aromatyczne). Wartość odżywcza takich ciastek jest niewielka, dostarczają one jedynie pustych kalorii.

[madohora]

[madohora]

Mazurek makaronikowy z różą. Zrobić podstawę z kruchego ciasta (jak w mazurku orzechowym) — zrumienić ją ładnie, ostudzić. Posmarować grubo konfiturą różaną (około pół kilo konfitur, już osączonych ze zbytecznego syropu). Sześć jaj ubić na sztywną pianę. Na stolnicy wymieszać dokładnie dwadzieścia deka utartych migdałów i tyleż cukru-pudru, ostrożnie zmieszać z ubitemi białkami. Z tej masy makaronikowej ułożyć bardzo prędko (aby piana nie opadła) — ładną kratę na różanej warstwie. Wstawić do niegorącego pieca, aby makaronikowa krata lekko się zrumieniła i trochę wyschła. Nazajutrz pomiędzy kratki nalać pomadki białej, zrobionej na różanej wodzie.

[madohora]

MAZUREK KRAKOWSKI Z MAKARONIKOWĄ DEKORACJĄ

Ciasto:
20 dag mąki krupczatki
7.5 dag cukru pudru
15 dag masła
1 żółtko

Masa makaronikowa:
15 dag maku - najlepiej białego ale może być też niebieski)
25 dag cukru kryształu
4 białka
olejek migdałowy

Lukier czekoladowy:
3 białka
36 dag cukru pudru
6 dag kakao
6 dag masła
olejek waniliowy
kandyzowane owoce i bakalie do dekoracji

Mąkę przesiej, posiekaj z masłem, szybko zagnieć z cukrem pudrem i żółtkiem. Zawiń w folię i włóż na 30 minut do lodówki. Następnie rozwałkuj na blasze i podpiecz w temp. 200°C. Przygotuj masę: mak wymieszaj z cukrem i kilkoma kroplami olejku migdałowego, zmiel (najlepiej porcjami w maszynce do kawy), a potem utrzyj w kamiennej misie, dodając porcjami ubite na sztywno białka. Gotową masę przełóż do rękawa cukierniczego i wyciśnij dekoracyjny brzeg na podpieczony spód. Wstaw do piekarnika i zapiecz, aż brzeg się ładnie przyrumieni. W czasie, gdy ciasto stygnie, przygotuj lukier: białka utrzyj z cukrem, a gdy powstanie gęsta masa, dodaj do niej kakao roztarte z masłem. Dokładnie wymieszaj i polukruj ostudzony kruchy spód placka. Zanim lukier zastygnie, udekoruj wierzch ciasta kandyzowanymi owocami i bakaliami.

[madohora]

Mazurki makaronikowe. Funt migdałów ze skórką opłukać parę razy w zimnej wodzie i, na przetaku rozpostarłszy, wysuszyć, posiekać jaknajdrobniej, przesiewać przez durszlak, co jeszcze za grube, znowu posiekać, wsypać w donicę, dodać do tego funt cukru miałkiego i wlać 5 całych jaj ubitych, w końcu wsypać 6 łutów mąki pszennej, to wszystko wymieszać najdoskonalej i układać na blachę, masłem lub woskiem wysmarowaną, a po wyjęciu z pieca ubrać w gzygzaki białym lukrem i konfiturami osuszonemi. W gorącym piecu piec się powinno do zrumienienia.

[madohora]

Muzeum makaronoków Sala ekspozycyjna składa się z paneli opisowych bogatych w ilustracje, interaktywnych terminali, maszyn i starych przyrządów kuchennych. Poruszono wiele tematów, w tym epos o drzewie migdałowym na różnych kontynentach i przez stulecia, tysiąc jeden aspektów słodkich migdałów, niebezpieczeństwa i zastosowania gorzkich migdałów… nie wspominając o „Historii i tworzeniu makaronika”.

[madohora]

Przywieziony z powrotem do Francji w XVI wieku przez Katarzynę Medycejską przepis na Macaron, ciastko z migdałów, cukru i białek jaj, szybko rozprzestrzenił się w wielu miastach, w tym w Nancy, Amiens, St. i niepowtarzalny przepis, który uczynił je sławnymi.

[madohora]

Spośród wszystkich miast Montmorillon słynie od 1811 roku z makaroników z delikatnym migdałowym sercem. Makaroniki są tam obecne od XVII wieku i na przestrzeni wieków stały się nieodzowną specjalnością miasta.

[madohora]

Maison Rannou-Métivier to najstarsza fabryka makaroników w Montmorillon. Tradycyjna receptura makaroników pozostaje niezmieniona od ponad 150 lat i jest przekazywana w tej samej rodzinie od 5 pokoleń, z tą samą wiedzą i pasją.

[madohora]

W hołdzie pokoleniom rzemieślników , którzy zbudowali reputację Montmorillon, miasta Macaron, Maison Rannou-Métivier otworzył w 2003 r. Muzeum Migdałów i Makaroników , w którym ujawniono wszystkie sekrety – lub prawie – tego ciastka z migdałami.

[madohora]

[madohora]

Opowieść o Makaronie

Te małe, okrągłe ciastka, chrupiące na zewnątrz, gładkie i miękkie w środku, to najsłynniejsze dzieło Ladurée.
Historia makaronika Ladurée zaczyna się od Pierre'a Desfontainesa, drugiego kuzyna Louisa Ernesta Ladurée, który na początku XX wieku jako pierwszy pomyślał o zabraniu dwóch muszelek makaronika i połączeniu ich z pysznym nadzieniem ganache.
Te małe, okrągłe ciastka, chrupiące na zewnątrz, gładkie i miękkie w środku,
są robione każdego ranka w „laboratorium” Ladurée. Cukiernicy bardzo dokładnie odmierzają potrzebne ilości migdałów, jajek i cukru, zanim dodadzą ostatni składnik, szczyptę unikalnego „know-how”, niezbędnego do przyrządzenia takiego przysmaku. Po ugotowaniu i nadzieniu makaroniki są odstawiane na bok na 2 dni przed pójściem do sprzedaży – czas potrzebny do osiągnięcia idealnej równowagi między konsystencją a smakiem.
Z każdym nowym sezonem Ladurée oddaje hołd swojemu najsłynniejszemu stworzeniu, tworząc nowy smak.
Istniejąca gama makaroników jest zawsze punktem wyjścia do tworzenia nowej, ponieważ różnorodność kolorów jest równie ważna jak gama smaków i jest istotną częścią ich atrakcyjności.

[madohora]

Makaronik „mały słodki placek ze mielonych migdałów (zamiast mąki) i białek jaj”, z francuskiegomacaron(16c.), z dialektalnego włoskiegomaccarone, nazwa rodzaju pasztetu z mąki, sera i masła (zobmacaroni). Mówi się, że francuskie znaczenie zostało wprowadzone w 1552 roku przez Rabelais.

[madohora]

Pozwól, że opowiem ci trochę o sobie. Nazywam się „Macaron” lub „Gerber”, ale tak między nami, wolę być nazywany „Macaron”. Jestem okrągła i kusząca dla oka. Składam się głównie z mąki migdałowej, cukru i białek jaj. Przez lata niewiele się zmieniło w moich komponentach. Zawsze miałem bardzo klasyczny smak, a moje kolory zawsze były bardzo łagodne, ale ostatnio dwóch renomowanych szefów kuchni eksperymentowało ze mną, dając mi niezliczone kolory i smaki przekraczające najśmielsze wyobrażenia. Przez lata wielu eksperymentowało z moim kształtem, ale kiedy tylko jest to możliwe, wolę moją klasyczną, okrągłą formę.

[madohora]

Stałem się najbardziej pożądanym ciasteczkiem we Francji, zwłaszcza w Paryżu. Jestem trochę modnym przedmiotem do serwowania, ulubionym słodyczem dzieci, idealną ucztą śniadaniową, ukochanym ciasteczkiem paryskich herbaciarni, modnym prezentem i idealnym ciasteczkiem na święta, takie jak Walentynki i Dzień Matki Dzień, i wreszcie, nie brzmiąc pretensjonalnie, jestem trochę * Gwiazdą *.

[madohora]

Pomimo mojej popularności w Europie, aw szczególności we Francji, nie odniosłem jeszcze dużego sukcesu w Stanach Zjednoczonych. Chociaż można mnie tu znaleźć, najczęściej jest to po wyjątkowo drogich cenach. Nawet jeśli jestem sprzedawany po rozsądnych cenach, być może nie jestem tak chrupiący na zewnątrz lub tak kremowy w środku, jak powinienem, albo jestem zbyt suchy lub zrobiony ze złych składników.

[madohora]

Obecnie dwóch wybitnych cukierników planuje zrobić ze mnie *Gwiazdę* w Nowym Jorku i Stanach Zjednoczonych. Ci szefowie kuchni to Florien Bellanger i Ludovic Augendre, oni mnie rozumieją i kochają, i ty też.

[madohora]

Ciasteczka Macaron narodziły się we Włoszech i zostały wprowadzone przez szefa kuchni Katarzyny Medycejskiej w 1533 r. w czasie jej małżeństwa z księciem Orleanu, który został królem Francji w 1547 r. jako Henryk II. Termin „makaron” ma to samo pochodzenie, co słowo „makaron” – oba oznaczają „dobre ciasto”.

[madohora]

Pierwsze makaroniki były prostymi ciasteczkami, zrobionymi z proszku migdałowego, cukru i białek jaj. Wiele miast w całej Francji ma własną, cenną opowieść o tym przysmaku. W Nancy wnuczka Katarzyny Medycejskiej podobno uratowała się od śmierci głodowej, jedząc makaroniki. W Saint-Jean-de-Luz makaronik szefa kuchni Adama raczył Ludwika XIV i Marię Teresę podczas ich ślubu w 1660 roku.

[madohora]

Dopiero na początku XX wieku Macaron stał się sprawą „dwupokładową”. Pierre Desfontaines, wnuk Louisa Ernesta Laduree (ciasto Laduree i salon de the, rue Royale w Paryżu) wpadł na pomysł, aby wypełnić je „czekoladowym rozmachem” i skleić.

[madohora]

Od tego czasu francuskie ciasteczka Macaron cieszą się uznaniem we Francji i pozostają najlepiej sprzedającymi się ciasteczkami w cukierniach.

[madohora]

[madohora]

MAKARONIKI

białka, 3szt
cukier puder, 12og
bułka tarta, 150g
olejek migdałowy, 4-5 kropel

Białka ubijamy na sztywną pianę. Pod koniec ubijania dodajemy cukier puder, dokładnie miksujemy. Wsypujemy bułkę tartą, mieszamy drewnianą łyżką, na końcu dodajemy olejek. Na blaszkę wyłożoną papierem do pieczenia wykładamy kupki ciasta. Z przepisu wychodzi około 25 sztuk ciastek. Pieczemy w temperaturze 180st przez około 15 minut, aż delikatnie zaczną się złocić.

[madohora]

MAKARONY

białko 5 szt
cukier puder 20 dag
olejek migdałowy
Bułka tarta klasyczna Prymat 20 dag
Białka ubijamy na puch z cukrem pudrem dodajemy kilka kropli olejku migdałowego oraz wsypujemy bułkę tartą mieszamy aż powstanie nam gęsta masa nie lejąca się.
Na blaszkę wykładamy łyżką małe placuszki .
Wstawiamy do nagrzanego piekarnika w temp . 150 C i pieczemy około 20 - 25 minut . Polecam są to moje ulubione ciasteczka !

[madohora]

Kokosanki to najchętniej szykowane ciastka kokosowe. Błyskawicznie się je robi i mają super krótki i prosty skład. Moje kokosanki z białek powstają z wiórków kokosowych, cukru i białek. To kokosanki bez masła.

[madohora]

Kokosanki to ciastka kokosowe, które mają same plusy. Powstają tylko z kilku składników. Są idealne dla osób na diecie bezmlecznej i bezglutenowej. Są proste i super szybkie w przygotowaniu, więc warto je szykować razem z dziećmi. Takie domowe kokosanki to też najlepszy sposób na wykorzystanie białek po cieście drożdżowym.

[madohora]

KOKOSANKI

4 białka średnich jajek - około 0,5 szklanki białek
3 szklanki drobnych wiórków kokosowych - 300 g
trochę ponad pół szklanki drobnego cukru - około 150 g
kilka kropel olejku migdałowego lub waniliowego
szczypta soli

Z czterech średniej wielkości białek otrzymasz około 140 gramów białka, czyli połowę szklanki z białkami. Dodaj małą szczyptę soli i zacznij ubijać białka. Białka ubijaj mikserem zaczynając od mniejszych obrotów miksera i stopniowo je zwiększaj. Białka ubijaj nie dłużej niż 2 minuty, by nie przebić pęcherzyków powietrza. Napuszone białko gotowe na dodanie cukru wygląda jak piana z kąpieli w wannie.
Zacznij dodawać cukier. Po każdej łyżce miksuj białko na najwyższych obrotach, aż cukier połączy się z pianą i całkowicie się w niej rozpuści. Po dodaniu jednej łyżki miksuj całość około minuty lub dłużej. W ten sposób stopniowo dodaj pół szklanki drobnego cukru. Pod koniec ubijania powinna powstać gładka, gęsta i bardzo błyszcząca masa białkowa.
Do ubitego białka dodaj kilka kropel aromatu/olejku migdałowego lub waniliowego i delikatnie wymieszaj sztywną masę bezową. Dodaj trzy szklanki drobnych wiórków kokosowych. Jedna szklanka o pojemności 250 ml waży około 100 gramów
Możesz dodać na raz wszystkie trzy szklanki wiórków. Ja jednak zazwyczaj wsypuję szklankę wiórków. Delikatnie mieszam masę. Wsypuję kolejną szklankę i znów mieszam. W końcu wsypuję też trzecią szklankę wiórków. Mieszam i gotowe. Z takiej masy można od razu formować kokosanki.
Na jednej dużej blaszce/szufladzie piekarnika powinny Ci się zmieścić wszystkie kokosanki. Blaszkę wyłóż papierem do pieczenia. Masę na kokosanki nabieraj łyżką. Formuj w dłoniach kulki wielkości małego orzecha włoskiego lub też masę przekładaj z łyżki prosto na papier. Masa będzie się kleić a kulki mogą być nieforemne. Takie kokosanki układaj jedna obok drugiej na papierze.
Formę z kokosankami umieść na środkowej półce w piekarniku nagrzanym do 180 stopni z opcją pieczenia góra/dół. Kokosanki piecz tak maksymalnie do 20 minut. Już po 15 minutach pieczenia sprawdź, czy nie za mocno się przypiekają. Kokosanki powinny być rumiane, ale nie przypalone. Kokosanki można wyjmować z piekarnika od razu po upieczeniu.

[madohora]

[madohora]

KOKOSKI ODPUSTOWE

5 dkg margaryny,
5 dkg miodu(nie sztucznego!),
1/3 szklanki wody,
11 dkg mąki,
45 dkg cukru pudru,
3-4 łyżki mleka w proszku,
aromat kokosowy,
syrop:
3 kieliszki wody,
2 czubate łyżki cukru,
dodatkowo:
ok. Szklanka cukru kryształu,
2-3 kropelki czerwonego barwnika spozywczego

1.Przygotowac syrop:wodę z cukrem wymieszać i zagotować.
2.Z dodatkowych składników połączyć cukier kryształ z barwnikiem. Cukier nie może być za mokry, ma tylko nabrać koloru. Ja zagniatam go ręką(najlepiej w rękawiczce bo "łapki" zafarbują
3.Do garnka, rondla lub na patelnię(takie naczynie żeby wszystko można było w nim zagnieść ręką) włożyć margarynę, miód i wodę.wszystko zagotować ciągle mieszając, dodać mąkę i jeszcze chwilę mieszając zagotować(tak jak na ptysie),dokładnie połączyć uważać żeby się nie przypaliło!
Następnie zdjąc z piecyka i doadć cukier puder, 3 łyżki mleka w proszku i cały olejek kokosowy.
Wyrabiac na gładkie ciasto uważać żeby się nie poparzyć.
Od razu(jeszcze ciepłe) robić ruloniki(jak na kopytka,tylko cieńsze), nie za długie bo podczas wykańcznia się rozerwą.
Kiedy ruloniki bedą gotowe na tackę wylać troszkę syropu i obtoczyć w nim wałeczek.
Na drugą tackę wysypać kolorowy cukier i mokry rulonik obtoczyć w cukrze.
Teraz zostało już tylko pocięcie na kawałeczki ostrym nożem.

[madohora]

ANYŻKI

150 g cukru pudru
1 op. cukru wanilinowego
2 jajka
szczypta soli
170 g mąki
1 łyżeczka mielonych nasion anyżu

Do szklanej lub metalowej miski wbijamy jajka, dodajemy cukier puder, cukier wanilinowy oraz sól. Ubijamy w kąpieli wodnej do czasu, aż masa stanie się jasna i puszysta i wyraźnie zwiększy swoją objętość (około 10 minut) *
Gotową masę zdejmujemy z naczynia z wodą i dalej miksujemy, aż lekko ostygnie. Następnie dodajemy przesianą mąkę oraz mielony anyż, delikatnie mieszamy do połączenia.
Masę przekładamy do rękawa cukierniczego.
Wyciskamy okrągłe ciasteczka na blaszkę wyłożoną papierem do pieczenia. Pozostawiamy na około 6-12 godzin w temperaturze pokojowej, do wysuszenia.
Po tym czasie ciasteczka pieczemy przez około 15-17 minut w piekarniku nagrzanym do 140 stopni.

[madohora]

Anyżki to leciutkie, małe biszkopciki z charakterystyczną, bladą “czapeczką”. Wyglądają jak lukrowane, choć wcale nie są. Za każdym razem, gdy wyjmuję blachę anyżków z pieca, ogarnia mnie taka sama radość na widok białych czapeczek, które pojawiły się w trakcie pieczenia. Takie biszkopciki to moim zdaniem doskonały dodatek do popołudniowej filiżanki kawy. Żaden tam deser popisowy, zupełnie zwykłe słodkości, które jednak zapadają w pamięć. Ponieważ niczym się ich nie nadziewa, doskonale się przechowują – najlepiej rzecz jasna w szczelnie zamkniętym pojemniku jeśli chcemy by zachowały chrupkość. Osobiście najlepiej smakują mi jednak właśnie na drugi dzień, kiedy nieco robią się mniej kruche. Ponieważ są malutkie i zupełnie nieskomplikowane w przygotowaniu, wychodzi ich zawsze licząc na blachy. Kto chce spróbować po raz pierwszy, z powodzeniem może przygotować ciasteczka z połowy podanych poniżej proporcji. I chociaż piszę, że przygotowanie tych ciastek jest nieskomplikowane, to coś za coś – trzeba sobie na nie poczekać. Żeby uzyskać charakterystyczny kształt grzybka, ciasto na anyżki musi się suszyć przez dobrych kilka godzin, najlepiej przez całą noc. Nie mam broń Boże na myśli suszenia w piekarniku, bo taki proces nie byłby wart ani zachodu ani wydatku. Po prostu wieczorem małe kleksy ciasta wyciskamy na blachę i fajrant – idziemy spać. Rano, po obudzeniu masa powinna być w dotyku zupełnie sucha. Blachę wystarczy już tylko włożyć do piekarnika na 12-15 minut i gotowe – wyjmiemy z pieca górę pachnących anyżem ciasteczek jeszcze przed poranną kawa! Czy można bardziej produktywnie rozpocząć dzień?!

[madohora]

ANYŻKI

4 jajka
300 g cukru
300 g mąki
2 łyżeczki zmielonego anyżu

Jajka ubić z cukrem do białości. Stopniowo dodawać mąkę przesianą z anyżem. Masa powinna wyjść gęsta.
Blachę do pieczenia wyłożyć pergaminem lub obsypać mąką. Za pomocą łyżki lub najlepiej - szprycy cukierniczej wyciskać niewielkie krążki, zostawiając pomiędzy każdym nieduży odstęp.
Tak przygotowane zostawić na całą noc do obeschnięcia.
Po 6-7 godzinach, gdy masa z zewnątrz będzie sucha w dotyku, ciasteczka włożyć do pieca nagrzanego do 160 C na ok. 15 minut aż baza ciasteczek zacznie się rumienić.

[madohora]

CUKIERKI KARTOFELKI

Garść ziemniaków ugotowanych, przeciśniętych przez praskę i zimnych.
Cukier puder do wgniatania.
Kakao
Olejek Migdałowy

Do ziemniaków wgniatać cukier puder z olejkiem migdałowym, tak długo aż nabiorą dość twardawej konsystencji. Formować małe kuleczki i obtaczać w kakao. Odczekać jakiś czas i gotowe.

[madohora]

TRUFLE CZEKOLADOWE

100 g gorzkiej czekolady 70%
– 100 ml śmietanki 30%
– 2 łyżki ajerkoniaku (lub innego likieru)
– 2 łyżki cukru pudru
– posypka kolorowa

Czekoladę rozpuścić najlepiej w kąpieli wodnej lub w kuchence mikrofalowej. Do przestudzonej czekolady dodać śmietankę, ajerkoniak, cukier puder i dokładnie wymieszać. Wstawić do lodówki na około godzinę (aż masa zgęstnieje).
Na spodek wysypać posypkę kolorową, a z masy formować zgrabne kuleczki i obtaczać w posypce.
Najlepiej przechowywać w lodówce, przed podaniem schłodzić.

[madohora]

CZEKOLADOWE CUKIERKI

mleko zagęszczone, słodzone w puszce 530 g. (8% tłuszczu)
1/4 kostki masła
4 łyżki ciemnego kakao

Musimy przygotować; patelnię teflonową z grubym dnem i łyżkę silikonową Masło kładziemy na podgrzaną patelnię. Patelnia ma być na małym ogniu. Do roztopionego masła, wlewamy mleko z puszki. Mieszamy do połączenia składników. Do masy wsypujemy kakao. Cały czas mieszamy, nie dopuszczając do przypalenia. Jeśli o mnie chodzi, moje mieszanie trwało pół godziny. Po czym poznajemy, ze należy zakończyć podgrzewanie masy ? Gdy jest ona na tyle gęsta, gdy przejedziemy pośrodku łyżką pojawi się dno patelni. I masa nie zlewa się ze sobą około kilka sekund. Ciepłą masę wylewamy na płytki duży talerz. Studzimy. Ja nakryłam folią spożywczą. Zimną masę nabieramy łyżeczką i formujemy kulki. Dłonie po stronie wewnętrznej trzeba delikatnie za każdym razem smarować masłem. Każdego cukierka obtaczamy w dowolnej posypce

[madohora]

CAŁUSKI

mąka pszenna 2 szklanki
cukier kryształ 0,5 szklanki
amoniak spożywczy 0,5 łyżeczki
krople miętowe 12 kropli
woda 3/4 szklanki

Sposób przygotowania 1.Amoniak i krople rozpuścić w wodzie, następnie dodać do sypkich produktów. 2.Odstawić na 3 godziny do lodówki, po czym formować kuleczki wielkości orzecha włoskiego. 3.Całuski układać na blasze posypanej mąką i piec krótko (ok. 20 minut) w rozgrzanym piekarniku w temp. Ok. 220-240 stopni.

[madohora]

BRAZYLIJSKIE CUKIERKI

mleko zagęszczone, słodzone w puszce 530 g. (8% tłuszczu)
1/4 kostki masła
4 łyżki ciemnego kakao

ważne ! Musimy przygotować; patelnię teflonową z grubym dnem i łyżkę silikonową Próbowałam mieszać szpatułką silikonową, okazała się za miękka. Zwykłą łyżką natomiast bałam się, że porysuję patelnię. Ostatecznie można użyć drewnianej szpatułki. Masło kładziemy na podgrzaną patelnię. Patelnia ma być na małym ogniu. Do roztopionego masła, wlewamy mleko z puszki. Mieszamy do połączenia składników. Do masy wsypujemy kakao. Cały czas mieszamy, nie dopuszczając do przypalenia. Jeśli o mnie chodzi, moje mieszanie trwało pół godziny. Po czym poznajemy, ze należy zakończyć podgrzewanie masy ? Gdy jest ona na tyle gęsta, gdy przejedziemy pośrodku łyżką pojawi się dno patelni. I masa nie zlewa się ze sobą około kilka sekund. Ciepłą masę wylewamy na płytki duży talerz. Studzimy. Ja nakryłam folią spożywczą. Zimną masę nabieramy łyżeczką i formujemy kulki. Dłonie po stronie wewnętrznej trzeba delikatnie za każdym razem smarować masłem. Każdego cukierka obtaczamy w dowolnej posypce.

[madohora]

MINI CIASTECZKA NA PATYKU

- 2/3 szklanki mąki tortowej
- 0,5 szklanki cukru
- 1 łyżeczka proszku do pieczenia
- szczypta soli
- 1 łyżka śmietany 12 %
- 1 jajko
- 4 dag margaryny Kasi
- 1/3 szklanki mleka
- 1 łyżka kakao
Dodatkowo:
- 10 dag białej czekolady
- cukierki lentilki (białe, różowe, czerwone)

1. Najpierw margarynę ucieramy z suchymi składnikami, czyli z mąką, cukrem, kakao, proszkiem do pieczenia oraz z solą. 2. Z kolei pozostałe mokre składniki łączymy w osobnej misce. 3. Połączone składniki wlewamy do tych utartych i ucieramy ciasto. Powinno być ono lejące. 4. Nagrzewamy urządzenie do pieczenia cake pops. 5. Porcję ciasta wlewamy do urządzenia i pieczemy przez czas, który jest podany w instrukcji. Wszystko będzie zależeć od tego jakie masz urządzenie. W moim przypadku piekłam przez około 3 minuty. 6. Ciasteczka wyjmujemy, a następnie je studzimy. 7. Czekoladę rozpuszczamy w kąpieli wodnej. 8. Ciasteczka nabijamy na patyczki i zanurzamy w czekoladzie. Odstawiamy do lekkiego zastygnięcia. Cukierki kruszymy i posypujemy nimi ciasteczka. Odstawiamy do zastygnięcia.

[madohora]

Prawdziwy krakus nie może odmówić sobie tradycyjnych tureckich miodków. To cukierki o nieregularnym kształcę zrobione z cukru, pokruszonych orzechów oraz aromatyzowanych olejków. Mają miodowy smak, często można spotkać również miodki o smaku śmietankowym, waniliowym, kakaowym czy kawowym. Co ciekawe, dawniej miodki stanowiły jedną bryłę, były kruszone na mniejsze części, a następnie pakowanie w specjalne opakowania.

[madohora]

Dla osób, które nie przepadają za bardzo słodkimi przekąskami, świetną opcją będą obwarzanki, zwane również gdzieniegdzie oponkami. Te niewielkie okręgi zrobione z ciasta są nawlekane na sznurek. Przygotowuje się je z mąki oraz wody, nie może zabraknąć również dodatku cukru, soli i tłuszczu. Na straganach można spotkać obwarzanki posypane solą, makiem lub sezamem. Ta przekąska jest popularna niemal w całej Polsce.

[madohora]

Również mieszkańcy Poznania mogą się pochwalić tradycyjnymi słodyczami. Poznańskie rury, znane są jako poznańskie dachówki lub trąby – swoją nazwę zawdzięczają nietypowemu kształtowi. Są to wygięte kwadraty o ząbkowanych brzegach. Ciasteczka te w smaku przypominają pierniki, przygotowuje się je z mąki, cukru i miodu spadziowego.

[madohora]

Na Lubelszczyźnie królują natomiast szczypki. To cukrowe, twarde przekąski w różnych kolorach o podłużnym kształcie. Najczęściej mają około 15 centymetrów długości. Do ich przygotowania używa się wody, cukru oraz kolorowych barwników.

[madohora]

W niektórych częściach Polski popularnym przysmakiem są bezowe misie. To wafelki w kształcie niewielkich niedźwiadków, które kryją w sobie słodkie nadzienie. Takie słodycze na pewno osłodzą dzień nie tylko dzieciom, ale i dorosłym.

[madohora]

Rura – tradycyjny, regionalny wypiek kuchni poznańskiej.

[madohora]

Rury wypieka się z ciasta kruchego lub ciasta piernikowego na miodzie (tradycyjnie spadziowym). Mają kształt kwadratu o boku około 15 cm, zrolowanego w połówkę rury. Bardzo często ma ząbkowane lub inaczej zdobione krawędzie. Kolor ciemnokremowy lub jasnobrązowy. Grubość – kilka milimetrów. Okazjonalnie spotyka się także zmodyfikowane receptury z dodatkami lub różnokolorowym lukrem.

[madohora]

Nie jest znana dokładna historia tego wypieku. Wiadomo, że istniały już w dwudziestoleciu międzywojennym, jednak w tamtym czasie były nazywane trąbami

[madohora]

Zgodnie z tradycją sprzedawane są w oktawie Bożego Ciała lub przed cmentarzami na Wszystkich Świętych. W praktyce można je nabyć częściej, zwłaszcza przy cmentarzach lub podczas kiermaszy regionalnych, np. Jarmarku Świętojańskiego. Handel rurami jest często domeną okazjonalnych, niekoncesjonowanych sprzedawców, doraźnie trudniących się tą działalnością. Rzadziej wytwarza się je w warunkach domowych.

[madohora]

[madohora]

Rury - słodkie, prostokątne, wygięte w łuk, kruche ciastka. Nazwę zawdzięczają kształtowi jaki przybierają - jakby były pieczone na rurze od piecyka. Ciasto bazuje na miodzie spadziowym, karmelu i skrobi, nie zawiera jajek, tłuszczu ani mleka. Jeden z najbardziej tajemniczych poznańskich regionalizmów - próżno szukać wzmianek o pierwszym wypieku, zaś przepis jest pilnie strzeżoną tajemnicą.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego rury nazywane były „trąbami

[madohora]

Tradycja rur łączy się z obchodami Bożego Ciała. Wówczas jedyny raz w roku można było skosztować tego typowo poznańskiego wypieku. W ostatnich latach sprzedawcy rur pojawiają się przy cmentarzach w okresie Wszystkich Świętych. Zgodnie z tradycją powinny być sprzedawane z wiklinowego kosza wyścielonego białym obrusem i podawane przez papierową serwetkę. Często sprzedawane w okolicach Starego Rynku.

[madohora]

RURY POZNAŃSKIE

300 g mąki
80 ml wody
30 g cukru
1 opakowanie cukru wanilinowego Delecta
100 g miodu
10 g amoniaku
Do smarowania:
1 żółtko

Piekarnik nagrzewamy do 180°C (bez termoobiegu).
Blachę z wyposażenia piekarnika wykładamy papierem do pieczenia.
Miód rozpuszczamy w rondelku, dodajemy cukier, cukier wanilinowy i czekamy, aż się skarmelizuje.
Z pozostałych składników zagniatamy gładkie ciasto.
Gdy karmel przestygnie, dolewamy do ciasta i dokładnie mieszamy.
Odkładamy ciasto pod przykryciem na pół godziny.
Rozwałkowujemy na cienkie prostokąty 10x15 cm, smarujemy żółtkiem i pieczemy przez 8-10 minut.
Gorące kładziemy na wałku lub butelce, żeby nadać im kształt dachówki.
Dekorujemy pikiem.

[madohora]

.

[madohora]

KRAJANKA PIERNIKOWA

2 szkl. mąki pszennej (1 szkl.=250 ml)
150 g masła
3/4 szkl. cukru trzcinowego
1/2 szkl. miodu
1 przyprawa do piernika
2 łyżki kakao
3 jajka wiejskie (temperatura pokojowa)
1 mały jogurt naturalny
1 płaska łyżka sody
lukier: sok z 1 cytryny + 11/2 szkl. cukru pudru

Masło, cukier, miód, kakao, przyprawę do piernika rozpuścić w większym naczyniu na gazie. Wystudzić. Dodać jajka, przesianą mąkę, jogurt wymieszany z sodą. Całość połączyć mikserem w jednolite ciasto. Przelać do foremki wyłożonej papierem do pieczenia. Wymiary foremki 28x24 cm. Piec w 180 st. C 45-50 minut. Sprawdzać patyczkiem czy ciasto się upiekło. Po upieczeniu i całkowitym wystudzeniu pokroić najpierw w podłużne pasy o szerokości około 3 cm, a następnie w kostkę. Sok z cytryny utrzeć z cukrem pudrem. Krajankę piernikową umieścić w głębszym naczyniu. Polać ją lukrem. Dokładnie wymieszać, aby była polukrowana z każdej strony. Odłożyć kostki na papier do pieczenia i poczekać, aż lukier zastygnie.

[madohora]

Obwarzanek (także: obarzanek) – wytrawne pieczywo o średnicy kilkunastu centymetrów (12–17 cm), posypane makiem, solą, sezamem lub innymi posypkami.

[madohora]

Obwarzanek krakowski to jeden z symboli Krakowa, produkt o chronionym oznaczeniu geograficznym w Unii Europejskiej

[madohora]

Ma kształt przypominający pierścień. Fakturę powierzchni obwarzanka tworzą sploty w formie spirali, ma kolor od jasnozłocistego do jasnobrązowego, z wyraźnym połyskiem. Wytwarzany jest z mąki pszennej (możliwe jest stosowanie do 30% mąki żytniej), tłuszczu, cukru, drożdży, soli i wody. Wymieszane ciasto jest odstawiane do wyrośnięcia, a następnie dzielone na małe kawałki, i formowane w podłużne walce, tzw. sulki, z których 2-3 skręca się spiralnie ze sobą i formuje pierścień. Uformowane obwarzanki są ponownie pozostawiane do wyrośnięcia, po czym zanurza się je na chwilę we wrzątku i obgotowuje – czyli obwarza (stąd nazwa). Następnie, po osączeniu, posypuje się przyprawą i piecze do zrumienienia.

[madohora]

Pieczywo wykonane według tej receptury i posiadające nazwę Obwarzanek krakowski produkowane może być w granicach Krakowa i powiatów krakowskiego i wielickiego. Może być sprzedawany bez etykiet i opakowania, z punktów sprzedaży oznaczonych odpowiednim napisem.
Jako produkt wpisany do Rejestru Chronionych Oznaczeń Geograficznych (ChOG) tradycyjny obwarzanek krakowski ma dokładnie określony kształt i wagę. Średnica powinna mieć od 12 do 17 cm, natomiast grubość splotu od 2 do 4 cm. Obwarzanek ma być nie lżejszy niż 80 i nie cięższy niż 120 gramów. Tradycyjnie wypiekane obwarzanki można łatwo rozpoznać oglądając ich spód, gdzie widoczne są charakterystyczne podłużne ślady po ruszcie

[madohora]

Tradycja wypieku obwarzanków jest stara, pierwsze zachowane wzmianki pochodzą z XIV wieku (rachunki dworu Władysława Jagiełły i Jadwigi, w których 2 marca 1394 zapisano: Dla królowej pani pro circulis obrzanky 1 grosz). Początkowo obwarzanki mogły być wypiekane tylko w okresie wielkiego postu przez piekarzy specjalnie wyznaczonych w tym celu przez cech. Kolejne źródła zachowały się z wieku XV (przywilej wydany przez Jana Olbrachta z 26 maja 1496 zezwalający, by obwarzanki mogli piec i sprzedawać tylko piekarze krakowscy) i XVI (uchwała Rady Miasta Krakowa o wypieku chleba i wynagradzaniu „rodziny”, pomocników piekarskich z 22 kwietnia 1529)

[madohora]

Według uchwały z 1611 krakowski cech piekarzy mógł decydować kto i w jakim miejscu mógł zajmować się sprzedażą obwarzanków. Taka ścisła kontrola cechu trwała aż do 1802, odkąd każdy piekarz miał prawo pieczenia obwarzanków, kiedy nadchodziła jego kolej wynikająca z losowania. Ten rodzaj wyboru uprzywilejowanych piekarzy stosowano do 1849. Prawdopodobnie po tym roku obwarzanki mogli piec już wszyscy piekarze. Tradycyjnie pieczywo to sprzedawano z tzw. jatek piekarskich, które otwierano codziennie o 6 rano. Nad kontrolą tych straganów czuwało ośmiu braci cechowych. Od XIX wieku do lat 50. XX wieku obwarzanki sprzedawano prosto z wiklinowych koszy.

[madohora]

Współcześnie około 99% obwarzanków krakowskich sprzedawanych jest na ulicznych, ruchomych stoiskach w formie wózków. Wózków takich w Krakowie jest około 170-180, a średnia dzienna produkcja obwarzanków sprzedawanych na rynku krakowskim w dni powszednie wynosi niemal 150 tysięcy sztuk. 28 listopada 2006 roku „obwarzanek krakowski” został wpisany na Listę produktów tradycyjnych z województwa małopolskiego w kategorii wyrobów piekarniczych i cukierniczych, a 30 października 2010 na listę produktów chronionych Unii Europejskiej

[madohora]

Od 2018 roku w maju obchodzone jest Święto Obwarzanka – festiwal, który odbywa się cyklicznie na Małym Rynku w Krakowie

[madohora]

W Turcji i na Bałkanach podobny wyrób jest znany jako simit lub gevrek. Obwarzanek bywa też błędnie nazywany bajglem lub preclem.

[madohora]

Piekarze krakowscy od dawna wypiekali obwarzanki krakowskie. W dokumencie lokacyjnym Krakowa wydanym przez księcia Bolesława Wstydliwego w 1257 r. znajdują się pierwsze historyczne informacje o piekarzach krakowskich dające im przywileje sprzedaży swoich wyrobów na Rynku w Krakowie. O produkcji i wypieku obwarzanków mówi uchwała Rady Miasta Krakowa o wypieku chleba i wynagradzaniu „rodziny”, pomocników piekarskich z 22 kwietnia 1529 r. O pieczeniu obwarzanków przez piekarzy krakowskich jest wzmianka w Senatu Consultum de pane cogendo et de mercedes familiae pistorum.

[madohora]

OBWARZANEK IDZIE DO EUROPY - Wyborcza

[madohora]

[madohora]

Żywe Muzeum Obwarzanka w Krakowie – interaktywna, prywatna placówka muzealna w Krakowie, w której odbywają się pokazy połączone z warsztatami wypieku obwarzanka. Placówka promuje krakowską kulturę i historię.

[madohora]

Żywe muzeum otwarte 5 listopada 2017 roku przez firmę Made In Krakow, poświęcone jest ponad 600-letniej tradycji obwarzania obwarzanków. 28 listopada 2006 roku „obwarzanek krakowski” został wpisany na Listę produktów tradycyjnych z województwa małopolskiego w kategorii wyrobów piekarniczych i cukierniczych, a 30 października 2010 na listę produktów chronionych Unii Europejskiej

[madohora]

Odwiedzający muzeum poznają historię obwarzanka, technologię jego wypieku oraz w trakcie warsztatów samodzielnie wykonują własnego obwarzanka. Żywe Muzeum aktywnie promuje krakowskiego obwarzanka także poza murami muzeum jako partner Urzędu Miasta Krakowa i Małopolskiej Organizacji Turystycznej. Wydarzenia, w których uczestniczyło Żywe Muzeum Obwarzanka:

[madohora]

🔸🥨wydarzenia związane z przyznaniem miastu Kraków tytułu "Europejska Stolica Kultury Gastronomicznej Kraków 2019" przez Europejską Akademię Gastronomiczną
🔸🥨Święto Obwarzanka – festiwal, który odbywa się cyklicznie na Małym Rynku w Krakowie od 2018 roku
🔸🥨Pikniki Krakowskie
🔸🥨Dzień Otwarty Magistrat
🔸🥨Camper Małopolski we Lwowie 2019
🔸🥨Dzień Polski w ogrodach Ambasady RP w Pradze 2019
🔸🥨Krakow Experience Festival – zorganizowany w 2019 roku przez Szkocko-Polskie Stowarzyszenie Kulturalne we współpracy z Konsulatem Generalnym RP w Edynburgu w związku z odnowieniem partnerstwa kulturalnego na kolejne pięć lat między Krakowem i Edynburgiem

[madohora]

🥨2018 Krakowska Izba Turystyki przyznała firmie Made In Krakow - Żywe Muzeum Obwarzanka nagrodę „ODYS”; za ożywienie warsztatowe tradycyjnej technologii wyrobu obwarzanków krakowskich i interaktywne przedstawienie odwiedzającym Kraków turystom ponad 600-letniej historii ich wypieku
🥨2019 odznaczenie Certyfikat Jakości Trip Advisor
2020 odznaczenie Travellers Choice Trip Advisor
🥨2021 Certyfikat Polskiej Organizacji Turystycznej „Produkt Turystyczny roku 2021”

[madohora]

Muzeum jest obiektem całorocznym, otwarte 7 dni w tygodniu; w piątki, soboty i niedziele dla turystów indywidualnych, a w pozostałe dni dla grup zorganizowanych.

[madohora]

OBWARZANKI

375 g mąki pszennej
15 g drożdży
½ łyżki cukru
1 łyżeczka soli
25 g masła
60 ml ciepłej wody
sezam/mak/sól

Drożdże rozkruszyć z cukrem. Wymieszać z ciepłą wodą. Zostawić do wyrośnięcia.
Mąkę przesiać z solą. Rozpuścić masło i zostawić do ostygnięcia.
Połączyć zaczyn z mąką i masłem. Wyrobić, gdy za gęste dodać nieco letniej wody. Odstawić na godzinę w ciepłe miejsce do wyrośnięcia.
Z ciasta odrywać niewielkie kulki i palcami formować z nich wałeczki (sulki). 2 wałeczki należy zapleść jak warkocz, zlepiając na końcach i formując z nich obwarzanka.
W szerokim garnku zagotować wodę. Każdy obwarzanek zanurzyć w gorącej wodzie na paręnaście sekund, po czym wyłowić, odsączyć i wyłożyć na blaszkę.
Obsypać makiem, sezamem lub solą.
Piec 20-30 minut w temperaturze 180-190°C na złoty kolor

[madohora]

Puryści mogą argumentować, że dobry bajgiel nie potrzebuje ozdób, ale lox i / lub serek śmietankowy są obecnie najpopularniejszymi dodatkami. Bajgle przestały być po prostu inną formą chleba, a stały się zamiennikiem chleba do kanapek , przekąsek, takich jak chipsy z bajgla i hot dogi zawinięte w ciasto bajglowe.

[madohora]

Bajgiel (jid. ‏בייגל‎, w wymowie dialektalnej bajgl, w wymowie standardowej bejgl; por. niem. Beugel „rogal”) – żydowskie pieczywo wypiekane od XVII wieku. Często bywa mylony z obwarzankiem.

[madohora]

Jest to rodzaj drożdżowej bułki w kształcie pierścienia, o zwartym miąższu i miękkiej skórce. Swoją konsystencję zawdzięcza krótkiemu czasowi wyrastania ciasta oraz temu, że przed pieczeniem wkłada się go na kilka sekund do wrzącej wody. Bajgle posypane są czasem makiem, sezamem lub płatkami suszonej cebuli. Wytwarza się także słodkie odmiany, często z dodatkiem rodzynek i cynamonu

[madohora]

Bajgiel został wymyślony w Europie Środkowej w Polsce, prawdopodobnie w Krakowie, jak wskazuje dokument z 1610 r. wzmiankujący bajgle jako prezenty dawane kobietom po urodzeniu dziecka. Inne, częste wyjaśnienie pochodzenia bajgla głosi, że przybył on do Polski jako prezent z Wiednia, na cześć zwycięstwa króla Jana Sobieskiego nad Turkami w 1683 r

[madohora]

Ok. 1900 r. żydowscy emigranci z Polski przenieśli bajgle na Manhattan. Piekarze do 1950 r. wyrabiali je ręcznie, później zaczęto je produkować maszynowo, co umożliwiło szybką, opłacalną produkcję żydowskiego pieczywa

[madohora]

W 1927 r. pochodzący z Siedliszcza pod Chełmem piekarz Harry Lender (Henryk Lender) wyemigrował z Lublina i przybył do New Haven w Connecticut, gdzie założył pierwszą w Stanach Zjednoczonych fabrykę bajgli poza Nowym Jorkiem. Jego firma jako pierwsza wyprodukowała mrożone bajgle, a wprowadzając bajgle do supermarketów rozpowszechniła je wśród mas

[madohora]

Obecnie dwa miasta znane są z wyrobu bajgli: Nowy Jork i Montreal; w Nowym Jorku bajgle są tak popularne, że wypadki przy ich krojeniu są jedną z głównych przyczyn przyjęć na ostry dyżur

[madohora]

KRAKOWSCY PIEKARZE OBWARZANEK TO NIE BAJGEL - Gazeta

[madohora]

Bajgle są tak wszechobecne w Stanach Zjednoczonych, że można je znaleźć świeże, schłodzone lub zamrożone w każdym sklepie spożywczym, a także w piekarniach w całym kraju. Ale przed II wojną światową byli stosunkowo nieznani w Ameryce, z wyjątkiem Nowego Jorku. Pochodzą z Polski i są częścią żydowskiej tradycji kulinarnej. Wcześnie pojawili się na nowojorskiej dzielnicy Lower East Side na początku XX wieku. Ale do około 1950 roku były one mało znane gdzie indziej. Potem wkroczyli na scenę, a reszta to już historia.

[madohora]

Użyj świeżych bajgli szybko, ponieważ wysychają i twardnieją w ciągu kilku dni. Całkowicie schłodzone bułeczki przechowuj w temperaturze pokojowej w plastikowych torebkach lub natychmiast zamroź. Chłodzenie sprawia, że ​​szybciej się starzeją. Odśwież bajgle, lekko zwilżając zewnętrzną część – wilgotny ręcznik papierowy działa dobrze – i piecz w temperaturze 350 F przez 10 minut.

[madohora]

Zamrożone bułeczki będą przechowywane przez trzy do czterech miesięcy w hermetycznej torbie w zamrażarce w temperaturze 0 F. Przed zamrożeniem pokrój świeże bułeczki prawie do końca. Mrożonych bajgli nie trzeba rozmrażać przed opiekaniem.

[madohora]

Popularność bajgli dała początek wielu kreatywnym urządzeniom do krojenia bajgli, niektórzy twierdzą, że z konieczności. Największym niedoszacowanym urazem w Stanach Zjednoczonych są skaleczenia dłoni podczas krojenia bajgli, powiedział szef Departamentu Służb Ratunkowych w George Washington University Hospital w Waszyngtonie

[madohora]

Jeśli nie posiadasz maszyny do krojenia bajgli , możesz bezpiecznie kroić bajgla w następujący sposób: Połóż bajgiel płasko na stole z dłonią na wierzchu i mocno przytrzymaj. Użyj ząbkowanego noża, aby pokroić w połowie, trzymając ostrze poziomo względem stołu. Następnie połóż bajgiel na jego końcu i dokończ krojenie w dół, chwytając górną połówkę.

[madohora]

Bajgiel zyskał na popularności od lat 60. Konsumpcja wzrosła 20-krotnie, a sami Amerykanie zjadają ponad 4 funty bajgli na osobę rocznie, w większości mrożonych.

[madohora]

BAJGLE

3 i 1/2 szklanki (454 g) mąki pszennej
1 szklanka + 2 łyżki (255 g) ciepłej wody
1 łyżka słodu jęczmiennego lub miodu lub syropu ryżowego
1 łyżeczka drożdży instant
1 i 1/2 łyżeczki soli
do posypania: mak, sezam
600 ml wody
2 łyżki miodu
2 łyżki sody oczyszczonej
2 łyżeczki soli
Mąkę wsypać do miski. Wodę wymieszać ze słodem lub miodem, drożdżami i solą, wlać do miski z mąką. Wymieszać łyżką, następnie zagniatać ciasto przez ok. 3 minuty aż będzie jednolite i gładkie. Przykryć i odstawić na 5 minut aby ciasto odpoczęło. Następnie wyrabiać przez 3 minuty - rękami na blacie lub hakiem miksera planetarnego.
Ciasto umieścić w misce, przykryć folią i odstawić na 1 godzinę do wyrośnięcia w temp. pokojowej. Po tym czasie chwilę ciasto powygniatać, uformować kulę, umieścić z powrotem w misce, przykryć miskę szczelnie folią i wstawić do lodówki na całą noc.
Następnego dnia wyjąć ciasto z lodówki, pozagniatać na posypanej mąką stolnicy przez około 1 minutę, następnie pokroić na 8 kawałków. Uformować kulki, w środku zrobić dziurkę i formować w dłoniach kształt bajgla, rozciągając delikatnie aby powiększyć otwór (minimum 2 - 3 cm). Odłożyć na ok. 1 i 1/2 godziny do wyrośnięcia.
Roztwór: w głębokim garnku zagotować wodę. Zmniejszyć ogień, dodać miód, sodę i sól, wymieszać do rozpuszczenia. Wkładać po 3 - 4 bajgle i gotować po minucie z każdej strony. Odkładać na blachę do pieczenia wyłożoną papierem i od razu posypać makiem, sezamem.
Wstawić do piekarnika nagrzanego do 200 stopni C i piec przez ok. 20 minut lub na złoty kolor. Można po przekrojeniu grillować w tosterze lub opiekaczu.

[madohora]

[madohora]

Precel – wyrób piekarniczy, o kształcie podobnym do cyfry 8, posypany makiem, sezamem bądź solą.

[madohora]

Często mylony z bajglem lub z obwarzankiem.

[madohora]

Precle powstały już w średniowieczu. Jak głosi legenda, pewien mnich w północnych Włoszech, bądź w południowej Francji, piekł chleb. Zostało mu trochę ciasta, więc postanowił zrobić z niego przekąskę dla dzieci, które nauczyły się nowej modlitwy. Ciasto uformował na kształt rąk złożonych do modlitwy (w tamtych czasach modlono się z rękami skrzyżowanymi na piersi), stąd charakterystyczny wygląd precli[1]. Stworzone przez mnicha precle były miękkie. Historia tzw. precli twardych jest młodsza. Istnieje opowieść mówiąca, że podczas pieczenia precli miękkich, pewien piekarz przysnął i kiedy się obudził wstawił precle ponownie do pieca i upiekł je drugi raz. Gdy odkrył pomyłkę, zdenerwował się, ale po spróbowaniu zrozumiał, że stworzył nowy rodzaj pieczywa.

[madohora]

— Tę literę — mówił — zapamiętać jeszcze łatwiej, bo wygląda jak precel. Widzieliście precel?
— Wojtek widział, ale my to chyba nie… — odezwał się jeden.
— No, to pamiętajcie sobie, że precel jest podobny do tej litery, która nazywa się B. Wołajcie: be! be!

Bolesław Prus, Antek

[madohora]

Pierwotna nazwa smakowitej przekąski brzmi prietolas albo bracellae.
Precle, jak zwykło się uważać, nie pochodzą z Niemiec. Zgodnie z tradycją, na pomysł ich wypiekania mieli wpaść włoscy mnisi. Starsi zakonnicy częstowali nowicjuszy i dzieci pieczonym ciastem zakręconym w kształt skrzyżowanych ramion, czyli na wzór modlitewnej postawy zakonników.

[madohora]

Smakołyki nazywano prietolas, co oznacza „małe nagrody” przyznawane dzieciom, które nauczyły się na pamięć pacierza. Według innej tradycji, nazwa może pochodzić od słowa bracellae („ramionka”) – stąd niemiecka forma Brezel.

[madohora]

Precle uważano za przysmak wielkopostny, gdyż składają się tylko z mąki, wody i soli. Tradycja nadała im także znaczenie duchowe. Trzy otwory wypieku miały oznaczać Trójcę Świętą – Ojca, Syna i Ducha Świętego. Gdy precle rozprzestrzeniły się na resztę Europy, zaczęto je kojarzyć z długim życiem i pomyślnością.

[madohora]

Smaczne, domowe precle z chrupiącą, ciemną skórką i miękkim miąższem. Wcale nie są trudne do przygotowania. Musimy im tylko poświęcić trochę czasu. To najlepsze precle produkcji domowej jakie jadłam. Można posypać je gruboziarnistą solą lub pozostawić bez soli. Klasyczne, bawarskie precle są z solą, ale dzieciom najczęściej ona przeszkadza i ją ściągają. W sklepach można już dostać obie wersje Według podanego poniżej przepisu wychodzą dość małe precelki (ok. 9- 7cm). Spokojnie można zjeść po 2- 3 na śniadanie.

[madohora]

Typowe dla kupnych precli, jak również dla tych jest to, że najsmaczniejsze są świeże. Pyszne tylko w dzień przygotowania. Mam jednak dla was dobrą wiadomość. Spróbowałam przechować ciasto przez noc w lodówce. Połowę precli upiekłam na kolację, a połowę od razu po uformowaniu włożyłam do lodówki. Rano wyciągnęłam surowe precle z lodówki, zanurzyłam w wodzie z sodą i upiekłam świeżutkie precle na śniadanie Natomiast precle z dnia wczorajszego, aby były smaczniejsze można podgrzać w piekarniku, aż skórka będzie chrupiąca.

[madohora]

PRECLE

Ciasto drożdżowe:

500 g mąki pszennej typu 550
300 ml mleka, lekko ciepłego
42 g świeżych drożdży lub 14 g (2 paczuszki) drożdży instant
1 łyżeczka soli
1 łyżeczka cukru
40 g masła, temperatura pokojowa
Dodatkowo:
1 litr wody
3 łyżki sody oczyszczonej
trochę soli gruboziarnistej (opcjonalnie)

Świeże drożdże i cukier rozetrzeć z odrobiną mleka (2- 3 łyżki). Przykryć ściereczką i pozostawić na 15 minut w temperaturze pokojowej. (Drożdże instant połączyć od razu z mąką i pozostałymi składnikami i zagnieść ciasto).
Mąkę wsypać do dużej miski. Dodać sól, miękkie masło, zaczyn z drożdży, i resztę mleka (ponownie troszkę ogrzanego). Zagnieść na jednolite, elastyczne ciasto, najlepiej robotem kuchennym, używając haka do zagniatania.
Miskę z ciastem przykryć ściereczką i odstawić w ciepłe miejsce na ok. 30 minut, aż podwoi swoją objętość.
Wyrośniętego ciasto zagnieść krótko na blacie. Z ciasto uformować wałek i podzielić na 16 równym części. Z każdej części uformować wałek o długości ok. 30- 35 cm tak, aby pośrodku był grubszy, a końce były cienkie. Z wałka uformować precla, krzyżując końce dwukrotnie (jak na zdjęciach poniżej). Precle układać na lekko posypanej mąką desce. Pozostawić na 15 minut (lub włożyć od razu do lodówki, jeśli mają być pieczone rano,
Następnie deskę z preclami włożyć na 1 godzinę do lodówki. Precli nie przykrywać niczym.
Zagotować litr wody. Następnie dodać powoli 3 łyżki sody, bo będzie się pienić. Zmniejszyć moc palnika na mniejszą, aby woda tylko “mrugała”. Pojedynczo wkładać precle do gotującej się wody i zostawić je na 30 sekund. (Precle pływają w wodzie. Ja polewałam je jeszcze dodatkowo tą wodą przy pomocy łyżki).
Wyciągać łyżką cedzakową, odsączyć z wody i układać na blasze do pieczenia wysmarowanej porządnie olejem lub wyłożonej papierem do pieczenia. (Uważam, że najlepszy jest papier do pieczenia, bo do blachy niektóre precle mimo tłuszczu się przyklejają).
Od razu precle posypać solą i naciąć w miejscu, gdzie jest najgrubiej ciasta. (Polecam żyletkę, ale może być też ostry nóż).
Blachę z preclami włożyć do zimnego! piekarnika. (U mnie wszystkie precle nie zmieściły się na jednej blasze, więc resztę ułożyłam na drugiej. Drugą blachę piekłam już w nagrzanym piekarniku )
Teraz nastawić temperaturę na 220°C (grzałka góra- dół) i piec ok. 18- 20 minut, aż precle będą miały kolor złotego brązu.
Blachę z preclami wyciągnąć z piekarnika i pozostawić do ostygnięcia

[madohora]

[madohora]

KOSTKA PIERNIKOWA W CZEKOLADZIE

Składniki :
4 szklanki mąki,
4 łyżki kakao,
1 opakowanie proszku do pieczenia,
2 łyżki przyprawy do piernika,
1 szklanka cukru,
1/3 szklanki mleka,
200g masła,
1 słoik powideł śliwkowych ( około 250g),
3 jajka,
150g rodzynek.
Składniki polewa czekoladowa :
200g śmietany 30%,
200g czekolady gorzkiej,
2 łyżeczki żelatyny,
50g masła.
Składniki dodatkowe : 400g powideł śliwkowych.
Przygotowanie : Do miski wsyp mąkę, proszek do pieczenia, kakao i przyprawę do piernika. Miękkie masło zmiksuj z cukrem. Dodawaj pojedynczo jajka. Nie przerywając miksowania dodawaj partiami po 1 łyżce mąkę, mleko i powidła aż do wyczerpania składników. Połącz wszystkie składniki dokładnie. Wsyp rodzynki i delikatnie wymieszaj. Ciasto wlej do formy wyłożonej papierem do pieczenia i wstaw do nagrzanego piekarnika w temperaturze 180 stopni na 50-60 minut.
2. Przygotowanie polewa czekoladowa : Żelatynę rozpuść w minimalnej ilości gorącej wody. Czekoladę posiekaj na małe kawałki. Śmietanę ugotuj. Ściągnij z ognia i wrzuć czekoladę, energicznie mieszaj aż czekolada się rozpuści. Wlej żelatynę i wymieszaj składniki. Partiami dodaj pokrojone masło, cały czas mieszając. Miskę z polewą odstawić aż lekko zgęstnieje.
3. Przygotowanie kostki piernikowej : Piernik przetnij wzdłuż na 3 części. Każda z nich posmaruj powidłami śliwkowymi. Następnie pokrój ciasto na kostki i każdą oblej polewą czekoladową. (Najlepiej jak ustawisz kostki piernikowe na kratce metalowej z np z piekarnika). Ciasto wstaw do lodówki na całą noc.

[madohora]

Piernik – ciasto o słodko-pikantnym smaku, o długiej trwałości, zrobione z mąki pszennej lub żytniej, miodu, karmelizowanego cukru, tłuszczu, jajek, wody (lub mleka), środka spulchniającego, mocno przyprawione przyprawami korzennymi. Nazwa piernik wywodzi się od staropolskiego słowa „pierny”, czyli pieprzny.

[madohora]

Swoją trwałość pierniki zawdzięczają z jednej strony dużemu udziałowi przypraw korzennych, a z drugiej swojej twardości i suchości. W zimnym i suchym miejscu dają się przechowywać nawet przez kilka miesięcy.

[madohora]

Najtrwalsze są tzw. pierniki dojrzewające. Surowe ciasto na piernik należy zostawić po wymieszaniu w chłodnym miejscu, aby sfermentowało. W produkcji przemysłowej leżakowanie ciasta może trwać kilka tygodni, a ciasto na domowe pierniki wigilijne zaleca się zarabiać miesiąc wcześniej (zwyczajowo po andrzejkach).

[madohora]

Używane przyprawy korzenne zależą od przepisu i regionalnych tradycji, są to m.in. cynamon, imbir, goździki, nasiona kolendry, kardamon, gałka muszkatołowa, anyż, anyż gwiaździsty, ziele angielskie i czarny pieprz.

[madohora]

Pierniki sztukowe występują w formie mniejszych i większych ciastek, często ozdobnych, pokryte z wierzchu syropem cukrowym, lukrem, woskiem pszczelim, polewą kakaową lub czekoladą, zdobionych wzorami wykonanymi z glazury białkowej, lukru, marcepanu, kolorową posypką, bakaliami itp. Takie pierniki mogą zawierać nadzienie w postaci marmolady lub konfitury owocowej, migdałów, orzechów, owoców z syropu itp

[madohora]

Pierniki formowe zwykle przekłada się marmoladą i kremem szwedzki, a także masą orzechową lub marcepanem. Przy odpowiednio dużej wilgotności powietrza charakteryzują się miękką pulchną konsystencją, zaś przy odpowiednio niskiej stają się twarde.

[madohora]

[madohora]

Zdaniem niektórych historyków żywności, pierwszy znany przepis na piernik pochodzi z Grecji z około 2400 roku p.n.e.. Według innych, historia piernika sięga roku 992 (naszej ery), kiedy to ormiański mnich Grzegorz z Nikopolis miał nauczyć chrześcijańskich piekarzy we Francji jego wyrobu

[madohora]

Piernik to tradycyjne ciasto miast hanzeatyckich, będące swoistym symbolem ich powodzenia oraz szerokich kontaktów ze światem. Pierwotnie było wielkim luksusem, ze względu na koszty importu przypraw korzennych i bakalii, często eksportowano je w głąb krajów macierzystych. Jako towar eksportowy, wysyłany w odległe miejsca, piernik został tak pomyślany, aby przetrwać długie podróże lądowe. Tradycja ich wypieku przetrwała m.in. w Bremie, Monachium, Norymberdze, Amsterdamie, Liège, Ostendzie i Kłajpedzie, a z polskich miast w Szczecinie, Gdańsku i Toruniu.

[madohora]

W XV-wiecznej Szwecji zakonnice wypiekały pierniki, które miały służyć jako remedium na niestrawność

[madohora]

Pierwszy cech piernikarzy w Niemczech powstał prawdopodobnie w XV wieku[6]. Na początku XIX wieku w Niemczech zrodziła się tradycja wypiekania (budowania) bogato dekorowanych domków z piernika. Według jednej z teorii, została ona spopularyzowana na świecie dzięki bajce Jaś i Małgosia autorstwa braci Grimm (1812)

[madohora]

W Czechach z pierników słyną Pardubice, gdzie tradycja ich wyrobu sięga co najmniej XVI wieku. Oryginalna receptura składała się z miodu, mąki i pieprzu. Pod Pardubicami, we wsi Ráby, w zbudowanym w 1882 roku dawnym pałacyku myśliwskim „Piernikowa chatka” (cz. Perníková chaloupka) mieści się muzeum pierników i bajek (cz. Muzeum perníku)

[madohora]

W Polsce pierwszy cech piernikarzy (kichlarzy, od niem. Küchler) powstał w Krakowie. W Polsce w XVII wieku sprzedawano pierniki w aptekach jako skuteczny lek na wiele chorób. Był, podobnie jak w innych krajach, symbolem dobrobytu i wysokiego statusu społecznego. W XVII-wiecznym Toruniu wypiekano słynne katarzynki, jakościowo porównywane ze znanymi w całej Europie piernikami norymberskimi[w innych językach] (niem. Nürnberger Lebkuchen). W XIX wieku pojawił się również w polskich domach chłopskich. Podobno dawniej w skład wiana panny młodej wchodziła faska ciasta piernikowego i galaretowaty wywar mięsny na rosoły. Z 1938 roku pochodzi pierwsza znana wzmianka o piernikach szczecińskich (niem. Stettiner Peperkoken). Pokruszone pierniki wchodzą w skład tradycyjnego staropolskiego sosu szarego.

[madohora]

Dawniej miód nie należał do produktów łatwo dostępnych. Nie było także jego tańszego zamiennika – miodu sztucznego. Odpowiedzią na to było wymyślanie pierników, w którym miód zastępuje się innymi surowcami. Jego zamiennikiem może być na przykład słodki syrop buraczany. Przykładem takiego ciasta jest brukowiec mazurski – wypiek charakterystyczny dla ziemi lubawskiej. 18 stycznia 2010 został on wpisany na Listę produktów tradycyjnych polskiego Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

[madohora]

Piernik to „ciasto przyrządzane z mąki pszennej, żytniej lub mieszanej z dodatkiem podgrzanego naturalnego miodu, tłuszczu, jajek, wody, korzeni i środka spulchniającego. (…) Nazwa wywodzi się ze staropolskiego słowa <pierny>, co oznaczało – pieprzny” (M. A. Halbański, „Leksykon sztuki kulinarnej”, Warszawa 1987). Do ciasta bowiem dla smaku dodawano pieprzną przyprawę korzenną. „Piernik – ciasto z mąki i miodu, niewątpliwie od najdawniejszych czasów znane w Polsce i nazywane miodownikiem, a od przyprawy korzennej czyli pieprznej, po staropolsku <piernej>, przezwane piernikiem. Podług odwiecznej tradycyi narodowej, wypiekano pierniki po wszystkich domach staropolskich z mąki miałkiej tylko żytniej, zrumienionej w rądlu i rozczynionej gorącą patoką. Dla smaku dodawano przyprawę korzenną czyli <pierną> z dolaniem okowity i wybijano ciasto w kopańce czyli niecce tak długo wałkami, aż przestało się do nich przylepiać. Wówczas robiono z tego ciasta pierniczki bądź kształtu małych krążków, bądź pierożków, i ułożone na blasze (posmarowanej u zamożniejszych oliwą) wsuwano do pieca. Niektóre gospodynie słynęły z sekretu w dodawaniu smaku temu ciastu. Pierniki podawano jako zakąskę przy wódce, jako wety po obiedzie i zwykły przysmak przy winie, gdy gość przyjechał nad wieczorem. Najobficiej przyrządzano na wigilję i święta Bożego Narodzenia” (Z. Gloger, „Encyklopedia staropolska ilustrowana”, Warszawa 1903). W XVII wieku sprzedawano pierniki w aptekach jako skuteczny lek na wiele chorób

[madohora]

Obowiązkowo ciasteczka z piernika znajdowały się w apteczkach szlacheckich dworów obok rozlicznych ziół i smażonych w miodzie owoców, a podawane były jako przekąska po starce lub syconym miodzie. „Musiały bywać obok <piernych> i słodkie, skoro Minasowicz pisze w połowie XVIII w.: Kto nie pija gorzałki i od niej umyka, Ten słodkiego nie godzien kosztować piernika” (Z. Gloger, „Encyklopedia staropolska ilustrowana”, Warszawa 1903). Piernik, cieszący się przez długie wieki popularnością jedynie wśród warstw elitarnych, rozpowszechniał się w XIX wieku pojawiając się również w domach chłopskich. Sytuacji tej sprzyjało spadku cen cukru (sprowadzany do Europy bardzo drogi cukier trzcinowy został zastąpiony cukrem tłoczonym z buraków). Ponadto w tym okresie liczne bory bartne i pasieki, pomimo obwarowań wynikających z prawa bartnego, dostarczały sporych ilości miodu. Popularność swoją, piernik zawdzięcza nie tylko dzięki smakowi, lecz także różnorodności kształtów, które uzyskiwano poprzez odciśnięcie ciasta piernikowego w drewnianej formie pokrytej wklęsłą rzeźbą o skomplikowanej niekiedy symbolice. Dzięki walorom artystycznym rzeźb w formach piernikarskich, słodki piernik zamieniał się w dzieło sztuki dekoracyjnej. „We wszystkich krajach europejskich duże warsztaty cechowe czy późniejsze manufaktury piernikarskie wielkich miast chlubiły się formami wykonywanymi przez wytrawnych, biegłych w swoim kunszcie mistrzów: przy masowej zaś produkcji, obliczonej na szerokie rzesze odbiorców, korzystano z klocków rzezanych bądź przez samego majstra, bądź też powierzano ich wykonanie snycerzom ludowym. Różnorodność zaś interpretacji plastycznej uwarunkowana była nie tylko indywidualnością artystyczną twórcy rzeźby

[madohora]

Kładły na nich znamię miejscowe, uświęcone tradycją pierwiastki swoistej, narodowej tematyki oraz odmienne i właściwe dla danego regionu środki wyrazu artystycznego, które w sumie odzwierciedlały i wydobywały istotne cechy rodzimej kultury” (M. Żywirska, „Rzeźbione formy piernikarskie”, „Polska Sztuka Ludowa” nr 2, 1957). Tematyka rzeźb w klockach piernikarskich była i jest przeróżna. Obok produkcji dla elitarnej klienteli, gdzie tematykę czerpano z otoczenia dworskiego, istniała produkcja o treści religijnej, biorąca motywy i tematy z wiejskiego i miejskiego folkloru, jak również przedstawiająca sceny rodzajowe z motywami wziętymi z bajek i legend. „Spotykana niejednokrotnie wersja domku z piernika ma swą genezę w popularnej na terenie całej Europy bajce o Jasiu i Małgosi, czy tajemniczej krainie – Kukanii. Czasem mogła to być ilustracja do bajki albo wprost kopia z ilustracji, wzięta z książki” (M. Żywirska, „Rzeźbione formy piernikarskie”, „Polska Sztuka Ludowa” nr 2, 1957). Piernikowa chatka znad rzeki Mrogi to wynik modyfikacji tradycyjnego przepisu na piernik. Jego baza to stary przepis na aromatyczny piernik, który kojarzy się z klimatem i pejzażem wsi opisywanych przez Reymonta. Wypiek przedstawia chatkę z oknami i otwartymi drzwiami, wokoło chatki znajdują się drzewka, płotek – wszystko oblane lukrem, który formuje się w sople zwisające z dachu podczas śnieżnej zimy.

[madohora]

Na początku był miodownik. Nasi przodkowie Słowianie też byli religijni. Mieli swoje pogańskie obrzędy, na które piekli ciasto z dodatkiem miodu. Zajadli się nim potem podczas uczty, aż się uszy trzęsły. I ten to pyszny obrzędowy miodownik jest przodkiem naszego piernika.
Nazwa piernik zaś wzięła się od przyprawy korzennej, czyli pieprznej – po staropolsku: piernej.

[madohora]

Potem stał się piernik. W Polsce zaczęto go wypiekać prawdopodobnie w czasach wypraw krzyżowych, kiedy to Krzyżowcy przywozili ze Wschodu pieprz, goździki, imbir i cynamon. Zaś w wiekach XVII i XVIII rozkwitło piernikarskie rzemiosło. Jakże inne od dzisiejszej masowej produkcji. Nawet uczący się piernikarstwa byli specjalnie dobierani – aby dostać się do cechu, trzeba było mieć zacne i wolne pochodzenie.

[madohora]

Klasztory piekły pierniki o tematyce sakralnej. Dzieci na rozpoczęcie nauki dostawały piernikowy alfabet. Prezentem dla osoby starszej była piernikowa fajka. Niedaleko Gliwic, w Bytomiu, piernikami dekorowano zwycięzców amatorskich przedstawień. Piernik toruński, który podbił Polskę i Europę, był prawdziwym dziełem sztuki, którego się nie jadło. Bo jak tu spałaszować stajenkę betlejemską, na przykład? Profanacja…

[madohora]

Niniejszym wszem i wobec zaświadcza się, iż Żanetta z Gliwic pod opieką magistra piernikarstwa Sylwestra z Torunia godnie terminowała, a że starannością w pracy wielką się odznaczała, tedy miarkuje, co to imbir, a co cynamon, potrafi masę bezkształtną w ciasto korzenne zagnieść, takoż rękę wprawną ma wielce.”

[madohora]

Średniowieczny „list wyuczony” tej treści (pamiątka z toruńskiego żywego muzeum piernika) wisi w małym warsztacie piernikarskim w Gliwicach, u mistrza prawdziwego (a jako że średniowiecze dawno za nami i piernikarstwem zajmować mogą się kobiety, powiem – mistrzyni). Żanetta Michałuszek. Gliwiczanka z pasją. Lubi jeść (choć wcale tego po niej nie widać), świetnie gotuje i piecze (od dzieciństwa, podszkoliła się jednak przy teściowej), przed snem jak powieści najlepsze czyta książki kucharskie (najchętniej takie, w których kulinaria przeplatają się z obyczajami i historią), zbiera przepisy i foremki do pierników (w jej kolekcji jest nawet przedwojenna metalowa forma do wycinania).

[madohora]

PIERNIK JEST MAGICZNY. Z dwóch powodów. Po pierwsze, kojarzy się z magicznym czasem świąt, tych przeżywanych w dzieciństwie. Po drugie, niektóre z jego składników wiązały się z wierzeniami, magią. Otóż gałkę muszkatołową na przykład za amulet uważali w XIX wieku Anglicy. Miała chronić przed nieszczęśliwymi wypadkami. Wierzono też, że włożona pod lewą pachę pomoże zrobić wrażenie na płci przeciwnej. Z kolei goździki odstraszały złe moce i chroniły przed chorobami, dlatego noszono je jako naszyjniki.

[madohora]

PIERNIK JEST TRWAŁY. I nie chodzi tylko o to, że jego przepis przetrwał do dziś. Piernik można przechowywać tygodniami, ba, miesiącami i nadal będzie dobry do zjedzenia. W średniowieczu pewien mistrz z Malborka wypiekał go dla wojska. Piernik był jak późniejsze suchary – z długą przydatnością do spożycia i niekłopotliwy podczas transportu.

[madohora]

PIERNIK JEST ZDROWY. Dowód? W wiekach dawnych sprzedawano go w aptece! Jest zdrowy, bo zawiera miód. Bo zdrowiu służą wszystkie przyprawy, z których się składa. Chociażby goździki – działają bakteriobójczo. Podobnie zresztą cynamon (podobno modelki stosują wyciąg z cynamonu zamiast antyperspirantu). Bardzo zdrowy jest też imbir, który zresztą rewelacyjnie rozgrzewa zimą. Polecany do herbaty! Piernik jest zdrowy jeszcze z jednego powodu. Wyrabianie ciasta to prawdziwa ciastoterapia. Rewelacyjnie odstresowuje.

[madohora]

W domach staropolskich jadano piernik codziennie. Co ciekawe, jako zagryzkę do wódki! Piernik był elitarny, niedostępny dla pospólstwa, bo drogi ze względu na wysokie ceny miodu i przypraw. Bardzo cenny był największy sekret piernikowego ciasta, czyli zaczyn. Jeśli wysokiej jakości, stawał się nawet częścią posagu panny młodej.

[madohora]

W XIX wieku pierniki trafiły do szerszego społeczeństwa. A to dzięki syropowi cukierniczemu, który zastąpił dużo droższy miód.
W aptekach sprzedawano piernik wraz z wódką. Dowód w słowach Andrzeja Morsztyna: „Przyślij wódki, a jeśli masz piernika, napiszęć na drzwiach: to sławna aptyka”.

[madohora]

PIERNIK

0,5 kg prawdziwego miodu, 2 szklanki cukru, 25 dkg smalcu lub masła – podgrzewać stopniowo, niemal do wrzenia. Masę schłodzić i dodać, stopniowo wyrabiając, kilogram mąki (pszenna plus jedna czwarta żytniej), 3 jajka, 3 ścięte łyżeczki sody oczyszczonej rozpuszczonej w 0,5 szklanki zimnego mleka, dalej 0,5 łyżeczki soli oraz 2 lub 3 torebki przypraw korzennych do piernika – ma ich być nie mniej niż 0,5 szklanki. Radzę wybierać firmy, które nie wsypują do przypraw mąki i cukru. Można dodać garść posiekanych orzechów i 3 łyżki drobno posiekanej oraz podsmażonej skórki pomarańczowej. Ciasto dobrze wyrobić, ułożyć w kształt kuli, włożyć do garnka, przykryć ściereczką – pozostawić na 2 tygodnie. Po upływie 14 dni rozwałkować (grubość ok. 0,5 cm) i wycinać formy. Piec w temperaturze 180 stopni (160 w piekarniku z termoobiegiem).

[madohora]

PIERNIKOWA CHATA®- pierwotnie zameczek myśliwski z 1882 r. pełniący funkcję MUZEUM PIERNIKA®oraz jako cel wycieczek dla wszystkich, którzy jeszcze nie przestali wierzyć w bajki.

[madohora]

Możesz spróbować Miodowych Doznań®z piernikowego domku, który zachwyci wszystkie zmysły (wzrok, dotyk, słuch, węch i smak) oraz poczucie humoru. Interpretacja prowadzona jest w zabawny sposób i zawsze dostosowana do składu i nastroju konkretnej grupy zwiedzających. Podczas gdy dorosłych zainteresuje historia rzemiosła piernikarskiego i pardubickich pierników, dzieci przygotowane są na niecodzienną refleksję nad bajką „O piernikowym domku”. Na wystawie znajduje się ponad tysiąc pierników z całych Czech. Są to w większości zwycięskie prace z różnych konkursów. Miodowe przeżycia obejmują wizytę w Muzeum Piernika z miastem Piernik, podróż przez tajemniczy las do Pracowni Piernika Ježiby, a następnie do Miodowego Raju, Nieba i Piekła.

[madohora]

Domek z piernika
W budynku dawnego Zamku Myśliwskiego (z 1882 r.) mieści się Urząd Administracyjny Piernikowego Królestwa oraz Muzeum „Piernikowa Chata” z usługami turystycznymi i atrakcjami dla rodziców z dziećmi.

[madohora]

Ognisko na 12 księżyców, Sanie dla Frosty'ego, Ul dla Pszczółki Mai, Więzienie dla złodziei piernika, Smolick's Deer Lookout i 13th Chamber (Biżuteria)

[madohora]

Ul dla pszczółki Mája znajduje się w Krainie Bajek w pobliżu domku z piernika.

[madohora]

Przypuszczenie, że Piernikowy Domek skrywa tak zwaną trzynastą komnatę (biżuterię) z czasów Zamku Myśliwskiego (1882) barona Ryszarda von Drascha, właściciela pobliskiego zamku Kunětická hora, sprawdziło się: odkryto ją za krytym okno na parterze budynku!
Niewielkie pomieszczenie ze sklepionym sufitem i ukrytym wejściem od tyłu za wewnętrzną klatką schodową było już w 2003 roku w bardzo złym i bardzo zaniedbanym stanie - podobno od wielu lat nie postawiła tam stopa ludzka. Po wymagającej renowacji, której głównym celem było powstrzymanie wilgoci, jest teraz otwarty dla publiczności przez podwójnie oszklone okna i kraty.
Na wystawie są królewskie klejnoty koronne, złote jabłka, księga, perły i przedmioty ceremonialne nieznanego pochodzenia i niepewnego wieku...

[madohora]

Eksponat Muzeum Piernika i Bajek na terenie Piernikowego Domku®, gdzie można spędzić miłe chwile relaksu z widokiem na jelenia, który jest oryginalnym elementem architektury tzw. Zamku Myśliwskiego z 1882 roku.

[madohora]

Kominek na 12 nagietków
Ekspozycja Muzeum Piernika i bajki w Piernikowym Domku. W porozumieniu z operatorem obiektu można w nim piec mięso na otwartym ogniu.

[madohora]

Stała ekspozycja w Piernikowym Domku, która przypomina o ciekawych osobowościach - noszących imiona Jan i Maria. Jest ich bardzo dużo, wymieńmy przynajmniej niektóre przypadkowo i bez układu: król Jan Luksemburski, Jan Žižka z Trocnova, mistrz Jan Hus, Jan Amos Komenský, Jan Evangelista Purkyně, kat Jan Mydlář, budowniczy Jan Perner, lotnik John Kašpar, Marie Therese, John Blahoslav, Jan Jakub Ryba, Jan Neruda, Jan Masaryk, Jan Werich, Jan Palach, Jan Becher,

[madohora]

Hall of Fame of the Janes and Martens w Piernikowym Domu jest przedstawiony jako duże pomieszczenie biurowe - Piernikowy Rejestr. W końcu wszystkie znane osobistości łączy fakt, że zostały oficjalnie zarejestrowane w urzędzie stanu cywilnego. Bez tego mówilibyśmy o nich tylko jako o osobach nieznanych, bezimiennych lub anonimowych. Dlatego w pokoju dominuje ogromna oficjalna tablica, duży znaczek, a także zegar, który wydaje się biec z czasem (dopiero po bliższym przyjrzeniu się okaże się, że pokazuje właściwą godzinę).

[madohora]

Godziny urzędowania Piernikowego Urzędu Stanu Cywilnego zostały ustalone z uwzględnieniem faktu, że „urzędnik to też tylko człowiek”. Dlatego jest udostępniany zwiedzającym tylko wyjątkowo, jeśli urzędnik chce pełnić funkcję urzędową, a także co roku 8 maja w godzinach od 10:00 do 16:00 podczas spotkania Jeníčka i Marenka w Piernikowym Domku .

[madohora]

Mleczarnia Otesánka

Pan skosztował: cappuccino, kawy, lodów lodowych, gorących napoi, strudla jabłkowego, naleśnika z owocami, dobrego wina,... A na co masz ochotę?
Przyjdź, odśwież się po zwiedzaniu i usiądź w mleczarni Otesánka. Przy okazji, ile czarownic i wiedźm można policzyć wokół siebie?

[madohora]

CZERWONY KAPTUREK

Czerwone stoły, czerwone krzesła i Czerwony Kapturek ukrywający się przed wilkiem. Jeśli spotkacie gdzieś w lesie wilka, proszę nie mówcie mu, że obsługuje klientów w piernikowym domku pod Kuněticką horą koło Pardubic! Pomaga Otesánkowi w mleczarni – jeszcze nie wie, jak potoczy się bajka.

[madohora]

DO DIABŁA

Utulka i bufet U wszystkich diabłów®- nikt nie wie, dlaczego tak się nazywa...
Wysłali cię „do wszystkich piekieł”? Idź i nie daj się skusić! Jest bliżej niż do Prčic. Nie pożałujesz.
Nie tylko spragnieni i zmarznięci podróżnicy czy podróżnicy posiadający własnego woźnicę będą usatysfakcjonowani, ale także ci, którzy są głodni i nienasyceni – przyjdź i spróbuj domowego czosnku, kiełbasek czy hot doga po drodze.
Gastronomiczna nowość: PIECZONE GOŁĘBIE głównie pochodzenia roślinnego!
Przygotowywane są również firmowe specjały – oprócz zupy Sekyrkovej można skosztować zwłaszcza Jitrnicy, jakiej świat nie widział. Co to jest dobrego? Cóż, w końcu pyszne jedzenie nie tylko dla biednych muzyków za jedyne trzy korony czeskie... W przyszłości przygotowujemy również Powietrze naoliwione wiatrem, które docenią prawdziwi smakosze.
Możliwość opieki nad piernikowym ludzikiem lub piernikowym ludzikiem w Ognisku przez 12 miesięcy może być urozmaiceniem, szczególnie dla małych gości Piernikowego Domku.
W razie niepogody można się rozgrzać i pobawić w cieple przytulnego pokoju przy dobrej jakości kawie Vilémo, gorącym jabłku lub kieliszku czegoś ostrzejszego.

[madohora]

Piekło pod piernikowym domkiem

Kto kłamie i kradnie, kopie w piekle... Jasna cholera, wyślij grzeszników, którzy ukradli twoje pierniki, przez piec! Pod kociołkiem płonie ogień, strzegąc dobrze upieczonej diabelskiej kiełbasy Furdów. Uwiecznij się w Piekielnej Księdze iw Piekielnym Kodeksie Karnym, dowiesz się, co Cię kiedyś czeka i nie przeminie!
NOWOŚĆ! Mali grzesznicy (do 100 cm wzrostu) zostaną przetransportowani do piekła przez nasz nowy i szybki „DUCHOWY DOM DIABŁA” … Wystarczy otworzyć drzwi szafy w piwnicy!

[madohora]

Jezu niebo

Chcesz dostać się z Miodowego Raju do Nieba? Odwiedź Domek z Piernika w Rábach pod zamkiem Kunětická hora w pobliżu Pardubic i zobacz narzędzia i narzędzia, które pomagają Mikołajowi spełnić życzenia dzieci

[madohora]

Miodowy raj

Zawiera ponad tysiąc pierników z różnych zakątków kraju.
Duża wystawa pierników z historycznych foremek należących do kilku muzeów oraz mistrzów piernikarstwa, którzy odnosili sukcesy w różnych konkursach. Znajduje się tu również szopka według Karela Svolinskiego , kolorowy marcepan i rzadki piernik.

[madohora]

Warsztat piernikowy

Pani Ježibaba jest bardzo stara (brodata), ale wciąż piecze stare czeskie pierniki
Każdy odwiedzający Muzeum Piernika (gdy puka, pozdrawia i pyta w roli Janet lub Maryi) otrzyma od Ježibaby pyszny miodowy piernik. Może również zajrzeć pod maskę produkcji staroczeskich pierników z rzeźbionych drewnianych form i dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy o tym starym i częściowo zapomnianym rzemiośle naszych przodków.

[madohora]

Tajemniczy las

z Watermanem Divousem Hudryvousem
Czeka cię długa podróż przez las na północ, zachód, północ i wschód, obok wodniaka i przeklętej księżniczki na polanę przy piernikowym domku. Ale musisz uważać, żeby Divous Hudryvous nie zwabił cię do swojego stawu. Jeśli nie zgubisz się i nie przyjdziesz do piernikowego domku, nie zapomnij zapukać, przywitać się i poprosić panią Ježibabę o piernik.

[madohora]

PIERNIK

Piernikowe miasteczko lub wioska
Miodowe doznania ® rozpoczną się od zwiedzania piernikowej wioski, w której Ty i Twój przewodnik zostaniecie najdłużej. Dla dorosłych ciekawe informacje o historii piernikarstwa i pardubickich pierników, dzieci zaś zainteresuje niecodzienne opowiedzenie historii Jasia i Małgosi (nie pukali, nie pozdrawiali, nie błagali , kradł, kłamał i mordował). Czy wiesz, czym różnią się obcojęzyczne wersje znanej bajki i co je łączy?

[madohora]

Więzienie dla złodziei pierników

Miernik grubości palca: Zmierz, jak gruby jest twój palec wskazujący!
Siedzi tam dwójka dzieci, które sięgają po pierniki. A to jest niedozwolone! Możesz zmierzyć palec wskazujący w suwmiarce, która jest rodzajem miernika otłuszczenia. Oferuje cztery rozmiary „gotowe do noszenia”, a mianowicie:
wykałaczka,
chudy facet
prawie dojrzałe i
do piekarnika.

[madohora]

Urzędnik potwora

Ostrzeżenie do zastanowienia
Jest to nadprzyrodzona istota o ogromnych rozmiarach, wobec której obywatel czuje się mały i prawie bezsilny. Z daleka przypomina wielką ośmiornicę wiszącą nad miastem Pardubice, która w każdej macce trzyma pieczęć, np. organ zainteresowany, organ administracyjny, organ odwoławczy, organ nadzorczy, organ państwowy, organ samorządowy,... Ma niemal nieograniczoną władzę, jeśli jego macki działają zgodnie

[madohora]

i zapewniają sobie nawzajem alibi „w interesie publicznym”.

Na przykład, gdy wspólnie z przyszłym organem odwoławczym uzgadnia pożądany wynik wątpliwego toczącego się postępowania administracyjnego (które powinno być oparte na dowodach) lub gdy przy udziale organu nadzorczego celowo uzna, że ​​jakaś wiążąca część powszechnie obowiązujący od 13 lat dekret o planie zagospodarowania przestrzennego jest niejako nieobowiązujący, nieważny lub błędny, choć tylko sąd ma taką właściwość…

[madohora]

Centrum Informacji

Dziadek Wszechwiedzący w tle radzi...
Centrum Informacji Děda Vševeda ® w Perníkovej Chaloupce jest bezpośrednim następcą Centrum Informacji miasta Pardubice ® ​​(1995-2003). Informuje o ofercie turystycznej regionu, działa całkowicie bez dotacji publicznych.

Można tu kupić pamiątki i pierniki. Piernikowa agencja nieruchomości oferuje tu również piernikowe domki. Do każdego domku można również otrzymać działkę, numer opisowy oraz oryginalny wypis z katastru właściwości pierników.

[madohora]

KRALOVSTVÍ PERNÍKU, zs., nie ma stałych godzin otwarcia , ale zwykle otwiera się na pół godziny przed rozpoczęciem programu doświadczeń, dla którego (jeśli masz więcej niż 15 lat) możesz zarezerwować niezbywalną wizę wjazdową, wybierając daty z oferty, wypełnienie rejestracji członkowskiej zgodnie z dowodem osobistym i ostateczną akceptacją wniosku. Polecamy rezerwację , ponieważ przygotujemy dla Państwa Paszport Piernikowego Królestwa®, otrzymasz wizę wjazdową Z 33% ZNIŻKĄ , zatrzymamy Twoje miejsce, aw przypadku odwołania lub zmiany programu niezwłocznie poinformujemy Cię o tym mailowo lub telefonicznie. Świadczenia te są przeznaczone wyłącznie dla zarejestrowanych członków stowarzyszenia. Anonimowe rezerwacje nie są możliwe! Można też przyjść bez rezerwacji , ale należy pamiętać, że może zabraknąć miejsc, a program bez rezerwacji miejsc można w każdej chwili odwołać ze względów ekonomicznych. Jeśli przyjedziecie niepotrzebnie bez rezerwacji opartej na przeczuciu, że jest jeszcze dużo wolnych miejsc, nie gniewajcie się na nas, ale na siebie...

[madohora]

Specjalnie dla SZKÓŁ i WYCIECZEK: Jeśli nie możesz znaleźć terminu, który Cię interesuje w ofercie, wyślij e-mail na adres [e-mail] z propozycją terminu, który Ci odpowiada. Do parkowania polecamy parking publiczny pod zamkiem Kunětická hora (ok. 300 m dalej przez las po zielonej trasie KČT). Na życzenie (po uzgodnieniu telefonicznym z maszynistą pod numerem 777 806 196 lub 607 930 155) z parkingu do Piernikowego Królestwa może Was zabrać

[madohora]

Pociąg wycieczkowy Kunětický express
Ekspres Kunětická (pociąg wycieczkowy o pojemności maks. 36 osób) zaprasza na około półgodzinną przejażdżkę okrężną z podjazdem (przewyższenie około 85 metrów) między Piernikowym Królestwem, parkingiem pod zamkiem Kunětická hora, przystanek przy studni, Restauracja pod Kunětická hora i punkt wyjścia do Piernikowego Królestwa.

Opłata za całą trasę z wyżywieniem na dowolnym przystanku i możliwością przerwania podróży w celu zwiedzania zamku, restauracji lub piernika:
dziecko: 60 CZK
osoba dorosła: 100 CZK
Godziny otwarcia:

kwiecień (od Wielkanocy) - czerwiec: soboty, niedziele i święta
lipiec - sierpień: codziennie oprócz poniedziałku
wrzesień: soboty, niedziele i święta

Rozkład jazdy:
odjazdy spod Piernikowego Domku: 9:45, 10:15, 10:45, 11:15, 11:45, 13:15, 13:45, 14:15, 14:45, 15:15, 15: 45, *16:15
*od wtorku do soboty (nie kursuje o tej porze w niedzielę)

[madohora]

Imbir (Zingiber Boehm.) – rodzaj bylin z rodziny imbirowatych. Obejmuje co najmniej 144 gatunki. Naturalny zasięg rodzaju obejmuje obszar południowo-wschodniej Azji od Indii po wschodnie Chiny oraz Nową Gwineę na południowym wschodzie. Rośliny introdukowane z tego rodzaju rosną w północnej Australii, w Korei, na Madagaskarze, w tropikalnej Afryce, w Ameryce Środkowej, na Florydzie, na Hawajach i innych wyspach Oceanii[4]. Imbir lekarski jest rośliną przyprawową, jadalną i kosmetyczną. Jako jego substytut używane są także imbir cytwarowy i żółty. Rośliny z tego rodzaju stosowane są także do celów rytualnych i trucia strzał.

[madohora]

Pokrój
Z płożących kłączy wyrastają pędy zróżnicowane na kwiatowe i płonne.
Liście
Na pędach kwiatowych liście łuskowate
. Na liściowych – asymilacyjne, duże, o pochwiastej nasadzie i języczku.
Kwiaty
Zwykle duże i efektowne, grzbieciste, o zrosłodziałkowym kielichu i barwnej, zrosłopłatkowej koronie. Warżka duża, efektowna, powcinana. U wszystkich gatunków słupek wystaje wyraźnie ponad koronę i główkę pręcika
Owoce
Torebka lub jagoda.

[madohora]

Imbir lekarski jest jedną z pierwszych przypraw korzennych, które zostały przywiezione do Europy. Opisywany był przez Marco Polo i Paracelsusa

[madohora]

Weź ciasteczko z makaronem, skromną, przyjemnie wilgotną bryłkę kokosa do żucia. Porzuć jednak jedno o, a słowo to odnosi się do wyszukanego francuskiego przysmaku z mielonych migdałów, tak różniącego się od swojego amerykańskiego imiennika, jak Julia była od Julie.

[madohora]

Dlaczego podobne nazwy dla tak różnych smakołyków? Wyjaśnienia są labiryntowe i sprzeczne, obejmują wszystko, od włoskich słów źródłowych po XVIII-wieczne zakonnice i Żydów podczas Paschy

[madohora]

Kiedy zapytałem autorytet w dziedzinie pieczenia, Dorie Greenspan, odpowiedziała, że ​​zastanawiała się nad tym samym, ale nie ma ostatecznej odpowiedzi. „Zgaduję, że w ogóle nie są ze sobą spokrewnieni”.

[madohora]

Niezależnie od tego, nie ma mylenia tych dwóch na pierwszy rzut oka. Nowoczesne francuskie macarons to delikatne muszle przypominające bezy z warstwą kremu maślanego. Przyciągające wzrok kolory i smaki z pewnością przyciągną wzrok w miejscach takich jak Honore French Bakery w Ballard, gdzie właściciel Franz Gilbertson prezentuje je po części dlatego, że są tak wyjątkową ucztą.

[madohora]

Pastelowa tęcza w jego przypadku obejmuje wstążkowo-różową malinę, miętowo-zieloną pistację, płowy solony karmel i słoneczną cytrynę.

[madohora]

„Podoba mi się elastyczność smaków” — mówi Gilbertson, zauważając, że można je zabrać niemal wszędzie. Naprawdę, w każdym miejscu.

[madohora]

Jason Wilson z Crush doprowadził ich do granic możliwości podczas tegorocznej uroczystości opartej na świniach, pokazując delikatny, pikantny makaronik z wędzoną solą morską i „odrobiną mielonego bekonu”. Nadzienie? Mieszanka 50-50 bitej śmietany i lardo. To było szokująco dobre.

[madohora]

Myślę, że makaroniki są naprawdę darem od Boga ! I uwielbiamy przedstawiać je w każdy możliwy sposób” — mówi Wilson.

[madohora]

Szefowi kuchni łatwo powiedzieć. Podczas gdy niezawodne makaroniki można rzucić razem w ciągu kilku minut; makaroniki są notorycznie wybredne, co daje początek wielu forom internetowym poświęconym rozwiązywaniu ich trudnych niuansów.

[madohora]

I chociaż składniki macaron są proste – zmielone migdały, białka jajek i cukier – nawet Gilbertson skrzywił się, gdy poprosiłem o wskazówki dotyczące pieczenia w domu. Użyj maty Silpat, zasugerował, aby uniknąć przywierania. Upewnij się, że temperatura piekarnika jest dokładna. Pamiętaj, że do każdego przepisu należy podejść inaczej; nie ma uniwersalnego niezawodnego przewodnika.

[madohora]

Robienie makaroników to jedna z tych rzeczy, których bardzo trudno nauczyć się z książki” — zgadza się Neil Robertson, były cukiernik w Canlis. „Trudno jest opisać konsystencję mieszanki w kluczowych punktach procesu — bardzo podobnie do temperowania czekolady”.

[madohora]

Nie pomaga fakt, że nie ma zgody co do najlepszych praktyk. Niektórzy wzywają do odpoczynku ciasta przed wejściem do piekarnika, inni nie; niektóre zaczynają piec w wysokiej temperaturze, a następnie opuszczają, podczas gdy inne utrzymują poziom; niektórzy chcą ubić białka, aż będą sztywne i lśniące, inni wymagają miękkich szczytów. Jedynym punktem porozumienia jest to, że białka powinny mieć temperaturę pokojową, aby je zagęścić i pomóc ustabilizować bezę.

[madohora]

W ramach naszej inauguracyjnej próby wypróbowaliśmy przepis paryskiego cukiernika Davida Lebovitza, częściowo dlatego, że doprowadził mnie do doskonałych wersji innych nieprawdopodobnie brzmiących wypieków, częściowo dlatego, że tak bardzo kocham jego przepis na inny makaronik, maczany w czekoladzie , kostka kokosowa.

[madohora]

Technicznie rzecz biorąc, nasz eksperyment nie zakończyłby się przypadkiem w Honore. Niektóre z naszych wierzchołków były popękane, a muszle trochę gumowate. . . Ale och, smakowały wyśmienicie

[madohora]

CZEKOLADOWE MAKARONIKI

Wychodzi około 15 ciastek
1 szklanka cukru pudru
½ szklanki sproszkowanych migdałów (około 2 uncji pokrojonych migdałów, sproszkowanych)
3 łyżki niesłodzonego kakao w proszku holenderskiego procesu
2 duże białka jaj, w temperaturze pokojowej
5 łyżek cukru pudru

Nadzienie z kremu maślanego (użyj ulubionego przepisu lub wyszukaj Lebovitz na www.davidlebovitz.com )
1. Rozgrzej piekarnik do 375 stopni. Wyłóż dwie blachy do pieczenia pergaminem i przygotuj rękaw cukierniczy z gładką końcówką (około 1/2 cala).
2. Zmiel cukier puder z proszkiem migdałowym i kakao, aby nie było grudek (użyj blendera lub robota kuchennego).
3. W misce stojącego miksera elektrycznego ubij białka, aż zaczną się podnosić i zachować swój kształt. W trakcie ubijania dodawaj cukier puder, aż będzie bardzo sztywny i sztywny.
4. Ostrożnie wymieszaj suche składniki w dwóch partiach z ubitymi białkami za pomocą elastycznej gumowej szpatułki. Gdy masa będzie gładka i nie będzie widać smug białka, przestań składać i zeskrob ciasto do rękawa cukierniczego.
5. Wyszprycuj ciasto na wyłożonych pergaminem blachach do pieczenia w 1-calowych kołach (około 1 łyżka ciasta na każdą), równomiernie rozmieszczonych w odległości 1 cala od siebie.
6. Uderzyć kilka razy blachą do pieczenia o blat, aby spłaszczyć makaroniki, a następnie piec przez 15 do 18 minut. Całkowicie ostudź, a następnie wyjmij z blachy do pieczenia.
7. Posmaruj wnętrze makaroników niewielką ilością kremu maślanego, a następnie ułóż je razem. Odstawiamy na co najmniej jeden dzień przed podaniem, aby smaki się połączyły.

[madohora]

Są ludzie, którzy mają bzika na punkcie makaroników i są ludzie, którzy mają bzika na punkcie makaroników . To dlatego, że amerykańskie makaroniki i francuskie makaroniki mają mniej więcej tyle wspólnego, co pasztet i szarlotka.

[madohora]

Amerykańskie makaroniki to świąteczne smakołyki, cudownie gęste amalgamaty rozdrobnionych lub płatków kokosowych, białka jajka i cukru, często maczane lub skropione czekoladą. Popularne przez cały rok francuskie makaroniki to drobne, delikatne, błyszczące cukierki o zróżnicowanej karnacji. Są różowe, zielone, niebieskie, żółte, brązowe, lawendowe, a nawet czarne. I to właśnie przyciągnęło do nich Soraiya Nagree z Luxe Sweets w Austin w Teksasie.

[madohora]

„Widziałam tę tęczę kolorów w witrynach cukierni” — mówi Nagree o rodzinnej wycieczce do Paryża, gdy miała zaledwie dziesięć lat. „Wtedy już wiedziałam, że zrobię coś ze słodyczami. Niekoniecznie francuskie wypieki, ale na pewno ze słodyczami. Chciałem zrobić te makaroniki.

[madohora]

Podczas gdy makaroniki często wzbudzają miłość od pierwszego kęsa, większość ludzi zadowala się samym ich zjedzeniem. Nagree porzucił karierę w inżynierii chemicznej, aby je doskonalić.

[madohora]

Makaroniki mają kształt wafli Nilla, ale na tym podobieństwo się kończy. Na początek makaroniki to technicznie bezy. Ich błyszczące, cienkie jak papier wierzchołki zakrzywiają się w wąską, marszczoną krawędź zwaną „stopą”. Gładkie, jaskrawo zabarwione krążki są następnie umieszczane wokół bogatego ganache (mieszanka masła, śmietany i czekolady), kremu maślanego lub dżemu. Po jednym kęsie chrupiąca kopuła zapada się w zwiewną, lekko ciągnącą się bezę, która z kolei daje jedwabiste nadzienie w środku. Dla niektórych jest to najlepsze ciasteczko.

[madohora]

Niektórzy historycy twierdzą, że włoscy cukiernicy Katarzyny Medycejskiej przywieźli makaroniki do Francji w 1533 roku, kiedy poślubiła Henryka II. W XVII wieku członkowie rodziny Dalloyau – której potomkowie prowadzą dziś rodzinny dom „gastronomiczny”, będący połączeniem restauracji, herbaciarni, cateringu i sklepu w Paryżu – serwowali makaroniki Ludwikowi XIV w Wersalu.

[madohora]

Podczas rewolucji francuskiej w 1789 r. dwie benedyktynki ubiegające się o azyl płaciły za mieszkanie piekąc i sprzedając makaroniki, stając się znane jako „Siostry Macaron”. To były wszystkie jednowarstwowe ciasteczka bezowe, a nie dzisiejsza odmiana dwupiętrowa. Uznanie za wynalezienie należy do Pierre'a Desfontainesa. W 1930 roku ten potomek założyciela paryskiej luksusowej cukierni, Ladurée, umieścił dwa makaroniki z ganache, tworząc ciastko i inspirując swoich fanatycznych zwolenników. Dziś Ladurée sprzedaje 15 000 makaroników dziennie.

[madohora]

Kiedy praca jej męża wymusiła przeprowadzkę do Austin, Nagree zdjęła fartuch laboratoryjny i wzięła do ręki trzepaczkę, zapisując się do Texas Culinary Academy, która jest powiązana ze słynną francuską szkołą gotowania Le Cordon Bleu.

[madohora]

W połowie szkoły gotowania Nagree założyła swoją firmę, robiąc bożonarodzeniową korę mięty pieprzowej. Biała czekolada Callebaut i miętowa półsłodka czekolada zwieńczona popękanymi cukierkami miętowymi, które nadal oferuje. Ale „makaroniki były moim projektem pasjonującym” — mówi. Jej naukowe oddanie precyzji służyło jej dobrze, okazały się wyzwaniem.

[madohora]

Makaroniki są wytwarzane według prostej receptury opartej na zaledwie czterech składnikach: cukier cukierniczy, białka jaj, mielone migdały i cukier granulowany. Białka pozostawia się na noc, bez lodówki, aby zgęstniały, a następnie ubijane z cukrem pudrem. Cukier cukierniczy i migdały są mielone razem i łączone z mieszanką jaj i, voila, macarons.
Ale to nie takie proste.

[madohora]

Było tak wiele zmiennych: jak postępować z białkami; temperatura; pogoda; jak długo ciasto ma odpocząć; w jakim piekarniku pieczesz. Raz po raz psułam całe partie” — mówi Nagree i wiedziała, co robi. Przypisuje jej doświadczenie w inżynierii chemicznej, które dało jej „sposob myślenia o ich robieniu, krok po kroku i przeanalizuj, co poszło nie tak”.

[madohora]

Jeśli jest zbyt wilgotno, makaroniki tracą „stopy” – wyjaśnia Nagree. „Makaronik bez stóp, cóż, to po prostu nie to samo”. Jeśli beza jest zbyt gęsta, ciasteczka są grudkowate. Jeśli jest zbyt cienki, blaty pękają i tracisz również stopy. „Zrobilibyśmy dokładnie to samo i jednego tygodnia wszystko byłoby w porządku, a następnego już nie”.

[madohora]

Nagree ulepszone i połączone przepisy. Po osiemnastu miesiącach niepowodzeń i eksperymentów w końcu udało jej się to zrobić dobrze. Pochodzący z Teksasu zaopatruje teraz makaroniki w kawiarniach i kawiarniach w Austin i sprzedaje je online na stronie „luxesweets.com”.

[madohora]

To, co jest w nich najlepsze, to niekończące się kombinacje smaków” — mówi. A ich uroku dodaje fakt, że smaki różnią się w zależności od sklepu i pory roku. W latach 90. Ladurée zatrudnił legendę cukiernictwa, Pierre'a Hermé, do stworzenia nowych smaków, co zapoczątkowało odrodzenie makaroników. (To tak, jakby Derek Jeter grał w letniej lidze softballu.) Hermé wprowadził smaki takie jak limonka-bazylia, fiołek-cassis, lukrecja, jaśmin-mango, bergamotka i anyż, które były sprzedawane obok klasyków, takich jak czekolada, pistacja, malina, kawa i wanilia.

[madohora]

Zainspirowany Ladurée, Nagree tworzy niestandardowe makaroniki na wesela. Bergamotka i Wanilia na wesele w kolorze zieleni i kości słoniowej, Róża z maślanym nadzieniem z dodatkiem róży na wesele w kolorze różowym, Marakuja i Wanilia na ślub w kolorze fioletu i kości słoniowej oraz Kardamon, Miód, Pomarańcza i Czekolada na ślub o tematyce zielonej i brązowej.

[madohora]

Chcę, żeby wyglądały bardziej niż niesamowicie. Chcę, żeby moje makaroniki sprawiły, że poczujesz się, jakbyś spacerował po Polach Elizejskich w Paryżu. Chcę, żeby były tak idealne” – mówi. Jeśli nie możesz dostać się do Paryża, Austin jest o wiele bliżej. I na pewno jest przyjazny.

[madohora]

[madohora]

Drugo poła siyrpnia to czas na festyny. Bestoż jak wybierecie sie na jaki ślonski fajer, to dejcie pozor na to, co sie tam sprzeduje. Nojczynścij yno piwsko, pieczone woszty i chińskie graczki. A niestety coroz mynij je tych roztomajtych sztandow i budow ze popularnymi downij na Ślonsku maszketami. I już coroz mynij ludzi pamiynto jake te maszkety majom ślonskie miana. No toż se je terozki przipomnymy: szekuladowe maczki, anyżki - ciastka i anyż - we cukrzanych kostkach ze anyżowym łolejkiym. I dalij som kartofelki, mianowane tyż zimniokami abo bramborami, co som choby bronotne kulki. I jeszcze som: pieczki we szekuladzie, pierniki, lukrecjo, miynta - zwano tyż feferwynica abo fefermyncka i jeszcze je zozwor, tatarczuch, futermeloki, floki, kopalnioki, szkloki i oblaty, czyli take kulaste ślonskie wafelki. I na koniec trza pedzieć o fest popularnych makronach, kere robi sie na makronie, ale tyż na tartyj żymle abo hawerflokach.

[madohora]

A dyć jak bydziecie we nojbliższym czasie na jakim festynie a bydzie tam sztand ze tymi maszketami, to namowiom do kupiynio se tego na dziobniyncie. Ze kożdyj zorty weźcie se przinajmnij mało tyteczka. Ze jednyj strony - pomaszkecicie se trocha a ze drugij strony - pomogecie tymu regionalnymu maszketowymu geszeftowi. Bo jak te handlyrze z maszketami nom zbankrutujom, to już yno zostanie nom chińszczyzna, czyli psinco. Dyć trza mieć staranie o regionalne ślonskie łone!

[madohora]

Druga połowa sierpnia to czas festynów. Dlatego jak pójdziecie na jakąś śląską imprezę, to zwróćcie uwagę czym tam handlują. Najczęściej tylko piwem, grillowanymi kiełbaskami i chińskimi zabawkami. A niestety coraz miej jest tam przeróżnych stoisk i straganów z popularnymi dawniej na Śląsku słodyczami. I już coraz mniej ludzi pamięta, jakie te smakołyki mają śląskie nazwy. Zatem teraz je przypomnimy: czekoladowe maczki, anyżki - ciastka i anyż - w postaci cukrowych kostek nasączonych anyżowym olejkiem. I dalej są jeszcze kartofelki w kształcie brązowych kulek, zwane też ziemniakami albo bramborami. I jeszcze są: suszone owoce w czekoladzie, pierniki, lukrecja, mięta - zwana też feferwynica albo fefermyncka i jeszcze potem jest imbir, tatarak, futermeloki, floki, kopalnioki, landrynki i oblaty, czyli okrągłe śląskie wafelki. I na koniec trzeba jeszcze powiedzieć o bardzo popularnych makronach, które robi się z kokosem, ale

[madohora]

Zatem jak będziecie w najbliższym czasie na festynie, a będzie tam stoisko ze słodyczami, to zachęcam do kupienia czegoś na skosztowanie. Z każdego rodzaju weźcie przynajmniej po małej torebce. Z jednej strony - trochę pokosztujecie, a z drugiej strony - wspomożecie ten słodki regionalny biznes. Bo jak ci handlowcy od słodkości zbankrutują, to wtedy pozostanie nam już tylko chińszczyzna, czyli nic ciekawego. Trzeba bowiem wspomagać regionalne śląskie produkty!

[madohora]

Górale przyjechali do Ludźmierza święcić bukiety z ziół i kwiatów. Według tradycji ludowej, poświęcone ziele ma magiczną moc - może m.in. leczyć lub chronić przed burzą. W nabożeństwie wzięły udział liczne poczty sztandarowe, muzyka góralska, orkiestry dęte i Strzelcy Podhalańscy. Homilię wygłosił bp nominat o. Damian Muskus.

[madohora]

Słoneczna pogoda sprawiła, że na corocznym odpuście ku czci św. Wawrzyńca, który w tym roku przypadał w niedzielę 7 sierpnia, pojawiły się na Kościelcu rzesze wiernych, a także osób, które lubią spędzić czas w odpustowej atmosferze wirujących karuzeli i stoisk z piernikami i kołoczami czy piwem. Tradycyjnie już w Domu Polskim im. Żwirki i Wigury czynna była kawiarenka odpustowa, gdzie można się było spotkać z przyjaciółmi i rodziną.

[madohora]

Odpustową sumę w języku polskim odprawił ks. Zbigniew Bukowski z Rzadkwina, z pogranicza Kujaw i Wielkopolski, który wcześniej przez kilkanaście lat pełnił funkcję proboszcza w Týncu nad Sázavou. Kaznodzieja wskazał na przykład patrona kościeleckiej parafii, który może być wzorem dla nas współczesnych.

[madohora]

Swoją odwagą i męstwem św Wawrzyniec ukazał nam jak mamy być blisko Boga. Jak mamy dawać w swoim życiu świadectwo o Chrystusie i co powinno być w naszym życiu najważniejsze.

[madohora]

Po mszy szereg wiernych udało się do Domu Polskiego, skąd już dobiegały tubalne dźwięki instrumentów dętych.

[madohora]

– Tato, telewizja Šlágr przyjechała! – skomentował występy zaskoczony jeden z młodszych uczestników niedzielnej imprezy. Rodzice jednak szybko mu wytłumaczyli, że to niezupełnie tak, że to po prostu orkiestra „Hasičanka” z niedalekiej Suchej Górnej, która bawiła zgromadzoną na ławach widownię.

[madohora]

Wewnątrz budynku można było pokrzepić się gorącym lub schłodzonym płynem tudzież dobrą strawą, obejrzeć stałą wystawę o Żwirce i Wigurze, a także zapoznać się z twórczością Haliny Betíkovej ze Stonawy, która od dziesięciu lat para się malarstwem portretowym.

[madohora]

Odpust w parafii św. Marii Magdaleny w Rabce-Zdroju (zdjęcia)
Z okazji odpustu parafialnego, w kościele św. Marii Magdaleny w Rabce-Zdroju odbyła się uroczysta msza święta, z udziałem parafian, księży i przedstawicieli organizacji i stowarzyszeń.

[madohora]

Parafia dziękuje wszystkim uczestnikom odpustu ku czci św. Marii Magdaleny: dzieciom w strojach pierwszokomunijnych, dziewczynkom sypiącym kwiaty i noszącym symbole religijne, małym chłopcom do dzwonienia, Służbie Liturgicznej Ołtarza, ministrantom, lektorom, scholi, Stowarzyszeniu Dzieci i Młodzieży Maryjnej, członkom grup młodzieżowych, harcerzom, Braterstwu Św. Marii Magdaleny, Rodzinom Domowego Kościoła, Straży Honorowej NSPJ, Różom Różańcowym, Gorczańskiemu Oddziałowi Związku Podhalan w Rabce-Zdroju, członkom Gniazda Integracji Lokalnej GIL, członkom innych stowarzyszeń i bractw, Orkiestrze Dętej OSP Rabka-Zdrój, chórowi Wniebogłosy, kapeli góralskiej, niosącym baldachim, feretrony i sztandary oraz wszystkim mieszkańcom Rabki-Zdroju, gościom i kuracjuszom, którzy wzięli udział w uroczystościach.

[madohora]

Odpusty w sanktuariach czy naszych parafiach od lat kojarzą się nam z kolorowymi balonikami, piszczącymi kogucikami czy innymi cudeńkami, których próżno szukać na co dzień w sklepach. W tym roku podczas Wielkiego Odpustu Sianowskiego Matki Boskiej Królowej Kaszub w Sianowie, zdecydowanie mniej było stoisk tzw. odpustowych czy jarmarcznych. Mimo to, każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Największe branie miały bluzki z zabawnymi napisami. No bo faktycznie "Jestem gruby, bo mnie na to stać!".
Przepiękne były na pewno aniołki, a wiadomo, że zbieraczy i kolekcjonerów u nas nie brakuje.
W oczy rzucały się też przepiękne torby z wzorami kaszubskimi, a głównym punktem programu było stoisko z kaszubską truskawką i koktajlami, deserami... Mniam!

[madohora]

Święto parafialne lub odpust parafialny lub alternatywnie święto rozluźniające ( litewski : atlaidai ; polski : odpust parafialny ) odnosi się do corocznego lokalnego święta obchodzonego przez Kościół katolicki w Polsce i na Litwie w święto patrona danej parafii . Wiele z tych świąt wywodzi się z długich tradycji historycznych, sięgających czasów kontrreformacji XVI i XVII wieku. Prawie każda parafia organizuje takie święta, niektóre kościoły mają ich nawet kilka w ciągu roku. Uczestnicy tych świąt mogą uzyskać odpusty dla siebie i swoich bliskich zmarłych. Festiwale obejmują msze, procesje religijne, chóry kościelne i inne występy muzyczne, a często towarzyszą im tradycyjne targi rzemieślnicze. Festiwale te wzmacniają tożsamość lokalną i budują poczucie wspólnoty . Niektóre z największych festiwali, jak wielki festiwal Žemaičių Kalvarija, trwają tydzień, przyciągają tysiące ludzi i są celem ważnych pielgrzymek

[madohora]

[madohora]

Święto parafialne lub jarmark parafialny lub święto odpustowe ( litewski : atlaidai ; polski : odpust parafialny ) to coroczne lokalne święto organizowane przez kościoły rzymskokatolickie w Polsce i na Litwie w święto patrona danej parafii . Wiele festiwali ma długą tradycję historyczną, sięgającą czasów kontrreformacji XVI –XVII wieku. Prawie każda parafia ma takie święto, a niektóre kościoły mają ich kilka. Uczestnicy tych świąt mogą otrzymać odpusty dla siebie i swoich zmarłych bliskich. Festiwale obejmują msze, procesje religijne, występy chórów kościelnych, inne występy muzyczne i często towarzyszą im tradycyjne targi rzemieślnicze. Biesiady wzmacniają tożsamość lokalną i budują poczucie wspólnoty. Niektóre z większych festiwali, jak Wielki Festiwal Kalwarii Žemaičių , trwają tydzień, przyciągają tysiące ludzi i są głównymi wydarzeniami pielgrzymkowymi.

[madohora]

Ważniejsze święta parafialne na Litwie:
O Nawiedzeniu Najświętszej Maryi Panny w Kalwarii Żemaickiej w lipcu (zob. Wielkie Święto Kalwarii Żemaickiej )
Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pivašiūnai i Krekenava w sierpniu
Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Szydłowie we wrześniu
Matki Bożej Ostrobramskiej w Wilnie w listopadzie
Świętych Piotra i Pawła w Wilnie w czerwcu
Matki Bożej Trockiej w Trokach we wrześniu

[madohora]

[madohora]

Wielki Festiwal Kalwarii Žemaičių lub Wielki Festiwal Kalwarii Żmudzkiej ( litewski : Didieji Žemaičių Kalvarijos atlaidai ) to rzymskokatolicki festiwal poświęcony Najświętszej Maryi Pannie. Festiwal odbywa się corocznie i odbywa się co roku w lipcu w małym miasteczku Žemaičių Kalvarija na Żmudzi na Litwie , przyciągając wielu pielgrzymów i turystów.

[madohora]

Żmudzką Kalwaryjską Drogę Krzyżową stworzył biskup Jurgis Tiškevičius w 1637 r. Odtworzył on wszystkie stacje Drogi Krzyżowej dokładnie tak, jak pojawiły się w Jerozolimie . W 1937 roku Wielki Festiwal Žemaičių Kalvarija odwiedziła rekordowa liczba 100 000 pielgrzymów.

[madohora]

W tym mieście jest 21 stacji Drogi Krzyżowej . Odbycie drogi krzyżowej to bardzo ważna procesja dla każdego katolika, powinna być wykonywana często lub przynajmniej raz w życiu. Głównym opiekunem i patronem tego święta jest Papież.

[madohora]

Podczas festiwalu są dni poświęcone młodzieży. Odbywa się wiele wydarzeń, które mogą służyć duchowym potrzebom młodzieży. Odprawiane są specjalne Msze święte, dedykowane młodzieży i dzieciom.

[madohora]

Festiwal przyciąga wielu pielgrzymów ze Żmudzi i Litwy , wiele kościołów katolickich na Litwie organizuje wycieczki dla ludzi. Od 2004 roku przybywa turystów i pielgrzymów z krajów UE , zwłaszcza z Polski , Irlandii , Niemiec i Hiszpanii .

[madohora]

[madohora]

Jako nastał odpust Porcyunkuli.
Abyśmy poznali, ozem jest Porcyun
kula, potrzeba przypomnieć sobie żywot
świętego Franciszka z Asyżu.
Otóż święty Franciszek pałał wielką,
miłością ku grzesznikom. On był prze-
konany, iż każdy człowiek 'est odku-
piony najdroższą krv Chrystusa Pana
Syna Bożego i powołany do żywota
wiecznego. Wspaniałe jest słońce, pię-
kny jest księżyc, ozdobiony gwiazdami
firmament n ebieski ; lecz wspanialsza
jest dusza człowieka, jej cenność i god-
ność przewyższa cały świat skarby
jego.
Gdy widział święty Franciszek, iż nie-
jeden chrześcianin grzechem śmiertelnym
obciąża duszę; iż niejedna dusza, obcią-
żona takwwyaq grzechem, opuszcza ten
świat i tętnic a wieki • gorzko płakał
nad zajt^ard^^łością grzesznika, napominął ludzi do pokuty, ofiarował swoje
modlitwy i umartwienia za grzeszników.
Święty Franciszek przedeWszystkiem
umiłował kościółek niedaleko od Asyża
stojący. Kociołek ten należał do zakonu
Benedyktynów, lecż od długiego czasu
już był opuszczony, ubogi, rozwalony.
Ubóstwo sobie obrał Franciszek, ubóstwo
zalecił zakonowi swemu, przez ubóstwo
naśladował Zbawiciela swege, który opu-
ścił chwałę niebieską, uniżył s'ę i stał
się ubogim, ludziom poddanym aż do
śmierci na krzyżu.
Kościółek ten nazywał się „Poreyun-
kula“ to jest „cząsteczka“. . A czemu
cząsteczka? Ponieważ był maleńkim, by
tylko około sto osób w nim się umie-
ściło. Zakoi? Benedyktynów posiadał
wielką liczbę wspaniałych kościołów, po-
między niemi był atoli najmniejszym i
najuboższym kościółek „Porcyunkala“.
Na ołtarzu kościółka znajdował się
Obraz Najświętszej Maryi Panny Aniel-
skiej. Aniołowie otaczali Najświętszą
Pannę i niby ją^pozclrawiali teiri słowy'
„Bądź pozdiowioria, łaskiś peKa, 3an
z tobą.“

[madohora]

Tak też i święty Franciszek w ubogim
kościółku uklękał przed- obrazem Kró-
lowej nieba, uwielbiał ją i ponieważ Ona
jest ucieczką grzeszników, polecał Jej
wszystkich grzeszących; do Niej wołał:
„Ucieczko grzecznych, módl się za nami.“
Nie długo trwało i za przykładełń
świętego Franciszka wiele innych ludzi
przybyło do kościółka Porcyunkuli i
gorliwie się tam modlili do Boga; że-
brząc o przebaczenie grzechów swoich.
Franciszek odnowił rozwalony kościółek,
założył w nim sławmy swój zakon Fran-
ciszkański i otrzymał go od Benedyk-
tynów dla zakonu swojego.
Od tego czasu sławną się stała Por-
cyunkula. Cały zakon Franciszkański,
który w krótkim czasie po całym świecie
się rozszerzył i który jeszcze dzisiaj po
całym świecie kwitnie, szanuje Por-
cyunkulę, z której wynikły zdroje
łaski Bożej i- zakon świętego Fran-
ciszka. ,
Lecz kościółek nazywany Porcyunkula
jeszcze sławniejszym się stał przez wielki,
odpust, kipjx.w Poręyunkpli także ma
swój początek.

[madohora]

Jak się to stało? Słuchajmy !-
Franciszek przepędził noc na modlitwie
w ulobionym kościółku Porcyunkuli w
miesiącu Październiku, roku 1221. Go-
rąco się modląc miał zachwycenie, o ja-
kiem często czytamy w żywocie Świętych,
W zachwyceniu widział Franciszek same-
go Chrystusa Pana w niezmiernej jas-
ności, około tronu jego Najśw. Maryę
Pafrtję i wiele aniołów Jak niegdyś
święty Szczepan ujrzał chwałę Bożą i za-
wołał „Oto widzę niebiosa otworzone a
Syna człowiąóżego po prawicy Bożej“:
tak też *Sviern^ sługa Boży Franciszek
widział Mistrza sívcjego w zgromadzeniu
Świętych.
Tedy rzekł Chrystus Pan do kran-
eiszka: „üpro^sobie łaskę dla grzeszni-
ków, jaką ęhedsz“. Polecając się, opiece
Najświętszej Panny, którą jako swą matką
niebieską uważał, odpowiedział Franci-
szek : „Ja ubogi grzesznik majestat Twój
Boski błagam o miłosierdzie nad grze,-
sznikami. 'Daj to, Panie dobrotliwy, aby
wszyący, którzy z sercem skruszonem
■powiadali się grzechów swoich i odwiedzają ten Kościółek, otrzymali odpust
dośkonały kar zasłużonych“.
Z prośbą Franciszka połączyła i Naj-
świętsza Panna Marya swe modlitwy, a
Syn Boży, który ukochanej swej matce
żadnej prośby odmówić nie może, wy-
pełnił błaganie sługi swego. „Twoja
prośba niechaj będzie wysłuchaną.“ Kto-
kolwiek w tym kościele, wyznawszy w
świętej spowiedzi szczerze grzechy swoje,
modlić się będzie, otrzyma odpuszczenie
kar doczesnych, za grzechy swoje zasłu-
żonych. Lecz idź do Namiestnika mego
Papieża Honoiyusza III, opowiedz mu
wszystko i proś go o potwierdzeń e od-
pustu.“
Papież Honoryusz III w owym czasie
nie daleko się bawił, przebywał bowiem
w Perugii. Natychmiast powstał św.
Franciszek i udał się w towarzystwie je-
dnego zakonnika do Perugii. Papież
mile go przyjął i pilnie uważał na każde
słówo Franciszka ; przekonał się, iż Chry-
stus Pan rzeczywiście objawił się Fran-
ciszkowi.

[madohora]

Ponieważ rzecz była bardzo ważną,
zgromadził około siebie kardynałów i pytał ich : „Cóż wy na to odpowiadacie?“
Kardynałowie byli mechętni i nie chcśeli,
aby odpust zupełny był udzielany pod tak
łatwym warunkiem. Albowiem w owych
czasach odpust zupełny rzadko i tylko
pod cięźkiemi warunkami bywał wier-
nym udzielany.
Lecz Chrystus Pan, który w nieogra-
niczonej litości swojej wysłuchał prośby
Franciszka, natchnął Namiestnika swego
Papieża i nakłonił go, aby odpust zu-
pełny w Porcyunkuli potwierdził. Zga-
dzając się z rozkazem Chryi^usa Pana,
Papież ogłosił : „Kto wyznał szczerze w
spowiedzi swoje grzechy, otrzymał roz-
grzeszenie a potem odwiedza kościoł
Porcyunkuli, zyska -qdpust zupełny.“
Papież atoli ową łaskę ograniczył tyL
ko na jeden dzień roku, dnia zaś samego
nie wyznaczył. Dopiero dwa lata pó-
źniej, ‘ gdy św. Franciszek po usilnych
modlitwach i postach, przez Chrystusa
Pana nowe otrzymał objawienie, które
także ogłosił Papieżowi : Namiestnik
Chrystusa Pana Honoryusz ogłosił, iż
odpust w kościeier' Porcyunkuli od nie-
szporów pierwszego Sierpnia aż do za­chodu słońca drugiego Sierpnia jako
odpust zupełny może być zyskany». .
Oprócz tego Papież rozporządził, aby
sześciu biskupów w mię jego w kościele
Porcyunkuli ogłosili ludowi owy odpust.
Tak sie też stało. Dnia pierwszego Sier-
ppia ,św. Franciszek wygłosił kazanie do
ludu z wielkim zapałem a potem biskupi
ogłosili, iz odpust Porcyunkuli będzie
tu zyskany przez Xvszystkie czasy każ-
dego roku od nieszporów 1 Sierpnia aż
do zachodu słońca 2 Sierpnia.
^íOfeem jest więc Porcyimkula? Najpier-
wszym kościołemśw.Franciszka—jest da
l»j odpustem zupełnym w tymże kościele.
W dalszym toku już nie tak o kość, ele
Porcyunkuli, jak o odpuście Porcyunkuli
mówić będziemy.

[madohora]

Gdzie może być zyskany odpust
Porcyunkuli t
Odpust Porcyunkuli może być zyska-
ny w kościele Porcyunkuli niedaleko od
Asyżu we Włoszech Już od roku 1223
niepoliczone tłumy ludu wiernego gar*
nęły się do naznaczonego kościoła, aby
zyskać odpust nadany. Kapłani w całej okolicy pilnie słuchają spowiedzi: bogaci
1 ubodzy, wysocy i niscy, uczeni i pro-
stacy otaczali i jeszcze dzisiaj otaczają
konfesyonały, a potem dążą do kościółka.
Ponieważ zaś w kościółku, jak już wspo-
mnieliśmy, tylko około sto osób się umie-
Ści, pobożni w długiej procssyi wstępują
do świątyni i występują z niej przez
cały <ezas odpustowiJpoświęflony, to jest
od nieszporów 1 Sierpnia aż do wieczora
2 Sierpnia.
Zyskać odppst Porcyulikuli jest chlubą
i pragnieniem wielu Przez 260 lat tylko
w kościółku Porcyunkuh było możenną
rzeczą dostąpienie tego odpustu. Nie-
kiedy ludzie już kilka tygoc m i nawet
kilka mieskcy pielgrzymowali do św.
miejsca i za wielkie szczęsne sobie poęzy;
tali, -tamże się modlić i zyskać odpust.
Oto masz przykład ! W roku 1309 żył
pewien starzec »pobożny, liczący przeszło
100 lat żjłcia. Chociaż był tak.- letwy
i pochylony od słabości, jednak żadnego
roku nie omieszkał przybył? na odpust
do Poi’cyunkuli. Odbywszy daleką drogę,
spowiadał się z grzechów swoich u bło-
gosławionego .Tana z Alwerny, bardzo

[madohora]

świętobliwego kapłana zakonu świętego
Franciszka. Gdy się go pytał spowie-
dnik, jakże mógł tu przybyć, odpowite?
dział bogobojny starzec : „Przyjść na
odpust Porcyunkuli jest radością nad-
zwyczajną duszy mojej. Gdybym nie
mógł chodzić, dałbym się przywieść lub
zanieść, abym nie utracił odpustu Ja
jeszcze znałem św. Franciszka i nigdyme
zaniedbałem odwiedzić Porcyunkuli.“
Pon: eważ na dzień Porcyunkuli,;to jejJ
na 2 Sierpnia od roku do roku ćóraz
większe tłumy przybywały na święte
miejsce a pomiędzy niemi była nić mała
liczba zakonników, Papież Sykstus IV.
chciał zapobiedz niektórym prždszkodom
i równocześnie nową łaską apostolską
zaszczycić^ zakon św Franciszką. < Dla
tego z mocy apostolskiej jakc głowa
Kościoła dozwolił zakonnicom w klaszto-
rach pod regułą św. Franciszka żyjącym,
że .1.11 ogły zyskać odpust ĘorcyunkuL w
własnym kościele klasztornym.
A nie długo potem ten sam przywilej
przez Papieży udzielony został zakonni-
kom w klasztorach poci regułą świętego
Franciszka będącym.

[madohora]

Nakoniec Papież Grzegorz XV. dnia
4 Lipca 1622 ustanowił, że odpust Pöi-
Jcyunkuli mógł być zyskanym od wier1
nych we wszystkich kościołach zakonów
św. Franciszka i nawet w innych ko-
ściołach, którym ten przewilej jest dany
przez Stolicę Apostolską. Grzegorz XV.
zastrzegł równocześnie, iż tylko w wła-
ściwym kościele Porcyunkuli przy Asyżu
pod warunkiem tylko św. Spowiedzi’ w
innych zaś kościołach pod warunkiem
także Komunii świętej i modlitwy na
intencyą Ojca św. wierni mogli dostąpić
odpustu.
Gdzie może więc obecnie być zyskany
odpust Porcyunkuli? Odpowiadamy 1)
w kościele^ Porcyunkuli przy Asyżu; 2)
w kościele zakonów franciszkańskich;
Zakony franciszkańskie zaś są trojakie:
I)zakoń męzki Braci Mniejszych. Q)zakori
żeński Klarysek* III) zakon żeński tych
osób, które pod regułą św. Franciszka
wspólne w klasztorach prowadzą życie;
W takowyćh zaś kościołach? indzie ist-
nieje tylko trzeci zakon świętego Fran-
ciszka ludzi w świecie żyjących, nie masz
odpustu Porcyunkuli.

[madohora]

Są niektóre kościoły franciszkańskie,
w których dawniej byli zakonnicy lub
zakonnice św. Frańciszka. .Jeżeli w tych
kościołach przestał istnieć zakon św.
Franciszka, przestał też odpust Porcyun-
knli i. tylko tedy w nich istnieje, jegeli
na nowo jest nadany przez stolicę Apo-
stolską.
Naprzykład przytoczymy tu Gliwice i
Głogówek na Górnym SzląskuJW obojgu
miastach znajdowały si^dawniej kościoły
franciszkańskie; lecz w roku 1810 zo-
stały zniesione i od zakonników opusz-
czone. Dlatego odpust Porcyunkuli znikł
tak w kościele franciszkańsk m w Gli-
wicach jak w Głogówku. Przez. stolicę
Apostolską atoli kościołowi franciszkań-
skiemu w Głogówku zaś; na nowo zo-
stał pozwolony odpust Porcyunkuli. Ztąd
pochodzi, że w*Głogówku corocznie dnia
2 Sierpnia bardzó'uroczyście się obclio1-
dzi odpust Porcyunkuli.
Jużeśmy ' wspomnieli, iż Papieże na-
wet niektórym kdściołoni, chociaż nigdy
nie należały zakonowi św. Franciszka,
przez., szczególny przywilej udzielili od-
pustu Porcyunkuli. Takowych kościo­łów już jest spora liczba. Na przykład
kościół famy w Gliwicach, w Bytomiu,
na Lipinach itd. posiada przywilej odpustu Porcyunkuli

[madohora]

Jakie są warunki odpustu Porcyunkuli?
Kto usiłuje zyskać odpust Porcyunkuli,
powinien wypełnić następujące przepisy
lub warunki.
1) Święta Spowiedź. Do dostąpienia
odpustu Porcyunkuli święta Spowiedź
jest koniecznie potrzebną.
Jeżeli kto popełnił grzech śmiertelny,
przez prawo Boskie jest obowiązany do
św. Spowiedzi i tedy wypełni się słowo
Chrystusa Pana: „Których odpuścicie
grzechy, są im odpuszczone,“ Takowa
Spowiedź musi być naturalnie Spowie-
dzią godną a nie świętokradzką. Przez
rozgrzeszenie kapłańskie w św. Spowiedzi
Pan Bóg nam odpuszcza wszystkie grze-
chy, osobliwie grzechy śmiertelne i karę
wieczną, na którąśmy zasłużyli przez
grzech śmiertelny.
W stanie grzechu śmiertelnego nie
można zyskać odpustu zupełnego, jakim jest odpust Porcyunkuli. Lecz grzech
śmiertelny musi byo zgładzony przez
szczerą Spowiedź; dusza musi być ozdo-
biona łaską poświęcającą.
A kiedy potrzeba się spowiadać ? Przez
dekret kongregacjo rzymskiej z dnia
14 Lipca 1894 r. jest dozwolono, świętą
Spowiedź wypełnić już od całego dnia
30 Lipca. Dawniej było przepisano,
albo w sam dzień przedstępny, to jest
już 1 Sierpnia odłożyć św. Spowiedź.
Dla braku kapłanów wiele wiernych nie
było w stanie tegö przepisu wypełnić!
Dziękujmy kongregacyi rzymskiej iż
w imiełiiu Ojca świętego, dozwoliła już
rychlej odłożyć Spowiedź! Z takowego
dozwolenia nie mała vvj'goda nastała
dla spowiedników i dla wiernych.
Takowe osoby, które bynajmniej ' po
tydzień przystępują do św. Spowiedź
nie są obowiązane jeszcze spowiadać ęię
osobno, abj’ zyska<^odpust Porcyunkuli.
Lecz takowe* osoby, któne me mają zwy-
czaju spowiadania się co tydz.eip;muszą,
jeżeli przed 30 Lipcem się spowiadały,
jeszcze raz siy spowiadać albo w dzień
30 Lipca albo w dni następujące.

[madohora]

2) Drugim warunkiem jest Komunia
święta, Podczas gdy pozwolono spo-
wiadać się już począwszy od 30 Lipca,
Komunia święta musi być,, przyjęta do-
piero w dzień pierwszego Sierpnia lub
w dzień następujący, to jest właśnie,
drugiego Sierpnia — lecz może być
przyjęta w jakim kolwiek bądź kościele.
3) Odwieuzanie kościoła. Odwiedzany
powinien byń, jak już wyjaśniliśmy, taki
kościół franciszkański lub świecki, w któ-
rym można dostąpić odpustu Porcyun
kuli. Odwiedzanie kościoła możesz do-
piero wykonać od pijfcwszych nieszpo-
rów dnia 1 Sierpnia aż do zachodu
słońca dnia następującego. Ten bowiem
czas jest 'właśnie 'odpustowy czas!
4) Modlitwa na intencyę Ojca świę-
tego. Gdy więc wstąpisz do kościoła
w czas naznaczony, módl się przez nie-
jaki czas na inteneyę Ojca świętego.
Myśl sobie: „Przyjmij Panie Boże mój
modlitwy moje na tę intencyę, jaką ma
Ojciec święty.“ A jakie mają być te
modlitwy? Jakie clicesz; możesz się tak
długo modlić, jak chcesz ; możesz od-
prawić Różaniec,, albo jaką część Kożańca, Litanię do Najśw. Panny, Litanię
o najsłodszera Imieniu Jezus lub inną
Litanię. Tylko uważaj, żeby pomiędzy
temi modlitwami przynajmnij niektóra
modlitwa ustnie była odprawiona. Nie-
którzy bowiem tylko duchownie się
modlą; taka modlitwa jest pochwały
godna, lecz ma też być połączona z mo-
dlitwą ustną, to jest taka, przy której
wyraźnie ustami słowa wymawiasz.
Zwyczaj nastał, iż wierni 5 Ojcze nasz,
5 Zdrowaś, 5 Chwała Bogu Ojcu i jeden
Wierzę w Boga lubią odmawiać na in-
tencyę Ojca świętego.
Intencya Ojca świętego zaś jest: pod-
wyższenie Kościoła katolickiego, rozsze-
rzenie wiary, wykorzenienie kacerstw i
schyzmy, nawrócenie grzeszników, pokój
i zgoda pomiędzy chrześciańskimi ksią-
żętamii wszystkie inne potrzeby wiernych.
Dla wygody przyłączymy w drugiej
części tego dziełka niektóre modlitwy,
które możesz odprawić, gdy w dzień
Porcyunkuli lub już od nieszporów dnia
poprzedniego odwiedzasz kościół w celu
zyskania odpustu.

[madohora]

Odpust Porcyunkuli me tylko jest
odpustem zupełnym, lecz posiada jeszcze
inne ważne zaszczyty. On jedynym jest
odpustem przez samego Chrystusa Pana
objawionym, od Papieży potwierdzonym
Sławny Papież Benedykt XIV. bardzu
uwielb1 a ten odpust i uczy, ktoby powątpiwał iż tego odpustu nie nadał sam
Chrystus Pan, bardzoby był zuchwałym.
3) Odpust Porcyunkuli jest starodaw-
nym. Już nadchodzi siedm set .lat, gdy
z nieba ludziom jest dany. Któż po-
liczy wszystkich tych, którzy zyskali
ten odpust a teraz tryumfują w niebie ?
Dziękują Bogu, iż przez odpust Porcyun-
kuli im «puścił kaiy doczesne i otwo-
rzył bramy niebieskie. Każdego dru-
giego Sierpnia otwiera się niebo i oso-
bliwe łaski płyną na wiernych szczycą-
cych się odpustem Porcyunkuli. ' Wieleż
to świętobliwych Biskupów i Kapłanów
zachęcało do zyskania tego zacnego od-
pustu ! A czy nie wiesz, że i za czasów
naszych te kościoły bywają przepełnione
od wiernych, w których jako skarb nie-
bieski złożony jest odpust Porcyunkuli?
4) Lecz jeden zaszczyt należy odpu-
stowi Porcyunkuli, który zapewnie nie-
ocenionym jest zaszczytem: odpust ten
może być tego dnia samego częściej
zyskany i tyle razy zyskany, ile razy
wstąpisz do kościoła przeznaczonego i
tam się modlisz nieco na intencyę Ojca
świętego.

[madohora]

Odpust Porcyunkuli jest bowiem od-
pustem tak nazwanym rt3ies-quoties.“
Już od dawna powszechnie wierzyli,
iż ten odpust częściej przez dzień nio^ej
być zyskany i nigdy, zwyczaj częstszego
odwiedzania kościoła naznaczonego, aby
częściej odpust był zyskany, od Papieży
nie został poganiony. Kongregacya
rzymska odpustów dnia 22 Lutego 1847 r.
wyraźnie oświadczyła,- iż odpust może
być częściej zyskany.
W kościele Porcyunkuli pod Asyżem
taki jest zwyczaj : Od pierwszych nie-
szporów dnia 1 Sierpnia już idą wierni
do kościółka, tam się modlą przez chwilkę
na intencyę Ojca sty., wychodzą a po
niejakim czasie zaś na nowo to czynią.
Niektcjzy przez całą noc i dzień nastę-
pują a wstępują do kościółka, trwają
przez niejaki czas na modlitwie, wystę-
pują innemi drzwiami i zaś to powta-
rzają. A co się dzieje w Asyżu, i w in-
nych kościołach się dzieje, gdzie może
być zyskany owy odpust !
5) Odpust Porcyunkuli może być ofia-
rowanym sobie samemu i duszom w czyścu cierpiącym. Taki bowiem jest
zwyczaj, iż ten. który pragnie częściej
zyskać odpust takowy, pierwszy odpust
dla siebie samego a te inne odpusty dla
dusz zmarłych ofiaruje.
Jednak być może, iż niektóry zyska
odpust zupełny, lecz me zupełnie go zy-
ska i to dla tego, iż wszystkie warunki
wypełnia, lecz niektóre warunki nie do-
skonale wypełnia. Tedy odpust zupełny
stanie się dla niego odpustem niezu-
pełnym.
Radzimy więc tak. Gdy zaczynasz
już odwiedzać kościół naznaczony, mów
do Pana Boga twego: „O Boże mój!
pragnę tyle razy zyskać odpust zupełny
Porcyunkuli, ile razy mogę, pragnę ró-
wnocześnie ten odpust zupełnie dla mnie
samego zyskać a zyskawszy go zupełnie,
te inne odpusty ofiaruję za dusze w
czyścu.“

[madohora]

Pierwsze odwiedzenie.
Przy pierwszym odwiedzeniu kościoła
pragnę, o Boże, dla iwie'samego zyskać
odpust zupełny.
Panie nasz Jezu -Äigjfite, prawdziwy
Boże i człowiecze, święty Boże;' wielki
Boże, nieśmiertelny Boże, zmiłuj się nad
nami i nad całem pokoleniem ludzkiem.
Oczyść nas dzisiaj i zawsze od grzechów
naszych i od słabości naszych przez
Twoję krew najdroższą, abyśmy w Twym
święty^ pokoju i w’ miłości Twojej te-
raz i przez wszystkie wieki żyć mógh. A,
Stwórco' świata Boże, nadziejo nasza
i pompę, dla chwały imienia Twego zbaw7
nas i ratuj nas w każdej potrzebie.
Modlitwy ludu Twego, prosimy Cię,
Panie łaskawie wysłuchaj; a ponieważ
za grz.echy nasze karę zasłużyliśmy, bła-
gamy Cię, abyś nam takową przez za-
sługi Syna Twego Jezusa Chrystusa i
przez modlitwy Świętych darować raczył.
Tyś dał kościołowi moc odpuszczania
grzechów przez Sakrament Pokuty a przez
odpust Porcyunkuli darujesz kary do
czesne. Prosimy Cię pokornie, przebacz
nam winy i kary nasze. Albowiem mi-
łosierny jesteś i nie pragniesz śmierci
grzesznika, lecz abÿ żył i od wszelkiej
kary uwolniony został.
Osobliwie ja tu w tym kościele będąc,
proszę Cię pokornie, abyś mi dopomógł
tyle razy zyskać odpustu zupełnego Por-
cyunkuli, ile razj^teii kościół dziś od-
wiedzam. Za pomocą Twoją chcę naj-
przód dla mnie samego jzÿskaé owego
odpustu a te inne odpusty ofiaruję za
dusze w C2>yścu cierpiące.
Na intencyę Ojca świętego odprawiam
teraz z sercem skupionem „5 Ojcze nasz,
5 Zdrowaś 5 Chwała, 1 Wierzę.“
Najświętsza Panno niepokalanie- po-
częta, dopełnij przez zasługi Twoje moje
ułomne błagania i prośby. Amen

[madohora]

Drugi raz odwiedzając kościół
tak się módl :
Przy drugim odwiedzamu kościoła pra-
gnę, Boże mój, zyskać odpust zupełny j
ofiaruję go za dusze moich rodziców
Wieczny Boże Ojcze, w połączeniu z
Najświętszą Panną Maryą i z Wszystkimi
Świętymi ofiaruję Tobie najdroższą krew
Jezusa Chrystusa. Przez krew Jego dzię-
kuję Ci za wszystkie łaski, któremiś
Najświętszą Pannę obdarzył i niepoka-
laną od grzechu pierworodnego zacho-
wał. Cała piękna i łaski pełna jest Boga-
rodzica Marya. Ofiaruję Tobie Ojcze
wszechmogący krew Jezusa Chrystusa i
zasługi niepokalanej Matki Jego za na-
wrócenie grzeszników, podwyższenie Ko-
ścioła katolickiego, wykorzenię kacerstwa
i pokój pomiędzy chrześcianami.
Na intencyę Ojca św. ofiaruję Tobie
wszystkie moje modlitwy, drugi raz ten
kościół odwiedzając. nadziel mi łaskawie
odpustu zupełnego Porcyunkuli. A po-
nieważ rozkazałeś, czcić rodziców i miło-
wać ich, przed Tobą pamiętam na dusze
moich rodziców. Ten świat już opuścili
a może 'ich dusze w czyścu są trapione.
Z otchłani czyścowCj wołają do innie ;■
„Pamiętaj na nas, synu nasz, córko na-
szą ! “ Zmiłuj się nad nimi i przyjm’j
ofiarę moję, bo ofiaruję za nich odpust
Porcyunkuli. Nieub^ti będą przez ten
odpust wybawieni z więzienia czyśco-
wego. Amen.
Najświętsza Parnią umiłowana przez
Syna Twego Jezusa Chrystusa ! Dla mi-
łości Twojej, którąś miała ku Synowi
Twemu i dla nieskończonej miłości Syna
Twego ku Tobie, o Matko, łącz modlitwy
i zasługi Twoje z mojemi nieudolnemi
prośbami i wyprowadź z czyśca dusze oj-
ców moich do światłości Syna Twego. A.
5 Ojcze nasz, 5 Zdrowaś, 5 Chwaía, 1 Wierzę.

[madohora]

Trzecie odwiedzenie.
Trzeęi raz odwiedzając kościół, pragnę
o Boże dobrotliwy, zyskać odpust Por-
cyunkuli za dusze moich przodków.
-■'Ciebie Ojca niestworzonego, Ciebie
Syna jednorodzonego, tóbie Ducha św.
Pocieszyciela, jedynego Boga uwielbiam,
błogosławię, wychwalam Niebo i ziemia,
iptorze i gwiazdy, widzialne i niewidzial
ne rzeczy wszystkie od Ciebie powzięły
początek : istnieją według woli Twojej.
Ja także od Ciebie jeśtem stworzony,
Tyś jest celem moim. Otóż głosem moim
wołam do Ciebie, Panie, głosem moim
modlę sie. Wylewam przed oblicznością
Twoją prośby moje, wysłuchaj mnie.
Odpuść mi wszystkie grzechy i kary
zasłużone. Nie omieszkiwaj zmiłować*,
się nademną !
Ojcze niebieski, źródło miłosierdzia,
jako żebrak stoję przed Tobą. Za po-
mocą łasni Twojej obiecuję Ci szczerze
i doskonale poprawić żywot mój, unikać
grzechu, uczynić zadość za grzechy moje
i nieprawości tego świata.
Niechaj znajdę łaskę Twoję ! Abym
nie został od Ciebie odrzucony, ofiaruję
Ci samego Jezusa Chrystusa Syna Twe-
go, Jego wcielenie, żywot, mękę : śmierć.
Ofiaruję Tobie wszystkie Jego zasługi i
cokolwiek cierpiał dla naszego zbawie-
nia, jego prace, ubóstwo, posłuszeństwo,
modlitwy.
Przystępuję do tronu łaski Twojej
przez zasługi Królowej nieba Maryi. Ona
znalazła łaskę w oczach Twoich. Bła-
gam Cię także o litość i imłosierdzie
rrzez zasługi wszystkich wybranych sług
Twoich. Zmiłuj się nademną i nad du-
szam na które teraz pan lętam. Na
kogo ' pamiętam ? Na dusze przodków
moich, z których zrodzili rodzice
moi. Jeżeli ich dusze cierpią za grzechy
swoje w czyścu, obecna chwila niechaj
im się. stanie zbawieniem ! Przyjmij,
dobrotliwj Parnie, odpust. Porcyunkuli
na ich pociechę i wybawienie z ognia
czyścowego. Amen.
Na intencyę Ojca świętego dołączam
5 Ojcze nasz, 5 Zdrowaś, 5 Chwata, 1 Wierzę.

[madohora]

Czwarte odwiedzenie.
Intencya: Pragnę o Boże mój, zyskać
odpust Porcyunkuli i otiaruję go za
dusze zmarłych braci, siostry i po-
krewnych.
Zbawicielu nasz Chryste Jezu, według
obietnicy Twojej w Zielone Świątki ze-
słałeś Ducha świętego Pociesayciela. Ra-
dujcie się Bogu pomocnikowi naszemu,
wykrzykujcie Bogu Jakóbowemu, albo-
wiem Duch święty wieczny Bóg jest
nam dany, łaska jego jest rozlana w ser-
cach naszych!
Duchu świętL najsłodszy Pocieszy-
cielu, który od Ojca i Syna pochodzisz,
przyjdź, proszę Cię, i napełnij duszę
moję. Oczyść mnie od wszelkiej obrzy-
dłosci grzechu i poświeć serce moje.
Tyś jest prawdziwym pocieszycielem
w smutku i rozpaczy, Tyś światłością
w ciemnościach tego«świata, Tyś ogniem
i miłością duszy nieśmiertelnej.
Uczyń mnie Duchu święty, pokornym
i cierpliwym, przybądź do mnie z sie-
diniorakhn darem Twoim. Udziel mi
mądrości i rozumu, rady i męztwa, umie-
jętności, pobożności i bojaźni Pańskiej.
Jakże jest słaba i niedołężna dusza
moja, wystawiona na pokusy szatana !
Duchu mocy i zwycięstwa daj mi zwy-
cięstwo nad szatanem i namiętnościami
mojemi. Niech powstanie Bóg i niech
się rozprószą nieprzyjaciele Jego i nie-
przyjaciele duszy mojej !
Boże, który slfca wiernych światłem
Ducha świętego nauczyłeś : daj nam
w tymże Duchu znać i kochać prawdę
i zawsze z pocieszenia Jego się weselić.
Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa,
który z Tobą żyje i króluje w jedności
tegoż Ducha świętego Bóg na wieki. A.
Przez oświecenie Ducha świętego po-
znam, o Pane, iż grzechy moje są bardzo
wielkie. Ty sądzisz człowieka i karzesz
występstwa. Odpuść mi wszystkie grze­
chy, daruj mi kary za nie zasłużone,
udziel mi odpustu Porcyunkuli. Niechaj
ten odpust ofiarowanym będzie za dusze
moich zmarłych braci, sióstr i pokrew-
nych. Niech odpoczywają w pokoju. A.
Podaj : 5 Ojcze ..isz, 5 Zdrcwaś, 5 Chwata,
l Wierzę na intencyę Ojca świętego

[madohora]

Piąte odwiedzenie.
Intencya : Odpust PorcyunkuL ofiaro-
wany za dusze zmarłych dobrodziejów.
Rozmyślam nabożnie, Panie Jezu mój,
gorzką mękę Twoję ; patrzę na te bo-
leści, które cierpiałeś, gdy lewa noga
Twoja przybitą została do krzyża. Wy-
ciągnęli ręce Twoje i n< gi, przybili je
do twardego drzewa. Żaden nad Tobą
nie ma litości a Ty cierpisz okropne
boleści, nie otwierając ust Twoich.
Czemu tak cierp z ? Ponieważ nogi
moje były gotowe do złego. Poszedłem
za marnym światem, opuściłem Cię Boga
mego i szukałem poci >chy i wygody
dla ciała mego. Ile razy nogi moje prze-
kroczyły przykazanie Twoje, nie idąc do
kościoła, lecz idąc na zabawę ; nie idąc
na pomoc bliźniego, lecz idąc na szkodę
jego.
Przez boleści Twoje, o Jezu, które
cierpiałeś, gdy lewa noga Twoja gwo-
ździem była przebitą, uwolnij nogi moje
od sideł szatańskich i od upadku do
grzechu. Nie chcę chodzić po drodze
pychy i wyniosłości, lecz na drodze po-
kory i poniżenia. Nie chcę szkodzić
bliźniemu, pójdę mu w pomoc w każdej
potrzebie, uklęknę na kolana w rzewnej
modlitwie, poświęcę nogi moje służbie
Twojej.
Lecz nie tylko dla mnie samego Cię
błagam o miłosierdzie! Pamiętaj o Panid.
na dusze wszystkich dobrodziejów moich.
Nauczyciele nauczali mnie chodzić we-*'
dług przykazań Twoich, wykształcili
zdolność’ moje. Inni podali mi pokarm
i napoj, przyodziali mnie, pocieszali mnie
w smutku. Może już dawno odpoczy-
wałbym w ziemi, gdybyś nie był zesłał
dobrodziejów na ratunek mój.
Wszystkich dobrodziejów moich, któ-
rzy już zasnęli w śmierci, polecam Tobie
o Boże. Zmiłuj się nad nimi, jeżeli
w czyścu są zatrzymani. Odpust Por
cyunkuli za te dusze ofiaruję, niechaj
zostaną przeprowadzone do wiecznej Twej
chwały. Amen.
Dodaj : 5 Ojcze nasz, 5 Zdrowaś, 5 Chwała,
1 Wierzę na intencyą Ojca świętego.

[madohora]

Szóste odwiedzenie.
intencyą : ■Ghcę ofiarować odpust Dor-
cyunkuli za te dssze, które cierpią dla
mojej wirty.
Pokłon Ci czynię, ukrzyżowany Zba-
wicielu, i całuję rany Twoje. Nabożhie
rozważam te boleści, któreś cierpiał, gdy
noga prawa do krzyża została przybitą.
Ubolewam nad okrutną męką, którą po-
nosiłeś dla zbawienia mojego i dziękuję
Toivie za miłość’ nieprzebraną, która była
przyczyną niewinnej śmierci Twojej.
Przez zasługi boleŚfci Twoich wynika-
jących z prawej nogi Twojej proszę Cię,
abyś kierował nogi moje na drodze przy-
kazań Twoich. Niechaj idę z cnoty do
cnoty, aż Cię ujrzę Pana i Boga mego
w Syonie niebieskim. Niechaj nigdy
nogi moje nie zbłądzą do złego. Niech
Ci się podoba Panie, abyś mię wyrwał-
Panie ku ratunkowi memu wejrzyj.
Gdy rozważam nieprawości moje, zatrwoży się serce moje, bo się rozmno-
żyły nad włosy głowy mojej i serce moje
opbściło mnie. Wyznać muszę, i nieraz
w życiu mojem bliźnieniu słę stałem na
zgubę. Które są cudze grzechy? Te są.
które popełnił bliźńi mój, iż radziłem
mu do grzechu, lub rozkazywałym mu
grzeszyć i zezwalałem na grzech jego.
Ile to razy pobudzałem bliźniego do nie-
sprawiedliwości pochwaliłem ją lub mil-
czałem, gdy grzeszył.
Teraz z całego‘Sérca żałuję, iż postę-
powanie mo^e wtrąciło innych do nie-
szczęścia i może nawet do grzechu śmier-
telnego Zapewnie niejedna dusza w
czyścu cierpi za grzechy, których przy-
czyną ja byłem. Pomocnikiem moim i
obrońcą moimi Ty jesteś, Boże mój,
nie omieszkiwaj mi wszystko przebaczyć
i wybawić z czyśca te dusze, które cier-
pią dla winy mojej. Oharuję za nie od-
pust Porcyunkuli. Wybaw je z otchłani
żalu i kary, przeprowadź je do szczęścia
wiekuistego. Amen.
. . Dodaj : 5 Ojcze nasz 5 Zdrowaś, 5 Chwała,
L Wierzę na intencyą Ojca świętego.

[madohora]

Siódir 3 odwiedzenie.
intencya. Ofiaruję odpust Porcyunkuli
za wszystkie, dusze, na które juz żaden
nie pamięta.
Bądź pozdrowiona rano lewej ręki Zba-
wiciela mojego. W duchu moim widzę
rękę Twoję przybitą do krzyża. Przez
zasługi krwi Twojej, płynącej z tej ręki
zmiłuj się nad moją słabością. Wzmoc-
nij mnie w dobrem przedsięwzięciu i
takiej mi udziel miłości, żebym mógł
wyznać : „Lewa Twoja pod głową moją
a prawica Twoja pocieszy mnie.“
Do owej najświętszej rany składam
wszystkie występki moje, które kiedy-
kolwiek popełniłem. Ty mój Jezu,
zgładź je i oczyść serce moje.' Daj mi
żal prawdziwy za grzechy moje. Ulecz
słabość mej duszy, trzymaj mię w po-
korze, chroń mnie od przywiązania do
złego, wzmocnij mnie do dźwigania
krzyża. Toruj mi drogę do nieba, za
chowując mi szatę niewinności niepoka-
laną, lub obmywając mni j we krwi Two-
jej i we łzach własnych moich. Dopo-
móż mi, pokutne prowadzić życie, aż
do końca
Postanowiono człowieku raz umrzeć,
a potem nastąpi sąd. Lękam się śmierci,
bo niewiem, gdzie i kiedy umrę albo
w jakim stanie będzie dusza mojí.. Lu-
dzie o mnie zapomną, pokolenie prze-
mija po pokoleniu ; cośmy czynili, ludzie
zanomną, lecz Ty Boże wszystkowiedzący
niczego nie zapomnisz. Dla tego też
Tobie polecam te dusze, na które już
żaden nie pamięta. Ofiaruję za nie ten
odpust Porcyunkuli. Uwolnij Panie dusze
wszystkich wiernych zmarłych od wszel-
kich węzłów grzechowych i racz im do-
pomódz łaską Two ą, iżby mogły unik-
nąć sądu zemsty. Niechaj używają szczę-
ścia wiecznej światłości.
A ponieważ dobrze wiem, iż ten czas
przyjdzie, gdy żaden na mnie nie wspo-
mni, już teraz Gię proszę, wieczny Boże,
abym został w Twojej pamięć i otrzy-
mał nagrodę zgotowaną tym, którzy Cię
miłują.
Boskie Serce Jezusa, zmiłuj się na-
demną.
Najczystsze Serce Maryi Panny, bądź
moją pociechą.
Dodaj 5 Ojcze nas. £ Zdrowaś, 5 Chwała,
1 Wierzę na intencyą Ojca świętego

[madohora]

Ósme odwiedzenie.
Intencya : Ofiaruję, odpust Porcyunkuli
za dusze z parafii naszej.
Zbawicielu mój ukochany, pokłon Ci
czynię i dziękuję Ci za Twe łaski, ktcJL
mi zasłużyłeś przez ranę, prawej ręki
Twojej. Przez tę ranę dopomóż mi po-
kutować za grzechy, naprawić ile można
zgorszenia bliźniemu dane i wszelką
szkodę wyrządzoną jemu wynagrodzić.
Ty mnie upominasz, przez Pismo święte,
mówiąc do mnie : „Już nie grzesz, aby
ci się co gorszego nie stało.“ Tak jest,
o Panie ! Już ni chcę grzeszyć, aby kara
jeszcze dotkliwsza nie przyszła na mnie.
Jakże pragnę w dzień sądu strasznego
stąć po prawicy Twojej. Tedy będą
zgromadzone przed Tobą wszystkie na-
grody i odłączysz sprawiedliwych od nie-
sprawiedliwych, jako pasterz odłącza
owce od kozłów. Pomiędzy owieczkami
Twemi niech stanęli niechaj usłyszę
radosne słowa, przemówiono do wybra-
nych : „Pójdźcie błogosławieni Ojca
mego, otrzymacie, królestwo warii zgoto-
wane od założenia świata.“
Ratuj mme Parne w dzień ostateczny
i tak mnie prowadź ręką Twoją, aby
dusza moja nigdy nie zbłądziła od Cie-
bie. Lecz ratuj i te dusze, które niegdyś
w parafii naszej Tobie służyły ä teraz
cierpią w cży^ęu. One pragną nnłoAier-'
dzia Twego i do nas wołają z więzienia
głębokiego : „Zmiłujcie się nad nami
przynajmniej wy przyjaciele nasi.u Nie-
chaj każda modlitwa i każda Msza św.
za nie w kościele naszym ofiarowana
będzie im słodytezą, ulżeniem i pociechą.
Przyjmij miłosierny Sędzio nasze prośb\
za zmarłych parafiąnów i daj im świa-
tłość wiekuistą. Ofiaruję za nidh odpust
Porcyunkul i pragnę przez tenże odpust
pocieszyć ich jw smutku, wyprowadzić
■eh z czyści Amen: •
Najw^ętszai Panno Marya; Ty 'weśelisz
się w Panu i raduj® się dusza Twoja
w Bogu. Pan Cię oblókł w szaty zba-
wienia i obiorem sprawiedliwości odział
Cię. Wspomóż, (proszę Cię, dusze zmar-
łych parafianów, aby zostały przepro-
wadzone do królestwa niehjeskiegK). Am.
Dodaj : 5 Ojcze nas i, 6 Zdrowaś, 5 Chwała.
1 Wierzę na intencyę Ojca św.

[madohora]

Dziewiąte odwiedzenie.
Intencya: Odpust Porcyunkuli ofiaruję
za dusze zmarłych biskupów i kapłanów.
Niosąc krzyż, wyszedłeś, Zbawicielu
mój Jezu, na ono miejsce, które zowią
Trupią głową. Tam położyłeś życie
Twoje dla zbawienia świata. • Przebódli
ręce- Twoje i nogi Twoje i policzyli, jak
mówi Psalmista, wszystkie kości Twoje.
Przyszli tedy żołnierze i złamali golenie
złoczyńców, którzy z Tobą byli ukrzy-
żowani. Lecz gdy przybyli do Ciebie,
mój Panie, widzieli Cię umarłego, nie
łamali goleni Twych ; ale jeden z źół-
nierzy włócznią otworzył bok Twój a
natychmiast wyszła krew i woda. Naj-
świętsze Serce Twoje, które tak bardzo
nas umiłowało, zostało włócznią przebite.
Nieograniczona jest miłość Serca Two-
jego, dobrotliwy Zbawicielu mój. Serce
Twoje pała miłością ku nam wszystkim.
Přžéz litość Sei-ca Twego zmiłujesz się
nad biednymi, ubogimi, chorującymi i
umierającymi. Lecz Twoje Serce uko-
chało przedewszystkiem biskupów i ka-
płanów., zastępców Twoich. Powierzyłeś
im tajemnice królestwa Twojego, uczymieś ich szafarzami łask Twoich, paste-
rzami ludu wiernego. Do biskupów i
kapłanów mówisz : „Jako mnie posłał
Ojciec, tak i Ja was posyłam. Kto was
■Jucha, mnie słucha ; kto wami gardzi
mną gardzi. “
Otóż prószę Cię pokornie, ześlij pomoc
z wysokości sługom Twoim, biskupom
i kapłanom. Napełnij ich Duchem św.,
umocnij ich w pokusach tego świata,
daj im wieczną zapłatę w niebie.
Nie zapomnij Panie, na dusze zmar-
łych biskupów ' kapłanów. Słowami
Psalmisty dusza ich woła do ; Ciebie.
„Ogarnęły mię boleść" śmiertelne.: a nie-
bezpieczeństwa piekielne potkały mię.
Nalazłem ucisk i bol&ść„“ Wyrwij Boże
wszechmogący ich duszę z czyśca przez
krew syna Bożego płynącą z serca Jego.
Przyjmij łaskawie jako przyjemną ofiarę
odpusl Porcyunkuli; przez ten chwalebny
odpust daj im wieczny odpoczynek. A.
Najśw. Panno, Orędowniczko naszy,
modlitwom Twoim polecamy zmarłach
biskupów i kapłanów. Wszyscy Święci, nie opuszczajcie ich. Amen
Dodaj: S Ojcze nasz, 5 Zdrowaś, 5 Chwała,
1 Wierzę na intencyą Ojca świętego.

[madohora]

Dziesiąte odwiedzenie
Intencya : Ofiaruję odpust Porcyun-
kuli za dusze wszystkich zmarłych.
Wszechmogący Boże, który panujesz
nad żyjącymi i zmarłymi, ja ubogi że-
brak stoję przed Tobą i ofiaruję Ci
odpust Porcyunkuli za dusze wszystkich
zmarłych. Przeprowadź je do świętego
miasta Jeruzalem, o którym pisze święty
Jan-Ewangelista: „Ja Jan widziałeni
święte maasto Jeruzalem nowe z stępu
jące z nieba od Boga, zgotowane jako
oblubienicę ubraną mężowi swemu.
Niechaj dusze w czyścu cierpiące rtęgo
Szczęścia dostąpią, które zgotowałaś Świę
tym Two: m : I otrze Bóg wszelką łzę
z oczu ich : ąjśmierci dalej nie będzię,
ani smutku, gain krzyku więcej nie bę-
dzie, iż pierwsze rzeczy przeminęły.“
Tyś powstał chwalebnie z grobu,
wszechmogący mój Zbawicielu Jezusie,
daj chwalebne zmartwychwstanie wszy-
stkim duszom w czyścu cierpiącym.
Niechaj na rozkaz Twój wstąpią do nieba
i osięgną tron im zgotowany.
Osobliwie też nademną racz się zmi-
łować ! Tęsknę do Ciebie, Boże mój
Nigdzie nie znajduję pokoju i szczęścia
oprócz w Tobie, mój Paine. Zachowaj
mnie od nowych upadków do grzechu.
Przez Sakrament Pokuty oczyszczona
jest dusza moja. Z Tobą clyćę żyć i
umierać! Nie chcę już nigdy wrócić do
dawniejszych złych nałogów7 moich. Nie
daj Boże, abym umarł w grzechu śmier-
telnym !
Zmiłuj się także nad wszystkimi ży-
jącymi! Ubogim daj chleb dostateczny,
smutnym" pociechę, słabym siłę, utra-
pionym ulgę, chorym zdrowie. Wysłu-
chaj wszyltkie piwby nasze, abyśm^'
dostąpili łaski Twojej do szczęścia 'do-
czesnego i wiecznego.
Odpust Porcyunkuli niechaj mi się
stanie pociechą w godzinie śmierci,
chwałą we. wiecznóśęi,
. Najświętsza Panno, dopełnij nieudolne
nabożeństwo moje. Bądź iiióją matką
i pi$ewodniczką do królestwa Syna
Twego, Jezusa'Chrystusa.
Wszyácy Święci, osobliwie święty Jó-
zefie, święta Barbaro, Aniele Stróżu mój,
święci Patronowie moi módlcie się za
mną, aby' dusza moja została przyjętą
do zgromadzenia waszego w niebie. A.
Dodaj : 5 Ojcze nasz , 5 Zdrowaś, o Chwata,
1 Wierzę na intencyą Ojca świętego.

[madohora]

Obchody Jubileuszu 150 rocznicy poświęcenia naszego kościoła odbędą się w dzień odpustu parafialnego, czyli w niedzielę 28 sierpnia podczas Mszy św. o godz. 12.00 pod przewodnictwem ks. Abpa Wiktora Skworca. W sobotę 27 sierpnia o godz. 19.00 odbędzie się z tej okazji koncert Zespołu Pieśni i Tańca 'Śląsk'.

[madohora]

Jubileusz powszechny, rozszerzony na cały
świat katolicki, rozpoczął się od pierwszych nie-
szporów uroczystości Nowego Roku i trwać będzie
do końca roku bieżącego t. j. do północy 31-go gru-
dnia 1926 r.
Ojciec św. Pius XI w Bulli Ser vat or is
Jesu Christi celem dostąpienia odpustu jubileu-
szowego przepisuje wiernym nawiedźmy kościoła
głównego w swej miejscowości i obok tego trzech
innych kościołów raz na dzień przez pięć dni do-
wolnie obranych przez siebie; podczas nawiedzili
należy modlić się na intencję Ojca św., t. j. odmówić
pięć Ojcze nasz, pięć Zdrowaś Marjo lub inne mo-
dlitwy. Wreszcie odprawić spowiedź i przyjąć Ko-
munię św. Spowiedź doroczna i Komunja wielka-
nocna nie wystarczają.
W myśl tego rozporządzenia Ojca św. i na
mocy władzy, jaką przez wspomnianą Bullę mamy
sobie udzieloną, przepisujemy następujący porządek
obchodzenia Jubileuszu

[madohora]

Po otrzymaniu niniejszej odezwy w następną
niedzielę przed ogłoszeniem dzwonić we wszystkie
dzwony przez kwadrans, poczem u stopni Ołtarza
wiekiego kapłan odśpiewuje: „Veni Creator" z wier-
szem i modlitwą, odczytuje Bullę o rozszerzeniu
Jubileuszu na cały świat katolicki, opuszczając roz-
porządzenia dotyczące władzy spowiedników, wy-
głasza naukę o odpustach oraz Jubileuszu i odprawia
Mszę św. uroczystą.

[madohora]

Nawiedzanie kościołów może się odbywać procesjonalnie lub pojedynczo czyli prywatnie.
Dla uzyskania odpustu jubileuszowego w:

[madohora]

W Częstochowie:
kościół katedralny t. j. św. Rodziny
kościół św. Zygmunta,
klasztor Jasnej Góry,
kościół św. Barbary.

[madohora]

W Sosnowcu:
kościół Najśw. Marji Panny,
kościół w Pogoni,
kościół w Starym Sielcu,
kościół w Nowym Sielcu.

[madohora]

W Wieluniu:
kościół famy, reformacki,
kościół misjonarzy,
kościół popijarski.

[madohora]

W Radomsku:
kościół famy,
kościół 00. Franciszkanów.

[madohora]

We wszystkich innych miejscowościach wy-
znaczamy do nawiedzin kościoły parafialny i gdzie jest filialny.

[madohora]

Procesjonalne nawiedziny.
Czterokrotne nawiedzenie kościoła pod przewo-
dnictwem proboszcza lub jego zastępcy, dopełnione
przez cztery niedziele lub święta kolejnie lub
z przerwami zadość czyni warunkowi dwudziestu
nawiedzili. Można nawiedźmy odbywać zamiast
nieszporów. Na rozpoczęcie procesji dzwon wier-
nych zwołuje. Przy odprawianiu jubileuszowej pro-
cesji należy wygłosić odpowiednią naukę.
Podczas każdorazowego nawiedzenia kościoła
procesjonalnie czy prywatnie powinny towarzy-
szyć modlitwy według intencji Ojca św. t. j. o roz-
szerzenie wiary św., o zgodę i pokój między naro-
dami i aby prawa Kościoła św. do Ziemi św. były
zastrzeżone i szanowane. Modlitwy nie są w szcze-
gólności przepisane; wystarcza 5 Ojcze nasz,
5 Zdrowaś Marjo.
Podczas procesji śpiewać Litanię do Wszyst-
kich Świętych. Po powrocie do kościoła: Wysta-
wienie Najśw. Sakramentu w puszce oraz pieśń
„P rzed Oczy Twoje Panie“ z wierszem
i modlitwą, nakoniec: Tantum ergo, G e n i -
tori oratio benedictio.
Dla ułatwienia większego udziału wiernych
w procesji można urządzić więcej razy czterokrotnych nawiedzili.

[madohora]

Prywatne nawiedziny kościoła.
Gdy wierni poszczególnie — prywatnie sami
nawiedzają kościół, to tam, gdzie wyznaczono 4 ko-
ścioły, należy przez pięć dni dokonywać nawie-
dzin w owych czterech kościołach. Gdzie są trzy
kościoły, tam trzeba odwiedzić 10 razy kościół pa-
rafialny a dwa inne po pięć razy. Gdzie dwa ko-
ścioły się znajdują, obydwa należy odwiedzić po
10 razy; gdzie tylko jeden, tam trzeba dopełnić
20 odwiedzin.
Uwaga: a) Odpust jubileuszowy może każdy
zyskać dwa razy w roku bieżącym, o ile za każdym
razem wypełni przepisane warunki. Pierwszy od-
pust może zyskać dla siebie lub dusz zmarłych, dru-
gi wyłącznie dla dusz zmarłych.
b) Po jednem nawiedzeniu można natychmiast
odprawić drugie w tym samym kościele. Trzeba je-
dnak wyjść z kościoła, przynajmniej na chwilę,
przed każdem nowem nawiedzeniem.
c) Dla pątników, przybywających do Często-
chowy, wystarcza dwukrotne nawiedzenie Ba-
zyliki Jasnogórskiej i dwa razy kościoła św. Bar-
bary.
d) Ci wszyscy, którzy w roku zeszłym odpra-
wiali Jubileusz bądź w Rzymie, bądź poza Rzymem,
jak np. chorzy, starcy, zgromadzenia religijne, mo-
gą również korzystać z odpustu.

[madohora]

Władza zmiany warunków.
Gdyby kto dla słusznych przyczyn nie mógł
brać udziału w procesjach jubileuszowych lub nie
był w możności prywatnie dopełnić wszystkich przepisanych nawiedzin, wówczas upoważniamy f,
wszystkich proboszczów i spowiedników (w konfe-
sjonale) do zmniejszania ilości nawiedzin lub za-
miany na inne pobożne dzieła zastosowane do osób,
stanu i warunków. Szczególniej do takich zaliczają
się zakonnice, dziewczęta przebywające w Zakła-
dach Żeńskich, chorzy, ludzie słabego zdrowia i wo-
góle ci wszyscy, którzy z powodu pewnych prze-
szkód nie mogą odprawić przepisanych nawiedzin.
Po szpitalach i więzieniach ks. ks. proboszczo-
wie oznaczą sposób uzyskania odpustu jubileuszo-
wego dla chorych lub więźniów, uwzględniając
miejscowe warunki Zakładu. Od obowiązku spo-
wiedzi i Komunji św. zwalniać nie można za wyjąt-
kiem ciężko chorych, którzy spełnić warunków tych
nie mogą.
Władza spowiedników określona jest w Bulli
jubileuszowej.
Pożądaną jest rzeczą, aby duchowieństwo czę-
sto przez ciąg całego roku w swych naukach mó-
wiło wiernym o prawdach wiecznych, potrzebie
pokuty, nawróceniu się i sposobności odprawienia
jubileuszu oraz o władzy obszernej udzielonej spo-
wiednikom.
Pomocą do powyższych nauk, obok innych
dzieł, służyć mogą: Sposób prowadzenia
misji i rekolekcji oraz Ćwiczenia d u -
c h o w n e obrazowo przedstawione opracował ks.
M. Massalski c. 8 zip., Homiletyka T. VI.
r. 1901 „O Jubileuszu“ od sir. 325 do 468.
„Jubileuszka“ będzie wydana.

[madohora]

Ej, prašivský kostelí ku —,
na mojim ty ludíš lí ku
ervené jablí ko, erven dech —,
když slyším syne ka milostný vzdech!

Ej, kostelí ku prašivský,
bud m e zpomina na ždycky!
,,Kolikrá s ve svých ze d eva zdech
poslouchal ztajený milenc vzdech?!"

[madohora]

Nauka o Odpuście Jubileuszowym.
1. 0 Odpuście w ogólności.
Poniew aż jeszcze wiele znajduje się takich, co
niemają dokładnego wyobrażenia o Odpustach, dla
tego podaje się tu najprzód krotka nauka prosta o
Odpuście.
Kiedy św. Sóbor Trydentski (sess. 14. can. 12.)
uczy: że z winą nie odpuszcza się zarazem i cała
kara, dzieli więc skutki grzechu najprzód na winę
a potem na kary. Skutkiem każdego grzechu jest
nasam przód wina, która pochodzi z obrazy maje-
statu Boskiego. Każda wina ściąga za sobą, kary,
w ina zaś obrazy Boga ściąga dwojakie kary t. j.
w i e c z n e i d o c z e s n e . W ina tedy wraz z wieczną,
karą, w piekle odpuszcza się przez godne przyjmo-
wanie Sakramentu S. Pokuty, albo jeśli to być nie-
może, przez doskonały żal z pragnieniem sprowiedzi
świętej. Doczesne zaś kary, które się raz skończą,
nie bywają przez rozgrzeszenie kapłańskie wraz z
odpuszczeniem winy i kary piekielnej zgładzone,
ale muszą być po spowiedzi na inny sposob zma-
zane; bądź to w życiu przez cierpliwe ponoszenie
uciskowi dolegliwości, przez dobrowolne zrzeczenie
samego siebie i sumienne wypełnienie od spowied-
nika zadanej pokuty, bądź p o śmierci przez męki
czyścowe.
Już ztąd, że spowiednik spowiadającemu się
nadaje pokutę, poznać można, iż przez Sakrament
Pokuty wraz z w iną odpuszcza się i kara piekielna,
ale nie odpuszczają się doczesne kary. Dla tego
feościoł w pierw szych wiekach dopiero po odpo-
kutow aniu długich w kanonach swoich wyznaczo-
nych kar przyjmował skruszonych grzeszników do
grona chrześcian.
Podczas gdy tedy wina i wieczna kara gładzi się
przez Sakrament P okuty, wymaga surowa spra-
wiedliwość Boska zgładzenia kar doczesnych innym
sposobem. Lecz jako Bóg w postępow aniu swojem z ludźmi oraz jest sprawiedliwy i m iłosierny, tak
nain i tu miłosierdzie Boskie nastręcza środek, przez
który owe doczesne, w życiu lub wczyscu mające
być zgładzone kary, łatwiej i rychlej odpuszcza albo
przynajmniej zmniejsza, a tym środkiem je st
Odpust.

[madohora]

Odpust tedy jest całkowite albo czę-
ściowe przepuszczenie czyli pod pewnym
warunkiem darowanie kar doczesnych,
k t ó r e p o o d p u s z c z e n i u w i n y i k a r y w i e ­
cznej w piekle, do zgładz enia p o z o s t a j ą
jeszcze grzesznikowi.
Gdy Pan Jezus mówił do Apostołów : „Dana mi
jest wszelka moc na niebie i na ziem i,“ — „Jako
mnie Ojciec posłał, tak i ja was posyłam ;11 — gdy
Piotrow i S. oddał klucze królestw a niebieskiego z
pełnomocą wiązania i rozw iązyw ania, dał zarazem
kościołowi w ogólności a Stolicy rzymskiej w
szczególności moc odpuszczania grzechów i moc
udzielania Odpustów. Tę od samego Jezusa Chry-
stusa otrzym aną moc zachow yw ał i w ykonyw ał
kościołpo wszystkie czasy. Albo całkiem albo częścią
odpuszczał w kanonach w jTznaczone kary takim
grzesznikom, którzy okazywali z'al i skruchę, w
duchu pokuty nawracali innych do wiary C hrystu-
sow ej, albo znajdowali się w niebespieczeństwie
śmierci.
Jako tedy kościoł w macierzyńskiej miłości ku
skruszonym grzesznikom z jednej strony na poku-
tujących dłuższe kładzie kary surow e, aby ich do
zgładzenia kar doczesnych tu na ziemi naprowadzić
i od kar czyscowych całkiem albo częścią uw olnić;
tak z drugiej strony tąź samą miłością pow odow any
używa, mocy rozwiązywania, którą mu Pan Jezus
powierzył. Krótko mówiąc: kościoł w niektórych
nadzwyczajnych przypadkach darow ałpokutującym
część albo wszystkie przez siebie nałożone kary w
tern pewnem przekonaniu, że w tej samej mierze
odpuszczone mu będą i od Boga zawieszone kary.

[madohora]

O dpusty biorą się ze skarbu łask, złożonego w
kościele z zasług Jezusa Chrystusa i Świętych
Pańskich. Gdyż bowiem Pan Jezus przez mękę
swoję Ojcu niebieskiemu za grzechy ludzkie nie-
skończonie obficie zadosyć uczynił, a także i Święci
więcej czynili, niż byli powinni i więcej cierpieli,
niż było potrzebno dla zadosyć uczynienia za ich
ułomności i niedoskonałości: więc z tych pozosta-
łych zasług uzbierał się obfity i niewyczerpany
skarb łaski, który złożony jest w kościele i który
dla wspołeczeństw a, jakie zachodzi między w al-
czącym, cierpiącym i tryum fującym kościołem,
wszystkim wiernym otw arty stoi. W szak to i
Święci równie jako i m y, są członkami ciała Chry-
stusowego, a przez wszystkie członki ciała krew się
przelewa. Przeto owoce O dpustu i duszom w czyscu
mogą byTć przywłaszczone, jużci nie przez wyrok
kościoła, bo dusze cierpiące już nie stoją pod jego
jury sd y k cy ją, ale przez przyczynę za nimi do Boga.
Niektórzy naśmiewają się z tego zasług skarbu,
a to są tacy, co nieznają praw a natury, podług
którego ludzie między sobą tak z winy jako i z
zasługi wspólny udział mają. Jako bowiem wina
rodziców rozciąga się i na potomstwo a jako znów
wnuki korzystają z zasług swych pradziadów; tak
my korzystamy z obfitości zasług Syna Bożego, z
przelania krwi Męczenników i z sławnych czynów
Świętych Pańskich.
Inni zarzucają, że Pan Jezus za męki swoje w
iudzkiem ciele na ziemi cierpiąc otrzymał stosowną
nadgrodę w niebie a zatem z zasług Jego nic dla
nas niepozostanie. Na to można im odpowiedzieć,
że podług tego wniosku nie byłoby ani zbawienia
w ogólności ani Sakramentów świętych w szczegól-
ności, a że właśnie to przyczynienie się zasług Chry-
stusow ych do naszego zbawienia, w scisłym związku
stoi z Jego nadgrodą wychwalę wiekuistej. A gdy
podobnie wznoszą, że Święci także za walki i męki
odebrali już nadgrodę w niebie, tak że nam i z tych już zapłaconych zasług nic niezostanie; to im nie
wiadomo, że Święci włas'nie w tern część swej nad-
grody widzą, z’e się zasługami swemi przyczynić
mogą do poświęcenia serc w iernych i przyw rócenia
im łaski Bożej.

[madohora]

Nakoniec odwołują się do tego, że Pan Jezus
przez śmierć swoję tak obficie zadość uczynił spra-
wiedliwości Boskiej, że każde inne zadosyćuczy-
nienie z strony grzesznika stałoby się krzywdą za-
sługi ofiary krzyżowej. N a to można tak odpo-
wiedzieć: Pan Jezus istotnie obfite przyniósł Bogu
zadosyć uczynienie przez mękę i śmierć swoję, lecz
nie w tym celu, aby nas od wszelkiego zadosyć
uczynienia uwolnił, ale chciał raczej, abyśmy naszę
pokutę z Jego zasługami połączyli. T ak rozumieć
mamy owe ważne słowa A postoła: „Ja wypełniam
to , czego niedostawa utrapionym Chrystusowym,
w ciele mojem za ciało jeg o , które je st kościoł.11
Kol. 1, 24. — Naszemu zadosyćucizynieniu same
tylko zasługi Chrystusowe cenę i godność daw ają;
przeto mylą się ci, którzy utrzym ują, że nauka o
Odpuście skrzywdzą zasługi ofiary krzyżowej.
Pożyteczność O dpustu wynika po części z
objaśnienia tego wyrazu, po części z niektórych
koniecznie potrzebnych warunków, których w ypeł-
nienie jedynie zbawienne nam być może. W ielkiej
tedy wagi je st poznanie i wypełnienie tychże
warunków.
Jako kościół zawsze utrzym yw ał, iż O dpust jest
całkowitem albo częściowem zgładzeniem kar do-
czesnych, na które za grzechy nasze zasługujemy,
ale nigdy nie uczył: iż je st odpuszczeniem
grzechów; tak też po wszystkie wieki rozum iał:
że owoców Odpustu pod następującemi tylko dwoma
warunkami zyskać można t. j. 1) że wierni powinni
się znajdow ać w stanie łaski. 2) że powinni od
zwierzchności duchownej przepisane dobre uczynki
pełnić

[madohora]

1) Grzesznik chcący dostąpić Odpustu powinien przedewszystkiem przez godną spowiedź tak
oczyścić się z grzechów, żeby z Apostołem mógł
wyznać: „Stare rzeczy pominęły, oto się wszystkie
nowe stały.“ 2 Kor. 5, 17. — Spowiedź zaś w ten-
czas je st godna, gdy pochodzi z doskonałego żalu
za grzechy t. j. tego nadprzyrodzonego głębokiego
żalu, który się z umiłowaniemBoga zaczyna, wszyst-
kiemi grzechami jako obrazą, Boga się brzydzi i do
przedsięwzięcia poniechania wszystkich grzechów
pobudza. Jeśli tedy z taką boleścią żałujesz za
tw oje grzechy, że z bojaźni i miłości Boga chcesz
się strzedz wszelkiej okazyi do grzechu, złe chuci
pokonyw ać, przez grzechy w yrządzoną szkodę na-
praw ić; a jeśli potem szczerze i doskonale w yspo-
wiadasz się tych pożałow anych grzechów: wtenczas
staniesz się przez rozgrzeszenie kapłańskie istotnie
innym człowiekiem i będziesz w stanie łaski.
W ięc pierwszą potrzebą grzesznika chcącego zyskać
owoców O dpustu je st oczyszczenie sięzgrze

[madohora]

2) Grzesznik znajdujący się w stanie łaski i
pragnący dostąpić całkowitego albo częściowego
odpuszczenia kar doczesnych, powinien od kościoła
przepisane dobre uczynki w naznaczony sposob,
w naznaczonym czasie i w duchu pokuty pełnić.
W szystkie dobre uczynki, do których kościoł dostą-
pienie Odpustów przywięzuje, ograniczają się na m odlitw ie, postach i jałmużny, bo te są,
najpotężniejszym orężem przeciwko najgłówniej-
szym zbawienia naszego nieprzyjacielom, ktorem isą:
pycha żywota, pożądliwość ciała i pożą-
dliwość oczu.
Modlitwajest oskarżeniem sięzsw ej ułomności
i nieprawości przed wszechmocnością i spraw iedli-
wością Boską, przeto zaleca ci ją kościół jako naj-
pożyteczniejszy środek przeciwko pysze i wynio-
słości. A ponieważ sam tylko Bóg najlepszych dóbr
udzielić może, dla tego kazuje ci kościoł w celu
dostąpienia O dpustu modlić się do niego o te dobra
t. j. o rozszerzenie praw dy, o wykorzenienie kłam ­
stw a, o pokoj i zgodę. — Na pohamowanie złych
chuciipożądliw ości cielesnych służą dobrowolne
posty, przez które uzyskać możesz owoców Od-
pustu, gdy je, zachowasz w dni nieprzymuszające
cię do tego. — Nakoniec przeciwko pożądliwości
oczu przepisuje ci kościoł w celu dostąpienia Od-
pustu j ałmużnę, abyś w ten sposob dopełnił obo-
wiązku miłości bliźniego i przysłużył się Bogu.
Jeśli w ten sposob dopełnisz tych dwóch głó-
wnych warunków t. j. jeśli godnie wyspowiadasz
się grzechów swoich i będziesz pełnił te trzy dobre
uczynki; wtenczas staniesz się wolnym od grzechu
i kar piekielnych przez rozgrzeszenie kapłańskie a
wolnym od kar doczesnych przez O dpust; słowem:
staniesz się takim ’, jakim masz być według woli
kościoła: „odnow iony w duchu um ysłu.11 Ef. 4, 23.

[madohora]

0 Jubileuszowym Odpuście wszczegdlności.
Odpust, Jubileuszowy jest to z u p e ł n y O d p u s t
powszechny, zapowiedziany przez Papieża
wsnystkim wiernym na każde lat 25. Przeciąg
czasu, w którym zyskać można O dpustu, nazywa
się Miłościwe lato czyli Jubileusz. W yraz
pochodzi z hebrejskiego J o b e l t. j. głos trąby i
ma poniekąd podobieństwo do owego żydowskiego Jubileuszu, który dnia dziesiątego miesiąca siod-
mego ludowi trąbą był ogłoszony. Jako bowiem
w starym zakonie poświęcono Bogu dzień sio d my
na dzień spoczynku, a jako następnie r o k siódmy
przeznaczono na sabat czyli rok spoczynku, w który
ani siać ani zbierać niegodziło się a co samo urosło,
należało ubogim; tak rozporządzono święcić po
siedmkroć siedmiu łatach następujący rok pięć-
dziesiąty, jako czytamy 3. Mojż. 25, 10.:
„Poświęcisz rok pięćdziesiąty i ogłosisz odpuszcze-
nie wszystkim obywatelom ziemi tw ojej, albowiem
ten jest jubileusz; wróci się człowiek do majętności
swojej i kaz’dy się wróci do własności swojej i domn dawnego.“

[madohora]

J w kościele Chrystusowym obchodzi się uro-
czyście upływ dłuższego przeciągu czasu. Napo-
czątku przeznaczono na taki obchód każde lat 100.
a pierw sza takiego obchodu wzmianka sięga roku
1300. Gdy bowiem ku schyłku każdego stulecia
wielka liczbajnelgrzymów zgromadzała się do Rzymu
do grobów SS. Apostołów P iotra i Pawda, tedy P a-
pież Bonifacy VIII. (na zeznanie 107. letniego starca,
ze przed 100. laty także wielka liczba pielgrzymów
była w Rzymie) ogłosił zupełny Odpust dla
wszystkich wiernych, którzy kościoł S. Jana na La-
teranie pobożnie i w duchu pokuty odwiedzać będą.
Było wtenczas na 200,000. pielgrzymów w Rzymie.
Lecz ponieważ mało kto dożyć zdoła lat 100.,
przeto Klemens VI. zapowiedział w roku 1343. Ju ­
bileusz na każde lat 50. Papież zaś Urban IV.
w roku 1389. na każde lat 33. na pamiątkę wieku
Chrystusowego na ziemi, a Papież Paw eł II. w roku
147Ó. na każde lat 25. Ten ostatni Jubileusz roku
1500. po raz pierwszy rozpowszechniony został na
całe chrześciaństwo w świecie.
Podobieństw o żydowskiego Jubileuszu do chrze-
ściańskiego i zacna celność jego nad żydowskim
objaśniona je st wiernym dyecezanom W rocławskim
w liście pasterskim Najprzewielebniejszego Księcia Biskupa naszego Henryka roku 1858. w następu-
jących słow ach: „W takim roku Jubileuszowym
spoczywały pola, niewolnicy otrzymywali wolność,
długi bywały wymazane, sprzedane dobra rodzinom
zwracane a wszelka posiadłość wracała do pier-
wiastkowego stanu. Cóż uważamy w tem innego,
jak tylko cień i wyobrażenie dóbr przyszłych? —
Spoczywające pola przypominają nam spoczynek,
na który i my z trosków i kłopotów świata udać się
mamy. Niewoinikamiuwolnioneinimy samijesteśmy,
którzyśmy z jarzm a grzechu do wolności synów
Boźychpodzwignieni. W ymazane długi wyobrażają
nasze przewinienia, przez które staliśmy się dłużni-
kami Boga a które przez krew Jezusow ą zmazane
zostały. Sprzedane dobra oznaczają, niewinność i
świętobliwość naszą, któreśmy przez grzechy u tra-
cili a przez miłosierdzie Boskie na pow rót otrzy-
mali.“ — Cieniem tedy i wyobrażeniem dóbr przy-
szłych (Żyd. 10, 1.) był stary zakon; tak też i Jubi-
leusz starego zakonu był wyobrażeniem w nowym
zakonie co lat 25. wracającego „czasu upodobanego,
w który wysłuchuje nas P an , dnia zbawienia, w
który nas ratuje.“ Jez. 49, 8.
Warunki, do których się skutki O dpustu Ju ­
bileuszowego przywięzują, nie różnią się w ogolności od zwyczajnego Odpustu, dobre tylko uczynki mające się pełnić w stanie łaski, byw ają przy ogłoszeniu O dpustu Jubileuszowego ściśle przepisane.

[madohora]

O dpust Jubileuszowy je st najprzód Odpust
zupełny t. j. gładzi u grzesznika skruszonego
wszystkie doczesne kary, byleby tenże
szczerze w ypełnił wyznaczone warunki. Potem
je st O dpust Jubileuszow y powszechny t. j. zapo-
wiedziany wszystkim chrześcianinom na całym zie-
miokręgu. Jego łaska ma się rozlać na cały świat
katolicki, wszyscy wierni m ają być wzruszeni i dopow stania z grzechów przebudzeni.
W yznacza się także nań dłuższy przeciąg czasu, po większej części miesiąc cały, aby wierni mieli
sposobność do wypełnienia przepisanych w arun-
ków i uzyskania łask Jubileuszow ych. Spowied-
nicy otrzymują na ten czas łaskaw y większą moc
w odpuszczaniu grzechów, mogą bowiem i z takich
grzechów rozgrzeszać, które inną razą Papieżowi
albo Biskupowi są zatrzym ane; mogą niektóre śluby
zamieniać i przepisane dobre uczynki przeinaczać.
Nakoniec jest O dpust Jubileuszow y uroczyściejszy
od kaz’dego innego O dpustu zupełnego; albowiem
jego zapowiedzenie. jego obchód, jego zakończenie
tak je st uporządzone, ze w szystko serca wiernych
porusza, aby się około ołtarzów zgromadzali i
wspólną modlitwę do nieba zasyłali.

[madohora]

. 0 Jubileuszu roku 1865.
Oprócz zwyczajnych, co lat 25. wracających się
Odpustów Jubileuszowych znajdujemy także w
historyi kościelnej nadzwyczajne Jubileusze. Ile
razy bowiem Ojciec święty, nie tak upływem lat 25.
jak inneini okolicznościami i waz’nemi zdarzeniami
powodowany, O dpust zupełny całemu chrześciań-
stw u uroczyście ogłasza, nazywamy taki O dpust
O d p u s t e m w f o r m i e J u b i l e u s z u . Taki Od-
pust właśnie te same ma ustaw y, jak kaz’dy inny
Jubileusz.
Pierwszy O dpust w formie Jubileuszu wypisał
Papież Sykstus V., gdy w roku 1586. w siadł na sto-
licę Piotra S. — Równie taki Jubileusz ogłosił
Pius IX. z powodu intronizacyi swojej dn. 20. Listo-
pada 1846. r. (Odpust z dn. 21. Listop. 1851. po
uciszeniu się rew olucyi, która całą Europę opano-
w ała, był to Jubileusz zwyczajny). Drugi O dpust
w formie Jubileuszu zapowiedział tenz’e sam Papież’
dn. 1. Sierpnia 1854. r. gdy chrześcianie smutneuń
uciskam i, krwawerai w ojnam i, wnętrzneini rozter-
kami i zaraźliwemi chorobami nawiedzeni byli.
Trzeci dn. 25. W rześnia 1857. r ., gdy wszędzie poczęła się wiara katolicka na nowo wzbudzać a
opamiętane narody skupiały się znów około Stolicy
apostolskiej i przynosiły jej hołdy uszanowania.
Taki O dpust w tormie Jubileuszu je st tez
nadchodzący O dpust na rok 1865.
Ojciec święty udziela tego Jubileuszu na rok
1865. w ten sam sposob, jak to był uczynił na
początku swego urzędowania chwalebnego w liście
apostolskim z dnia 20. Listop. 1846. i tego żąda
wyraźnie, aby wszystko było tak w ypełnione, jak
w tam tej odezwie jest przepisane z wyjątkiem tego,
co tam jest wyjęte. Słuszna więc przypomnieć
wiernym te powszechne w arunki i przepisy z
wspomnionej odezwy

[madohora]

I. W szyscy w ierni, którzy chcą dostąpić Od-
pustu Jubileuszowego, od Ojca św. P iusaIX . udzie-
lonego, powinni w przeciągu wyznaczonego przez
Biskupa miesiąca następujące w arunki wypełnić:
1) z prawdziwie skruszonem sercem grzechów się
spowiadać i najśw iętszy Sakram ent godnie
przyjmować;
2) trzy przez Biskupa naznaczone kościoły albo
przynajmniej jeden z nich dwakroć odwiedzić *
i tam przez niejaki czas o rozszerzenie k ato ­
lickiego kościoła, o wytępienie herezyj i o po-
kój i zgodę między Pany chrześciańskiemi po-
bożnie się modlić;
3) w jeden tydzień w Środę, Piątek i Sobotę
pościć t. j. od mięsa się wstrzymać i raz tylko
na południe pojeść do syta;
4) Ubogim jałmużnę dawać według pobożnej
intencyi każdego z osobna.

[madohora]

II. Dla tych, którzy w szystkich tych pomienio-
nych dobrych uczynków dopełnić n ie mogą, takie
są lzejsze przepisy:
1) Podróżujący na lądzie albo na morzu mogą
dostąpić Odpustu, byleby wróciwszy do domu
wypełnili wyznaczone uczynki i dwakroć zwie-
dzili kościoł swój parafialny;
Osoby zakonne, które wciąż żyją pod zam-
knięciem tak iż mieszkania swego opuścić nie
mogą, za rozporządzeniem swego spowiednika
za te uczynki, których wepełnić nie są w stanie,
inne pobożne uczynki pełnić;
3) Chorzy, więźniowie, zgoła wszyscy, którzy
przez jakąkolw iek przeszkodę przepisanych
uczynków dopełnić nie zdołają, m ogąinne dobre
uczynki pełnić, które im zada spowiednik;
4) Dzieci, które jeszcze nie były przypuszczone
do komunii św ., m ogą z rodzicami odwiedzać kościoł.

[madohora]

III. Oprócz tego użycza Ojciec S. wszystkim,
którzy Jubileuszowego O dpustu dostąpić pragną,
następujących względów:
1) W szyscy w ierni, naw et i tacy, którzy równie
jak o osoby zakonne swoich stałych spowiedni-
ków mają, mogą według swego upodoba-
nia innego pełnomocnego kapłana sobie na
spowiednika obrać.
2) Spowiednicy mogą skruszonych grzeszników z
wszystkich grzechów rozgrzeszać i z takich
nawet, które inną razą zatrzymane są Papieżowi
albo Biskupowi.
3) Spow iednicym ogą także ś l u b y winne pobożne
i zbawienne uczynki zamieniać, wyjąwszy ślub
wiecznej czystości, w stąpienia do zakonu; po-
tem takie śluby, które obowiązki takie na nas
kładą, jakie już i inni z nami przyjęli a przez
których zamianę mogłaby się stać szkoda inne-
m u; nakoniec takie, które grzesznik uczynił,
aby się niektórych grzechów w arow ał, chyba
żeby przez zamianę ten sam zamiar dobry mógł
być dopełniony.

[madohora]

Odwiedzenie pierwszego kościoła.
(Uklęknij przed wielkiem ołtarzem i m ódl się do Pana Jezusa
w N ajśw iętszym Sakram encie utajonego.)
Panie Jezu Chryste, któryś z nieskończonej do-
broci i miłości dla nas wednie i w nocy obecnyjestw
Najświętszym Sakramencie ołtarza i przyjmujesz
wszystkich łagodnie, którzy Cię odw iedzają: w i erzę
mocno, źe tu jesteś istotnie przytomny. Kłaniam
się Tobie pokornie i wychwalam łaskę i miłosierdzie
Twoje. Dziękuję Ci za wyświadczone mi dobro-
dziejstwa zwłaszcza za to , źeś mi się sam darow ał
w tym Sakramencie, ześ mi M atkę Twoję świętą
dał za Orędowniczkę i źeś mnie do odwiedzenia Cie-
bie w tym kościele zawołał. Kocham Cię z całego
serca i pragnę tę miłość moję okazać przez szczere
wypełnienie woli Twej świętej. Załuię za moje
nieposłuszeństwo i moję niewierność. Juz teraz nie
będę czynił tego, do czego mnie moje żądze i skłon-
ności zachęcają, ale w myśli, mowie i uczynku
pragnę to tylko pełnić, co się Tobie podoba. Udziel
mi do tego łaski Twojej świętej: proszą Cię o to
pokornie, Panie i Zbawicielu mój Jezu Chryste.
Amen.
P rzed tak wielkim Sakramentem
U padajm y na twarzy,
N iech ustąpią z testam entem
N ow ym spraw om już starzy.
W iara będzie suplem entem,
Co się zm ysłom nie zdarzy.
Ojciec z Synem Diech to spraw i,
B y mu dzięka zabrzmiała.
Niech Duch święty błogosławi,
B y się jeg o m oc stała.
Niech nas nasza w iara staw i,
Gdzie je s t w ieczna cześć, chwała.
T . Chlebem niebieskim obdarzyłeś ich.
1%. W szelką roskosz w sobie zam ykającym.
Boże, któryś nam w Sakramencie cudownym
męki Twojej pamiątkę zostaw ił; racz nam dać pro-
simy, abyśmy tak Ciała i Krwi Twojej święte tajem-
nice nabożnie czcili, żebyśmy odkupienia Twego pożytku sami w sobie doznawali. Który zyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności D ucha świętego Bóg na wieki wieków. Amen.

[madohora]

Modlitwa o rozszerzenie kościoła.
Módlmy się za święty kościoł Boży, aby
go Pan Bog w pokoju zachować i w jedności strzedz
raczył na całym ziemiokręgu, aby wszelkie mocy i
potęgi jem u były poddane, a my żebyśmy przez
ciche i spokojne życie uwielbiali Boga Ojca w szech-
mogącego.
W szechmogący wieczny Bodę, któryś chwałę
Tw oję w Chrystusie wszystkim narodom objawił;
racz ochraniać kościół, dzieło Twego miłosierdzia,
aby się na całym ziemiokręgu rozszerzał i statecznym
pozostał w wiernem w yznaniu imienia Twego
świętego.
Modliny się także za naszego Ojca świętego
Piusa IX., aby Bóg i Pan nasz, który go podniosł
do papieźskiej godności, wspierał go wbespiecznym
i nienaruszonym zarządzie ludu Bożego w kościele
świętym swoim.
W szechmogący wieczny Boże, który wyrokiem
swoim świętym wszystko kierujesz; utrzymuj naj-
wyższego Pasterza naszego Piusa IX, w wiernej
miłości Twojej, aby lud chrześciański, przez Ciebie
jego zarządowi pow ierzony, pod rządem tak w iel-
kiego k ap łara coraz więcej wzmacniał się w wierze
świętej.
Módlmy się i za naszego Najprzewielebniejszego
Biskupa Henryka, za, wszystkich Biskupów,
Kapłanów i cale Duchow ieństw o, za Wyzuawców,
za Panny i W dow y i za w szystek lud chrześciański.
W szechm ogący wieczny Boże,, który duchem
swoim całe ciało kościoła poświącasz i kierujesz;
wysłuchaj nas proszących Cię za wszystkie ducho-
wne osoby, aby za Tw oją łaską kaz’dy na swoim
stopniu godności wiernie służył Tobie. Przyjmij
także prośby wszystkich, którzy w jakiemkolwiek
utrapieniu do Ciebie wołają, aby wszyscy w potrze-
bach swoich doznali Twego miłosierdzia. Przez
C hrystusa Pana naszego. Amen.
T i A byś k ościół T w ój św ięty rządzić i zachować raczył.
]%. Ciebie prosim y, w ysłuchaj nas Panie.
O jcze nasz. Zdrowaś Maryja.

[madohora]

Modlitwa o wykorzenienie błędów.
Módlmy się za h e r e t y k ó w i o d s z c z e p i e r i -
ców, aby ich Pan Bóg od wszelkich błędów w yba-
wić i na łono matki, kościoła świętego katolickiego
i apostolskiego nawrócić raczył.
W szechm ogący wieczny Boże, który wszystkich
ludzi zbawieniapragnieszi nikogo zagubić niechcesz;
spojrzyj łaskawie na dusze zdradą szatana oszukane,
aby porzuciły błędy i fałsze i powrociły do jedności
prawdziwego kościoła Twego.
Modliny się i za niewiernych żydów, aby
Pan Bóg zdiął zasłonę z serc ich a żeby poznali
Pana naszego Jezusa Chrystusa.
W szechmogący wieczny Boże, który i niewier-
nych żydów nie odrzucasz od miłosierdzia Twego;
racz w ysłuchać pokorne prośby nacze, które za ten
zaślepiony naród do Ciebie zasyłamy, aby wreszcie
uznali Jezusa C hrystusa za Zbawiciela i prawdzi-
wego Messyasza.
Módlmy się i za pogany, aby Bóg wszechmo-
gący zdiął z ich serca złości, a żeby opuścili swe
bałw any i nawrócili się do Boga prawdziwego i
jednorodzonego Syna jego Jezusa Chrystusa.
W szechm ogący wieczny Boże, który niechcesz
śmierci grzesznika, ale chcesz aby się nawrócił i żył
wiecznie; przyjmij prośby nasze, wyzwól pogany
od służby bałwanów i zjednocz je z świętym kościo-
łem na cześć i na chwałę imienia. Twego. Przez
C hrystusa Pana naszego. Amen.
y . A byś nieprzyjaciół kościoła T w ego św iętego upokorzyć
raczył.
Sf. Ciebie prosim y, w ysłuchaj nas Panie.
O jcze nasz. Z drow aś Maryja.

[madohora]

Modlitwa o pokój.
Boże pokoju i zgody! daj pokój święty w dniach
naszych i zachowaj nas od w ojny i niepokojów, od
niezgody i rozterków pomiędzy narody.
Broń wszystkich królów i książęta od wrogów.
Udziel im pobożności Dawida i mądrości Salamona,
aby poznali, co je st dobre i rozporządzali, co jest
poddanym pożyteczne. Udziel im Twej łaski, aby
z miłością zastępow aliTw oje miejsce między synami
Bożerni. Napełnij serca książąt prawdziwym poko-
jem a serca ich radzców dobreini radami.
Natchnij serca poddanych, aby zwierzchność
swoję kochali i czcili, rozkazów chętnie słuchali i
szczerze i wiernie obowiązków pow ołania dopełniali.
Oświeć i wzmacniaj w dobrem wszystkie ksią-
żęta, aby tego dopilnowali, co służy ku chwale imie-
nia Twego i ku powszechnem u pożytkowi całego
chrześciaństwa.
Boże, od którego święte żądze, dobre rady i
sprawiedliwe pochodzą uczynki; udaruj nas poko-
jem, którego św iat dać nie może, aby nam nie mógł
szkodzić nieprzyjaciel a żeby czasy pod Tw oją
opieką ciche były i spokojne. Przez Chrystusa
Pana naszego. Amen.
.TT. A byś chrześciańskim narodom i Panom pokój i zgodę dać
raczył.
R-. Ciebie prosim y, w ysłuchaj nas Panie.
O jczen a sz. Zdrow aś Maryja.

Modlitwa o pokój z roku 1865

[madohora]

Odwiedzenie drugiego Kościoła.
(M ódł się przed Panem Jezusem w N ąjśw . Sakramencie.)
Najświętszy Zbawicielu! Tyś przez niepojęty
cud miłości z nieba zstąpił na ziemię i utaiłeś się tu
w Najświętszym Sakramencie. T u jesteś zawsze
obecny jako nieustająca ofiara za nasze winy i jako
niebieski pokarm dusz naszych. T u mieszkasz jako
wszechmocny Pośrednik, jako tkliw y Ojciec, jako
najlepszy Nauczyciel, jako miłości pełen Lekarz.
Lecz niestety! jakąż niewdzięcznością w ypła-
caliśmy Ci nieskończoną dobroć Twoję!
Otóż rzucam się na kolana przed ołtarzem Twoim,
w którym prawdziwie i istotnie jesteś obecny, i
chciałbym Ci przynajmniej maleńką dać nadgrodę
za to , co Tw oje serce cierpi dla mojej niewdzię-
czności i pogardy.
Przyjmijże więc, Zbawicielu Boski! pokorny
mój odpros za te wszystkie zniewagi, które Ci w
Sakramencie miłości wyrządzają. Odpuść, Zbawi-
cielu mój! odpuść tym chrześcianom, którzy Cię znać
niechcą, którzy Cię obrażają, którzy Cię nie uwiel-
biają i tak niegodnie przyjm ują w komunii świętej.
Odpuść tym heretykom i odszczepieńcom, którzy
urągają się i szydzą z Ciebie, którzy Cię prześladują.
O gdybym moją gorącą miłością zgładzić mógł
ich nieczułość! O jakże byłbym szczęśliwy, gdybym
pobożnością i uszanowaniem rnojem zniewagi i
obelgi, które Ci zadawają mógł nadgrodzić! Udziel
mi przeto łaski, abym Cię z tkliw ą i czułą miłością
pokochać mógł w Najświętszym Sakramencie.
Najświętsza Panno, najlepsza i najmilsza Matko
moja! przytul mnie przez twoje niepokalane serce
do czcigodnego serca Boskiego Syna twego Jezusa
Chrystusa. Amen.

[madohora]

Módlitwa o rozszerzenie kościoła.
Niech będzie uwielbione miłosierdzie Twoje,
Panie Jezu Chryste, Królu nasz, od całego świata czczony F.ynu Boży! Tyś Bogiem naszym, T y ży-
ciodawcą i największą, nadzieją naszą! Z m iłosier-
dzia Twego przyszedłeś nas odkupie i uwolnić od
grzechu. Tyś nasze rany zagoił. T yś nasze winy
zgładził, Tyś nas od śmierci wiecznej wybawił.
Tyś na wzór królestwa, niebieskiego założył
kościół święty na ziemi. T yś go w miłości zbudo-
wał, w miłosierdziu zaszczepił a przez mękę Twoję
odkupił. T yś mnie duchownym sposobem z nim
poślubił.
Teraz napastuje przeciwnik z bezw stydną
zuchwałością ten kościół święty. Broń go, o Panie!
aby się spełniły obietnice Twoje. Nie daj oszpecić
piękności Oblubienicy Twojej, nie pozwalaj jej zra-
bować i zniszczyć. Spełnij, coś przyrzekł Piotrowi,
aby bramy kościoła Twego zostały mocne i nie-
zwyciężone a głowa jego zawsze była uszanowana.
Błogosław wierne kościoła dziatki, udziel kapłanom
jego pokoju a przyjmij na. łaskę nieprzyjaćioły jego.
Niechaj pokój Twój święty mieszka w nim, a niechaj
wszystkieniebespieczne odszczepieństwa oddalą się
od niego.
Udziel nam łaski., abyśmy spokojne i bespieczne
prowadzili życie w świętej bojażni przed T obą i
abyśmy zawsze pozostali w mocnej wierze, stałej
nadziei i dostojnej miłości. Spraw to , abyśmy Ci
się w życiu podobali a po śmierci miłosierdzie zna-
leźli. Tedy nieustannie będziemy w ychwalać Cie-
bie wraz z Ojcem i Duchem świętym. Amen.
T . A byś kościoł T w ój św ięty rządzić i zachow ać raczył,
ty. Ciebie prosim y, w ysłuchaj nas Panie.
Ojcze nasz. Z d n m a ś Maryj

[madohora]

Modlitwa o wykorzenienie błędów.
Pom nij, odwieczny Stwórco wszech rzeczy, żeś
i dusze niewiernych stworzył na obraz i podobień-
stwo Twoje. Oto na zniewagę imienia Twego świę-
tego napełnia się piekło takiemi nieszczęśliwemi
duszami a nad ich potępieniem weselą się złe duchy. Pomnij, że Syn Twój Jazus Chrystus za wszystek
lud umarł śmiercią okropną. Nie karaj w gniewie
tych niewiernych i błędnowierców, którzy ukocha-
nym Synem Twoim pogardzają, ale daj się, o Panie!
przebłagać przez prośby dusz świętobliwych i przez
kościół, tę świętą Oblubienicę Syna Twego. W
miłosierdziu Twojem oddal od niewiernych wszy-
stkie błędy i urojenia a spraw to, aby poznali Jezusa
Chrystusa, Pana naszego, Syna T w ego, który jest
naszem zbawieniem , naszem zmartwychwstaniem,
naszym żywotem, przez którego jesteśm y odkupieni
i w ysw obodzeni, i któremu chwała niechaj będzie
po wszystkie wieki. Amen.
f . A byś nieprzyjaciół kościoła T w ego upokorzyć raczył,
ty. Ciebie prosim y, w ysłuchaj nas Panie.
Ojcze nasz. Zdrow aś Maryja.

[madohora]

Modlitwa o pokój.
Ducbu św ięty, Duchu miłości i pokoju, któryś
tak liczne i tak rozmaite narody do jednej wiarjr
zjednoczył, udziel książętom chrześciańskim obfitej
łaski Twojej i natchnij ich serca miłością. Spraw
to , aby się żadną żądzą nie dali uwieść do czynie-
nia tego, coby się chwale Twej albo pomyślności i
wolności kościoła albo pokojowi narodów sprzeci-
w iało, ale aby raczej wspólną siłą poddane sobie
narody prowadzili do mieszkań wiecznego pokoju,
do niebieskiej Jerozolimy. Amen.
T . A byś m iędzy chrześeiańskiem i Pany pokój i zgodę zacho-
wać raczył,
ty. Ciebie prosim y, w ysłuchaj nas Panie.
Ojcze nasz. Zdrow aś Maryja.

[madohora]

Odwiedzenie trzeciego kościoła.
(Módl się przed Panem Jezusem w N ajśw . Sakramencie.)
Jezu mój kochany! cożeś większego mógł uczy-
nić dla uzyskania sobie miłości ludu niewdzięcznego?
Gdyby Cię ludzie prawdziwie kochali, zupewne
wszystkie kościoły byłyby napełnione ludem, któ­ryby w pokorze uwielbiał Ciebie i miłością przeni-
kniony dzięki Ci składał, widząc Cię okiem wiary w
tym Najświętszym Sakramencie utajonego. Lecz
niestety! po większej części zapominają ludzie na
Ciebie i na Tw oję miłość, opuszczają Cię, mój B oże!
i w olą z takimi obcow ać, od których się tylko
nędznych i znikomych dóbr spodziewać mogą.
I ja niestety! należałem do ty ch lekkom yślnych
i niewdzięcznych ludzi. Ale z’ałuję za to wiarołom -
stwo i niechcę juz’ więcej być niewdzięcznym,
owszem ile można z T obą obcow ać pragnę.
Zapal mnie Tw oją św iętą miłością, Jezu mój!
abym od dnia dzisiejszego Ciebie tylko m iłował i
Tobie się podobał. T y bowiem godzien jesteś, aby
Cię wszystkie serca kochały. Jeśli więc zapomnia-
łem Ciebie, przebacz; juz teraz nic innego nie
pragnę, jak tylko Ciebie miłować.
0 Jezu mój! Tyś je st moją miłością, mojem
dobrem, moim Bogiem, mojem wszystkiein. Amen.

[madohora]

Modlitwa o rozszerzenie kościoła.
Boże, któryś kościół święty katolicki założył,
aby wszyscy ludzie w nim poświęcenie i wieczną
szczęśliwość znaleźli, rozszerzajże ten kościoł na
całym ziemiokręgu. Obdarz tych apostolskich
mężów, którzy się dla opowiadania Ewangelii świę-
tej w najdalsze kraje udaw ają , laską Twoją, i bło-
gosław pracom ich, aby tych, co jeszcze w ciemności
bałw ochw alstw a żyją, oświecali i do poznania p ra-
wdziwego Boga i prawdziwej w iary doprowadzali.
W kościele tylko jest praw da; niechże nauka jego
od wszystkich ludzi przyjęta będzie! W kościele
tylko je st zbawienie; o niechże wszyscy ludzie szu-
kająw nim zbawienia i korzystają z jego ak arb u łask i!
Zwłaszcza teraz prosimy Cię o to usilnie, gdyż
kościół święty jest zelżony, zhańbiony i prześlado-
wany a nauki jego i Sakram enta święte znieważone.
Utwierdź tedy tenże kościół w tych burzach prześla-
dowania i wzmacniaj g o , aby w opowiadaniu p ra­wdy w ytrw ał statecznie. Weźmij go pod szczególną,
opiekę T w oję, aby w edług Twój obietnicy mocno
stał na opoce i aby bram y piekielne przeciwko
niemu nic nie przemogły.
Pobłogosław , Boże! widomą głowę kościoła
Piusa IX. i udziel mu siły, męzstwa i mądrości w
niepokojach życia tego.
Pobłogosław , Panie! i naszego Biskupa Hen-
ryka, aby lud wierny pod jego zarządem obfito-
wał w zasługi wiary i uczynków miłości.
Daj kościołowi Twemu godnych i gorliwych
kapłanów, którzyby z miłości ku Tobie pilcie
pracow ali nad zbawieniem dusz powierzonych
sobie przez opowiadanie Ewangelii św iętej, przez
wydzielanie Sakramentów świętych i przez pobożne
i przykładne życie.
Prosimy Cię także o łaskę dla wszystkich
wiernych, aby poznali to wielkie szczęście, że są
członkami kościoła prawdziwego, a żeby to uznanie
przez dopilnowanie przykazań jeg o , przez wierne
dopełnienie obowiązków powołania i przez czynną
miłość bliźniego okazali. Przez C hrystusa Pana
naszego. Amen.
y . A byś k o śció ł T w ój św ięty rządzić i zachow ać raczył.
]%. Ciebie prosim y, w ysłuchaj nas Panie.
O jcze nasz. Z drow aś Maryja.

[madohora]

Modlitwa o wykor»enienie błędów.
Zlituj się, o Boże! nad wszystkiemi duszami,
które przez złość szatana, ojca kłamstwa, oszukane
w błędach pozostają. Oświeć wszystkie narody,
aby poznały praw dę nauki Twojej i w wyznawaniu
' ilbiały imię Twoje święte.
ciwszy je wróciły do trzody Twojej.
Pasterzu dobry, któryś życie dał za owieczki
Tw oje i niechcesz, aby się która z nich straciła;
strzez Twojej trzody, żeby nie dała się zawikłać w
sidła tych, co w odzieniu owezem do niej przy-
chodzą a wewnątrz są wilki drapieżne. Przyprow adź w szystkich błądzących na łono
kościoła Twego św iętego, aby wszyscy ludzie w
światłości "I w ej prawdy żyli, tu na ziemi miłością,
braterską się łączyli a w niebie na wieczne uwiel-
bienie imienia Twego świętego się zjednoczyli. Przez
C hrystusa Pana naszego. Amen.
~f. A byś nieprzyjaciół kościoła upokorzyć raczył.
'Ą. Ciebie prosim y, w ysłuchaj nas Panie.
O jcze nasz. Z drow aś Maryja.

[madohora]

Modlitwa o pokój.
W szechmogący Boże, K rólu nad Królami, Panie
nad Pany! natchnij wszystkie książęta, aby powie-
rzonej sobie mocy używali na cześć i na chwałę
Boga a na pożytek poddanych swoich. Ddziel im
mądrości, aby zawsze uznawali, co jest ku pożytkowi
narodu, udziel im siły, aby tego dopełnili. Niechaj
będą uciechą dobrych, ucieczką utrapionych a
ukarzycielami w ystępnych!
Oświeć także i wszystkich poddanych i napełnij
je bo jaźnią Bożą, aby przez wierne posłuszeństwo
godnemi stali się tego błogosławieństwa, które Ty,
o Boże! przez książęta wylewasz na narody.
Nakłoń serca książąt i ludu do pokoju i zgody,
aby przez wierne zachowanie przykazań Tw oich tu
na ziemi ku Tw ojej chwale żyli a w niebie około
tronu M ajestatu Twego z wybranemi w wiecznym
pokoju wychwalali Ciebie. Przez Chrystusa Pana
naszego. Amen.
y . A byś m iędzy clirześciańskieini P any pokój i zgodę zacho-
w ać raczył.
Tty, Ciebie prosim y, w ysłuchaj nas Panie.
Ojcze nasz. Zdrow aś Maryja. W ierzę w B oga.

[madohora]

Podziękowanie na zakończenie Jubileuszu.
Święty Boże! upadam przed T obą na kolara,
dziękując Ci z całego serca i wychwalając nieskoń-
czoną dobroć Twoje. Tyś natchnął serce moje,
abym wraz z tysiącami wiernych czerpał z nieprze-
branego skarbu kościoła. T yś wszystko odemaie oddalił, coby wypełnieniu przedsięwzięcia mego
przeszkodą być mogło. T yś mnie wzmocnił do
spełnienia warunków, które nam kościół przepisał.
Panie ! jakżeś T y jest dobry a jakże łagodny jest
kościół, matka nasza! — Zaprawdę nie wiele on
żądał odemnie a ja i tego nie wykonałem dostatecznie.
Nie patrz tedy na to, co uczyniłem, ale raczej na to,
co chciałem czynie, a. dopełnij, co brakuje, przez
wielkie miłosierdzie. Tw oje i przez obfite zasługi
Jezusa C hrystusa i Świętych Pańskich.
Spuszczając się na nieograniczoną miłość Twoję
mam pewną nadzieję, że dostąpiłem zupełnego Od-
pustu tak dalece, iż gdybyś mnie, o Panie żywota!
w tej chwili pow ołał do siebie, stałbym się zaraz
uczestnikiem radości niebieskiej.
Przeto dziękuję Ci z głębi serca mego i pragnę
Ci się przysłużyć przez wierność i statezność w
przedsięwzięciach moich. Wzmacniaj mnie, abym
zawsze wypełniał wolę Twoję świętą!
Najświętsza Panno, Matko moja Maryjo!,święci
Apostołowie Piotrze i Pawle i wszyscy Święci!
przyczyńcie się za mną, abym stałym pozostał i
uzyskanej łaski nie utracił. W yproście mi wytrw a-
łość aż do śmierci, aby ta przeniosła mnie do królestw a niebieskiego. Amen.

[madohora]

Himn Ś. Ambrożego.
Ciebie B o że chwalim y Ś w ięty B o że Sabaoth!
T w oję m oc m y w ysław iam y, N iebo p ełne czci T w ój wielkiej,
Im ię T w oje wielbim y, T w ój M ajestat wszelkich cnót,
I na ziemię upadamy. Jest on godzien chwały w szelkiej.
T w ój M ajestat, o B oże! Ziemia, wiatry i morze
Żaden pojąć nie m oże. S ław y pełne, o B ożel
W szystk o, co w ielbić m oże, Sław ny chór A p ostołów
Cherubin, Serafin o w ie Sw iatłenfrw oiin ozdobionych;
Chwalą Ciebie, o B oże! Liczba wielka Proroków
W sz y sc y św ięci A niołow ie Duchem św iętym napełnionych.
G łosem w dzięcznym w ołają: M ęczennicy śpiewają,
Św ięty, św ięty śpiew ają. Chwałę T w ą wysław iają.
W szystek na sieni; żyw ioł
Chwali Ciebie niepojęty,
T obie śpiew a T w ój kościół,.
N a cześćT w o ję, O jcze św ięty!:
J jednorodzonego
W y sła w ia Syna T w ego.
Chwali Ducha św iętego,
K tóry przez nauki wiary,
D o żyw ota w iecznego
Nam użycza w szelkie dar.y,
K tóry z T ob ą Jezu Cbryst
I wraz z Ojcem w ieczny jest..
T y ś się z P anny narodził,
Synu Ojca przedw iecznego,
A żebyś nas w ybaw ił
Od potępienia w iecznego.
T y ś nas z grzechów uwolnił,
T y ś nam niebo otw orzył.
T y nas Ojcu przedstaw isz,
Gdy tu w Cię wiernie ufam y,
T y nas w niebie w ysła w isz,
G dy T w e prawa zachowam y.
P rzyjdziesz sądzić cały św iat,
G dy rozpadnie ziemi skład.
P rzed T obą upadamy,
K tóryś-nas odkupił krwawię,
Ciebie prosząc błagam y,
P rzyb ąd ź nam przy każdej
sp ra w ie;
A po życiu tutecznem
R ozw esel nas w e w iecznem .
Zbaw o zbaw lud T w ój, Panie!
B ło g o sła w dziedzictwo T w oje,
Oddal od nas karanie
I przeszkody ducha złego;
D opom óż nam raz Ciebie
W ieczn ie oglądać w niebie.
Im ię T w oje codziennie
Chwalić i w ielbić będziem y,
T obie też nieodmiennie
Czci i dzięki w yśw iadczęm y.
Oddal od nas zgrzeszenie,
Daj nam wTieczne zbawienie.
B ądź m iłościw , zmiłuj się,
U ży cz nam b łogosław ienia,
B roń i w ódź nas cnotliwie,
N a s na drodze do zbawienia.
T obie się oddajem y,
U fając nie zginiemy.
~f. B łogosław m y B o g a Ojca i Syna z Duchem św iętym ,
fy. Chwalm y i w ysław iajm y go na wieki.
f . B łogo sła w io n y je ste ś Panic na firnu > 'e nieba.
Kr. Chwalebny w ysław ion y i wywyższaj? na wieki.
y . Panie wysłuchaj m odlitw ę m oję. ,f'
Kr. A w ołanie moje niech przyjdzie c|pC iebie.

[madohora]

Boże, którego miłosierdzie jest nieprzebrane i skarb
dobroci niewyczerpany, dziękujemy najłaskawszemu
Majestatowi Twemu za udzielone nam łaski i prosimy
bez przestanku dobrotli wości Twojej, abyś nas, którzyśmy
dobroci Twojej doznali, nie odrzucał od sobie, ale ku
zapłatom wiecznymprowadził. Przez Pana naszego Jezusa
Chrystusa, SynaT^ego, który z Tobą żyje i króluje w
jedności Ducha świętego Bóg na wieki wieków. Amen.

[madohora]

Drewniany kościółek

[madohora]

Odpust ( łac. odpust ), również przestarzała łaska rzymska , jest terminem z teologii rzymskokatolickiej i opisuje akt łaski regulowany przez Kościół , poprzez który zgodnie z nauczaniem Kościoła wydawane są doczesne kary za grzechy (ale nie same grzechy są odpuszczone) ). Istnieją odpusty cząstkowe lub zupełne, które wierni mogą uzyskać na warunkach określonych przez Kościół. Odpust można także udzielić zmarłemu.

[madohora]

Zgodnie z nauką katolicką błogosławieństwo urbi et orbi zapewnia każdemu, kto je usłyszy lub zobaczy, zgodnie ze zwykłymi warunkami kościelnymi, pełne odpuszczenie kar za grzechy.

[madohora]

[madohora]

Doktryna o odpustach jest koncepcją ściśle powiązaną z pojęciami grzechu , pokuty , pokuty , pokuty , łaski i przebaczenia w teologii katolickiej. Odpust (odpust) oznacza akt łaski uregulowany w teologii rzymskokatolickiej , oparty na skarbcu łask , przez który, zgodnie z nauką Kościoła, zostają uwolnione doczesne kary za grzechy (ale same grzechy nie zostają odpuszczone). Poprzez praktykę listów odpustowych wierzący mieli uzyskać odpuszczenie kar doczesnych za grzechy w czyśćcu odpowiadające kwocie pieniężnejmożna poświadczyć dla nich samych lub dla krewnych, którzy już zmarli.

[madohora]

Zasadniczo Kościół rzymskokatolicki rozróżnia karę za grzech (poena peccatum) i poczucie winy. Kara za grzech wynikający z grzechu może być wieczna lub doczesna. Odpust dotyczy tych doczesnych kar za grzechy, które można złagodzić między innymi poprzez odpust.

[madohora]

Aby uzyskać odpust zupełny lub częściowy, katolik musi być odpowiednio przygotowany do przyjęcia sakramentów i zwykle wykonywać określoną pracę pobożną (np. pielgrzymkę , nawiedzenie kościoła lub cmentarza lub specjalną modlitwę , powiedz w zamyśle Ojca Świętego) ). Wierzący może także zyskać odpusty za dusze w czyśćcu cierpiące .

[madohora]

Po tym jak Sobór Trydencki już ostro potępił zyski ze sprzedaży odpustów , papież Pius V. w swoim liście apostolskim Quam plenum 1567 zajął się handlem odpustami pod karą ekskomuniki i zniósł wszelkie przywileje odpustowe udzielane ze zobowiązaniami finansowymi. 400 lat później, 1 stycznia 1967 r., papież Paweł VI. w swoim okólniku Indulgentiarum doctrinainstalacja odpływowa nowa. Podkreślił znaczenie czynienia dzieł pobożności, pokuty i miłości, a tym samym wzrostu wiary, a nie jedynie płacenia kary za grzech. Surowo ograniczył także liczbę udzielanych odpustów i zniósł codzienne liczenie odpuszczeń za grzechy, które od dawna kojarzone było z nauką o odpustach.

[madohora]

Codex Iuris Canonici z 1983 r . , Kodeks rzymskokatolickiego prawa kanonicznego , definiuje odpusty w kan. 992 KPK w następujący sposób:

[madohora]

Odpusty są darowaniem kary doczesnej przed Bogiem za grzechy, za które winę już odkupiono; odpowiednio usposobiony wierzący osiąga go pod pewnymi określonymi warunkami dzięki pomocy Kościoła, który w służbie zbawienia administruje i administruje w sposób autorytatywny skarbem zadośćuczynień Chrystusa i świętych.

[madohora]

W systemie sakramentalno-teologicznym odpust, choć sam w sobie nie jest sakramentem, przypisywany jest jako pokutna praktyka zadośćuczynienia (satisfatio operis) , która oprócz skruchy serca (contritio cordis) i wyraźnego wyznania grzechów ( wyznanie oris), stanowi trzecią część sakramentu pokuty .

[madohora]

Odpust

[madohora]

Z religijnego punktu widzenia pokuta jest ludzkim wysiłkiem mającym na celu uznanie i zadośćuczynienie za konsekwencje przeszłych czynów, wykroczeń i grzechów . Pokuta jest ściśle związana z reorientacją człowieka w sensie nawrócenia .

[madohora]

Słowa użyte w różnych językach na określenie terminu „pokuta” (od średnio-wysoko-niemieckiego buoz, od staro-wysoko-niemieckiego buoz w pierwotnym znaczeniu „poprawa” – następnie, po tym jak słowo to zostało użyte także w zaklęcia „religijne-zadośćuczynienie moralne” i „zadośćuczynienie karne” i odpowiednio średnio-wysoko-niemiecki büezen w znaczeniu „poprawiać, naprawiać, eliminować, leczyć, wykorzenić” ) mają różne znaczenia w odpowiednim języku potocznym

[madohora]

Hebrajskie określenie שוב shub z żydowskiego Tanach oznacza zwrócenie się do JHWH , Boga Izraela. Oznacza przymierze lojalności i zaufania Bogu oraz odwrócenie się od ludzkich działań, które nie przynoszą pożytku. Rozpoczyna się w sumieniu i objawia się w zachowaniu , szczególnie w teszuwie („pokuta”), tefilah („modlitwa”) i cedace („ludzkość”).

[madohora]

Słowo metanoia μετάνοια (od νοεῖν noein „myśleć” i μετά meta „wokół” lub „po”) z greckiego Starego Testamentu i greckiego Nowego Testamentu dosłownie oznacza coś w rodzaju „przemyślenia, zmiany zdania, odwrócenia myślenia”.

[madohora]

W łacinie kościelnej metanoia była tłumaczona jako paenitentia („pokuta, pokuta”), często zwana poenitentia i błędnie wyprowadzona z poena („kara”).

[madohora]

W luterańskim języku niemieckim paenitentia zostało przetłumaczone jako pokuta, co jest językowo powiązane z basem , „lepszym” i pierwotnie oznaczało „korzyść, korzyść”. Luter natomiast kładł nacisk na więcej „trwogi i wyrzutów sumienia”. Oznaczało to więc zadośćuczynienie grzesznika Bogu.

[madohora]

Stąd w języku niemieckim rozwinęło się znaczenie „kara lub zadośćuczynienie nałożone z zewnątrz, niezależne od postawy wewnętrznej”.

[madohora]

W chrześcijaństwie pokuta oznacza wysiłek zmierzający do przywrócenia relacji między Bogiem a człowiekiem, zaburzonej ludzkim przestępstwem.Pokuta prowadzi poprzez uznanie własnej winy ( Job 42,6 UE ) do sprawiedliwych uczynków nowego życia ( Dz 26,20 UE ) , które obejmują odwrócenie się od dotychczasowego stylu życia ( Rz 6,1f UE ). Jezus Chrystus jest tu postrzegany jako ofiara przebłagalna za grzech pierworodny i grzechy wszystkich ludzi.

[madohora]

W Kościele katolickim termin pokuta może oznaczać:
🔹udział w cierpieniu Chrystusa
🔹wypełnienie dzieła zadośćuczynienia, które może polegać na modlitwie, jałmużnie, służbie innym lub dobrowolnym wyrzeczeniu się, często w związku z przyjęciem sakramentu pokuty
we wczesnym Kościele kara nałożona przez 🔹Kościół za niewłaściwe postępowanie, aby poprzez tę zewnętrzną pokutę doprowadzić grzesznika do wewnętrznego nawrócenia i ponownie pojednać go z Bogiem i Kościołem.

[madohora]

Okresami pokutnymi dla całego Kościoła w roku kościelnym są Adwent , Wielki Post i według tradycji Dni Czwartorzędu . W Europie południowej i środkowej powstały także bractwa , które oddają się publicznej, ale przeważnie anonimowej pokucie i – zakryte kapturami itp. – biorą udział w procesjach: m.in. B. „Czarni Penitenci”, „Biali Penitenci” lub „Niebiescy Penitenci”. Choć w Europie Środkowej w większości zniknęły, takie bractwa nadal odgrywają ważną rolę w Hiszpanii (np. w kontekście Semana Santa ).

[madohora]

W Kościele protestanckim pokuta rozumiana jest przede wszystkim jako zmiana postawy wewnętrznej i podkreśla, że ​​pokuta jest spowodowana przez Boga. Człowiek nie odwraca się sam z siebie, ale przyczyną tego zwrotu jest Bóg. Z tym nawróceniem wiążą się działania zewnętrzne, ale nie jako warunek wstępny, ale jako naturalna konsekwencja zasadniczej zmiany postawy wewnętrznej. Słowo pokuta może odnosić się do szczególnych dni lub aktów pokuty albo do niezłomnego podejścia do życia. Wyraża się to w pierwszej z 95 tez Lutra :

[madohora]

„Skoro nasz Pan i Mistrz Jezus Chrystus powiedział: «Nawracajcie się» itd. ( Mt 4,17 PBG ), chciał, aby całe życie wierzących było pokutą.”

[madohora]

W kościołach ortodoksyjnych metanoia ( patrz: metanie ) rozumiana jest przede wszystkim jako zmiana postawy życiowej, która dokonuje się poprzez dobrowolną współpracę Ducha Świętego z jednej strony i indywidualnej osoby z drugiej. Celem jest przyjęcie Bożego przebaczenia, pozostawienie za sobą gniewu wobec Boga i bliźnich, a tym samym przejście od nienaturalnej, nieludzkiej „postawy do śmierci” do naturalnej, ludzkiej postawy do życia. Te jesienneJednak skorumpowany świat ciągnie ludzi w złym kierunku, wbrew ich rzeczywistej naturze jako obrazu i podobieństwa Boga, tak że metanoia jest wysiłkiem trwającym całe życie przeciwko własnym bezmyślnym wyznawcom. Przyjmowanie sakramentów , post i modlitwa pomagają poprzez przedstawienie przeciwobrazu upadłemu światu w „tu i teraz”.

[madohora]

Pietyzm i niektórzy ewangelicy również rozumieją pokutę jako jednorazowe, fundamentalne nawrócenie do Jezusa Chrystusa, które skutkuje zmianą życia. Ta świadoma zmiana życia jest odpowiedzią na dar łaski Bożej, kończy dotychczasowe życie osoby niewierzącej i przy pomocy Ducha Świętego rozpoczyna życie zorientowane na Boga.

[madohora]

Miesiąc Elul uważany jest za początek „Teszuwy”, czyli nawrócenia. To nie kończy się w Rosz ha-Szana , ale rozciąga się na kolejne dziesięć dni pokuty, aż do Jom Kippur . Jest to najświętszy i najbardziej uroczysty dzień w roku żydowskim. Jego modlitwy i czytania Pisma Świętego mówią o pokucie i pojednaniu – z samym sobą, z bliźnimi i z Bogiem. W tym dniu zabronione jest jedzenie, picie, kąpiel, higiena osobista, noszenie skóry (w tym skórzanych butów) oraz stosunki seksualne, podobnie jak palenie w czasach nowożytnych. post _ – całkowita rezygnacja z jedzenia i picia – rozpoczyna się tuż przed zachodem słońca i kończy następnego dnia po zapadnięciu zmroku.

[madohora]

W islamie tylko Bóg przyjmuje pokutę człowieka, pod warunkiem, że jest to prawdziwa pokuta z mocnym zamiarem powstrzymania się od grzechu w przyszłości.

[madohora]

„Prawie niebiosa skłaniają się do pęknięcia z góry, a aniołowie wychwalają swego Pana Jego chwałą i proszą o przebaczenie dla tych, którzy są na ziemi. Oto Bóg jest Przebaczający, Litościwy!”

– Sura 42 Aja 5

[madohora]

Nie ma ustalonej praktyki pokutnej. Pobożny muzułmanin musi zaufać miłosierdziu Allaha i odpokutować za swoje grzechy poprzez czyny religijne (modlitwa, post itp.).

[madohora]

Metania ( starożytna greka μετάνοια metánoia „zmiana serca, wyrzuty sumienia, pokuta”) oznacza postawę modlitewną w tradycji Cerkwi prawosławnej . Metanię zwykle wykonuje się podczas odmawiania modlitwy Jezusowej .

[madohora]

Istnieją dwa rodzaje metanii.

🔸W wielkiej metanii wierny po ukłonie się ze znakiem krzyża rzuca się na podłogę obydwoma kolanami i dotyka jej czołem lub leży wyciągnięty na podłodze.
🔸W małej metanii wierny kłania się głęboko, prawą ręką czyni znak krzyża, a opuszkami palców dotyka ziemi.

[madohora]

Podobne formy pokłonu stosowane są także w Kościele rzymskokatolickim . Prostratio jest powszechne w różnych liturgiach, takich jak liturgia Wielkiego Piątku , przyjęcie sakramentu święceń , składanie profesji czy przyjęcie święceń dziewicy . W różnych obrzędach religijnych znane są różne formy Venii , cystersi praktykują także łuk podobny do małej Metanie.

[madohora]

Termin pokuta lub pokuta jest postrzegany w buddyzmie jako reorientacja, podobny do greckiego (μετάνοια metanoia), a chiński termin używany w tekstach buddyjskich (懺悔 / 忏悔, chànhuǐ ) jest tłumaczony jako „pokuta” lub „pokuta”. Proces pokuty rozpoczyna się od rozpoznania niekorzystnego charakteru działania, mowy lub myśli albo stojącej za nimi niezdrowej intencji. Mając świadomość, że wszystkie działania tworzą karmę i mają odpowiednie konsekwencje, rozpoznajemy szkodliwy charakter niezdrowych myśli, słów i czynów i dlatego żałujemy. „Aktywna pokuta” lub pokuta to decyzja o zawróceniu, a nie wyrządzeniu krzywdy, co powoduje oczyszczenie lub oczyszczenie umysłu i przygotowuje grunt dla zbawiennych działań. Całkowita pokuta i pokuta usuwają karmiczne konsekwencje (które być może nadal będą musiały zostać zniesione) i otwierają drogę do całkowitego wyzwolenia nawet tym, którzy są winni skrajnie niewłaściwych działań. Klasycznym przykładem jest rozbójnik i morderca Angulimala ( MN 86, Angulimāla Sutta), który ostatecznie zostaje arhatem , świętym. Zobacz buddyjskie wyznanie pokuty

[madohora]

W hinduizmie pokuta jest raczej środkiem do celu; dzięki takim – często ekstremalnym – praktykom można nawet wpłynąć na wolę bogów. Na słynnej płaskorzeźbie przedstawiającej Pokutę Ardżuny w Mamallapuram Arjuna , jeden z pięciu braci Pandawów , próbuje stojąc przez długi czas na jednej nodze, aby zdobyć broń Śiwy , która umożliwiłaby zwycięstwo w spodziewanej bitwie na Kurukszetrze .

[madohora]

[madohora]

Pokuta kościelna ( łac. poenitentia publica , gr. ὑπόπτωσις hypóptōsis ) w starym kościele odnosiła się do pokut sprawowanych publicznie , nakładanych na rażących i jawnych grzeszników . Postanowienia w tej sprawie pochodziły częściowo od soborów , częściowo od Ojców Kościoła i miały na celu zadośćuczynienie Bożej sprawiedliwości, usunięcie zadanych zniewag i gruntowną poprawę grzesznika. W okresie pokutnym penitent został wykluczony ze wspólnoty kościelnej i powrócił do niej dopiero po odbyciu kary.

[madohora]

Historia tej dyscypliny pokutnej ma różne okresy. W dawnych czasach po chrzcie istniała tylko jedna szansa na odzyskanie członkostwa w Kościele utraconego w wyniku ciężkiego grzechu: biskup, który wydał wygnanie i ustalił określone pokuty, po odbyciu pokuty musiał zwrócić penitenta z nałożeniem rąk i modlitwą na nagranie.

[madohora]

W III wieku pokuta została w pełni rozwinięta i uregulowana. Nawet chrześcijanie, którzy wyparli się wiary podczas prześladowań Dioklecjana, mogli zostać ponownie przyjęci do Kościoła, jeśli poddali się kościelnej pokucie.

[madohora]

W tym celu wszyscy, którzy wywołali zgorszenie poważnymi przewinieniami, musieli przejść cztery stopnie pokuty, których czas trwania mierzono w zależności od wielkości przestępstwa:

[madohora]

Pierwszą klasę tworzyli płaczący (gr. προσκλείοντες proskleíontes , łac. flentes , hiemantes ), którzy płakali przed drzwiami kościoła w szatach pokutnych i leżąc na ziemi, musieli błagać wchodzących o przywrócenie ich do kościoła.

[madohora]

Druga klasa słyszących (ἀκροώμενοι akroōmenoi, audientes ) mogła uczestniczyć we mszy przedmszalnej w wewnętrznym przedsionku ( narteksie ) , ale musiała odejść na początku mszy ofiarnej ; czas trwania tego okresu pokuty wynosił zwykle trzy lata.

[madohora]

Trzecia klasa, klęczący na brzuchu (ὑποπίπτοντες hipopíptontes , genuflectentes , substrati ), mogła uczestniczyć we mszy wstępnej na klęczkach i została odprawiona błogosławieństwem przed mszą ofiarną; ten okres pokuty trwał dłużej, według postanowień Soboru Nicejskiego siedem lat, często przez całe życie.

[madohora]

Przez cały Okres Pokutny penitenci mieli stawić się z obciętymi włosami lub ubrani w worek, pościć i powstrzymywać się od wszelkich spraw publicznych, kąpieli i rozrywek. Po odbyciu pokuty w czwartej klasie i złożeniu publicznego wyznania grzechów (ἐξομολόγησις exomológesis ) z prośbą o pojednanie z Kościołem, zostały wznowione , zwykle w Wielki Czwartek , przez biskupa udzielającego rozgrzeszenia .

[madohora]

Biskup mógł także skrócić czas trwania pokuty kościelnej, np. w przypadku oznak szczególnie poważnych wyrzutów sumienia lub w razie śmierci. Po prześladowaniach chrześcijan przez Decjana przyznano także wyrozumiałość, jeśli wyrzutkowie mogli wydać Libelli pacis męczenników i spowiedników .

[madohora]

Z biegiem czasu ludzie stopniowo odchodzili od niepowtarzalnego charakteru pokuty. W Kościele wschodnim oznaki rozluźnienia można było dostrzec już w IV wieku, w Kościele zachodnim stało się to jasne najpóźniej w VIII wieku. Stopniowo zanikało rozróżnienie między stopniami, a pokuta publiczna w kościele coraz bardziej przekształcała się w tajną pokutę jednostki przed ojcem spowiednikiem . Wymierzając kary, mógł kierować się tzw. księgami pokutnymi , których duża liczba została przekazana m.in. przez Teodora z Canterbury , Czcigodnego Bedę i innych. Wymienia „grzywny podatki”, które uznaje się za odpowiednie w przypadku indywidualnie określonych przestępstw.

[madohora]

Choć pokutę kościelną w wielu miejscach zniesiono pod koniec XVI w. , w XVIII w. została ona częściowo przywrócona . Zostało ono jednak zniesione ze względu na rosnącą liczbę przestępstw polegających na zabijaniu dzieci , m.in. Urodzony w 1786 w Weimarze przez Goethego .

[madohora]

Dzieciobójstwo (również dzieciobójstwo , od łacińskiego infanticidium ) oznacza zabicie dziecka , zwykle przez rodzica . Zabicie noworodka nazywa się neonacydem

[madohora]

Resnick (1970) definiuje neonatobójstwo jako zabicie niemowlęcia w ciągu 24 godzin od jego narodzin, dzieciobójstwo jako zabicie dziecka w wieku od jednego dnia do jednego roku, a synobójstwo jako zabicie dzieci powyżej pierwszego roku życia

[madohora]

Biskup mógł także skrócić czas trwania pokuty kościelnej, np. w przypadku oznak szczególnie poważnych wyrzutów sumienia lub w razie śmierci. Po prześladowaniach chrześcijan przez Decjana przyznano także wyrozumiałość, jeśli wyrzutkowie mogli wydać Libelli pacis męczenników i spowiedników .

[madohora]

Z biegiem czasu ludzie stopniowo odchodzili od niepowtarzalnego charakteru pokuty. W Kościele wschodnim oznaki rozluźnienia można było dostrzec już w IV wieku, w Kościele zachodnim stało się to jasne najpóźniej w VIII wieku. Stopniowo zanikało rozróżnienie między stopniami, a pokuta publiczna w kościele coraz bardziej przekształcała się w tajną pokutę jednostki przed ojcem spowiednikiem . Wymierzając kary, mógł kierować się tzw. księgami pokutnymi , których duża liczba została przekazana m.in. przez Teodora z Canterbury , Czcigodnego Bedę i innych. Wymienia „grzywny podatki”, które uznaje się za odpowiednie w przypadku indywidualnie określonych przestępstw.

[madohora]

Choć pokutę kościelną w wielu miejscach zniesiono pod koniec XVI w. , w XVIII w. została ona częściowo przywrócona . Zostało ono jednak zniesione ze względu na rosnącą liczbę przestępstw polegających na zabijaniu dzieci , m.in. Urodzony w 1786 w Weimarze przez Goethego .

[madohora]

Dzieciobójstwo (również dzieciobójstwo , od łacińskiego infanticidium ) oznacza zabicie dziecka , zwykle przez rodzica . Zabicie noworodka nazywa się neonacydem .

[madohora]

Resnick (1970) definiuje neonatobójstwo jako zabicie niemowlęcia w ciągu 24 godzin od jego narodzin, dzieciobójstwo jako zabicie dziecka w wieku od jednego dnia do jednego roku, a synobójstwo jako zabicie dzieci powyżej pierwszego roku życia

[madohora]

Zebrano dane od 0,6 na 100 000 dzieci poniżej 15 roku życia w Szwecji (Somander i Rammer, 1991), do 2,5 na 100 000 dzieci poniżej 18 roku życia w USA (Jason, Gilliland i Tyler, 1983) oraz 5 na 100 000 dzieci w Finlandii i Austrii . Szacuje się, że od 2 do 10% przypadków zarejestrowanych jako SIDS ma motyw przemocy i w rzeczywistości stanowi dzieciobójstwo (Emery, 1985).

[madohora]

Od dwóch trzecich do trzech czwartych dzieciobójstw popełniają matki biologiczne. Według badań Raiča w 18% przypadków sprawcą był ojciec.

[madohora]

W 1969 roku Resnick przejrzał 131 spraw sądowych, w których matki zabiły swoje dzieci, i podzielił je na pięć kategorii w zależności od motywu (z wyłączeniem zabójstwa noworodków):

[madohora]

Zabójstwo altruistyczne : zabójstwo połączone z samobójstwem sprawcy lub mające na celu ochronę dziecka przed rzeczywistą lub wyimaginowaną krzywdą (56% przypadków).

[madohora]

Ostre zabójstwo psychotyczne : zabójstwo pod wpływem objawów psychotycznych, epilepsji lub delirium (24%).

[madohora]

Zabicie niechcianego dziecka (11%).

[madohora]

Przypadkowe zabójstwo dziecka lub syndrom śmiertelnie maltretowanego dziecka: przypadkowe zabicie dziecka w wyniku przemocy fizycznej (7%).

[madohora]

Zemsta na współmałżonku: Zabicie dziecka w celu wyrządzenia krzywdy współmałżonkowi (2%)

[madohora]

Wilczyński (1997) zdefiniował później następujące motywy, niezależnie od płci sprawców:
„zabójstwa odwetowe”: zabicie zwykłego dziecka w celu zemsty na (byłym) partnerze,
Zazdrość lub odrzucenie przez ofiarę, przy czym sprawcą jest zwykle ojciec,
niechciane dziecko jako najczęstsza przyczyna noworodków,
nadmierne kary cielesne dziecka za płacz lub nieposłuszeństwo,
Altruizm: „zabicie z litości” chorego, upośledzonego umysłowo dziecka lub z powodu depresji poporodowej ,
psychotyczny rodzic,
Zespół Munchausena przez pełnomocnika ,
wykorzystywanie seksualne ,
Zaniedbanie bez zamiaru skrzywdzenia lub zabicia dziecka lub z nieznanych powodów

[madohora]

Starsze badania skupiały się głównie na motywach działania matek, później według D'Orbansa (1979) procentowa większość mężczyzn należy do grupy „ rodziców, którzy znęcają się nad swoimi dziećmi ”. W takich przypadkach dziecko zwykle było poprzedzone bodźcem (płacz, wymioty, odmowa jedzenia itp.). Aktualne statystyki policyjne dotyczące przestępczości zakładają jasny udział 43,5% sprawców przemocy wobec dzieci. Z kolei ojcowie statystycznie rzadziej popełniają przestępstwa wobec noworodków (Stanton i Simpson, 2002) i znany jest tylko jeden przypadek skazania

[madohora]

Oficjalne statystyki policyjne dotyczące przestępczości w Niemczech wskazują na spadek zarejestrowanych przypadków dzieciobójstwa. W 2006 r. ofiarami zabójstwa było 202 dzieci, w porównaniu z 293 w 2000 r. 37 przypadków dotyczyło morderstwa , 55 przypadków zabójstwa , a 12 przypadków obrażeń ciała skutkujących śmiercią . Badanie Instytutu Badań Kryminologicznych Dolnej Saksonii, które badało zabójstwa dzieci poniżej szóstego roku życia w Niemczech w latach 1997–2006 na podstawie spraw zamkniętych przez sąd, było w stanie objąć ogółem 535 spraw w ciągu tych dziesięciu lat. Dane liczbowe wskazują na zwiększoną w tym okresie liczbę zgonów noworodków w czterech wschodnich krajach związkowych Niemiec, nie można jednak stwierdzić z całą pewnością, że te wyższe liczby w rzeczywistości odzwierciedlają większą liczbę dzieciobójstw. Długoterminowe badanie Wernera Johanna Kleemanna , dyrektora Instytutu Medycyny Sądowej na Uniwersytecie w Lipsku , doprowadziło do wniosku, że nie ma dowodów na to, że dzieci we wschodnich Niemczech umierają częściej z powodu przemocy lub zaniedbania niż w krajach Zachód

[madohora]

W 2015 roku w Niemczech zamordowano 16 dzieci. Prawdopodobieństwo, że dziecko zostanie zamordowane w Niemczech, wynosi około 1 na 200 000 000 dziennie.

[madohora]

Dzieciobójstwa są zjawiskiem częstym, zwłaszcza w krajach, w których seks pozamałżeński jest społecznie usankcjonowany i/lub gdzie nie są dostępne medyczne metody antykoncepcji lub gdzie wiedza na ten temat jest niewielka. W Pakistanie , kraju zdominowanym przez konserwatywne islamskie społeczeństwo zdominowane przez mężczyzn, gdzie aborcja i cudzołóstwo są nielegalne, a czasami zagrożone karą śmierci, niechciane ciąże i porody pozamałżeńskie są powszechne. Według szacunków pakistańskiej Fundacji Edhi co roku w ich wyniku zabija się około 1100 noworodków. Niemowlęta, z których część jest okrutnie zabijana, często są po prostu wyrzucane do śmieci.

[madohora]

Od czasów starożytnych społeczeństwo znane było zabijanie potomstwa w potrzebie, głodzie lub z innych powodów. Wielcy filozofowie, tacy jak Platon i Seneka, opowiadali się za powszechną praktyką porzucania lub aktywnego zabijania „zniekształconych” noworodków. Z drugiej strony Tacyt donosił , że Żydzi uważają za zbrodnię zabijanie późno urodzonych dzieci. A Flawiusz Józef zeznał w I wieku, że w judaizmie zabrania się powodowania aborcji

[madohora]

W Cesarstwie Rzymskim patria potestas głowy rodziny rozciągała się na życie i śmierć wszystkich członków rodziny. Noworodki trzeba było układać u Jego stóp i on decydował, czy dziecko będzie wychowywane. Jednak odrzucone dzieci często nie były zabijane, ale porzucane i każdy mógł je wychowywać jako niewolnicy . Prawo to zostało zniesione w Cesarstwie Rzymskim dopiero w 374 roku po rosnącej dominacji chrześcijaństwa, które przekazało żydowską kulturę prawną. Zakaz trzeba było egzekwować za pomocą drakońskich kar. Jednak rzeczywiste znaczenie prawa rzymskiego ojca do zabijania swoich córek i synów jest kwestionowane w badaniach. Zabójstwa dorastających lub dorosłych dzieci odnotowano jedynie w 15 przypadkach. Jednak prawie wszystkie z nich można wyprowadzić jednocześnie lub przede wszystkim z innych podstaw prawnych, tak więc ius vitae necisque nie mogło być rzeczywistą normą prawną, ale raczej alegorycznym podkreśleniem władzy domowej ojca dziecka rodzina.

[madohora]

W kanałach łaźni w Askelon w późnej starożytności odnaleziono setki szkieletów dzieci . Jak wykazała analiza DNA, wyraźnie dominują kości noworodków płci męskiej. Przypuszcza się, że łaźnia pełniła także funkcję burdelu , a znalezione kości wskazują na systematyczne dzieciobójstwo dzieci płci męskiej. Ogólnie rzecz biorąc, potomstwo płci męskiej nie mogło podążać śladami zawodowymi swoich matek i w ten sposób ich odciążać. W ruinach rzymskich burdeli wielokrotnie odnajdywano liczne szkielety dzieci.

[madohora]

W Cesarstwie Chińskim od czasów starożytnych zabijano lub pozostawiano na śmierć głównie samice i zniekształcone potomstwo w wyniku porzucenia lub „niepodnoszenia” po urodzeniu. Źródło prawne Han Feizi (III wiek p.n.e.) odnotowuje taką selekcję płci:. „(Z zachowaniem) rodziców wobec (swoich) dzieci (jest tak): Kiedy rodzi się im chłopiec, gratulują sobie nawzajem; jeśli urodzi się im dziewczynka, zabijają ją. ... Dzieje się tak dlatego, że rodzice] mają na uwadze swoją późniejszą wygodę i planują długoterminowe korzyści.

[madohora]

W średniowiecznej judeochrześcijańskiej Europie głównymi przyczynami dzieciobójstwa było nieślubne dziecko i ubóstwo rodziców (Moseley, 1986), ale także wady rozwojowe dziecka.

[madohora]

Od średniowiecza po czasy współczesne nierzadko zdarzało się, że rodzice zabijali, porzucali lub sprzedawali swoje dzieci , ponieważ nie mogli ich nakarmić. Na tym tle pojawiły się historie takie jak Jaś i Małgosia . W tamtych czasach w Europie dzieciobójstwo było często karane tak samo, jak morderstwo dorosłych.

[madohora]

W czasach głodu, na przykład z powodu złych zbiorów lub wojen, zdarzały się także przypadki dzieciobójstwa -kanibalizmu , ale umyślny ubój zawsze pozostawał wyjątkiem wśród przymusowej padliny. Jednakże w dużych częściach świata umyślne zabijanie własnego lub potomstwa innych dzieci w celu spożycia zawsze było uważane za jedno z największych naruszeń tabu i dlatego wielokrotnie było wykorzystywane jako oskarżenie w propagandzie i prześladowaniach za odczłowieczanie innych ( „czarownice” i Żydzi), a także w literaturze przetworzonej, np. w „ Królewnie Śnieżce” .

[madohora]

W 1516 roku Bambergische Peinliche Halsgerichtsordnung i zarządzenia dworskie cesarza Karola V wydały nowe przepisy, które przewidywały przebicie , zakopanie żywcem lub rozerwanie ciała rozpalonymi do czerwoności szczypcami jako zwyczajową karę dla morderców dzieci. Powinny pełnić funkcję odstraszającą. W tym prawie karnym nie uwzględniono motywu ani okoliczności (liczy się tylko czyn, a nie przyczyny i motyw), dlatego kary nie miały skutku odstraszającego.

[madohora]

W XVII i XVIII w. wzrosła liczba morderstw, zwłaszcza dzieci urodzonych poza związkiem małżeńskim, ze względu na strach kobiet przed pręgierzem i karami publicznymi . Do tego doszły ograniczenia dotyczące małżeństw , [23]co w wielu przypadkach od początku uniemożliwiało urodzenie się w małżeństwie. Wraz ze wzrostem liczby zabójstw w połowie XVIII wieku rozpoczęło się ponowne przemyślenie tej kwestii. Zmiany w edukacji medycznej na uniwersytetach i stopniowe wprowadzanie badań medycyny sądowej na różnych terytoriach cesarskich doprowadziły do ​​​​początku „psychiatryzacji” przestępstwa. Jednakże jeszcze kilka lat temu wprowadzono dokładne rozróżnienie prawne pomiędzy sprawcami będącymi w związku małżeńskim i niebędącymi w związku małżeńskim (§ 217). Po ciąży, którą często trzymano w tajemnicy, nadal uważano, że te ostatnie postępują racjonalnie, a zatem egoistycznie, podczas gdy żony uważano za niezrównoważone psychicznie same w sobie. Nie groziła Ci niehonorowa kara po porodzie. W związku z rozpowszechnianiem się w zbiorach przypadków medycznych historii dzieciobójstwa, powstały później teksty literackie na ten temat. (Na przykład„ Morderca dziecka ” Wagnera (dramat) czy tragedia Gretchen z „ Fausta” Goethego . Tragedia .)

[madohora]

Die Kindermörderin to tragedia (dramat) Heinricha Leopolda Wagnera z 1776 roku i jednocześnie jego najważniejsze dzieło. W sposób społecznie krytyczny ilustruje problematykę podziału majątków pomiędzy burżuazją i szlachtą oraz pozycję kobiet w ówczesnym społeczeństwie. Wreszcie praca ma na celu poruszenie problemu morderstw dzieci w XVIII wieku i związanych z nimi surowych kar.

[madohora]

Tragedia Gretchen to otwarty dramat , który Johann Wolfgang Goethe wplótł w Urfausta z 1772 roku i zaadaptował go do swojego głównego dzieła Faust I. Opisuje rozpad miłosnego związku Fausta i Małgorzaty, sytuuje się obok tragedii uczonego i płynie wraz z nią w zakończeniu Fausta II , przerysowanego i oczyszczonego.

[madohora]

We wcześniejszych wariantach Fauststoffa , którymi zajął się Goethe, pojawia się Helena , która jako obraz pogański budzi w Fauście pożądanie (zob. Fauststoff). W tragedii Gretchen Goethe nie wybiera demonicznej i właściwie pozbawionej życia kobiecej odpowiedniczki Fausta, ale niewinną kobietę, która zostaje wciągnięta w jego zatracenie.

[madohora]

Już w swojej rozprawie wygłoszonej 7 sierpnia 1771 roku na uniwersytecie w Strasburgu Goethe zajmował się już kwestią, czy morderca dzieci powinien być skazany na śmierć. Niedługo później śledził sprawę służącej Zuzanny Margarethy Brandt we Frankfurcie nad Menem , która w 1771 roku zamordowała swoje nowo narodzone dziecko. Została aresztowana, skazana w procesie karnym na śmierć zgodnie z ówczesnym prawem i publicznie stracona 14 stycznia 1772 roku.

[madohora]

Goethe pracował wówczas jako prawnik w swoim rodzinnym mieście. Wiele osób zaangażowanych w ten proces to jego krewni lub dobrzy znajomi. Sporządził kopie akt procesu i był pod takim wrażeniem historii Brandtina , że ​​tragedia wokół morderczyni dzieci Gretchen stała się głównym motywem Urfausta . Generalnie jednak Goethe zajmował się tym tematem bardzo dużo. W sprawie o morderstwo dziecka dokonane przez Johannę Catharinę Höhn 11 kwietnia 1783 r. sędzia zwrócił się do Goethego i dwóch innych osób o poradę, czy jego werdykt jest słuszny. Goethe odpowiedział: „[...] że moim zdaniem bardziej wskazane byłoby utrzymanie kary śmierci.” Ci, którzy wciąż proząspisana scena w lochu , najstarszej części Urfausta, powstała prawdopodobnie niedługo po egzekucji. Goethe nie zajął później stanowiska w sprawie tego procesu w „ Poetry and Truth” , zamiast tego relacjonował jedynie w krótkiej, zdystansowanej formie: „Wkrótce wykryto poważną zbrodnię, a jej śledztwo i kara wywołały niepokoje w mieście na wiele tygodni”.

[madohora]

Problem dzieciobójstwa był szeroko dyskutowany w XVIII wieku. Podejmują ją także dzieła współczesnych Goethego, jak Zerbin czy Filozofia nowsza Jakoba Michaela Reinholda Lenza i Morderca dziecka Heinricha Leopolda Wagnera .

[madohora]

Pod koniec XVIII w. kara śmierci za dzieciobójstwo stała się rzadsza, a w 1813 r. bawarski kodeks karny przewidywał za nią karę więzienia (do 1848 r. kara śmierci była możliwa w powtarzających się przypadkach).

[madohora]

W czasach nowożytnych motyw ten znalazł swój literacki wyraz w dziełach takich jak Dziewczyna na klifach .

[madohora]

Dziewczyna na klifach to powieść Johna MacKaya . Książka opowiada o dorastającej kobiecie, która zostaje zgwałcona i zrzuca swoje dziecko z klifu. Powieść ta została po raz pierwszy opublikowana w języku niemieckim w grudniu 2004 roku w Monachium przez Goldmann Verlag . Książka dla młodych dorosłych należy do gatunku fikcji . Inspiracją dla Johna MacKaya do napisania książki były historie ludzi z jego dzieciństwa. Dziewczyna na klifach była debiutancką książką Johna MacKaya. Została przetłumaczona na język niemiecki przez Anke Knefel.

[madohora]

18-letnia Kirsty MacLeod w tajemnicy marzy o opuszczeniu ojczyzny na Hebrydach i rozpoczęciu nowego, lepszego życia w Ameryce . Poprzez swojego kochanka Murdo czerpie nadzieję na spełnienie swojego marzenia. Jednak gdy wybuchła I wojna światowa, Murdo wraz z ośmioma innymi mężczyznami został powołany do armii, aby bronić swojej ojczyzny. Aby godnie pożegnać mężczyzn, organizuje się festyn uliczny.

[madohora]

Podczas festiwalu Kirsty spaceruje po klifach i zostaje zaatakowana od tyłu i brutalnie zgwałcona. Aby zachować dobrą reputację na wyspie, nie mówi nikomu o kolejnej ciąży. Kirsty jest tak wycofana, że ​​nawet jej rodzina nie jest świadoma jej ciąży.

[madohora]

Kiedy nadchodzi wiadomość, że Murdo zginął na wojnie, Kirsty traci nie tylko kochanka, ale także długo oczekiwane marzenie o lepszym życiu w Ameryce. Kirsty jest tak pogrążona w smutku, że zapomina ukryć swój okrągły brzuch, a jej matka dowiaduje się o jej sekretnej ciąży. Następnie rodzi chłopca. Aby dziecko nie przyzwyczaiło się do matki, zostaje jej odebrane, ale wczesnym rankiem Kirsty wymyka się z synem z domu i zrzuca go ze skały. Burza, która szaleje tego ranka, wyrzuca ciało na brzeg, co odkrywa rybak Skipper. Zgłasza całe zdarzenie policji.

[madohora]

Po zbadaniu zwłok ustalono, że dziecko nie zostało poronione, lecz zamordowane. Policja otrzymuje informację od lekarza, że ​​Kirsty jakiś czas temu została zgwałcona. Badanie Kirsty ma wykazać rzekomą ciążę, lecz lekarzowi współczuje i nie informuje o ciąży policji. Nie ufają lekarzowi i sprowadzają z miasta lekarza, który potwierdza wyniki drugiego - ale tylko dlatego, że nie badał Kirsty, ale jej siostrę bliźniaczkę Annie. Zatem sprawa pozostaje nierozwiązana.

[madohora]

Po zapachu i głosie rozpoznaje swojego gwałciciela, którym okazuje się być lekarz. Zabija się z poczucia winy, a jednak Kirsty nigdy nie wybacza mu tego, co zrobił.

[madohora]

Kirsty MacLoed to 18-letnia kobieta, ładna i marzycielska. Mieszka z rodziną na wyspie na Hebrydach. Ale nie chce tam zostać przez całe życie. Marzy o lepszym życiu w Ameryce. Dzięki swojemu kochankowi Murdo udaje jej się spełnić swoje marzenia. Śmierć Murdo, a także gwałt i późniejsza ciąża burzą jej marzenia i drastycznie zmieniają jej życie.

[madohora]

Niemal we wszystkich społeczeństwach, w których praktykuje się dzieciobójstwo, szczególnie dotyka to dzieci płci żeńskiej ( kobietobójstwo , por. aborcja selektywna ze względu na płeć ). Zabijanie dzieci przez kobiety zwykle ma miejsce w kulturach patriarchalnych , gdzie istnieje silna preferencja dla mężczyzn i dewaluacja kobiet. Mizoginię i pewne aspekty ekonomiczne podaje się jako dwa najważniejsze powody, dla których zabijanie dzieci płci żeńskiej jest częstsze niż zabijanie dzieci płci męskiej. Większość religii w przeszłości potępiała dzieciobójstwo, niezależnie od płci.

[madohora]

Pomijam współczesne prawodawstwo. Tutaj raczej chodziło o rytualne zabójstwa dzieci. Złóż je na ołtarzu a twoje winy zostaną odkupione

[madohora]

Trochę odleciałam z tym dzieciobójstwrem.

[madohora]

W XIII wieku, z kilkoma wyjątkami, pokuta kościelna całkowicie zanikła. Zostało ono zastąpione przez istniejącą do dziś w Kościele rzymskokatolickim praktykę nakładania pokuty przy tajnej spowiedzi , proporcjonalnie do wagi grzechów, poprzez modlitwę, post , jałmużnę itp.

[madohora]

Jest to praktykowane jeszcze prościej w tym samym czasie, co zakaz i ekskomunika w Kościele greckim.

[madohora]

Rzymska doktryna pokuty rzeczywiście została odrzucona przez starszy Kościół luterański , lecz stara dyscyplina pokuty została zachowana i praktykowana zwłaszcza wobec przestępców cielesnych. Ich przewinienie zostało publicznie ogłoszone podczas nabożeństwa przez duchownego parafialnego, natomiast sprawcy uklękli przed ołtarzem, a następnie złożyli własną publiczną spowiedź. Dopiero wtedy mogli otrzymać rozgrzeszenie i przyjąć komunię z resztą przystępujących, ale zwykle na końcu. Po ich powszechnym zniesieniu w latach 18./19. W XIX wieku bardziej rygorystyczna partia kościelna zabiegała o jej ponowne wprowadzenie w formie dyscypliny kościelnej

[madohora]

O wiele bardziej rygorystycznie praktykowano pokutę w Kościele Reformowanym , szczególnie w Szwajcarii, Francji i Holandii pod wpływem Kalwina , a zwłaszcza w Kościele Prezbiteriańskim pod rządami Johna Knoxa . Świadomie nawiązano ponownie do tradycji pierwotnego Kościoła, choć i tutaj rygorystyczność Kościoła uległa złagodzeniu, podobnie jak w Kościele anglikańskim , który z wielką powagą traktował pokutę kościelną.

[madohora]

W swojej najsurowszej formie pokuta kościelna trwała wśród Braci Czeskich , Kościołów morawskich , mennonitów , kwakrów i niektórych wolnych kościołów amerykańskich.

[madohora]

Quatember (z łac. ieiunia quattuor temporum „post czterech pór roku”) odnosi się do dni pokuty w roku kościelnym Kościoła rzymskokatolickiego , które odbywają się cztery razy w roku i pierwotnie charakteryzowały się postem , wstrzemięźliwością , modlitwą i jałmużną . Ich czas mniej więcej pokrywa się z początkiem czterech pór roku. Celem Kwartamberu jest dziękczynienie Bogu za dary stworzenia, przypomnienie o konieczności korzystania z nich z umiarem i o troskę o potrzebujących.

[madohora]

Papież Grzegorz VII (1073-1085) wprowadził do kalendarza Kościoła powszechnego dni czwartorzędu i umieścił je w środę, piątek i sobotę po święcie św. Luzii 13 grudnia, po Środzie Popielcowej , po Zesłaniu Ducha Świętego i po święcie Podwyższenia Krzyża 14 września. Ze względu na takie ustalenie chronologiczne powstał werset pamiątkowy: „Po popiołach, Pięćdziesiątnicy, Krzyżu, Luzei pamiętajcie, że jest Kwatermber”. Kaliksta I († 222) i gdzie od pontyfikatu Gelazjusza I pod koniec tygodni czwartorzędu udzielany jest sakrament święceń (por.CIC c. 1006 § 2 z 1917 r.). Kwatermberowie byli już mocno zadomowieni w Rzymie za kadencji Leona I ; Przekazano mu wiele kazań kwartalnych. Liturgiczne obchody kwartału kończyły się zwykle celebracją czuwania ( Quatembervigil) w sobotę kwietniową, podczas której odbyło się kilka dłuższych czytań z Pisma Świętego.

[madohora]

Od synodu w Seligenstadt w 1028 r. dni czwartorzędu są dniami postu i wstrzemięźliwości. Reforma Brewiarzowa papieża Jana XXIII. przeniesiono kwartał wrześniowy na środę po 17 września zamiast na środę po święcie Podwyższenia Krzyża. (potem piątek i sobota); w tej kolejności sprawowano je aż do reformy liturgicznej . Reforma liturgiczna, która nastąpiła po Soborze Watykańskim II, zachowała kwatermber, ale pozostawiła poszczególnym konferencjom biskupów określenie terminu i struktury . Konferencja Episkopatu Niemiecw 1972 r. postanowiono umieścić kwartał w następującym kalendarzu regionalnym w Niemczech: w pierwszym tygodniu Wielkiego Postu (kwartał wiosenny), w tygodniu poprzedzającym Zesłanie Ducha Świętego (kwartał letni), w pierwszym tygodniu października (kwartał jesienny) pierwszy tydzień Adwentu (kwarta zimowa). W kalendarzu liturgicznym Nadzwyczajnej Formy Rytu Rzymskiego kwatermber pozostał w swoich pierwotnych datach.

[madohora]

Dni kwartalne środa, piątek i sobota mają własne formularze pomiarowe; posiadają szereg cech szczególnych, m.in. B. Odnośnie doboru i liczby perykop .

[madohora]

W międzyczasie kwatermbery nie są już uważane za wymagane dni postu , ale mają służyć duchowej odnowie zborów. Przede wszystkim należy modlić się w zgromadzeniach o powołania duchowe, a we wstawiennictwie uwzględnić także odpowiadające im troski duchowe katolickich organizacji pomocowych .

[madohora]

Elul ( hebr . אֱלוּל , z akadyjskiego elūlu ) jest dwunastym i ostatnim miesiącem cywilnego kalendarza żydowskiego i szóstym religijnego kalendarza żydowskiego, licząc w kalendarzu żydowskim . Ma 29 dni i według kalendarza gregoriańskiego przypada na okres od sierpnia do września .

[madohora]

W Tanach miesiąc ten nazywany jest po prostu „miesiącem szóstym”, zgodnie z numeracją pozostałych miesięcy: „Szóstym miesiącem szóstym był Ira, syn Ikkesza, z Tekoa” (1 Krn 27,9 EU ) .

[madohora]

Dzisiejsza nazwa miesiąca „Elul” ma swoje korzenie w akadyjskiej nazwie miesiąca Ululu z kalendarza babilońskiego , której używali Żydzi podczas niewoli babilońskiej w latach 586–536 p.n.e. został przejęty. W Biblii ta nazwa miesiąca pojawia się tylko raz w Księdze Nehemiasza : „Po pięćdziesięciu dwóch dniach, dwudziestego piątego miesiąca Elul, mur został ukończony” ( Neh 6,15 EU ) .

[madohora]

Oprócz dni szabatowych , we wszystkie dni pomiędzy Rosz Chodesz Elul, pierwszym dniem miesiąca, a dniem poprzedzającym Rosz ha-Szana, o poranku dmie się w szofar , który ma wybudzić ludzi z bezmyślnego trybu życia ( Am 3,6 UE ). Zwyczajowo jest również codzienne czytanie Psalmu 27 pomiędzy Rosz Chodesz Elul a Hoszana Rabba w Tiszri. Oprócz dmuchania w szofar, ważnym rytuałem każdego dnia przed wschodem słońca jest odmawianie selichotu , czyli specjalnych modlitw pokutnych. Aszkenazyjczycy kończą ten rytuał w środę przed Rosz ha-Szana , Sefardyjczycydopiero pod koniec miesiąca.

[madohora]

Wielu Żydów odwiedza także groby przyjaciół i krewnych, aby ich uczcić i uczcić.

[madohora]

Innym zwyczajem jest kończenie wszystkich listów pisanych w języku elul życzeniami dobrego roku – tradycja uczy, że w Rosz Haszana czyny każdego człowieka w ciągu ostatniego roku zostaną osądzone i zapisane w księdze życia, która ma zostać zapisana.

[madohora]

Czterdzieści dni pomiędzy Rosz Chodesz Elul a Jom Kipur ma upamiętniać te czterdzieści dni roku 2448 według kalendarza hebrajskiego (odpowiednik roku 1313 p.n.e.), kiedy Mojżesz wspiął się na górę Synaj, aby po raz drugi przeczytać tablice z Dziesięcioma Przykazaniami i otrzymać , po rozbiciu pierwszych ze złości, podczas gdy lud oddał cześć złotemu cielcowi pod jego nieobecność. Od niepamiętnych czasów dzień, w którym YHWH otrzymał odpuszczenie wszystkich grzechów, ogłoszone przez Mojżesza, był w judaizmie dniem przebaczenia.

[madohora]

[madohora]

Jom Kippur „Dzień Pojednania” , także Jom ha-Kippur niemiecki, głównie Dzień Pojednania lub Święto Pojednania , jest najwyższym świętem żydowskim . Według żydowskiego systemu kalendarza obchodzone jest ono 10 dnia miesiąca Tiszrei – jako ścisły dzień odpoczynku i postu . W kalendarzu gregoriańskim Jom Kippur z roku na rok przypada na inny termin we wrześniu lub październiku. Wraz z dwudniowym świętem noworocznym Rosz ha-Szana, które odbywa się dziesięć dni wcześniej, stanowi główne święto judaizmu oraz punkt kulminacyjny i zakończenie dziesięciu dni pokuty i nawrócenia. Jom Kippur jest obchodzone przez większość Żydów, także niereligijnych, w mniej lub bardziej rygorystycznej formie.

[madohora]

Data tego dnia różni się w zależności od kalendarza gregoriańskiego , ponieważ kalendarz żydowski jest zawsze przeliczany według księżyca. Święta żydowskie rozpoczynają się zawsze w wigilię określonego dnia. Jom Kippur obchodzony jest w następujące dni:

[madohora]

Ponieważ Islamskie Święto Ofiarowania odbywa się również 10. dnia miesiąca według kalendarza księżycowego, co 32–33 lata oba święta obchodzone są w tym samym dniu kalendarzowym przez 2–3 kolejne lata.

[madohora]

Według współczesnej egzegezy Dzień Pojednania wspomniany w Torze Jom ha-Kippurim i Szabat Szabat („Szabat Szabatów”) prawdopodobnie sięga czasów po wygnaniu babilońskim , pomimo podobieństw do rytuałów hetyckich , które wskazują na wyższy wiek. Było to już najważniejsze święto Izraelitów we wczesnym okresie Drugiej Świątyni . Najbardziej wyczerpujący opis tego święta można znaleźć w Księdze Kapłańskiej(Księga Kapłańska): „Dziesiątego dnia siódmego miesiąca będziecie pościć i nie wykonywać żadnej pracy, czy to rodzimej, czy zagranicznej. Bo w tym dniu nastąpi wasze przebłaganie i zostaniecie oczyszczeni; zostaniecie oczyszczeni ze wszystkich swoich grzechów przed Panem .

[madohora]

Ceremonie świątynne praktykowane w czasach Drugiej Świątyni w Dniu Pojednania mogły rozwinąć się z wcześniejszej ceremonii oczyszczenia świątyni, która następnie przybrała formę opisaną w Biblii ( Tanach ) po wygnaniu babilońskim i stała się coroczna w dniu rozwinął się dziesiąty dzień siódmego comiesięcznego Dnia Pojednania. O tym, że święto to miało miejsce dopiero w okresie powygnanym, świadczy brak wzmianek o świętach w 2. i 5. księdze Mojżesza oraz w księgach Ezdrasza i Nehemiasza ( Wj 23,14 LUT , Wj34,18-23 LUT , Dtn 16,1-17 LUT Neh 8-9 LUT ), oznaczenie Aarona na arcykapłana , czyli powygnanie, a także zasady ubioru arcykapłana dotyczące noszenia „lnianych spodni ( Kpł 16,2-4 PBG ). Spodnie były wynalazkiem perskim wprowadzonym do Izraelitów przed VI wiekiem p.n.e. Chr. nie powinien był być prawie znany.

[madohora]

W tym dniu w świątyni jerozolimskiej składano specjalne ofiary.Był to jedyny dzień, w którym arcykapłan – sam i ściśle zakryty – mógł wejść do Najświętszego w świątyni , aby otrzymać odpuszczenie grzechów w imieniu ludzie. Tam skropił Arkę Przymierza krwią dwóch zwierząt ofiarnych. Losy rzucono także o dwa kozły ( Kpł 16,5-22 UBG ). Osoba posiadająca los „dla Boga” została złożona w ofierze w celu oczyszczenia świątyni. O koźle ustalonym losowo „dla AsaselaArcykapłan upublicznił wszystkie grzechy ludu Izraela. Bestia została następnie zabita „dla Azazela” poprzez wysłanie jej za krawędź górskich klifów na pustyni Judzkiej.

[madohora]

[madohora]

Termin kozioł ofiarny powstał w związku z tłumaczeniem Biblii chrześcijańskiej na język niemiecki przez Lutra . Zgodnie z tradycyjną chrześcijańską interpretacją wersji tej historii ( Kpł 16,3-26 LUT ) w Starym Testamencie , kozioł zostaje obciążony wszystkimi grzechami ludu w symbolicznym akcie, „kozioł dla Azazela” jest interpretowany jako zastąpić „kozłem ofiarnym”. Do dziś kozłem ofiarnym jest ten, którego fałszywie obwinia się i ostatecznie pociąga do odpowiedzialności przez skruszonych ludzi za własne psoty, błędy i grzechy, i który czasami jest usuwany, chociaż pierwotna koncepcja wymagała przyznania się do winy i pokuty przed społecznością

[madohora]

[madohora]

Według Geseniusa, Hoffmanna i Oxford Hebrew Dictionary asasel to rzadki hebrajski przymiotnik oznaczający „zwolnienie” lub „całkowite usunięcie”. Jest to starożytne określenie całkowitego usunięcia grzechu i winy ze społeczności, symbolizowane przez wysłanie kozła na pustynię. Zaproponowano różne teorie wyjaśniające znaczenie tego słowa. W Talmudzie Azazel jest tłumaczony jako „stroma góra” i odnosi się do skały na pustyni, z której później zrzucono bestię. Jednakże na początku słowo Azazel było uosobieniem , podobnie jak hebrajskie słowa oznaczające podziemie ( Szeol ) i zniszczenie (Abadon).. Według apokryficznej księgi Henocha , Azazel lub Asalzel jest najważniejszym spośród upadłych aniołów, którzy nauczali dzieci ludzkie o grzechu. Zgodnie z tą interpretacją ideą ceremonii wydaje się być odesłanie grzechów złemu duchowi, któremu zawdzięczają swoje powstanie. Podobne obrzędy pokuty zachowały się także u innych ludów. Współcześni historyczno-krytyczni badacze Biblii przypisują powyższe fragmenty Kodeksowi Kapłańskiemu i datują je na okres powygnańczy; postrzegają wysłanie kozła ofiarnego do Azazela jako część istniejącej wcześniej ceremonii.

[madohora]

Niektórzy konserwatywni egzegeci biblijni zwracają uwagę, że miejscem, do którego wysyłany jest kozioł, jest „pustynia” poza obszarem zaludnionym (a nie wroga pustynia) i że Asasel nie jest ani miejscem, ani imieniem osobistym. Ich zdaniem „kozioł dystansu” został po prostu „wypuszczony” na wolność.

[madohora]

Rytuałem nadal praktykowanym przez ultraortodoksyjnych Żydów w przeddzień Dnia Pojednania jest rytualny ubój kurczaka w ramach pokuty (kapparot), którego nie ma w Torze ani w Talmudzie. Aby to zrobić, bierze się białego, zdrowego, żywego kurczaka - koguta dla mężczyzny, kurę dla kobiety. W przypadku kobiety w ciąży używa się koguta i kury, ponieważ nienarodzone dziecko może być chłopcem. Następnie poprzez modlitwę grzechy osobiste zostają przeniesione na zwierzę. Następnie trzykrotnie obraca się kurczaka nad głową, za każdym razem mówiąc: „To jest moje zastępstwo. To jest mój wyzwalacz. To jest moje pokuta. Ten kurczak umrze, ale ja idę do dobrego życia i spokoju.” Następnie zwierzę zostaje uśmiercone poprzez podcięcie gardła. Po wykrwawieniu biedni ludzie każą zjeść kurczaka

[madohora]

Nawet po zniszczeniu Świątyni Jerozolimskiej podczas wojny żydowskiej (w roku 70) utrzymano Dzień Pojednania. „Nawet bez ofiar sam dzień przynosi pojednanie” ( Midrasz Sifra , Emor, XIV). Według nauczania żydowskiego dzień ten jest bezużyteczny, jeśli nie towarzyszy mu pokuta . Warunkiem pokuty było pokutne wyznanie grzechów. „Dzień Pojednania uwalnia od grzechów przeciw Bogu, lecz od grzechów przeciw bliźniemu dopiero po przeproszeniu poszkodowanego o przebaczenie” ( Talmud Joma VIII, 9). Stąd zwyczaj rozstrzygania wszelkich sporów w przeddzień dnia postu. W Dniu Pojednania dusze zmarłych również otrzymują przebaczenie. W modlitwie Jiskorzmarłych upamiętnia się w synagodze.

[madohora]

Według tradycji talmudycznej pierwszego dnia roku Bóg otwiera trzy księgi: jedną dla bardzo niegodziwych, drugą dla bardzo pobożnych i trzecią dla przeciętnego człowieka. Los bardzo niegodziwych i bardzo pobożnych zostaje rozstrzygnięty natychmiast; jednakże osąd przeciętnego człowieka zostaje zawieszony do Jom Kippur, kiedy sąd zostaje wydany dla wszystkich. W modlitwieנְתַנֶּה תֹּֿקֶף Unetaneh tokef stwierdza:

[madohora]

W Nowy Rok są wypisane, a w Dniu Pojednania zapieczętowane, ilu zginie, ilu się narodzi, kto będzie żył, a kto umrze, kto w swoim czasie, a kto przed swoim czasem, kto przez ogień, a kto przez wodę, kto przez miecz i kto przez głód, kto przez burzę, a kto przez zarazę, kto odpocznie, a kto będzie niespokojny, kto znajdzie odpoczynek i kto zbłądzi, kto będzie wolny od trosk i kto będzie cierpiał, kto będzie wysoki, a kto niski, kto będzie bogaty, a kto biedny. Ale pokuta, modlitwa i czynienie dobra zapobiegną złemu losowi”

[madohora]

Według Majmonidesa „wszystko zależy od tego, czy zasługi człowieka przeważają nad jego wadami”. Dlatego przed sądem w Dniu Pojednania należy spełnić wiele dobrych uczynków. Ci, których Bóg ceni, są wpisani do księgi życia, dlatego w modlitwie mówi się: „Wpisz nas w księgę życia”. לשׁנה טוֹבה תּכּתב Leschana tova tikatev ), „Obyś został zapisany (w księdze życia) na szczęśliwy rok”

[madohora]

Jom Kipur to najświętszy i najbardziej uroczysty dzień w roku żydowskim. Każde święto zaczyna się poprzedniego wieczoru, ponieważ w kalendarzu żydowskim dzień trwa od wieczora poprzedzającego do wieczora dnia, a nie od północy do północy. Początek wieczoru oznacza się słowem (hebr. ערב wieczór) Erev. Dla kobiet od 12. roku życia i mężczyzn od 13. roku życia jest to dzień postu, w którym pości się przez 25 godzin, czyli od tuż przed zachodem słońca poprzedniego dnia do następnego zachodu słońca, nie spożywa się pokarmów płynnych ani stałych. Palenie jest również zabronione. Przed rozpoczęciem Jom Kipur tradycyjnie je się kreplach , nadziewane kluski podobne do włoskich ravioli lub przez wielu marokańskich Sefardyjczyków gulasz Alboronia. Jom Kipur to jedyny dzień postu, który obchodzony jest także w szabat – pozostałe dni postu są przełożone, jeśli przypadają na szabat. Oprócz zakazów dotyczących szabatu i wszystkich świąt państwowych, w Jom Kippur obowiązuje również zakaz aktywności seksualnej. Ściśle religijni Żydzi nie noszą w Jom Kippur skórzanych butów i ubierają się na biało. Jeszcze mniej lub wcale religijni Żydzi przestrzegają dziś tych zasad w mniej lub bardziej rygorystycznej formie.

[madohora]

W Izraelu wszystkie restauracje i kawiarnie są tego dnia zamknięte (z wyjątkiem arabskich). Całe życie publiczne zatrzymuje się. Wszystkie przejścia graniczne (w tym lotniska) są zamknięte. Choć nie ma oficjalnego zakazu jazdy, ulice są prawie całkowicie wolne od samochodów, jeżdżą jedynie karetki pogotowia, straż pożarna i policja. W ostatnich dziesięcioleciach świeccy Żydzi zaczęli wykorzystywać tę sytuację do przejażdżek rowerowych po pustych autostradach. Jedzenie i słuchanie muzyki w miejscach publicznych w tym dniu uważane jest za niegrzeczne. Nie ma programów radiowych i telewizyjnych. W październiku 1973 roku Syria i Egipt wykorzystały fakt, że Izrael był tego dnia praktycznie sparaliżowany i wyjątkowo bezbronny, i rozpoczęły wojnę Jom Kippur. Dzięki temu doświadczeniu w Jom Kipur zostanie w pełni utrzymana wojskowa zdolność operacyjna; istnieje „ciche” radio i telewizja, które nie nadają żadnych programów, a jedynie nadają komunikaty w sytuacjach awaryjnych

[madohora]

[madohora]

Poważny charakter charakteryzujący ten dzień przetrwał do dziś. Poza kilkoma wyjątkami nabożeństwa w gminach żydowskich wszystkich kierunków trwają niemal cały dzień.

[madohora]

Modlitwę wieczorną rozpoczyna się modlitwą „ Kol Nidre ”, którą czyta się przed zachodem słońca. Centralnym punktem liturgii jest wyznanie grzechów (וִדּוּי Widui ), która w tradycji żydowskiej, w przeciwieństwie do spowiedzi w kościołach chrześcijańskich , zawsze jest składana w kolektywie, który tworzymy, a prośby o przebaczenie,סְלִיחוֹת Nazywa się Slichot (niem.Wymówki„Nie jesteśmy bowiem odważni i uparci w mówieniu przed wami, że jesteśmy sprawiedliwi i że nie zgrzeszyliśmy; wręcz zgrzeszyliśmy”.

[madohora]

Błogosławieństwo ( Bracha ) Shehechejanu ( hebr שהחינו „który dał nam życie” ), podobnie jak modlitwa
אָבִֽינוּ מַלְכֵּֽנוּ Avinu Malkenu (Ojcze nasz, nasz król). zכהנים Kohanim (członkowie rodziny kapłańskiej) otrzymują błogosławieństwo Aarona z Liczb 6:24 UE .

[madohora]

Tradycyjne melodie i lamenty wyrażają zarówno niepewność jednostki w obliczu niepewnego losu, jak i zbiorową pamięć o dawnej wielkości. W Dniu Pojednania Żydzi szukają wyłącznego zajęcia się sprawami duchowymi. W Haftarze porannej modlitwy posłużono się fragmentem Księgi Izajaszaprzeczytaj na głos, w którym biblijny prorok wyjaśnia znaczenie prawdziwego postu. „To jest post, który uwielbiam: aby rozluźnić kajdany niesprawiedliwości, rozluźnić więzy ucisku, uwolnić zniewolonych, złamać wszelkie jarzmo. Jeżeli ujrzycie nagiego mężczyznę, przyodziejcie go i nie oddalajcie się od tego, który jest w waszym ciele. Wtedy wasze światło wzejdzie jak zorza poranna i wasze uzdrowienie szybko zakwitnie przyjmie wasPanachwałapójdzie, Jest to powiedziane uroczyście i z mocą podczas Arki Torypozostaje otwarty. [11] Ostateczne zakończenie Jom Kippur ogłaszane jest za pomocą szofaru .

[madohora]

Cztery razy w roku – w Jom Kippur, Szmini Atzeret (ósmy [dzień] zgromadzenia), w ostatni dzień Paschy i drugi dzień Szawuot – odprawiana jest specjalna modlitwa pamiątkowa.יִזְכֹּר Jiskor („pamięć”), wypowiadane w synagodze dla upamiętnienia zmarłej duszy ojca i / lub matki. Obejmuje to prośbę do Zedaki na ich rzecz. Podczas modlitwy Yiskor w synagodze pozostają tylko ci, których ojca i/lub matki już nie ma. Wszyscy pozostali opuszczają salę, dając potomstwu poważną, prywatną chwilę na ponowne połączenie się ze wspomnieniami swoich rodziców.

[madohora]

Po odgłosie trzech szofarów na zakończenie Jom Kippur wierni spieszą się do domu, aby z rodziną przerwać post. W niektórych synagogach znajduje się mały bar z przekąskami, w którym można przeżyć ten „post” wspólnie ze wspólnotą synagogalną.

[madohora]

W okresie po Rosz ha-Szana (od 3 Tiszri ) aż do Jom Kippur włącznie, życzy się hebrajskiego

[madohora]

W okresie pomiędzy Jom Kippur a ostatnim dniem Sukot ( Hoszana Rabba ) włącznie ludzie składają sobie życzenia po hebrajsku גמר חתימה טובה gmar chatima tova , angielski „niech Twój wpis (w księdze życia ) będzie dobrze wypełniony” . „Gmar” oznacza ostateczny, pragnący ostatecznej, dobrej pieczęci. Ten czas daje ostatnią szansę do końca Sukkot na zmianę na lepsze.

[madohora]

W dniu ślubu panna młoda i pan młody poszczą i wyznają swoje grzechy. Dzień ślubu ma być osobistym dniem pojednania, osobistym Jom Kippur, podczas którego wszystkie grzechy zostają odpuszczone i oboje mogą zacząć od nowa.

[madohora]

[madohora]

Jako dziesięć dni pokuty ( hebr עשרת ימי תשובה Assereth Jemej Teschuva ) lub dziesięć dni czci lub Jamim Noraim (pol.: dni czci ) to dni od żydowskiego Nowego Roku Rosz ha-Szana do Dnia Pojednania Jom Kippur , pierwszych dziesięciu dni żydowskiego miesiąca Tishrei

[madohora]

Według tradycji żydowskiej w Rosz ha-Szana adresowane są wszystkie stworzenia, ponieważ 1 Tiszrei był szóstym dniem stworzenia, kiedy Adam i Ewa zostali stworzeni, zgrzeszyli, zostali potępieni i ułaskawieni. Boski sąd jest „spisany” w Rosz ha-Szana oraz „ważony” i „zapieczętowany” w Jom Kippur, Dzień Pojednania. Ci, którzy nie osiągnęli w pełni teszuwy (pokuty) przed Rosz ha-Szana i dlatego zostali źle osądzeni w Rosz ha-Szana, mogą zamienić to w dobry osąd w ciągu dziesięciu dni poprzez całkowitą pokutę i pokutę. Dlatego salut w Jom Kippur jest po hebrajsku גמר חתימה טובה gmar chatima tova , angielski „niech Twój wpis (w księdze życia ) będzie dobrze wypełniony” .

[madohora]

Pokuta może nastąpić poprzez poranne modlitwy, zwane slichot , poprzez post, jałmużnę lub autorefleksję.

[madohora]

Rosz ha-Szana ( hebr רֹאֹשׁ הַשָּׁנָה „Głowa roku, początek roku” , zwana także Rosz ha-Szana , w języku aszkenazyjskim Rausch ha-Schono lub Roish ha-Schono lub popularnie nazywana w jidysz Rosheschone , Rosheschune ) to żydowski Nowy Rok . Miszna , najważniejszy zbiór tradycji religijnych judaizmu rabinicznego , określa to święto jako początek roku i na tej podstawie oblicza się lata kalendarzowe .

[madohora]

Pozdrowienia noworoczne sąשנה טובה schana tova lub aszkenazyjski (le) schono tauwo „dobry rok” lub takżeשנה טובה ומתוקה schana tova u'metuka lub aszkenazyjski schano tauwo u'messuko „dobry i słodki rok”. Tradycyjne aszkenazyjskie powitanie noworoczne to także leschono tauwo tikossëiw „w dobrym roku możesz zostać wpisany (w księdze życia)”, które często jest uzupełniane przez wessechosëim „i zapieczętowane”.

[madohora]

Według Talmudu Rosz ha-Szana jest początkiem, a następnie rocznicą stworzenia świata, ale oznacza także rocznicę stworzenia Adama . Jest to dzień wezwania do podsumowania moralnego i religijnego postępowania minionego roku i zwrócenia się do Boga z modlitwą o dobrą przyszłość.

[madohora]

Rosz Haszana teżיום הדיןJom haDin , „Dzień Sądu”: Według Talmudu (traktat Rosz ha-Szana 16b) w święto Nowego Roku otwierane są trzy księgi. W pierwszej kolejności wchodzą sami „sprawiedliwi”, którzy natychmiast „otrzymują pieczęć życia”. W drugiej książce wpisują się bardzo „źli ludzie”, którzy otrzymują „pieczęć śmierci”. A trzecia książka jest dla „przeciętnych”, którzy mają zarówno grzechy, jak i zasługi. Sąd ostateczny pozostaje otwarty w okresie od Nowego Roku do Dnia Pojednania. Poprzez kontemplację i nawrócenie można otrzymać pieczęć życia.

[madohora]

Rosz Haszana to dzień dmuchania w szofar . W Torze dzień ten nazywany jest także dniem szofaru ( Kpł 23,23-25 ​​UE ). Nazywany jest także „Dniem Hałasu”. Szofar (róg barani) brzmi po micwotach określonych w Torze i Talmudzie podczas porannych modlitw podczas święta Nowego Roku, pod warunkiem, że nie wypada on w szabat .

[madohora]

W Rosz Haszana rozpoczyna się dziesięć dni czci (ימים נוראים Jamim Noraim ),Świętem PojednaniaJom Kippur.

[madohora]

Święto Rosz ha-Szana jest biblijnie poświadczone w Księdze Kapłańskiej 23,24-25 UE , Liczb 29,1-6 UE oraz w zarysie w Ez 40,1 UE . Rozpoczyna się jesienią, pod koniec dnia następującego po 29 dniu żydowskiego miesiąca Elul . Oprócz tego Tora zna także datę wiosenną, 1 Nisan , jako początek nowego roku Wj 12.2 UE . Horsta Dietricha PreussaZgodnie z tym datą jesienną, po zakończeniu żniw, była w Palestynie starsza data Nowego Roku. Data wiosny odzwierciedla warunki rolnictwa w Mezopotamii i może być ustalona sztucznie jedynie w Palestynie. Zostało ono narzucone w Palestynie przez Asyryjczyków i Neobabilończyków, kiedy podbili ten region. [2] Samarytanie świętują Rosz ha-Szana wiosną, na początku miesiąca Abib (odpowiednik miesiąca Nisan ). Niektórzy badacze uważają, że jest to pierwotny, ogólnoizraelicki zwyczaj. Talmudyczny _W literaturze pojawiają się spory na temat tego, czy należy obchodzić datę wiosenną czy jesienną, opowiadając się za datą jesienną ( Misznatraktat – Rosz ha-Szana ).

[madohora]

Rosz ha-Szana przypada według kalendarza żydowskiego na 1 Tiszri , który według kalendarza gregoriańskiego przypada na wrzesień lub pierwszą połowę października . Dokładna data w kalendarzu gregoriańskim zmienia się z roku na rok, ponieważ kalendarz żydowski liczy dwanaście miesięcy księżycowych od 29 do 30 dni ( miesiąc synodyczny 29,53 dni). Aby dostosować liczbę 354 lub 355 dni do roku słonecznego , mniej więcej co trzy lata dodaje się cały miesiąc przestępny .

[madohora]

Święto trwa dwa dni w judaizmie ortodoksyjnym i judaizmie konserwatywnym , a więc do końca drugiego dnia miesiąca Tiszri (także w Izraelu, gdzie większość świąt trwa tylko jeden dzień). Drugi dzień dodano później. Judaizm reformowany na ogół obchodzi tylko pierwszy dzień festiwalu. Istnieją dowody na to, że aż do XIII wieku Rosz ha-Szana obchodzono w Jerozolimie tylko przez jeden dzień.

[madohora]

Rosz ha-Szana przypada 163 dni po pierwszym dniu Paschy . Zgodnie z obecnym kalendarzem gregoriańskim Rosz Ha-Szana nie może przypadać wcześniej niż 5 września, np. w 1899 r. i ponownie w 2013 r. Po roku 2089 różnice między kalendarzem żydowskim a kalendarzem gregoriańskim spowodują, że Rosz ha-Schana nie może przypadać wcześniej niż 6 września . Rosz ha-Szana nie może przypadać później niż 5 października, np. B. w 1967 r. i ponownie w 2043 r. Kalendarz żydowski jest skonstruowany w taki sposób, że pierwszy dzień Rosz ha-Szana nigdy nie przypada w środę, piątek ani niedzielę

[madohora]

Rosz ha-Szana rozpoczyna się o zachodzie słońca wieczorem poprzedzającym dzień wymieniony w poniższej tabeli, ponieważ dzień żydowski zawsze zaczyna się wieczorem. „Potem nastał wieczór i poranek pierwszego dnia.” Gen 1.5 EU

[madohora]

W Pięcioksięgu jedynie Kpł 23,24-25 UE i Lb 29,1-6 UE zawierają instrukcje dotyczące obchodów święta noworocznego, oprócz przepisów dotyczących ofiar, odpoczynku od pracy, uroczystych zgromadzeń i dmuchania w barani róg. Według Horsta Dietricha Preussa Nowy Rok nie miał wielkiego znaczenia w kulcie jerozolimskim (nie ma go w kalendarzu Powtórzonego Prawa ) i był poświęcony przygotowaniu na Jom Kippur i wielkie święto pielgrzymkowe Sukkot . Dopiero wczesna literatura żydowska nadała Rosz ha-Szana własną treść festiwalową.

[madohora]

W czasach Drugiej Świątyni dźwięk szofaru kojarzono z nabożeństwem noworocznym w Świątyni Jerozolimskiej , ale Filon potwierdza również ten zwyczaj w synagodze w Aleksandrii, gdzie znajdowała się duża zbór mówiący po grecku. Po zniszczeniu Świątyni przez wojska rzymskie w roku 70 n.e. Johanan ben Zakkai nakazał dmuchanie w szofar w Jawne zamiast w Jerozolimie . Wprowadzono go teraz wszędzie tam, gdzie był rabiniczny Beth Din , ponieważ instytucję tę postrzegano w symbolicznym związku ze Świątynią.

[madohora]

Wkrótce po tym, jak modlitwa Osiemnastu Petycji przyjęła swoją formę, sformułowano także modlitwy Malkuyot , Zikhronoth i Shofrot , umieszczone w niej w Rosz ha-Szana ; zatem sięgają początku II wieku naszej ery. Jednak już Filon powiązał podstawowe idee tych trzech modlitw ze świętem Nowego Roku i można je przypisać poszczególnym wersetom Psalmu 81 , a mianowicie Schofrotowi , zadęciu w szofar w wersecie 4, wspomnieniom ( Zichronot ) wyjścia z Egiptu i dar Tory na Synaju w wersetach 6 i 8 oraz królestwo ( malchujot) Boga w monoteistycznym głoszeniu wersetu 10f.

[madohora]

Modlitwa Unetaneh tokef jest legendarnie przypisywana rabinowi Amnonowi z Moguncji (XI w.), ale prawdopodobnie jest starsza. Zakłada się tu pochodzenie z Palestyny ​​we wczesnym okresie bizantyjskim.

[madohora]

Taschlich to zwyczaj nieznany jeszcze w czasach talmudycznych, a potwierdzony dopiero od późnego średniowiecza ( Sefer Maharil ). Prawdopodobnie pod wpływem nieżydowskich wierzeń ludowych, otrzymał rozszerzenie od kabalistów w Europie Wschodniej . Rabini nie aprobowali Taschlicha, ale nie mogli po prostu zakazać tego niezwykle popularnego zwyczaju, lecz zamiast tego starali się zastąpić interpretacje magiczne interpretacjami symbolicznymi, zgodnymi z ich przekonaniami teologicznymi

[madohora]

Rosz ha-Szana nie jest dniem żałoby, ale świętem, w którym Żydzi – dzięki Bożemu miłosierdziu – powinni się radować. Z wyjątkiem Hallelu , który jest pomijany w Nowym Roku, przypomina on wszystkie inne święta swoimi elementami uroczystymi: ubiorem, myciem, strzyżeniem, wewnętrznymi przygotowaniami i uroczystymi posiłkami.

[madohora]

Rankiem przed świętem Nowego Roku, po porannej modlitwie , następuje „rozwiązanie ślubów” (przed trzema uprawnionymi halachicznie Żydami, którzy utworzyli w tym celu „sąd”). W zbliżającym się Dniu Sądu nie należy bowiem obciążać się niespełnionymi obietnicami. Dlatego wyznawcy przychodzą jeden po drugim na „dwór” i proszą o zwolnienie ze ślubów. Niektóre grupy wykształciły zwyczaj odwiedzania grobów bliskich i „ prawych ” ludzi przed Rosz ha-Szana , aby zainspirować się pamięcią o ich życiu w nadchodzącym roku. Przekazujesz pieniądze na szczytny cel i do południa kończysz codzienną pracę

[madohora]

W obrządku aszkenazyjskim jest zwyczajem, że wyznawcy, podobnie jak prowadzący modlitwę , noszą białe ubrania ; parochet i płaszcze Tory są również białe. Ma to symbolizować czystość i jest również wyjaśnione w jednym zdaniu z Księgi Izajasza (1:18): „Nasze grzechy staną się białe jak śnieg”.

[madohora]

Jeśli Rosz ha-Szana wypada w szabat, rytuał przyjęcia w Szabat Królowej ( Kabbalat Szabat ) zostaje skrócony. Podobnie jak w szabat, Osiemnaście Modlitw zawiera siedem błogosławieństw; udzielane jest trzecie błogosławieństwo:

[madohora]

Święty jesteś i imię Twoje jest święte... Dlatego też połóż bojaźń przed Tobą, Panie, Boże nasz, na wszystkich swoich dziełach…”
„I tak daj chwałę, Panie, swojemu ludowi, chwałę tym, którzy się ciebie boją…”
„Aby sprawiedliwi ujrzeli i radowali się…”
„I sam będziesz królował, Panie, nad wszystkimi dziełami swoimi... Błogosławiony jesteś, Panie, Królu święty!”

[madohora]

Czwarte błogosławieństwo zawiera motyw święta Rosz ha-Szana. Rozpoczyna od wyboru Izraela, a następnie mówi o stworzeniu rodzaju ludzkiego: „...aby wszelkie stworzenie rozpoznało, że Ty je stworzyłeś, i aby każda budowla zrozumiała, że ​​Ty ją utworzyłeś, i wszystko, co oddycha nosem, powiedziało: Odwieczny , Bóg Izraela jest królem, a jego królestwo panuje nad wszystkim.” Wreszcie, Bóg jest chwalony jako król nad całą ziemią, który „…uświęcił Izraela i ustanowił dzień pamięci”

[madohora]

Po osiemnastu prośbach w noc sylwestrową otwierana jest Arka Tory, a kantor i wierni na zmianę odmawiają Psalm 24

[madohora]

Tradycyjne pozdrowienie po nabożeństwie brzmi: hebrajskie לשׁנה טובה תכתבו leschana towa tikatewu lub w języku aszkenazyjskim wymowa leschono tauwo tikosejwu „Możesz być zapisany na dobry rok”.

[madohora]

Różne społeczności żydowskie wypracowały własne zwyczaje dotyczące posiłku sylwestrowego, z których niektóre są szeroko rozpowszechnione. Delektowanie się ciastem miodowym (honek-lejkech), zimmesem , winogronami, słodkim winem i plasterkami jabłka (lub chałki ) maczanymi w miodzie wyrażają nadzieję na dobry, słodki rok. Lekach to tradycyjne wschodnioeuropejskie ciasto miodowe, które w swoim przepisie można udoskonalić kawałkami czekolady, imbiru, jabłka lub moreli. W południowych Niemczech i Alzacji na żydowski Nowy Rok często pieczono ciasto śliwkowe. Rodziny żydowskie w Imperium Osmańskim serwowały baklawę lub podobne słodycze.

[madohora]

Białego chleba (Challa) nie macza się jak zwykle w soli, ale w miodzie.
Następnie macza się plasterek jabłka w miodzie, błogosławiąc owoce drzewa i spożywa, po czym mówi się: „Niech będzie Twoją wolą, Panie, Boże nasz i Boże naszych ojców, odnowić nam rok szczęśliwy i przyjemny. .”[16 ]
Czasami zjada się także symboliczny kawałek ryby lub głowy owcy z napisem: „Niech będzie wolą Twoją, abyśmy stali się głową, a nie ogonem”.
Innym zwyczajem jest jedzenie granatów . W judaizmie symbolizują płodność, ponieważ zawierają wiele nasion. Mówi się do tego: „Niech będzie Twoją wolą, aby nasze prawa mnożyły się jak granat.” W społecznościach posługujących się językiem jidysz, cowpeas ( rubiya , gra słów z rov „wiele”) i jidysz mern , „ marchew ” łączy się ze słowami „Niech będzie Twoja wola, aby nasze prawa wzrosły”.
Czasami je się też daktyle ze słowami: „Niech będzie Twoją wolą, aby zginęli nasi oszczercy i oskarżyciele” [

[madohora]

[madohora]

Poranne nabożeństwo w Rosz ha-Szana jest podobne do nabożeństwa szabatowego, ale z dodatkiem Psalmu 130 , który jest recytowany przez kantora i zgromadzenie. Modlitwa Osiemnastu Petycji ma te same cechy, co poprzedni wieczór. W miarę powtarzania modlitwy kantor wprowadza poezję liturgiczną, której wybór różni się w zależności od zwyczaju wspólnoty. Szczególnie znany jest alfabetycznie ułożony wiersz „Do Boga, który sądzi, który bada serca ludu”, który wyprasza miłosierdzie Boże w sądzie

[madohora]

Poranne nabożeństwo różni się teraz w zależności od tego, czy jest to dzień powszedni, czy szabat. W dzień roboczy otwiera się Arkę Tory i odmawia modlitwę Awinu Malkenu . Podnoszeniu zwojów Tory towarzyszą specjalne modlitwy. Według tradycji pierwszego dnia Rosz ha- Szana Sara , Rachela i Anna zostały wyleczone z bezpłodności. Motyw ten pojawia się także w czytaniu Tory z Księgi Rodzaju (Bereszit), rozdział 21: Wątpliwości Sary co do jej zdolności do poczęcia i narodzin Izaaka. Haftara z 1. księgi Samuelarozdziały 1-2 opowiadają o wizycie Anny w sanktuarium i jej modlitwie o dziecko. Ta modlitwa jest uważana za przykład tego, co stanowi modlitwę.

[madohora]

Chociaż święto Nowego Roku jest „dniem bicia w szofar”, szofar nie brzmi w szabat. Według Majmonidesa dźwięk szofaru podczas nabożeństwa noworocznego ma następujące znaczenie:

[madohora]

🔹Symbolizuje przystąpienie Boga jako króla całego świata.
🔹Upamiętnia gotowość Abrahama do poświęcenia swego syna Izaaka; Ale Bóg nie wymagał tego czynu ( akedah ).
🔹Upamiętnia dar Tory na górze Synaj.

[madohora]

Zanim zabrzmi w szofar, siedmiokrotnie recytuje się Psalm 47 . Dmuchawy wyznaczony przez kongregację wydaje ustaloną sekwencję dźwięków szofaru. [19] Po tym następuje okres ciszy. Następnie Tora zostaje zwrócona do sanktuarium i zostaje zamknięta. Kantor przed zamkniętą Arką Tory coraz głośniej odmawia modlitwę: „Oto jestem ubogi w czyny”

[madohora]

Następująca po nim modlitwa Musaf ma szczególną formę w Rosz ha-Szana. Amida składa się z dziewięciu błogosławieństw, przy czym trzy pierwsze i trzy ostatnie również należą do Modlitwy Osiemnastu, natomiast trzy środkowe są dłuższe i zarezerwowane na to święto. Każdemu z nich towarzyszą dźwięki szofaru:

[madohora]

[madohora]

🔸Malkujot : „Do nas należy wychwalanie Pana wszystkiego... Błogosławiony jesteś Ty, Wieczny, Królu nad całą ziemią, który uświęciłeś Izraela i dzień pamięci”.
🔸Zichronot : „Pamiętasz dzieło świata i testujesz wszystkie stworzenia z przeszłości… Błogosławiony jesteś, Wiekuisty, który pamiętasz o przymierzu”.
🔸Schofrot : „Objawiłeś się w obłoku swego majestatu Twojemu świętemu ludowi… Chwała Tobie, Wiekuisty, który z miłosierdziem słuchasz głosu Therua [= dźwięku szofaru] Twojego ludu Izraela.”

[madohora]

Podobnie jak w przypadku modlitwy porannej, powtarzanie przez kantora modlitwy Musaf charakteryzuje się wstawianiem wierszy liturgicznych, które różnią się w zależności od zwyczaju wspólnoty. Najbardziej znanym jest tokef Unetaneh . Przy wersecie: „Klękamy, pochylamy się i dziękujemy Królowi królów, Świętemu, niech będzie błogosławiony” – wszyscy kłaniają się głęboko. W społecznościach aszkenazyjskich (ortodoksyjnych, ale także częściowo konserwatywnych i reformatorskich) powszechny jest skłot.

[madohora]

Po południu w Nowy Rok (lub następnego dnia, jeśli Rosz ha-Szana wypada w szabat) obowiązuje zwyczaj Taszlich : przed zachodem słońca udaje się nad rzekę, na plażę lub (np. w Jerozolimie) w pobliże źródła. Po przeczytaniu kilku wersetów z Księgi Micheasza (7,18-20) następuje modlitwa o odpuszczenie grzechów. Grzechy ubiegłego roku, które wciąż tkwią w ludziach, zostają wówczas symbolicznie strząsane poprzez opróżnianie kieszeni i wyczesywanie ubrań.

[madohora]

Porządek modlitw, dmuchania w szofar, kidusz i posiłków obowiązujący w pierwszy dzień Nowego Roku obowiązuje także w drugi dzień Nowego Roku. Nie jest to jednak „drugie święto państwowe”, jak to zwykle bywa w przypadku innych świąt państwowych w diasporze. Talmud opisuje oba dni razem jako 48-godzinne święto. Z powodu tego wymogu istnieje obawa, że ​​podczas Szehecheyanu , zapalania świec i kadisz drugiego dnia można będzie odmówić „niepotrzebnych błogosławieństw”. „Aby rozwiać te wątpliwości, drugiego dnia roku z reguły zakłada się nowe ubranie i kładzie na stole misę z owocami, które nie zostały jeszcze zjedzone o tej porze roku”. Błogosławieństwa są teraz z tym powiązane.

[madohora]

[madohora]

Tak jak życzy się Rosz ha-Szana Shana Towa , „dobrego roku”, tak też życzy się czasu po Rosz ha-Szana (od 3. Tiszrei ) aż do Jom Kippur włącznie, po hebrajsku חתימה טובה chatima towa – „dobry wpis” [w księdze życia]. W okresie pomiędzy Jom Kippur a ostatnim dniem Sukot ( Hoszana Rabba ) włącznie ludzie składają sobie życzenia po hebrajsku גמר חתימה טובה gmar chatima tova , angielski „niech Twój wpis (w księdze życia ) będzie dobrze wypełniony” . „Gmar” oznacza ostateczny, pragnący ostatecznej, dobrej pieczęci. Ten czas daje ostatnią szansę do końca Sukkot na zmianę na lepsze.

[madohora]

Uczniowie szkół podstawowych i gimnazjów są na żądanie zwolnieni z zajęć w święta żydowskie. Nawet w świecie pracy nie ma ryzyka dla własnej pracy. Pracę zaniedbaną modlitwą można łatwo nadrobić

[madohora]

Żydowski prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski ogłosił Rosz ha-Szana 2020 świętem narodowym . Tradycyjnie, co roku w żydowski Nowy Rok do Humania przyjeżdżają głównie ultraortodoksyjni mężczyźni – są ich dziesiątki tysięcy, aby modlić się przy grobie rabina Nachmana (1772–1810). Jest prawnukiem Izraela ben Eliezera , zwanego Baal Szem Towem , założyciela ruchu chasydzkiego . Rabin Nachman powiedział swoim wyznawcom, aby co roku modlili się przy jego grobie, ale w 2020 r. zostało to odwołane ze względu na pandemię COVID-19

[madohora]

[madohora]

Baklava to ciasto francuskie lub filo , marynowane w miodzie lub syropie cukrowym i nadziewane posiekanymi orzechami włoskimi , migdałami lub pistacjami .

[madohora]

Baklawa i podobne słodycze to tradycyjne wypieki na Bliskim Wschodzie i w Europie Południowo-Wschodniej , a wiele z tych krajów szczyci się pochodzeniem swojej kuchni narodowej.

[madohora]

Pierwsze przepisy na baklawę pojawiły się już w czasach starożytnych, były one znane w Cesarstwie Bizantyjskim pod nazwami κοπτοπλακούς (koptoplakous) i κοπτοπλακόν (koptoplakon), co oznacza coś w rodzaju „ciasta w plasterkach”. Najstarszy znany przepis na to ciasto pochodzi z późnoantycznej Grecji i podaje go Atenajos w swojej książce Δειπνοσοφιστών(Księga XIV) wspomniana. Opisuje przepis na kreteńską koptoplakous jako warstwowe ciasto wypełnione pontyjskimi orzechami, makiem i migdałami, a następnie polane miodem. Warstwy ciasta należy układać bardzo cienko, podobnie jak ciasto filo. Ten przepis na coptoplacon jest bardzo podobny do dzisiejszej baklawy. Atenajos nie odpowiada na pytanie, czy ciasto ma swoje korzenie w Grecji, czy też ciasto trafiło do Grecji dopiero w starożytności

[madohora]

Ze względu na ciasto francuskie zwykle przyjmuje się, że pochodzi z Azji Środkowej. Charakterystycznym dla koczowniczego trybu życia ludów tureckich jest układanie warstw cienkich podpłomyków wypiekanych na patelniach, tzw. yufka , które w tej ułożonej formie nie są znane ani w Bizancjum, ani na Bliskim Wschodzie. Tym samym podstawowa struktura mogła dotrzeć do Anatolii i na Bliski Wschód.

[madohora]

Inne tezy zakładają, że baklawa musiała wywodzić się z osiadłego trybu życia, ze względu na jej przygotowanie w piekarniku. Jedna z tez mówi, że Asyryjczycy już w VIII wieku p.n.e. a greccy kupcy przywieźli je do Grecji , gdzie Grecy dzielą się nimi, wyrabiając ciasto na cienkim waflu . Greccy bizantyniści Speros Vryonis i Phaidon Koukoules chcą w Deipnosophistai Atenaiosa z II wieku p.n.e. opis warstwowego deseru zwanego gastryną, który należy uważać za prekursor baklawy

[madohora]

Za kolejne pochodzenie późnego średniowiecza uważa się Persję lub Azję Mniejszą . W książce kucharskiej Muhammada bin Hasana al-Baghdadiego z 1226 roku wymieniony jest deser o nazwie Lauzinaq, który składa się z masy migdałowej pokrytej ciastem i polanej syropem, dzięki czemu bardzo przypomina baklawę

[madohora]

Znany wariant z kilkoma warstwami bardzo cienkiego ciasta filo powstał prawdopodobnie w Pałacu Topkapi po XVI wieku.

[madohora]

Zeidlerei , czyli komercyjna kolekcja miodu z rodzin dzikich i półdzikich pszczół, była niegdyś prawdziwym źródłem miodu uzyskiwanego przez wytapianie plastrów miodu . Miodarka została wynaleziona dopiero w XIX wieku . Aby z roztopionej masy woskowej wydobyć z roztopioną masą woskową upragniony (bo rzadki) miód, wosk gotowano z wodą, a cukier wypłukiwano. Roztwory miodu używano do produkcji miodów pitnych lub do konserwowania (zobacz owoce w puszkach , konfitury różane i marmolady#historia). W zależności od czasu gotowania i zagęszczenia syrop był albo stabilny, albo sfermentowany . Cukier nie krystalizował już tak łatwo z gotowanych roztworów miodu; możliwe zarodki krystalizacji , takie jak pyłki i pył, oddzielono po gotowaniu przez dekantację w postaci piany lub osadu. Dlatego w kuchni dostępne były rzadkie i gęste syropy do słodzenia.

[madohora]

Ze względu na szerokie rozmieszczenie geograficzne istnieje wiele przepisów na baklawę, jej przygotowanie różni się w zależności od regionu; Jedyne co łączy wszystkie warianty to podstawowy sposób przygotowania.

[madohora]

Przygotowuje się mieszankę orzechową z posiekanych orzechów, cukru i przypraw.
W przypadku syropu cukier rozpuszcza się w wodzie i redukuje . Następnie można dodać inne składniki.
Liście filo posmarowane roztopionym masłem przekładane są na przemian mieszanką orzechową. Górną i dolną warstwę ciasta wyrabiamy z ciasta filo. Gotowy preparat kroi się w romby lub prostokąty na blasze do pieczenia lub składa indywidualnie i piecze w piekarniku przez 30 do 45 minut.
Na koniec baklawę zalewamy ostudzoną gorącą lub w stanie gorącym umiarkowanie ciepłym syropem z przegotowanej wody z cukrem i pozostawiamy do ostygnięcia.

[madohora]

Klasycznym dodatkiem do deseru baklawy jest mocna, czarna mokka , której goryczka kontrastuje ze słodyczą baklawy. Często podaje się je z lodami lub kajmakiem .

[madohora]

Dla niektórych regionów można określić specjalne metody przygotowania.

W Turcji do mieszanki orzechów używa się orzechów włoskich lub pistacji.
W Grecji („Saragli” / Σαραγλί) syrop można przygotować z miodu, soku z cytryny i cynamonu.
Orzechy włoskie są używane na Bałkanach i w Lewancie .
W świecie arabskim i Iraku do syropu dodaje się wodę różaną .
W Iranie migdały i pistacje są szeroko stosowane jako orzechy do nadzienia.

[madohora]

[madohora]

Ciasto Miodowe to inna nazwa piernika , wywodząca się z faktu, że piernik tradycyjnie słodzono miodem . Słowo to można również rozumieć jako określenie takich rodzajów pierników (które stały się dziś rzadkością), które są słodzone całkowicie lub głównie miodem i zawierają niewiele lub nie zawierają innych rodzajów cukru; Pogląd ten reprezentuje także Niemiecka Księga Żywności . Nawiasem mówiąc, konik z miodem to nic innego jak piernik w kształcie konia, tak jak są też piernikowe serca, ludziki, gwiazdki itp.

[madohora]

Sympatia piernika do miodu wynika nie tylko z faktu, że we wcześniejszych stuleciach cukier granulowany nie był dostępny lub można go było nabyć jedynie po bardzo wysokiej cenie. Cukier kryształ nie nadaje się do pierników brązowych (np. Printen , serca piernikowe), ponieważ w cieście o niskiej zawartości wody i tłuszczu szybko krystalizowałby. Dopiero od czasu wynalezienia sztucznego miodu (tj. śmietany inwertowanej), syropu glukozowego i innych cukrów o dużej zawartości cukru inwertowanego, można zastąpić miód całością lub częścią tych odmian i tak się dzieje. Ale zwłaszcza podczas domowych wypieków miód jest tu nadal powszechny, zwłaszcza że śmietanka z cukru inwertowanego jest rzadko dostępna w sprzedaży detalicznej.

[madohora]

Wysokie, soczyste pierniki brunszwickie lub pierniki po holendersku ( holenderskie ontbijtkoek : ciasto śniadaniowe ) sprzedawane są na rynku spożywczym jako „ciasta miodowe”, które różnią się od innych produktów tej kategorii tym, że zawierają miód. Niekoniecznie spełniają one założenia zawarte w Niemieckiej Księdze Żywności dotyczące „piernika miodowego/ciasta miodowego”.

[madohora]

[madohora]

Zimmes (pisane także jako Tzimmes lub Tsimmes , w jidysz צימעס) to danie kuchni żydowskiej . Marchewkę pokrojoną w drobną kostkę lub plasterki gotuje się na małym ogniu lub w piekarniku i doprawia na słodko i słono miodem oraz przyprawami takimi jak gałka muszkatołowa czy cynamon. Powszechny jest dodatek suszonych owoców, takich jak śliwki czy rodzynki. Istnieje szereg innych wariantów, m.in. z innymi rodzajami warzyw, słodkimi ziemniakami czy kawałkami mięsa. Gotowy Zimmes może być pełnym daniem głównym w formie gulaszu czy zapiekanki, ale także czystym dodatkiem lub swego rodzaju przystawką .

[madohora]

Danie jest szczególnie znane i rozpowszechnione wśród Żydów aszkenazyjskich i podawane jest przede wszystkim podczas żydowskiego święta Nowego Roku Rosz ha-Szana , w którym tradycyjnie dominują dania słodkie.

[madohora]

Językowo słowo to jest prawdopodobnie powiązane z terminem bar przekąskowy . W potocznym języku angielskim istnieje idiom zaczerpnięty z jidysz , oznaczający zrobienie wielkiego cimmes nad czymś (co oznacza: „zorganizować wielkie zamieszanie wokół czegoś”); to zapewne humorystyczna aluzja do faktu, że niemały wysiłek i czas potrzebny na przygotowanie potrawy daje stosunkowo nie spektakularny efekt

[madohora]

.

[madohora]

Tauba ( arabski توبة) to termin ze słownika religijnego islamu , opisujący skruszony powrót człowieka do Boga , który wiąże się z jednoczesnym zwróceniem się Boga do tego człowieka. Najważniejszą podstawą islamskiego rozumienia Tauba są stwierdzenia zawarte w Koranie , w których pojawia się sam termin i związany z nim czasownik taba oraz formy od niego wywodzące się. Opierając się na tych stwierdzeniach, a także na różnych hadisach , można znaleźć w islamskiej literaturze pobożnej, zwłaszcza sufickiejcharakter, koncepcja Tauba została dalej rozwinięta. Tutaj, jeszcze bardziej niż w Koranie, wiąże się to z ideą odwrócenia człowieka od jego grzechów.

[madohora]

Etymologicznie termin Tauba jest spokrewniony z hebrajskim słowem tešûbah (תשובה), które w judaizmie ma mniej więcej takie samo znaczenie . Opiera się na hebrajskim słowie šūb („odwrócić się, powrócić, nawrócić się, nawrócić”) , które z ponad 1000 przykładami jest jednym z najpowszechniejszych czasowników w Starym Testamencie. Pod względem treści pojęcie Tauba posiada także nowotestamentowe pojęcie metanoia (μετάνοια), które oznacza odwrócenie myślenia, a w języku niemieckim pierwotnie prawne pojęcie pokutyjest odtwarzany. Ważną różnicą w stosunku do koncepcji pokuty jest to, że termin tauba w języku arabskim odnosi się również do Boga. Ludzie, którzy całkowicie poświęcają się taubie, w islamie nazywani są tauwābūn .

[madohora]

Termin tauba i powiązany z nim czasownik tāba , które pojawiają się w późnym okresie mekkańskim , a następnie pojawiają się szczególnie często w medyńskich fragmentach Koranu, w większości miejsc Koranu odnoszą się do ludzi. Dla niewierzących, którzy walczyli z muzułmanami, pokuta jest równoznaczna z nawróceniem na islam (np. Sura 19:60 ; Sura 25:70 i nast.). W związku z tym określenie „ci, którzy zawrócili” ( man tāba ) jest również używane jako eufemizm w odniesieniu do muzułmanów, którzy podążają za Mahometem (patrz Sura 11 :112). W innym miejscu czasownik tabawyraził skruchę jako jedyną alternatywę dla śmierci ( Sura 5:34 ; 9:3) lub kary w Dniu Sądu (Sura 11:3; 28:67; 85:10). Ogień piekielny zagraża nawet obłudnikom , którzy nie okazują skruchy ( Sura 4 :145-6; 9:74). Ten sam los czeka apostatów , którzy nie odpokutują ( Sura 3 :86-89).

[madohora]

Sam Bóg opisany jest w Surze 9, która sama nosi imię at-Tauba , jako ten, który „ przyjmuje pokutę ( tauba ) od swoich sług” ( huwa yaqbalu t-taubata min ʿibādihi ; Sura 9:104; por. także 42: 25 i 40:3). W Sura 40 :7 aniołowie proszą Boga, aby przebaczył tym, którzy pokutowali ( tābū ) i poszli jego ścieżką , i ocalił ich od kary piekielnej. Z drugiej strony nie należy akceptować pokuty tych, „którzy uwierzywszy, nie uwierzyli, a potem stali się coraz bardziej niewierzącymi” (Sura 3:90).

[madohora]

Jednak w wielu miejscach wezwanie do Tauba nie jest skierowane do niewierzących, ale wyraźnie do wierzących. Tak jest napisane w Sura 24:31 „I wróćcie do Boga ( wa-tūbū ilā Llāh ) wszyscy, którzy wierzycie! Być może wtedy wszystko pójdzie dobrze!” W surze 66:8 Bóg wzywa wierzących, aby „szczerze pokutowali” ( tauba naṣūḥ ), a w zamian obiecuje im wejście do raju. W odniesieniu do wierzących termin tauba opisuje przede wszystkim odwrócenie się człowieka od grzechu. Grzechem, od którego należy się odwrócić, może być oszczerstwo (Sura 24:4-5; 66:3-4), wzajemne obelgi ( Sura 49:11 ) lub naruszenieZakaz odsetek ( Sura 2 :278f). Tauba jest szczególnie ważna w wieku dojrzałym. Kiedy człowiek ma czterdzieści lat, powinien powiedzieć Bogu: „Oto zwracam się do ciebie w pokucie ( tubtu ilaika ) i jestem jednym z tych, którzy się poddali” ( Sura 46:15 ). Jednak człowiek jest stale zobowiązany do wykonywania tauby, ponieważ Bóg kocha tauwābūn (por. Sura 2:222). Powiązany imiesłów czynny tāʾibūn („ci, którzy zawracają”) również pojawia się na liście cech charakteryzujących idealnego muzułmanina (sura 9:112).

[madohora]

Jednakże w Koranie termin tauba odnosi się nie tylko do zwrócenia się człowieka w stronę Boga, ale także odwrotnie, do zwrócenia się Boga w stronę człowieka. Przykładowo w Surze 4:92 wierzący, który przypadkowo zabił innego wierzącego, jest proszony o wykonanie określonych obowiązków, m.in. B. Płacenie Diya , aby w ten sposób osiągnąć Boską Tauba. Odnosząc się do Boga, czasownik taba oznacza wyrzeczenie się kary (por. Sura 3:128; 33:24) i miłosierne zwrócenie się do wierzących, co kontrastuje z dręczeniem obłudników i niewierzących (por. Sura 33:73). Ten rodzaj boskiej tauby odgrywa również ważną rolę w dwóch narracjach Koranu o okresie przedislamskim. Na przykład w narracji Adama opisano, jak po upadku Bóg skierował słowa do Adama i miłosiernie do niego wrócił ( tāba ʿalayhi ; Sura 2:37). Ta idea zwrócenia się Boga do Adama pojawia się ponownie w Surze 20:122, gdzie jest powiedziane, że Bóg wybrał Adama po jego błędzie, zwrócił się do niego ( tāba ʿalai-hi ) i prowadził go. Historia Abrahama i Izmaela opowiada, jak modlili się do Boga i prosili Go, aby się do nich zwrócił ( wa-tub ʿalaynā; Sura 2:128). W Koranie idea takiej boskiej Tauby jest również powiązana z samym Prorokiem Mahometem . Zatem w Sura 9:117 wspomina się, że Bóg łaskawie zwrócił się do Proroka, Muhājiruna i Ansāra ( qad tāba ʿalā n-nabī wa-l-muhāǧirīn wa-l-anṣār ), po tym jak serca pewnej grupy prawie odeszły od nich (Sura 9:117). Różnica w użyciu czasownika tāba , oznaczającego wzajemne zwrócenie się Boga i człowieka, polega na tym, że zwrócenie się człowieka do Boga zawsze wiąże się z przyimkiem ilā , natomiast zwrócenie się Boga do człowieka zawsze wiąże się z przyimkiem ʿalāstoi.

[madohora]

W kilku miejscach Koranu jest powiedziane, że Bóg zwraca się do człowieka, ponieważ jest on tauwābem (Sura 2:37). Ta dobitna forma, będąca synonimem Raḥmāna , opisuje gotowość Boga do zawsze zwracania się do ludzi z miłosierdziem. Termin tauwāb nadal pojawia się w różnych miejscach Koranu w odniesieniu do Boga, głównie w związku z osobami proszącymi o przebaczenie (np. Sura 4:64 i 110:3) i odwracającymi się od grzechów (np. Sura 49:12 ). Dlatego al-tauwab jest również uważany za jedno z pięknych imion Boga .

[madohora]

W kilku fragmentach Koranu jest wyrażone, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy zwróceniem się Boga do człowieka a zwróceniem się człowieka do Boga. Tak więc jest wyraźnie powiedziane w Sura 5:39: „Kto się zawróci ( tāba ) i poprawi się po swoim złym uczynku , Bóg łaskawie zwróci się do niego ponownie ( innā Llāha yatūbu ʿalaihi ).” I odwrotnie, w innych fragmentach wyrażono, że boski Tauba mogą się spodziewać jedynie ci, którzy sami nawrócą się do Boga (zob. Sura 4:17; 6:54; 16:119). Również w historii Izraelitów i złotego cielcapojawia się figura myśli o współzależności boskiej i ludzkiej Tauba. Zatem tam prośba skierowana jest najpierw do Izraelitów, aby mogli powrócić do swego stwórcy ( tūbū ilā bāriʾikum ), następnie mówi się, że Bóg zwrócił się do nich ponownie ( fa-tāba ʿalaykum ), ponieważ kocha ( at-tauwāb ) i miłosierny ( ar-raḥīm ) sei (Sura 2:54). I odwrotnie, tym, którzy opóźniają pokutę aż do śmierci, odmawia się boskiej Tauba (Sura 4:18).

[madohora]

W większości przypadków ludzka tauba poprzedza boską, tylko w jednym przypadku jest odwrotnie. Zatem w Surze 9:118 jest powiedziane, że Bóg „zwrócił się do trzech ludzi, którzy zbłądzili, aby oni mogli zawrócić” ( tāba ʿalaihim li-yatūbū ). Werset ponownie kończy się stwierdzeniem, że Bóg jest tauwab , tj. H. jest gotowy wciąż na nowo zwracać się z łaską do ludzi i przyjmować ich skruchę (także w Sura 4:16).

[madohora]

Hadis opowiedziany w Sahih al-Bukhari w imieniu Abu Hurayry jasno pokazuje , że tauba jest stałym zadaniem wierzącego. W związku z tym Mahomet powiedział kiedyś: „Na Boga, ponad siedemdziesiąt razy dziennie proszę Boga o przebaczenie i zwracam się do Niego w pokucie ( atūbu ilai-hi ).” [6] W Sunanie Ibn Mājah Prorok jest cytowany jako mówiąc: „Każdy, kto odwraca się od grzechu, jest jak ten, który nie ma grzechu” ( at-tāʾib min aḏ-ḏanb ka-man lā ḏanba la-hū ). Kiedy Mahometa zapytano o znak Tauba, podobno odpowiedział, że to jest pokuta (nadama ) być

[madohora]

Sura 6:158 mówi: „W dniu, w którym pojawią się znaki Boże, jego wiara nie przyniesie korzyści nikomu, kto wcześniej nie uwierzył i nie zyskał dobra przez swoją wiarę”. Z tym słowem w Koranie powiązana jest idea „bramy pokuty” (bāb at-tauba) , która ma się zamknąć na końcu czasów . At-Tabarī w swoim komentarzu do Koranu odnoszącym się do Sury 6:158 przytacza różne wersje hadisów, według których ta brama pokuty znajduje się na zachodzie, ma szerokość 60 dni podróży i nie zamknie się, dopóki słońce nie wzejdzie na zachodzie . Słońce powinno przejść przez bramę i natychmiast ją zamknąć.

[madohora]

Inne narracje związane z tą bramą można znaleźć w dziele Qisas al-anbiyāʾ ath-Thaʿlabī . Tam następujące słowa zostały włożone w usta Proroka Mahometa: „Bóg stworzył bramę dla Tauba poza miejscem zachodu słońca, z drzwiami ze złota i wysadzanymi perłami i drogimi kamieniami. Od jednych drzwi do drugich jeździ szybki jeździec czterdzieści lat. Brama jest otwarta od stworzenia Bożego aż do rana tej nocy, kiedy słońce i księżyc wschodzą z miejsca, na którym zachodziły. Mahomet wyjaśnia dalej, że każda tauba pokazana przez człowieka weszła przez tę bramę, a następnie wzniosła się do Boga. Ale po wschodzie księżyca i słońca na zachodzie,Anioł Gabriel szczelnie zamknął bramę, aby nikt już nie przyjął Tauby

[madohora]

Szczególnie w środowisku sufich przywiązywano dużą wagę do tauba. Iracki sufi Sahl at-Tustarī przekazał powiedzenie: „Tauba jest obowiązkiem człowieka przy każdym oddechu”. Mówi się również, że Sahl powiedział, że nie ma nic, za co ludzie są bardziej odpowiedzialni niż Tauba. Podczas gdy Sahl wierzył, że człowiek nigdy nie powinien zapomnieć o swoim grzechu w Tauba, reprezentował go Dschunaidpogląd, że ciągłe przypominanie o grzechach faktycznie odciąga ludzi od Boga i dlatego Tauba musi obejmować zapomnienie o własnych grzechach. Niektórzy sufi, jak na przykład ar-Ruwaim (zm. 916), posunęli się nawet do tego, że uznali zasadę tauba za przeszkodę na drodze do Boga z powodu dokonującej się w niej realizacji własnych grzechów. Dlatego zalecali, aby ci, którzy chcą zbliżyć się do Boga, „odwrócili się od tauba” ( tauba min at-tauba ). Późniejszy mistyk Abū Nasr as-Sarrāj (zm. 988) próbował rozwiać różnicę zdań w kwestii, czy tauba powinna obejmować zapomnienie własnego grzechu, stwierdzając, że Sahl at-Tustarī reprezentuje stan murīdówoznaczało jednak Junaid Taubah tych, którzy już osiągnęli prawdę ( al-muḥaqqiqun ). Ci drudzy nie myślą już o swoich grzechach, „ponieważ majestat Boga i wieczna pamięć o Bogu panuje nad ich sercami”

[madohora]

Jednym z sufich, którzy najbardziej systematycznie omawiali Taubah, był Abu Talib al-Makki (zm. 996). W swojej pracy Pokarm dla serca ( Qūt al-qulūb ) opisał go jako pierwszą z dziewięciu „Stacji Pewności” ( maqāmāt al-yaqīn ). Stacje następujące po Tauba to według niego cierpliwość ( ṣabr ), wdzięczność ( šukr ), nadzieja ( raǧāʾ ), strach ( ḫauf ), wyrzeczenie ( zuhd ), zaufanie Bogu ( tawakkul ), zadowolenie ( riḍā ) i miłość ( maḥabba ) . Al-Makkī wymienia dziesięć warunków wstępnych, które muszą spełnić Tauba: (1) okazujący skruchę nie wolno powtarzać grzechu, (2) musi starać się unikać powtórzeń, (3) odwrócić się od grzechu do Boga, (4) odczuwać wyrzuty sumienia (nadam ) , (5) ślubować szczere posłuszeństwo ( al-istiqāma ilā ṭ-ṭāʿa ) do końca życia, (6) bać się kary, (7) pokładać nadzieję w łasce Bożej, (8 ) wyznać swój grzech, (9) wyznać że Bóg przeznaczył dla niego grzech bez uszczerbku dla Bożej sprawiedliwości i (10) odprawiając pokutę ( kaffāra ) za jego przewinienia

[madohora]

Jednakże Abū Tālib al-Makī zna drugi, wyższy poziom tauba, który opisuje koranicznym wyrażeniem tauba naṣūh z Sury 66:8. Dopiero gdy człowiek osiągnie etap tauba, staje się tauwabem – atrybutem, który następnie łączy go z Bogiem. Tauba nasūhma swoje wymagania. Należą do nich takie, że gdy człowiek (1) odwróci się od samego grzechu, (2) przestanie o nim mówić, (3) przestanie mówić o rzeczach, które powodują grzech, (4) rzeczy, które powodują grzech, są podobne i nie są już wspominane , (5) nie myśleć już o tym, co z niego zostało, (6) nie słuchać już ludzi, którzy o tym mówią, (7) porzucić wszelką pogoń za grzechem, (8) nie zwracać uwagi na wady swojej tauby i (9) ) jego poszukiwanie Boga i (10) nigdy nie był zadowolony ze swojej tauby. Al-Makkī wyjaśnia tę ostatnią kwestię mówiąc, że tauba nigdy nie kończy się w znawcy Boga ( lā nihāya li-taubat al-ʿārif ). Nauczając o drugim etapie tauba, al-Makki częściowo nawiązuje do poglądu al-Junaida, że ​​w pewnym momencie konieczne jest zapomnienie o swoich grzechach. Do wielu idei al-Makkī powrócił później al-Ghazālī (zm. 1111), który w swoim obszernym dziele Iḥyāʾ ʿulūm ad-dīn („Odrodzenie nauk o religii”) poświęcił Tauba

[madohora]

Perski sufi Hujwīrī (zm. 1077) również szeroko zajmował się taubą . Podobnie jak al-Makkī, tauba jest u niego pierwszą stacją ( maqām ) tych, którzy kroczą ścieżką prawdy ( sālikīn-i ṭarīq-i ḥaqq ). Ogólnie jednak jego doktryna Tauba jest prostsza. Jego zdaniem szczera tauba jest już dana, gdy zawiera trzy elementy: 1.) Żal z powodu naruszenia ( asaf bar muḫālafat ); 2.) powstrzymywanie się od błędów ( tark-i zallat ); 3.) decyzję o niepopełnieniu ponownie czynu ( ʿazm-i nākardan ba-muʿāwadat ). Huǧwīrī powiązał także zasadę tauba z dwoma pozostałymi koranicznymi koncepcjami skruchy ( ināba i auba ), ustanawiając między nimi hierarchię. Dlatego Tauba oznacza odwrócenie się od głównych grzechów i jest stacją mas wierzących, ināba oznacza odwrócenie się od małych grzechów i jest stacją przyjaciół Boga i osób bliskich Bogu ( muqarrabūn ), w końcu auba jest odwróceniem się od samego siebie ku Bogu, to stanowisko proroków i posłańców Bożych.

[madohora]

Począwszy od XI wieku wielu uczonych Hanbali również zajmowało się Taubah, na przykład ʿAbdallāh al-Ansārī w swoim mistycznym dziele Manāzil as-sāʾirīn . Uczony Hanbali , Ibn Qudāma al-Maqdisī (zm. 1223), skomponował Kitāb al-Tauwābīn, w którym zebrał narracje o znanych tauwābūn. [25] Uczony Hanbali Ibn Qaiyim al-Jawzīya (zm. 1350), który napisał obszerny komentarz do dzieła al-Ansārīgo Manāzil as-sāʾirīn , odrzucił paradoksalną ideę „odwrócenia się od zawrócenia” ( tauba min w -tauba) _

[madohora]

Tauba ma znaczenie w islamskim prawie karnym, ponieważ ma skutek zwalniający od kary za niektóre przestępstwa, które dotyczą jedynie tak zwanych „praw Boga” ( ḥuqūq Allāh ). Klasycznym przypadkiem jest apostazja . Poprzez Tauba, która musi odbyć się w ciągu trzech dni, przestępca udowadnia, że ​​zmienił już swoje nastawienie i nie potrzebuje już kary. Wyjątek dotyczy jedynie apostazji, która jest związana z obrazą Proroka ( sabb an-nabī ). Na podstawie stwierdzeń zawartych w Koranie (Sura 5:33-34) tauba ma również działanie łagodzące karę w przypadku napadów ulicznych. Jednakże tauba jest tu akceptowana tylko wtedy, gdy ma miejsce przed złapaniem rabusia. Malikita _Szkoła prawnicza wiąże także zwolnienie z kary z oddaniem się rabusiowi w ręce władzy.

[madohora]

Tauba ma znaczenie w islamskim prawie karnym, ponieważ ma skutek zwalniający od kary za niektóre przestępstwa, które dotyczą jedynie tak zwanych „praw Boga” ( ḥuqūq Allāh ). Klasycznym przypadkiem jest apostazja . Poprzez Tauba, która musi odbyć się w ciągu trzech dni, przestępca udowadnia, że ​​zmienił już swoje nastawienie i nie potrzebuje już kary. Wyjątek dotyczy jedynie apostazji, która jest związana z obrazą Proroka ( sabb an-nabī ). Na podstawie stwierdzeń zawartych w Koranie (Sura 5:33-34) tauba ma również działanie łagodzące karę w przypadku napadów ulicznych. Jednakże tauba jest tu akceptowana tylko wtedy, gdy ma miejsce przed złapaniem rabusia. Malikita _Szkoła prawnicza wiąże także zwolnienie z kary z oddaniem się rabusiowi w ręce władzy.

[madohora]

Wśród Ibadi tauba odgrywa ważną rolę w doktrynie imamatu . Imama, który popełnił poważny grzech, należy poprosić o wykonanie taubah. Jeśli nie chce tego zrobić, wierzący mają obowiązek odwrócić się od niego w duchu Bara'a . W literaturze ibadyckiej zachował się tekst publicznej deklaracji Tauba autorstwa Rāšida ibn ʿAli, który był imamem Rustāq w XI wieku. Muʿtazilici zakładali, że w przypadku niewłaściwego postępowania nie tylko władcy, ale także urzędnicy rządowi będą musieli przejść proces tauba

[madohora]

[madohora]

Odpust ( łac. odpust ), również przestarzała łaska rzymska , jest terminem z teologii rzymskokatolickiej i opisuje akt łaski regulowany przez Kościół , poprzez który zgodnie z nauczaniem Kościoła wydawane są doczesne kary za grzechy (ale nie same grzechy są odpuszczone) ). Istnieją odpusty cząstkowe lub zupełne, które wierni mogą uzyskać na warunkach określonych przez Kościół. Odpust można także udzielić zmarłemu.

[madohora]

Doktryna o odpustach jest koncepcją ściśle powiązaną z pojęciami grzechu , pokuty , pokuty , pokuty , łaski i przebaczenia w teologii katolickiej. Odpust (odpust) oznacza akt łaski uregulowany w teologii rzymskokatolickiej , oparty na skarbcu łask , przez który, zgodnie z nauką Kościoła, zostają uwolnione doczesne kary za grzechy (ale same grzechy nie zostają odpuszczone). Poprzez praktykę listów odpustowych wierzący mieli uzyskać odpuszczenie kar doczesnych za grzechy w czyśćcu odpowiadające kwocie pieniężnejmożna poświadczyć dla nich samych lub dla krewnych, którzy już zmarli.

[madohora]

Zasadniczo Kościół rzymskokatolicki rozróżnia karę za grzech (poena peccatum) i poczucie winy. Kara za grzech wynikający z grzechu może być wieczna lub doczesna. Odpust dotyczy tych doczesnych kar za grzechy, które można złagodzić między innymi poprzez odpust

[madohora]

Aby uzyskać odpust zupełny lub częściowy, katolik musi być odpowiednio przygotowany do przyjęcia sakramentów i zwykle wykonywać określoną pracę pobożną (np. pielgrzymkę , nawiedzenie kościoła lub cmentarza lub specjalną modlitwę , powiedz w zamyśle Ojca Świętego) ). Wierzący może także zyskać odpusty za dusze w czyśćcu cierpiące .

[madohora]

Po tym jak Sobór Trydencki już ostro potępił zyski ze sprzedaży odpustów [2] , papież Pius V. w swoim liście apostolskim Quam plenum 1567 zajął się handlem odpustami pod karą ekskomuniki i zniósł wszelkie przywileje odpustowe udzielane ze zobowiązaniami finansowymi. 400 lat później, 1 stycznia 1967 r., papież Paweł VI. w swoim okólniku Indulgentiarum doctrinainstalacja odpływowa nowa. Podkreślił znaczenie czynienia dzieł pobożności, pokuty i miłości, a tym samym wzrostu wiary, a nie jedynie płacenia kary za grzech. Surowo ograniczył także liczbę udzielanych odpustów i zniósł codzienne liczenie odpuszczeń za grzechy, które od dawna kojarzone było z nauką o odpustach.

[madohora]

Codex Iuris Canonici z 1983 r . , Kodeks rzymskokatolickiego prawa kanonicznego , definiuje odpusty w kan. 992 KPK w następujący sposób:

[madohora]

„Odpusty są darowaniem kary doczesnej przed Bogiem za grzechy, za które winę już odkupiono; odpowiednio usposobiony wierzący osiąga go pod pewnymi określonymi warunkami dzięki pomocy Kościoła, który w służbie zbawienia administruje i administruje w sposób autorytatywny skarbem zadośćuczynień Chrystusa i świętych.

[madohora]

W systemie sakramentalno-teologicznym odpust, choć sam w sobie nie jest sakramentem, przypisywany jest jako pokutna praktyka zadośćuczynienia (satisfatio operis) , która oprócz skruchy serca (contritio cordis) i wyraźnego wyznania grzechów ( wyznanie oris), stanowi trzecią część sakramentu pokuty .

[madohora]

Zgodnie z nauką rzymskokatolicką, poprzez odpust można uchylić tzw. kary doczesne za grzechy w całości (odpust pełny) lub w części (odpust cząstkowy) . Odpustu kar za grzechy nie należy mylić z odpuszczeniem grzechów, czyli samym odpuszczeniem grzechów, które można otrzymać w sakramencie pokuty . Według nauczania katolickiego przebaczenie grzechu nie usuwa wynikających z niego kar.

[madohora]

Kary doczesne za grzechy były pierwotnie karami tymczasowymi Kościoła (pokutami, najczęściej obejmującymi czasową ekskomunikę) nakładanymi na skruszonego grzesznika w momencie odpuszczenia grzechów. Później rozumiano go jako czas, jaki dusza spędza w czyśćcu po śmierci , zanim będzie mogła ujrzeć Boga w niebie .

[madohora]

Nawet jeśli grzech mógł zostać odpuszczony przed Bogiem poprzez sakramentalną spowiedź lub całkowitą pokutę w obliczu wiecznego sądu na Sądzie Ostatecznym ( w niebie lub w piekle ), jego skutki wciąż można odczuć tu i teraz: grzech zostaje odpuszczony, jego konsekwencje są , ale nie nie z tego świata. Penitent jest zatem wezwany do ciągłego zmniejszania ciężaru spoczywającego na jego życiu, odpokutowania za winę i zadośćuczynienia (które według powszechnej opinii można zastąpić także dobrymi uczynkami, takimi jak modlitwa (np. modlitwa różańcowa ) , jałmużna , pielgrzymkiitp. można zapewnić). W zakresie, w jakim nie dopełni tego obowiązku, według tradycyjnego poglądu nieuniknione jest tymczasowe („tymczasowe”) oczyszczenie po śmierci. W rozumieniu katolickim to nieziemskie oczyszczenie można obecnie skrócić lub ułatwić poprzez uzyskanie odpustów. Sposób liczenia czasów dekretu według dni, miesięcy i lat został ustalony w konstytucji apostolskiej Indulgentiarum doctrina papieża Pawła VI. opuszczony 1 stycznia 1967 r. Wierzący, przy odpowiedniej dyspozycji, mogą raz dziennie uzyskać odpust zupełny.

[madohora]

Opiera się to na założeniu, że wspólnota świętych, zarówno w tym życiu, jak i w życiu przyszłym, poprzez ich wstawiennictwo i dobre uczynki pomaga indywidualnemu grzesznikowi w osiągnięciu jego celu (przywróceniu relacji z Bogiem i bliźnimi) zaniepokojony grzechem). Zasługi Chrystusa oraz świętych żywych i zmarłych rozumiane są tu jako skarb łask , z którego możliwe są obdarowania skruszonego grzesznika, które mogą ułatwić mu akt pokuty , a częściowo go zmniejszyć. Zarządzanie tym skarbem jest zadaniem Kościoła.

[madohora]

Praktyka odpustów nabiera jeszcze większego znaczenia dla trwałej więzi pomiędzy żywymi a zmarłymi we wspólnocie kościelnej, ponieważ zgodnie z nauką katolicką możliwe jest uzyskanie odpustu także za osobę zmarłą, która wówczas korzysta z ulgi uzyskanej powinna zmierzać do Bożej wizji. Nie przewiduje się natomiast udzielenia odpustu innej żyjącej osobie, innej niż ta, która spełnia warunki.

[madohora]

Wszystko to podkreśla ideę, że droga do zbawienia nigdy nie może być jedynie osobistym osiągnięciem, ale dokonuje się w łonie wspólnoty ludu Bożego , wspólnoty świętych, w której jeden staje w obronie drugiego. Nie ulega wątpliwości , że uzyskanie odpustów jest możliwe jedynie na podstawie jednorazowej ofiary przebłagalnej Chrystusa i zaufania do Niego. Z chrześcijańskiego punktu widzenia bez ofiary Chrystusa każdy grzech byłby nieodwracalny i nieuleczalny, a grzesznik pozostawałby oddzielony od Boga i człowieka w czasie i na wieki.

[madohora]

Według nauczania rzymskokatolickiego odpusty są zatem szczególnym aktem łaski Bożej, podporządkowanym faktycznemu przebaczeniu. Przekazuje się to poprzez obowiązujące akty prawne i rozporządzenia władzy kościelnej.

[madohora]

[madohora]

Ze strony reformacyjnej i protestanckiej głównym punktem krytyki rzymskokatolickiej nauki o odpustach jest nie tyle chwilowa komercjalizacja udzielania odpustów, co w opinii panującej we wszystkich wyznaniach należy dość jednoznacznie oceniać jako niepożądany rozwój czasu. Argumentuje się raczej – w szczególności w oparciu o 58. tezę Lutra – że administracja kościelna, której uosobieniem jest papież, zakłada, że ​​może „zarządzać” i „rozporządzać” „skarbem łask” według własnego uznania i według własnego uznania – ustalone zasady. W rozumieniu reformacyjnym dopiero Boży akt pojednania, dokonany w odkupieńczej ofiarnej śmierci Jezusa na krzyżu, przebacza winnemu. Marcin Lutherwyraża się dość drastycznie, ale i wyraźnie w jego spowiedzi z 1528 roku: „Ale odpusty, które Kościół papieski posiada i daje, są bluźnierczym oszustwem. Nie tylko dlatego, że wymyśla i ustanawia szczególne przebaczenie, które wykracza poza ogólne przebaczenie udzielane w całym chrześcijaństwie przez Ewangelię i sakramenty, i w ten sposób bezcześci i dewaluuje przebaczenie powszechne, ale także dlatego, że ustanawia i ustanawia zadośćuczynienie za grzechy za dzieło ludzi i zasługi świętych, podczas gdy sam Chrystus może i uczynił dla nas wystarczająco dużo”

[madohora]

Prefekt Kongregacji Doktryny Wiary kardynał Gerhard Ludwig Müller w wywiadzie udzielonym w 2017 roku stwierdził, że Marcin Luter miał rację w swojej krytyce sprzedaży odpustów, gdyż sprzedaż odpustów była „oszustwem wobec wiernych” . . Zamiast ekskomunikować Lutra, Kościół powinien był bardziej krytycznie podejść do tego, czego on naprawdę chciał

[madohora]

[madohora]

Z biegiem czasu, zamiast nakładać publiczną karę kościelną, penitenci byli zmuszani do wykonywania cichych dobrych uczynków (takich jak jałmużna) w ramach zadośćuczynienia po spowiedzi. W rezultacie dobre uczynki na Zachodzie coraz częściej przybierały charakter formalnego zadośćuczynienia za popełnione winy, przez co dał się tu odczuć wpływ dawnego orzecznictwa germańskiego: krzywda innego wolnego człowieka nastąpiła tu poprzez pokutę, tj. H. prezent uznawany za równorzędny, jako rekompensatę i poszkodowani musieli to znosić. Przeniesione analogicznie do przypadku kary za grzech, zadośćuczynienie to należało oddać Bogu. Stare ustawodawstwo germańskie przewidywało teraz zarówno możliwość przeniesienia odkupienia na innych, jak i zadośćuczynienia pieniędzmi za przestępstwo lub przestępstwo (Wergelda ). Z tą świadomością prawną nawiązywał później także Kościół, m.in. B. w Anglii, gdzie od końca VII w. krążyły księgi zawierające swego rodzaju tablicę przeliczeniową kar kościelnych ( postu , śpiewania psalmów czy jałmużny) na datki pieniężne na rzecz kościołów lub duchowieństwa. Pojawiły się także pokuty zastępcze. Bogaty penitent mógłby zatem odprawić siedmioletnią pokutę w trzy dni, gdyby „wynajął” odpowiednią liczbę mężczyzn, którzy by za niego pościli.

[madohora]

Do X wieku niektóre akty pokuty nie zastępowały innych pokut, uznawano je jedynie w związku z pobożnymi darowiznami, udziałem w wyprawach krzyżowych , pielgrzymkami i podobnymi zasłużonymi dziełami. Odpust, rozumiany jako pokuta za zadośćuczynienie, powstał w XI wieku. W miarę łączenia odpustów z krucjatami (np. przeciw katarom ) udzielanie odpustów stawało się coraz bardziej zadaniem papieża. Pierwszym odpustem pełnym, niewymagającym złożenia ślubów krucjatowych, był odpust od portiunkuli (XIII w.). Z odpustem dla pielgrzymów Roku Świętego(od 1300 r.) odpust zupełny usamodzielnił się i oddzielił od obietnicy krucjatowej. Jednocześnie udzielanie odpustów cząstkowych stało się ważnym instrumentem finansowania zadań wspólnoty kościelnej.

[madohora]

W XIV w. wprowadzono naukę o niezmierzonym skarbcu łask, czyli o kościele, z którego Kościół czerpie przy udzielaniu odpustów, a którego administracją zarządza papież, któremu jako następcy św. Piotra zostaje przekazana władza klucze . System odpustowy osiągnął swój szczyt w XV wieku. Od tego czasu można nabyć odpusty także za zmarłych, co uznawane jest za akt dobroczynności . Wraz z reformacją system odpustów w dotychczasowej formie nagle upadł.

[madohora]

Około roku 1230 dominikanin, a później kardynał Hugo von Saint - Cher , stanął przed problemem, czy w przypadku nieodbycia pokuty istnieje realne darowanie kary, czy też nastąpi to jedynie poprzez niestosowne zadośćuczynienie. Fundamentalne dla niego było podstawowe chrześcijańskie stwierdzenie, że całe zbawienie opiera się na Jezusie Chrystusie. Z tego wyprowadził ideę tezaurusa merytorycznego lub tezaurus ecclesiae (skarbca kościelnego). Albowiem zasługi Chrystusa i świętych stanowiły skarbnicę Kościoła, za pomocą której można było wykupić pokuty należne jeszcze grzesznikom.

[madohora]

Problemem odpustów zajmował się także Tomasz z Akwinu . Uważał, że odpust można uzyskać zarówno bezpośrednio, odprawiając przepisaną pokutę samodzielnie, jak i pośrednio, zlecając tę ​​pracę innej osobie.

[madohora]

Opracowania Hugona z Saint-Cher podjął papież Klemens VI. w swojej bulli jubileuszowej Unigenitus Dei Filius z 27 stycznia 1343 r., w celu podniesienia nauki o skarbcu łaski Kościoła (thesaurus ecclesiae) do oficjalnego nauczania Kościoła rzymskokatolickiego. Dzięki idei thesaurus ecclesiae duchowe zasługi zostały zmaterializowane i określone ilościowo. W związku z tym istnieje możliwość korzystania z tych duchowych zasług Chrystusa i świętych w sposób ziemski i legalny. Kościół zarządza tym niewyczerpanym skarbcem łaski dzięki niemu ludzie grzeszni mogą mieć udział w tej świętości, której im brakuje z powodu swojej grzeszności

[madohora]

Hugon z Saint-Cher OP (*ok. 1200 w Saint-Cher ( Dauphiné ); † 19 marca 1263 w Orvieto ; francuski Hugues de Saint-Cher, łac. Hugo de Sancto Caro) był dominikaninem , kardynałem , doradcą i dyplomatą z Grzegorz IX i Innocenty IV oraz jeden z najbardziej wpływowych komentatorów biblijnych średniowiecza.

[madohora]

W Paryżu Hugo studiował teologię , filozofię i prawoznawstwo . Jego kariera rozpoczęła się w 1225 roku, kiedy wstąpił do Zakonu Dominikanów. Już w 1227 r. był prowincjałem swojego zakonu we Francji, a w 1230 r. został przeorem paryskiego opactwa św. Jakuba .

[madohora]

Grzegorz IX uczynił go swoim wysłannikiem do Konstantynopola w 1233 roku . Wybrany na kardynała prezbitera Santa Sabina przez papieża Innocentego IV w 1244 roku , rok później uczestniczył w Pierwszym Soborze w Lyonie . Po śmierci Fryderyka II został ambasadorem Świętego Cesarstwa Rzymskiego .

[madohora]

W klasztorze św. Jakuba w Paryżu on i jego zespół spisali pierwszą, szeroko rozpowszechnioną konkordancję biblijną . W ponad 10 000 haseł słowo zgodność przypisywało słowa zapisane w Biblii łacińskiej alfabetycznie do ich pozycji w księdze.

[madohora]

[madohora]

Szczególnie powszechnym nadużyciem w okresie renesansu był handel tzw. odpustami jałmużnowymi, za które trzeba było wpłacić określoną sumę pieniędzy, aby uzyskać odpust . Kuria na przestrzeni lat systematycznie rozwijała system odpustów i organizowała akcje o charakterze agitacyjnym w obszarze wiary rzymskokatolickiej, w całej Europie, na rzecz odpustów jubileuszowych, krucjat tureckich, budynków sakralnych itp. Raimundus Peraudi , który miał sprawował urząd kardynała od 1493 r., opracował na to koncepcję. Aż do swojej śmierci w 1504 roku realizował przemyślaną koncepcję w jednolity, ujednolicony sposób i wdrażał ją w codziennej praktyce poprzez masową produkcję przy użyciu drukowanych listów odpustowych

[madohora]

W czasach nowożytnych odpusty zaczęły się rozwijać w sposób zorganizowany i nadal się rozszerzały. Wiązała się z tym jednoczesna jurydyfikacja, centralizacja i fiskalizacja przez Papieża i Kurię . Nastąpiło także poszerzenie zakresu usług, kary za grzechy i pokuty miały być rekompensowane jałmużną , pieniędzmi, a później usługami osób trzecich. W ten sposób dusze bliskich członków rodziny, które pokutują w czyśćcu , mogły doświadczyć ulgi, czyli przynieść korzyść grzesznikom bez własnych wyrzutów sumienia i pokuty

[madohora]

Zasadnicze kwestionowanie przez Marcina Lutra kwestii odpustów było powodem napisania 95 tez i jest uważane za bodziec do reformacji w Świętym Cesarstwie Rzymskim . Za dochody ze sprzedaży odpustów niektórzy papieże przesyłali do Rzymu znaczne sumy pieniędzy z całej Europy, które przeznaczono m.in. na budowę Bazyliki św. Piotra . Albrecht z Brandenburgii , biskup Magdeburga, Halberstadt i Moguncji, zainicjował sprzedaż odpustów u papieża za pośrednictwem dominikanina Johanna Tetzla . Albrecht, któremu papież nadał kilka diecezji, za to naruszenie przepisów papieskich musiał ponieść wysokie opłaty.Liczby prawa kanonicznego . Prowizje Albrechta ze sprzedaży odpustów miały być przeznaczone na spłatę długów wobec banku Fugger w Augsburgu, reszta miała trafić do Rzymu.

[madohora]

Choć sobór w Bazylei (1431–1449) podjął próbę zwalczania papieskiej wyższości w systemie odpustów, początkowo system ten pozostał nietknięty. Papieże epoki renesansu , których współcześni również w dużej mierze określali jako skorumpowanych , zwłaszcza papież Leon X , który z powodu ekstrawaganckiego stylu życia był stale zadłużony , doprowadzili sprzedaż odpustów do skrajności. Listy odpustowe były przedmiotem obrotu w całej Europie jak papiery wartościowe . Prawdopodobnie najsłynniejszym kaznodzieją odpustów w Niemczech był dominikanin Johann Tetzel, działający na ziemi magdeburskiej . W latach 1514 i 1516 udzielił odpustu rzekomo za wojny tureckiefinansowanie i wspieranie budowy kościoła św. Piotra w Rzymie. W rzeczywistości tylko połowa pieniędzy trafiła do Rzymu, druga połowa do odpowiedniego kaznodziei odpustowego i do arcybiskupa Brandenburgii Albrechta , który przeznaczył je na spłatę swoich długów wobec Fuggerów . [14] Ten tzw. „odpust św. Piotra” został ostatecznie zakazany przez elektora Saksonii , chcąc zapobiec masowemu odpływowi pieniędzy do Rzymu.

[madohora]

Takie nadużycia odpustów stały się katalizatorem Reformacji . Reformatorzy studiowali Biblię , w której nie ma jasnego opisu średniowiecznej koncepcji odpustów. Marcin Luter dostrzegł także rażące nadużycia w handlu listami odpustowymi, co skłoniło go do napisania 95 tez . Choć wbrew powszechnemu przekonaniu nie był początkowo zasadniczym przeciwnikiem odpustów (por. Teza 71), to jego wywody teologiczne (por. Teza 58) dały podstawę do zasadniczego zakwestionowania papieskiego systemu odpustów.

[madohora]

Każdy chrześcijanin, który ma prawdziwą skruchę i żal za swoje grzechy, ma pełne przebaczenie kar i win, które mu przysługuje nawet bez listu odpustowego. Każdy prawdziwy chrześcijanin […] ma udział we wszystkich dobrach Chrystusa i Kościoła, dzięki darowi Bożemu, nawet bez listów odpustowych”.

– Marcin Luter : Tezy 36 i 37

[madohora]

Sobór Trydencki (1545–1563) w swoim dekrecie o odpustach potwierdził władzę Kościoła w zakresie udzielania odpustów. Jednak od lipca 1562 r. nie wolno było już z nimi handlować. Biskupi musieliby zebrać wszelkie nadużycia i poinformować o tym papieża . 8 lutego 1567 roku papież Pius V zniósł także w konstytucji Etsi Dominici wszelkie odpusty jałmużnowe , a 2 stycznia 1570 roku w konstytucji Quam plenum zarządził ekskomunikę tych, którzy chcieli handlować odpustami . Wciąż w Kodeksie Iuris Canoniciz 1917 roku była sprzedaż odpustów według kan. 2327 ukarany ekskomuniką.

[madohora]

Już w okresie kontrreformacji Kościół rzymskokatolicki podejmował wysiłki mające na celu położenie kresu nadużyciom w sprzedaży odpustów. Po XVI wieku nie istniała już prawdziwa sprzedaż odpustów.

[madohora]

Papież Paweł VI ogłosił konstytucję apostolską Indulgentiarum doctrina . 1 stycznia 1967 r. nastąpiła reorganizacja systemu odpustów w celu nadania „większej godności i szacunku” pobożnej praktyce uzyskiwania odpustów. Penitencjaria Apostolska udziela w imieniu Papieża odpustów specjalnych.

[madohora]

Rejestrem norm i udzielonych odpustów jest Enchiridion Indulgentiarum . Normae et concessiones ( Podręcznik odpustów ), ostatni przedruk w 1999 r. Dla nauki i praktyki odpustów decydujące znaczenie mają między innymi następujące przepisy:

[madohora]

Udzielony odpust może być doskonały lub niedoskonały. Odpust zupełny jest darowaniem wszelkich kar doczesnych za grzechy, co w przypadku śmierci prowadzi bezpośrednio do wiecznego widzenia Boga bez uprzedniego oczyszczenia w czyśćcu . Odpust niedoskonały jest częściowym darowaniem kary doczesnej za grzech.

[madohora]

Warunkiem uzyskania odpustu zupełnego jest przyjęcie sakramentu pokuty ze zdecydowanym wyrzeczeniem się przywiązania do grzechu, przyjęcie Komunii i modlitwa w duchu Ojca Świętego. Jeżeli jeden z warunków nie jest spełniony, odpust uzyskuje się jako niedoskonały.

[madohora]

Odpust zupełny można uzyskać z określonych okazji: Roku Świętego , Kompostelańskiego Roku Świętego , Światowych Dni Młodzieży lub innych nadzwyczajnych okazji, jak np. 150. rocznica objawień maryjnych w Lourdes w 2008 roku.

[madohora]

Jeżeli nie ma kapłana, który w śmiertelnym niebezpieczeństwie mógłby udzielić sakramentów i błogosławieństw apostolskich związanych z odpustem zupełnym, Kościół udziela odpustu zupełnego w godzinę śmierci, za odpowiednim zarządzeniem, pod warunkiem, że w tym czasie zwyczajowo odmówi modlitwę. jego życie ma. Już w 1942 r. wydano dekret udzielający odpustu zupełnego w przypadku nalotów nawet bez uprzedniego przyjęcia sakramentów świętych

[madohora]

Dzięki błogosławieństwu Urbi et orbi każdy, kto je usłyszy lub zobaczy, uzyskuje odpust zupełny od kary za grzechy, zgodnie z przepisami kościelnymi. Pierwotnie do uzyskania tego odpustu konieczna była osobista obecność wiernych na placu lub w zasięgu wzroku papieża, a od 1967 r. błogosławieństwo mogą otrzymać także słuchacze lub widzowie audycji radiowych. To samo dotyczy transmisji telewizyjnych od 1985 r. i transmisji w Internecie od 1995 r.

[madohora]

Kościół katolicki od dawna przyznaje odpust zupełny każdemu wierzącemu, który nawiedzi jedną z czterech bazylik patriarchalnych Rzymu i ze czcią odmówi Modlitwę Pańską oraz Wierzę. Z wyjątkiem świąt religijnych i patrona tego kościoła, odpust można uzyskać raz w roku w inny, wybrany przez wierzącego dzień.

[madohora]

[madohora]

W Kościele rzymskokatolickim przywilej odpustowy to przywilej nadawany przez papieża lub upoważnioną przez niego władzę kościelną do określonego miejsca, zwykle kościoła pielgrzymkowego , dawniej także do poszczególnych ołtarzy ( ołtarz privilegiatum ) i cudownych obrazów . Stanowi ona, że ​​pod warunkami, pod którymi można uzyskać odpust , czyli częściowe lub całkowite odpuszczenie kar doczesnych za grzechy – warunkami tymi zawsze jest przyjęcie sakramentu pokuty i komunii św .– podejmuje się pobożnego zwiedzania tego miejsca

[madohora]

Przywilej odpustu polega na wyróżnieniu miejsca uprzywilejowanego i zaproszeniu wiernych do jego nawiedzenia, najlepiej w święto patronalne . Miało to także istotne konsekwencje finansowe, zwłaszcza w czasach wcześniejszych, oraz umożliwiało rozbudowę i dekorację omawianego kościoła. Wiele festiwali i jarmarków ludowych ma charakter odpustowy

[madohora]

Jeżeli dane miejsce było uprzywilejowane odpustem wieczystym, odpust ten nie ograniczał się do określonych dni, ale można było tam nabyć go w dowolnym czasie – pod warunkiem zachowania pozostałych warunków

[madohora]

W późnym średniowieczu szczególną rolę odgrywały przywileje odpustowe dla klasztorów, umożliwiające osobom zakonnym uzyskanie odpustów bez konieczności odbywania pielgrzymki do Rzymu lub innego miejsca pielgrzymkowego. Te przywileje odpustowe były szczególnie ważne dla klasztorów żeńskich. Przykładem takich przywilejów odpustowych jest ten nadany klasztorowi dominikanów w Augsburgu św. Katarzyny przez papieża Innocentego VIII w 1487 r., który pozwolił mniszkom uzyskać różne odpusty siedmiu głównych kościołów rzymskich poprzez modlitwę w murach ich klasztoru. W formie tzw. cyklu bazylikowegoo przywileju nawiązywano także w wyposażeniu klasztoru. Powszechne były przywileje papieskie, w ramach których, podobnie jak ten, odpusty siedmiu głównych kościołów rzymskich przyznawano w innym miejscu. Podobnie było z odpustem porcjunkuli .

[madohora]

Listu odpustowego , który zaświadcza, że ​​dany wierzący spełnił warunki uzyskania odpustu, nie należy mylić z przywilejem odpustu.

[madohora]

[madohora]

Panel ścienny z przywilejem odpustów papieża Jana XXIII. dla rzymskiej bazyliki patriarchalnej Santa Maria Maggiore :
„Papież Jan XXIII. w wigilię Nonów kwietnia (4 kwietnia 1960 r.) udzielił tej liberyjskiej Bazylice Patriarchalnej wieczystego przywileju odpustu zupełnego, który wierni mogą uzyskać w każdej chwili za każdym razem, gdy pobożnie nawiedzą tę bazylikę i po otrzymaniu Sakrament Pokuty i karmienie się świętym pokarmem, zanoszenie modlitw w myślach Papieża.”

[madohora]

Tablice odpustowe lub obrazy odpustowe są obrazami budującymi („świętymi obrazami”), których pobożne rozważenie w związku z określonymi modlitwami – i wcześniejszą spowiedzią sakramentalną – wiązało się z uzyskaniem odpustu . Epitafium poświęcone dziekanowi Kirchhainowi w katedrze we Fritzlar , zmarłemu w 1463 roku, pokazuje , że epitafium mogło pełnić także funkcję tablicy odpustowej . Z zdobywaniem odpustów łączono także stoły do ​​całowania , takie jak stół do całowania Eberbacha .

[madohora]

Tablice odpustów nazywane są także wykazami odpustów, które wierzący może uzyskać w tym kościele na podstawie odpowiedniego przywileju

[madohora]

[madohora]

Msza odpustowa w Kopciowicach
Po dwuletniej przerwie spowodowanej pandemią koronawirusa, 3 maja odprawiona została przy
kapliczce w Kopciowicach Msza Święta odpustowa. Miejsce to jest szczególnie szanowane przez
mieszkańców Kopciowic, którzy dbają o estetykę i wystrój kapliczki, a na uroczystość odpustową
przyozdabiają ją kwiatami i wieńcem z mirtu. Wewnątrz kapliczki znajduje się obraz Matki Bożej
Częstochowskiej, który mieszkańcy czcząjako KrólowąPolski. Na tegorocznym odpuście zgromadzili
się licznie parafianie z Kopciowic, przybyli też mieszkańcy z innych części Chełm

[madohora]

Odpust

[madohora]

8. Janów-Giszowiec (Św. Anna), p. Janów k. Ka-
towic, st. S z o p i e n i c e (2 km), pow. Katowice. Liczba
kat. 17.001, prot. 675, żyd. 2. Parafia powstała 22 X
1910, nowy kościół, masywny, konsekr. 23 X 1927
Odpusty: Św. Anny. Anniv. Dědic, niedziela po 22 X.
Kaplice- Kapl. z Przenajśw. w zakładzie SS. św. Ja-
dwigi w Janowie.
Proboszcz: Ks. Paweł Dudek, Radca Duch.,
Probcszcz-Konsultor, ur. 9 II 1878 w Kol. Renerow-
skiej p. Raciborzem, wyśw. 23 VI 1905, ust. 9 XII 1912.
Telefon: Szopienice 240-93. PKO 300.760, Katol. Orz
Parafialny 307.533.
Wikarzy: 1. Ks. Jan Nagórski, ur 13 5 1906
w Brodnicy, wyśw. 29 VI 1933, ust. 1 1X 1937.
2. Ks. Jan Machulec, magister teoL, ur. 10 V 1910
w Borowej Wsi, pow. Pszczyna, wyśw. 20 VI 1937,
ust 1 IX 1937.
Inni księża: Ks. Wiktor Siwek, emeryt, dyrektor
gimn. żeńsk. w Szopienicach, ur. 5 X1884, wyśw. 4 VII
1915 w Pradze. Adres: Janów, ul. Szkolna.

[madohora]

Odpust Poreyunkoli
eve wszystkich kościołach zakonu św. Franciszka,
trwający od nieszporów dnia 1 sierpnia aż do skoń-
czonych nieszporów dnia 2 sierpnia.
Każdego roku otwiera się w dniu 1 sierpnia
źródło nieprzebrane we wszystkich kościołach
Franciszkańskich, bo źródło szczególniejszego mi-
łosierdzia Boskiego — odpust zupełny, to znaczy
odpuszczenie wszystkich kar doczesnych, na które
człowiek zasłużył od urodzenia swojego aż do
chwili wejścia do kościoła Franciszkańskiego. Hi-
storya tego odpustu nadzwyczajnego jest następu-
jąca: (podajemy historyę dla pożytku czytelników
naszych z powodu zbliżającej się uroczystości
Matki Boskiej Anielskiej czyli Porcyunkuh.)
W roku 351 po Chrystusie w miesiącu Maju uj-
rzeli mieszkańcy Jerozolimy na niebie krzyż jaśnie-
jący, rozciągający się od góry Kałwaryjsklej aż do
ido góry Oliwnej. Po tern widzeniu cudownem wy-
prało się czterech pielgrzymów z Jerozolimy do
[Rzymu, by odwiedzić groby św. Apostołów Piotra
i Pawła. Pielgrzymi ci będąc na posłuchaniu u ów-
czesnego papieża Liberyusza, prosili go jako wła-
ściciela ziemi włoskiej, by im pozwolił osiedlić się
na dolinie Spoleto. Otrzymawszy zezwolenie, przy-
byli w okolicę miasteczka Assyża, gdzie kupili od
bnieszczan kawałek ziemi tak zwaną p o r c y zie-
|mi,na której wybudowali małą kapliczkę oraz mie-
szkanie pustelnicze dla siebie. W kaplicy tej, którą
zbudowali na cześć Maryi Zwiastowania, złożyli
w ołtarzu relikwie z grobu Chrystusa. Po śmierci
tych pustelników kapliczka ta była opuszczoną, do-
piero w ósmym wieku zajęli się tą kaplicą Ojcowie
Benedyktyni, którzy ją odrestaurowali, a ponieważ
W tej kaplicy słyszano często śpiewy aniołów, na-
zwano ją ogólnie kaplicą Matki Boskiej Anielskiej
lub Porcyunkuh, bo do tej kapliczK; należała poreya
ziemi. Z biegiem czasu i okoliczności ta kaplica zo-
stała opuszczoną i groziła upadkiem tak dalece, że
W tej kaplicy nabożeństwo już się nie odprawiało,
a kaplica ta służyła na nocne schronienie się pa-
sterzy, pasących trzodę w tej dolinie. Ołtarz Zwia-
stowania utrzymywali pasterze, którzy tutaj róż-
nych łask doznawali, a śpiewy aniołów często
słyszeli

[madohora]

W wieku 13, gdy ta kaplica groziła zawaleniem
przez ząb czasu, powstał św. Franciszek seraficzny,
który zapragnął tę kapliczkę odbudować; poprosił
ten mąż święty papieża Honoryusza III, by mu po-
zwolił tę kapliczkę odbudować i przy niej z Braćmi
swoimi osiąść, na co chętnie Papież zezwolił, a w
roku 1209 po odrestaurowaniu tej kaplicy Matki Bo-
skiej Anielskiej czyli Porcyunkuh osiadł św. Fran-
ciszek z Braćmi swoimi przy tym kościółku, przy
którym założył swój zakon — dlatego też to miejsce
nazwanem jest kolebką zakonu Franciszkańskiego.
W pewnej nocy w miesiącu Styczniu modlił się
jak zwykle św. Franciszek o nawrócenie grzeszni-
ków zatwardziałych w swojej celi zakonnej, gdy
nagle stanął przed nim anioł, przybrany z rozkazu
Bożego w ciało ludzkie, który rzeki: Franciszku!
idź do kościoła, bo tam czeka Cię Jezus z Maryą
Matką swoją — anioł zniknął. Poszedł św. Fran-
ciszek do kościółka, ujrzał Jezusa w majestacie wiel-
kim i Maryę Najświętszą w otoczeniu aniołów; sługa
Boży padł twarzą na ziemię, adorując Jezusa, który
rzeki do męża Bożego: Franciszku, przez wzgląd
na twoją gorliwość o zbawienie dusz ludzkich, proś
mię, o co zechcesz, a otrzymasz. O co prosił Fran-
ciszek święty ? czy o zdrowie ? czy o majątek ? czy
o jaką doczesność? o co byśmy prosili, gdyby Jezus
tak do nas przemówił, jak do św. Franciszka? Mąż
ten święty bez namysłu rzekł: Zbawicielu Chryste
Jezu! błagam Cię, chociaż jestem nędznym grze-
sznikiem, abyś raczył z miłosierdzia Twego dozwo-
lić, aby każdy zwiedzający ten ubogi kościółek M.
B. Anielskiej czyli Porcyunkuh, dostąpił po wyspo-
wiadaniu się grzechów w Sakramencie Pokuty, od-
puszczenia wszystkich kar doczesnych, na jakie za-
służył od urodzenia swego aż do chwili wstąpienia
do tego kościółka. A zwracając się do Maryi assy-
stującej Synowi swojemu rzekł: Ciebie zaś Matko
Boska Anielska proszę jako Obronicielkę rodu ludz-
kiego, abyś raczyła się wstawić za mną do Sy-
neczka Twojego, abym otrzymał tę łaskę, o którą
błagam. Wtedy Marya odezwała się: Wszech-
mocny Boże a Synu mój kochany! błagam Cię, abyś
przyjął prośbę tego ubogiego Franciszka. Następnie
odezwał się Jezus: Franciszku! prosisz mię o rze-
czy wielkiej wagi — udzielam Ci tej łaski, o którą
prosisz, ale większe jeszcze będą ci dane, chcę je-
dnak, byś się udał do mojego zastępcy do Rzymu,
który ma władzę związania i rozwiązania, z prośbą,
by potwierdził ten odpust, którego ci udzieliłem.
Tymczasem, gdy się to działo w kościółku, bracia
zakonni trwający po celach na modlitwie, zdziwieni
światłością, która wybuchała z okien kościółka,
przyszedłszy pod drzwi jego, słyszeli całą rozmowę
Franciszka z Panem Jezusem i Maryą, ale do ko-
ściółka wejść się nie odważyli. Zaraz na drugi
dzień, a było to w Styczniu r. 1221. wybrał się św.
Franciszek w towarzystwie dwóch Braci do Peru-
gii, miasta o 5 mil od Assyżu odległego, gdzie chwi-
lowo przebywał ówczesny papież Honoryusz III.
Stanąwszy przed Papieżem rzekł św. Franci-
szek: Ojcze święty, przed kilku laty odbudowałem
mały kościółek Porcyunkuh w Twoich posiadło-
ściach blisko Assyżu. Pan Jezus w objawieniu ob-
darzył ten kościółek odpustem nadzwyczajnym, któ-
regoby dostąpił każdy odwiedzający ten kościółek
po wyspowiadaniu się z grzechów swoich — odpu-
szczenie kar doczesnych wszystkich na jakieby za-
służył od chwili urodzenia swego aż do wejścia do
tego kościółka i to bez żadnej ofiary. — Papież,
który znał dobrze gorliwość św. Franciszka, usły-
szawszy tak nadzwyczajną prośbę, zawahał się na
chwilę i rzekł: Franciszku! Stolica Apostolska nie
zwykła udzielać tak wielkich odpustów, gdyż do do-
stąpienia odpustu należy dać jaką jałmużnę lub wy-
konać jaki uczynek miłosierny, a ty żądasz tego od-
pustu bez ofiary. — Wtedy opowiedział Franciszek
Ojcu świętemu całą rozmowę ostatniej nocy z Pa-
nem Jezusem i Maryą a/wtedy odpowiedział Pa-
pież Honoryusz III i to trzy razy: Zgadzam się na
to o co prosisz. — Otrzymawszy tak wielką łaskę,
Franciszek ucałowawszy nogi Papieża, odszedł z ra-
dością wielką, lecz kardynałowie przedstawiali Ojcu
świętemu, że udzielenie tak wielkiego odpustu Por-
cyunkuh zniesie pielgrzymki do ziemi świętej i do
grobów Apostołów św. Piotra i Pawła. Na to przed-
stawienie kardynałów odpowiedział Ojciec święty:
Zezwolenie już daliśmy Franciszkowi, nie wypada
nam je odwoływać, ale możemy je ograniczyć na
kilka lat.
Dwa lata minęły od chwili, kiedy Franciszek
otrzymał ten wielki odpust Porcyunkuii, gdy zaś w
miesiącu Styczniu r. 1223 Franciszek modlił się w
swej celi w nocy o nawrócenie grzeszników — sta-
nął zaś anioł w ludzkim ciele przed nim i rzekł:
Franciszku, idź do kościółka, tam czeka na ciebie
Jezus z Maryą matką swoją. — Ody wszedł do ko-
ściółka, zobaczył Jezusa i Maryę w otoczeniu anio-
łów, a oddawszy pokłon Majestatowi Bożemu, usły-
szał słowa Jezusa: Franciszku, idź do mego Za-
stępcy na ziemi, a powiedz mu: Chcę,'aby ten od-
pust, którego Ci udzieliłem, a który mój Zastępca
potwierdził, rozpoczął się nieszporami tego dnia,
w którym mój Apostoł Piotr był w okowach (to jest
1 sierpnia) a kończył się nieszporami drugiego dnia
(to jest 2 sierpnia), a na świadków tej mojej woli
weź ze sobą świadków twoich Braci, którzy słyszą
obecnie moje s.Awa, zabierz także ze sobą z ogródka
po trzy róże każdego koloru, które zakwitły na
świadectwo mojej woli. — Poczem widzenie zni-
knęło. Na drugi dzień wybrał się Franciszek z
dwoma Braćmi do Rzymu, zabrał 9 róż (z każdego
koloru po trzy: białe, czerwone i żółte), które cu-
downie w zimowym miesiącu Styczniu w ogródku
zakwitły i stanął przed Papieżem Honoryuszem III,
któremu opowiedział to powtórne objawienie się
Pana Jezusa. Papież naradził się z kardynałami,
potwierdził ten odpust Porcyunkuh, wyznaczył dzień
1 sierpnia na nieszporach na ogłoszenie tego odpu-
i stu. Gdy. lud pobożny dowiedział się o tym odpu-
I ście, tysiące wiernych zgromadziło się do Assyżu;
¡ kilku Biskupów przyjechało na ogłoszenie tego od-
1 pustu. urządzono ambonę przed kościółkiem

[madohora]

rej dwie belki zdrzewa dotąd w Assyżu się przecho-
wują), sam Franciszek miał kazanie, w którem opo-
wiedział podwójne objawienie się Pana Jezusa i Ma-
ryi, matki Jego, zakończył zaś kazanie te słowy:
Grzesznicy, chcę was wszystkich do nieba zapro-
wadzić. Następnie Biskup Assyżu otoczony 7 Bi-
skupami na tę uroczystość przybyłymi, wyszedł na
ambonę i rzekł: Ogłaszam wam odpust ten zupełny
to jest odpuszczenie wszystkich kar doczesnych na
jakie zasłużyliście od urodzenia swego aż do chwili
wejścia do tego kościółka i to bez najmniejszej ofia-
ry, ogłaszam ten odpust w imieniu Ojca świętego
Honoryusza III, który go potwierdził, od nieszpo-
rów 1 sierpnia aż do skończonych nieszporów 2 sier-
pnia (tu chciał Biskup Assyżu dodać na lat 10, ale
moc Boża sprawiła, że wyrzekł na zawsze — na
zawsze — na zawsze (in perpetuum) Amen. To sa-
mo powtórzył każdy z 7 Biskupów obecnych: na
zawsze, Amen.
Oto jest historya odpustu Porcyunkuh. Ale po-
wie może kto tak: A więc dobrze, odpustu tego
można dostąpić tylko w Assyżu w Porcyunkuh a nie
w innych kościołach? Takby sądzić należało, ale
po śmierci św. Franciszka, oczywista za jego wsta-
wieniem się, miał zaś Papież Grzegorz XV objawie-
nie od Pana Jezusa, aby ten odpust Porcynkuli roz-
szerzył na wszystkie kościoły, które są pod zarzą-
dem synów św. Franciszka, i tak Stolica Apostol-
ska nadała ten odpust do wszystkich kościołów
św. Franciszka męskich i żeńskich, a nawet w ta-
kich kościołach poklasztornych można tego odpustu
dostąpić, w których niegdyś mieszkali zakonnicy
św. Franciszka, bo odpust ten nadany jest dla kla-
sztornych budynków, ale dla kościołów klasztor-
nych św. Franciszka; chociaż więc rządy niektóre
pokasowały klasztory Franciszkańskie, to jednak od-
pust Porcyunkuh nie został skasawany, bo go sam
Pan Jezus nadał dla kościołów Franciszkańskich.
Gzem się różni odpust Porcyunkuh od innych
odpustów zupełnych? 1) odpusty zupełne nadaje
zawsze Papież każdorazowy a odpust Porcyunkuh
nadal sam Pan Jezus a Papież tylko takowy po-
twierdził; 2) odpust zupełny znosi kary doczesne,
na które od ostatniej spowiedzi, my zasłużyli, a od-
pust Porcyunkuh znosi i gładzi wszystkie kary do-
czesne, na jakie my zasłużyli od chwili urodzenia
aż do wejścia do kościoła Franciszkańskiego tak da-
lece,że gdyby kto umarł zaraz po dostąpieniu odpustu
Porcyunkuh, to jego dusza nie przechodziłaby nawet
przez ogień czyścowy, ale prosto szłaby do nieba;
3) odpustu zupełnego zwykłego można raz tylko
dostąpić na dzień, a odpustu Porcyunkuh toties
quo ties, to znaczy, ile. razy odwiedzimy kościół
św. Franciszka, tyle razy dostępujemy tego od-
pustu, trzeba do kościoła wejść i wyjść i znowu
wejść i tak możemy tego odpustu do woli naszej kil-
ka lub kilkanaście razy dostąpić; raz dia siebie mo-
żna ofiarować a inne razy za dusze w czyścu cier-
piące, zwłaszcza za osoby naszemu sercu mile, któ-
re poprzedziły nas do wieczności n. p. za rodziców,
braci, siostry, krewnych, dobrodziejów.
Radzę wam Bracia i Siostry Górnoślązacy w
ten sposób dostępować odpustu Porcyunkuh czy to
w waszych kościołach Franciszkańskiąh na Górnym
Śląsku, czy też w Krakowie, Kalwaryi, Kętach, Al-
wernii w Galicyi:.
1) Gdy wejdziesz do kościoła Franciszkańskie.^
go począwszy od nieszporów 1 sierpnia, zrób sobie
intencyę w ten sposób: Odpust ten ofiaruję za sie-
bie lub za.osobę N.
2) Odmów 5 Ojcze nasz, 5 Zdrowaś, Chwała
Ojcu za Kościół święty, a 1 Ojcze nasz, Zdrowaś;
Chwała Ojcu za Ojca św. Piusa X, a można też
chwilkę z książki się pomodlić: Odpust Pop
cyn kuli, wydanie ks. Jana Chrząszcza.
3) Wyjść z kościoła na cmentarz na chwilkę-/
znowu wejść do kościoła nazad, intencyę zaś uczy-
nić i pacierze odmówić i w ten sposób do woli ko-
ściół odwiedzać.
4) Kościoły Franciszkańskie są zwykle w onä
nocy z 1 na 2 sierpnia otwarte, wtedy to odbywają
się pielgrzymki odpustowe, radzę jednak strzedz się
onej nocy złodziei kieszonkowych, którzy idą do
kościoła nie po odpust, ale po grabierz pieniędzy [Wkońcu dodaję, że dla dostąpienia tego odpu-
stu trzeba być przedtem u Spowiedzi św. i Komu-
nii św., a w roku 1902 Stolica Apostolska pozwoliła,
że Spowiedź i Komunię św. można już 3 dni przed
Porcyunkulą, to jest przed 2 sierpniem odprawić,
ale strzedz si.ę grzechu śmiertelnego aż do 2 sier-
pnia, bo ćhąc odpustu dostąpić, trzeba być w stanie
łaski, to jest bez grzechu śmiertelnego, gdyż grzech
mały czyli powszedni nie przeszkadza nam dostą-
pienia odpustów.
Kończąc te uwagi o odpuście PoYcyunkuli, ży-
czę wam, kochani Bracia i Siostry na Górnym Ślą-
sku, byście w tym roku i po inne lata tego odpustu
tak wielkiego, bo największego w kościele kato-
lickim, dostąpić mogli dla siebie i dla dusz ’p ­
dnych w czyścu cierpiących.
Ks. Stefan Podworski z Kalwaryi,
przyjaciel Górnoślązaków.

[madohora]

Ewangelja św. dzisiejsza bardzo wymownie i do<
bitnie przedstawia nam z jednej strony ciężkość obrazy
P. Boga, z drugiej zaś wielkie miłosierdzie Boże, skłon-
ne do przebaczenia winy, jeśli tylko grzesznik okażą
skruchę i o przebaczenie prosi.
Ciężkość obrazy Bożej jest oddana w przypowie-
ści przez porównanie do bardzo wielkiego długu dzie-
sięciu tysięcy talentów, t. zn. na naszą walutę: kilka'
miljonów złotych.
Miłosierdzie Boże uderza każdego, kto zadał sobid
choćby jeno odrobinę trudu, by przyjrzeć się owemu
Królowi z przypowieści, który przedstawia Boga prze-
baczającego. Ledwie grzesznik upadnie w skrusze na
kolana, już słyszy nad sobą ojcowski głos przebaczenia*
Przebaczenie Boże idzie jednak tak daleko, że Bóg
odpuszcza nietylko winę, oraz karę wieczną, ale i karę
doczesną darować gotów, jeśli spełnimy pewne — zwy-
kłe lekkie i nietrudne — warunki.
Odpuszczenie kary doczesnej — poza spowiedzią1
i— nazywamy odpustem.
I temu odpustowi, o którym dzisiejszy katolik
myśli tak rzadko, poświęcimy nasze rozważania tej
niedzieli.

[madohora]

A więc najpierw: co to jest odpust?
Nie on jest odpuszczeniem grzechów. Grzechy
gładzi wyłącznie: chrzest, sakrament pokuty, w pew-
nych wypadkach żal doskonały.
Odpust jest przebaczeniem kar doczesnych za na-
sze r— grzechy, t. zn. tych kar, które tu na ziemi pisa-
nem nam jest za winy nasze odpokutować. Część tych'
kar mamy odpuszczoną przez dobrą spowiedź, część
zaś (względnie resztę) winniśmy ponieść sami: albo tu
na ziemi albo w czyścu, będącym miejscem ostateczne*
go odpokutowania kary doczesnej.
To odpuszczenie kar doczesnych, które nazywa-
my odpustem rozróżniamy dwojakie, bo albo mamy
odpuszczaną całą karę doczesną, albo tylko jej część-
W pierwszym wypadku mówimy o odpuście zupełnym»
W drugim o odpuście cząstkowym.

[madohora]

Nic jest on również zwolnieniem od obowiązku:
ł) naprawienia wyrządzonej szkody bliźniemu, b) na-
prawienia danego zgorszenia, c) przeproszenia się z bli-
źniem i zaniechania zawiści.
Odpust zupełny zyskujemy przy różnych nadzwy-
czajnych okolicznościach, n. p. w „roku jubileuszo-
wym“, w dniu Matki Boskiej Anielskiej („Porcjunku-
la“), w dniu Patrona lub Patronki naszego kościoła
parafjalnego i t. d. Stąd to n. p. uroczystość patronalną
kościoła parafjalnego nazywamy poprostu: odpustem.
Odpust cząstkowy zyskiwać możemy codziennie.
W książeczkach do modlenia mamy przy pewnych mo-
dlitwach zaznaczone, że są one odpustowe, t. zn. że za
ich pobożne odmówienie zyskujemy 40, 100 lub 300 dni
odpustu, a nawet rok lub siedem lat i siedm „kwadra-
gen“ (t. zn. siedm Wielkich Postów). Określenia te
trzeba należycie rozumieć! Wielu bowiem sądzi — nie-
słusznie, że 100 lub 300 dni krócej będzie w czyścu, je-
śli odmówi taką czy inną litanję. Kościół św. poucza
nas jednak, że kto odmówi n. p. litanję do Serca P. Je-
zusa, otrzyma 300 dni odpustu, t. zn. darowanem mu
będzie tyle kary doczesnej, ileby miał darowanej, gdy-
by pokutował przez 300 dni według dawnych suro-
wych przepisów pokuty kościelnej — w pierwszych
wiekach chrześcijaństwa. Ile to wynosi odpokutowa-
nej kary, Bóg jeden tylko wie, który oblicza nasze za-
sługi, który liczy każdą naszą łzę i każdy odruch na-
szego serca pokutującego....

[madohora]

Na czem opiera się nauka o odpuście?
Do skarbca naszej wiary świętej należy wielka i
pocieszająca prawda o Obcowaniu Świętych. Prawda ta,
oparta na nauce Zbawiciela, strzeszcza się w pojęciu
jednej wielkiej rodziny Bożej, do której należą Święci
w niebie, dusze w czyściu i wierni na ziemi. Wszyscy
członkowie tej rodziny Bożej są ze sobą zjednoczeni
nietylko węzłem wzajemnej miłości, ale również wza-
jemnem zadośćuczynieniem. To wzajemne zadośćuczy-
nienie najprościej i najpiękniej ujął św. Paweł Apostoł
w tych słowach: „a ja teraz raduję się w utrapieniach
za was i dopełniam to, czego braknie utrapieniom
Chrystusowym, w ciele mojem za ciało jego, którem
jest Kościół...“ (Kolos. 1, 24).
Kościół św. katolicki rozporządza zaś przewspa-
niałym skarbcem zasług P. Jezusa, Matki Najśw. i nie-
przeliczonych zastępów Świętych Pańskich. Z tego
skarbca czerpie on hojną dłonią, zadośćczyniąc za nas
biednych dłużników Bożych, „dopełniając“ — czego
nam braknie do odpokutowania naszych kar, słusznie
należących się nam tu, na ziemi, za nasze winy.
O tym skarbcu zasług uczyli święci Doktorowie
Kościoła Katolickiego różnych czasów, wszyscy zga-
dzają się w tej nauce, którą Papieże ujęli w pewne re-
guły (n. p. Papież Klemens VI w swej bulli z 25 stycz-
nia 1343 r,)
Stąd Kościół św. ma upoważnienie do czerpania z
tego skarbca zasług i przelewania tych zasług na swych
wyznawców? — Wszyscy teologowie zgadzają się na
to, że upoważnienie to czerpie Kościół św. z t. zw.
„władzy kluczy“. Otwierać i zamykać —• znaczy tu ty-
le: co do zbawienia prowadzić i drogę doń zagradzać.
„Zaprawdę powiadam wam, cokolwiek zwiążecie *) na
ziemi, będzie związane i w niebiesiech, a cokolwiek
rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie“ —-
tak najwyraźniej oświadczył P. Jezus Apostołom i ich
następcom (porów. 18, 18 — 16, 18).

[madohora]

I zaraz w pierwszych wiekach chrześcijaństwa Ko-
ściół korzystał z władzy udzielania odpustów. M. m,
odpuszczał albo skracał kary grzesznikom, o ile przed-
łożyli listy od męczenników, ofiarujących za pokutujących swe zasługi

[madohora]

Co jest potrzebne do uzyskania odpustu?
Nauka katolicka podaje trzy warunki, do uzyska-
nia potrzebne, a mianowicie:
1°) potrzebną jest intencja uzyskania odpustu. Nie
koniecznie trzeba tę intencję obudzać przed każdą
modlitwą odpustową czy przed innym dobrym uczyn-
kiem, przepisanym do uzyskania odpustu. Wystarczy
intencja ogólna. Św. Leonard z Porto Maurizio radzi,
by sobie obudzić codziennie rano ogólną intencję uzy-
skania odpustów, których możemy dostąpić w ciągu
całego dnia.
2°) Następnie trzeba być w stanie łaski uświęcają-
cej. Warunek ten jest zupełnie oczywistym. Nie można
bowiem mówić o odpuszczeniu kary, dopóki na sumie-
niu ciąży wina grzechu.
3°) Wreszcie należy wypełnić wszystko, co przez
Kościół św. zostało przepisanem do uzyskania odpustu,
a więc: czy modlitwy, czy odwiedzenie kościoła, czy
t. p,. — Oczywiście, że spełnić to musimy: sami, osobi-
ście, w oznaczonym czasie i w duchu pokuty.
* . * *
Z tych naszych krótkich rozważań wynika, że po-
winniśmy sobie cenić odpusty i starać się o ich najczęst-
sze zyskiwanie. One bowiem:
a) nietylko pomniejszają, lub zupełnie gładzą karę
doczesną, ale —
b) pobudzają nas do prawdziwej pokuty i popra-
wy życia, wreszcie —
c) prowadzą nas do spełniania dzieł pobożnych, u-
czynków miłosierdzia i aktów umartwienia.
A — to wszystko razem staje się ważnym bardzo
środkiem do naszego postępu w dobrem i uświęcenia,
. . . Jakże powinniśmy się zawstydzić, że upły-
wały — może — długie miesiące i ani nie pomyśleliś-
my, by zyskać choćby jeden odpust cząstkowy!
Gorliwy katolik nic lekceważy sobie nigdy odpu-
stów.
Zróbmy sobie dziś dokładny rachunek sumienia z
tego odcinka naszego życia katolickiego!

[madohora]

Z afrykańskiego frontu — pokojowego
W czasopiśmie „Grands Laks", wydawanym przez
Ojców Białych w Louvain, czytamy ostatnio bardzo
interesujące szczegóły o apostolstwie prasowem w okrę-
gu Ruanda. Nikt nawet o tern nie pomyśli: czy i jak
prosperuje tam prasa katolicka, a jednak rozwija tam
ona podziwu godną działalność — w najprymitywniej-
szych warunkach lokalnych.
Z góry należy zaznaczyć, że prasa w Ruanda oby-
wa się bez... drukarni i maszyn drukarskich. Mimo to
tamtejsze placówki misyjne szczycą się — i to słusznie
— swem wiasnem czasopismem p. t. „Kinya Mateka“.
Z początku było to czasopismo wydawane na stacji mi-
syjnej w Kabgayi, następnie zostało przeniesione do Se-
minarjum Duchownego.
Sztab pracowników czasopisma dzieli się na dwie
grupy: a) redakcyjną i b) „drukarską". W grupie re-
dakcyjnej pracują dwaj ojcowie (księża), z których je-
den pisze o sprawach kościelno - religijnych, a drugi
o zjawiskach meteorologicznych i z różnych dziedzin
orzyrody. wogółe. Artykuły do działu gospodarczego
pisze sam król Ruandy, Wutam. Ponadto czasopismo
ma szereg współpracowników w różnych stronach kra-
ju, którzy pisują na różne tematy. Jak widzimy zatem,
organizacja strony redakcyjnej „Kinya Mateka“ jest
bez zarzutu. Trochę „inaczej“ przedstawia się praca w
grupię „drukarskiej“. „Drukarnią“ jest tu... maszyna
do pisania i powielacz. Z początku „bito“ w ten spo-
sób 500 egzemplarzy czasopisma, dziś już: 3000. „Dru-
karzy“ pracuje: dwunastu, wszyscy tubylcy, w tern
dwu tubylczych braci zakonnych.
Oprócz „Kinya Mateka“ okazuje się w Ruandzie
specjalne czasopismo dla duchowieństwa tubylczego,
które zawiera: kazanie, artykuł apologetyczny, poucze-
nia liturgiczne i drobne wiadomości kościelne. Czaso-
pismo to zapożyczyło swą nazwę od wspomnianego po-
wyżej organu Ojców Białych, „Grands Lacs“.
"Wreszcie ma Ruanda osobne czasopismo katolic-
kie dla dzieci p. t. „Malec“. ...Mimowoli nasuwa się re-
fleksja: ilu z nas już pomogło naszej prasie katolickiej
dla murzynów w Ruandzie? Pewnie bardzo niewielu..
Przypominamy, że wszelkie ofiary na misje za-graniczne najlepiej posyłać przez: „Misje katolickie“ —Kraków — ul. Kopernika 26.

[madohora]

Odpust zupełny dla dusz czyśćcowych
Dzień Zaduszny budzi w sercach naszych serdecz-
ny i smętny ton wspomnień o tych, — którzy odeszli.
Odnajdujemy tam imiona bliskich, najbliższych, któ-
rym winniśmy nieraz wiele wdzięczności. A może po-
trzebują pomocy. Okażmy im tę wdzięczność, ofiaruj-
jąc za nich odpust zupełny.
' W dniu Zaduszrtym wierni mogą dostąpić odpustu
zupełnego toties-quoties, ilekroć prócz spowiedzi i Ko-
munji św. nawiedzą kościół i odmówią na intencję Oj-
ca św. 6 Ojcze nasz, 6 Zdrowaś Marja i 6 Chwała Ojcu.
Odpust ten można uzyskać jedynie dla dusz czyśćcowych i to w czasie od południa 1 listopada do północy 2 listopada.

[madohora]

Odpust w Bogucicach

[madohora]

Toktlwíek zlmykł będzifc odm; wiaćJ,
AXprzÿr.aymtiley raz w tydzień Korofiÿ
kę„ oPanuJEZUS . „ JSIE, lub ' oNayświęt-jł; "
fzey Pannie, lub Różaniec, albo icanęłb
iego cżąftkę , lub Pacierze KapłaiMkic t fc
ilbö'Godziny o Matce Boťkicy , lub zat
umarłych, lub rei SiedmPfalmowPokujt
tnyćh, álboGradoalnych, álbo przynny* g
rnniey będiic miał zwyczay nauczać řía-»w
uki Chrzciciaiiíkiry, albo nawiedz?" wię
7X e, lub chore w izpitalačh, blb źaftę- \
powaC potrzeby ubogich, albo Buchać j-
Mfzy Swiętey, lub będąc Kapłanem, o.
fc r* , «1 *x %% n 1fłt 1 A I ä r» sm la 4 Ar-w a h> Jm r-. <1 » , n |
nęż odprawiać , leżeli l'zczerzé żałuiąd
za grzechy fwe , będzie fię ipowiadał j
przed Kapłanem od Biikupa włafnego ap-
protowanym, y przyimie SwiętąKom- \
i munią któregokolwiek dnia z ni ey wy- i
rażonych, toifcfl: w Boże Narodzenie, w j
Trzy Kroić, wWielkanoc, wWnicbowfią
pienie Panikie, w ZieloneSv ątki, wS>
Troycę,-y wCiała PańlkiegoŚwięto, w
Święta Oczyfzczenia, Zwíaílowániy, y
Narodzenia Matki Bolkicy, ÎV Na-’öUzc-*
iftic Świętego Jana Chrzciciela; wS,wię-> ,
ta Świętych Apoftołow Piotra y Pawła * *
Jędrzeia, Jákoba, Jana, Tomafzá, Fiiipâ x
y Jakoba, Bartłomieia , Atateufzá , Szy*
mona y Judy, Maciela, lüb też wSwię*
toS. Jozefa Oblubieńca Matki Botkícy ,
lub ^lub wdzieli każdego z Świętych św eio
hKanonizowanych, lub wdeicń ktoi\.go»
-kolwiek Świętego ; y będzm prosił na-
bożnic Pána BOGA zá wykorzemcakKa
tičerftív, y ponjnożcnie Wiary iwiętey Kó
âitclickiéy , zá pokoy , y zgodę PànoW
-"iChrztśćiańfkićbj y zá inne potrzébyKo*
ściołś Świętego, doftąpi Zuftinego C (pa*
“£*'■> yodpufzczenia f*.vych grzechowi
* Kto bedzič pościł w Wigilią do kio*«
-Jreg^kołwick w fzczegulnośći z rżećżft*
: iiych Świętych i y będzie lię fp iwiadał
■]V kommiinikował W Ich Święto, modląc
hę iáko wyźey, zá każdym r<‘<:in dnftą-
- pi zuÿetnego Qdfuflu. • ™
Kto iałuiąc zá grzechy fwo i jioiła»
nowienićm poprawy życia, odwiedzi w
ledńym dniu fcicdtn KoŁCiołoW podług
lwego upodobania* â gdzie siedmiu nie-
inaiz Kosciołow * tyle ile fiC icn znáy-
duic , gdzie zaś ieden fzcztgulpic ieft ,
gdy odwiedzi wizyiłkic w nim Clrarze ,
modląc fię podobnie zá wykorzenienie
kàceritw ^ć. raz w rok doftąpi takiego
Ödpurtu, iak gdyby odwiedził siccłmKo-
Śckłow w Rzymie.
L K^o bed^ie rozpamiętywał njjbcżnic
łąkowąTaiemmcęMęki Pańikiey, y ni
Jey iifzanowanie poc iłule fercem pokor
nym siedm řázý ziemię , dnia tego doftjpi Odpuftu nâdanego StctÍJt , i
to raz tylko w Rok

[madohora]

Kto uczyni ákt ťkruchy žalu zá gržC;,
chy fléoic z ftátecznym przedsięwzięciem j
poprawy życia» Jubfię będzie czwifczył.<
wiakowey cnocie » naśladując rzeeżo»,,
] 'ych Świętych, zá káždym razem doftr^ _
pi Odpuftu siedm lût-, y tylei KUJtidYngenj,
Kto będzie czytał, lub iiuchał czyt:1'
fącego i ákowy rozdział żywota rzeczo» ’
nych Sw!ętychalbo odwiedzi lei) Oł- '
tarz, lub część wyrządzi Ich Obrazowi
modląc ilę za podwyżfzenie Kościoł i 5
za. nawiercenie grzefzni«ow , dofiąpi %'*
każdy m razem fio dni Odpnfin.
Kto da iałmużnę ubogim» lub Ich ni
uczać będzie» álbo innym każc-nauczać
w rzeczach do wiary y dobrych obyCzź
iow należących » zá każdym razem do»
ftąpi fio dni 0dpu fiu.
Ktokolwiek czwiczyćlię będzie w na
bożenftwic do NayświętfzegoSikramen»
tu Ołtarza, lub ďoMatki Jßoikiey» roz-■<
pamiętywaiąc tę taiemnicę y dôbrodziey
ftwá, Które Gę z niey nà nas zlewaią; Jub
toż 'ubolewaiąc nád boleściami » które
Matka Boitka uczuła z męki y śmierci Sy»
na fwoicgo, lub innym fpolobem wyprowa
dzaiąc częsic Nayświętlzcmu Sak ran
towi^y modląc lię za potrzeby Kościoła
Swłfjtego , za każdym razem doft|pj
lfi$ dni Qdpußtt* .
Kto vna dzwon takiego Kościoła z ra-,
c na, w południe, y w wieczór odmowi. na
5 bożnic zwykłąMod1 itw Anioł Tùéfti &Cj
* lub teynie umijjfiąc: iedno Oycxe wfx-> %
“ 'Pozdrž wienie Anieltkic; lub podobn:e gdy
^dzwonią za umarłych , ieieli odmowi
HjPialm: Z głębokości-, á nic umiciąc tego
^F.almu, gdy odwowi .iedno Oyczfi mfz ,
r-y pozdrowienie Aniełfiie, doitąpi fin dn
‘i Qdpufiiu »
»I Kto znaydui^efię w Rzymie , lub w
* tęgo or:olicy na mil 20. dlafpráwiedli«*
1 V>cy praçfeèkody nie mogąc bydąprzyto-
mnym na uroczyftey benedjićcyi, k,tor£
ÎQycicc Święty zwykł dawać w Wielka-
' noc, y w Nicbowiiąpicnie Pańlkie, leże-
li ‘powiądawfzy fię y kpmunikowawfzy*
1 będzie fię flipdlił zá wyko; żenienie ka-
te rftw &c, doftąpi Odpuftu,iâk gdyby był
przytomnym, Takowegoż Qdpuíiu wzz-
iemnie dostąpi y ten , który ńlębędz z
' ani w Rzymie, ani w iego Powiecie,b^dz
gdziekolwiek fię hędzic znaydował, by
też nic b,ł zatrudniony, czyniąc to, co
fię wyżey wyraziło.
Ktokolwiek przy zgonie iyci.’będzie
EQGU nabożnie polecał fw* du Izę,\ ej
~%*iac udy, á przynaymnicy leretm Nayswîçtfzc ïmî$ JEZüS , załuiąc fzezerzc
za grzechy, y i łko wyźey fpowiadawiey
fię y Kommun íkowawízy, á nicmogąc 1
do tego przy?ć, przynajmniej fk'rufzony,
doftąpi odpufzczer a wlizylriaçh grzc-
chow y Zupełnepo Odpaftu.
Kaźdcn z rzeczonych Od ptrftow może
Łydź ofiarowany na ratunek dufz wÇz r
t :U zoftaiących. ,
Dl?l doiłąpienia rzeczonych Odpuftow
dofyć mieć koronkę, lub metalik, albo,
krzyżyk benedyk' wany odOycá Świę-
tego z'tymi OdpuíláiTjrfci( lub te? benedy
kowany od tych, ktofzy od famego Qý
cá Świętego matą nâ to wyraźne pozwo-
lenie, ^achowuiąc fię poéíng wyrażone-
go przepifánia- by eż t ákowcmodlitwy
povjďnien z obowiązku odmiłw tac.
Rozkązuie Oyciec Święty , ążeS w
'iOziiwąnlu y używaniu tych koronek,
metalików Sec, zachowany był Dekret •
fzczęsliwey pamięci Alexandra VU- Pa, r
picia, drukowany dn:g 6. Lutego i<>$?• I
to ieił: iż meta Irki, koronki Sic. benedy
kowane z wyżey wyrążonem Odpada-
mi, nie mogą iîuzyé'tylko t-m Óiobom,' !
którym "ędą po/wolóne, lub tym- któ-
rym od Olob mśiących rozdawania in-
nym pozwolenie ,tzpicrwfze.y {ręki bę- !
da dine, iż nic bydź pożyczane iqnytn,
nym* Am też dr-em darowane, iniczey
tracą Odpofty które matą, A utraciwfi r
, ie , na içh «îieyfcç niemocą bydz
I inne nadane, ’ .
Swą Swiątpbliwoi c zákazuie , Azęby
oá innym niieyfcu precz Rzymu » Ipu-»
Ry te me były drukowane % bęz wyra,
^niego pozwolenia S wiotcy K,ongreg?cyi
Odpuftow

[madohora]

Sauka o odpuście, szczególnie o Jubileuszu.
Już znów Jubileusz, a mieliśmy go nie daw no!
Ojciec św. podobno nader hojnie rozdawa skarby
kościoła! Ludzie tern zuchwałej grzeszą,, im łatw iej
odpust zyskają! Ja w czasie ostatniego Jubileuszu
nie byłem u spowiedzi a żyję.
Takie zaiste nie jeden będzie m iał myśli albo
takie naw et wymówi słowa, słysząc, że Ojciec
św. Leon X III., idąc za przykładem świętych po-
przedników swoich, przy pierwszej rocznicy koronacyi
swej na Papieża, całemu św iatu katolickiemu, czyli
w szystkim katolikom całej ziemi ogłasza Jubileusz
nadzwyczajny. Aleć będą bez w ątpienia i tacy,
którzy na wieść tak błogą ze łzami w oku podzię-
kują Bogu za nowy dowód nieograniczonej jego litości.
»0 Panie, ileż powinienem Ci dziękować, żeś mi dał
doczekać dni ta k świętych, iżeś mi znów udzielił spo-
sobności, w ynagrodzić to com dotąd zaniedbał!«
K ochany C hrześcianinie! Ty zaiste nie pochwalisz
tych nierozsądnych, niby to żartobliwych zdań ludzi
ta k lekomyśluych. Ty z pewnością pójdziesz za przy-
kładem pobożnych. N igdy nie poważ się żartować
z rozporządzeń kościoła św., wszak ci i Jubileusz
je s t ustanowieniem Zbawiciela samego, który na-
m iestnikom swoim, t. j. Papieżom dał władzę rozwię-
zywania i zwięzywania, jego zaś tajemnicze rozpo-
rządzenia tak przewyższają pojęcie rozumu twego,
jako niebo wysokie unosi się nad niską naszą ziemią.
„Już znów Jubileusz, a mieliśmy go nie daw no!“
Czy ty, któ ry tak mówisz, nie wiesz, iż chorującemu
co godzinę, podawają leki, aby ozdrowiał, a n ik t
tego nie gan i? A tu choroba duszy! T y codziennie,
naw et kilka razy przez dzień posilasz pokarmem

[madohora]

i napojeni ciało twoje, a nie uważasz, iż to za
często! A gdyby bogacz jak i corocznie, albo co-
miesiąc albo jeszcze częściej obsypywał cię skarbam i
swemi, czy liż byś się gniew ał? Jubileusz, to lekarstw o
dla dusz chorujących, to pokarm pokrzepiający, to-
skarb, to wspomożenie śród nędzy tego świata
koniecznie potrzebne, a ty miałbyś nie chcieć
przyjąć go?
„Ojciec święty podobno nader hojnie rozdawa
skarby kościoła!“
I owszem, nader hojnie! ale cóż w tern złego?
Kiedy ojciec, widząc iż najukochańsze dziecko jego-
już kona, jeszcze za ostatni grosz sprowadza lekarza,
nie czyniż li powinności swojej? A cóż by św iat
m yślał o ojcu, który mając skarby nieprzebrane,
obojętnie p atrzał by na okropne cierpienia jedynaka,
i nie postarał się o lekarza i lekarstw a? Uważaj
więc: Ojcem niezmiernie bogatym jest N am iestnik
Chrystusów, gdyż szafuje nieograniczonemu i nigdy
niewyczerpanemu zasługam i Jezusa, a Jedynakiem
jego jesteś ty, jako członek jednego kościoła Chry-
stusowego, a ty jedynaku śm iertelnie chorujesz;
»nader sm utne czasy obecne; królestwa upadają,,
m ocarstw a giną, a ludzie najniegodziwszych zasad
knują bezzecne zam iary; kiedyć już i Bóg sam
straszliwemu karam i grozi, toć podobno przyszłość
sroższe jeszcze klęski przyniesie!“ Tak to w liście-
swoim nasz Leon Papież o chorobie jedynaka mówi;,
jakoż tedy konającem u nie podawać lekarstwa,
z którego pomocy słusznie spodziewać się można?
»Ludzie tern zuchwałej grzeszą, im łatw iej odpust
zyskają!« Czy to praw da ? A jeżeli prawda, któż
w inien? Czy Jubileusz? Aleć zaiste nie tak. Kto-
teräz lekkomyślnie grzeszy, ten też podczas zeszłego
Jubileuszu nie sta ra ł się o zyskanie odpustu. A
w reszcie czy liż o lekkomyślnych nie w ypada wię-
kszego mieć staran ia ja k o pobożnych? W szak i
boski nasz Pasterz D obry dziewięćdziesiąt dziewięć

[madohora]

owieczek dobrych opuścił, a za jedną poszedł, aby
szukać jednej, k tó ra się od trzody nierosządnie
oddaliła.
»Ja w czasie ostatniego Jubileuszu nie byłem
u spowiedzi, a żyję!« To pytanie, czy ty żyjesz!
Ciało żyje, ale dusza możno dawno m a rtw a ! A jeżeli
nie m artw a, możno bliska śmierci, kiedyć ta k nie-
dorzecznych trzym a się zasad; możno rychło umrze,
jeżeli się nie pokrzepi niebieskim zasiłkiem obecnego
Jubileuszu.
Mój drogi przyjacielu, żyjesz jeszcze, ale śmierć
możno już za drzwiami, a jakaż będzie wieczność,
kiedy łaską bożą ta k gardzisz? Możno tylko dla
tego niezawołał cię Bóg aże dotąd przed straszny
sąd swój, abyś w tern oto Jubileuszu m iał sposobność
dobrze się z nim porachować — i pojednać. Bądź
że więc roztropnym a uchwyć podaną ci rękę
ojcowską, abyś w win twoich powodzi bez granic
nie zginął na wieki.
Ale możno ani nie wiesz, co to Jubileusz, choć
już tyle Jubileuszów przeżyłeś ?
Jubileusz czyli Jobel je st to wyraz hebrajski;
u Hebrajczyków każdy pięćdziesiąty rok był jubi-
leuszowym, w którym każdy w racał do swojej
posiadłości lub odzyskiwał wolność, jeżeli się
z biedy zaprzedał w niewolę. T ak pisze Mojżesz
III, 25: »Poświęcisz rok pięćdziesiąty i ogłosisz
odpuszczenie wszystkim obywatelom ziemi twojej,
albowiem ten jest jubileusz: wróci się człowiek do
m ajętności swojej, i każdy się wróci do własności
swojej i domu dawnego.«
Nasz Jubileusz katolicki, już od roku 1300,
t. j. od Bonifacego V III. Papieża naprzód co 100 lat,
potem co 50, teraz co la t 25 a prócz tego z powodu
wojny, m oru i t. p. na cały św iat albo na pewne
kraje nieszczęśliwe ogłaszany, je st to czas zupełnego
odpustu powszechnego, przez który grzesznik z jaż-
ma grzechu wyzwolony powrócić m a do Ojca, do

[madohora]

domu pierw otnego; uwolniony z więzów szatańskich
odpocząć ma w słodkiej wolności służby bożej.
Gdyż więc Jubileusz je st zwyczajnym tylko odpu-
stem zupełnym, jaki przez wstąpienie do któregokol-
wiek z licznych bractw kościelnych, przez odmawianie
tak zwanych m odlitw odpustowych, przez odwiedzanie
pewnych odpustam i uprzywilejowanych kościołów,
łub przez pełnienie niektórych uczynków miłosierdzia
zyskać można, tedyć pierwszem będzie zadaniem
wiedzieć, co to jest »odpust«.
Otóż odpust w ścisłem swem znaczeniu nie jest
przebaczeniem grzechów łub darowaniem k ar wie-
cznych, lecz jest zupełnem albo też nie zupełnem
darowaniem k ar doczesnych. Odpuszczenie grzechów
i darowanie k ar wiecznych jedynie znaleść można
w św. Sakram encie Pokuty. Skoro się więc szczerze
przed kapłanem pełnomocnym wyspowiadasz, odpuści
ci P an Bóg wszystkie tw e i najcięższe grzechy
i wszelkie wieczne kary, na jakiekolwiek mogłeś
zasłużyć chociaż by w najgłębszem piekle.
Może odpowiesz: »Jeżelić tak, na cóż tedy
odpusty?« Otóż musisz wiedzieć, że każdy grzech
śm iertelny na dwojaką przed Bogiem zasługuje
karę, na wieczną, k tó rą musiałbyś ponosić w piekle,
i na doczesną tu na świecie; grzechy zaś powszednie
czyli m ałe pociągają za sobą tylko karę doczesną,
n. p. choroby, nędzę, prześladowanie, uszkodzenie
m ajątku i t. p.
K to się więc szczerze wyspowiada, odbiera n a ­
tychm iast przebaczenie wszystkich grzechów i wszy-
stkich k ar wiecznych, ale kary doczesne nie przestaną
wisieć nad nim, człowiek czy chce czy nie chce,
ponosić je musi, bądź tu w doczesności, bądź po
śmierci w czyścu.
Uważaj dalej, iż Bóg, będąc Świętością n aj-
doskonalszą najmniejszym grzechem brzydzić się
musi, więc najm niejsze niedobre słówko, najm niejszą
naw et myśl nieenotliwą karać będzie! Ileż zaś

[madohora]

takich myśli, takich słów w życiu człowieka się
mieści, a któż odgadnie liczbę niedobrych uczynków?
Z pisma św. bardzo wiele wyliczyć by można
przykładów dowodzących, iż P. Bóg m ałe grzechy
nader ciężkiemi i długiem i karam i strofował. Jako
zaś sprawiedliwość boska, po wszystkie w ieki
nieodmienna, k arała ludzi dawnych czasów, tak
karać będzie i nas, kto się jej nie wypłacił za
życia, odpokutuje dług swój w ogniu czyścowym.
Ale czyściec, to miejsce ta k okropne, iż od piekła
w tern tylko się różni, iż nie trw a na wieki. Sądźże
więc sam, czy po uczynionej spowiedzi, jakkolw iek
najszczerszej, wykwitow ałeś się już sprawiedliwości
boskiej czy nie? N iejeden zchodzi z tego św iata
um ierając śmiercią szczęśliwą, a jednak na tam tym
świecie m usi ponosić kary bardzo ciężkie i długie!
Jakże tedy — czy ci się nie ćmi w oczach myśląc,
że i tobie tak a przyszłość z pewnością grozi? Ale
— może zapytasz: czy kościół katolicki — M atka
najtroskliw sza, nie posiada jakich środków, którem i
od ta k groźnych konieczności zabezpieczyć by się
m ożna? I owszem, m a takowe, pytanie tylko, czy
będziesz chciał używać tych środków lub nie.
N ajprzód napom ina kościół dziatki swoje niby
ta k do nich przem awiając:
»Mój synu, moja córko, kiedyć wiesz dobrze,
iż jesteś grzesznik i n a niezliczone już kary zasłuży-
łeś, a Bóg cię jednak jeszcze nie karze, toć ty sam
zadawaj sobie jakie kary, boć przecie nie możesz
myśleć, jakoby te krótkie m odlitewki, które ci kapłan
po spowiedzi zadał a któreś ty z oziębłością tylko
odm awiał, już zastąpiły miejsce zasłużonych kar
doczesnych. Jeżeli zaś nie wiesz w jak i sposób
m iałbyś się ukarać, ja cię nauczę!«
I cóż czynił kościół? Zachęcał w iernych swoich
do daw ania hojnych jałm użn, do odbywania świę-
tych podróży, połączonych z bardzo licznemi i wiel-
kiem i trudam i i niebezpieczeństwami, nadaw ał

[madohora]

kilkunasto — naw et kilkadziesiąt — letnie ostre
posty o samym tylko chlebie i wodzie! i t. p.
Cóżbyś rzekł, gdyby po uczynionej szczerej spowiedzi
kapłan ta k mówił do ciebie:
»W ielkie są tw oje grzechy, lecz P. Bóg miło-
sierny wszystkie przebaczy i kary piekielne daruje;
ale na zadosyćuczynienie sprawiedliwości jego będziesz
odtąd pościł dwadzieścia lat o suchym chlebie
i w odzie!«
Nie bój się, żaden kapłan nie wyczyta ci ta-
kiego w yroku, ale pam iętaj, że takie kary w pier-
wszych w iekach istniały. Obecnie zaś przem awia
kościół do ciebie tem i słowy:
»Odmawiaj po spowiedzi znajome ci modlitewki
odpustowe, dawaj jałm użnę, bądź członkiem bractw
kościelnych, odwiedzaj kościoły uprzywilejowane,
uczęszczaj ile tylko możesz na Msze św. i inne n a ­
bożeństwa, zachowuj przeznaczone posty, ta k bowiem
pokażesz, że prawdziwie masz szczere pragnienie
zadosyć uczynić sprawiedliwości boskiej, a za to ja
z nieprzebranego skarbu zasług Jezusa i najświętszej
M atki jego i Świętych tyle ci ofiaruję, ile ci potrzeba
do zupełnego albo częściowego wypłacenia się przed
sprawiedliwością boską, słowem, czyń co ci radzę,
a za sumienne wykonywanie tak łatw ych zadań
ja z mocy od Jezusa otrzymanej, zwięzywać albo
rozwięzywać, ze skarbu zasług Chrystusowych udzielę
tobie tyle, ile ci potrzeba do wynagrodzenia win
tw oich przed Bogiem, t. j. grzechowy tw ój dług
m usi być wypłacony, ale nie będziesz go płacił ty,
któ ry nic nie masz, lecz go zapłacą nieskończone
zasługi życia, męki i śmierci Chrystusowej za to,
że przez pełnienie moich zadań na takie uwzglę-
dnienie sobie zasłużyłeś.«
Takie więc częściowe lub zupełne darow anie k ar
doczesnych za grzechy przez spowiedź sakram entalną
już odpuszczone nazywamy „odpustem“ . Jest to
ta k samo, jak gdybyś ty za jakieś przewinienie osą

[madohora]

(lżony był na długoletnie więzienie i na zapłacenie
bardzo znacznych kosztów. Skoro się wyspowiadasz,
daruje P. Bóg więzienie, co tu znaczy kary potę-
pienia — ale zkądże weźmiesz pieniędzy na zapła-
cenie kosztów, kiedy nic nie m asz? Otóż uczy
w iara nasza św., że nieograniczone zasługi życia,
męki i śmierci Jezusowej, zasługi cnót i cierpień
najśw. M aryi Panny i Świętych Pańskich wystarczą
n a wypłacenie wszelkich kosztów wszystkich grze-
szników niezliczonych światów. W szystkie te za-
sługi stanow ią skarby kościoła katolickiego, z któ-
rego czerpać może ile m u potrzeba. Skoro więc
Ojciec św, jako nam iestnik C hrystusa ogłasza od-
pust, je st to ta k samo ja k gdyby, otwarłszy skarby
kościoła, zachęcał w iernych aby czerpali i zabierali,
ile im do wypłacenia długów przed Bogiem potrzeba.
Zadane zaś modlitwy odpustowe i t. p. dla tego
odm awiać należy, iż są niby wykazem świadczącym
przed Bogiem, iż proszący tyle ze skarbu ma otrzy-
mać, ile kościół za te m odlitw y i posty i jałm użny
dać przyobiecał.
R ozradowany z ta k łatw ych do pełnienia wa-
runków zapytasz m oże:
»Któreż są owe modlitwy odpustowe ? ileż od-
pustu zyskać mogę za takie i takie ćwiczenia ?«
W zbiorze takowych modlitw wyczytasz przy
niektórych n. p. te słow a: »za każde, odmówienie
tej modlitwy dostąpić można 100 dni odpustu —
7 la t odpustu — 50 lat odpustu — 7 la t i siedm
quadragen t. j. 7 la t i siedm razy czterdzieści dni
od p u stu ! i t. p. Otóż jakież skarby za m aleńkie
utrudzenia! Cóż-to więc, czy Bóg przebaczy za
odmówienie takow ych m odlitw wszystkie grzechy
albo kary za grzechy ze 100 dni życia mego —
albo z 7 lat życia, albo z 50 la t?
A jeżeli tak, któreż to dni będą ta k uwzglę-
dnione ? czy lata młodości, czy lata dalsze ? Mylisz
się, ta k kościół nie uczy! — W ięc możno Bóg da­

[madohora]

ru je 100 dni, albo 7 lal, albo 50 la t m ąk czyśćco-
wych na które zasłużyłem ? I tu błądzisz! Owe
liczby znaczą tylko, iżby P. Bóg od kary czyscowej
tyle ujął, ile byś sobie zasłużył przez ostry post
0 chlebie i wodzie przez 100 dni albo 7 la t albo
50 la t trw ający. Może myślisz, iż to bardzo
wielki odpust, a w rzeczy samej jest bardzo krótki.
Post bowiem niedokucza ciału tak ja k ogień;
w ostrym owem poszczeniu może przeżyłbyś 7 la t
1 więcej, a nie um arłbyś, ale w ogniu zginiesz,
w je dnem momencie ! Z tąd więc poznasz, że naw et
100 lat postu i odpustu nie ważą jeszcze tyle, ile jedna
m inuta cierpień w ogniu, szczególnie w ogniu czyśćco-
wym ! Sądźże więc sam, czy łatw ą jest rzeczą w ypłacić
się zupełnie sprawiedliwości boskiej ! Chociażbyś za
pobożne jakieś ćwiczenia codziennie zyskał kilka lat
odpustu, bądź pewien, że codzienne tw e zasłużone
przez grzech kary są liczniejsze jak zyskane tw e od-
pusty ; nadto nie masz ani tego upewnienia, czy owe
modlitwy i ćwiczenia czyniłeś ta k pobożnie, jak
potrzeba, aby owych odpustów stać się godnym!
N a takie więc trudności zważając postępuje so-
bie kościół święty katolicki z nam i zupełnie jako
M atka najtroskliw sza z dziatkam i swemi, t. i. wszel-
kim sposobem sta ra się o jak najznaczniejsze skró-
cenie albo o zupełne odpuszczenie k ar doczesnych,
mianowicie czyscowych, wskazując -nam rozliczne
sposoby i okazyje do zyskania odpustu zupełnego.
Odpust zupełny! Darowanie k ar w szystkich!
Jak aż nieograniczona dobroć boska! Ileż więc
człowiek starań dokładać powinien, aby takiego
dostąpić o d pustu! Aleć przeciw nie: im większa
szczodrobliwość boska, tern niegodziwsza obojętność
ludzi; pełnienie w arunkowych pobożnych ćwiczeń
odkładają z dnia na dzień, i ta k zam iast skarbów
nie zyskają nic, przy tern na większe jeszcze zasługują
ukarania, nie przyjm ując jałmużny, której Bóg
dobrotliwy tale szczodrze udziela!

[madohora]

Ale kościół św. katolicki, najtroskliw sza wszyst-
kich w iernych m atka, najozięblejszym naw et
dzieciom wskazuje drogę zbaw ienia; którzy więc
zwyczajnych nie używają środków, tym otw iera
skarby nadzwyczajne, od czasu do czasu ogłasza
Jubileusz, odpust zupełny dla wszystkich wiernych
całego św iata, sądząc iż ci, którzy o zbawienie
jedynej swej duszy mało się starają, teraz gdy zobaczą
i usłyszą, iż dobrzy i źli, starzy i młodzi, bogaci
i ubodzy całej ziemi wybierają się w drogę pokuty,
ocknąwszy się ze snu grzesznego pójdą i oni tąż
drógą poprawy. Takim to odpustem nadzwyczajnym
jest Jubileusz obecny, k tó ry całemu św iatu ogłasza
w pierwszą rocznicę panow ania swego Ojciec św.
Leon X III. Zaiste to czas przebłogi; znów bowiem
otw iera m iłosierny i litościwy Zbawiciel nasz nie-
przebrane skarby zasług swoich, a przez nam iestnika
swego do dowolnego czerpania zachęca i zaprasza
wszystkich, którzykolwiek sprawiedliwości jego są
dłużnikam i.
Jako Józef egipski, gdy głód dokuczał całej
ziemi, otw arł gum na i sypania Faraona, a wszystkie
narody przyjeżdżały kupować żywność, ta k n a-
m iestnik Chrystusa mający klucze królestwa nie-
bieskiego otw iera skarby kościoła, aby wszyscy
śpiesząc przychodzili i brali i żyli na wieki. T ak
oto ojcowskim głosem przem awia do nas Ojciec
święty:
»Do was synowie kościoła katolickiego zw ra-
camy mowę naszę i z miłością ojcowską napom i-
namy, abyście tej sposobności osiągnienia przebacze-
nia ta k użyli, jako tego po was w ym aga szczere
zbawienia waszego pragnienie.
Jeżeli kiedy, toć zapewne teraz Synowie moi,
potrzeba oczyścić sumienie wasze; Boga błagajm y
o pomoc, do niego uciekajmy się sercem, modłami,
postam i i jałm użnam i! Szczególnie wy słuchajcie
głosu apostolskiego, co pracujecie i obciążeni jesteście,

[madohora]

wy, co zbłądziwszy z dróg zbawienia giniecie pod
jażm em niecnych żądz i szatańskiej niewoli. W ejrzyj-
cie w serca wasze a pojednajcie się z Bogiem!«
Najprzewielebniejszy nasz X iątę Biskup do zy-
skania odpustu tem i słowy nas zaprasza:
»Porachujm y się z sumieniem i z grzechami
naszemi i wołajmy ja k ów syn m arnotraw ny: Oj-
cze, zgrzeszyłem przeciw niebu i Tobie, ale patrz,
oto głębokim zdjęty żalem za grzechy moje, chcę
się szczerze ich wyznać z mocnem postanowieniem,
że się nawrócę na drogę przykazań twoich. O droga
trzodo moja, przypomnijcie sobie ów czas i owe
słowa, które P. Jezus krótko przed męką swoją
mówił do ludu swego: Jeruzalem, Jeruzalem , ile-
kroć chciałem zgromadzić syny twoje, jako kokosz
kurczęta swoje pod skrzydła zgromadza, a niechcia-
łoś; Ach żebyś jeszcze tego oto dnia poznało, co
je s t ku zbawieniu twemu!«
Starajm yż się więc o wypłacenie długów naszych,
usiłujm y się zyskać odpust zupełny, którego dostą-
pić można pod następującem i w arunkam i:
1) Potrzeba się szczerze wyspowiadać wszystkich
wiadomych grzechów, a to ze skruchą i mocnem
postanowieniem popraw y i przyjąć z najw ię-
kszą pobożnością kommunię św.
2) Potrzeba w intencyi Jubileuszu odwiedzać
kościoły wyznaczone.
3) Trzeba pełnić uczynki um artw iania samego
siebie.
4) Potrzeba w edług możności w duchu pokuty i
miłości dawać jałm użny, a to hojniej ja k po
inne razy!
W szystkie te obowiązki jeszcze niecoś obja-
śnim y :

[madohora]

a) O Spowiedzi.
Przedewszystkiem wiedzieć potrzeba, że odpustu
pod tym tylko w arunkiem dostąpić można, by dusza tej oto łaski szukająca niebyła obciążona grze-
chem śm iertelnym . Z tąd więc wynika, że pier-
wszym cło zyskania odpustu krokiem będzie dobra
spowiedź. W yspowiadajże się więc jak najszcze-
rzej! Nie ograniczaj się na tern, powiedzieć tylko
coś popełnił po ostatniej spowiedzi, lecz chciej so-
bie przypominać, czy spowiedzi twoje aże dotąd
czynione były dobre. Przypomnij sobie czyli cię
coś niepokoi, czegoś jeszcze nigdy nie wyznał ? Powiedz
spowiednikowi czyliś takie szczególności aż dotąd
zapominał, albo czy tego nie poczytywałeś sobie za
grzech, albo wiedząc, że to grzech, jednakowoż nie-
powiadałeś tego rzetelnie, albo czyliś dobrowol-
nie ta ił?
Przypuszczam jednak, żeś się zawsze dobrze spo-
wiadał, że słusznie spodziewać się możesz, iż już.
wszystko odpuszczone; dobrze by jednak było, gdy-
byś to, co jest najcięższe z życia twego, jeszcze raz powiedział.

[madohora]

b) Odwiedzanie kościołów.
D rugim w arunkiem uzyskania odpustu jubi-
leuszowego jest odwiedzanie kościołów. Odwiedzanie
takow e możno jest naśladowaniem pielgrzymek, na
które w dawnych czasach chrześciańskich wielcy
grzesznicy skazywani bywali. Pielgrzymowano do
grobu Pańskiego w Jerozolimie, odwiedzano groby
św. P iotra i Paw ła w Rzymie, św. Jakoba w
Kompostelli, św. M arcina w Turonie i t. p. W
sprawie obecnego Jubileuszu rozporządził Ojciec św.
iż mieszkańcy owych m iast, w których się trzy
znajdują kościoły katolickie, powinni te trzy kościoły
odwiedzić, a to każdy dwa razy, że więc czynić
powinni sześć odw iedzeń; gdzie dwa tylko kościoły,
odwiedzać powinni każdy trzy razy, a gdzie jeden,
te n więc odwiedzić sześć razy, a podczas tegoż odwie-
dzania modlić się w intencyi Ojca św. t. j. w sposób
m odlitw w tejto książeczcze umieszczonych. K to bykolw iek nie był w stanie do kościoła iść, powinien prosić Ojca swego duchownego o wyznaczenie innych warunków

[madohora]

O Poście Jubileuszowym.
Trzecim obowiązkiem w celu zyskania odpustu
Jubileuszowego jest święty post. W szelako uważać
potrzeba, że post bez pokuty, czyli post bez po-
praw y życia nic nie znaczy. Bezustanna w alka prze-
ciw pokusom, wykorzenienie złych skłonności i
grzechów nałogowych, to post najlepszy.
Jakóż tedy pościć, aby mieć zasługę przed Bo-
giem ? Jeżeli możesz ujmuj sobie pokarm u w P ią-
tk i Jubileuszowe na honor męki pańskiej, lub w
Soboty na honor Najświętszej P anny M aryi. Bardzo
zbawiennym będzie postem : nie chodzić do karczmy,
n a grzeszne biesiady, do złych tow arzystw , na mu-
zyki i tańce, nie roznosić plotek po w si; nie używać
nieszczęsnych palących trunków , nie gryw ać w karty ,
nie używać niepotrzebnych wykwitności, nie kochać
się w strojach i t. p. Słowem: N ie grzeszyć —
to post najlepszy!

[madohora]

O Jałmużnach.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni m iło-
sierdzia dostępują, mówi P. Jezus, dodając: Coście
jednem u z najmniejszych uczynili, toście mnie
uczynili!
Rozumie się, że ów jeszcze nie udziela jałm użny,
który to wraca, co bezprawnie posiada. K to bli-
źniego swego bądź w m ajątku, bądź w sławie
ukrzywdził, musi krzywdę wynagrodzić, inaczej
bowiem ani niech nie myśli o zyskaniu odpustu.
Jeżeli zaś nie wiesz jako nagrodzić, albo już nic
nieposiadasz i nie jesteś w stanie wynagrodzić, albo
nie wiesz, gdzie się ów znajduje, którem u nagrodzić
należy, pytaj o radę spowiednika.
Jeżeli pościsz, daj to czegoś nie spotrzebow ał ubogim, daj jeszcze więcej. Jeżeliś sam ubogi, okaż litość tw ą nad ubogim modląc się za n iego; odwie-
dzaj chorujących; gdzie możesz, nam aw iaj oziębłych
do uczynienia zaniedbanej spowiedzi, pojednaj się
z sąsiadem, dawaj spory grosz na Ojca św., który
takiej jałm użny nie bierze dla siebie, lecz rozdawa
n a potrzeby powszechne kościoła; nie zapomnij o
bractw ie św.1', M ichała, św. Bonifacego, Dzieciątka
Jezus: kolekta bowiem tych bractw obraca się na
wybudowanie kościołów i szkół w ubogich krajach,
n a wychowanie pogańskich dziatek w wierze kato ­
lickiej. Pam iętaj, co mówi Chrystus P a n : Jak ą
m iarką wy mierzycie, ta k ą będzie wam odmierzano.
Czytając powyższe obowiązki może westchniesz:
»Któż może wszystko to wypełnić!« Otóż niechaj
każdy czyni ile może! Zacznij tylko a zobaczysz,
że wszystko możesz; przytem pam iętaj, że czego
nie wypełnisz tu za życia, będziesz m usiał wypłacać
w okropnym ogniu czyscowym, a tam będziesz
cierpiał-m ożno_jlługie la ta za to, czegoś tu w kilku
godzinach niecliciał czynić chociaźeś mógł.
K to by mniemał, że Boga m ożna przebłagać na
każdy czas, nie tylko w czasie Jubileuszu, że człowiek
może zawsze około zbawienia swego pracowrać —
n a to odpowiadam: i owszem takci jest, aleć i to
wiadomo, że pewne czasy skuteczniejsze są, zda-
tniejsze do ćwiczenia się w dobrem.
W szak i Duch św. woła: Szukajcie P ana, kiedy
znalezion być może, wołajcie do niego, kiedy jest
bliski! Dziś jeszcze, kiedy usłyszycie głos w ołają-
cego, nie zatwardzajcież serc w aszych!
Do któregoż zaś czasu jeżeli nie do Jubileuszu
słuszniej przystosować by można słowa Paw ła św.:
»Oto teraz czas przyjemny, oto teraz dzień zba-
wienia!« Nie jednego bowiem człowieka, n iejed en
naród, lecz wszystkie dzieci swoje, dwieście m ilio-
nów katolików zaprasza Ojciec św. do czynienia
pokuty, do wszystkich wołając, pójdźcież i skosztujeie jak słodki jest P a n ! Spieszże więc i ty, stra-
cona możno owieczko Chrystusowa, śpiesz się, boć
i ciebie odkupił Zbawiciel boską krw ią rozlaną, i
ciebie powołał do nieba, i dla ciebie już jest zgo-
tow ane miejsce w królestwie niebieskiem, nie rozpa-
czaj, możesz i ty pomimo mnóstwa grzechów twoich
hyc zbawionym na wieki, ale idź a ja k najsumienniej
korzystaj z nieograniczonych łask Jubileuszowych.
Do ciebie to mówi P a n : Nie chcę śmierci bez-
bożnego, lecz aby się nawrócił i żył na wieki.
1) U w ażaj: Jubileusz roku 1879 trw a od pierwszej
Niedzieli Postu aż do Niedzieli Świątecznej,
czyli od 2 go Marca do 1 go Czerwca włącznie.
2) Spowiedź jubileuszowa zastąpi spowiedź wiel-
kanocną, wielkanocna spowiedź jubileuszową.
3) Odwiedzanie kościołów można uczynić przed
spowiedzią jubileuszową albo po spowiedzi.
4) W yznaczone sześć odwiedzeń można dowolnie
podzielić na cały czas Jubileuszu, więc _ n l h n .-----
codziennie jedno odwiedzenie, albo co tydzień,
albo co dwa tygodnie jedno odwiedzenie, by
tylko wszystkie sześć wykonano w czasie wy-
znaczonym Jubileuszu. >
5) K tóre kościoły odwiedzać — to w każdej
parafii wyznaczy ojciec duchowny.
6) Chorujący, uwięzieni, podróżujący, zakonnicy
lub zakonnice klasztorne, nie wychodzące poza
progi klasztoru, od spowiedników swoich
dowiedzą się, pod którem i w arunkam i odpust
zyskać mogą.
7) Dzieci, które do pierwszej komunii św. jeszcze
nie przystąpiły, mogą dostąpić odpustu przez
spowiedź tylko i odwiedzenie kościoła.
8) W jakiejkolw iek niepewności trzeba prosić
Ojca duchownego o doradę i wynanczenie.
9) Zyskany odpust Jubileuszowy można ofiarować duszom w czyścn cierpiącym

[madohora]

Modlitwy przy pierwszem odwiedzeniu
kościoła w celu zyskania odpustu Jubileuszowego
odmawiać się mające.
O P anie Jezu Chryste, któryś dla tego przy-
szedł n a świat, abyśm y żywot m ieli a obficie mieli,
mocno wierzę, żeś kościołowi Twem u w tern celu
i z tą w ładzą dał klucze królestw a niebieskiego,
aby wszystko cokolwiek zwiąże n a ziemi było zwią-
zane i w niebie. W ierze także, że kościół ta k w ielkie
zlecenie swoje w dwojaki w ypełnił sposób, przez
udzielanie rozgrzeszenia w świętym sakram encie
pokuty i przez ogłaszanie odpustu k a r doczesnych.
W szystko to wierzę dla tego, żeś nam Ty to objawił
i przez kościół Twój św. do wierzenia podajesz.
Ten więc Twój kościół i teraz otw iera skarby zasług
Twych, któreś jem u powierzył, chcąc nam udzielić
odpustu zupełnego! O bym i ja m ógł należeć do
liczby owych szczęśliwych, którzy jakkolw iek obcią-
żeni grzecham i jednak w szczerej spowiedzi znaleźli
odpuszczenie a przez pobożne i sum ienne pełnienie
obowiązków jubileuszowych zyskają odpust zupełny,
darowanie wszelkich k ar doczesnych. O Jezu u ta-
jony w przenajśw. Sakram encie, upadam przed
Tobą w największem upokorzeniu i błagam , udziel
mi Twej łaski, abym się m ógł pobożnie ■ modlić i
tego dostąpić, czego mi ta k bardzo potrzeba a czego
pragnę' z największem pożądaniem !

[madohora]

Odpust Porcyunkuli
We wszystkich kościołach zakonu św. Franciszka,
trwający od nieszporów dnia 1 sierpnia aż do skoń-
czonych nieszporów dnia 2 sierpnia.
Każdego roku otwiera się w dniu 1 sierpnia źró-
dło nieprzebrane we wszystkich kościołach Franci-
szkańskich, bo źródło szczególniejszego miłosierdzia
Boskiego — odpust zupełny, to znaczy odpuszczenie
wszystkich kar doczesnych, na które człowiek zasłu-
żył od urodzenia swojego aż do chwili wejścia do
kościoła Franciszkańskiego. Historya tego odpustu
nadzwyczajnego jest następująca: (podajemy historyę
dla pożytku czytelników naszych z powodu zbliżają-
cej się uroczystości Matki Boskiej Anielskiej czyli Por-
cyunkuli.)
W roku 351 po Chrystusie w miesiącu Maju uj-
rzeli mieszkańcy Jerozolimy na niebie krzyż jaśniejący,
rozciągający się od góry Kalwaryjskiej aż do góry
Oliwnej. Po tern widzeniu cudownem wybrało się
czterech pielgrzymów z Jerozolimy do Rzymu, by od-
wiedzić groby św. Apostołów Piotra i Pawła. Piel-
grzymi ci będąc na posłuchaniu u ówczesnego papie-
ża Liberyusza, prosili go jako właściciela ziemi wło-
skiej, by im pozwolił osiedlić się na dolinie Spoleto.
Otrzymawszy zezwolenie, przybyli w okolicę miaste-
czka Assyźa, gdzie kupili od mieszczan kawałek ziemi
tak zwaną porcyę ziemi, na której wybudowali małą
kapliczkę oraz mieszkanie pustelnicze dla siebie. W
kaplicy tej, którą zbudowali na cześć Maryi Zwiasto-
wania, złożyli w ołtarzu relikwie z grobu Chrystusa.
Bo śmierci tych pustelników kapliczka ta była opu-
szczoną, dopiero w ósmym wieku zajęli się tą kapli-
czką Ojcowie Benedyktyni, którzy ją odrestaurowali,
a ponieważ w tej kaplicy słyszano często śpiewy anio-
łów, nazwano ją ogólnie kaplicą Matki Boskiej Aniel-
skiej lub Porcyunkuli, bo do tej kapliczki należała por-
cVa ziemi. Z biegiem czasu i okoliczności ta kaplica
Ostała opuszczoną i groziła upadkiem tak dalece, że
tej kaplicy nabożeństwo już się nie odprawiało, a
kaplica ta służyła na nocne schronienie się pasterzy,
Pasących trzodę w tej dolinie. Ołtarz Zwiastowania
Otrzymywali pasterze, którzy tutaj różnych łask do-
znawali, a śpiewy aniołów często słyszeli.
W wieku 13, gdy ta kaplica groziła zawaleniem
Przez ząb czasu, powstał św. Franciszek seraficzny,
........ , j „ , ..... ............. ............ ..
Straszna tajemnica.
(Ciąg dalszy.)
— Tak, odpowiedział Herman, musiałeś mnie nie-
mal wyrzucić za drzwi, zanim pojąłem, że to tylko
oja mego szczęścia uczyniłeś, aby mi wskazać wyższe
?*ery sztuki, które byłbym chętnie ofiarował za wyra-
janie zegarów i lichtarzy w twej fabryce.
Teraz wprawdzie poczynam być znanym, a może i
dawnym; ale kto mi zaręczy, że też jak dawniej...
— Posiadam przyjaźń mego starego mistrza ? A
,'ęc pozostałeś członkiem rodziny, Hermanie? kocham
C|S jak Bernarda i może więcej od Ksawerego...
— Doprawdy?
— Bądź tego pewnym.
—- Ale gdybym cię prosił o jednę łaskę?
~~ Jestem prawie pewnym, żebym ci jej nie od-
mówił.
— Choćby chodziło o bardzo ważną sprawę?
— Wtedy tern więcej!
h — A więc, rzekł Herman Berry, zdobywając się
a całą swą odwagę, pozwolisz mi tę figurę ofiaro
pannie Sabinie? Jutro są jej imieniny... i...
h> — Kochane, szlachetne dziecko, zawołał starzec,
l1.6 Śmiesz domówić?... A przecie przepędziłeś dziesięć
o w domu Duvala? Ody nas żegnałeś ze łzami w
J*ach, tu pozostawiłeś najpiękniejszą część prze-
j/Ości z wesołemi nadziejami na przyszłość... Ale
św- Była potrzebną dla ciebie... Niebezpieczeństwa
Dr ata były ci obcemi; miałeś je poznać, aby się
z walkę życia doskonalić. Na swej artystyczne
°dze nie popełniłeś żadnego błędu. Twoje oko by-
który zapragnął tę kapliczkę odbudować; poprosił ten
mąż święty papieża Honoryusza 111, by mu pozwolił
tę kapliczkę odbudować i przy niej z Braćmi swoimi
osiąść, na co chętnie Papież zezwolił, a w roku 1209
do odrestaurowaniu tej kaplicy Matki Boskiej Aniel-
skiej czyli Porcyunkuli osiadł św. Franciszek z Braćmi
swoimi przy tym kościółku, przy którym założył swój
zakosi — dlatego też to miejsce nazwanem jest
kolebką zakonu Franciszkańskiego.
W pewnej nocy w miesiącu Styczniu modlił się
jak zwykle św. Franciszek o nawrócenie grzeszników
zatwardziałych w swojej celi zakonnej, gdy nagle
stanął przed nim anioł, przybrany z rozkazu Bożego
w ciało ludzkie, który rzekł: Franciszku! idź do ko-
ścioła; bo tam czeka Cię Jezus z Maryą Matką swoją
— anioł zniknął. Poszedł św. Franciszeek do kościół-
ka, ujrzał Jezusa w majestacie wielkim i Maryę Naj-
świętszą w otoczeniu aniołów; sługa Boży padł twarzą
na ziemie, adorując Jezusa, który rzekł do męża Bo-
żego: Franciszku, przez wzgląd na twoją gorliwość
o zbawienie dusz ludzkich, proś mię, o co zechcesz,
a otrzymasz. O co prosił Franciszek święty? czy o
zdrowie czy o majątek? czy o jaką doczesność? o co
byśmy prosili, gdyby Jezus tak do nas przemówił,
jak do św. Franciszka? Mąż ten święty bez namysłu
rzekł: Zbawicielu Chryste Jezu! błagam Cię, chociaż
jestem nędznym grzesznikiem, abyś raczył z miłosier-
dzia Twego dozwolić, aby każdy zwiedzający ten u-
bogi kościółek M. B. Anielskiej czyli Porcyunkuli,
dostąpił po wyspowiadaniu się grzechów w Sakra-
mencie Pokuty, odpuszczenia wszystkich kar docze-
snych, na jakie zasłużył od urodzenia swego aż do
chwili wstąpienia do tego kościółka. A zwracając się
do Maryi asystującej Synowi swojemu rzekł: Ciebie
zaś Matko Boska Anielska proszę jako Obronicielkę
rodu ludzkiego, abyś raczyła się wstawić za mną do
Synaczka Twojego, abym otrzymał tę łaskę, o kórą
błagam. Wtedy Marya odezwała się: Wszechmocny
Boże a Synu mój kochany! błagam Cię, abyś przyjął
prośbę tego ubogiego Franciszka. Następnie odezwał
się Jezus: Franciszku! prosisz mię o rzeczy wielkiej
wagi — udzielam Ci tej łaski, o którą prosisz, ale
więcej jeszcze będzie ci dane, chcę jednak byś się udał
do mojego zastępcy do Rzymu, który ma władzę
związania i rozwiązania z prośbą, by potwierdził ten
odpust, którego ci udzieliłem. Tymczasem, gdy się to
działo w kościółku, bracia zakonni trwający po celach
lo zwrócone tylko na jednę gwiazdę, serce twe znało
tylko jednę miłość!... To pięknie, to rzadko! Często
nazywałeś mnie swym dobroczyńcą, swym mistrzem,
pozostaje mi tylko jedno miano, które mi dać możesz.
— Jedyne miano? Ty mnie pojmujesz? Chciałże-
byś?...
— A więc uściskaj swego ojca! dodał pan Du-
val, wyciągając ku niemu ręce.
W serdecznym uścisku otworzyły się ich serca,
a w oczach rzeźbiarza łza zabłysła. Pan Duval był
także wzruszonym i z niechęcią spojrzeli na lokaja
Franciszka, który stojąc na progu, wołał:
— Czy zechce pan teraz przyjąć pana Moreta?
— Czemu nie, odrzekł Duval, idąc ku drzwiom.
— Więc moja statua...
— Jest odtąd własnością Sabiny, nie będzie po-
trzebowała długo czekać na tę przyjemną niespo-
dziankę.
To rzekszy Duval, odwrócił się w drugą stronę
pracowni i zawołał:
— Lipp Lapp!
Na ten głos ukazała się dziwaczna postać, stoją-
ca wyprostowana, podczas gdy długie jej łapy zwie-
szały się obok chudego ciała. Zbliżyła się do swego
pana.
Była to wielka małpa, z gatunku orangutanów, z
rozumną twarzą, o łagodnem spojrzeniu, z szerokiemi
ustami, którym tylko brakło mowy. Miała na sobie
złotem i perłami naszywaną suknią, rodzaj liberyi. Ró-
żnokolorowy turban okrywał jej głowę i zdawała się
być dumną z bogactwa ubioru.
Jeden z przyjaciół Duvala przywiózł ją ze sobą
z wyspy Jawy i dał mu ją w podarunku. To czwo-
na modlitwie, zdziwieni śwattością, która wybuchała
z okien kościółka, przyszedłszy pod drzwi jego, słyszeli
całą rozmowę Franciszka z Panem Jezusem i Maryą,
ale do kościółka wejść się nie odważyli. Zaraz na drugi
dzień, a było to w Styczniu r. 1221, wybrał sie św.
Franciszek w towarzystwie dwóch Braci do Perugii,
miasta o 5 mil od Asyżu odległego, gdzie chwilowo
przebywał ówczesny papież Honoryusz III.
Stanąwszy przed Papieżem rzekł św. Franciszek:
Ojcze święty, przed kilku laty odbudowałem mały ko-
ściółek Porcyunkuli w Twoich posiadłościach blisko
Assyżu. Pan Jezus w objawieniu obdarzył ten ko-
ściółek odpustem nadzwyczajnym, któregoby dostąpił
każdy odwiedzający ten

[madohora]

Kobiety w strojach śląskich

[madohora]

Hajduki Wielkie

Odpust Porcjunkuli.
Dnia 2 sierpnia br. przypada odpust Porcjiinkuli, którego w tutejszym kościele parafialnym dostąpić mog;| tylko członkowie III Zakonu św. Franciszka. Nieczłonkowie zaś mogą tego odpustu dostąpić w kościele klasztornym 00. Franciszkanów w Panewuikacli. Odpustu dostąpić można po odprawionej spowiedzi i przyjęciu Komunji św., od południa dnia poprzedniego aż do godziny 7-ej wieczorem dnia 2 sierpnia tylekroć, ilekroć sie dany kościół odwiedzi i przepisane modlitwy odprawi.

[madohora]

Św., Franciszek z Assyżu, im więcej postępował w do-
skonałości, im bardziej jednoczył się z Bogiem, tern więcej
przelewał łez i uczuwał boleść dla zguby dusz odkupionych
krwią Pańską najdroższą. Zaczem nie przestając nigdy prosić
miłosierdzia od Boga za grzesznymi i pragnąc wszystkim lu-
dziom zbawienia, gdy w roku Pańskim 1223 pewnej nocy
w bliskości kościoła Porcyunkuli był w modlitwie, okazał mu
się anioł, i rzekł mu, aby zaraz poszedł do kościoła, bo tam
Pan Jezus z Matką swoją i z wielką gromadą aniołów nań
czekają. Usłyszawszy to miłe poselstwo, św. Franciszek po-
szedł natychmiast do kościoła i tam znalazł Pana Jezusa sie-
dzącego, nad wielkiem ołtarzem na stolicy królewskiej,, z naj-
świętszą Matuchną swą, po prawej stronie siedzącą, otoczonych
wielkiemi wojskami Duchów błogosławionych; a gdy upadł
na ziemię, usłyszał głos Pański do siebie tak mówiący: »Wiedz
o tym, Franciszku, żem usłyszał twoje modlitwy i wiem, z ja-
kiem staraniem i z jaką pilnością ty i bracia twoi staracie się
0 zbawienie dusz; prośże mnie o jaką tylko chcesz łaskę dla
dusz zbawienia a ja wszystko uczynię«. Zarazem Święty ośmie-
liwszy się i wzburzony tak wielkiem ofiarowaniem Pańskiem
z pokorą wielką odpowiedział»Panie Jezu Chryste! ja nędzny
1 niegodny grzesznik, z uczciwością jaką mogę największą,
proszę Cię, abyś raczył uczynić tę' łaskę wszystkiemu ludowi
chrześcijańskiemu i dał powszechne odpuszczenie i zupełny od-
pust wszystkich grzechów onym wszystkim, którzy wyspowia-
dawszy się i skruszeni będąc nawiedzieliby ten tu kościół.
A ciebie też proszę, najchwalebniejsza Panno, Matko święta
i Orędowniczko nasza, abyś się przyczyniła za mną i za wszy-
stkiemi grzesznikami u twojego najsłodszego Syna«., Na te
słowa Najśw. Panna zaraz powstała i wedle woli Świętego
zaczęła prosić Pana Jezusa mówiąc: »O najwyższy Panie mój
i Synu żywota mojego, proszę Cię, racz pozwolić tę łaskę
twemu słudze wiernemu, o którą prosi z taką miłością ku zba-
wieniu ludzkiemu. Tego ty sam nad wszystkie inne ęzeczy
pragniesz; pozwólże mu jej przeto w tym kościele moim ku
czci twej i ku zbudowaniu twego świętego Kościoła«. Zatem
Pan zaraz odpowiedział: »Franciszku, ta łaska, którą żądasz,
jest bardzo wielka; jednak to twoje pożądanie podobne mojemu
zasługuje więcej. Przetoż ci pozwalam tego, o coś mnie pro-
sił. Ale idź do. mojego wikarego, któremu dałem moc zwią

[madohora]

zywać i rozwiązywać tu na ziemi i będziesz go prosił w imie-
niu mojem, żeby ci tego pozwolił«. To rzekłszy zniknął.
Bracia, którzy blisko kaplicy mieli cele, i widzieli jasność
w kościele, zbiegli się natenczas wszyscy i słyszeli słowa;
jednak nie śmieli przystąpić do kaplicy. Franciszek zaś po-
dziękowawszy Panu, przywołał do siebie brata Maseusza i po-
szedł z nim do Peruża, kędy był Papież Honoryusz z dworem
i przyszedłszy tak przemawiał do niego: »Ojcze błogosławiony!
Naprawiłem pewien kościółek stary i pusty, rzeczony »Per-
cyunkula«, na chwałę najświętszej Maryi Anielskiej, blisko
Assyżu, w którym mieszkają bracia moi. Proszę teraz twej
wielebności, dla miłości Pana naszego Jezusa Chrystusa i jego
Matuchny i dla zbawienia dusz wszelkich wiernych chrześcijan,
żebyś tam raczył dać odpust zupełny i odpuszczenie wszystkich
ich grzechów, choćby tam nie dał nikt jałmużny«. Któremu
Papież odpowiedział, iż Stolica apostolska nie zwykła pozwalać
odpustów bez dania jałmużny, gdyż chce, żeby grzeszny czło-
wiek przez jałmużnę pozyskał odpust. Potem go pytał, na
wiele lat by chciał tego odpustu. A św. Franciszek: »Ojcze
błogosławiony, nie dbam o lata, tylko o dusze«. Odpowiedział
Papież: »Jako o dusze«? A św. Franciszek zatem: »Proszę
0 taki odpust, żeby jakikolwiekbądź chrześcijanin wyspowia-
dawszy się i skruszony będąc przyszedł i nawiedził pomieniony
kościół, byłby rozwiązany od wszystkich win i kar i na ziemi
1 w niebie wszystkich grzechów, którychby się dopuścił od
dnia chrztu aż do tego czasu. A o to nie proszę sam od
siebie ale imieniem Pana Jezusa, który mnie do ciebie posłał«.
Co usłyszawszy Papież, natchniony Duchem świętym rzekł po
trzykroć: »Pozwalam tego odpustu tym właśnie sposobem, ja-
koś ty prosił«. Lecz kardynałowie obecni, zwróciwszy się do
Papieża, przestrzegali go, aby dobrze upatrywał, co pozwalał;
bo by tym sposobem mógł zmniejszyć wartość odpustów ziemi
świętej i śś. Apostołów Piotra i Pawła w Rzymie, iż ich ludzie
nie będą tak poważać. Na co Papież odpowiedział, iż już
słowa swego nie chce zmienić. A zatem oni rzekli, żeby przy-
najmniej naznaczył mu czas pozwolonego odpustu i ograniczył
na jeden pewien dzień w roku. Zatem rzekł Papież: »Pozwa-
lamy wszystkim wiernym chrześcijanom, którzy prawdziwie
skruszeni będąc i wyspowiadawszy się, weszliby do kościoła
Panny Maryi Anielskiej, odpuszczenia od winy i od karania;
i chcemy, żeby ważne było zawsze na jeden cały dzień każ-
dego roku.« Co otrzymawszy św. Franciszek poszedł do po-
całowania jego nóg i prosił o błogosławieństwo od niego;
potem powstał i chciał odejść. Ale Papież zawoławszy go rzekł mu: >>Ö prostaku, dokądże idziesz? cóż weźmiesz za
znak tego otrzymanego odpustu?« A Święty mu odpowiedział:
Dosyć mam na słowie twem ; a tern więcej, iż to jest sprawa
Boża. Przetoź sam ją Pan Bóg ogłosił.« I nie chciał jakiej
Bulli, tylko Najświętszej Panny i pisarza Pana Jezusa a Anio-
łów za świadków i z tym poszedł. Idąc drogą został w szpi-
talu trędowatych, kędy odprawując zwyczajną modlitwę miał objawienie od Pana Jezusa, iż on odpust, który otrzymał, był
też potwierdzony w niebie. O czem dawszy znać towarzy-
szowi poszli obaj dziękować Boskiej miłości.

[madohora]

Jeszcze nie był naznaczony dzień, którego miał być
otrzymany pomieniony odpust. Lecz gdy przyszedł Ojciec św. Franciszek do kościółka Maryi Anielskiej, będąc w celi na mo-
dlitwie około północy, ukazał mu się szatan w postaci aniel-
skiej, mówiąc: »0 ubogi Franciszku, czemu chcesz umrzeć
przed czasem ? czemu psujesz zdrowie tak długiem niespaniem ?
czyli nie wiesz, że noc jest uczyniona dla spania i że sen jest
przedniejszym posiłkiem ciała.« Czemu się chcesz zabić ? Czyli
to nie lepiej, szanować zdrowie, którymbyś mógł służyć dłużej
Panu twemu i więcej ratować dusz? Nie psuj więc sobie
zdrowia zbytniem czuwaniem i modlitwą.« Co słysząc Ojciec św.
znając zdradę nieprzyjacielską, który go kusił, powstawszy
z modlitwy poszedł z celi i rzucił się do ciernia ostrego i po
nim tak się przewracał i tak aż wszystek krwią się oblał, roz-
mawiając tak ze sobą: »0 ciało moje, jak daleko lepiej, bawić
się naśladowaniem męki Pańskiej, jak się oddawać rozkoszom
świeckim.« Tymczasęm okazała się jasność wielka, a w środku
lodu, którego w styczniu było dosyć, w onym chruście cier-
niowym, obaczy róże śliczne i białe i czerwone, a do tego
piękny pułk Aniołów tak wielki, iż od owego miejsca zastąpili
całą drogę aż do kościoła; z których jeden rzekł do św. Fran-
ciszka: »Pójdź Franciszku, bo na ciebie Bóg czeka.« Franci-
szek poszedł przed swego miłego Pana i z wielką uczciwością
upadłszy na kolana rzekł: »Najłaskawszy Panie, Rządzco nieba
i ziemi, gdy żeś raczył pozwolić odpust zupełny temu ko-
ściółkowi, proszę cię, żebyś też naznaczył dzień, w którymby
go można dostąpić.« Na co Pan odpowiedział: »Bardzo rad
uczynię, co ty chcesz, a przetoż naznaczam pierwszy dzień
sierpnia, od nieszporów tegoż dnia aż do zachodu słońca dru-
giego dnia po święcie, którego ja wybawiłem Piotra apostoła
mojego z okowów Herodowych.«
Podziękowawszy Święty rzekł: »Powiedz mi jeszcze,
Panie mój, jako o tern wiedzieć będą ludzie i jako temu zu-
| pełnie uwierzą?« A Pan do niego: »Wróć do mojego Wika-
rego i weź z sobą kilka z braci twoich, którzy się przypa-
trzyli, temu widzeniu i proś go, żeby potwierdził dzień i kazał
A. ogłosić ten odpust.« Zaczerni gdy aniołowie śpiewali hymn:
Te Deurn laudamus Pan znikł a Franciszek wziąwszy trzy
róże białe i trzy czerwone z wyżej pomienionego krzaku puścił
się w drogę z trzyma braćmi, którzy byli świadkami owego
widzenia, poszedł do Papieża, który już był wrócił do Rzymu
i zdał mu sprawę o tern, co Chrystus był do niego przemówił,
i przyzwał towarzyszów na świadectwo i dał mu też one
róże. Ojciec św. wysłuchawszy go pilnie i nie mogąc się na-
patrzyć onych kwiatków różanych, tak ślicznych, tak do niego
mówił: »Ta róża w miesiącu styczniu zaprawdę sama dostatecznie wyświadcza prawdę wszystkiego coś mi powiedział.
Przetoż będę mówił z kardynałami, jako dogodzić twojej prośbie.«
Franciszek nazajutrz wrócił do Ojca św., gdy tenże byłwkon-
systorzu z kardynałami i z rozkazu papieskiego przedłożył do-
wodnie wszystko i jako naznaczenie dnia odpustu od Pana
otrzymał. Co gdy uczynił, rzekł Papież: »Gdyżeśmy w tern
upewnieni, iż wola Pana Jezusa najwyższego i prawdziwego
biskupa, którego- my aczkolwiek niegodnie miejsce trzymamy
na ziemi, jest taka, udzielamy też ze strony naszej odpustu zu-
pełnego na wieki do wymienionego kościoła na tenże dzień.«

[madohora]

NAUKA.
O ODPUSTACH
Chrystus Pan zstąpiwszy na tę ziemię, został dla zba-
wienia naszego Człowiekiem, ale Bogiem być nie przestał.
Wszelka moc dana mi jest na ziemi i na niebie. Tą mo-
cą boską wydawał proroctwa — czynił cuda — i odpusz-
czał grzechy. Rzekł do Magdaleny: odpuszczone ci są
grzechy — i do łotra: dzisiaj zemną będziesz w raju! —
Gdy rzekł do paraliżem tkniętego: Synu! odpuszczają
ci sie grzechy. — Żydzi zdziwieni wyrzekli: zbluźnU! —
któż albowiem grzechy odpuszczać może, jeśli nie Bóg?
— a Chrystus Pan wyzekl do nich: abyście niedzieli,
że Syn człowieczy ma moc odpuszczania grzechów, —
— tobie mowie — wstań! wezmą loże twoje i idź do do-
mu twegoi — i tę moc odpuszczania grzechów cudem
potwierdził. — Otóż tę sarnę moc, jaką s*im wiał, zlał
na Kościół swój. — Jako mnie poslal Ojciec, i ja was po-
syłam, — idąc nauczajcie wszystkie nardy — chrzcząc
je w Imię Ojca i Syna i Ducha św. — Koma odpuścicie
grzechy — odpuszczone będą — komu zatrzytncu ie,, za-
trzymane będą vu niebie! W tych słowach dał Chrystus
Pan Kościołowi moc odpuszczania i zatrz* mania grze-
chów w Sakramencie Pokuty, której władzy Kości >ł uży-
wa i używał zawsze.
Inną obszerniejszą zostawił władzę Kościołowi temi
słowy: Cokohrick zwiążecie na ziemi będzie związane
w niebie, a cokolwiek rozwiążecie na ziemi, bedzie roz-
wiązane w niebie; — a więc władzę «tarda ws: ystklcŁ
więzów, które jeszcze nam wejśda do nieba zabraniają,
czyli wladrę nadawania odpustów1 — W grzechu albo-
wiem dwie różne rzeczy uważać mamy — bardzo od
siebii różne: zmazę grzechu 1 karę grzechu, Człowiek
zna prawo Boskie i naprzeciw niemu wykracza, gwałć*
je i staje się winowajcą obrażonego Majestatu Boskiego
— przedmiotem nieuawiśd — filius trae — synem gniewu
— i przekleństwo Boskie ściągą na siebie. To jest zma-
za grzechu, ale przez zuchwalstwo swoje obrazu Boga
— wykroczył przedw świętośd Boskiej, zaciągnął dług
wobec sprawiedliwości boskiej — i z tego długu wy-
płacić się potrzeba; to jest* kara grzechu, któia po
odpuszczeniu grzechu trwa i zostaje do zadośćuczy-
nienia. — Bóg przepuszcza grzech, bo jest miłosiernym.
Człowie! : za grzech odpokutować musi, bo Bóg jest spra-
wiedliwym. Odpuszcza karę wieczną — ale doczesna
zostaje w tern lub drugiem życiu do pomszczenia. Szem-
rali Żydzi naprzeciw Mojżeszowi i Aaronowi — chcąc
obrać oobie nowego wodza i powrocie do Egiptu!.... 3óg
rozgniewany odpuścił na prośby Mojżesza grzech, ałt
kara została i żaden z winowajców nie wszed1 dc ziemi
obiecanej; — i sam Mojżesz że zachwiał się w ufnośd
Bogu, uderzając różczką dwakroć w skałę na puszczy —
ujrzał tyłku zdaleka tę ziemię mlekiem i miodem pły-
nącą — ale noga jego na niej nie postała! Odpuścił Bóg
przez Nathana grzedi Dawida skruszonego — aie kaia
grzechu została i Dawid widział drugie dziecię śmiercią
sobie wydarte.
Trybunał pokuty jest sądem miłosierdzia i sprawie
dliwości. Grzesznik najstraszniejszą obarczony zbrodnią
— bo nietnasz takiej zbrodni, którejby Kościół nie miał
władzy odpuszczenia albo zatrzymania — powrócić może
do łaski Boga przez Izy, pokorę, żal i skruchę — i kara
wieczna z grzechem się maże, ale zastaje kara doczesna,
i na jej złagodzenie Kościół z postanowieniu Chrystusa
przychodzi nam w pomoc: przez nadawanie odpustów.
Odpust nie — jako mylnie niektórzy sądzą — służy nam
do odpuszczenia, bo to od odpustów niezawisło. Odpust
jest tylko środkiem pomocnym — dodatkowym słabości
naszej. Życie nasze — gdyśmy Boga obrazili — tkwíh-
noby byc ciągłą pokutą; wszystkie stworzenia, które nam
służyły za podnietę do obrażania Boga —powinnyby się
zamienić w narzędzia zadośćuczynienia — ale gdy sła-
bość ułomność sil i krótkość życia tego nam nit dozwala
— Kościół — matka dziecku podaje rękę — abyśmy na
widok sprawiedliwości i sądów Eoskich, ł na widok nie-
piawości naszych w rozpacz nie popadli — wypłaca
sprrwitdiiwoścl Boga, to, oobyśmy sami wypłacić tak
boleśnie musieli.
Przez to Kościół bynajmniej nie uwalnia nas od obo-
wiązku zadośćuczynienia według możności sił naszych,
a jak zarzucają heretycy nie pobłaża słabościom ludz-
kim; bo odpust nie na to, aby siał zgorszenie i lekcewa-
żenie, ale gorętszymi i gorliwszymi uccynil. Jeśli ciało
nasze tak skore i zdolne do grzechu, zdolne i do pokuty.
— jeśli mamy sposobność przez jałmużny, dob.e uczynki
i modlitwę Bogu zadośćuczynić a niedołężnie zaniedby-
wamy to — spuszczając się na odpusty, — nie łudźmy
sie, te udpusty nie dla nas, Laska odpustu jest laska.
fctórą godni otrzymują; jest jałmużną do której niema
prawa ten, który próżniactwu się oddaje i od pracy
przez to chce się uchylić. Tylko gdy wypłacić długu
nie możemy, Kościół chęci i żądze nasze przyjmuje. Ja-
kakolwiek słabość nasza, zawsze mamy z czego I jak
Bogu się wypłacać: poskromieniem namiętności naszych,
zrzeczeniem się nawet dozwolonych uciech! — Ach! —
mamy tyle sił, aby Boga obrażać, tak mak) aby Go prze-
błagać; tyle zdrowia aby je zniszczyć na biesiadach, tań-
cach, rozpustach; tak mało do pokutnych ćwiczeń; —
mamy tyle pieniędzy, aby je trwonić, marnować, — tak
mato, aby dobrze czynić. Wezwią cię o jałmużnę, to
ciężkie czasy; ale przybędzie z zagranicy śpiewak, tan-
cerz, szarlatan, to jednę godzinkę połechtania zmysłów
drogim opłaca się pieniądzem; — przyniesie ci zaświad-
czenie ubóstwa biedny brat rodak — ani przeczytasz....
Pozostaje ci tyle czasu, aby go trwonić na próżnowaniu,
na czytaniu złych książek, na zabawach, a tak mało na
wypełnianie obowiązków swoich? To dla dobrych zdaje
się Pan Bóg czas podwajać, a dla próżniaków skracać;
to w tym jednym dniu jeden tyle zrobi, a drugi nic! Ma-
my tyle cierpliwości, tyle wytrwałości, gdy idzie o od-
zyskanie zdrowia, wywyższenie się; — zaraz na umyśle
upadamy, gdy idzie aby co uczynić dla Boga i duszy
naszej!...
Powie kto: i na cóż mi tych odpustów kiedy i tak
zadośćczynić muszę? O! wszystkie prawie starania —
usiłowania nasze — pokuta najdłuższa — najcięższa —
czyż jest w stanie zadość uczynić choćby za jeden grzech
śmiertelny!... zawsze kara będzie mniejsza od winy.
Czyż sądzimy, że kilkoma łzami, kilkoma postami zgła-
dzimy, zetrzemy ten grzech, przez który na wieczne za-
służyliśmy męki?... Czyż sądzimy że jednym szelągiem
z milionowego wypłacim się długu? — że jedhem west-
chnieniem zgładzimy ten dług, na który straszny wyrok
wiecznego cięży potępienia?
Kościół — jako dobra, rozsądna, miłosierna matka
surowszym i łagodniejszym się okazał podług rozmaito-
ści czasu i okoliczności. — Ale to odpustów nadawanie
tak dawne jest jak Kościół.
Podczas prześladowania Męczennicy wstawiali się za
pokutnikami do Kościoła, aby karę im wytkniętą przez
wzgląd na ich męki ułagodzono i opuszczono. Widzimy
to z dzieł Cypryana — Dyonizyusza — Łucyana i in-
nych. Takiego odpustu udzielał Kościół często na proś-
bę tak zwanych „listów Męczenników“, pierwej wszakże
sprawa ich przez Biskupa musiała być roztrząśniona, —
jak się grzesznik od czasu upadku swego zachował i te-
go odpustu godnym się stał!... Później Kościół dla
uniknięcia rozprężenia ustanowił kanony pokutne i pokutę
publiczną zaprowadził. Jako zaś miał Kościół prawo,
czego mu sami przeciwnicy nie zaprzeczają — ustalić ka-
nony pokutne — tak miał prawo takowe przemienić na
inne dobre uczynki, jakie sądził być z większym pożyt-
kiem dla ludzi i chwały Boga: jałmużny — posty — i
modlitwy — zewnętrzne warunki, nieoddzielane od do-
skonałego usposobienia wewnętrznego. Grzeszy czło-
wiek przeciwBogu i tu lekarstwem modlitwa — pod którą
rozumieją się wszystkie ćwiczenia duchowne; przeciw
bliźniemu — i na to jałmużna; namiętnością ciała — i na
to posty.
Czas niedozwała nam dokładniej j obszerniej, jakoby
można, lę naukę Kościoła wyłożyć. To cośmy tu powie-
dzieli, niechaj tylko na to służy, aby fałszywe — Ko-
ściołowi zelżywe zdania i sprostować, 1 nas usposobić
do dostąpienia odpustu.
O! jeśli kiedy, to teraz szczególniejszych łask Bo-
skich potrzebujem; o! jeśli kiedy, to teraz czas nawrócić
sie do niego.
Wy! którzy sądzicie, że odwiedziwszy Kościoły i
Inne wypełni

[madohora]

Szczsptea przepisy o
Di'igo czrść konstytucji „In
oulgentilpuin docinna” po-
Otje . dwadzieścia nowych
EŁci egóiovřych przepisów, do-
tycząeyćft odpustów:
1- Odpust jest to darowanie
vvooeo Boga kary doczesnej
za grzechy zgładzone już co
do winy, zyskiwane przez
chrześcijan ina właściwie dys-
ponowanego, pod piwnymi i
określonym, warunkami, za
spi awą Kościoła, który jako
szafarz zbawienia autoryta-
tywnie zarządza skarbcem za-
t oscuczy ni en Chrystusa oraz
świętych i stosuje go.
2. Odpust jest albo cząstko-
wy, f Ibo zupełny, w zależnoś-
ci od tego, czy uwalnia od ka-
ry doczesnej w części, czy w
całości.
3. Tak cząstkowe jak zupeł
ne odpusty można zaw^ ze
aplikować zmarłym na spo-
sób wstawiennictwa.
4. Odpust cząstkowy będzie
odtąd określany tylko słowa-
ttii „odpust cząstkowy” bez
oznaczania dni czy lat.
' • Wierny wykonujący przy
najmniej ze skruszonym ser-
cem d>.,eło obdarzone odpu-
stem cząstkowym zj skuje za
sprawą Kościoła takie samo
darowanie kary doczesnej, ja-
kie sam już uzyskał swoją
czynnością.
6. Odpust zupełny można
zyskać tylko jeden raz w cią-
gu dnia — z zachowaniem
jednak warunków zawartych
pod nr 18 dla znajdujących
się w niebezpieczeństwie
-mierci. Odpust cząstkowy
można w jednym dniu zyskać
częściej, chyba że wyraźnie
zaznaczono co innego.
7. Dla uzyskania odpustu
zupełnego jest wymagane wy-
konanie dzieła obuarzonego
odpustem oraz spełnienie
trzech warunków: spowiedź
sakramentalna, Komunia św.
°.ra í modlitwa w intencji Oj-
ca św- Wy maga się ponadto
wykluczenia wszelkiej skłon-
ności do jakiegokolwiek grze-
je'11» także lekkiego. Jeżeli
bl ak takiej dyspozy cji względ
nie spełniono warunków,
odpust jest tylko cząstkowy.
8. Owe trzy warunki moż-
spe,łn,ić w ciągu kilku dni
niufn *ub po wykonaniu prze
nak bf T-dZieła; Wł’Pada i"1'
to i ÍW- PrŁ>’^‘
inłr.r, ™*}viono modlitwę w
... cji Ojca św. w dniu, w
"'rjri wykonuje s; dzieło
ooda zone odpustem.
Jedna spowiedź sakra-
mentalna wystarcza oo zy: k;
a wielu odpustów zupeg-
natomiast z każdą Ko-
munią ćw. j modlitwą w in-
Djea św. można złączyć
yskanie tylko jednego odpu-
Etu zupełnego.
10. Warunl :owi odmówienia
•modlitwy w intencji Ojcc św.
yr,i się zadość odmawiając
Jogo intencji jeden raz ój-
rtio na?Z * Zdrowaś. Wie ni
km ^ odmówić jal.ą-
Wj,^1<?15 ii,n4 ńnoJlitwe wg
asr,ej pobożności,
bie Pozostają w mocy urraw
Ua spowiedników k. 035,
uprawniające ich do zamie-
niania czy to dzieła nakaza-
nego czy też warunków prze-
pisanych wiernym, którzy ich
nie mogą wykonać. Ordynariu
sze natomiast mogą wierny m,
nad którymi sprawują wła-
dze, jeśli oni zamieszkują
miejsca, gdzie w żaden sposób
albo tylko z trudnością mogą
przystąpić do spowiedzi i Ko-
munii św., zezwolić na zyska-
nie odpustu zupełnego bez
aktualnej spowiedzi i Komu-
nii św., byle byli skruszonego
serca i postanowili przyjąć te
sakramenty, skoro tylko będą
mogli.
12. Znosi się podział odpu-
stów na osobiste, rzeczowe i
miejscowe, aby tym jaśniej
podkreślić, że odpustami ob-
darza się uczynki wiernych,
chociaż te są nieraz związa-
ne z jakimś przeamiotem lub
miejscem.
13. Zbiór odpustów należy
zrewidować w tym kierunku,
aby tylko szczególne modlit-
wy oraz szczególno dzieła po-
bożności, miłości i pokuty by-
ły obdarzone odpustami.
14. Spisy i wykazy odpu-
stów zakonów, zgromadzeń
zakonnych, stowarzyszeń ży-
jących wspólnie bez ślubów,
instytucji świeckich i stowa-
rzyszeń wiernych należy czym
prędzej zrewidować tak, że
odpust zupełny można zyskać
tylko w określone dni, usta-
nowione przez Stolicę Apo-
stolską na wniosek najwyż-
s-OfO przełożonego lub —gdy
chodzi o stowarzyszenia wier-
nvch — ordynariusza miej-
sca.
15. We wszystkich kośrio-
îa-h i kap’icach publicznych
Istnieje możliwość zyskania
w dniu 2 listopada odpustu zu
pełnego, który można tylko
aplikować zmarłym. W krph-
ca^h półpubhcznych odpust
taki mogą zyskać wierni, któ-
rzy prawnie z nich korzysta-
ją. W kościołach zaś parafial-
nych można ponadto zyskać
odpust zopelny dwa razy w
roku: w śwdęto tytularne 1 w
Po-cjunkula, tj. 2 sierpnia lub
też w inny dogodniejszy dzień
ustalony przez ordynariuszy.
Wszystkie te odpusty można
zvskać albo w dni wyżej okre
ślone, lub też, za zrodą ordy-
nariusza, w niedzielę poprze-
dzającą lub następującą. Po-
zostałe odpusty’ związane z koś
ciołami lub kaplicami należy
czym prędzej zrewidować.
rewizję tę należy wnieść w
ciągu roku do Penitencjarii. Z
upływem dwóch łat od ogło-
szenia konstytucji, a więc od
30 stycznia 1960 roku tracą
moc vvsz.vstkip odpusty nie za-
twierdzone. To pos'anowienie
dofiT 'y także odpustów, o któ
rych mowa w n. 14.
16 Dzieło nakazane dln zy-
skania odpustu zupełnego
zwia-nnepo z kościołem lub
kaplicą to poboż.ne nawiedze-
nie kościoła łub kaplicy i od-
mówienie tam Ojcze nasz 1
Wierz« w Boga.
17. Wierny używający przed
cJpysïasS]
miotu kultu (krucyfiksu, krzy
ża, koronki, szkapleiza, me-
dalika) poświęconego przez
kapłana, zyskuje odpust czą-
stkowy. Jeśli zaś przedmiot
ten został poświęcony przez
papieża lub biskupa, wierny
używając go nabożnie może
zyskać odpust zupeiny w dniu
św. Apostołów Piotra i Pa-
wia, odmówiwszy jednak wy-
znanie wiary wg jakiegokol-
wiek stosowanego symbolu.
18. Jeżeli jest osiągalny ka-
płan, który by udzielił wier-
nemu w niebezpieczeństwie
śmierci sakramentów św. i
błogosławieństwa apostolskie-
go z odpustem zupełnym, o
którym w k. 468 § 2, to Koś-
ciół udziela takiemu wierne-
mu odpustu zupełnego na go-
dzinę śmierci, byleby tenże
wierny habitualnie modlił się
w ciągu życia. Dla zyskania
tego odpustu zaleca się użyć
krucyfiksu lub krzyża. Odpu-
stu tego wierny może dostą-
pić nawet, jeśli tego samego
dnia zyskał już jeacn odpust
zupełny.
19. Normy o odpustach zu-
pełnych, zwłaszcza n. 6, sto-
sują się także do tych odpu-
stów, które dotąd nazywały
się „toties quolies” »
Normy te wchodzą w ży-
cie w trzy miesiące od ich
ogłoszenia w Aktach Stolicy
Apostolskiej. Ponieważ nu-
mer, w którym je opubliko-
wano, nosi datę 30 stycznia
1967 r., zaczną oobw.ązywać
od 30 kwietnia 1967 r.
W nowy ch normach chodzi-
ło pi zede wszystkim o 1) wpro
wadzenie nowej miary odpu-
stów cząstkowych, 2> odpo-
wiednie zredukowanie ilości
odpustów zupełnych, 3) spro-
wadzenie t.zw. odpustów rze-
czowych i miejscowych do for
my prostszej i godniejszej
Środki te zmierzają do pod-
niesienia godności odpustów
i ich znaczenia ^ życiu
chrześcijan. Mają pozbawić
odpusty szeregu naleciałości,
wadliwych, nazbyt przedmio-
towych czy nawet jakby ma-
gicznych interpretacji, a za-
razem wpleść je jako pomoc
Kościoła w trudy chrześcijan
stwa, pogłębić jego miłość i
nadać dodatkowy walor jego
działaniu.
opr. Kf. R. Sobań

[madohora]

Odpust Drogi Krzyżowej.
Pium Viae Crntis exercitium, quo iter Ssmi D. N. I. C.
a praetorio ad Calvariae locum eiusque Passionis memoria
recolitur, inde a remotis temporibus ubivis Ecclesiae, magno
cum fidelium spiritual! emolumento, usu receptura, a Summis
Pontificibus pluribus indulgentiis cumulatum fuisse nemo est
qui ignorat; deperditis tarnen iniuria temporum nonnullis
authentic# documentis, quae et quot reapse hae sint, pro certo
affirmare non licet.
Ad omnern igitur dubitationem in posterum auferendam,
Ssmus D. N. Pius divina Providentia Pp. XI, instante in-
frascripto Cardinal! Poenitentiario Maiore, in audientia die 17
mensis lulii current:s anni eidem impertita, abrogatis, suprema
Sua auctoritate, omnibus et singulis indulgentiis hac in re antea
concessis, benigne decernere dignatus est ut:
Fideles omnes qui, sive singulatim sive in comitatu, saltera
corde contrito, pium exercitium Viae Crucis, legitime erectae,
ad praescripta Sanctae Sedis, peregerint, lucrar! valeant:
a) Indulgentiam plenariam toties quoties ipsum pium exer-
citium compleverint;
b) Aliara plenariam pariter indulgentiam si codera die quo
rnemoratum pium exercitium peregerunt, vel etiam si infra
mensem ab eodem decies peracto ad sacram Synaxim
accesserint.
c) Indulgentiam partialem decern annorum totidemque
quadragenarum pro singulis stationibus, si forte incoeptum
exercitium, quavis rationabili causa, ad finem non perduxerint.Huiusmodi vero indulgentias idem Ssmus Dominus Noster
ad eos quoque extendi voluit ad quos spectant peculiaria in re
Decreta diei 8. Aug. 1859 *) et 25 Martii anni currentis a), ita

[madohora]

Odpust Porcyunkuli.
Dziwny Bóg w Świętych swoich (Ps. 47- 3^)
mówi Pismo święte, a gdy takim jest w każdym
z wiernych sług Swoich, jakże tem bardziej ona
przedziwność Boża jaśnieć musi w tak "wyjątkowo
wysokich Jego wybrańcach, jakim jest św. Franciszek
Seraficki. W yprosił On u Boga, za pośrednictwem
Przenajśw. Panny bardzo wielką łaskę dla całego
świata.
W tymże bowiem roku, w którym nadał Pa*
tryarcha Assyzki Regułę braciom i siostrom t r z e c ie g o
zakonu, otrzymał on, modląc się w ulubionym swoim
kościółku Porcyunkuli, najzupełniejszy, największy,
najłatwiej do dostąpienia odpust powszechny, a wła-
śnie od miejsca, gdzie uzyskanym został, odpustem
Porcyunkuli zwany.
Po założeniu Trzeciego Zakonu, Franciszek
miewał kazania po wielu miejscach Toskanii i zało-
żył wtedy nowy klasztor dla Braci Mniejszych przy
miasteczku Kolumbario, na górze samotnej, a ko-
ściółek przy nim wniósł pod tytułem Wniebowzięcia
Matki Bożej. Poczem, a było to juź w jesieni, wrócił
do klasztoru Maryi Panny Anielskiej.
W tem ustronnem miejscu przebywając Święty,
mniej zajęty kazywaniem jak gdzieindziej, więcej
jeszcze jak zwykle poświęcał czasu modlitwie. Im
zaś wyższe odbierał z Nieba oświecenie, im gorętsza
miłość Boga rozpaliła się w jego sercu, tem lepiej
oceniał on nieszczęśliwy stan grzeszników, a ser-
deczną przejęty nad nimi litością, gorzko nad ich
zaślepieniem płakał, najostrzejsze pokuty zadawał
sobie w intencyi uproszenia dla nich łaski nawróce-
nia, najczęściej a najusilniej za nich się modlił. Je-
dnej nocył gdy w celi z nadzwyczajną gorącością
ducha prosił Pana Boga o nawrócenie grzeszników,
objawił się mu Aniół i kazał mu iść do kościoła,
w którym jak mu to oświadczył zastanie Pana Je-
zusa z Jego Przenajświętszą Matką w towarzystwie
wielkiej liczby duchów niebieskich.
Poszedł więc sługa Boży do kościoła, a uj-
rzawszy Syna Bożego, padł twarzą do ziemi oddając
mu cześć najgłębszą, a Pan Jezus rzekł do niego:
sFranciszku, przez wzgląd na twoją i Braci twoich
gorliwość o zbawienie dusz ludzkich, pozwalam ci
prosić mnie o co chcesz dla ich pożytku, a na
chwałę Imienia mojego*. A na to mąż Boży: »Ojcze
nasz święty, błagam Cię, chociażem niczem innem,
jak nędznym grzesznikiem, ażebyś raczył z skryptem ani Bullą Papiezką, jak to ma miejsce ze
wszystkimi innymi odpustami, a jednak jest najpowszechniej znany.

[madohora]

W drodze na Odpust

[madohora]

Na rok bieżący (1886) rozpisał chwalebnie nam
panujący papież, Leo XIII. odpust w rodzaju ju-
bileuszu , polecając go opiece Matki Boskiój Różań-
cowej. Za jój pomocą — spodziewa się Ojciec
św. — oczyści się wiele dusz w tym świętym roku
i wyzwoli się ze swych występków. — Odpust ju-
bileuszowy podobny jest do lata miłościwego w
starym zakonie (3. Mojż. 10 — 13), które wśród
odgłosu trąb co pięćdziesiąt lat żydom było zwiasto-
wane. W roku tym odpoczywały role, niewolnicy
zyskali wolność, a posiadłości sprzedane z powodu
długa wracane były dawnym właścicielom. Chrześci-
ańsld jubileusz jest w wyższcm, duchownem'pojęciu
również latem łaski i odpuszczenia. Ugórem leżąca
rola przypomina nam pokój Boży, do którego się
w uciskach świata tego • uciekać mamy. Dawniśj
byliśmy niewolnikami grzechu, przez Jubileusz
mamy się uwolnić od grzechu, jak na dziatki
boskie przystoi. Sprzedana i znowu wykupiona

[madohora]

rola wyobraża niewinność i świętość, którąśmy
grzechami naszemi utracili, a teraz znów przez
łaskę Boską odzyskać mamy. — Wydaniem Jubi-
leuszowego odpustu odznaczali dawnićj papieże
zmianę stulecia. Bonifacy VIII. ogłosił w roku
1300 wśród szczególnych uroczystości Jubileusz,
wskutek czego przeszło 200 tysięcy pielgrzymów
do Rzymu przybyło. Późnićj powtarzały się Jubi-
leusze co 50, 33, a nareszcie co 25 lat. Przy
nadzwyczajnych wypadkach nie kieruje się Głowa
Kościoła tym zwyczajem, lecz otwiera wiernym
chojniśj i częściej powierzone mu skarby, czyli
innemi słowy — Papież udziela, jak latoś, od-
pustu w rodzaju Jubileuszu. — Odpust jubileuszowy
różni się od zwykłych odpustów przez to, że z
okazyi tćj otrzymują.spowiednicy większą władzę.
W czasie jubileuszowym mogą odpuszczać grzechy,
które zwykle tylko papież lub biskupi odpuszczać
mogą. Oprócz tego otrzymają spowiednicy władzę
1) od niektórych ślubów zwolnić, jeżeli takowe nie
były na korzyść trzecićj osoby złożone; 2) inne
śluby, jak na przykład takie, które złożono jako
karę za grzechy, mogą być na inne, lżój do speł-
nienia, zamienione. W dalszym ciągu niniejszej
nauki przedłóżmy sobie trzy pytania: 1) Jakie
przyczyny spowodowały Ojca św. do powtórnego
wydania w tak krótkim czasie Jubileuszu?
2) Jakich owoców spodziewa się z tego? 3) Jakie
osobiste i ogolne powinności (warunki) przepisał
wiernym chrześcianom katolickim, którzy odpustu
tego dostąpić chcą? .— Najprzód opiszemy te wa­runki

[madohora]

runki na zasadzie listu pasterskiego na ten rok
wydanego, a całą naukę zakończeni}- sumiennem
napomnieniem, żeby ten czas „pełen łaski“ roku
świętego użyć na zbawienie duszy naszćj.
Co się tyczy tego pytania, czytamy w Encyklice
Ojca św.: „Wielkie niebezpieczeństwa grożą ze
wszech stron wiernym. Niemała bowiem część
wielkich owych cnót przodków naszych zniknęła;
żądze, które same przez się moc mają nader
wielką, przez bezkarność jeszcze większćj nabrały
siły: szalona wolność zdań, niczem nieograniczona,
albo niestosownemi hamowana wędzidły, codzień
szerzój się rozchodzi. Z pośród tych nawet, co
dobrze myślą, wielu niewczesnym jakiemś wstydem
odstraszonych nie śmie tego, co myśli, swobodnie
wypowiedzieć, a daleko jeszcze mniej w rzeczy
samćj wykonać, przewaga najgorszych przykładów
wszędy na obyczaje ludu wpływ wywiera. Związki
ludzi nieuczciwe, w używaniu niecnych podstępów
nazbyt biegłe, usiłują uwodzić lud, a kogokolwiek
tylko mogą, odstręczać i odrywać od Boga, od
świętych nabożeństw, od wiary chrześciańskićj.“
W obec tak srogich występków chce Ojciec
chrześciaństwa wszystkich tych, którzy zbawienia
duszy pragną, Jubileuszem wezwać, aby serca swe
wnieśli w górę. Jakże odpowiedni czasowi zamiar Ojca św. jest.

[madohora]

Papież Leo XIII. opisując w Encyklice pod-
stawy, na których chrześciańskie państwo opierać
się powinno, dostarcza przez ogłoszenie Jubileuszu odpowiednich środków, jak każdy pojedynczy na
pożytek państwa do cnót chrześciańskich powrócić
może; ponieważ gdy każdy pojedynczy w publicznem
i prywatnem życiu po chrześciańsku myśli, wten-
czas ma i państwo największą z tego korzyść.
Takiem bowiem jest państwo, jakiem go otworzą
obyczaje narodów, a jako doskonałość okrętu lub
domu zawisła od doskonałości części pojedynczych,
i od stosownego ich na właściwych miejscach
rozłożenia, w takóż sam nieomal sposób bieg
spraw publicznych dobry i bez szwanku być nie
może, jeżeli obywatele nie postępują prawym życia
torem. Samo prawodawstwo cywilne i to wszystko,
z czego składa się działanie życia publicznego,
tylko za sprawą ludzi powstaje i ginie. Ludzie
zaś zwykli na rzeczach tych wyrazisty wyciskać obraz zdań swoich i obyczajów.“

[madohora]

Odpowiedź na drugie pytanie: „jakich owoców
się spodziewa Ojciec św. z Jubileuszu“ nie jest,
po przeczytaniu powyższego ustępu trudną, chociaż-
by w Encyklice papieźkićj nie była wyraźnie
napisaną. Zastępca Chrystusów spodziewa się w
tym świętym roku u wszystkich wiernych ożywienia
pokuty i dobrowolnego umartwienia, pobudzenia
niestrudzonego i. pełnego zaufania zapału w modlitwie, a przedewszystkiem poprawy życia i pomnożenia cnoty.

[madohora]

W końcu opiszmy warunki ustanowione. Kto
odpustu jubileuszowego dostąpić chce, musi następujące warunki spełnić. Ojcieć św. będąc przeko-
nany, źe modlitwa, post i jałmużna najlepszemi
uczynkami są, rozkazuje wszystkim wiernym sześciorazowe odwiedzenie kościoła, dwurazowe poszczenie, jałmużnę, jako i przyjęcie św. Sakramentu pokuty i ołtarza.

[madohora]

🔹Kto ma szczęście w czasie świętego roku
w Rzymie mieszkać, musi podwakroć odwiedzić
bazylikę Laterańską, Watykańską i Leberyańską.
Gdzie się więcój kościołów znajduje, tam duszpa-
sterze powinni je wiernym wyszczególnić. Dla
Wrocławia przeznaczył Najprzcwielebniójszy Książe-
Biskup kościół katedralny, kościół św. Doroty i
kościół św. Macieja. Przy odwiedzeniu kościoła
mamy odprawić modlitwy na intencyą Ojca świę-
tego, to jest powinniśmy błagać Boga o rozkrze-
wienie i wzrost Kościoła katolickiego, oraz po-
dniesienie Stolicy apostolskiej; mamy prosić o
wykorzenienie heretyków, a błądzących pouczyć,
o spokój i jedność pomiędzy chrześcijańskiemi
książętami i narodami się modlić. Przypuszczono,
że pięć Ojcze nasz i pięć Zdrowaś Marya odmó-
wione przy każdem odwiedzeniu kościoła na tę intencyą wystarczy,

[madohora]

🔹Przez dwa dni postne tylko potraw używając,
okrom dni postną dyspensą nie objętych. Mięsa
używać nie jest dozwolonem, jednorazowe nasy-
cenie, zwłaszcza rano i wieczór się posilić jest
dozwolone, jak zwykle przy innych pośtach. Nasz Najprzewielebniejszy Książe - Biskup na mocy swego
apostolskiego upoważnienia dozwolił, że w czasie
postu jubileuszowego jaj i mleka używać można.

[madohora]

🔹Przepisano ze skruchą należycie grzechów
się swoich wyspowiadać, Przenajświętsze Ciała i Krwi
Pańskićj przyjąć. W ogóle przepisane dobre
uczynki w stanie łaski się znajdując spełnić.

[madohora]

🔹Przepisana jałmużna ma się przyczynić do
podniesienia i rozkrzewienia wiary katolickiśj.
Dla tego poleca Ojciec św. tę jałmużnę, za poro-
zumieniem ze spowiednikiem, ofiarować na pry-
watne szkoły i seminarya duchowne. Najprzewie-
lebniejszy Książe-Biskup zalece ofiary jubileuszowe
złożyć na cel Stowarzyszenia św. Bonifacego. —
„Przez to, napomina nas w ostatnim liście apo-
stolskim, spełnicie życzenie Ojca św., który szkoły
ludowe waszćj pobożnśj ofiarności zaleca. Stowa-
rzyszenie św. Bonifacego postanowiło bowiem
troszczyć się o naukę katolicką i służbę bożą
pomiędzy rozproszonymi katolikami..“ — Wydawca
niniejszego „Pisma miesięcznego“ również poleca się do przyjmowania ofiar na budowę swego nowego kościoła.

[madohora]

Dzieci na Odpuście parafialnym

[madohora]

DEKRET O ODPUSTACH W ROKU KAPŁAŃSKIM
Penitencjaria Apostolska dekretem URBIS ET ORBIS z dnia
25 kwietnia 2009 r. ogłosiła warunki zyskania odpustów w Roku Ka-
płańskim, który rozpoczął się 19 czerwca 2009 r., a kończy 19 czerwca
2010 r. Dekret dotyczy zyskania odpustu, który mogą otrzymać ka-
płani, jak i wszyscy wierni.
1. Kapłani, którzy w skrusze serca w jakimkolwiek dniu pobożnie odmówią przynajmniej
jutrznię lub nieszpory przed wystawionym publicznie do adoracji lub obecnym w tabernaku-
lum Najświętszym Sakramentem i – za przykładem świętego Jana Marii Vianneya – oddadzą
się duchem ochoczym i hojnym celebracji sakramentów, przede wszystkim sakramentu poku-
ty, uzyskać mogą odpust zupełny, który będą mogli ofiarować również za zmarłych kapłanów,
pod warunkiem przystąpienia do sakramentalnej spowiedzi, przyjęcia Komunii Świętej oraz
odmówienia modlitwy w intencjach Ojca Świętego.
2. Kapłani mogą ponadto uzyskać odpust cząstkowy, także możliwy do ofiarowania za
zmarłych kapłanów, jeśli pobożnie odmówią przepisane modlitwy o uświęcenie życia i o
gorliwe wypełnianie powierzonych im zadań.
3. Wszyscy wierni, którzy w pokorze serca w kościele albo w kaplicy będą uczestniczyć po-
bożnie we Mszy Świętej, ofiarując tego dnia modlitwy i dobre uczynki w intencji kapłanów,
aby Jezus Chrystus Najwyższy i Wieczny Kapłan ich uświęcił i kształtował według swego
Serca, mogą uzyskać odpust zupełny pod warunkiem przystąpienia do sakramentalnej spo-
wiedzi i odmówienia modlitwy w intencjach Ojca Świętego w dniach, w których rozpoczyna
się i kończy Rok Kapłaństwa, w dniu 150. rocznicy śmierci świętego Jana Marii Vianneya (4
sierpnia 2009 r.), w pierwsze czwartki miesiąca, w pierwszą sobotę września – Dzień Modlitw
o Uświęcenie Duchowieństwa (5 września 2009 r.) oraz Wspomnienie Błogosławionych Mę-
czenników ks. Emila Szramka, Józefa Czempiela i Towarzyszy (12 czerwca 2010 r.).
4. Osoby w podeszłym wieku, chorzy i wszyscy, którzy ze słusznych powodów nie mogą
wychodzić z domu, mogą uzyskać odpust zupełny, jeśli – w duchu wyzbycia się przywiązania
do jakiegokolwiek grzechu i z zamiarem wykonania, jak tylko będzie to możliwe, trzech zwy-
kłych warunków odpustu – we własnym domu albo tam, gdzie przeszkoda ich wstrzymuje,
w dniach wyżej wskazanych odmówią modlitwy o uświęcenie kapłanów i ofiarują z ufnością
Bogu przez Maryję, Królową Apostołów, swoje cierpienia i niewygody życia.
5. Udziela się, wreszcie, odpustu cząstkowego wszystkim wiernym, ilekroć pobożnie od-
mówią pięć razy Ojcze nasz…, Zdrowaś, Maryjo… i Chwała Ojcu… albo inną modlitwę
specjalnie zatwierdzoną ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa, by wyprosić kapłanom
łaskę zachowania czystości i świętości życia.
Odpust zupełny można zyskać tylko jeden raz dziennie, spełniając zwykłe w takich przy-
padkach warunki oraz uczestnicząc we wskazanych powyżej praktykach.
Katowice, 12 czerwca 2009 r. VA I 6936/09
Ks. Grzegorz Olszowski + Damian Zimoń
Kanclerz Arcybiskup Metropolita
Kurii Metropolitalnej Katowicki

[madohora]

Na Odpuście w Piekarach

[madohora]

0 Odpuście.
1. Co jest odpust?
Odpust jest darowanie kary doczesnej, która
po rozgrzeszeniu kapłańskiem jeszcze zostanie i zaktóra grzesznik jeszcze odpokutować powinien albo
na ziemi albo w czyścu.
Niektóre starodawne pokuty: Kto niepotrzebnie przy-
sięgał, musiał pokutować o Chlebie i wodzie 7 dni; kto po
drugie— 15 dni; kto podczas mszy św. niepotrzebnie mó-
wił — 10 dni; kto post przestąpił — 20 dni; kto rodzicom
po grubiańsku odpowiedział — 40 dni; kto małą rzecz ukradł
lub znalezionej nie oddał — 1 rok; kto w niedzielę lub
święto niepotrzebną robotę czynił — 3 dni; kto w niedzielę
lub święto na muzykę szedł — 3 lata.
2. Wiloraki jest odpust?
Odpust jest dwojaki: zupełny i niezupełny czyli
cząstkowy.
3. Co otrzymamy przez odpust zupełny?
Przez odpust zupełny otrzymamy darowanie
całej kary doczesnej.
4. Co otrzymamy przez odpust cząstkowy ?
Przez odpust cząstkowy otrzymamy darowanie
jednej części kary doczesnej jak gdybyśmy taką
samą liczbę dni albo lat podług dawnych przepisów
kościelnych odpokutowali.
5. Comusimy czynić,abyśmy odpust cząstkowypozyskali?
Abyśmy odpust cząstkowy pozyskali, musimy
1) znajdować się w stanie łaski poświęcającej;
2) mieć intencyą czyli wolę, abyśmy ten odpust
pozyskali;
3) przepisany dobry uczynek wypełnić.
6. Co musimy czynić,abyśmyodpustuzupełnegodostąpili?
Abyśmy odpustu zupełnego dostąpili, musimy
1) spowiedźjaknajlepszą iKomuniąświętąodprawi r
2) przepisane dobre uczynki wypełnić;
3) modlitwy odpustowe odprawić na intencyą Ojca
św. t. j. o podwyższenie Kościoła, o nawrócenie błę-
dnowierców i o pokój między królami chrzęściańskim
Niektóre dobre uczynki odpustami obdarzone.
Kto nabożnie odmówi Anioł Pański na głos dzwonu
i Męcząco, dostąpi odpustu 100 dni; kto na wieczór jeszcze
doda Ojcze nasz i Zdrowaś Maryo za dusze zmarłych wiernych
i mówi: Odpoczynek wieczny racz im dać Panie—100 dni.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus! Na wieki. Am.
Co Boga daje i wróci: każdy — 100 dni.
Mój Jezu, miłosierdzia! — 100 dni.
Jezus Marya! — 25 dni.
Wzbudzenie aktów wiary, nadziei i miłości — 7 lat.
O Maryo bez grzechu poczęta, módl się za nami, któ-
rzy się do Ciebie uciekamy! — 100 dni.
Pamiętaj, o najdobrotliwsza Panno Maryo, że od wieków jeszcze nigdy nie słychano itd. — 300 dni

[madohora]

Odpust

[madohora]

Praktyka odpustów sięga naj-
dawniejszych czasów. Najbar-
dziej rozpowszechniła się ona
w XII i XIII w. Wtedy to odpu-
sty wiązano z Rokiem Świętym.
Nieco wcześniej za papieża
Aleksandra II (1063 r.) i Urbana
II (1095 r.) zaczęto udzielać od-
pustu za udział w wyprawach
krzyżowych. Papież Bonifacy
VIII (1284-1303) po raz pierw-
szy w historii Kościoła ogłosił
Rok Święty dla wszystkich piel-
grzymów nawiedzających grób
św. Piotra. Zwyczaj ogłaszania
Roku Świętego i połączona
z nim praktyka odpustów wszedł
na stałe do Kościoła, z tym, że niektórzy papieże czynili to co 50 lat,
inni co 33 lata, a w XX w. nawet co 25 lat.

[madohora]

Komu grzechy odpuścicie,
będą odpuszczone, a komu za-
trzymacie, będą zatrzymane”.
(Mt 18,18)
Tymi słowami Chrystus
udzielił Apostołom, a przez
nich całemu Kościołowi, wła-
dzy nad grzechami. Na mocy
tej władzy Kościół otrzymał
przywilej uwalniania wiernych
od kary wiecznej. Czyni to
w sakramencie pokuty - mocą
samego Chrystusa. Jeżeli posia-
da taką władzę odnośnie kary
wiecznej, to tym bardziej po-
siada ją w zakresie odpuszcza-
nia kary doczesnej, którą zacią-
ga każdy człowiek popełniają-
cy grzech. Takąpraktykę uwal-
niania człowieka wierzącego w
Chrystusa od kary doczesnej
nazywamy odpustem.

[madohora]

Na mocy konstytucji Pawła VI obowiązuje podział na odpusty zupełne i cząstkowe. Wśród warunków,
pod jakimi można je uzyskać, szczególną uwagę zwrócono na duchową dyspozycję - wewnętrzne na-
stawienie i postawę miłości wobec Boga i bliźniego. Tak więc rodzaj uzyskanego odpustu zależy nie
tylko od spełnienia przepisanej czynności ale również od stopnia intensywności wewnętrznej dyspozycji
człowieka oraz na ile ten korzystający z odpustu nie jest przywiązany do grzechu. Wszystkie przepisane
warunki są ważne, ale nie może nigdy zabraknąć elementu przyjaźni z Bogiem.
Chociaż nikt z wiernych nie może być całkowicie pewny, jakiego odpustu dostąpił, niemniej jednak
Kościół tym bardziej zachęca do częstej praktyki korzystania z tego przywileju.

[madohora]

Odpusty zarówno cząstkowe jak i zupełne mogą być ofiarowane bądź za siebie, bądź też za zmarłych,
którzy oczekują Bożego miłosierdzia. Chrześcijanin odpustu zupełnego może dostąpić tylko jeden raz
dziennie, natomiast cząstkowego tyle razy, ilekroć powtarza się czynność związana z odpustem.

[madohora]

Rozróżnienie kary doczesnej i wiecznej niejest tylko wynikiem rozumowa-
nia teologów. Ma również swoje źródło w nauce Pisma Św.
Do istoty grzechu należy: “wzgardzenie i zlekceważenie osobowej przyjaźni
z Bogiem, prawdziwa, choć nigdyw pełni nie pojęta, obrazaBoga, niewdzięcz-
ne odrzucenie miłości Bożej ofiarowanej nam w Chrystusie”. Poza tym:
“grzech niesie ze sobą zakłócenie powszechnego porządku, jaki Bóg ustano-
wiłw swej niewysłowionej mądrości i nieskończonej miłości, grzech niszczy
wiele dóbr zarówno w samym grzeszniku, jaki w ludzkiej wspólnocie”. (Pa-
weł VI, Konstytucja Apostolska Indulgentiarum doctrina).

[madohora]

Chrystus w sakramencie pokuty daruje grzesznikowi karę wieczną, pozosta-
je jeszcze do odpokutowania kara doczesna. Pokutujący może to uczynić
“poprzez cierpienia, dolegliwości i trudy tego życia, poprzez śmierć i przez
ogień oczyszczający w przyszłym świecie” (czyściec). Kościół na mocy udzie-
lonej mu władzy i będąc przekonanym o bezgranicznej miłości Boga, udziela
daru skracania bądź też całkowitego darowania kary doczesnej tym osobom,
które są na to przygotowane.

[madohora]

“Odpust jest to darowanie wo-
bec Boga - udzielone przez Ko-
ściół poza sakramentem poku-
ty - kary doczesnej za grzechy,
już odpuszczone co do winy.
Czyni to w ten sposób, że ży-
wym przez zwolnienie, a umar-
łym przez modlitwę przydziela
nieskończone zadośćuczynienie
Jezusa Chrystusa oraz przeob-
fite zadośćuczynienie błogosła-
wionej Dziewicy Maryi i świę-
tych, które stanowią duchowy
skarbiec Kościoła”.
(Katechizm Katolicki)

[madohora]

Starsza kobieta na Odpuście

[madohora]

Odpust jubileuszowy.
(Ciąg dalszy.)
11. Czy chcąc dostąpić odpustu zupełnego powinni
wszyscy odwiedzić wyżej wymienione kościoły i to
tyle razy, jak jest przepisane?
Tak, wszyscy, którym Ojciec święty nie udzielił
osobnej dyspensy, powinni zwiedzać kościoły wyzna-
czone przez Jego Eminencyą albo w jego imieniu
przez księży dziekanów lub proboszczów. Jednako-
woż uwolnił Ojciec św. od tego obowiązku:
A. 1) zakonnice z klauzurą odwiedzać mają swój
B.
G.
kościół klasztorny;
2) wszyscy żyjący w więzieniu lub niewoli, tak
samo jak i
3) wszystkie osoby, którym nie pozwala ciężka
choroba na zwiedzanie kościołów, dostępują
odpustu, jeźli podług postanowienia Jego Emi-
nencyi odmówią przepisane modlitwy przed
krzyżem, zamiast w kościele;
4) wszyscy, którym brak zdrowia lub inne prze-
szkody nie pozwalają na zwiedzenie kościołów,
mogą prosić swoich spowiedników, także po
za spowiedzią św., o zamienienie odwiedzań
kościelnych na inne pobożne uczynki.
Oprócz tego na mocy upoważnienia Papieża zniżył
Jego Eminencya liczbę odwiedzań kościelnych na
10 razy dla wszystkich kapituł, kongregacyi se-
kularnych i regularnych, stowarzyszeń, bractw,
cechów i wszelkich korporacyi, również dla
■wszystkich wiernych chrześcian, którzy ze swoim
proboszczem lub innym kapłanem odwiedzą w
procesy! wyznaczone kościoły.
{toby zaś rozpocząwszy przepisane uczynki w
celu dostąpienia jubileuszu dla choroby jednak
tej liczby odwiedzin nie zdołał osiągnąć, może do-
stąpić odpustu i przebaczenia, przystąpiwszy
skruszonem sercem do spowiedzi i do Komunii św.
12. Czy tam, gdzie tylko jest jeden kościół (albo
dwa), trzeba po każdem odwiedzeniu wracać do domu,
zanim się odwiedzenie w ciągu dnia powtórzy?
Nie, nie potrzeba wracać po każdorazowem zwie-
dzeniu kościoła do domu, lecz wystarcza po jednem
zwiedzeniu wyjść z kościoła i znowu zaraz wrócić,
aby nowe odwiedzenie rozpocząć. Można także z
odwiedzeniem kościoła połączyć przyjęcie Sakra-
mentów ŚW. (Dokończenie nastąpi.)
Poleca się wszystkim Czytelnikom „Posłańca“: Ks. A. Arndt
„Książeczka jubileuszowa“, 48 stron, 10 fen., do nabycia w
eksp. „Posłańca“. Książeczka ta, aprobowana przez naszego Arcy-
pasterza, zawiera najprzód naukę o odpustach, potem stosowne
modlitwy, które przy zwiedzaniu kościołów odmawiać można

[madohora]

Środki, aby czynić pokutę i zadość uczynić spra-
wiedliwości Bożej za nasze winy, są różne. ’ Zadosyć-
uczynieniem jest, gdy wśród ciężkich znojów i tru-
dów wiernie wypełniamy obowiązki swojego stanu i
powołania; tego żąda sam Bóg, który, zamykając
bramę do raju, tę pokutę całej ludzkości nałożył.
Czynimy zadość, jeżeli cierpliwie znosimy przykrości
i nawiedzenia, jakie Pan Bóg w życiu na nas dopu-
szcza; bo tak i Syn Boży zgładził winy ludzkie.
Czynimy zadość dobrowolnie zrzekając się i dozwo-
lonej wolności i niewinnych uciech i jeden drugiemu
czynem miłość okazując, jak nas naucza Duch św.
w księgach świętych, w których prawdy wiary z
natchnienia Jego są złożone.
Przeto jak sługa w Ewangelii, który panu swemu
dziesięć tysięcy talentów był winien, powinniśmy
każdej chwili całego życia być gotowi, aby sprawie-
dliwości boskiej nasze długi odpłacić; ale jak on tak
i my wprawdzie uczynić taką obietnicę możemy i
mieć wolę do tego. Lecz jak zdołalibyśmy wyrównać
wielkość winy pokutą naszą, która nadto dla słabej
i niestałej woli naszej tak często traci na wartości?
Tu więc jak troskliwa matka przychodzi nam w pomoc
Kościół przez udzielanie odpustów. Podaje on rękę
dziatkom swoim na ciernistej drodze pokuty, korzy-
stając z władzy, jaką mu Zbawiciel Boski udzielił,
aby czerpać ze skarbnicy jego nieskończonych zasług
dla zadosyćuczynienia za nasze winy i grzechy. Tak
to czynił Kościół od pierwszych dni istnienia swego,
i czynił to na mocy władzy związywania i rozwiązy-
wania, jaką mu Jezus Chrystus udzielił. Jeden z
pierwszych odpustów uzyskał ów grzesznik w Koryncie,
którego święty Paweł był wykluczył z Kościoła, ale
później, widząc skruchę jego i pokutę, na prośby
chrześcian znowu go przyjął darując mu karę, jak to
czytamy w drugim liście do Koryntyan. (2, 10.)
A zatem odpust jest niejako jałmużną, której
nam Kościół św. w naszej niedoli udziela. Nie da-
ruje nam tego, co sami uczynić zdołamy, lecz tyl-
ko to, czego nie zdołamy. A więc jest to nie-
prawdą, że Kościół odpustami wspiera lenistwo
i niedbalstwo sprawiając nam wygodę i spokój.
Kościół nie używa władzy od Chrystusa Pana
otrzymanej bynajmniej na to, aby nas od pokuty uwolnić, lecz aby nas do szczerej pokuty pobudzić.
Albowiem bez prawdziwej skruchy pojednanie się z
Bogiem, odpuszczenie grzechów, a zatem i odpusz-
czenie kar za grzechy jest niemożliwe. Odpust więc
jest właśnie nagrodą pokutujących i przeto zachętą
do prawdziwej pokuty i poprawy życia; odpust
wzmacnia ducha pokuty, chroniąc od małoduszności i zapewniając pokutującym nadzieję uwolnienia od kar za grzechy wprzód, zanim staną przed wiecznym sędzią.

[madohora]

KS. STANISŁAW BISTA
Wielu Czytelników prosi w swoich
listach o wyjaśnienie sprawy odpustów.
Pragniemy przypomnieć zasady rządzą-
ce odnowioną praktyką odpustów za-
warte w Konstytucji Apostolskiej Pa-
wia VI „Indulgentiarum Doctrina” z
l. 1. 1967 r. W pierwszej części doku-
mentu zajmuje się omówieniem doktry-
nalnych podstaw lej praktyki, posiada-
jącej wielowiekową tradycję, która
swymi korzeniami sięga pierwotnego
Kościoła.
Wstępując w ślady Chrystusa chrze-
ścijanie zawsze usiłowali wspierać się
wzajemnie w drodze do Ojca Niebies-
skiego modlitwą, świadczeniem sobie
aóbr duchowych i przebłaganiem po-
kutnym. Przez to zapalali się gorliwą
■piłośeią. Dźwigali własny krzyż celem
wynagrodzenia za grzechy własne i dru-
gich, będąc przekonani, że można wsta-
wiać się za swoich braci u Boga Ojca
miłosierdzia dla osiągnięcia zbawienia.
To właśnie stanowi bardzo dawny dog-
mat świętych obcowania, w którym
życie poszczególnych synów Bożych w
Chrystusie i przez Chrystusa łączy się
prawdziwym węzłem z życiem wszyst-
kich innych braci chrześcijan w nad-
przyrodzonej jedności mistycznej Ciała
Chrystusa. W ten sposób ujawnia się
„skarbiec Kościoła”. Nie jest on zbio-
rem dóbr na podobieństwo bogactw
materialnych, gromadzonych przez wie-
ki, lecz jest nieskończoną i niewyczer-
paną wartością, jaką mają u Boga eks-
piacje i zasługi Chrystusa Pana, ofia-
rowane w7 tym celu, aby cala ludzkość
była wyzwolona od grzechu i doszła do
wspólnot}7 'z' Ojcem. Oprócz tego do
owego skarbca należą modlitwy i dobre
uczynki Matki Boskiej i Świętych, któ-
rzy uświęcili samych siebie i wykonali
dzieło zlecone przez Ojca.
Trwające w Kościele przeświadcze-
nie, że Pasterze owczarni Pańskiej mo-
gą uwalniać poszczególnych -wiernych
od pozostałości grzeehowych przez przy-
dzielanie zasług Chrystusa i Świętych,
powoli, z biegiem, wieków wprowadziło
praktykę odpustów. Tym terminem
nazwano darowanie kary doczeÆej za
grzechy odpuszczone już co do winy.
Udzielając odpustu Kościół nie tylko
modlił się, lecz wiernemu odpowiednio
przygotowanemu otwiera.! skarbiec za-
dośćuczynień Chrystusa i Świętych dla
odpuszczenia kary doczesnej. Cel. jak;
sobie stawiał Kościół w udzielaniu od-
pustów, tkwił nie tylko w tym, aby
wspomóc wiernych w usunięciu należ-
nych kar, lecz także w tym, aby wier-
nych skłonić do wykonania uczynków
pobożności, pokuty i miłości — zwła-
szcza takich, które przyczyniają się do
wzrostu wiary i dobra wspólnego.
Kościół zalecając dziś swoim wier-
nym praktykę odpustów bynajmniej nie
zamierza pomniejszyć innych sposobów
uświęcenia i oczyszczania, przede wszy-
stkim Najświętszej Ofiary Mszy św. i
sakramentów, zwłaszcza sakramentu
Pokuty, następnie licznych pomocy, któ-
re określa się jednym mianem sakra-
mentaliów, jak wreszcie uczynków po-
boziności, pokuty i miłości. Co więcej
naczelne miejsce miłości w źyeiu chrze-
ścijańskim zostaje wzmocnione również
odpustami. Odpustów bowiem nie mo-
żna uzyskać bez. szczerej wewnętrzne;
przemiany (metanuia) i połączenia się
z Rogiem, do których dopiero dochodzi
wypełnienie przepisanych uczynków.
Zostaje przęto zachowany porządek mi
lości, w który yjdącza się odpuszczenie
kar przez korzystanie ze skarbca Koś-
cioła.
Pierwsza ftz^ść Konstytucji kończy się
przedstawieniem trzech zasad odnowy7
chrześcijańskiej praktyki odpustów, a
mianowicie; ustalenia nowej miary dla
odpustu cząstkowego; wprowadzenie o-
granwenia w odpustach zupełnych; u-
proszczenie oraz nadanie stosowniejszej
Jorray odpustom tzw. rzeczowym i miej-
scowym, opisując szczegółowo każdą z
tych zasad:
Odpust cząstkowy: „pomijając dawne
ijkreślenie dni i lat. podano nov/ą nor-
mę czyli miarę, według której uwzglę-
dnia się samą czynność wiernego, któ-
ry wykonuje dzieło obdarzone odpu-
stem. Ponieważ zaś wierny przez swo-
ją czynność — oprócz zasługi, która jest
głównym owocem działania — może
ponadto uzyskać odpuszczenie kary do-
czesnej i to tym większe, im większa
jest miłość działającego i im godniejsze
jest samo dzieło, ustala się, że to wła-
śnie odpuszczenie kary, jakie wierny
zyskuje przez swoją czynność, stanowi
miarę odpuszczenia kary, które Władza
Kościelna daje przez odpust cząstko-
.wy”.
Odpust zupełny: „wydawało się rze-
czą wlaiBwą zmniejszenie ich liczby,
aby wierni słusznie doceniali odpust zu-
pełny i mogli go uz.yskać, mając odpo-
wiednie dyspozycje. Co bowiem czę-
ściej ma miejsce, mniej się na to zwra-
ca uwagi, co bardziej obficie jest ofia-
rowywane.'*mało jest doceniane. Wier-
ni najczęściej też potrzebują pewnego
czasu, aby się dobrze przygotować do
uzyskania odpustu zupełnego”.
Odpusty rzeczowe i miejscowe: „ich
liczba została bardzo zmniejszona oraz,
został zniesiony sam termin, przez co
jasno podkreślono, że odpustami obda-
rza się czynności wiernych, nie zaś rze-
czy czy miejsca, które są tylko okazją
uzyskania odpustów” (nr 12).
W drugiej części Konstytucji zawarte
są szczegółowe przepisy dotyczące od-
nowionej praktyki odpustów. Przyta-
czamy te z nich, o które pytają Czy-
telnicy:
Nr 2. „Odpust jest cząstkowy lub zu-
pełny,r w zależności od tego czy w czę-
ści lub całości uwalnia od kary docze-
snej należnej za grzechy”.
Nr 3. „Odpusty, czy to cząstkowe czy
zupełne, mogą być zawsze aplikowane
za zmarłych na sposób wstawiennic-
twa”.
Nr 4. „Na przyszłość odpust cząstkowi'
będzie oznaczony tylko słowami „od-
pust cząstkowe”, bez określenia dni lub
lat”.
Nr 5. „Wierny, który przynajmniej z
sercem skruszonym, wykonuje czyn-
ność obdarzoną odpustem cząstkowym,
otrzymuje przy pomocy Kościoła tyle
darowania kary doczesnej, ile otrzymu-
je jej już sam przez swoją czynność”.
Nr 6. „Odpust zupełny można uzyskać
w ciągu dnia tylko jeden ras... Nato-
miast odpust cząstkowy można uzyskać
więcej razy dziennie, o ile coś innego
nie jest zaznaczone”.
Nr 7. „Do uzyskania odpustu zupełnego
■wymaga się wykonania dzieła obda-
rzonego odpustem oraz wypełnienia
trzech warunków, którymi są: sakra-
mentalna spowiedź, Komunia święta i
moàlitwa w intencjach Papieża. Wyma-
ga się ponadto wykluczenia wszelkiego
przywiązania do jakiegokolwiek grze-
chu. nawet powszedniego. Jeżeli bra-
kuje pełnej tego rodzaju dyspozycji
albo nie zostają wypełnione wspomnia-
ne warunki, odpust będzie tylko cząst-
kowy”.
Nr 17. „Wierny, który pobożnie używa
przedmiotu pobożności (krzyza, różańca,
Śkkaplerza, medalika), poświęconego
właściwie przez jakiegokolwiek kapła-
na. uzýSmje odpust cząstkowy”.
Ni- 18. „Jeżeli nie ma kapłana; który
by chrześcijaninowi znajdującemu się
u kresu życia udzielił sakramentów i
odpustu zupełnego... Kościół udziela
mu, o ile jest odpowiednio dysponowa-
ny, odpustu zupełnego, który uzyskuje
w momencie śmierci, byleby za życia
miał zwyczaj odmawiania jakichkol-
wiek modlitw. Do uzyskania lego od-
pustu chwalebną jest rzeczą posługi-
wanie się krucyfiksem lub krzyżem.
Taki odpust kupełny w momencie
śmierci może uzyskać wjerny, chociaż-
by tego dnia uĘłskał już inny odpust
zupełny”.
W następnym roku Penitencjaria Apo-
stolska wydała dekret ogłaszający no-
wy wykaz odpustów. Wśród nich na
specjalne podkreślenie zasługują odpu-
sty związane z czynnościami, przez wy-
konanie których wierny może uzyskać
odpust zupełny każdego dola, z zacho-
waniem wszakże w mocy przepisu,
według ktorego odpust zupełny można
uzyskać tylko jeden raz dziennie. Są
to następujące czynności’ 1) adoracja
Na.iśw. Sakramentu trwająca przynaj-
mniej pól godziny; 2) pobożna lektura
Pisma św. przynajmniej przez pól go-
dziny, 3) pobożne odprawienie Drogi
Krzyżowej; 4) odmówienie różańca ma-
ryjnego w kościele, w kaplicy publicz-
nej, w rodzinie, we wspólnocie .zakon-
nej, w pobożnym stowarzyszeniu. Do
odpustów, które można uzyskać wyłącz-
nie na terenie Polski, należy m. in. od-
pust zupełny za uczestnictwa w Gorz-
kich Żalach pod zwykłymi warunkami,
ale tylko jeden raz w tygodniu w cią-
gu Wielkiego Postu i — rzecz jasna —
jako jedyny odpust zupełny w danym
dniu, zgodnie z postanowieniem Kon-
stytucji Apostolskiej „Indulgentiarum
doctrina”. Ta sama Konstytucja znio-
sła też tzw. odpust}' zupełne

[madohora]

Prośba do świętej Anny.
O w iela św ięta Anno ukochana.
Któraś jest Matką N ajśw iętszej D ziew icy;
Twa dobrotliw ość jest pow szechnie znana —
Któż przez Cię łaski otrzym ane zliczy? —
W dzisiejszych czasach ogólnej udręki
Na tym padole płaczu i niedoli;
Ach! nie odmawiaj Twej pomocnej ręki
Tym, których serce krw aw i się i boli —
0 św ięta Anno, Tyś jest tą jedyną.
Szczęśliw ą Babką Jezusa Chrystusa;
To rozw ażając, łzy z radości p łyną
1 serce nasze z m iłości się w zrusza. —
O św ięta Anno, w śród Twej w ielkiej chw ały.
Której zażyw asz już od w iek ów w niebie;
W ejrzyj na dzieci, które tu zostały,
A które płacząc, w ołają do Ciebie: —
O św ięta Anno! Matko nasza tkliw a!
Do Ciebie biegniem — chorzy i kaleki;
Dla w szystkich jasteś w ielce dobrotliwa —
Więc nas u szczęśliw tutaj i na w ieki! —
Br. Aniół O. F.M.

[madohora]

Nowe przepisy
o odpustach.
Istota Trzeciego Zakonu wpraw-
dzie nie polega na zyskaniu odpustów,
jakie Tercjarze w ciągu roku zyskać
mogą. Jednak byłoby rzeczą smutną,
gdyby Tercjarze z licznych okazyj
nie korzystali. Ponieważ pod wzglę-
dem warunków zyskania odpustów
panują niektóre błędne pojęcia, chciał-
bym je sprostować, podać nowe prze-
pisy i niektóre nowe odpusty.
1. Jeśli odpust jest udzielony „pod
zwykłemi warunkami“, to warunkami
są: Spowiedź i Komunja św., odwie-
dzenie kościoła i modlitwa na intencję
Ojca św. Warunki Spowiedzi, Komunji
św. i odwiedzenia kościoła dokładnie
reguluje Prawo Kościelne. Spowiedź
więc można odprawić ośm dni przed i
ośm dni po dniach odpustu, na które od-
pust jest udzielony. Kto zaś dwa razy
na miesiąc się spowiada, albo prawie
codziennie przystępuje do Komunji
św., nie potrzebuje jeszcze osobno się
spowiadać dla zyskania odpustu. Ko-
munję św. można przyjąć dzień przed
odpustem, w sam dzień odpustu lub
w ciągu ośmiu dni po odpuście.
Żeby zadośćuczynić warunkowi
modlitwy na intencję Ojca św., mogą
wierni odmówić modlitwę dowolną,
o ile nie jest przepisana modlitwa,
np. przy odpuście Porcjunkuli б Ojcze
nasz, Zdrowaś Marja i Chwała Ojcu.
Dotychczas nie było jasnem, jaka
modlitwa dla zyskania odpustu wy-
starczy. Otóż 8 lipca ub. r. Papież
Pius XI orzekł: Jeżeli nie jest prze-
pisana pewna modlitwa, wystarczy
odmówić 1 Ojcze nasz, Zdrowaś
Marja i Chwała Ojcu. Oczywiście,
że można odmówić także inną mod-
litwę, któraby odpowiadała powy-
ższym rozmiarom, to znaczy, któraby
była przynajmniej tak długa jak 1
Ojcze nasz, Zdrowaś i Chwała Ojcu.
Ten przepis znajdzie praktyczne
zastosowanie u wszystkich, którzy
po Komunji św. odmawiają piękną
modlitwę: „Oto ja, dobry i najsłodszy
Jezu . . . “, a którym odmówienie pięciu
Ojcze nasz było może czasem za
długie i uciążliwe.
2. Nowe odpusty.
a) Papież Pius XI udzielił od-
pustu zupełnego wszystkim, którzy
są obecni przy procesji z Przenaj-
świętszym Sakramentem. I to nie
tylko przy procesjach poza kościołem,
lecz także przy procesjach w murach
kościoła. Celem tych procesyj jest:
„żeby wierni mogli przedłożyć swe
uwielbienia i prośby Zbawicielowi...,
aby wiarę i miłość, które Najświęt-
szemu Sercu Jezusowemu są tak miłe,
w sercach wiernych wzbudzić i coraz
więcej szerzyć kult eucharystyczny.“
Warunkami tego odpustu są spowiedź,
Komunja św. i modlitwa na intencję
Ojca św. Potrzebne jest dla zyskania
tego odpustu, by wierni byli obecni
przy procesji, nie potrzebują iść z
procesją.
b) Odpust zupełny zyskają wszy-
scy, którzy przed Przenajświętszem,
czy to wystawionem, czy to zam-
kniętem w tabernakulum, odmówią
Różaniec z pięciu tajemnic. Warunkiem
jest spowiedź i Komunja święta.
c) Kto przy odwiedzeniu Naj-
świętszego Sakramentu odmówi 5
Ojcze nasz, Zdrowaś i Chwała Ojcu
i 1 Ojcze nasz, Zdrowaś Marja i
Chwała Ojcu na intencję Ojca św.,
zyska 10 lat odpustu. Kto codziennie
takie odwiedzenie robi, zyska raz na
tydzień, to znaczy w siódmy dzień
odwiedzenia odpust zupełny.
3. Ułatwiono również zyskanie
odpustów Różańca i Drogi krzyżowej
za pomocą krzyża stacyjnego. Dawniej
trzeba było trzymać różaniec ko-
niecznie w ręce. Tak samo ci, którzy
chcieli zyskać odpusty Drogi krzyżo-
wej a nie mogli iść stacyj Drogi krzy-
żowej, musieli trzymać krzyż w tym
celu specjalnie poświęcony i odmówić
20 Ojcze nasz, Zdrowaś Marja i
Chwała Ojcu. Ojciec św. orzekł, że
każdy, kto dla słusznej przyczyny nie
może tych przedmiotów trzymać w
ręce, może zyskać powyższe odpusty,
o ile odmówi modlitwy i nosi ten
przedmiot poświęcony, t. zn. różaniec
czyli krzyż, przy sobie. Można więc
zyskać odpusty różańcowe przy
pracy ręcznej, nie trzymając różańca
w palcach, ale nosząc go jednak przy
sobie; również chorzy, którzy w spa-
raliżowanych rękach nie mogą trzy-
mać różańca lub krzyża stacyjnego,
mogą zyskać powyższe odpusty,
nosząc n. pr. różaniec na szyi.

[madohora]

O Odpuście.
1. Co jest odpust?
Odpust jest darowanie kary doczesnej, za któ-
rą grzesznik po rozgrzeszeniu kapłańskiemu miałby
jeszcze odpokutować albo na ziemi albo w czyścu.
Niektóre starodawne pokuty: Kto niepotrzebnie przy-
sięgał ^musiał pokutować o cliłebie i wodzie 7 dni; kto po
drugie — 15 dni; kto podczas mszy św. niepotrzebnie mó-
wił — 10 dni; kto post przestąpił — 20 dni; kto rodzicom
po grubiańsku odpowiedział — 40 dni; kto małą rzecz ukrad
Każdy — 100 dni.
Mój Jezus miłosierdzia! — 100 dni.
Jezus Marya! 25 dni.
Wzbudzenie aktów wiary, nadziei i miłości — 7 lat.
O Maryo bez grzechu poczęta, módl się za nami, któ-
rzy się do Ciebie uciekamy! — 100 dni.
Pamiętaj, o najdobrotliwsza Panno Maryo, że od wie-
ków jeszcze nigdy nie słychano itd. — 300 dni.

[madohora]

ODPUSTY DROGI KRZYŻOWEJ.
Często, a zwłaszcza podczas rekolek-
cyj, zwracają się do mnie dusze pobożne,
z prośbą o wyjaśnienie, jakie odpusty
można uzyskać przy nabożeństwie Drogi
Krzyżowej. Dla tych i innych, pragnę td
(następujące wskazówki umieścić, by
z nich poznały, jak bogatem źródłem łask
Bożych jest dla nas Nabożeństwo krzy-
żowe.
Najprzód podaj sposób odprawiania
Drogi Krzyżowej.
Papież Benedykt XIV., w rozporzą-
dzeniu w tej sprawie z dnia 10 maja 1742
roku, mówi tak:
„Kto prywatnie odprawia to nabożeń-
stwo, nie jesit zobowiązany do zmówie-
nia 6 Ojcze nasz i Zdrowaś przy każdej
stacji, jak to dotychczas niektórzy wy-
magali ; starczy zupę I n i e, je-
żeli, chociażby tylko krótko,
rozważają mękę Pana Jezusa,
bo to rozmyślanie jest właśnie istotnym
warunkiem dla zdobycia odpustów. Po-
leca się dodać jedno Ojcze nasz i Zdro-
waś Manjo i wzbudzenie żalu serdecz-
nego za grzechy“.
Z tych słów Ojca św. Benedykta XIV.
wynika, że przy każdej stacji mamy krót-
ko rozmyślać o mękach naszego Zba-
wiciela; on wyraźnie mówi: „krótko“;
to znaczy, jak utrzymują niektórzy, czas,
w którym można zmówić jedno Ojcze
nasz i Zdrowaś.
A teraz co się tyczy odpustów, to pa-
pież Klemens XII. zakazał surowo wy-
mieniać takowe; starczy, jeżeli się po-
wie: te same odpusty można uzyskać
przy Drodze Krzyżowej w kościele, jak
pielgrzymi w Jeruzalemie. Jakie odpu-
sty to właściwie były, nikt powiedzieć
nie mógł, bo spis odpustów, nadanych
przez Rzym pielgrzymującym do Ziemi
świętej, zginął podczas pożaru klasztoru
O. O. Franciszkanów w Jeruzalemie już
za czasów Piusa V.
Stąd wielka niepewność co do uzy-
skanych podczas Drogi Krzyżowej odpu-
stów. Dlatego Ojciec św. Pius XI. na-
reszcie załatwił sprawę w ten sposób,
że przez osobne Brewe określił liczbę
odpustów tego nabożeństwa, i dodał wiel-
kie przywileje dla chorujących, żcbv mo-
gli swe boleści połączyć z Męką Chry-
stusa i zyskać te same odpusty, które
wierni zyskają przy Drodze Krzyżowej
w kościele. Otóż tabliczka odpustów:
I. Odpusty przy Stacjach
Drogi Krzyżowej.
1. Odpust zupełny, jeżeli odprawia-
my Drogę Krzyżową, idąc od stacji do
stacji bez dłuższej przerwy. — Co się
tyczy , dłuższej przerwy“, patrz pod nr. 4.
2. Jeżeli w tym samym dniu przystę-
pujemy do Stołu Pańskiego, to uzyskamy
jeszcze jeden odpust zupełny. Komunja
święta może być przed lub po Drodze
Krzyżowej.
3. Jeżelibyśmy w jednym miesią-
cu odprawili dziesięć razy Drogę
Krzyżową, a przystąpili w tym samym
czasie raz do Stołu Pańskiego, to udziela
nam Kościół św. jeszcze jeden odpust zu-
pełny.
4. Drogi Krzyżowej nie wolno prze-
rywać bez ważnej przyczyny. W razie
przerwania tego nabożeństwa z jakiegoś
ważnego powodu, uzyskujemy o doust
niezupełny 10 lat i 10 kwadragen za każ-
da stacje, przy którejśmy rozważali Męki
Chrystusowe.
Owa przerwa może być spowodowa-
na przez jćikąś pilną pracę, której odłożyć
nie można, albo przez jakieś nabożeń-
stwo, w kitórem koniecznie musimy brać
udział. Jeżeli owe zajęcie lub praca nie
trwa dłużej jak 10 do 15 minut, to wtedy
możemy, po załatwieniu obowiązku, do-
kończyć Drogę Krzyżową; zaś przerwa
z powodu jakiegoś nabożeństwa — msza
św., różaniec, godzinki, adoracja — może
trwać nawet ponad pól godziny. Jeżeli
wiec dokończymy po takiej przerwie'
Drogę Krzyżową, otrzymamy odpust zu-
pełny, w innym razie uzyskamy przynaj-
mniej od nu st cząstkowy: 10 lat i 10 kwa-
dragen od każdej stacji.
5. Warunek uzyskania odpustu jest:
rozmyślanie Męki Pańskiej. — Nie jest
wymagany jako przedmiot tego rozmy-
ślania męka Chrystusowa, jaka nam jest
uwidoczniona na obrazach stacyjnych;
można rozważać także boleści Zbawi-
ciela w ogrojcu, przed sądem, w więzie-
ziu, przy biczowaniu cierniem ukorono-
waniu i t. p., do czego nas zachęca tak serdecznie owa pieśń wielkopostna:
'Rozmyślajmy dziś, wierni chrześcija-
nie, jakie Chrystus Pan cierpiał za nas
rany; od pojmania nie miał spoczywania
aż do skonania!
6. Dla uzyskania tych odpustów, zwy-
czajne cztery warunki nie s a prze-
pisane, jak to spowiedź, komunja św.,
odwiedzenie kościoła i modlitwa na in-
tencję Ojca św., starczy, że raz w mie-
siącu przystępujemy do Stołu Pańskiego
i trwamy w stanie łaski uświęcającej, to
jest ibez grzechu ciężkiego

[madohora]

Droga Krzyżowa przed krzyżykiem,
obdarzonym odpustami Drogi Krzyżowej.
A. Dla zdrowych.
1. Podług woli Ojca św. można uzy-
skać te same odpusty, o których właśnie
była mowa, zapomocą krzyżyków, które
zostały przez kapłana, do tego upoważ-)
nionego, poświęcone i obdarzone odpu-'
stami Drogi Krzyżowej.
Trzymamy wtedy taki krzyżyk w rę-
ku, a rozmyślając o boleściach Pana Je-
zusa, zmawiamy bez większej przerwy
14 razy Ojcze nasz, Zdrowaś i Chwała
Ojcu; następnie 5 razy Ojcze nasz, Zdro-
waś i Chwała Ojcu na cześć pięć Ran
Pana Jezusa, a na zakończenie jeden raz
Ojcze nasz, Zdrowaś i Chwała Ojcu na
intencję Ojca św., więc razem 20 razy.
2. Za te modlitwy przy krzyżyku na
ten cel poświęconym udziela nam Kościół
święty te same odpusty, które są podane
pod I. 2 i 3, i pod temí samemi, które tam
podlałem, warunkami.
3. Jeżeli zajdzie dłuższa przerwa
w zmawianiu owych 20 Ojcze nasz, Zdro-
waś i Chwała Ojcu, na czas dłuższy —
porównaj wyżej pod I. 4 — to odpustu
zupełnego nie zyskamy, jednak Kościół
św. obdarza nas wtedy za każde Ojcze
nasz, Zdrowaś i Chwała. Ojcu, odpustem
cząstkowym 10 lat i 10 kwadragen.
4. Drogę Krzyżową w ten sposób od-
prawiać przy krzyżyku, obdarzonym od-
pustami Drogi krzyżowej, jest dozwo-
lone w takim wypadku, w którym Drogi
Krzyżowej w kościele przed stacjami ob-
chodzić nic możemy; n. p. wieczorem,
gdy kościół zamknięty, albo gdy droga
do kościoła zadaleka lub zbyt uciążliwa,
gdy jesteśmy w podróży, albo nie czu-
jemy się zupełnie zdrowi, albo jakieś obo-
wiązki nam na odwiedzenie kościoła nie
pozwalają.

[madohora]

B. Dla chorują cyc h.
1. Chorujący obłożnie dostąpią od-
pustu zupełnego, jeżeli taki krzyżyk na-
bożnie całują albo przynajmniej na taki
krzyżyk wejrzą, a na wspomnienie boleści
Chrystusowych serdecznie westchną:
Mój Jezu cierpiący, ja cierpię z Tobą! —•
lub coś podobnego. Krzyż mogą trzymać
w dłoniach, albo krzyżyk może leżeć
przed nimi lub obok nich na stoliku, albo
ktoś inny może go trzymać przed nimi,
albo też może być zawieszony na ścia-
nie, tak, żeby go chory mógł wygodnie
widzieć.
2. Jeżeli chory jest za słaby, by mógł
odmówić owe westchnienie, to wtedy
starczy, że tylko ucałuje lub spojrzy na1
krzyżyk.
Jak też to Kościół św. ułatwia choru-
jącym to nabożeństwo Drogi Krzyżowej!
Pragnie bowiem ta dobra i czuła Matka,
żeby chorzy jaknajwięcej podczas cho-
roby nazbierali skarbów dla wieczności
dla siebie i dla dusz w czyścu cierpią-
cych.
Co do tych odpustów powstały pe-
wne wątpliwości, których rozwiązanie
podaję tutaj:
a) Czy chorujący, który nie może
zmówić owych 20 Ojcze nasz, Zdrowaś,
Chwała Ojcu, musi krzyżyk pocałować
raz tylko, czy 20 razy?
Odpowiedź: Wystarczy jedno pocało-
wanie albo jedno wejrzenie na krzyżyk.
b) Jak podano pod I. 2., uzyska się
odpust zupełny Drogi Krzyżowej, jeżeli
się przystąpiło tego dnia do Komunji św.
Czy ta Komunja św. uprawnia nas do
uzyskania innych odpustów zupełnych,
czy tylko do odpustu Drogi Krzyżowej?
Odpowiedź: Bez wątpienia starczy
dla wszystkich odpustów.
c) Czy trzeba przyjąć Komunję św.
przed Drogą Krzyżową, czy starczy, je-
żeli przystępujemy po odprawieniu Drogi
Krzyżowej?
Odpowiedź: To obojętnie, byle komu-
nikujemy tego dnia.

[madohora]

Odpust w Częstochowie

[madohora]

Uzupełniając szczegóły dotyczące L utra w jego duchowym rozwoju,
wypada nam dać czytelnikom naszym obraz jego powierzchowności w epo-
ce o którśj mówimy. Jeden z biografów L utra tak o nim powiada: „Oso-
bistość jego była pociągającą, już ze względu na koleje które przeszedł
w życiu. Braciszek Augustyauski, Marcin Luter, syn biednego górnika, wśród ciężkich znojów przebywający szkołę, jako młody magister erfurcki
pełen nadziei, poczęści nadzieję tę zawiódł, wstępując do klasztoru. W spół-
cześni powiadają o nim, żc przez długie lata odznaczał się chudością, pra-
wie skóra i kości, z głęboko zapadłemi, błyszczącemi oczami. W rysach
i wyrazie twarzy, odbijały się ciężkie a przebyte już wewnętrzne walki ( ).
0 tych walkach mówiliśmy już wyżej. Luter przebył je z wy ciężko, lecz
walki podobne zostawiają po sobie zawsze prawie niezatarte ślady, dlate-
go i w obrazach z późniejszych czasów, widoczne są w rysach okalających
usta reformatora. Na czole tylko, obok pokoju, zwiastującego zwycięztwo,
równie jak i w oczach maluje się odwaga i nicugiętość wynikła nie z cha-
rakteru naturalnego człowieka, ale z wiary. Głowa i postawa cała zna-
mionują człowieka nieugiętej woli, i, noszą na sobie niezatarte cechy syna
ludu i nic zepsutego potomka germańskiego plemienia. Pohopność do dy-
sputy, maluje się w nieco naprzód wysuniętych ustach i rzeczywiście L u ­
ter dysputował chętnie, nie żeby rozprawiać tylko, ale żeby nauczyć 1 przekonać.

[madohora]

Lecz wróćmy do opisu życia reformatora. L uter zajęty pracą w uni-
wersytecie, nie przestał służyć zakonowi Augustyańskiemu. Iroskliw y o do-
bro swych braci, pisywał często listy do Augustyanów erfurckich, upomi-
nając, by w słowach Proroków i Apostołów i w osobie Chrystusa szukali
usprawiedliwienia i życia. Potężny jego duch, prostota wyrażeń, gorąca
wiara jednały mu i między bracią klasztorną serca, a Staupitz wiedząc
o wpływie zbawiennym jaki wywiera, przed wyjazdem swym do Niderlan-
dów poruczył mu zastępczo pełnienie obowiązków generalnego wikaryusza
zakonów Augustyańskich. Luter pełnił te obowiązki do listopada 1517 r.,
a jako człowiek sumienny, pełnił je gorliwie. Podczas zarazy która w W it-
tcnberdze r. 1516 wybuchła, mimo próśb i upomnień przyjaciół, pozostał
w mieście, pocieszając i umacniając chorych i umierających.
Nie długo potem, bo 25 lipca 1517 r. w przejeździć przez Drezno
miał prawdziwie ewangeliczne kazanie w kościele zamkowym

[madohora]

W izytując klasztory Augustyańskie wraz z W encesławem Linkiem Prze-
orem konwentu W ittenberskiego, przybył do Grimma właśnie w tym cza-
sie, kiedy w sąsiednim Wurzen Tetzel wygłaszał sprzedaż odpustów. W ia-
domość o postępowaniu Tetzla, oburzyła L utra i oburzenie to było natu-
ralnem, co więcej koniecznem, w duszy tak pobożnćj jak jego. Lecz pro-
fessor uniwersytetu W ittenberskiego nie od razu wystąpił przeciw odpu-
stom. Skory do dysputy, zbyt głębokie jednak czuł poszanowanie dla gło-
wy kościoła katolickiego, zbyt posłusznym był synem Rzymskiej stolicy,
aby od razu powstać na odpusty, ową wielką podstawę władzy i potęgi
papiezkiej. Zresztą, sprzedaż odpustów nie była nową, a źródło z którego same odpusty wypłynęły, tak głęboko leżało w sercach katolików, żc złe wynikające ze sprzedaży, mniej raziło massy ludu prostego, jakby sądzić można.

[madohora]

Wedle nauki kościoła Rzymskiego, odpusty są wynikiem i następ-
stw em dobrych uczynków Chrystusa i Świętych, którzy daleko więcej tych
uczynków spełnili, jak było potrzeba do zadość uczynienia za grzechy całej
ludzkości. Ztąd powstał skarb uczynków dobrych, którego rządzcą jest
Papież (*). Papież, jako Namiestnik Chrystusa i widzialna głowa Kościoła
Rzymsko-Katolickiego, posiada władzę udzielania ze skarbca świętych
uczynków łaski, której brak grzesznym członkom Kościoła. W odpustach
znaleźli Papieże bogate źródło dochodów, a Klemens VI bullą z r. 1342
podniósł naukę o odpustach do znaczenia artykułu wiary. Ponieważ odpu-
sty zasadzały się na udzieleniu odpuszczenia kary za grzechy i odpuszcze-
nie to nabywało się pieniędzmi, niepodobna pomyśleć, aby serce szukają-
cego odpustu podobnego, mogło być przejęte uczuciem prawdziwej pokuty
i żalu. Dlatego słusznie powiada Luter w objaśnieniu Listu do Galatów:
„że skutkiem zaprowadzenia odpustów, nie ci otrzymywali grzechów odpu-
szczenie, którzy w Chrystusa wierzyli, ale ci, którzy wedle przepisów Kościo-
ła dostatecznie za nie żałowali, z grzechów swych się wyspowiadali i summę
oznaczoną zapłacili; lecz tak biorąc rzeczy, przychodzi się do wniosku, że
Chrystus na próżno umarł, a łaska Jego jest zbyteczną i bezpożyteczną” (

[madohora]

Do wniosku tego przyszedł też rzeczywiście Tetzel i wygłaszał go
nie tylko w sposób obrażający prawdę objawioną w słowie Pisma, ale na-
ruszając zasady najprostszej i zwyczajnej moralności. 'Jan Dictze, czyli
Tetzel, urodził się w Lipsku około 1460 r., a ukończywszy nauki w temże
mieście i otrzymawszy Bakaulareat filozoficzny, wszedł do zakonu Domini-
kańskiego. Obdarzony od natury zdolnością wymowy, stał się wkrótce ka-
znodzieją ludowym. Lecz, ponieważ w sercu Tetzla nic było ducha pra-
wdziwej pobożności, ponieważ nlegał i dał się powodować namiętnościom,
wymowa jego stała się grubiańską, a głównym jej celem, schlebianie tłu ­
mowi. W latach 1502 i 1504 był czynnym w Norymberdze, Lipsku, Ma-
gdeburgu, Zwikau, w Budyszynie, Gerlicach, Halli i Kolonii, jako papiczki
kaznodzieja odpustowy ( 3). Z powodu ciężkiej winy której się dopuścił
w Inszpruku, skazany na dożywotne więzienie, udał się do Rzymu, a wy-
błagawszy przebaczenie papiezkic, został przy Arcimboldim, apostolskim
kommissarzu papiezkim do sprzedaży odpustów w Niemczech, pod-kommis-
sarzem. Tetzel znalązł się naraz w swoim żywiole i wziął się do dzieła
z fanatyczną gorliwością. Źe pycha jego musiała urosnąć i wzmędz się, nie można się temu bynajmniej dziwować, bo z jakimżc to przepychem, z jaką
czcią przyjmowano wysłańców Papieża udzielających odpusty! Gdziekol-
wiek, czy to kommissarz odpustowy, czy jego zastępca przybył, natychmiast
zawiadamiał m agistrat miejski, a obywatele uzbrojeni, lada miejska w pa-
radnych ubiorach, szkoła i wielki tłum ludu z chorągwiami i świecami wy-
chodzili naprzeciw kommissarza. Kommissarz i towarzyszący mu duchowni,
w ubiorach pontyfikalnych, poprzedzeni krzyżem czerwonym z herbem pa-
piezkim, wśród odgłosu wszystkich dzwonow, wszedłszy do miasta udawali
się do jednego z kościołów, a złożywszy na wielkim ołtaizu skizynię z listami odpustowemi, rozpoczynali sprzedaż odpustów.

[madohora]

Tetzel, w Iuterbocku i w Cerbst począł z kazalnicy wygłaszać, iż mo-
cen jest udzielać listy odpustowe, nawet za grzechy nic spełnione jeszcze;
że Papież ma daleko większą władzę jak Apostołowie, Święci i M arya
Panna; bo tamci poddani są Chrystusowi, a Papież jest równy Zbawicielo-
wi świata. Co więcej, że Chrystus, po Wniebowstąpieniu nic do czynienia
nie ma z Kościołem i dlatego też ustanowił Papieża swoim namiestnikiem.
Dalej wygłaszał Tetzel z ambony, że czerwony krzyż odpustowy z herbem
papiezkim, daleko więcćj znaczy jak krzyż z Golgoty; że gdyby święty
P iotr zstąpił na ziemię, nie mógłby mieć większej władzy nad tę którą je-
mu Papież udzielił; że pokuta i żal za grzechy, nic są potrzebne tym, któ-
rzy kupują listy odpustowe.

[madohora]

Wierzymy, iż co Tetzel mówił i czynił, było wynikiem jego osobisto-
ści, było nadużyciem; lecz dlaczego żaden Biskup nic skarcił zuchwałego
Dominikanina? Dlaczego otoczony opieką władz duchownych mógł do-
puszczać się nadużyć? Widać te nadużycia nic raziły, a praktyki Tetzla
nie były jedyne, nie stanowiły wyjątku! A dlaczego? Bo drzewo złe, nie
może przynieść dobrych owoców; bo każde odstępstwo od słowa Pisma,
musi wyrodzić się w grzech, musi psuć serca i gubić dusze

[madohora]

Powiedzieliśmy, że Luter oburzył się i musiał się oburzyć na postę-
powanie Tetzla; lecz szanując władzę Papieża, milczał. Kiedy jednak wielu
W ittenberczyków, poczęło na spowiedzi, upominani przez L utra do szcze-
rej i prawdziwej pokuty, zasłaniać się listami odpustowemi, wierny pasterz
owczarni Chrystusowej, Doktor Ś. Teologii, pomny przysięgi którą złożył,
napisał dwa listy ostrzegające o niebezpieczeństwie jakie zagraża Kościo-
łowi z powodu nadużycia odpustów, do biskupa magdeburskiego Albrechta
i do biskupa brandenburskiego. Pierwszy, nie odpowiedział wcale na list
Lutra, drugi zaś napisał: „że to czego Luter żąda, jest naruszeniem władzy
Kościelnej; radzi mu przeto, aby zaniedbał wystąpienia przeciw sprzedaży
odpustów.”

[madohora]

Warunki uzyskania odpustu zupełnego.
Liczne opracowania historii Lat Świętych szczegółowo przedstawiają warunki
uzyskania odpustu podczas kolejnych Jubileuszy, stąd nie wydaje się uzasadnione
dokładne przybliŜanie tych zagadnień w niniejszej rozprawie. WaŜniejsze dla naszych
rozwaŜań jest zbadanie sposobu ujęcia tego aspektu w wydawnictwach jubileuszowych.
NajwaŜniejszym warunkiem uzyskania odpustu zupełnego – o czym zgodnie
przekonują ksiąŜeczki - jest spowiedź. Autorzy zaznaczają czasem, Ŝe nie ma konieczności
przystępowania do niej juŜ na samym początku naboŜeństw jubileuszowych – moŜna nią
zakończyć uroczystości. Z drugiej strony, w Ogłoszeniu i urządzeniu Jubileuszu
Powszechnego... czytamy, Ŝe „dobrzeby było od spowiedzi najpierwej zacząć, Ŝeby inne kondycje w stanie łaski wypełnione bydź mogły”504. Niektóre wydawnictwa zalecają
spowiedź generalną, obejmującą grzechy nagromadzone podczas całego Ŝycia,
dopuszczają teŜ jednak odbycie spowiedzi partykularnej, w której wyznaje się winy,
uczynione od czasu ostatniego sakramentu pokuty. Jak informują ksiąŜeczki, penitentom
pozostawiano wolną wolę w zakresie wyboru spowiednika (z zastrzeŜeniem, iŜ mogła być
nim osoba specjalnie w tym celu mianowana przez zwierzchników). Władza
spowiedników miała charakter nieograniczony; w ich gestii leŜało nawet przebaczenie
grzechów zwyczajowo odpuszczanych jedynie przez Stolicę Apostolską. Mieli takŜe
przywilej zwalniania penitentów ze złoŜonych wcześniej ślubów, z wyjątkiem ślubu
Zakonu św. I czystości, wskazując jedynie inne, alternatywne uczynki godne spełnienia
i wyznaczając odpowiednią pokutę. Większe niŜ zazwyczaj uprawnienia otrzymywali
takŜe biskupi, którzy w uzasadnionych przypadkach (na przykład w odniesieniu do ludzi
starszych, chorych, kobiet cięŜarnych) mogli podjąć decyzję o zmniejszeniu wymaganej
liczby piętnastu dni uczęszczania do kościoła lub wskazać alternatywny sposób dostąpienia
odpustu jubileuszowego (w wypadku osób przebywających w zamknięciu, choćby sióstr
zakonnych czy więźniów). Autorzy tekstów uściślają, Ŝe osoby, które uzyskały juŜ
Miłościwe Lato podczas obchodów Roku Świętego w Rzymie, mogą otrzymać je
ponownie. Warto dodać, Ŝe podczas uroczystości jubileuszowych w Wiecznym Mieście,
w celu zgromadzenia jak największej liczby osób w kościołach rzymskich, na czas
obchodów Roku Świętego zazwyczaj zawieszano wszelkie inne odpusty na całym świecie

[madohora]

Niektóre ksiąŜeczki dość szczegółowo rozwaŜają znaczenie spowiedzi świętej.
W tekście Jubileusz Wielki... Z 1776 roku część poświęconą sakramentowi pokuty otwiera
omówienie pięciu warunków dobrej spowiedzi. Rachunek sumienia odbyć naleŜy
w samotności, co słuŜyć ma głębszemu wsłuchaniu się w siebie. NaleŜy przypomnieć sobie
popełnione grzechy, pomagając sobie analizą dziesięciu Przykazań BoŜych, Pięciu
Przykazań Kościelnych czy siedmiu grzechów głównych. Drugim elementem jest okazanie
skruchy – naleŜy Ŝałować z powodu złego postępowania. śal ten musi być oczywiście
autentyczny i powinien wypływać z rzeczywistego przekonania o niewłaściwości
przeszłych zachowań. Jako trzecie wymienione zostało przedsięwzięcie, a więc
postanowienie poprawy, obietnica niepowracania do dawnych zwyczajów. Później
następuje spowiedź, czyli szczere wyznanie wszystkich grzechów i zadośćuczynienie –
odbycie wyznaczonej pokuty. Pomoc dla penitentów stanowi równieŜ zamieszczony w ksiąŜeczce rachunek sumienia. Zamiast tradycyjnej formy pytań, mających uzmysłowić
popełnione przewinienia, przybiera on postać objaśnień, tłumaczących znaczenie
poszczególnych przykazań, np. „Nie mów przeciwko bliźniemu fałszywego świadectwa” –
„skłamać w znacznej rzeczy z szkodą czyją”, „świadczyć fałszywie, albo przysiąc
fałszywie u sądu”, „zmyślić rękę, pieczęć podfałszować dokumenta, podskrobać,
przerobić”

[madohora]

Konsekwencją sakramentu pokuty było obowiązkowe przystąpienie do Komunii
świętej. Był to drugi warunek otrzymania odpustu.
Kolejnym było nawiedzanie wskazanego kościoła (bądź wskazanych kościołów)
przez określoną liczbę dni (kolejnych lub z przerwami) i odmawianie przy wyznaczonych
ołtarzach określonych modlitw (najczęściej Ojcze nasz i Zdrowaś Mario) w zaleconych
intencjach. Warto zauwaŜyć, Ŝe w ciągu stuleci ich brzmienie zasadniczo nie zmieniło się.
Porównajmy zapisy z wybranych ksiąŜeczek jubileuszowych:

[madohora]

1603 - „o odpuszczenie grzechów swoich, za pokój między pany chrześcijańskiemi, za
herezji wykorzenienie i Kościoła ś. matki naszej wywyŜszenie”506
1628 – „Pana Boga gorąco prosić, Ŝeby wiarę katolicką od nieprzyjacielskich zamysłów
bronił, herezję wykorzeniał, panom chrześcijańskim pokój i prawdziwą zgodę dał,
i w niniejszych Kościół św. potrzebach sam ratować raczył”507
1676 - „za odpuszczenie własnych grzechów, panów chrześcijańskich zgodę, herezji
wykorzenienie i Kościoła Matkiej naszej wywyŜszenie”508
1759 – „modlić się i błagać Majestat Boski za podwyŜszenie Kościoła s. katolickiego.
O zgodę, jedność i pokój między panami chrześcijańskiemi, i o oddalenie kar boskich”509
1826 – „modlić się za odpuszczenie grzechów swoich, za podwyŜszenie Kościoła świętego
katolickiego, za zgodę i jedność między Panami chrześcijańskiemi, za powrót na łono
Kościoła obłąkanych, za szczęśliwe rządy Ojca świętego, za Najjaśniejszego szczęśliwie nam panującego Króla, za Następcę Tronu i jego dostojną MałŜonkę; niemniej za
wszystkich XiąŜąt i XięŜniczki rodu królewskiego i całe Państwo”510

1875 – „gorąco się modlić o podwyŜszenie kościoła katolickiego i Stolicy Apostolskiej,
o wytępienie herezyj i nawrócenie błądzących, o pokój i zgodę ludu całego
chrześciańskiego”511
1901 – „modlić się poboŜnie o podwyŜszenie Kościoła, o wytępienie herezyi, o zgodę
ksiąŜąt chrześciańskich i o zbawienie ludu chrześciańskiego

[madohora]

Modlitwy w wyszczególnionych wyŜej intencjach obowiązywały uczestników
soboru trydenckiego, w dokumentach z którego czytamy: „Natomiast biskupów oraz
wszystkich innych mających święcenia kapłańskie i biorących udział w odprawianiu
w tym mieście soboru ekumenicznego, zachęca [...] aby zanosili, tak jak tenŜe Duch
Święty polecił przez Apostołów: <<prośby, modlitwy, wspólne błagania,
dziękczynienia>> za najświątobliwszego naszego papieŜa [Pawła III], za cesarza [Karola
V], <<za królów i za wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli prowadzić Ŝycie
ciche i spokojne>>, cieszyć się pokojem i ujrzeć wzrost wiary”513. Zalecenia te stanowią
echo słów św. Pawła z Pierwszego Listu do Tymoteusza (2, 1-2): „Zalecam więc przede
wszystkim, by prośby, modlitwy, wspólne błagania, dziękczynienia odprawiane były za
wszystkich ludzi: za królów i za wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli
prowadzić Ŝycie ciche i spokojne z całą poboŜnością i godnością”

[madohora]

Modlitwy wiernych nie powinny mieć zatem tylko wydźwięku osobistego. Równie
waŜne jak błagania o przebaczenie grzechów są prośby o pokój czy wytępienie herezji. Jak
zaleca autor Pamiątki Wielkiego Jubileuszu..., warto odmawiać modlitwy w pozycji
klęczącej, jednak nie jest to konieczne, moŜna się zatem równieŜ modlić stojąc lub siedząc w ławce

[madohora]

Nawiedzanie kościołów powinno mieć miejsce w dni powszednie. Szczególną
uwagę na ten fakt zwraca między innymi ks. Lubecki w KsiąŜeczce Jubileuszowej na rok
1886. Udział we mszy w niedziele i święta jest obowiązkiem kaŜdego chrześcijanina, stąd odmówienie w tym czasie modlitw jubileuszowych nie powoduje dostąpienia odpustu. By ę łaskę uzyskać, naleŜy odwiedzić kościół tylko w tym jedynym celu. Autor rozumie
jednak ludzi, którzy w dni powszednie nie mogą stawić się na naboŜeństwach i udziela im
następujących wskazówek: „Kto nie ma czasu do odwiedzenia kościoła w jaki dzień
powszedni, moŜe w niedziele lub święto wcześniej, przed naboŜeństwem parafialnem,
przybyć do kościoła i tam się według intencyi Ojca św. pomodlić. Po skończonych
modlitwach trzeba wyjść z kościoła, obejść go a potem się na naboŜeństwo wrócić do
niego jakby się z domu szło do kościoła. Tak samo, chcąc po skończonem naboŜeństwie
odprawić przepisane odwiedzenie kościoła, moŜna wyjść i obejść kościół a wróciwszy się
do niego zmówić modlitwy na intencyą Ojca św.”516. Spełnianie warunków otrzymania
odpustu ma być zatem dodatkową czynnością. Nie jest dopuszczone wykonanie ich przy
okazji udziału w obowiązkowej dla katolika mszy świętej. Jak powiada autor Pamiątki
Wielkiego Jubileuszu..., „nawiedzania kościoła nie moŜna łączyć w niedziele i święta z obowiązkiem słuchania Mszy św., który jest przepisany prawem Kościoła św

[madohora]

Autorzy jubileuszowych ksiąŜeczek nie zapominają o przypadkach, kiedy ktoś
z waŜnych powodów nie moŜe nawiedzić wyznaczonych kościołów i wskazują
alternatywny sposób uzyskania odpustu zupełnego. Pierwszą grupą, która z racji wyboru
drogi Ŝyciowej nie ma moŜliwości wypełnienia wszystkich wskazanych przez papieŜa
warunków, są zakonnice. Siostry (a takŜe kobiety świeckie, mieszkające w klasztorach), po
wyraŜeniu głębokiego Ŝalu za grzechy, powinny odbyć spowiedź przed wyznaczonym
spowiednikiem, przystąpić do Komunii świętej. I uczestniczyć przez określoną liczbę dni
w procesjach do specjalnie w tym celu przygotowanych ołtarzy. Przed kaŜdym z nich
zakonnice powinny odmówić wskazane modlitwy w wyŜej wymienionych intencjach.
Drugą, odizolowaną od społeczeństwa grupą, są więźniowie. RównieŜ w ich
przypadku podstawowym warunkiem uzyskania odpustu jest odbycie spowiedzi i przyjęcie
Komunii św. Dodatkowo, przez określoną liczbę dni zobowiązani są do odmawiania
identycznych jak zakonnice modlitw, w tych samych intencjach. Łagodniej w stosunku do
pozostałych wiernych traktowani są teŜ chorzy, kobiety cięŜarne i wdowy.
W niektórych tekstach autorzy rozpatrują sytuację osób znajdujących się poza
domem w dniach odprawiania naboŜeństw: „śeglujący, podróŜni, powróciwszy się do
domów swoich, gdy kondycje wyŜej połoŜone (chociaŜ po odprawionym Jubileuszu)
wypełnią, Jubileuszu niniejszego dostąpią”
518, „PodróŜujący na lądzie albo na morzu mogą dostąpić Odpustu, byleby wróciwszy do domu wypełnili wyznaczone uczynki i dwakroć
zwiedzili kościół swój parafialny”519. Taki gest ze strony Kościoła świadczyć moŜe
o trosce, by jak największa liczba wiernych skorzystała z moŜliwości otrzymania odpustu.

[madohora]

Warunkami nie zawsze zalecanymi przez Kościół były zachowywanie postu
i wspieranie bliźnich jałmuŜną. W niektórych latach praktyki te miały charakter
obligatoryjny (wspomina o nich na przykład ksiąŜeczka Jubileusz abo miłościwe Lato
dwuniedzielne z 1628 roku, nakazująca odbycie trzydniowego postu w dowolne,
przypadające na czas Jubileuszu środę, piątek i sobotę oraz udzielenie jałmuŜny
dowolnego dnia tych uroczystości520; identyczne ujęcie znajdziemy w ksiąŜeczkach
Informacja o Jubileuszu uniwersalnym... Z 1759 roku, Jubileusz Wielki... Z 1776 roku
i innych; Pamiątka Wielkiego Jubileuszu... podkreśla, Ŝe „Od jałmuŜny nikt się wymówić
nie moŜe, nawet najuboŜszy, jeŜeli chce dostąpić Jubileuszu. Bóg nie patrzy na ilość, ale
na serce, z jakiem dajemy. [...] JałmuŜna serca – nie wystarcza. [...] Trzeba dać koniecznie,
albo pieniądz, albo rzecz wartościową”
521), czasem, choć doceniano ich wartość, nie
wprowadzano obowiązku ich przestrzegania522. Warto nadmienić, Ŝe opublikowana
w 1886 roku ksiąŜeczka dookreśla znaczenia słowa „post”, informując wiernych, Ŝe „W
naszej diecezji wrocławskiej słowo pościć znaczy: nie jest mięsa i tylko jeden raz przez
dzień postnych rzeczy najeść się do sytości. MoŜna więc na obiad postnych potraw uŜywać
do sytości, a oprócz tego i wieczorem jeszcze cokolwiek się posilić. W taki sposób trzeba
pościć dwa dni a moŜna je sobie wybrać kiedy kto chce, tylko nie w ten czas, kiedy juŜ
mamy obowiązek pościć jak n. p. W czasie wielkiego (40 dniowego) postu, w suche dni
i wigilie. Nie wolno jednak uŜywać w te dni nabiału t. j. mleka, tłuszczu ani jaj”523. Takie
szczegółowe wskazówki zapobiegają błędnym, indywidualnym interpretacjom zaleceń przez kandydatów do otrzymania odpustu

[madohora]

W niektórych ksiąŜeczkach zwrócono uwagę na uczestnictwo dzieci w Miłościwym
Lecie. W wydanym w 1751 roku druku pojawia się informacja, Ŝe dzieciom, które nie
przystąpiły jeszcze do pierwszej Komunii, naleŜy wyznaczyć jakieś inne, poboŜne
usługi524. Miało to na celu wykształcenie w nich szacunku wobec wartości religijnych
i zaszczepienie zgodnych z katolicką nauką nawyków. W KsiąŜeczce Jubileuszowej na rok
1865 autor pisze: „Dzieci, które jeszcze nie były przypuszczone do komunii św., mogą rodzicami odwiedzać kościół”525. Mimo, iŜ nie są one w stanie spełnić wszystkich
wskazanych warunków, waŜne jest wdraŜanie ich w praktyki religijne. W późniejszej
o dziesięć lat ksiąŜeczce znajdujemy natomiast informację, Ŝe „Dzieci, które jeszcze nie
były przypuszczone do komunii św. Zyskują Odpust przez odmówienie Litanii
Loretańskiej”526, a w druku z 1901 roku widnieje warunek odmówienia przez nie pięciu
tajemnic róŜańca527. Udział w Jubileuszu obejmować ma więc nie tylko dorosłych, lecz
równieŜ dzieci, mimo, Ŝe ich grzechy są zapewne znacznie lŜejsze i nie wymagają
surowego odpokutowania. WaŜne jest jednak wychowanie katolickie, przyzwyczajanie do
róŜnorodnych związanych z religią praktyk.
Niektóre ksiąŜeczki, opisując warunki uzyskania odpustu, dodają, Ŝe nie wszystkie
osoby są sposobne do jego otrzymania. Są to więc w pierwszej kolejności heretycy,
wyklęci, osoby mające długi wobec kościoła lub bliźnich. Z Jubileuszu nie skorzystają
zatem ludzie, mający wypłacić naleŜności sługom czy rzemieślnikom. Warunkiem
uzyskania odpustu jest wynagrodzenie wszystkich szkód i zwrot skradzionych
przedmiotów. Rozgrzeszenia nie otrzymają teŜ osoby, które nie wypełnią naleŜycie
wskazanych przez Kościół kondycji.
PowyŜsze rozwaŜania prowadzą do wniosku, Ŝe ksiąŜeczki jubileuszowe stanowiły
cenną pomoc dla wiernych, ubiegających się o otrzymanie odpustu. Omawiając
skrupulatnie poszczególne warunki, zapobiegały ewentualnym błędom w zrozumieniu
zaleceń Stolicy Apostolskiej. Wywód prowadzony był jasnym, zrozumiałym dla prostego
człowieka językiem, co ułatwiało odbiór tekstu i zachęcało do jego lektury.

[madohora]

Ślązaczka

[madohora]

Odpust zupełny uzyskuje się m.in. po odbyciu co najmniej trzech rozważań duchowych na temat Soboru Watykańskiego II lub katechizmu

[madohora]

Rzym (kath.net/KAP) Papież Benedykt XVI. udziela na „Rok Wiary” odpustu zupełnego od wszelkich kar doczesnych za grzechy. Obowiązuje od otwarcia roku tematycznego 11 października do jego zakończenia 24 listopada 2013 r., jak ogłosił w piątek Watykan.

[madohora]

Odpust może uzyskać każdy, kto uczestniczy w nabożeństwie w święto religijne. Pielgrzymka do bazyliki papieskiej, katakumb chrześcijańskich lub katedry również skutkuje darowaniem kar za grzech. Warunkiem jest odbycie przynajmniej jednej medytacji lub modlitwy. Niniejsze rozporządzenie dotyczy także innych miejsc wiary specjalnie wyznaczonych na Rok Wiary. Uczestnictwo w nabożeństwach w święta kościelne uprawnia do uzyskania odpustu.

[madohora]

Ponadto odpust uzyskuje się, kto w Roku Wiary weźmie udział w co najmniej trzech kazaniach lub weźmie udział w co najmniej trzech rozważaniach duchowych na temat Soboru Watykańskiego II lub Katechizmu Kościoła Katolickiego. Inną możliwością uzyskania odpustu w „Roku Wiary” jest nawiedzenie własnej baptysterium, pod warunkiem odnowienia przyrzeczenia chrzcielnego

[madohora]

Warunkiem skuteczności odpustu jest zapłata danej winy poprzez spowiedź, przyjęcie komunii i modlitwę oraz uczynki pokutne.

[madohora]

Dekret Watykanu podpisuje Wielka Penitencjaria Apostolska, kardynał Manuel Monteiro de Castro. Stoi na czele sądu watykańskiego orzekającego o odpustach w Kościele katolickim, Penitencjarii Apostolskiej.

[madohora]

Ostatnio, na Rok Święty 2000, Jan Paweł II udzielił odpustu zupełnego na cały rok. Jednak z takim błogosławieństwem wiąże się także błogosławieństwo „Urbi et Orbi”, którego Papież udziela co roku na Boże Narodzenie i Wielkanoc z balkonu Bazyliki św. Piotra.

[madohora]

Znaki łaski i miłosierdzia
W rozumieniu katolickim odpusty są znakiem łaski uwalniającej ludzi od „kar doczesnych za grzechy”. W sakramencie pokuty po spowiedzi skruszonemu grzesznikowi obiecuje się od Boga odpuszczenie grzechów. W tym kontekście teologiczne wyrażenie „kary doczesnej za grzech” nie oznacza, że ​​Bóg przebacza grzechy, ale następnie nakłada karę za złe uczynki i zaniechania, na wzór światowego sądu. Oznacza raczej następstwa grzechów, które zostały już odpuszczone w sakramencie pokuty, ale których skutki nadal obciążają ludzi.

[madohora]

Oficjalne słowo kościelne oznaczające „odpust”, łacińskie „indulgentia”, pierwotnie oznaczało wyrozumiałość, dobroć i czułość. Nie ma to zatem nic wspólnego z jakimś tajemniczym handlem, ale zwraca uwagę wierzących na Boga i Jego miłosierne postępowanie z ludźmi wadliwymi i grzesznymi. Zgodnie z nauką Kościoła, kto szuka odpustu, może być pewien, że spotka się z wyrozumiałością i dobrocią Boga, aby sam stał się bardziej wyrozumiały i życzliwy.

[madohora]

SZARLOTKA

1,5 kg papierówek
300 g mąki pszennej
250 g masła
80 g brązowego cukru
1 jajko
2 łyżeczki proszku do pieczenia
½ łyżeczki cynamonu

Mąkę przesiej na stolnicę wraz z proszkiem do pieczenia.
Zimne masło zetrzyj na tarce o grubych oczkach i zagnieć wraz z mąką. Następnie dodaj jajko i szybko wyrób jednolite ciasto, zawiń w papier do pieczenia i wstaw do lodówki.
Jabłka dokładnie umyj, osusz i obierz ze skórki. Wykrój gniazda nasienne i pokrój w grubsze plastry. Jabłka posyp cynamonem i wymieszaj.
Tortownicę natłuść odrobiną masła. 2/3 ciasta rozwałkuj i wyłóż nim dno oraz boki formy. Dodaj jabłka. Na wierzch zetrzyj pozostałą część ciasta.
Szarlotkę piecz w 180 stopniach Celsjusza przez 40 minut.

[madohora]

KRUCHA TARTA Z MIGDAŁAMI I GRUSZKAMI

250 g + 3 łyżki mąki
130 g masła
żółtko
100 g + łyżka cukru pudru
50-60 g wody
szczypta soli
3 gruszki
2 jajka
180 g jogurtu naturalnego
łyżeczka cukru wanilinowego
garść migdałów w płatkach

1. Z 250 g mąki, wody, 125 g posiekanego zimnego masła, żółtka, łyżki cukru pudru zagniatamy ciasto. Owijamy je folią i wstawiamy do lodówki na 30-60 minut. Następnie ciasto rozwałkowujemy i wykładamy nim wysmarowaną masłem formę. Spód nakłuwamy widelcem i przykrywamy papierem do pieczenia. Obciążamy ziarnami fasoli i pieczemy 15 minut w 200°C. Zdejmujemy papier z obciążeniem i dopiekamy 5 minut.
2. Miksujemy 2 jajka, 100 g cukru pudru, 3 łyżki mąki, jogurt i cukier wanilinowy. Masę wylewamy na upieczony spód. Gruszki myjemy, kroimy w plasterki i układamy na budyniu. Posypujemy migdałami i pieczemy w 180°C przez 30 minut.

[madohora]

BORÓWKOWY BUDYNIOWIEC

1 kg twarogu zmielonego z wiaderka
2 budynie waniliowe 1 łyżka budyniu
4 jajka
160 g cukru pudru
1 cukier waniliowy
400 ml mleka
3 łyżki cukru
100 g borówek

Przygotuj budyń zgodnie z instrukcją na opakowaniu, stosując połowę mleka, która jest zalecana na opakowaniu. W trakcie gotowania mleka dodaj też cukier. Energicznie mieszaj go w trakcie, aby się nie przypalił. Odstaw do wystudzenia.
Jajka ubij z cukrem waniliowym i cukrem pudrem. Kiedy masa zrobi się jasna i puszysta, dodaj ją do zmielonego sera. Miksuj jeszcze przez chwilę. Dodaj łyżkę budyniu w proszku, a następnie mieszając masę (najlepiej mikserem), dodawaj po łyżce ugotowanego budyniu.
Umyj, oczyść i osusz borówki. Wrzuć je do masy, delikatnie zamieszaj.
Rozgrzej piekarnik do 180 stopni. Włóż ciasto, a po 10 minutach zmniejsz temperaturę do 160 stopni. Piecz około 90 minut, a kiedy wierzch zacznie się przypiekać, przykryj folią aluminiową.

[madohora]

CIASTO DZIDZIUŚ

350 g mąki pszennej
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
1 łyżeczka soli
4 łyżki skrobi ziemniaczanej
170 g masła
250 g cukru
2 jajka
300 g kwaśnej śmietany 18%
1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
1 łyżeczka mielonego imbiru
200 g dżemu jagodowego
200 g dżemu malinowego
cukier puder do posypania
płatki czekoladowe do posypania

Dżemy przenieś do osobnych misek. Każdy z nich wymieszaj z dwoma łyżkami skrobi ziemniaczanej. Odstaw.
W misie miksera ubij masło z cukrem na puszystą masę. Dodawaj po jednym jajku, dobrze miksując po każdym z nich. Dodaj wanilię.
3

W osobnej misce wymieszaj mąkę, proszek do pieczenia, sól i imbir. Stopniowo dodawaj mieszankę masła i jajek, na przemian z kwaśną śmietaną. Zakończ na mące.
Blachę o wymiarach 20x30 cm wyłóż papierem do pieczenia. Przelej do niej połowę masy i wygładź. Nakładaj naprzemiennie po łyżce każdego z dżemów, zachowując odstęp ok. 2 cm od brzegów. Zalej warstwę dżemów drugą częścią masy ciasta.
Ciasto dzidziuś wstaw do piekarnika nagrzanego do 180 st. Celsjusza. Piecz je przez ok. 55-65 minut lub do suchego patyczka. Wyjmij i pozostaw do ostygnięcia przez 25 minut przed krojeniem.
Podawaj ciasto udekorowane cukrem pudrem i płatkami czekoladowymi.

[madohora]

DESER Z KEFIRU I GALARETEK

2 litry kefiru,
2 galaretki zielone,
2 galaretki pomarańczowe,
5 łyżeczek żelatyny,
3 łyżki cukru pudru,
100 ml. mleka,

Galaretki zielone rozpuścić w 400 ml. w gorącej wodzie aż do całkowitego rozpuszczenia, to samo zrobić z galaretkami pomarańczowymi. Wystudzić.
Żelatynę namoczyć w niewielkiej ilości wody, następnie podgrzać (nie gotując) do całkowitego rozpuszczenia. Kefir przelać do garnka ,do butelek wlać mleko , potrząsnąć kilka razy i wlać do kefiru. Kefir wymieszać z cukrem pudrem trzepaczką , następnie podzielić na 3 części, jedną zmieszać z zielonymi galaretkami, drugą z pomarańczowymi , a trzecią z żelatyną. Żaroodporne naczynie ( u mnie okrągłe ), wysmarować lekko tłuszczem , wyłożyć folią aluminiową lub spożywczą. Na spód wylać kefir z zielonymi galaretkami , włożyć do lodówki do stężenia, następnie kefir biały z żelatyną i znowu do lodówki do stężenia i na koniec z pomarańczowymi galaretkami i ponownie do stężenia. Po całkowitym stężeniu deser wyłożyć na półmisek do góry dnem. Pokroić i zajadać. Jest delikatnie kwaskowy, orzeźwiający.

[madohora]

[madohora]

KAWA PO ADMIRALSKU

25 ml rumu
łyżeczka prawdziwego miodu np z Mazur
200 ml parzonej mocnej czarnej kawy

Do kubeczka nalać rumu. Dodać płynny miód. Zalać wszystko mocną czarną kawą.

[madohora]

[madohora]

KOMPOT PORZECZKOWO = JABŁKOWY

Porzeczki 1 kg
Jabłka 2 szt
Cukier 250 g
Goździki 3-5 szt

Porzeczki wsypujemy do dużego sitka i pod bieżącą wodą, może być zimna, płuczemy np z kurzu. Ja nie obrywam ogonków, ponieważ one w tym przepisie nie przeszkadzają.
Jabłka obieramy, kroimy na ćwiartki i wrzucamy do wody z porzeczkami. Jeżeli jabłka tylko umyjecie i nie obierzecie, to też będzie dobrze. Do całości dodajemy goździki. Przykrywamy garnek i zaczynamy gotować. Gotujemy do wrzenia napoju, jak zacznie się gotować to zmniejszamy ogień i gotujemy około 5 minut. Po tym czasie wyłączamy, przykrywamy i odstawiamy.

[madohora]

[madohora]

Kościół św. Marii Ablass był trójnawową bazyliką z kwadratową wieżą zachodnią na północnych przedmieściach Kolonii w Niederich . Pierwsza wzmianka o nim jako Marienkirche pojawiła się w 927 r., a do 1804 r. był kościołem klasztoru św. Urszuli. Został zamknięty w 1808 roku w wyniku sekularyzacji i kasacji klasztoru, gdyż nie stał się kościołem parafialnym. Przypomina ją mała Marienkapelle, Maria-Ablass-Kapelle , która była kiedyś do niej przymocowana i zachowała się do dziś . Dziś kaplica służy jako kościół św. Konstantyna i Heleny przez rosyjską wspólnotę prawosławną w Kolonii .

[madohora]

Marienkapelle, nieco ukryta pomiędzy potężnymi budynkami wybudowanymi specjalnie z lat 50. XX wieku, takimi jak Izba Przemysłowo-Handlowa w Kolonii , dawny Dom Concordii i część zieleni, znajduje się w centrum centrum miasta, na małym „Maria-Ablass-Platz”.

[madohora]

Dokument z 927 r. dokumentuje darowiznę kościoła Marienkirche na rzecz klasztoru św. Urszuli , założonego w Kolonii w 922 r. , przez arcybiskupa Kolonii Wichfrida . Założyciel, który ufundował wiele klasztorów i klasztorów, jest pochowany w pobliskim kościele św. Gereona .

[madohora]

Mały kościółek został ponownie wspomniany w 1172 roku i obecnie nosi nazwę s. Marie prope virgines („Święta Maria w pobliżu dziewic”). Na początku XIII w. poświadczona jest nazwa s. Maria de campis vel avelasz („Matka Maria Polna lub Odpust”), a około 1220 r. nazwano ją eclesia beate dei genitricis Mariae („Kościół Najświętszej Marii Panny” ). Ostatecznie od około 1300 roku nadano mu nazwę eclesia s. Marie ad odpustu („Kościół Najświętszej Marii Panny odpustowej”).

[madohora]

[madohora]

Zgodnie ze średniowieczną tradycją biskupów kolońskich, kościół był jednym z przystanków na trasie procesji odbywającej się co roku w Niedzielę Palmową pomiędzy kościołem katedralnym a św. Gereonem . Po poświęceniu palm u św. Gereona przez biskupa procesja w drodze powrotnej zatrzymała się pod kościołem Mariackim z obrazem Matki Boskiej, który jest bardzo czczony przez wiernych. Odprawiono tam kazanie przed zgromadzeniem , a później ogłoszono odpust związany z procesją . Następnie udali się w dalszą drogę na uroczystą uroczystośćdo odprawiania dużej mszy w katedrze

[madohora]

Aby zabezpieczyć fresk maryjny na zewnętrznej ścianie kościoła przed czynnikami atmosferycznymi , około 1431 roku dobudowano dobudówkę po północnej stronie kościoła parafialnego, z której pochodzi Kaplica Miłosierdzia, wzmiankowana po raz pierwszy w 1528 roku i zachowana do dziś dzisiaj został zbudowany. Zewnętrzna ściana kaplicy, która pozostała po rozbiórce kościoła parafialnego w 1808 roku, jest obecnie ścianą południową kaplicy, w ostatnim przęśle, którego na górnej ścianie po prawej stronie widać obraz Matki Boskiej. Cudowny obraz , wielokrotnie odnawiany , ostatni raz widziano po drugiej wojnie światowejprzerobiona przez kolońską artystkę Ritę Paasche-Hecker (1915–1981). Sama kaplica również przeszła kilka zmian od czasu jej budowy. W XVII wieku do jej wschodniej strony dobudowano dwuprzęsłową zakrystię , niższą od nawy kaplicy . Strona zachodnia otrzymała neogotycką fasadę podczas renowacji w XIX wieku pod kierunkiem kolońskiego architekta Vincenza Statza , której pozostałości rozebrano po zakończeniu wojny w 1945 roku.

[madohora]

Na znak wdzięczności za uratowanie z niebezpieczeństwa, do Kaplicy Odpustowej Mariackiej, podobnie jak w wielu starych kościołach , stworzono obraz wotywny . Duża tablica z XVIII w. przedstawia centralnie przedstawienie Matki Bożej z Dzieciątkiem, załączając małe scenariusze z objaśnieniami wydarzeń. Wśród tych opowieści jest „Bruno, Ritter von Mauenheim”, który w XIII wieku został wzięty do niewoli jako krzyżowiec i podobno został cudownie uratowany przez Najświętszą Marię Pannę. Powracający „Bruno” pomodlił się przy cudownym obrazie i przyczepił bransoletkę na kostkę obok obrazu swojego wybawiciela.

[madohora]

[madohora]

Budynek pokryty łupkiem , z niewielką wieżyczką kalenicową, jest kaplicą trójprzęsłową , sklepioną żebrowo . Ściana południowa, podobnie jak reszta budynku, pokryta jest gładkim, białym tynkiem zewnętrznym, nie posiada dekoracji i nie ma od tej strony okien. Do wnętrza kaplicy światło dzienne docierają przez trzy gotyckie okna od strony północnej. Mniejsze okna od strony wschodniej oświetlają jedynie zakrystię za obszarem ołtarzowym trzeciego przęsła kaplicy. Prosty, pozbawiony struktury front zachodni zdobi zachowany renesansowy portal z 1687 roku , lekko podwyższony o kilka stopni.

[madohora]

Wnętrze kaplicy pozostało niezmienione, z wyjątkiem zmienionego kamienia ołtarzowego. Do wymogów obrządku prawosławnego dostosowano jedynie wyposażenie . Wnętrze kaplicy doświetlone jest oknami w każdej z trzech jej części. Wejście do kaplicy nie posiada przedsionka i wchodzi się bezpośrednio do wnętrza kościoła. Pierwsza część przęsła kaplicy przedzielona jest tradycyjną kutą kratą. Na ścianach znajdują się epitafia , tablica chronologiczna przedstawiająca historię kaplicy, prawdopodobnie pozostawiona przez dawną wspólnotę włoską, oraz kilka dewocjonaliów . Na lewo od kraty znajduje się chrzcielnica w kolorze srebrnym. Do dziś zachowała się stara chrzcielnica, którą opactwo św. Gereona nabyło w 1615 roku z dawnego kościoła parafialnego „Maria Ablass” dla małego romańskiego kościoła Kieler Dömchen . Drugi odcinek kończy się przed ikonostasem, który po obu stronach ozdobiony jest ikonami i częściowo otwierany w czasie nabożeństwa . Królewskie drzwi ikonostasu to małe wahadłowe drzwi pośrodku, z zasłonami zastępującymi zwykłe drzwi po lewej i prawej stronie. Oddziela przestrzeń kościelną z wiernymi od ołtarza i miejsca najświętszego. Ścianę południową zajmuje duży obraz wotywny przedstawiający kult cudownego obrazu. Przed przegrodą znajdują się wąskie konsole, na których leżą szczególnie czczone ikony. W ostatniej trzeciej części jarzma oddzielonej ikonostasem, pośrodku znajduje się kamień ołtarzowy wkomponowany dawniej w ścianę wschodnią. Średniowieczny cudowny obraz znajduje się również tutaj, w prawej górnej ścianie południowej.

[madohora]

W górnej części ściany wschodniej dobudowano ikony. Tryptyk autorstwa Bartholomäusa Bruyna Młodszego, który zdobił niegdyś środek ściany, znajduje się obecnie w „Złotej Komnacie” kościoła św. Urszuli .

[madohora]

[madohora]

Po tym jak kaplica była przez wiele lat wykorzystywana do celów kultu przez Missione Cattolica Italiana , w 1965 roku Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny stało się kościołem Włochów w Kolonii.

[madohora]

Od końca lat 70. XX w. zabytkowa Marienkapelle jest użytkowana przede wszystkim przez Rosyjską Cerkiew Prawosławną w Kolonii, która powstała w 1973 r. i należy do diecezji berlińskiej Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej . Biorąc pod uwagę historię Kolonii, nazywa się ona parafią „Kościoła Św. Konstantyna i Heleny”.

[madohora]

Wspólnota kościelna, oficjalnie uznana za wspólnotę religijną, nie otrzymuje żadnych podatków ani innych dotacji . Ona ponosi wszelkie koszty opieki i utrzymania kaplicy, finansując ją z datków.

[madohora]

Duchowni wspólnoty opiekują się około 350 wiernymi z Kolonii i okolic. Parafia św. Urszuli jest nadal właścicielem małego kościoła, który jest objęty ochroną zabytków .

[madohora]

Od końca lat 70. XX wieku mała Marienkapelle stała się centralnym punktem życia kościelnego rosyjsko-prawosławnej wspólnoty Kolonii. Dziś także wnętrze Kaplicy Odpustowej Mariackiej zostało przystosowane do stylu cerkwi.

[madohora]

Pierwsze wrażenie w dzisiejszej kaplicy wyznacza duża liczba ikon i ikonostas. Odwiedzający nieobeznani z cerkwią zauważą także wykładzinę na podłodze i brak miejsc do siedzenia. Zwiedzający podążający za liturgią stoją podczas nabożeństwa, dla osób starszych i chorych przygotowanych jest jedynie kilka krzeseł .

[madohora]

[madohora]

Pierwszy list odpustowy: potrójne konsekwencje grzechu Drogi Thorstenu,Wyobrażam sobie, co do tej pory słyszeliście o odpustach: że było to typowe średniowieczne faux pas Kościoła: aby zarobić pieniądze, odpuszczenie grzechów wiązało się z ofiarowaniem funduszy na kościoły, książąt i papieży. „Dzięki Bogu” – często się mówi – „dziś czegoś takiego nie ma. Gdyby Kościół wcześniej zniósł odpusty, nie byłoby dziś katolików i protestantów”.Tym bardziej dziwią się ci, którzy zostali zaszczepieni (przeciwko odpustom), że odpusty nadal istnieją. Nie tylko przed papieskim błogosławieństwem na Wielkanoc i Boże Narodzenie („urbi et orbi”) ogłasza się, że błogosławieństwo wiąże się z odpustem zupełnym. Nie, do dziś na całym świecie odpusty kojarzą się z latami świętymi, odwiedzaniem kościołów i miejsc pielgrzymkowych, modlitwą czy spełnianiem dobrych uczynków itp. Czy nadal jesteśmy „wstecznym średniowieczem”?Drogi Thorsten, za tą krytyką kryje się ogromna doza ignorancji. Jeśli twój nauczyciel religii twierdzi, że odpusty są dziś przestarzałe i powinny zostać zniesione dawno temu, to może to być jego własne zdanie, ale nie nauka Kościoła katolickiego. Właściwie nie inaczej też nauczyłem się tego na uniwersytecie (tam też nie zawsze jest nauczana nauka Kościoła, a czasami tylko opinia jednego profesora).To wcale nie jest takie skomplikowane (zawsze trzeba uważać z takimi słowami, są „wielcy upraszczacze”, którzy sprawiają, że skomplikowane rzeczy stają się proste, ale błędne. Ale uwierz mi, tym razem jest to naprawdę proste!)otrójne wyróżnienieJedną z największych teologicznych i ludzkich sił Kościoła katolickiego jest rozeznanie. Czasem są one niezwykle subtelne (czasami nieco przesadzone, zdarza się). Doświadczenie Kościoła wyróżnia trzy różne konsekwencje grzechu: osobistą winę, szkodę i karę.Na przykład, jeśli ktoś ukradnie mi pieniądze, jest winny trzech rzeczy:

[madohora]

Jako chrześcijanie powinniśmy przebaczać każdemu, jak Jezus powiedział Piotrowi, siedem razy siedemdziesiąt siedem razy (a więc zawsze!). Nie oznacza to jednak, że powinniśmy dać się okraść raz po raz, a nawet zostawić łup złodziejom, jeśli przeproszą. Nie, jeśli odróżnimy przebaczenie winy od zadośćuczynienia, możemy spotkać się ze złodziejem uczciwie: jeśli przeprosi, możemy mu wybaczyć (to znaczy ponownie w pełni mu zaufać przy następnej okazji); ale nadal możemy nalegać, abyśmy odzyskali nasze pieniądze. Jeśli złodziej mówi, że może zatrzymać pieniądze, ponieważ mu przebaczyliśmy, możemy mu powiedzieć, że przebaczenie i zadośćuczynienie to dwie różne rzeczy.

[madohora]

Ale teraz robi różnicę, czy złodziej ukradł pieniądze, żeby spędzić miło dzień na Ibizie, czy wziął je, bo został niesprawiedliwie szantażowany. W zależności od tego, jak złe były jego intencje, otrzymuje inną karę. Tak to robią sądy. Nie chodzi tylko o ustalenie, czy sprawca jest winny, ale także dlaczegoon to zrobił. Następnie sędzia ustala karę. Zawsze masz prawo do odszkodowania, bo to Twoje pieniądze, nawet jeśli złodziej sam był pod presją. Ale karę mogę wymierzyć na podstawie tego, czy złodziej myślał, że nie może postąpić inaczej. Jeśli więc chcę oddać sprawiedliwość złodziejowi, muszę odróżnić nie tylko winę od szkody, ale także zadośćuczynienie i karę.

To delikatne rozróżnienie dokonane przez Kościół pomiędzy winą, szkodą i karą nie jest zatem zbędne, ale konieczne, aby oddać sprawiedliwość sprawcy. Dotyczy to oczywiście także Boga. Ponieważ Bóg chce być sprawiedliwy także wobec nas.

Drogi Thorsten, dla ciebie, jako strony poszkodowanej, korzystne będzie także dokonanie subtelnych rozróżnień. Ponieważ jeśli myślisz, że przebaczenie winy i akceptacja krzywdy to to samo, bycie chrześcijaninem nie tylko będzie dla ciebie zbyt trudne, ale na dłuższą metę staniesz się zgorzkniały. Będziesz patrzeć z zazdrością na niechrześcijan, którzy upierają się przy swoich prawach własności, ponieważ czujesz, że musisz wszystko zaakceptować.

Jeśli nie będziesz już rozróżniał pomiędzy zadośćuczynieniem a karą i nie będziesz już łączył kary ze sprawiedliwością, wówczas zemsta może zaćmić twój umysł. „Ale ja mu pokażę!” Proszę, nie rób tego sobie! Chroń się przed zazdrością i zemstą, goryczą i zemstą. Raczej rozeznawaj i oddaj sprawiedliwość sobie, grzesznikowi i Bogu.

Zakazanie odpustów w myśleniu kościelnym nie prowadzi do większej sprawiedliwości, jak powiedział ci twój nauczyciel religii. Bez pobłażania i wiedzy, która się za nim kryje, nasza wiara staje się uboższa w prawość.

Drogi Thorsten, chcesz studiować medycynę, a nie teologię; może dlatego te myśli nie są do końca „twojej rzeczy”. Jeśli jednak poważnie potraktujemy winę człowieka w jej trzech odcieniach, jest to, że tak powiem, „psychohigiena”, wszak coś medycznego, przynajmniej w najszerszym tego słowa znaczeniu. Poza tym każdy dobry lekarz powinien także zasmakować w pokrewnych dziedzinach medycyny... a teologia z pewnością do nich należy, wszak zajmuje się zbawieniem ludzi tak samo

[madohora]

Katechizm Kościoła Katolickiego (w skrócie KKK , nieoficjalna nazwa: Katechizm Światowy , czasami także: Katechizm Kościoła Katolickiego ) jest podręcznikiem zawierającym podstawowe zagadnienia wiary rzymskokatolickiej . Katechizm pochodzi od greckiego κατηχέω ( katechéo „uczę”). KKK jest „wyznaniem wiary Kościoła i doktryny katolickiej, poświadczonej lub oświeconej przez Pismo Święte, Tradycję Apostolską i Magisterium Kościoła” . . Dzięki ciągłej numeracji akapitów, krótkim tekstom podsumowującym na końcu poszczególnych rozdziałów oraz obszernym odniesieniom do porównywalnych akapitów oraz tekstów z Biblii i tradycji katolickiej, KKK jest nie tylko spójną prezentacją, ale także dziełem odniesienia dla rzymskokatolickiego rozumienia wiarę chrześcijańską.

[madohora]

Papież Jan Paweł II zatwierdził ją 25 czerwca 1992 r. i nakazał jej publikację 11 października 1992 r. poprzez Konstytucję Apostolską Fidei Depositum . Katechizm został przetłumaczony na wiele języków, ale oficjalnym wydaniem jest łacina . Autentycznym wzorem dla wszystkich wydań w językach narodowych jest Katechizm Katolicki Ecclesiae , wydany w 1997 r., którego zmiany zostały uwzględnione w wydaniach bieżących

[madohora]

Pierwszy katechizm został napisany przez angielskiego uczonego Alcuina w VIII wieku , a po nim pojawiły się inne rozszerzone katechizmy. W okresie reformacji Marcin Luter napisał mały katechizm w 1529 r. , a od 1528 r. duży katechizm , specjalnie dla teologów i pastorów . To skłoniło Petrusa Canisiusa do opublikowania w 1555 roku Większego Katechizmu dla studentów. Wreszcie w 1566 roku, na mocy dekretu Soboru Trydenckiego, Katechizm Romanus stał sięzostał napisany i był przeznaczony przede wszystkim dla pastorów. Zostało to przetłumaczone na kilka języków narodowych, w tym niemiecki. Potem pojawiło się więcej katechizmów dla dorosłych i małych, zwłaszcza w XX wieku.

[madohora]

KKK początkowo rozwijało się pod roboczym tytułem „Światowy Katechizm”. Jak wynika z jego własnych wypowiedzi, papież Jan Paweł II w ten sposób zrealizował życzenie Synodu Biskupów z okazji 20. rocznicy zakończenia Soboru Watykańskiego II w 1985 roku. W 1986 r. powołał komisję złożoną z dwunastu kardynałów i biskupów, której przewodniczył kardynał Joseph Ratzinger , która przez sześć lat przygotowywała projekt katechizmu. Pomagała jej w tym komisja redakcyjna złożona z siedmiu biskupów diecezjalnych oraz ekspertów w dziedzinie teologii i katechezy .

[madohora]

Sekretarzem komisji katechistycznej był Christoph Schönborn , początkowo profesor dogmatyki we Fryburgu , od 1991 roku biskup pomocniczy w Wiedniu . Oprócz Josepha Ratzingera w skład komisji weszli: kardynał William Wakefield Baum , kardynał Simon D. Lourdusamy , kardynał Jozef Tomko , kardynał Antonio Innocenti , abp Jan Schotte , kardynał Bernard F. Law ( Boston ), abp Jerzy Stroba ( Poznań ), abp Henry Sebastian D'Souza ( Kalkuta), arcybiskup koadiutor Isidore de Souza ( Kotonou , Benin), biskup Felipe Santiago Benítez Ávalos ( Asunción , Paragwaj), melkicki arcybiskup syryjskiego Aleppo Néophytos Edelby (później zastąpiony przez maronickiego biskupa Guy-Paula Noujaima ).

[madohora]

W skład Komitetu Redakcyjnego wchodzili: José Manuel Estepa Llaurens (hiszpański biskup wojskowy), arcybiskup Jean-Marcel Honoré ( Tours ), arcybiskup Estanislao Esteban Karlic ( Paraná , Argentyna ), biskup David Every Constant ( Leeds ), arcybiskup Joseph Levada ( Portland w stanie Oregon) ), biskup Alessandro Maggiolini ( Carpi , Como od 1989 ), biskup Jorge Arturo Medina Estévez ( Rancagua , Chile), ksiądz maronita Jean Corbon(Liban).

[madohora]

Na początku pracy nad katechizmem zapisano zasady pracy:

Katechizm ma na celu organiczne i syntetyczne przedstawienie, możliwie zwięzłe i kompletne, istotnych i podstawowych elementów doktryny i moralności katolickiej, w świetle Soboru Watykańskiego II i w ciągłości z Tradycją Kościoła.
Adresatami katechizmu powinni być przede wszystkim biskupi jako nauczyciele wiary, w drugiej kolejności autorzy katechizmów, katecheci i wszyscy wierzący .
Mówi się, że struktura jest trójdzielna: Credo , Sakramenty , Dekalog .

[madohora]

Po szeregu projektów i uwagach biskupów całego Kościoła powszechnego, ostateczny tekst i tytuł Katechizmu (dawniej „Katechizm dla Kościoła Powszechnego”) został ukończony 14 lutego 1991 roku

[madohora]

KKK zostało po raz pierwszy opublikowane w języku francuskim w 1992 r., następnie przetłumaczone na różne języki, aż do ukazania się miarodajnego wydania łacińskiego w 1997 r. (ze zmianami, które następnie uwzględniono w bieżących wydaniach)

[madohora]

W 2003 roku papież Jan Paweł II zlecił Josephowi Ratzingerowi stworzenie krótkiego katechizmu z KKK. „Katechizm ludowy” ( Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego ) opublikowany w 2005 r. zawiera odpowiedzi – w oparciu o stare tradycje katechizmu (patrz Mały Katechizm Marcina Lutra ) – na 256 stronach 598 pytań i został po raz pierwszy opublikowany w języku włoskim w 2005 r., ale obecnie jest dostępny również w języku niemieckim. 2 sierpnia 2018 r. papież Franciszek zapisał w katechizmie także ogólne odrzucenie kary śmierci

[madohora]

Credo (wiara)
Edytować
Paragrafy 26-1065
Po pierwsze, formułowane są i odbijane na wierze twierdzenia fundamentalne (por. teologia fundamentalna ) dotyczące postrzegalności i przekazu ( Apostołowie , Biblia ) objawienia .
W drugiej części Credo Apostolskie stanowi wskazówkę, na podstawie której formułowane są stwierdzenia i wyjaśnienia dotyczące treści wiary.

[madohora]

Celebracja misterium chrześcijańskiego (sakramenty)
Edytować
Paragrafy 1066–1690
Liturgię wyjaśnia się jako podstawowe sprawowanie Kościoła i wspólnoty, podkreśla się wielość jako jedność.
W oparciu o siedem sakramentów : chrzest , bierzmowanie , Eucharystię , pokutę , namaszczenie chorych , święcenia kapłańskie i małżeństwo , rozwinięte i szczegółowo ukazane są podstawowe stwierdzenia.

[madohora]

Życie w Chrystusie (Moralność)
Edytować
Paragrafy 1691–2557
„Życie w Duchu Świętym” jest podkreślane jako powołanie człowieka. Poruszane są tu podstawowe tematy teologii moralnej ( wolność , moralność , sumienie , cnota , grzech ), odtwarzane są główne aspekty katolickiej nauki społecznej oraz problematyka łaski i opisano uzasadnienie .
Stwierdzenia te są rozwinięte w oparciu o Dziesięć Przykazań

[madohora]

Modlitwa chrześcijańska (życie modlitewne)
Edytować
Paragrafy 2558–2865
Najpierw wyjaśnione i zinterpretowane zostanie znaczenie, źródła i formy modlitwy w modlitwie chrześcijańskiej.
W drugiej części Modlitwy Pańskiej przedstawiono jako podsumowanie całej Ewangelii i duchowo wyjaśniono zwrot „Ojcze”. Szczegółowo omówiono siedem próśb Modlitwy Pańskiej

[madohora]

KKK „nie ma na celu zastępowania […] katechizmów lokalnych […] Ma zachęcać do pisania nowych katechizmów lokalnych i wspierać te, które uwzględniają różne sytuacje i kultury, ale jednocześnie starannie krzewić jedność wiary i zachowania wierności nauce katolickiej.” ( Fidei depozytum , nr 4) Zgodnie z tym określeniem treść KKK uważa się za autentyczną naukę całego Kościoła katolickiego i dlatego należy ją uważać za obowiązującą.

[madohora]

Katechizm chce adresować do szerokiego grona odbiorców i spełniać zadania:

Ma służyć jako przewodnik i autorytatywny punkt odniesienia przy opracowywaniu różnych katechizmów dla różnych epok w diecezjach, krajach i regionach Kościoła powszechnego.
Dla księży, nauczycieli religii i katechetów powinien stanowić pomoc („bezpieczny i autentyczny podręcznik”) w nauczaniu wiary.
Dla katolików, którzy chcą w spójny i kompleksowy sposób dowiedzieć się więcej o swojej wierze, ma ona stanowić swego rodzaju lekturę i kompendium wiedzy.
Dla osób innych wyznań lub przekonań powinna być źródłem informacji o wierze katolickiej.

[madohora]

Oprócz szerokiego uznania KKK jako całościowej reprezentacji wiary chrześcijańskiej w rozumieniu rzymskokatolickim, KKK spotkała się z fundamentalną krytyką – zwłaszcza ze strony Hansjürgena Verweyena i Ulricha Ruha – że katechizm traci znaczenie i cel ze względu na niejasne lub rozbieżna grupa docelowa, jednolitość dzieła. Dzieło jest dostępne jedynie powierzchownie, KKK wykazuje ahistoryczne samorozumienie i nie uwzględnia w wystarczającym stopniu dzisiejszego rozumienia wiary czy dzisiejszego chrześcijańskiego sposobu życia.

[madohora]

Najpoważniejszym zarzutem jest prawdopodobnie to, że KKK w niektórych istotnych punktach teologicznie pozostaje w tyle za Soborem Watykańskim II. Wyjaśniono to na poszczególnych przykładach:

[madohora]

Nie postawiono ani historycznie krytycznie zabezpieczonego pytania o ziemskiego Jezusa , ani nie zwrócono wystarczającej uwagi na niezależne wypowiedzi teologiczne autorów biblijnych: „Teologia autorów katechizmu dominuje nad teologią autorów Nowego Testamentu, którzy znowu funkcjonują jedynie jako dostawcy referencji.”

[madohora]

W niektórych miejscach (zwłaszcza w akapicie „Tajemnice życia Chrystusa” KKK 512-570) duchowa interpretacja Pisma Świętego jest przedstawiona w sposób historyzujący w porównaniu z tekstem biblijnym.

[madohora]

Rozumienie objawienia , które od Soboru Watykańskiego II (Konstytucja Dei Verbum ) oderwało się od podejścia instruktażowego ( wiara = utrzymywanie nauczania za prawdziwe) i zewnętrznego (wiara opiera się na cudach , a nie na racjonalnym wglądzie) i jest obecnie bardziej chrystologiczne i całościowo KKK prowadzi z powrotem do starego modelu: Objawienie jawi się jako skarbnica nauk, które należy uważać za prawdziwe, których ludzki rozum nie może przeniknąć i które legitymizują cuda.

[madohora]

[madohora]

Mały Katechizm to krótki tekst napisany przez Marcina Lutra w 1529 roku jako wprowadzenie do wiary chrześcijańskiej . Przez wieki był jednym z najważniejszych materiałów nauczania nie tylko w kościołach luterańskich , ale także w szkołach publicznych na terenach ewangelickich ; nawet teraz jest często używany w kościołach luterańskich i Zjednoczonych podczas zajęć bierzmowania . Oprócz Confessio Augustana jest to jedno z pism wyznaniowych we wszystkich kościołach luterańskich , które stanowią podstawę doktryny kościelnej.

[madohora]

Podczas swoich wizytacji w 1528 r. Luter przyznał, że lud Kościoła miał jedynie fragmentaryczną wiedzę o wierze chrześcijańskiej i spostrzeżeniach reformacji. Z tego powodu przerobił własne kazania na tematykę katechizmu na późniejszy, tzw. Wielki Katechizm . Jednak zanim to zostało ukończone, Luter postanowił najpierw stworzyć bardzo elementarne podstawy. I tak w styczniu 1529 roku ukazały się pierwsze druki tablicowe poszczególnych fragmentów katechizmu, wydrukowane przez wittenberskiego drukarza Nickela Schirlenza . Następnie , w maju, miesiąc po Wielkim Katechizmie , ukazał się cały Mały Katechizm. We wstępie Luter wyjaśnił, że celem księgi jest pomoc pastorom w nauczaniu i zapewnienie domownikom podstaw do pouczania członków rodziny (wówczas dotyczyło to także służby) w wierze chrześcijańskiej.

[madohora]

Jeszcze przed Małym Katechizmem istniały katechizmy składające się z Dziesięciu Przykazań, Wyznania wiary i Modlitwy Pańskiej. Luter rozszerzył katechizm o sakramenty chrztu, komunii i spowiedzi, tak że Mały Katechizm poruszał następujące tematy:

[madohora]

Dziesięć Przykazań
wyznanie wiary
Modlitwa Pańska
sakrament chrztu świętego _
sakrament ołtarza lub Komunia św
Biuro Kluczy lub Spowiedź (dodane później, początkowo nie stanowiące części sedna Małego Katechizmu )

[madohora]

Mały katechizm rozpoczyna się od przedmowy , a następnie omawia tematykę poszczególnych działów (części głównych) . Dziesięć Przykazań, Credo i Modlitwa Pańska są wymienione dosłownie. Ponadto, podobnie jak inne tematy, są one krótko objaśnione w formie pytań i odpowiedzi.

[madohora]

Mały Katechizm został wpisany do Księgi Zgody w 1580 roku i od tego czasu uznawany jest za dokument wyznaniowy. Jego sformułowanie zostało zatem w pewnym stopniu kanonizowane . W czasach pietyzmu i oświecenia na lekcjach używano głównie bardziej szczegółowych katechizmów, często opartych na Małym Katechizmie . Dopiero w okresie neoluterańskim XIX wieku i ponownie w walce Kościoła Mały Katechizm dokonał ponownej oceny siebie .

[madohora]

Mały Katechizm używany był w krajach niemieckojęzycznych nie tylko jako podstawowy podręcznik do lekcji szkolnych, z którego uczył się czytania i pisania . Tłumaczenia Małego Katechizmu na języki bałtyckie można już wykazać na rok 1545. W XVI w. pojawiły się pierwsze przekłady na język polski, łotewski, słoweński, a także szwedzki. W XVIII wieku została przetłumaczona na język arabski. Wydanie chińskie opublikowano w 1843 r., a wydanie japońskie sto lat później.

[madohora]

[madohora]

Odpusty.
8. Rodziny należące do związku mają
udział we wszystkich odpustach łaskach nadanych związkowi przez
papieży, jak się to pokazuje ze świa-
dectwa przystąpienia do związku.

[madohora]

Uroczystości związkowe.
9. Ks. Kardynał-Protektor porozu-
miawszy się wpierw ze swoimi doradz-
cami wydać będzie podług potrzeby
rozporządzenia, w których ogłoszone
będą rozmaite przepisy co do krze-
wienia związku, także uroczystości
związkowe, dzień uroczystości tytu-
larnej, wspólne coroczne ponowienie
oddania się w opiekę św. Rodzinie,
mające się odbywać zgromadzenia itd

[madohora]

Ojciec św ięty Leon XIII. nadał
członkom O gólnego Zw iązku R o-
dzin ch rześciańskich następujące
Odpusty.
Odpusty zupełne.
Członkowie Związku św. Rodziny,
tak męzcy jak żeńscy przystąpiwszy
poprzednio godnie do św. Sakramen-
tów Pokuty i Ołtarza, i odwiedziwszy
kościół parafialny albo też inny kościół
publiczny, gdzie się czas pewien m o-
dlić mają podług intencyi Ojca św., mogą dostąpić w następnych dniach
zupełnego odpustu:
I. W dniu przyjęcia, poprzednio na-
leży jednak odmówić modlitwę pole-
cającą a potwierdzoną przez Oj Ca św.
II. W dniu, w którym wspólnie po-
święcenie się św. Rodzinie ma być po-
nowione.
III. W następne dnie św iąteczne: 1.
Boże Narodzenie, 2. Obrzezanie, 3. św.
Trzech Króli, 4. Wielkanoc, 5. W nie-
bowstąpienie, 6. Niepokalane Poczęcie
Najśw. Panny Maryi, 7. Narodzenie
Panny Maryi, 8. Zwiastowanie Panny
Maryi, 9. Święto Matki Boskiej G ro-
mnicznej, 10. Wniebowzięcie Najśw.
Panny Maryi, 11. Uroczystość św. Jó-
zefa (19 marca), 12. Opieka św. Józefa
(w 3. niedzielę po Wielkanocy), 13. Za-
ślubienie Najśw. Maryi P. (23. Stycznia).
IV. W dniu święta tytularnego.
V. W dowolnym dniu każdego mie-
siąca, po odmówieniu przepisanych
modlitw przed obrazem św. Rodziny.
VI. W godzinę śmierci, jeźli nie mogąc
otrzymać św. Sakramentów Pokuty i
Ołtarza wzbudzą w sobie żal dosko-
nały i święte imię Jezusa albo usty,
albo (gdy już mówić nie mogą) ser-
cem wzywać będą.

[madohora]

Odpusty niezupełne.
I. O d p u s t u n i e z u p e ł n e g o
s i e d m i u l a t i s i e d m i u k w a -
dragen dostąpią członkowie związ-
ku, tak męzcy, jak żeńscy, jeźli przy-
najmniej wśród żalu serdecznego od-
wiedzą nabożnem sercem kościół farny,
lub inny kościół albo kaplicę, modląc
się o pomyślność chrześciaństw a:
I. W święto Nawiedzenia Najśw.
Panny (2 lipca), 2. w święto Ofiaro-
wania Panny Maryi (21 listopada,) w
Prusach w środę przed ostatnią nie-
dzielą po Świątkach (dzień pokuty),
3. w święto Opieki Matki Boskiej (3
niedzielę w listopadzie), 4. każdego
dnia, w którym wszyscy członkowie
rodziny należący do związku, przed
obrazem św. Rodziny przepisane mo-
dlitwy wspólnie nabożnem sercem od-
prawią, 5. każdego dnia, w którym
uczestniczyć będą w zgromadzeniach
związkowych.
II. Odpustu 3 0 0 dni dostąpią
członkowie, ilekroć wśród żalu serdecz-
nego odprawią modlitwę związkową
„O najukochańszy Jezu“ przed obra-
zem św. Rodziny.
III. Odpustu 2 0 0 dni dostąpią
członkowie raz w dzień, jeźli odmówią następujące w estchnienie: Je z u ,
M a r y o, J ó z e f i e ś w., o ś w i e ć c i e
nas, p r z yb ą dź ci e nam ku p o ­
mocy, wybawcie nas. Amen.
IV. O d p u s t u 100 dni dostąpią
członkowie starający się o zjednanie
nowych członków dla związku.
V. Odpustu 60 dni dostąpią
członkowie ilekroć: 1. w kościele far-
nym, gdzie związek ma swoją siedzi-
bę, uczestniczą w Ofierze Mszy św.
lub w innem nabożeństwie, 2. albo
odmówią pięć Ojcze nasz i Zdrowaś
za zmarłych członków, 3. lub spory
w rodzinach rozwięzują albo do tego
dopomagają, 4. lub się starają o w pro-
wadzenie rodzin, które zeszły z drogi
sprawiedliwości, znowu na drogę dobrą,
5. albo uczą chłopców i dziewcząt
prawd chrześciańskich, 6. albo spełnią
dobry uczynek na rzecz związku.
Wszystkie te odpusty, zupełne i nie-
zupełne, mogą członkowie ofiarować
za dusze w czyścu.

[madohora]

Miesiąc m arzec,
pośw ięcony św. Józefowi.
Nauka.
Gały miesiąc marzec jest poświę-
cony św. Józefowi, ponieważ święto
świętego Józefa przypada właśnie 19.
marca.
Wierni, którzy podczas całego mie-
siąca marca jakiekolwiek modlitwy i
ćwiczenie się w cnotach, wykonują,
zyskują następujące O dpusty:
1) O dpust 300 dni na każdy dzień
miesiąca marca.
2) Odpust zupełny w dzień dowol-
nie obrany pod warunkiem spo-
wiedzi, Komunii świętej i modlitwy
na intencyę Ojca św. *)
Wierni mający ważną przeszkodę do
odprawienia nabożeństwa w miesiącu
marcu, zyskują te same Odpusty, gdy
jaki inny miesiąc poświęcą świętemu
Józefowi. **)
Można nawet wtedy zyskać te Od­pusty, gdy kto urządzi owe miesięczne
nabożeństwo tak, iż je zakończy w
święto Józefa św. dnia 19. marca.
Polecamy tu następujący sposób
nabożeństw a:
1) Na każdy dzień odprawić te mo-
dlitwy i rozmyślania, które tu w
książecce się znajdują.
2) Ćwiczyć się w tych cnotach, przez
które św. Józef znalazł łaskę u
Boga, przedewszystkiem ćwiczyć
się w cierpliwości.
3) W święto św. Józefa przyjąć godnie
święte Sakraments Pokuty i O łta-
rza, dołączając 5 Ojcze nasz, 5
Zdrowaś, 5 Chwała na intencyę
Ojca świętego, dla zyskania Odpustu zupełnego

[madohora]

[madohora]

Odpusty
Odpustem zupełnym obda-
rzono:
t) Nawiedzenie jedrej spo-
śród czterech bazylik palrial-
rhalnych w Rzymie 1 odmó-
wienie tam Ojcze nasz i Wie-
rzę:
a) w ś./ęto tytularne,,
b) w jakiekolwiek święto m-
kazanc,
c) jeden raz w roku w duwol
nie obrauym dniu.
t) Nawiedzenie kościoła para-
fialnego lub katedralnego 1
odmówienie tam Ojcze nasz
i Wierzę:
a) w święto tytularne,
bi w Porcjunkulę, tj. 2 sier-
pnia. Nawiedzenie to może
mieć mie.isrc od południa dnia
poprzedzającego. Ordynariusz
może zamiast wyżej określo-
nych dni ustalić inne.
3) Nawiedzenie kościoła lub o1
tarza w dniu jego konsrkracji
i odmówienie lam Ojcze n_sz
i Wierzę.
4; Nawiedzenie kościoła lub
kaplicy publi?zncj (a także
pólpuhllcznrj, ale tylko przez
osoby prawnie z niej korzy-
stające) w Dzień Zaduszny,
względnie za zrodą ordyna-
riusza w niedzielę poprzedza-
jącą lub nas.ypującą albo we
Wsrv itkicli Świętych. Odpust
ten zyskuje się wyłącznic dla
zmarłych. Odmuwić trzeba
Oleze nrsz I Wierzę.
5) Odwiedzenie cmentarze w
czasie od 1 — 8 listopada I
pomodlenie się tern za zmar-
łych. Opust ten zyskuje się
dla zmarłych.
C) Nawiedzenie kościoła lub
kaplicy zakonnej w cięto *a
loi velela zakonu. Odmówić
trzeba Ořeze nasz i Wierzę.
7) Uczestniczenie podczas wi-
zytacji biskupiej w nabożeń-
stwie. któremu przewodniczy
wizytator.
8) Oduowicnic przyrzeczeń
chrztu w rocznicę własne :o
chrztu lub we Wielką Sobotę.
9) Półgodzinne nais ledzrnie
Najświętszego Sakramentu.
10) Przyjęcie nabożne błogo-
sławieństwu papieskiego udzie
Innego Urbi et Orbi — chociaż
by drogą radiową.
11) Adoracja krzyża w Wielki
Piątek.
.Dwaj misjonarze polscy,
franciszkanie z Niepokalane'
wa, brat Frtrycy Gurmenny
i brat Tymoteusz Mucha, mn-
ją zami podjąć się wydawa-
nia w Zambii, w Afryce, w
miejscowym języku, czasopis-
ma maryjnego. Praabywają oni
oo kilku miesięcy w. Rzymie,
przygotowując się do wyjaz-
du na misje do tępo kraju,
w którym Ojcowie Francisz-
ki :ie mają 17 placówek, całą
prpfeklnrę apostolską oraz
biskupstwo. Oprócz nich w
Zambii pracują także misjo-
nnize innych zakonów, jak
Ojcowie Jezuici z ks. arcy-
biskupem metropolitą Ada-
mem Kozlowieckim na c_ele,
Oicowie Kapucyni i Ojcowie
Biali. Prowadza oni tam szko-
zupełne
12 )Modlitwa „Oto ja, o dobry
I najsłodszy Jezu” we wszyst
kie piątki wielkiego postu.
13) Uczestniczenie w nabożeń-
stwie eucharystycznym w cza
sic kongresu cuchary t rzn :-
go
14) Odprawienie co najmniej
trzydniowych rekolekcji.
15) Publiczne odmówienie ak-
tu przebłagania N S.P.J. w
uroczystość Najśw. Serca P.J.
16) Publiczne namówienie ak-
tu poświęcenia Chrystusowi
Królowi w uroczystoś® Chrys-
tusa Króla.
17) Używanie krzyża, krucy-
fiksu, medalik», szkap'.erza,
koronki — poświęconych pr.cz
biskupa. Odpust ten zyskać
można w uroczystość sw. Pio-
tra i Pawia pod warunkiem
odmówienia symbolu w lary.
18) Uczestniczenie v uroczy-
stym zakończeniu misji —pod
warunkiem, że wysłuchało się
przynajmniej niektórych ka-
zań.
19) Przyjçrie I Komunii św.,
a także pobożne uczestnicze-
nie w uroczystości I Komunii
św. (Chrdł.1 oczywiście d uczc
sUilczcnie we IVszy św.)
20) Odprawienie pierwszej
uroczystej Mszy Sw., a także
pobożne uczestniczenie we
Mszy św., prymiejanta.
21) Uczestniczenie we Mszy
św. odpra lanej z okazji 25—
50 — lub 60 — I« c«a kapłań-
stwa. Kaplan jubilat zyskuje
odpust, jeśli w tym dniu od-
nawia postanowienia w iernego
wykonywania swojego powo-
łania.
22) Oinuówlenic w kościele,
kaplicy, rodzinie, społeczno-
ści zakonnej lub stowarzysze-
niu kościelnym części (5 dzle
siątek) różańea z pobożnym
rozważaniem tajemnie.
23) Półgodzinne czytanie Pis-
ma św jako lektury duchow-
nej
24) Uczestniczenie we niszy
św., jutrzni lub nieszporach
w kościele wyznaczonym w
danym dniu jako stacyjnym
25) Nawiedzenie kośclol a, w
którym odbywa się synod die
ceztalny, i odmówienie tam
Ojcze nasz i Wierzę.
26) Uroczyste odmówienie
ly, szpitale, Sierocińce i inne
dzieła apostolskie i charyta-
tywne. Wśród Ojców Fran-
ciszkanów są tam także Po-
lacy, ni. in. Amerykanin pol-
skiego pochodzenia, o. Antoni
Bocheński, i brat Stanislaw
oraz o. Florian Pytka z Pol-
ski, który obecnie buduje w
Zambii już trzeci kościół.
Popi jednio wybudował on
szpital i obszerną szkolę, na
otwarcie której przybył na-
wet premier Zambii, dzięku-
jąc mu za to wielkie dzie-
ło. (H)
SPRAWA POKOJU
Dzień studiów 1. rozważań
nad problemami pokoju w
świecie zorganizowali 23. IV.
69. studenci uniwersytetów
Gregorianum, Angelicum. Pro-
paganda Fide, Instytutu Re-
gina Mundi oraz chrześcijań-
„Przed tak wielkim Sakra-
mentem" we Wielki Czwar-
tek.
27) Publiczne odmówienie „Te
Deum” w ostatni dzień roku.
28) Publiczne odmówienie
„Przybądź Duchu Stworzycie-
lu" 1 stveznia lub w uroczy-
stość Zesłania Ducha św
29) Odprawienie Drogi Krzy-
żowej. Aby zyskać odiust,
trzeba iść od stacji do stacji
I rozważać treść 14 stacji.
Jeśli jednak odprawił, się Dro
gę Krzyżową publicznie i prze
chodzenie byłoby niemożliwo
bez zamieszani?., wystarczy,
żc chodzi przewodniczący na-
bożeństwa.
30) Wierny, dla którego nie-
osiągalny jest kaptan, który
by udzielił mu w niebezpie-
czeństwie śmierci sakramen-
tów św. I błogosławieństwa
apostolskiego z odpustem zu-
pełnym na godzinę śmierci,
zyskać może taki odpust, byle
w ciągu życi~i zasadniczo się
modlił.
Dokonując któregokolwiek
z wyżej wymienionych uczyn-
ków, zyskuje się odpust zupni
ny, jeśli spełni się trzy w run
ki, od których zawsze jest
umleżiilonc zyskanie odpustu
zupełnego, mianowicie przy-
stąpienie de spowiedzi, przyję
cie Komunii św. 1 modlitwa
w intencji ojca św. Ponadto
trzeba być woluym „d przy-
wiązania do grzechu. Spowiedź
może mieć miejsce w kilka
dni przed lub po spełnieniu
dzieła obdarzonego odpustem.
Wypada, by Komunię śv
przyjąć i modlitwę w Intencji
Ojca św. odmówić w dniu wy
konv-vania dzieła odpustowe-
go. 7j każda Komunia św. I
modlitwą w intencji Ojca św.
może się łączyć ty Iko jeden
odpust zupełny, natomiast nie
jest wymagana osobna spo-
wiedź dla każdego odpustu
Oczywiście jednego dnia moż-
na zyskać tylko jeden odpust
zupełny '— ra wyjątkiem od-
pustu na godzinę śmierci, któ
ry można zyskać nawet, jeśli
tego samego dnia zyskano już
inny. Jako modlitwa w Inten-
cji ojca św. przewidziane jest
Oj ze nasz i Zdrowaś, mozn.1
' idnik odmówić inną wg wiz
■aiero upodoba.lia,

[madohora]

o jarzmo, które wkłada świat,
Przygniata człeka po kres lat;
I coraz większe nań śle zło,
Aż chytry szatan zdławi go.
Lecz Pana jarzmo lekkie nam,
Tych, co je noszą, wspiera Sam;
Tern lżejsze, im trwa dłuższy czas,
Aż po nagrodę wezwią nas.
Z tych jedno jarzmo każdy ma,
Co szczęście lub mu zgubę, da:
Lecz nie każdego zna je wzrok,
Bo go zaślepia złudny mrok.
Hej człeku! powstań z złego snu,
Spójrz, jakie jarzmo dźwigasz tu;
Część trudu, którym świat gnie cię,
Złóż Bogu — wielkim staniesz się.
Ks. Galant.

[madohora]

Odpust
zisiejsza ewangelja opowiada nam, że Pan
Jezus z swymi apostoły przeprawił się przez
morze galilejskie i dojechał do miasta por-
towego Kafarnaum. Tam posiadał św. Piotr
piękny dumek, w którym z swym bratem Andrzejem
mieszkał. W tym samym domku uzdrowił niegdyś
Pan Jezus świekrę Piotrową. —
Lud usłyszawszy o przybyciu Zbawiciela zebrał
się licznie. Wszelkie pokoje, przedsionki, nawet
płaski dach był zajęty słuchaczami. W obszerniej-
szym gmachu Pan Jezus nauczał, a lud słuchał
w głębokiem skupieniu, bo słodkie jak miód płynęły
słowa z ust Syna Bożego.
W Kafarnaum żył człowiek, bardzo zamożny.
Wyprawiał wspaniałe uczty, spożywał w gronie przy-
jaciół najzacniejsze potrawy, upijał się najkosztowniej.
szem winem. W tern nawiedził go Pan Bóg choroba
*=-----------------
Dwa jarzma.
To jarzmo, które wkłada świat,
Przygniata człeka po kres lat;
I coraz większe nań śle zło,
Aż chytry szatan zdławi go.
Lecz Pana jarzmo lekkie nam,
Tych, co je noszą, wspiera Sam;
Tern lżejsze, im trwa dłuższy czas,
Aż po nagrodę wezwią nas.
Z tych jedno jarzmo każdy ma,
Co szczęście lub mu zgubę, da:
Lecz nie każdego zna je wzrok,
Bo go zaślepia złudny mrok.
Hej człeku! powstań z złego snu,
Spójrz, jakie jarzmo dźwigasz tu;
Część trudu, którym świat gnie cię,
Złóż Bogu — wielkim staniesz się.
Ks. Galant.
_____ -.................
nieuleczalną. Ciało zatrute nadmiernem zażywaniem
wybornego wina, przez rozwiezie życie, nabyło choroby
złączonej z okropnemi bólami. Bezwładny spoczywał
na miękkiem łożu purpurowem; na słynniejsi lekarze
przyjeżdżali z dalekich krajów, ale pomóc chorują-
cemu nie mogli. Bogacz rozpaczał. Cóż mu teraz
po ślicznych ogrodach i żyznych polach, cóż mu pa
zacnych winach i złotych puharach? Najkosztowniej,
sze potrawy mu się zbrzydzily, nic go nie cieszyło,
ani śpiew ani wesoła muzyka. Już stoi śmierć
z wymierzoną kosą przy łożu jego. Nie ujdzie jej,
bo ona nieubłagana, nędzarza zmiata i bogacza
z ziemi do grobu, na korony nie zważa, ani łachma-
nami się nie brzydzi.
Bogacz czuje już ostrze kosy na gardle swojem;
skądże ratunku prosić?
W tern słyszy, że Mesjasz, prorok Nazareński,
przybył do miasta
„Doń pójdę, u Niego znajdę zdrowie i odpuszcze-
nie mych grzechów,“ westchnął biedny bogacz. Kiwnął
aa sługi swoje; przyskoczyli, podnieśli chorego pana
6 łożem.
„Zanieście mnie do Jezusa z Nazaret!“ rozkazał.
Ale do Nauczyciela nie podobna się dostać. Tłum
zwarty jak mur otacza swego Mesjasza. Bezradni
stoją służebnicy; a tli pan w oczach ich z śmiercią
walczy. Cóż uczynić?
„Wstąpimy na niski dach. Rozluźniamy deski
a spuścimy chorego tuż przed nogi Mesjasza.*
I tak uczynili.
Pan Jezus patrzy na chorego swym ojcowskiem
okiem. A konający w sercu się modli gorąco: „Jezusie
Nazareński, zmiłuj się nademną!" —
W tern rozlegają się w śmiertelnej ciszy słowa
Boskiego miłosierdzia:
„Ufaj, synu, odpuszczając się grzechy
Twoje!“
„A żebyście Wy, synowie Izraela," tak się
odezwał dalej do słuchaczy, „wiedzieli, że ma moc
Syn człowieczy na ziemi odpuszczać grzechy, otoż
słuchajcie, co powiem oto temu nędznikowi: „Wstań,
weźmij łoże twoje, a idź do domu!“
Cóż się stało?
Cud niesłychany!
Chory wstał o własnych siłach z łoża śmierci
i wielbiąc miłosierdzie Boskie, poszedł zdrów do domu
swego.
Grzechów odpuszczenie!
Jak słodkie to słowo z ust Wiecznej Miłości!
Gdy grzechy ociężają twe sumienie, gdyś się za-
winił przed Bogiem i niebem, gdy jęczysz w kaj-
danach zarzuconych na duszę twoją przez ducha
złego, idź do kapłana, uklęknij przed spowiednicą,
tym trybunałem Sądu Bożego, wypowiedz swe grzechy,
uderz w pierś i wołaj z skruchą: Moja wina, moja
wina, moja największa wina, a będzie uleczona
dusza twoja!
Grzechy twe odpuszczone; dusza twa czysta jak
kryształowa woda w studzience; ale nie wszystkie
kary odpuszczone, nie wszystkie winy wymazane
z-księgi wiecznej; trzeba jeszcze pokutować, bo
wielką część kar doczesnych sam musisz odcierpieć
tu na ziemi dobrowolnie, alboli pod przymusem
w czyściu na tamtym świecie.
Jakoż wymazać kary doczesne z księgi wiekuistej?
Oto, przez odpusty, udzielone pokutującym z
skarbca Kościoła św.
Zupełno są te odpusty i niezupełne.
Dostąpisz odpust zupełny, wtedy wszelkie kary
są tobie odpuszczone!
Czegóż wymaga od nas Kościół św., abyśmy do-
stąpili tak wielkiej łaski?
Nic innego, jak stanu łaski!
Jesteś w stanie łaski, Ł. zn. nie maź śmiertelnego
grzechu na sumieniu, wtedy możesz dostąpić odpustu
zupełnego.
Trzeba oczyścić swe sumienie w spowiedzi św.,
posilić duszę pokarmem anielskim, a wtedy odważnie
możem prosić Pana Jezusa o odpust zupełny
wszelkich kar doczesnych. My uczęszczamy często
na odpusty do sąsiednich parafij. Ale jakże często
sdpust zamienia się na rozpust?
Nie dziw tedy, że Pan Jezus nie udzieli każdemu
odpustu, tylko dobrze i sumiennie przygotowanemu.
Sw. Alfons, będący na odpuście pisy pewnym
kościele onowiada: Prosiłem i modliłem we w tym
kościele, ażeby mi Pan Jezus udzielił odpuszczana
wszelkich kar, na które przez grzechy moje zasłu-
żyłem. Otoż, słyszałem głos z nieba:
„Tylko ty, sługo Boży, a jedna stara że-
braczka, odzyskaliście odpust zupełny, albo-
wiem inni nie przybyli tu na to miejsce święte na
odpust, tylko na rozpust."
Szukajmy odpustów, jak nieocenionych skarbów,
ażeby się wypełniło słowo wypowiedziane już 1550 r.
przez papieża Klemensa VI.:
„Udzielamy tego odpustu wzrostowi pobożności
rzymskiego ludu i wszystkich wiernych, aby przezeń
wiara ich zajaśniała nowym blaskiem, by się
wzmocniła ich nadzieja, a rozpaliła miłość.
E. D.
Do ezego by doszło, gdyby ludzie
nie mieli żadnej wiary.
„Dosyć już tej głupiej gadaniny! Reiigja i religja
bez końca! Jak gdyby świat nie mögt istnieć bez
religji! W życiu mojem miałem już nieraz do czy-
nienia z 'ludźmi, którzy w nic nie wierzyli i wcale
się tego nie zapierali — a i tak doszedłem z nimi
łatwiej do końca, niż z obłudnymi świętoszkami,
, u których ciągle na ustach religja i religja. Mieć
głowę na karku i umieć z każdej skorzystać spo-
sobności, by sobie pieniędzy przysporzyć, to i to jest
także religją, która jest bardzo pomocną i skuteczną
w życiu i nigdy nie zawodzi."
Tak odezwał się w pewnej, licznie odwiedzanej
gospodzie młody, zamożny kupiec. Wszyscy obecni
oniemieli na razie, słysząc to niespodziewane, tak
bezczelne oświadczenia młodzika. Jedni podzielali
wprawdzie te same, co i on zasady, ale nie mieli tej
odwagi wyznać swych przekonań tak otwarcie i bez
ogródek. Drudzy potępiali je może w duchu, lecz
nie śmieli wystąpić przeciw tak znakomitemu i wpły-
wowemu mężowi, jakim był ów mówca. Znali oni
dobrze złośliwy jego język i nie chcieli z nim za-
czynać.
Do tych ostatnich należał także pewien krawiec,
siedzący nieco dalej od tego nieprzyjaciela religji.
Przemówienie tego człowieka sprawiło mu niemówną
przykrość. Był on dobrym, starym znajomym rodziny
owego kupca, z którą jako krawiec, od wielu lat miał
do czynienia i wiedział dobrze, jak bogobojnie i re-
ligijnie starał się nieboszczyk ojciec, także kupiec
z zawodu — wychować tego właśnie syna i wszystkie
dzieci swoje. Toteż bolało go serce, gdy słyszał, jak
lekkomyślny ten młodzieniec wygłaszał publicznie
tak bezbożne zasady. Zasady takowe, pomyślał so-
bie, prowadzą do zguby; któż ocali od niej tego
biednego zaślepieńca? Gdy tak smutno rozmyśla,
wpada mu nagle pewna myśl do głowy; rozważa ją
bliżej, znajduje, że jest wyborną — i całkiem już
uspokojony, oddala się nieznacznie.
Nazajutrz, gdy ów kupiec siedział w swej kan-
celarii i pracował, zapukał ktoś z lekka do drzwi.
„Dzień dobry," przemówił, wchodząc dos pokoju
krawiec, który tu bywał częstym i mile widzianym
gościem.
„Cóż mi pan przynosisz nowego, panie majstrze?*
„Nic, jak tylko rachunek za robotę krawiecką
z tamtego roku, o którego zapłacenie upraszam, gdyż
potrzebuję pieniędzy.“
„Co znowu! rachunek przeszłego roku? Czyż panu
nie zapłaciłem własną ręką trzydziestu talarów go-
tówką za robotę przeszłoroczną tu, w tern samem
miejscu? Jakto, to pan nie pamiętasz, żem nie mógł
wtedy znaleźć pańskiego rachunku i że powiedziałem
do pana: Oto należytość za

[madohora]

Krótka nauka w pytaniach i odpowiedziach
o odpuście.
P. Które są najważniejsze warunki do dostąpienia
odpustu?
O. Do dostąpienia odpustu są najważniejsze
warunki następujące: 1) Spełnienie uczynku, albo
odprawienie modlitwy, do którego, albo do której
przywiązany jest odpust, 2) spowiedź, 8) Komunja św.,
4) odwiedzenie kościoła lub publicznej kaplicy, 5) ustna
modlitwa, t. j. modlitwa, której słowa wymawiamy
ustami, na intencję Ojca św. a więc: na intencję
rozszerzenia się wiary, wykorzenienia herezji, utrzy-
mania pokoju pomiędzy panami chrześcijańskimi,
podwyższenia Kościoła św. i t. p.
P. Jeżeli dostąpienie odpustu jest zależnem od
odwiedzenia pewnego kościoła lub pewnej kaplicy,
czy obowiązkiem jest także tamże komunikować?
0. Komunja w takim kościele lub kaplicy nie
jest obowiązkową; należy tylko przepisany kościół
lub kaplicę odwiedzić, a spowiedź i Komunją śiL
można odprawić w innym kościele.
P. Jeżeli jednak w przepisanym kościele lub ka-
plicy odprawi kto spowiedź, Komunję św. i modlitwy
na intencję Ojca św.» czy powinien ten sam kościół
tab kaplicę jeszcze raz odwiedzić, aby dostąpić od-
jpustu?
O. Drugie odwiedzenie kościoła lub kaplicy takiej
Kie jest potrzebnem.
P. Jeżeli nie jest przepisany kościół pewny, jaki
kościół należy w takim razie odwiedzić?
Q. Każdy kościół inny lub kaplicę publiczną.
R. Jeżeli jest przepisane odwiedzenie kościoła,
czy należy tyle razy odwiedzić kościół ile razy pragnie
się dostąpić odpustu?
O. Tak jest.
P. Którą modlitwę należy odprawić na intencję
Ojca św.?
Q. Wystarcza odmówienie każdej modlitwy, byle-
by tylko była przepisana intencja.
P, Czy można odpust dostąpiony ofiarować na
korzyść dusz w czyścu cierpiących?
O. Dostąpiony odpust można ofiarować na korzyść
dusz w czyścu cierpiących, jeżeli Papież tenże przy-
wilej nadał temuż odpustowi.
R. Czy Bóg w Swej dobroci i w Swem miłosierdziu
przekazuje takie odpusty duszom cierpiącym?
O. Jest to prawdą wiary Kościoła katolickiego,
że Bóg odpusty takie przekazuje duszom w czyścu
cierpiącym.
P. Czy głuchoniemi nie mogą dostąpić odpustu,
przy którym jest przepisane odprawienie modlitwy
ustnej?
Q. Według orzeczenia Papieża Piusa IX mogą
głuchoniemi dostąpić odpustu pod następującemi
warunkami:
1) Jeżeli chodzi o modlitwę, którą należy odprawić
w przeznaczonym kościele, to wystarczy, jeżeli głucho-
niemi kościół ten odwiedzą i modlitwę tę w nim
wewnętrznie odprawią.
2) Jeżeli modlitwa taka odprawia się na jakiem-
kolwiek miejscu, to głuchoniemi mogą dostąpić od-
pustu do niej przywiązanego, jeżeli duchem swoim
połączą się z innymi obecnymi wiernymi i serce swe
do Boga wzniosą.
3) Jeżeli chodzi o jaką szczególniejszą modlitwę,
to spowiednik może ją zamienić na dobry uczynek

[madohora]

Co to jest
Ostatnie lata cechuje wielki rozkwit akcji liturgi-
cznej. Życie z rokiem liturgicznym, głębsze poznanie
i współuczestniczenie w Ofierze Mszy św., wysunię-
cie modlitwy zbiorowej na pierwszy plan, zrozumie-
nie — z wyciągnięciem praktycznych wniosków —
prawd tak ważkich, jak: mistyczne Ciało Chrystusa
Pana, Arcykapłaństwo Chrystusa, powszechne ka-
płaństwo wiernych itp.; — to zbawienne owoce ru-
chu liturgicznego. W zasięgu prądu liturgicznego
wszystko truska życiem, poi się mocodajną łaską, pę-
cznieje bogactwem skarbów nadprzyrodzonych. Jeden
tylko odcinek zdaje się być mało wykorzystany, a
jest nim dziedzina odpustów.
Przecież, stojąc przy źródle liturgii, całemi garś-
ciami można zdobywać odpusty; tak ważne dla życia
naszego, a tak po macoszemu traktowane. Prawda,
że nie wypada z nich czynić handlu zamiennego z
Bogiem, lecz nie można ich lekceważyć. Ile jest spo-
sobności, ułatwień, sprzyjających warunków po temu,
by zyskać odpust zupełny, a nie zdobywa się go.
Przyczyna leży w tern, że ludzie mało doceniają, a na-
stępnie bliżej nie znają warunków zyskowania odpu-
stów. Niniejszy artykuł ma pobudzić do czynu, in-
nym ułatwić poznanie sposobu zdobywania odpu-
stów.
Odpust! Słowo to wywołuje ciekawy obraz w
naszej wyobraźni. Oto: tłumy otaczają kościół. Na
cmentarzu kościelnym ustawiono ambonę. Kazno-
dzieja odpustowy z zapałem głosi słowo Boże. Zebra-
ny lud w pobożnych pielgrzymkach przybył z róż-
nych okolic na tę uroczystość. Teraz, zasłuchany w
kazanie, zapomniał o swoich troskach i kłopotach ży-
cia. — Po skończonej Mszy św. rozejdzie się lud w
różnych kierunkach. Cześć zostanie. Jedni z nich od-
wiedzą znajomych, inni pójdą obejrzeć „budy odpu-
stowe“, reszta na murawie szukać będzie wypoczyn-
ku dla strudzonego ciała. — Obraz taki, szczególnie
u nas w Polsce, często się spotyka; wrósł on głębogo
w naszą tradycję. Przyzwyczailiśmy się uważać piel-
„odpust“?
grzymki odpustowe i obecność na „odpustach“ za
piękny i wielki objaw czci i ukochania Boga. I słusz-
nie. Potrzeba bowiem nieraz dużo zaparcia i poświę-
cenia się, chcąc brać w nich udział.
Zapomina się nieraz, że nie do samej pielgrzym-
ki, czy nawiedzenia tego miejsca odpustowego przy-
wiązany jest odpust. To nie wystarcza; potrzeba wy-
pełnić jeszcze inne warunki, by zyskać całkowity od-
pust. Kościół zresztą w swej szczodrobliwości rozda-
je obfitość odpustów. Wystarczy nieraz mały wysi-
łek, aby duszę obmyć, oczyścić ją i uczynić ją godną
nieba. Kto chce jednak poznać warunki dostąpienia
odpustów, winien nasamprzód odpowiedzieć sobie na
pytanie: co to jest odpust?
Odpust jest to odpuszczenie kary doczesnej, na-
leżnej za grzechy już zgładzone co do winy, odpusz-
czenie, udzielone przez Kśociół pozakramentalnie z
swego skarbca duchowego. Zdanie to wyjaśni się na
przykładzie. Wiadomo, że zbrodniarz za swój strasz-
ny występek ponosi karę śmierci. Zanim jednak wy-
rok nastąpi, może wnieść prośbę do Głowy państwa:
króla, prezydenta czy innego zwierzchnika o ułaska-
wienie. Król lub prezydent, korzystając z swej wła-
dzy, nierzadko udziela ułaskawienia, zamieniając ka-
rę śmierci na dożywotnie .więzienie. Więzień teraz po-
znaje ohydę swego czynu, poprawia się dobrym za-
chowaniem jedna sobie uznanie władz więziennych.
Nadchodzi amnestia. Władze zmniejszają karę lub
wypuszczają więźnia na wolność.
Podobnie ma się sprawa z odpustami. Człowiek
wpada w grzech śmiertelny, przez co strasznie obra-
ża Nieskończonego Boga. Wyrok postanowiony: pie-
kło na wieki. Grzesznik jednak skruszony przybywa
do konfesjonału pokuty i prosi o łaskę. Bóg się litu-
je. Winowajca uwolniony od kary: potępienia wiecz-
nego. Grzechy zgładzone; pozostają jeszcze do odpo-
kutowania kary doczesne. Miłosierdzie Boże jednak
dalej sięga; daje grzesznikowi możność skrócenia al-
bo całkowitego uwolnienia się od kar. Ks. L. R.

[madohora]

KOTLETY SCHABOWE Z BOCZNIAKAMI

4 Schabowe
4 Grzyby ziołowe
4 oddział(y) Tak! Oczywiście tymianek
1 szczypta Chili (suszone)
2 oddział(y) Rozmaryn
2 łyżki Oliwa
Sól
Pieprz
120 g Mąka Kukurydziana
2 łyżki Oliwa
2 łyżki Zioła (siekane, mieszane)
1 . Zupa jarzynowa
2 łyżki Kwark
Pietruszka (w doniczce)
1 Pomarańcza
1 palec u nogi Czosnek
100 ml Oliwa
2 łyżki Orzechy brazylijskie

Drobno zmielić zioła razem z oliwą z oliwek, pocierać nimi mięso i grzyby i pozostawić do marynowania na 1 godzinę.
Do gremolaty drobno posiekaj pietruszkę, czosnek i orzechy, wymieszaj z sokiem pomarańczowym, skórką pomarańczową i oliwą z oliwek, dopraw solą i pieprzem.
Doprowadź zupę jarzynową do wrzenia z olejem, powoli dodawaj mąkę kukurydzianą, ciągle mieszając, gotuj na małym ogniu przez około 30 minut, często mieszając.
Tuż przed podaniem dodaj twaróg, dobrze dopraw solą i pieprzem.
Smażyć boczniaki wieprzowe i królewskie ze wszystkich stron i gotować w piekarniku w temperaturze 160 °C przez około 5 minut.
Ułóż kotlety schabowe razem z mąką kukurydzianą i grzybami i udekoruj gremolata.

[madohora]

KURCZAK W MLEKU KOKOSOWYM

500 g Udka z kurczaka
2 wędka(i) Trawa cytrynowa
1 Liść lipy
1 szt. Imbir (wielkości kciuka)
2 Limes
2 Scallions
2 Czosnek
1 Chilli
2 Ignamy
250 ml Mleko kokosowe
10 arkuszy Kolendra
Sól
Pieprz
Olej


W przypadku kurczaka z mlekiem kokosowym i słodkimi ziemniakami najpierw posolić kurczaka. Pokrój trawę cytrynową i chili na pół wzdłuż. Limonki pokroić na ćwiartki. Obierz czosnek, imbir i szalotkę i pokrój w cienkie kliny. Obrane słodkie ziemniaki pokroić w kostkę.
Podgrzej 4 łyżki oleju w zapiekance, usmaż w nim kurczaka, a następnie wyjmij.
Smażyć warzywa, z wyjątkiem kostek słodkich ziemniaków, w pieczonej pozostałości, odglazurować mlekiem kokosowym, dodać kurczaka i gulasz przykryte na małym ogniu przez około 40 minut.
Dodaj słodkie ziemniaki i gotuj na wolnym ogniu przez kolejne 20 minut.
Przed podaniem dopraw sos solą i pieprzem i posyp kurczaka mlekiem kokosowym i słodkimi ziemniakami ze świeżą kolendrą.

[madohora]

SŁODKO - KWAŚNA PIERŚ Z KURCZAKA W ANANASIE

300 g Uncle Ben's® Basmati & Thai Rice
Sól
Dla piersi z kurczaka:
4 Piersi z kurczaka
1 łyżka Sos sojowy
1 łyżka Olej sezamowy (ciemny)
1 łyżka Wino ryżowe
Na ciasto:
8 łyżka Skrobi kukurydzianej
8 łyżka Mąka
Olej (do smażenia w głębokim tłuszczu)
Dla warzyw:
1 pęczek Młoda cebula
1 Papryka (czerwona)
1 Papryka (zielona)
1 Marchewka
100 g Ananas
120 g Sok pomidorowy
2 łyżka Cukier
2 palce u nóg Czosnek
1 szt. Imbir (rozmiar orzecha)
1 łyżka Ocet ryżowy
1 łyżka Mąka skrobiowa (w panierce)

Pokrój mięso w paski o grubości palców. W misce wymieszaj po 1 łyżce sosu sojowego, oleju sezamowego i wina ryżowego. Marynuj nim mięso.
Umyj paprykę, usuń rdzeń, pokrój na kawałki o szerokości 1 cm. Obierz ananasa, pokrój w kostkę, obierz imbir i drobno posiekaj lub zetrzyj. Obierz czosnek i pokrój w liście. Oczyść młodą cebulę i pokrój ją na przyjemne kawałki. Umyj marchewkę, obierz ją, pokrój w patyki.
Przygotuj ryż zgodnie z instrukcją opakowania, a następnie ogrzej się.
Wymieszaj mąkę skrobiową i mąkę, wymieszaj z solą i odrobiną zimnej wody, aby utworzyć gęste ciasto.
Obróć mięso w cieście i smaż na patelni z gorącym olejem na złoty kolor. Następnie usuń chochlą siatki, odcedź.
Rozgrzej trochę oleju na innej patelni. Krótko upiecz paprykę, marchewkę i dymkę, dodaj kawałki ananasa, czosnek, imbir i cukier, przerzuć, wlej sok pomidorowy. Dopraw octem ryżowym i sosem sojowym.
Wymieszaj trochę mąki skrobiowej z zimną wodą, aż będzie gładka, dodaj do warzyw, ciągle mieszając, aż do uzyskania pożądanej konsystencji.
Dodaj mięso i przerzuć. Podawaj pierś z kurczaka z ryżem® wujka Bena.

[madohora]

SZARLOTKA

pół kilograma mąki tortowej,
200 g cukru pudru,
szklanka śmietany 12 proc.,
dwa jajka,
cytryna,
opakowanie cukru waniliowego,
płaska łyżeczka proszku do pieczenia,
szczypta soli,
cztery jabłka,
płaska łyżka cynamonu,
dwie łyżki kaszy manny,
cukier.


Zetrzyj skórkę z cytryny i wyciśnij z niej sok.
Umyj, obierz i zetrzyj na tarce jabłka. Posyp je cukrem i przełóż do garnka. Duś owoce, aż staną się miękkie.
Kiedy jabłka zmiękną, dodaj do nich sok z cytryny i kaszę mannę. Następnie dodaj cynamon, dokładnie wymieszaj całość i pozostaw owoce do przestudzenia.
Przygotuj ciasto. Zmiksuj jajka z cukrem pudrem, dodawaj stopniowo śmietanę i mąkę tortową. Ciasto powinno mieć dość gęstą konsystencję. Podziel je na dwie równe części i wstaw do lodówki na pół godziny. Po tym czasie rozwałkuj obie części ciasta i przełóż pierwszą warstwę do formy do pieczenia.
Rozłóż mus jabłkowy na pierwszej warstwie ciasta. Na wierzchu ułóż drugą część ciasta i ponakłuwaj ciasto widelcem. Można też zetrzeć ją na tarce i posypać nią mus jabłkowy.
Piecz w 200 st. C przez około 45 minut.

[madohora]

ZEBRA

1 szklanka mąki pszennej,
3/4 szklanki cukru,
2 łyżki masła,
3 jajka,
200 g jogurtu naturalnego,
3 łyżki kakao niesłodzonego,
1 łyżeczka proszku do pieczenia,
cukier puder do dekoracji.

Do głębokiej miski wbijamy jajka i ucieramy je z cukrem na gładki kogel-mogel. Warto wesprzeć się mikserem, by zrobić to jak najszybciej. Do utartej i puszystej masy wlewamy jogurt, oraz dodajemy miękkie masło i ponownie mieszamy lub miksujemy, aż wszystkie składniki się połączą. Jeśli masło, którego używacie jest zimne, warto rozpuścić je w rondelku i wlewać cienkim strumieniem do jajecznej masy. Na koniec przesiewamy do miski mąkę wraz z proszkiem do pieczenia i ostrożnie łączymy. Ciasto powinno być lejące, bez grudek i jednolite, Wówczas dzielimy je na dwie równe części i do jednej dosypujemy kakao. Mieszamy kakową część ciasta do połączenia składników.
Do blaszki (24 x 24 cm) wyłożonej papierem do pieczenia wlewamy naprzemiennie oba ciasta. Można pomóc sobie łyżką, tak by powstały charakterystyczne dla marmurkowego ciasta warstwy. Powtarzamy czynność, aż do wylania obu ciast do foremki. Ciasto pieczemy w piekarniku rozgrzanym do 180 stopni Celsjusza (tryb grzania góra dół) przez około 40 minut. Najlepiej tuż przed wyjęciem sprawdzić patyczkiem, czy ciasto jest upieczone. Lekko ostudzony wypiek warto oprószyć cienką warstwą cukru pudru. Moja babcia podawała każdy kawałek z gałką lodów i kubkiem słodkiego kakao

[madohora]

1. Miły kościółek „M a t k i B o s k i e j A n i e Ls k i e j‘‘ położo-
ny na szerokiej równinie koło miasta Assyżu, był miejscem ulubio-
nem św. Franciszka, albowiem często tam słyszano chóry anielskie
ku czci Matki Boskiej i tam też sługa Boży Franciszek otrzym ał wiel-
kie łaski od Boskiego Zbawcy, nie tylko dla siebie, ale dla całego
świata chrześcijańskiego: do tych łask należy przedewszystkiem od-
pust zupełny, zwany Porcyunkulą.
Jeszcze dziś stoją pierwotne mury kościółka, którego front o-
zdabia piękne malowidło przedstawiające Chrystusa udzielającego
św. Franciszkowi wielkiego odpustu. Nad wejściem napisane są sło-
w a: „To jest bram a do wiecznego życia.“ Obraz ołtarza przedsta-
wiający Zwiastowanie Najśw. Maryi, pochodzi z roku 1293. Wielki
kościół z trzem a nawami i pięknemi kaplicami otacza kościółek „Ror-
cyunkulę.“ Cztery malowidła umieszczone na filarach dźwigających
kopulę bazyliki przedstawiają historyę sławnego odpustu: 1) przed-
stawia Anioła prowadzącego św. Franciszka do kościoła; 2) Świę-
tego otrzymującego odpust od Chrystusa; 3) Papieża Honoryusza
potwierdzającego ten odpust; 4) Ogłoszenie odpustu przez siedmiu
Biskupów.

[madohora]

O odpustach Rozanca sw.
apieże nadali Różańcowi sw. liczne odpusty,
® które można ofiarować i za dusze zmarłych.
Tu wymieniamy niektóre-
I. Za każde Ojcze nasz lub Zdrowaś
Marya, odmówione na paciorkach ku temu
poświęconych, sto dni odpustu.
II. Za noszenie na sobie poświęconego
Różańca sto dni odpustu.
III. Kto odmawia codzień pobożnie trze-
cią część Różańca, może raz w miesiąc dostą-
pić odpustu zupełnego, byleby w tym dniu
przystąpił po dobrej Spowiedzi do Komunii
św. i pomodlił się potem w kościele lub kaplicy
publicznej, według intencyi Ojca Świętego.
IV. Dla odmawiających często koronkę
i dla noszących ją przy sobie z uszanowaniem
jest odpust zupełny w godzinę śmierci.
V. Kto przed przyjęciem Różańca spo-
wiada się całego życia i przyjmuje Ko-
munię św., dostępuje zupełnego odpustu.

[madohora]

Odpusty do Różańca odmawianego
w Październiku są:
I. Kto codziennie przez miesiąc ten
wspólnie z innymi odmawiać będzie Różaniec,
dostąpi odpustu zupełnego w dniu, w którym
odbędzie spowiedź i przyjmie Komunię świętą.
II. Kto obok jednorazowego odmawiania
Różańca i Litanii w kościele (lub w domu dla
słusznych powodów) przystąpi do spowiedzi
i Komunii św. i według intencyi Ojca Świę-
tego modlić się będzie, zyskuje odpust 7 lat
i tyleż kwadragen.
III. Odpustu zupełnego dostąpi, kto przy-
najmniej 10 razy w kościele (lub w domu dla
słusznych przyczyn) odmówi Różaniec, Litanię
do Najświętszej Maryi Panny, wyspowiada się
i komunikuje i modli się według intencyi
Ojca Świętego.

[madohora]

Warunki uzyskania Odpustu Jubileuszowego
przez osoby nie mogące udać się do Rzymu.
Jego Świątobliwość Papież Pius XI na uczczenie jubi-
leuszu śmierci Pana Jezusa raczył udzielić odpustu zupełnego
jubileuszowego tym, którzy od dnia 2 kwietnia 1933 aż do dnia
2 kwietnia 1934 odwiedzą cztery bazyliki w Rzymie i od-
mówią tam przepisane modlitwy.
W czasie ,,Miłościwego Lata“ są zawieszone wszystkie
odpusty zupełne i cząstkowe dla żyjących osób, z wyjątkiem
odpustów w godzinie śmierci, odpustów przywiązanych do
modlitw „Anioł Pański“ lub w czasie wielkanocnym „Królowo
Nieba“, do czterdziestogodzinnego nabożeństwa, udzielonych
towarzyszącym Najśw. Sakramentowi niesionemu do chorych,
odpustów toties quoties dla tych, którzy odwiedzają kaplicę
Porcjunkuli w Asyżu, miejsca święte w Palestynie i Lourdes,
i odpustów, których zwykle nadawają dostojnicy Kościoła:
Kardynałowie, Biskupi i inni. Przez to Stolica Apostolska
pragnie zachęcić tern więcej do zyskania odpustów „Miłości-
wego Lata“. Powyższe odpusty można uzyskać dla żywych
i zmarłych. Wszystkie odpusty zawieszone w czasie roku
jubileuszowego dla osób żyjących można uzyskać ofiarując je
za zmarłych.
I. Odpustu jubileuszowego mogą dostąpić bez zwie-
dzenia Rzymu osoby należące do wymienionych poniżej
kategoryj:
1. Zakonnice klauzurowe, postulantki, nowicjuszki i inne
osoby, które z jakiegokolwiek powodu przez większą część
roku mieszkają w klasztorze klauzurowym;
2. siostry składające śluby zwykłe, należące do jakiej-
kolwiek kongregacji, nowicjuszki, postulantki i uczennice oraz
inne osoby, mieszkające z niemi razem i mające stołowanie
w klasztorze;
3. oblatki czyli pobożne niewiasty, żyjące wspólnie na-
wet bez ślubów, których zakłady zatwierdzone są przez
władzę kościelną, ich postulantki, nowicjuszki i uczennice oraz
osoby mieszkające z niemi i mające stołowanie w klasztorze;
4. wszystkie tercjarki regularne, prowadzące za zgodą
władzy duchownej wspólne życie pod jednym dachem oraz
osoby mieszkające z niemi i stołujące się u nich;
5. dziewczęta i kobiety, mieszkające w ochronkach lub
bursach nawet nie prowadzonych przez siostry zakonne;
6. anachoreci i pustelnicy, którzy zachowują przepisy
Biskupa-Ordynarjusza i należą do zakonów, jak Cystersi,
Trapiści, Kameduli, Kartuzi;
7. wierni obojga płci, którzy są w niewoli u wrogów,
w więzieniu, na wygnaniu, w domach karnych lub popraw-
czych, na ciężkich robotach; księża i siostry na pokucie
w klasztorze lub zakładzie;
8. wierni obojga płci, którzy z powodu choroby lub nie-
stałego zdrowia nie mogą po odpust jubileuszowy do Rzymu
się udać, osoby zajęte pielęgnacją chorych, zatrudnione w za-
kładach poprawczych, dalej robotnicy, którzy codzienną pracą
zarabiają na życie i nie mogą na tyle godzin pracy porzucić,
oraz starcy po ukończonym 70 roku życia.
II. Na mocy dekretów Stolicy Apostolskiej wszystkie
osoby, wymienione powyżej pod nr. 1—8 mogą dostąpić od-
pustu jubileuszowego bez zwiedzenia Rzymu pod następują-
cemi warunkami:
1. muszą wyspowiadać się i pobożnie przyjąć Chleb
Anielski;
2. pomodlić się na intencję Ojca św., t. j. o wzrost Ko-
ścioła katolickiego, o wykorzenienie błędów, o zgodę wśród
panujących i pokój dla całej ludzkości, odmawiając pobożnie
przynajmniej 6 Ojcze nasz, 6 Zdrowaś i Chwała Ojcu;
3. zamiast nawiedzenia czterech bazylik rzymskich od-
wiedzą cztery razy swój kościół parafialny. Zakonnice zaś,
siostry, postulantki, nowicjuszki, chorzy i inni, którym z ważnych powodów nie jest możliwem odwiedzić kościół pa-
rafialny, odwiedzą kaplicę swoją czterokrotnie, o ile się w niej
przechowuje Przenajśw. Sakrament. Przy każdem odwiedze-
niu zmówią przed głównym ołtarzem trzykrotnie „Wierzę
w Boga Ojca“ oraz modlitwę „Uwielbiamy Cię, Chryste,
i dziękujemy Tobie itd.“ lub inną o Męce Pańskiej, następnie
przed obrazem lub figurą Matki Boskiej Bolesnej, rozważając
jej cierpienia, odmówią 7 Zdrowaś Marja oraz modlitewkę
„Spraw to, Matko Święta“ lub inną do Matki Boskiej Bolesnej.
III. Wszystkim spowiednikom udzielamy pełnomocnic-
twa do zmiany warunków pod nr. 3 w spowiedzi jubileuszowej,
a to ze względu na stan, zdrowie, warunki mieszkania i czas
penitenta.
Wierni, wypełniający warunki podane, mogą odpust zu-
pełny zyskać tyle razy, ile razy spełniają warunki wymagane.
Dla spowiedzi jubileuszowej wyłącznie wolno osobom
wyżej wymienionym wybrać sobie dowolnego spowiednika
z pośród kapłanów aprobowanych przez Biskupa.
Kapłani spowiednicy, aprobowani przez Biskupa, na
mocy Konstytucji Apostolskiej z dnia 30. I. 1933 r. mają władzę
w spowiedzi jubileuszowej
1. rozgrzeszyć od wszystkich grzechów i cenzur, nawet
special! modo Stolicy Apostolskiej albo Biskupowi Ordynariu-
szowi zastrzeżonych z wyjątkiem herezji formalnej i ze-
wnętrznej ;
2. zakonnicom udzielić dyspensy od ślubów prywatnych,
złożonych po uroczystej profesji lub zamienić takie śluby,
nawet zaprzysiężone;
3. siostrom, oblatkom, tercjarkom regularnym oraz pan-
nom i niewiastom wspólne życie wiodącym udzielić dyspensy
od ślubów lub zamienić śluby, także zaprzysiężone, wyjąwszy
śluby zastrzeżone Stolicy Apostolskiej oraz takie, których
dyspensa przyniosłaby szkodę osobom trzecim.
Zachęcamy wiernych, którym łaskawość Stolicy Apo-
stolskiej dozwala tak łatwo korzystać z odpustu jubileuszo-
wego, żeby z miłości i wdzięczności wobec Zbawiciela Ukrzy-
żowanego często rozmyślali o męce Jego, odprawiali drogę
krzyżową i czerpali ze skarbca łask Kościoła przez zyskanie
odpustu jubileuszowego. Czcigodnych kapłanów wzywam, żeby wiernych do wdzięczności i wierności wobec Ukrzyżo-
wanego w kazaniach zachęcali i nie szczędzili ofiar, ażeby
wiernym dać możliwość dostąpienia łask „Lata Miłościwego“.
Powyższy dekret należy podać wiernym w niedzielę
najbliższą do wiadomości oraz wywiesić przy drzwiach ko-
ścielnych i kaplic na miejscu odpowiedniem.
Katowice, dnia 12 sierpnia 1933 r.
f Stanislaw,
Biskup Katowicki.

[madohora]

W łączności z powyższym dekretem z dnia 12 sierpnia br.
o warunkach zyskania odpustu jubileuszowego zwracamy uwagę
na to, że
1. w roku jubileuszowym są zawieszone nietylko od-
pusty z wyjątkiem w dekrecie wymienionych, lecz zawieszone
są też dla spowiedników fakultety i indulty absolucji od censur,
dyspens od ślubów, nieprawidłowości i przeszkód do święceń
w jakibądź sposób udzielone. Temu zawieszeniu nie podlegają
fakultety udzielone przez Codex J. C. ani też fakultety pro foro
externo Nuncjuszów, Ordynarjuszów i Przełożonych zakonnych;
nie są zawieszone fakultety pro foro interno, udzielone Ordy-
nariuszom i spowiednikom od Penitencjarji dla osób, które do
Rzymu się udać nie mogą oraz fakultety spowiedników w Lour-
des i Palestynie. (Ad illud idem propositum ad quod indulgen-
tiarum intermissio spectat, facúltales et indulta absolvendi etiam
a casibus Nobis et Apostolicae Sedi reservatis, relaxandi cen-
suras, dispensando a votis eademque commutandi, dispensandi
praeterea ab irregularitatibus et impediments cuilibet et quoquo
modo concessa extra Urbem eiusque suburbium per Iubilaei
Maximi decursum suspendimus nullique suffragari volumus
(A. A. S. XXV. p. 12).
2. Przy absolucji od censur i nieprawidłowości do świę-
ceń należy stwierdzić, czy penitent przy pierwszej spowiedzi
jubileuszowej nie otrzymał już absolucji, ponieważ fakultety
spowiedników odnoszą się tylko do pierwszej spowiedzi św.
jubileuszowej.
3. Spowiednicy powinni przy udzieleniu absolucji lub
dyspensy uważać na zastrzeżenia prawnie wymagane.
Tylko chorym można zmniejszyć modlitwy dla otrzy-
mania odpustu przepisane pod nr. II., 3.
5. Visitado Basilicae nie może być zmieniona na dobry
uczynek, do którego wypełnienia już istnieje zobowiązanie.
(Mónita de usu faeultatum Confessariis per Annum Sanctum
tributarum etc. A. A. S. XXV. pag. 60.)
Katowice, dnia 31 sierpnia 1933 r.
f Stanislaw Adamski,
Biskup.

[madohora]

Święta Anno! Królowo górnośląskiej warty,
Berłem łaski słynąca , w świat na wskroś otwarty,
Święta Anno, do Ciebie w swej doczesnej męce
Dźwiga rzymski bez granic Kościół w modłach ręce;
Do Ciebie i nasz naród otoczon wrogami,
Rwie się, łamiąc kajdany a świecąc cnotami;
Do Ciebie z siół chudobnych i z grodów wspaniałych
Płyną rzesze bez liku, wszak dla dusz zbolałych
Upragnione lekarstwo tam, gdzie serc wylanie!
Gdyż u Ciebie Syn Boży raczył mieć mieszkanie,
Toć i Ewy prawnuki śpieszą w Twe objęcia.
O Babko najszczęśliwsza Maryi Dziecięcia,
Gdyż hojnie wszystkim dajesz, mnie też Twą opieką
Wzbogać, co się wybieram w podróż tak daleką!
Bo, choć wola, myśl silna,
lecz lutnia bez dźwięku;
Ty ją nastrój! Gdyż wiek
ten pełen zbroi szczęku,
Bacz ją natchnąć pokojem!
Twa niech pomoc sprawi,
Bym godnie opiął górę,
która Ciebie sławi!
Skończyły się nieszpory.
Ojca Gwardyana
Wywołano ku bramie, tam
wieść niesłychana
Wszystkich zniepokoiła:
„Pan radzca ziemiański
Wielkich Strzelec zabrania
na ten to rok Pański
Pontnikom iść na górę
z krzyżem, z chorą-
gwiami ;
Połicya rozpędza tłumy, co z pieśniami
Dążą na święte miejsce, a z polskiej dzielnicy
Kompanie nie przyjdą, rosyjscy strażnicy
Dopuszczają się gwałtów! Ucisk wrogi wszędzie,
Jakoż tedy z odpustem ua „Święty Krzyż“ będzie?“

[madohora]

„Dość, dość, rzekł ksiądz Gwardyan, Ojciec Atanazy,
Znam ja jeszcze surowsze zwierzchników rozkazy,
Aleć. na co się martwić? My tu nie rządzcami,
Lecz sługami jesteśmy, Panią zaś nad nami
Święta Anna; w Jej sprawie trwajmy, walcząc mężnie,
Nas zaś Ona niech broni przed Wnukiem potężnie.
Co do mnie, jestem gotów nieść co Bóg przeznaczy,
Nawet jeść na wygnaniu gorzki chleb tułaczy,
Ale czyńmy powinność: „Krzyża Podwyższenie“
Święćmy najuroczyściej, z tego klasztór słynie.
Nie trwóż się bracie Piotrze! Weźm klucze od bramy,
A przyjdź choć za godzinę — teraz czwartą, mamy —
Z bratem Wawrzyńcem z kuchni, wołaj gospodarza
Brata Józefa; wszyscy mi do refektarza
Przyjdźcie, dam dla odpustu potrzebne zlecenia,
By się w chwili nabożeństw nie martwić z spóźnienia.“

[madohora]

Piotr z obedyencyi cingulum całuje,
Śpieszy; Ojciec Gwardyan w myśli swej stosuje
Co rozkazać, co czynić. Wszedł do zakrystyi;
Tam braciszek Alfonsy, bliski profesyi,
Otwiera szafy śnieżnej bielizny: ornaty
Złote, srebrne, przegląda, (przed mnogiemi laty
Haftowały je ręce hrabianek!) z wstęgami
Mszały nowe i stare, z złotem! brzegami,
Zapełniły rząd długi. Tam ampułki szklane,
Monstrancya, kielichy suto pozłacane,
Cyboryum z srebra olbrzymiej wielkości,
Na złotym bandalerzu przez tłumy, ludności
Noszony, głośno śpiewa o mnóstwach spowiedzi.
Inne znowu naczynia ceniane i z miedzi
Czyściuteńkie, po listwach chędogiej framugi
Niecierpliwie czekają na Boże usługi.

[madohora]

Z wszystkiego ucieszony więc wesołej twarzy,
Co to we świecie żyje a o niebie marzy,
Mówi Ojciec Gwardyan: „Bóg ci zapłać bracie!
Ale prócz zakrystyi czeka jeszcze na cię
Rajski Dwór, i Krzyż Święty, i Upadek Trzeci.
Czyń co możesz dla dobrych świętej Anny dzieci,
Bo ich mnóstwo przybędzie. Gdzież się podzleć mają
Z duehownemi potrzeby? W domu unikają
Księdza nie mającego od Boga urzędu,
Tylko sam się narzucił. Ze szłusznego względu
Na te trzody sierotki może ze czterdziestu
Księży zdąży na pomoc. Dla słuchalnic jest tu
W Rajskim Dworze wygodnie: słońce, deszcz nie szkodzi,
Pojednawszy się z Bogiem tłum ludu odchodzi
Bez przeszkody, a modły i prześliczne pienie
Pontników żywi święte kapłanów natchnienie.
W Rajskim Dworze więc krzeseł dwadzieścia postawisz,
Kilkanaście po gankach klasztoru, objawisz
Spowiednikom godziny rekreacyj, słowem:
Bądź dla wszystkich ze wszystkiem twej służby gotowym
Wiem, że mnogie twe prace: to je niech osłodzi
Że chojnie święta Anna w Niebie wynagrodzi!“

[madohora]

Alfonsy w posłuszeństwie cingulum całuje,
Lecz pokornem pytaniem tak się informuje:
„Wszystko według rozkazu Ojca Gwardyana.
Lecz do Świętego Krzyża, gdzie bywa śpiewana
Summa, i do kościółka Upadku Trzeciego
Raczył Ojciec Głwardyan brata Aleksego
Syłać do usług księży; poczciwiec Stokowy
Zawsze, jak dotąd było, pomagać gotowy,
Latoś także pomoże; czy Ojciec pozwoli?“

[madohora]

„Wiesz, rzekł Ojciec Głwardyan, że się nie niewoli
Ludzi obcych, nie naszych. Lecz niechaj tak będzie.
U Trzeciego Upadku dwóch księży zasiędzie,
Trzech u Świętego Krzyża. Brata Aleksego
Nie uwiążę do pracy. Jest ci wolą jego
Zżyć wiek u świętej Anny, lecz w służbie niczyjej;
Niech się spełni! Czterdzieści lat już Kalwaryi
Poświęcił nasz staruszek; nic uie wie o świecie,
Domek tam przy Upadku jak gniazdeczko w kwiecie,
Cały jego majątek. Kto on, skąd, dlaczego
Tu usiadł, nie usłyszał jeszcze nikt od niego.
Nie badaj, nic nie żądaj, on czyni co może,
Byś nam go jak najdłużej jeszcze dał, o Boże!“

[madohora]

Piotr z obedyencyi cingulum całuje
I na znak Gwardyana skromnie występuje.
,,Ciebie, bracie Wawrzyńcze, westchnął Atanazy,
Mniej ważne, ale trudne dotyczą rozkazy,
Najprzewielebniejszy nasz książę Biskup raczył
Też samą sumę, którą corocznie przeznaczył
Dla gości utrzymania, dać też latoś, a ty
Wiedz, iż pilny pracownik godzien swej zapłaty.
Trudność wszystkim wygodzić, szczególnie, że wszelkie
Potrzeby musisz znosić z Leśnicy, skąd wielkie
Przykrości następują, bo góra wysoka.
Lecz wiem, że ty ze zleceń mych nie spuszczas oka!“
To rzekłszy podał krzyżyk do ucałowania,
Brat Wawrzyniec odchodząc pokornie się kłania.

[madohora]

Odpusty nowe za odmawianie radosnego
ltóźiińea św. »Wszystkim wiernymchrześcijaninom płci
obojga, którzy w odmawianiu Różańca św. sie-
dmiu radości, Najśw. Maryi Panny gdzie
tylko bądź na całej ziemi w kościele jednym z trzech
Zakonów seraficznego Ojca Franciszka udział biorą,
nadajemy te same odpusty, które bracia i siostry tego
samego Zakonu odbierają, jeżeli z nimi razem Róża-
niec św. zmawiają.
Okrom tego udzielamy wszystkim wiernym chrze-
ścijanom, którzy oczyszczeni przez Sakrament Pokuty
i posileni Chlebem Anielskim w czasie roku tego Ró-
żaniec, czy to w uroczystościach szczególnych siedmiu
radości, czy też w głównych świętach Najśw. Maryi
Panny, albo jakiegokolwiek dnia w oktawie, według
wyboru wolnego, pobożnie zmówią, odpustu zu-
pełnego każdego dnia, w którym to uczynią.
Tak samo wszystkim, którzy w soboty podczas
roku bieżącego Różaniec zmawiać zwykli, raz w mie-
siącu według wyboru wolnego również — odpustu
zupełnego udzielamy, jeżeli jak zwyż powiedzie-
liśmy — godnie do Sakramentów świętych Pokuty
i Ołtarza przystąpią.
Dalej udzielamy miłosierni w Panu wszystkim,
którzy Różaniec mianowany przy sobie noszą i często
go zmawiają, w godzinie śmierci, jeżeli godnie Sa-
kramentu święte Pokuty i Ołtarza przyjmą, albo, je-
żeli nie są w stanie to uczynić, przynajmniej ze skru-
chą w sercu Imię Jezus, jeżeli im możebnie, albo je-
żeli niemożebnie, sercem choć nabożnie, zawezwą
i śmierć jako następstwo grzechu z ręki Pańskiej po-
kornie przyjmą, również odpustu zupełnego
i uwolnienie z wszystkich kar za grzechy zasłużonych.
Nadto udzielamy wiernym obojga płci wszędzie,
którzy przynajmniej skruszonem sercem w innych
uroczystościach Najśw. Maryi Panny w roku bieżą­cym Różaniec zmówią, 300 dni odpustu w zwyczajnej
formie Kościoła, dalej owym, którzy to w uroczysto-
ściach nakazanych czynią, 200 lat; ile razy ale Róża-
niec któregokolwiek dnia w roku zmówią, za każdą
rażą 70 lat i również tyle kwadragenów.
Na koniec owym wiernym, którzy Różaniec sie-
dmiu radości Najśw. Maryi Panny wiernie przy sobie
noszą, go często zmawiają i jaki bądź uczynek pobo-
żny na chwałę Boga albo na duchowne lub czasowe
dobro bliźniego w sposób świętobliwy wypełnią, albo
na cześć siedmiu radości Matki Boskiej »Pozdrowienie
Anielskie« siedm razy zmówią, za każdą rażą w zwy-
czajnej formie Kościoła 10 lat odpustu.
Wszystkie te zupełne i niezupełne odpusty, wyjąw-
szy odpust zupełny w razie śmierci, wierni mogą, je-
żeli wolę mają, duszom zmarłym w czyścu ofiarować.
Ustanawiamy jednakowoż, aby Różańce, który wierni
przy wypełnieniu uczynków wymienionych użyć chcą,
od ministra jeneralnego Zakonu Braci Mniejszych, to
jest Zakonu św. Franciszka, lub od innego świeckiego
albo zakonnego kapłana, który do tego przez ministra
mianowanego upoważnionym został, w zwyczajnej for-
mie Kościoła i zachowaniem przeznaczeń odnośnych
poświęcone być muszą. Żadne przeciwności temu prze-
szkadzać nie mają. To na czasy nieustanne mieć ma
znaczenie. Pius X, Breve S. C. Indulg. d. 23 Äug.
1905. (Acta Ord. Fr. Min. XXIV, 349—352).

[madohora]

Z Rzymu. Papież Pius X, Ojciec nasz święty
także już kilka razy Odpustu Porcyunkuli chciał do-
stąpić. O tern piszą nam z Rzymu, że Ojciec święty
z rana drugiego Sierpnia udał się do kaplicy Pau-
lińskiej, aby tamże modlitwy przepisane w dostąpie-
niu Odpustu Porcyunkuli odprawić. Jego Świątobli-
wość dnia tego także w kaplicy Paulińskiej miał
Mszą świętą, Po południu o piątej godzinie Papież
znowu przybył, aby po drugi raz odpustu dostąpić.
Modlił on się wtenczas długo i serdecznie.

[madohora]

Portiunkula
Moja ciocia Hela jest wyjątkowo
pobożny kobietą. Przeszłego roku
w dniu Najśw. Maryi Panny Aniel-
skiej poprosiła mnie, bym wraz z nią
udała się do Panewnik, by uzyskać
tzw. odpust portiunculi. Owszem,
słyszałam już kilka razy o tym od-
puście, ale teraz mając sposobność
porozmawiania z ciocią stawiłam
kilka pytań:
— Ciocia przeszłego roku była
w Asyżu, wiele czytała o św. Fran-
ciszku, może więc mi powie historię
powstania tego odpustu.
Ciocia nieznacznie poprawiła so-
bie zawiązaną na głowie chustę,
chrząknęła i odpowiedziała:
— Trzy kwadranse od Asyżu,
w uroczej dolinie Umbrii, stał mały
kościółek pod wezwaniem Matki Bo-
skiej Anielskiej. Wystawili go w IV
wieku pielgrzymi, wracający z Zie-
mi św. i umieścili w nim relikwie
z grobu Matki Boskiej. Św. Franci-
szek ogromnie lubił modlić się w za-
cisznym kościółku, a gdy pod wpły-
wem gorącej miłości ku Bogu wy-
rzekł się wszelkiej wygody życiowej,
obrał ten kościółek za stałe miejsce
modlitwy. Przez długie godziny,
dnie a nawet noce klęczał św. Bieda-
czyna z Asyżu przed Bogiem i prosił
o różne łaski. I pewnego razu pod-
czas zachwycenia zrozumiał słowa
Jezusa: „Franciszku, zażądaj jakiej-
kolwiek łaski, a ja ci jej udzielę.“
święty padł twarzą na ziemię i od-
powiedział: „Ja nędzny, niegodny
grzesznik proszę najpokorniej, abyś
wszystkim tym, którzy po szczerym
wyznaniu swych grzechów odwie-
dzą ten kościół, udzielił odpustu zu-
pełnego, tj. darował wszystkie kary
doczesne.“ I Pan Bóg spełnił to
wielkie życzenie świętego.
— Ciociu, czy tylko w tamtym ko-
ściółku można było zyskać odpust?
— Tak było przez długie lata.
Ale w r. 1847 Ojciec św. Pius IX
orzekł, że wszyscy po wyznaniu
swych grzechów i przyjęciu Komunii
świętej mogą uzyskać ten odpust
tylekroć, ile razy odwiedzą kościół
uprzywilejowany tym odpustem i tam
pomodlą się na intencję Ojca św.
Przez długi czas szliśmy w milcze-
niu. Potem zapytałam:
— A jak wyglada ten mały ko-
ściółek?
Zauważyłam, że ciocia się uśmiech-
nęła.
— Dzisiaj nad małym kościółkiem
wznosi się wielka bazylika pod we-
zwaniem Najśw. Maryi Panny Aniel-
skiej. Jakiś uprzejmy zakonnik opro-
wadzał nas po kościele, pozwolił
zajrzeć do celi, w której św. Fran-
ciszek się modlił, a w ogrodzie
zwrócił nam uwagę na krzak róży.
0 krzaku tym wspomina pewna
rzewna legenda.
— Ciocia ją zna? Proszę mi ją
powtórzyć.
— W pewną mroźną, zimową noc
modlił się św. Franciszek. Było
w około cicho i mroczno. Wtedy
przystąpił do modlącego się szatan
1 kusił: „Jesteś młodym, przystoj-
nym, czeka cię długie życie, dlaczego
więc niszczysz życie i urodę na po-
kucie i wyrzeczeniu się? Patrz, jak
inni się bawią, jak inni są swobodni,
jak oni wykorzystują życie... a ty?...“
Św. Franciszek, nie mogąc ścierpieć
tych pokus, wybiegł na pole, stanął
przed ciernistym krzakiem różanym
i nagle rzucił się w ten ciernisty
krzew. Z licznych drobnych a do-
kuczliwych ran popłynęła krew...
i w tej chwili stało się coś prze-
dziwnego: krzak cierniowy zbro-
czony krwią Świętego zakwitnął
w tę mroźną noc krwawymi i bia-
łymi różami...
— A teraz jeszcze kwitnie? I tak rozmawiając doszliśmy do
— Owszem, przyniosłam sobie Panewntk, do kościoła OO. Fran-
nawet kilka płatków różanych. Są ciszkanów. Poszłam do spowiedzi
białe i mają charakterystyczne ślady świętej a potem szczerze prosiłam
krwawych kropel. Podobnej odmia- Boga o darowanie mi wszystkich
ny róż nie widziałam w całej tamtej- kar, na ja^e zasłużyłam sobie prze-
szej okolicy. stępując przykazania Boże.
Emgt

[madohora]

O Odpustach.
Dwa są rodzaje kary za grzechy, jak to już
wiemy z poprzednich rozdziałów: kara wieczna w pie-
kle za Rzęchy śmiertelne i kara doczesne za grze-
chy wszelkie, które zostały nam wprawdzie odpu-
szczone w Sakramencie Pokuty, ale za które jeszcze
ostatecznie zadość nie uczyniliśmy.
Otóż Pan Jezus w nieskończonej swej ku nam
miłości, udzielił Kościołowi św. moc nadawania od-
pustów, to jest darowania po odbytej Spowiedzi kar
doczesnych, które mieliśmy odpokutować albo tu,
albo w czyścu. Odpustów udziela nam kościół w na-
grodę za pewne modlitwy, albo dobre uczynki, pła-
cąc za nas sprawiedliwości Bożej z niewyczerpanego
skarbu zasług Chrystusowych i Świętych Pańskich.
Następujące podobieństwo najlepiej nam wyjaśni tę
tak dla nas pocieszającą naukę Kościoła św.
Pewien chłopiec za ciężkie przewinienie został
skazany przez ojca na zamknięcie o Chlebie i wo-
dzie. Tymczasem matka, współczując cierpieniu
dziecka, rzecze mu: »Zasłużyłeś wprawdzie na su-
rową karę, ale jeśli dobrze odrobisz to zadanie,
prosić będę ojca, by ci przebaczył*. Chłopiec speł-
nił rozkaz matki, która wyjednała mu za to u ojca
odpuszczenie kary, czyli odpust. Tak samo postę-
puje sobie z nami, dziećmi swoimi, Kościół św.,
wstawiając się za nami do Pana Jezusa, a nigdy
napróżno.
Inny krnąbrny chłopiec również na srogą zasłu-
żył karę, co widząc siostra jego czyni coś bardzo
dobrego, by się ojcu przypodobać i za pośredni-
ctwem matki wyjednać u ojca odpuszczenie kary dla
brata. Podobnie rzecz się dzieje w wielkiej rodzinie
chrześciaństfiej, w Kościele św., do którego mamy
szczęście należeć. Odmawiając niektóre modlitwy,
zbogacone odpustami, spełniając dobre uczynki, mo-
żerny zyskać odpust dla braci naszych w czyścu
cierpiących, który to odpust zmniejsza ich cierpienia,
albo zupełnie niebo im otwiera.
Pamiętać jednak należy, iż dla dostąpienia od- h
pustu, trzeba być w stanie łaski, co prostem jest
i naturalnem. Czy siostra, o której wspomnieliśmy,
byłaby mogła wyprosić dla brata przebaczenie, j
gdyby wprzódy sama była zasłużyła na gniew ojca
i jeszcze go za to nie przeprosiła ? — Trzeba konie-
cznie wypełnić wszelkie warunki, konieczne do po-
zyskania odpustu.
Przeliczns odpusty pozyskać można, odprawując
drogę krzyżową, należąc do pobożnych bractw i sto-
warzyszeń, jak naprzykład do Apostolstwa modlitwy,
do bractwa Różańca św., odwiedzając chorych, ucząc
dzieci katechizmu. Kto jest członkiem arcybractwa
Niepokalanego Poczęcia Najśw, Panny Maryi, dostę-
puje bardzo wiele odpustów za każdorazowe odmó-
wienie 6 Ojcze nasz, 6 Zdrowaś Marya, 6 Chwała
Ojcu, ku uczczeniu Trójcy Przenajśw. i Niepokalanie
Poczętej Najśw. Panny Maryi, na intencyą Kościoła
św. — Krótkie westchnienia, jak: O Maryo bez
zmazy pierworodnej poczęta, módl się za nami, któ-
rzy się do Ciebie uciekamy. — Słodkie Serce Jezusa
bądź moją miłością. — O mój Jezu miłosierdzia są
wzbogacone ioo albo 30D dniami odpustu. Za od-
mówienie po Komunii św. i przed wizerunkiem Je ­
zusa ukrzyżowanego znanej modlitwy: >Oto ja,
o dobry Jezu* pozyskać można zawsze odpust zu-
pełny. Mając tak łatwy sposób czerpania z nieprze-
branych zasług i skarbów Chrystusowych, czyż nie
byłoby niedbalstwem nie do darowania pozbawiać
tylu dobrodziejstw siebie i dusze zmarłe, które za
pomoc udzieloną tak bardzo umieją być wdzięczne.
Niechaj dalekie będzie od nas takie lenistwo i lekce-
ważenie ; przeciwnie, szanujmy i czcijmy odpusty,
Btarając ich się pozyskać jak najwięcej.

[madohora]

Penitencjaria Apostolska dekretem
z dnia 10 maja 2008 r. ogłosiła warun-
ki zyskania odpustu zupełnego w roku
św. Pawła, który zaczyna się 28 czerwca
2008 r., a kończy 29 czerwca 2009 r.
Dekret dotyczy zyskania odpustu w Rzy-
mie w bazylice św. Pawła za Murami, we
wszystkich miejscach kultu w kościołach
lokalnych i w określone dni w kościołach
wyznaczonych przez biskupa diecezjal-
nego.
1. W bazylice św. Pawła za Murami,
wzniesionej nad grobem Apostoła, od-
pust zupełny będzie można zyskać co-
dziennie przez cały Rok Pawłowy, pod
zwykłymi warunkami (spowiedź sakra-
mentalna, komunia eucharystyczna i mo-
dlitwy w intencjach Ojca Świętego oraz
wyzbycie się przywiązania do jakiego-
kolwiek grzechu). Pielgrzymując do
wspomnianej rzymskiej bazyliki, należy
się pomodlić przed ołtarzem Najświęt-
szego Sakramentu, a następnie odmówić
przy ołtarzu Konfesji nad grobem Apo-
stoła „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”.
Dodać należy wezwania ku czci Matki
Bożej i św. Pawła, pamiętając też o św.
Piotrze.
2. W Kościołach lokalnych we wszyst-
kich miejscach kultu można będzie zy-
skać odpust zupełny, uczestnicząc w pu-
blicznym nabożeństwie ku czci Apostoła
Narodów pierwszego i ostatniego dnia
roku jubileuszowego.
3. W wyznaczonych przez Biskupa
miejscach kościoła pod wezwaniem św.
Pawła czy innych można zyskać odpust
zupełny w określone przez biskupa dni.
4. Odpust zupełny w Roku św. Pawła
mogą również uzyskać osoby niebędące
w stanie dopełnić zwykłych warunków
z powodu choroby czy innych uzasad-
nionych, ważnych przyczyn. Muszą po-
stanowić, że je spełnią, gdy tylko bę-
dzie to możliwe, i włączą się duchowo
w któreś z jubileuszowych nabożeństw
ku czci św. Pawła, ofiarując Bogu swe
modlitwy i cierpienia w intencji jedno-
ści chrześcijan.
Zgodnie z punktem 3. wspomnianego
dekretu, wyznaczam w archidiecezji ka-
towickiej następujące miejsca, w których
w czasie roku św. Pawła – uczestnicząc
w publicznych nabożeństwach ku czci
Apostoła Narodów w dniach ich odpra-
wiania – będzie można zyskiwać odpust
zupełny:
Katedra Chrystusa Króla w Katowi-
cach, kościół św. Pawła w Nowym Byto-
miu, bazyliki mniejsze w Piekarach Ślą-
skich, Pszowie, Panewnikach, Rybniku
i Mikołowie.
Odpust zupełny można zyskać tylko
jeden raz dziennie, spełniając zwykłe
w takich przypadkach warunki oraz
uczestnicząc we wskazanych powyżej
miejscach w publicznym nabożeństwie
ku czci św. Pawła.
Katowice, dnia 24 czerwca 2008 r.
VAI – 6876/08
DEKRET
o odpustach w Roku św. Pawła
+ Damian Zimoń
Metropolita
Katowicki
Ks. Grzegorz Olszowski
Kanclerz Arcybiskup
Kurii Metropolitalne

[madohora]

Praktyka zyskiwania odpustów
wFZŚ
Wprowadzenie
N
auka o odpustach łączy się z tajemnicą Bożego
Miłosierdzia i wynika ze słów Chrystusa: „To-
bie dam klucze Królestwa Niebieskiego: cokolwiek
zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co
rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”
(Mt 16,19).
W sakramencie pojednania otrzymujemy przeba-
czenie grzechów, które wyznajemy i za które szcze-
rze żałujemy. Przebaczenie uwalnia nas od winy
(tym samym jest nam darowana kara wieczna, czy-
li kara piekła) i pozwala nam osiągnąć zbawienie
wieczne, ale nie uwalnia nas od kary doczesnej
za popełnione grzechy. Bóg przebaczył nam to,
że zabrudziliśmy naszą duszę, ale musi nas z tego
brudu oczyścić. Nic nieczystego nie wejdzie bo-
wiem do Miasta Świętego (por. Ap 21, 27).
Temu oczyszczeniu służą właśnie kary doczesne,
które możemy ponieść za życia na ziemi lub po
śmierci - w czyśćcu.
Człowiek jednak może zostać uwolniony tak-
że od tych kar! Temu właśnie służą odpusty, któ-
rymi rozporządza Kościół.
Odpust jest to więc darowanie przed Bogiem
kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do
winy.
Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposo-
biony i pod określonymi warunkami, za pośrednic-
twem Kościoła, który jako szafarz owoców odku-
pienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadość-
uczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych
(por. KPK, kan. 992; KKK, n. 1471).
Odpust zupełny jest szczególnym darem łaski
Bożej, dzięki któremu wierny będący w stanie łaski
uświęcającej może uzyskać również darowanie kar
doczesnych. Nie można uzyskać odpustu nie bę-
dąc w stanie łaski uświęcającej.
Rozróżnia się odpusty cząstkowe i zupełne (za-
leżnie od tego, w jakim stopniu uwalniają od kary
doczesnej).
O odpustach
1. W sakramencie pokuty „Bóg, Ojciec miłosier-
dzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć
( zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha
Świętego”, odpuszcza nam grzechy i karę wieczną.
Jednak w tym życiu, albo po śmierci w czyśćcu, mu-
simy odpokutować kary doczesne. Mocą władzy
otrzymanej przez Chrystusa Kościół może darować
karę doczesną w pewnych okolicznościach i pod
pewnymi warunkami. Takie darowanie kary nazy-
wa Kościół odpustem.
2. Odpust zupełny - to darowanie całej kary do-
czesnej, a odpust cząstkowy - darowanie części ka-
ry doczesnej.
3. Odpusty tak cząstkowe, jak i zupełne mogą być
zawsze ofiarowane za zmarłych.
4. Odpust związany ze świętem zostaje przenie-
siony na dzień, w którym samo święto jest prawnie
obchodzone.
5. W celu uzyskania odpustu ustalonego na okre-
ślony dzień wymagane jest nawiedzenie kościoła
lub kaplicy. Nawiedzenie to może nastąpić od po-
łudnia wigilii aż do północy ustalonego dnia.
6. Odpust cząstkowy można uzyskać wiele razy
w ciągu dnia, chyba że orzeczono coś innego.
7. Odpust zupełny może być uzyskany tylko jeden
raz w ciągu dnia. Można uzyskać odpust zupełny
w godzinie śmierci także wówczas, jeśli tego same-
go dnia uzyskało się inny odpust zupełny.
8. Przepisany dobry uczynek w celu uzyskania od-
pustu zupełnego związanego z kościołem albo ka-
plicą polega na pobożnym odwiedzeniu miejsc
świętych. Należy przy tym odmówić jedno Ojcze
nasz i jedno Wierzę.
9. Aby uzyskać odpust zupełny należy wypełnić
dzieło związane z odpustem i spełnić trzy warunki:
odbyć spowiedź sakramentalną, przyjąć Komunię
eucharystyczną i odmówić modlitwę według inten-
cji Ojca Świętego.
Ponadto wymagane jest wykluczenie jakiegokol-
wiek przywiązania do grzechu, choćby lekkiego.
Jeśli brak pełnej dyspozycji albo nie spełniono
któregoś z trzech warunków, odpust jest tylko
cząstkowy, z wyjątkiem tego, co powiedziano niżej
w n. 13.
10. Trzy warunki mogą być wypełnione kilka dni
przed albo po dokonaniu przepisanego dobrego
uczynku.
11. Jedna spowiedź sakramentalna uzdalnia do
uzyskania więcej odpustów zupełnych; ale jedna
Komunia eucharystyczna i jedna modlitwa według
intencji Ojca Świętego pozwala uzyskać tylko jeden
odpust.
12. Modlitwę według intencji Ojca Świętego speł-
nia się całkowicie, odmawiając jedno Ojcze nasz
i jedno Zdrowaś, można jednak odmówić jakąkol-
wiek inną modlitwę zależnie od pobożności.

[madohora]

13. Spowiednicy mogą zamienić tak dzieło prze-
pisane jak i warunki tym, którzy prawnie nie są
w stanie ich wypełnić.
14. Aby uzyskać odpust związany z modlitwą wy-
starczy odmówić ją na przemian z drugą osobą al-
bo myślami podążać za kimś, kto odmawia modli-
twę głośno.
15. Niemi mogą zyskiwać odpusty przywiązane
do modlitw publicznych, jeśli; będąc wśród innych
modlących się. podnoszą pobożnie ducha do Boga;
jeśli chodzi o modlitwy prywatne, wystarczy, że od-
mawiają je myślami albo wyrażają znakami lub czy-
tają tylko oczami.
Niektóre odpusty cząstkowe
Odpust cząstkowy może uzyskać:
1. Każdy, kto spełnia swoje obowiązki i znosi
mężnie przeciwności życia; z pokorną ufnością wo-
bec Boga odmówi; choćby tylko myślami; akt strze-
listy (pobożne wezwanie);
2. Kto w duchu wiary poświęca siebie samego lub
swoje dobra w służbie braci znajdujących się w nę-
dzy;
3. Kto w duchu pokuty zrzeka się spontanicznie
i ofiarnie jakiejkolwiek rzeczy dozwolonej.
Odpusty zupełne
1. Odpusty zupełne nie są ściśle związane z na-
wiedzeniem kościoła lub uczestnictwem w nabo-
żeństwie publicznym. Wymagane są zwykłe warun-
ki (zob. n. 9).
Odpust zupełny można uzyskać za następujące
czynności:
Io odnowienie przyrzeczeń sakramentalnych
w rocznicę chrztu;
2° odmówienie cząstki Różańca z rozważaniem
tajemnic;
3° odmówienie hymnu O, Stworzycielu Duchu
przyjdź - w Nowy Rok i Zesłanie Ducha Świę-
tego oraz Ciebie Boga wysławiamy - na zakoń-
czenie roku;
4° czytanie Pisma świętego przynajmniej przez
pół godziny;
5° czytanie i rozważanie Męki Pańskiej przez pół
godziny, jeżeli nie można odprawić Drogi
Krzyżowej;
6° przy dewocjonaliach poświęconych przez Ojca
Świętego można zyskać odpust zupełny w uro-
czystość świętych Apostołów Piotra i Pawła;
7° akt poświęcenia się Najświętszemu Sercu Je-
zusowemu w uroczystość Chrystusa Króla;
8° odmówienie aktu wynagrodzenia w uroczy-
stość Najświętszego Serca Jezusowego;
9° odmówienie modlitwy: Oto ja, o dobry i naj-
słodszy Jezu, przed krzyżem, w piątki Wielkie-
go Postu;
10° błogosławieństwo papieskie (także przez ra-
dio);
11° półgodzinna adoracja Najświętszego Sakra-
mentu;
12° dla konających w chwili śmierci; chociażby
w tym dniu już zyskali odpust zupełny z innej
racji.
2. Odpusty zupełne związane z uczestnictwem
w nabożeństwie lub nawiedzeniem kościoła. Od-
mawia się: Ojcze nasz i Wierzę.
Io odnowienie przyrzeczeń chrztu w Wigilię Pas-
chalną;
2° podczas wizytacji pasterskiej;
3° nawiedzenie kościoła zakonnego w uroczy-
stość Fundatora;
4° w dniu poświęcenia kościoła oraz głównego
Patrona (odpust parafialny);
5° udział w Drodze Krzyżowej i Gorzkich Żalach;
6° nawiedzenie kościoła podczas synodu diece-
zjalnego;
7° udział we Mszy świętej prymicjanta lub jubila-
ta;
8° udział w naukach misyjnych i błogosławień-
stwie końcowym;
9° udział w rekolekcjach przynajmniej przez trzy
dni;
10° odpust Porcjunkuli;
1 Io nawiedzenie bazylik patriarchálnych i kościo-
łów stacyjnych;
12° za dusze czyśćcowe w Dzień Zaduszny w ko-
ściele lub na cmentarzu w dniach 1-8 listopa-
da.
13° przy I Komunii świętej (przystępujący i biorą-
cy udział).
Odpusty zupełne dla Franciszkańskiego Zakonu
Świeckich
1. W dniu rozpoczęcia okresu formacji (nowicja-
tu), profesji, jubileuszu i wizytacji.
2. W uroczystości:
Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia)
Bł. Luchezjusza (28 kwietnia)
Św. Małgorzaty z Kortony (16 maja)
Najświętszej Maryi Panny Anielskiej (2 sierpnia)
Św. Klary (12 sierpnia)
Św. Ludwika (25 sierpnia)
Św. Franciszka z Asyżu (4 października)
Św. Elżbiety Węgierskiej (17 listopada)
Wszystkich Świętych Zakonu Serafickiego (29 listopada).

[madohora]

Tajemnica odpustów

Odpust - warto więc przyjrzeć się temu po-
jęciu. Ma ono swoją długą i pełną
zawirowań historię, jak również wielką
liczbę skojarzeń: właściwych – wielkie
święto parafialne, okazja do zmniejszenia
czekającej nas kary za grzechy i niewłaści-
wych: od budy z tandetą i świecidełkami,
do tyleż zaskakującego, co podejrzanego
pomysłu wykupienia się od kary czyśćco-
wej pieniędzmi.
Dziś, gdy chcemy naszą wiedzę o odpu-
stach uzupełnić, przebić się musimy przez
gąszcz zagadnień historycznych, bowiem
ich historia ściśle związana jest z dziejami
Kościoła. Natomiast, gdy interesuje nas
stan wiedzy współczesnej, czeka nas wę-
drówka przez szereg dokumentów praw-
nych, gdzie czyha na zainteresowanego
wielka liczba drobiazgowych wskazań
i licznych niuansów – w taki dzień, w da-
nym kościele, po odmówieniu wskazanej
modlitwy, pod warunkiem itd. Najczę-
ściej, w informacji z ogłoszeń parafial-
nych o możliwościach skorzystania z łaski
odpustu, cała procedura jego uzyskania
ukryta jest za sformułowaniem „pod zwy-
kłymi warunkami”, które w istocie nie
są takie zwykłe. Na przykład: „modlitwa
w intencji papieża” to nie modlitwa za
papieża, ale modlitwa w jedności z nim za
to, o co on sam się modli. Przykładowo,
spełnimy ten warunek, odmawiając jeden
raz „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Maryjo” lub
inną modlitwę. Do spowiedzi sakramen-
talnej niekoniecznie trzeba przystąpić w
danym dniu, ale do komunii św. już tak.
Natomiast, w jakim stopniu udało nam się
zrealizować „wykluczenie przywiązania do
grzechu nawet powszedniego” na zawsze
pozostanie tajemnicą. W dokumentach
kościelnych możemy też znaleźć dokładną
definicję odpustu, uzasadnienie, co zosta-
je odpuszczone i z jakiego źródła pocho-
dzą zasoby łaski.
Wszystko to razem sprawia, że u wier-
nego może zrodzić się uczucie paniki, jak
zawsze gdy staje w obliczu drobiazgowo
opracowanych procedur. Oto jest jakieś
dobro, które mogę osiągnąć, ale czy po-
dołam?
Lista okazji do uzyskania odpustów jest
niezwykle długa (tak długa, że na wielu
stronach internetowych, np. ILG, Opoka,
zamieszcza się jedynie wybór) i tam rów-
nież drobiazgowo zostaje wymienione, ja-
kie modlitwy lub inne czynności skutkują
darowaniem kary. Na końcu, jako stosun-
kowo niedawo dodane, umieszczone są
praktyki związane z kultem Miłosierdzia
Bożego.
I oto, szczęśliwie, zataczając wielkie
koło, zdobywanie wiedzy o odpustach
prowadzi nas do sedna sprawy – czyli
świadectwa o Bożym Miłosierdziu, które
jako niezmierzone istnieje poza wszelką
biurokracją. Dopiero teraz można spojrzeć
na długie katalogi warunków z dystansu
i ze spokojem. Na każdym kroku mnóstwo
sytuacji daje nam okazję do usunięcia
wszystkich przeszkód, jakie nas od radości
zbawienia oddalają. Jak bardzo Niebieski
Ojciec wyczekuje swych dzieci, skoro chce,
żeby jak najszybciej znalazły się w Niebie!
Nawiedzenie licznych kościołów, róża-
niec, adoracja Najświętszego Sakramen-
tu, rekolekcje, pielgrzymki, wspomnienia
świętych patronów, nawet oglądanie
transmisji w telewizji lub słuchanie przez
radio – wszystko to niesie w sobie obiet-
nicę przebaczenia. Do każdego takiego
aktu dodana jest i przyobiecana łaska od-
pustu, jeśli nie zupełnego, to przynajmniej
częściowego.Tak liczne okoliczności są do-
wodem Bożego oczekiwania, to świadec-
two wyciągniętej ręki. Jeżeli świadomie
ktoś żyje Kościołem, nie ma możliwości,
by łaska odpustu go ominęła. Natrafi na
nią wielokrotnie w czasie całego roku li-
turgicznego, bez konieczności drżenia
o skrupulatne zachowanie procedur, które
zastąpić można miłością i hojnością w od-
powiedzi na Boże wezwania.
Wśród zapewnień z listy znajduje się
taki punkt:
„publiczne świadectwo własnej wiary
w określonych sytuacjach życia codzien-
nego, jak częste przystępowanie do sa-
kramentów, włączenie się we wspólnoto-
we formy wyrażania wiary i apostolstwa,
głoszenie słowem i uczynkami zbawienia
chrześcijańskiego osobom, które są dale-
kie od wiary”.
W opracowaniach znajdujemy także
informację, że łaska odpustów związana
jest nie tylko z odmawianiem modlitw.
W oczach Boga wartość mają też czyny
miłosierdzia, umartwienia, czyli świado-
me rezygnowanie z jakichś dobrych rzeczy
oraz postawa otwartego i przyjaznego in-
nym świadectwa w miejscach, gdzie Kościół
instytucjonalny ma utrudniony dostęp.
To oznacza, że Bóg ściśle związał swą
łaskę z codziennością świeckiego życia.
Chodzi zatem o zwykłe bycie chrześci-
janinem w świeckim świecie: dbanie o for-
mację duchową i dawanie świadectwa.
Wykonując swą świecką pracę w laickiej
rzeczywistości, pozostać sobą: katolikiem,
wiernym Bogu, otwartym na ludzi, to zy-
skiwać darowanie kary. Hojnie i z ufnością
odpowiadać na gest Miłosierdzia, to znać
tajemnicę odpustów.

[madohora]

[madohora]

Warunki odpustu jubileuszowego.
I. Prywatnie (zosobna):
a) odwiedzić należy trzykrotnie 4 kościoły (nasz parafjalny i trzy królewstio^huckie—
w całości więc 12 razy (w dowolnej kolejności)
b) przy każdem odwiedzeniu pom odlić się; tr z e b a :
1) przed Przenajśw. Sakram entem : 5 Ojcze nasz, 5 Zdrowaś, 5 Chwała Ojcu
i szó ste: Ojcze nasz etc. na intencją Ojca św.
2) następnie przed Chrystusem ukrzyżowanym 3 x Wierzę w B oga i 1 x ..Kła-
niamy Ci się itd.“ lub podobną inwokację do Ukrzyżowanego.
3) potem przed ołtarzem, lub obrazem, lub figurą Matki Boskiej Bolesnej:
7 X Zdrowaś i 1 X m odlitewkę do Matki Boskiej Bolesnej — n. p.: ,,Święta
Panno, uproś dla mnie, bym ran Syna Twego znamię, miał na sercu wyryte.“
4) w końcu przed Przenajśw. Sakramentem jeszcze raz: „Wierzę w Boga Ojca.“
II. Zamiast prywatnych dwunastu odwiedzeń m ożna wziąć udział w publicznej procesji —
przy której odwiedza się tylko dwa kościoły jednokrotnie i odm awia się przepisane
modlitwy wspólnie.
III. Zamiast udziału w procesji parafjalnej m ożna wziąć udział w pielgrzymcy diecezjalnej
do Krakowa. Pielgrzymki diecezjalne urządza i ogłasza Liga Katolicka. C elem ich jest
zwiedzenie grobu św. Jacka lub św. Stanisława w Krakowie, lub wzięcie udziału w uro-
czystościach św. Jana barkandra w Skoczowie. Muszą one rozpocząć się w kościele
parafjalnym. Zgłoszenia należe skierować do Urzędu parafjalnego.
Termin i porządek procesyj publicznych, (parafjainych i diecezjalnych) prowadzo-
nych przez księży, będzie podany do wiadomości parafjan.
Poleca się gorąco, by wierni odprawili ,parę razy odpustowe warunki prywatnie;
gdyż odpust można uzyskać kilkakrotnie w czasie od W ielkanocy r. 1934 do I. niedzieli
po Wielkanoce r. 1935 — o ile spełni się wszystkie warunki przepisane.
Można odpust ofiarować za siebie lub za dusze zmarłych.
Niezbędnym warunkiem do uzyskania odpustu jest prócz powyższych:
spowiedź i komunja św. (nie wystarcza komunja obowiązkowa w ielk a n o cn a !)
Kto nie m oże wykonać warunków odwiedzenia kościołów — jak zakonnicy, chorzy, osoby
ponad 70. lat życia, ludzie w niewoli i więzieniu, w d om ach karnych, poprawnych, itc.
mogą zamiast odwiedzin kościołów odprawić modlitwy jubileuszowe przed obrazem
Ukrzyżow anego lub przed krzyżem w własnym mieszkaniu lub w swej celi._____

[madohora]

SZYBKIE CIASTO Z MALINAMI

300 g mąki pszennej
180 g cukru
100 g margaryny
3 jajka
1 łyżeczka proszku do pieczenia
odrobina soli
spora garść malin

Na początek oddziel białka od żółtek i ubij je na gęstą pianę wraz z odrobiną soli. Teraz pozostałe żółtka umieść w misce, dodaj margarynę i cukier. Ucieraj kilka minut aż masa stanie się puszysta, nieco jaśniejsza. W osobnym naczyniu przesiej mąkę pszenną z proszkiem do pieczenia.
Dodawaj do utartych żółtek z cukrem i margaryną po 1 łyżce mieszanki mąki i 1 łyżce ubitych białek. Cały czas miksuj na wolnych obrotach. Na koniec zwiększ i krótko połącz składniki, aby masa była jednolita.
Przygotuj tortownicę o średnicy ok. 18 centymetrów. Wyłóż ją papierem do pieczenia i przełóż ciasto.
Maliny umyj pod bieżącą wodą, wysusz i ułóż na cieście. Wstaw do rozgrzanego piekarnika i piecz przez 35-40 minut w 180 stopniach Celsjusza. Jeśli zacznie się przypiekać z wierzchu, nakryj folią aluminiową.
Przed podaniem warto udekorować ciasto cukrem pudrem.

[madohora]

ROLADKA Z KURCZAKA

4 średnie piersi z kurczaka bez skóry i kości (ok 850 g mięsa)
8 plasterków surowego boczku
1 biała cebula
100 g żółtego sera
2 łyżki posiekanej, świeżej natki pietruszki lub 1 łyżka suszonej
1 łyżeczka soli
½ łyżeczki czarnego pieprzu
2 łyżki masła

Rozpuść masło na patelni, wrzuć obraną i drobno posiekaną cebulkę i smaż chwilę, aby stała się błyszcząca. Po chwili wrzuć oczyszczone i pokrojone w cienkie plasterki pieczarki, posól i trzymaj na ogniu, aż z grzybów odparuje sok. Odstaw do ostygnięcia, po czym dodaj posiekaną natkę pietruszki i starty ser. Dopraw farsz czarnym pieprzem i dokładnie wymieszaj. Dla podkręcenia smaku możesz dodać szczyptę pieprzu ziołowego i 1 przeciśnięty przez praskę ząbek czosnku.
Pojedyncze piersi z kurczaka umyj, wytnij błonki i zrób nacięcia, aby powstały kieszonki. Natrzyj mięso solą i czarnym pieprzem, następnie napełnij kieszonki farszem i każdą pierś zawiń dwoma plasterkami boczku. W razie potrzeby ponakłuwaj wykałaczkami. Przełóż rolady do rękawa do pieczenia, zamknij rękaw, przełóż do naczynia żaroodpornego i wstaw do piekarnika nagrzanego do 180°C na 45-60 minut. Na 7-10 minut przed końcem pieczenia możesz rozciąć worek, aby boczek ładnie się podpiekł i stał chrupiący. Po wyjęciu z piekarnika odczekaj 5-10 minut.

[madohora]

CIASTO ZE ŚLIWKAMI

20 dag mąki
1/2 kostki zimnego masła
1/2 szklanki cukru
1 jajko
2 łyżki kwaśnej śmietany
1 łyżeczka proszku do pieczenia
50 dag śliwek


Składniki
na kruszonkę

6 dag mąki
6 dag cukru kryształu
6 dag zimnego masła

1. Mąkę przesiać na stolnicę, dodać cukier i masło, przesiekać wszystko razem. 
2. Jajko umyć, wybić do miski. Dodać śmietanę i proszek do pieczenia, wymieszać. Dodać do mąki z masłem, wyrobić szybko ciasto. Zwinąć w kulę, zawinąć w folię, odłożyć do lodówki na około 30 minut. 
3. Śliwki umyć, wypestkować, pokroić na ćwiartki. 
4. Do miski włożyć składniki na kruszonkę. Palcami wyrobić, aby masło wchłonęło mąkę i cukier, uformować grudki. 
5. Schłodzone ciasto wyjąć z lodówki. Rozwałkować, przełożyć do tortownicy wyłożoną papierem pergaminowym. 
6. Ciasto ponakłuwać widelcem na spodzie i po bokach. Ułożyć owoce. 
7. Wierzch ciasta posypać kruszonką. Tortownicę wstawić do piekarnika nagrzanego do temp. 180°C. Piec około 30-35 minut. Podawać po wystudzeniu

[madohora]

Únor,, bílý, pole sílí.
Když únor vodu spustí, v led mu ji březen
zhustí.
Když ti komár v únoru za uchem pošimrá,
poběhneš v březnu ke kamnům s ušima.
Hromnice půl krajíce, půl svíce.
O hromnicích musí skřivánek vrznout, kdyby
měl zmrznout.
Jak dlouho skřivánek před hromnicemi zpívá,
tak dlouho bude po hromnicích mlčeti.
Na hromnice půl zimnice.
Leze-li o hromnicích jezevec z jámy, poleze
za měsíc zase do jámy.
O hromnicích milejší ovčákovi vlk nežli
slunce.
Keď chyťá hromnice, odhazují onice (zimní
šat). Keď pušťá hromnice, chytaj onice. (Slo-
venské.)
O hromnicích sníh, na jaře déšť.
Časté mlhy v únoru přinášejí obyčejně mnoho
dešťů v roce.
Svatá Agata bývá na sníh bohata.
Co si' únor zazelená, březen si to hájí, co si
duben zazelená, květen mu to spálí.
Sv. Petr za stolem nechává na holém a teprv
v okovech (1. srpna) posílá sedláku výsluhu.
Sv. Matěj mosty boří, anebo staví.
Nenajde-li Matějova pila, najde Josefova
širočina.
Sv. Matěj zimu tratí neb bohatí.
Najde-li Matěj led, seká ho hned, nenajde-li
led, dělá ho hned.
Na sv. Matěje pije skřivánek z koleje.
Severní větry ke konci února věští úrodný rok.
Nechce-li v únoru severní vítr váti, v dubnu
se to musí jistě stati.

[madohora]

Modlitwa Lutra przed decyzją na sejmie w Wormacji
Przedwieczny Boże, znów — sługa pokorny —
Wszystkie swe myśli kieruję do Ciebie.
W tę wielką ciszę, w ten spokój wieczorny
Chcę, byś był przy mnie tak, jak jesteś w niebie,
Bym przy Twym boku w wielkie niepokoje
Wykonał wszystkie święte sprawy Twoje.
Szatan się burzy, szatan dłonią sięga,
Aby zagarnąć wszystkie ludzkie dusze ...
O, jak straszliwa jest jego potęga! ...
Lecz z Twą pomocą przeciw niemu ruszę,
Ty zaszczep we mnie nieugięte męstwo
I Ty walcz za mnie i daj Swe zwycięstwo!
Gdy z drżeniem szedłem w miasto — zda się —• święte,
Z lękiem szeptałem Twe przedwieczne imię,
Usta mówiły słowa niepojęte:
„Bądź pozdrowiony mi, o święty Rzymie!" —
Giąłem przed Tobą w pokorze kolana
Nie w Twej stolicy, — w stolicy szatana!
Dziś wiem, że wszędzie, gdzie Twoja moc gości,
Wszędzie, gdzie Syn Twój schodzi na tę ziemię,
Jak cień straszliwy szatan przy świętości
Czyha, by zgubić słabe ludzkie plemię.
Tyś we mnie złamał jego siłę ciemną
I ocaliłeś mnie — nie nadaremno!
Dziś wiem, gdy Twojej wielkiej, świętej sprawy
Jutro być muszę znów orędownikiem,
Znowu w przepychu wstanie szatan krwawy,
Aby mnie złamać swych pachołków krzykiem.
Lęka się serce ... drżę ... w słabe naczynie
Niechaj potęga Twego Ducha płynie ...
Nie! Nie chcę wrócić, a obraną drogę
Ty pobłogosław i bądź moim Panem,
Złam we mnie wszelki lęk i wszelką trwogę,
Abym zwycięstwo odniósł nad szatanem!
Nic nie odwołam!... Inaczej nie mogę,
Choćbym sam jeden walczyć miał z tyranem,
Choć na tej drodze śmierć mnie spotka może.
Tak mi dopomóż, wierny Ojcze, Boże

[madohora]

Świat zmiera!. W sercach noc i żal.
Moc prawdy kłamstwo spala.
Tu rośnie mrok i wali grom
I burza się przewala.
Ta obudziła narody,
W pierś zawiał im duch swobody.
Hus w mękach zmarł. Minął wiek.
Rzym nadal stosy wznosi.
I powstał ruch. Wsiał nowy wódz
I prawdę Bożą głosi.
Co myślał — rzekł, i zwyciężył,
Chociaż świat pełen diabłów był.
Pierzchła bezradność, opadł strach.
Już ku zbawieniu kroczy
W szacie weselnej ludzki duch
I pląsa pełen mocy.
Niech niebo, ziemia przeminą,
Lecz słowa Pańskie nie zginą.
Czy dni są złe, czy walki czas,
Czy wszystko przeciw nam, —
Bracie w Chrystusie! każdy z nas
Zadanie swoje spełniaj!
I nie upadniesz! Podołasz!
Wszak grodem mocnym Pan Bóg nasz!

[madohora]

Marcin Luter
TRZY SCENY Z ŻYCIA NASZEGO REFORMATORA.
Scena I.
(Cela klasztorna: 1 proste łóżko, przykryte kocem, stół,
2 krzesła, nad łóżkiem prosty krzyż. Przy stole siedzi
2 mnichów i prowadzi rozmowę).
Luter
Szukając prawdy i spokoju duszy,
Przywdziałem szaty mnicha-zakonnika,
Lecz dziś przed Tobą Boże, wyznać muszę,
Że zawiódł mnie ten żywot pokutnika ...
Surowe posty, chłosta, biczowanie,
Nie dały tego, czego szukam w życiu,
Bo duszy pewnie czegoś więcej trzeba ...
Często więc siedzę i rozmyślam skrycie,
Jakaż jest droga właściwa do nieba? ...
Mnich Albert
Ach, zostaw, bracie, próżne rozmyślania,
Cóż to pomoże, na cóż to się zdało? —
Zmieniasz się, jesteś wprost nie do poznania.
Że często myślę: co się z tobą stało?
Samotny, wspólnych unikasz pacierzy,
Przy książkach tylko siedzisz i pisaniu ...
Czemu to czynisz? — Czy to tak należy
Na bezowocnym trwonić czas czytaniu? ...
Luter
... Czy ty to zrozumiesz? —•
Bracie Albercie, chcę ci wyznać szcżerze:
Znalazłem księgę, (pokazuje Biblię) w niej jest Słowo
Boże,
Z niego niech Kościół nasz swe prawdy bierze,
To wtedy nic nas nie zwiedzie w bezdroże!
Ale powiadam ci, bracie, w tym dziele
Nie masz ni słowa o naszych odpustach,
Ani o żadnym biczowaniu, chłostach,
Nawet o świętych. Lecz o Bogu — wiele!
On jeden wielki, Jemu nikt nie sprosta!!
Mnich Albert
I ja odczuwam niepokój, obawę
I myślę nad rym, gdy się spać położę,
Czy wiernie troszczę się o Bożą sprawę,
Czy klasztor wiedzie mnie w Królestwo Boże? ...
Luter (głośno)
Bracie, rozmyślać tylko — to za mało,
Tu trzeba czynu, trzeba zło naprawić!
Na co się nasze umartwianie zdało?
Trzeba do walki z złem czynnie się stawić!
Mnich Albert
Lecz czy ty tylko to uczynić zdołasz?
Któż cię wysłucha, ciebie, mnichu szary?
Gniew przełożonych na siebie wywołasz,
Będziesz wyklęty, nie unikniesz kary!!
Winieneś słuchać, a nie rozkazywać,
Rób co ci każą, nie dręcz sobie głowy,
Pracą, modlitwą dni swoje wypełniaj. — (wstaje)
Ja już odchodzę, więc bądź, bracie, zdrowy.
Luter (wstaje i mówi z mocą)
A ja nie będę milczał, bo nie mogę!
Mam ślepo słuchać? Nie na tom stworzony!
To wszak niezgodne jest z moim sumieniem!
Czy może kłamcą mam zostać przed Bogiem?
Nie!!! Chcę zbawienie mieć, nie potępienie!!!
Mnich Albert
Bracie, ty jesteś dziś dziwnie wzburzony!
Skąd się u ciebie ta odwaga bierze?
Ty musisz milczeć, nie bądźże szalony ...
Pójdź lepiej ze mną na wspólne pacierze!
• Luter (stanowczo)
Ja milczeć nie będę!
Ja Boże prawdy będę głosić śmiało]

[madohora]

(Ta sama cela klasztorna, Luter w stroju mnicha,
modli się).
Jako mnie widzisz, mój Zbawco i Panie,
Stoję tu dzisiaj śmiały, nieugięty
I proszę: daj mi w tym dziele wytrwanie.
W dziele, com podjął dla Twej sprawy świętej.
Wrogów mam mnóstwo, przyjaciół niewiele,
Nie chcą zrozumieć, chociaż to nie trudne —
Chciałbym, o Boże, w Twym świętym kościele
Naprawić wszystko, co złe, niskie, brudne ...
Chcę wszczepić wiarę głęboką i czystą,
W ręce dać wszystkim Twoją świętą Księgę.
Niechai poznaią prawdę wiekuistą
I znajdą pokój i wiary notęgę . ..
Tylko za wiarę dasz Królestwo Boże,
Tylko przez wiarę jest duszy zbawienie,
A Pismo Święte jest wiary podłożem.
Jest źródłem czystym, co gasi pragnienie.
W tez 95 mam tu spisane
Prawdy, o k;órych głosi Pismo Święte ...
Chcę, by dziś były one światu znane,
Spraw, aby były przez wiernych przyjęte.
Wszak wszystko, Panie, spoczywa w Twym ręku
I choćby wielu przeciw mnie stanęło.
Nie ma dziś we mnie bojaźni, ni leku,
Bo w Twoje ręce składam moje dzieło. Amen, (wstaje)
A teraz pokrzepiony na duchu, wzmocniony mo-
dlitwą. dziś wystąpię z moimi tezami. (Bierze je do
ręki, przegląda i czyta do siebie kilka najcharakte-
rystyczniejszych, po czym mówi
Te tezy przybiję dziś jeszcze na drzwiach zam-
kowego kościoła. Będzie jutro wielki zjazd ludu, ka-
płanów. mnichów i teologów. Przeczytają te słowa,
to może zastanowią się nad tym, ile w naszym Ko-
ściele katolickim jest dziś błędnych nauk, pogańskich
zwyczajów, niechrześcijańskich wierzeń.

[madohora]

Scena III.
(Luter stoi, przed stosem, na którym ma być spalona
bulla papieska. Na placu tłumy nieprzeliczone ludu.
Luter trzyma w ręku bullę, koło niego stoją najbliżsi
jego przyjaciele. Do reformatora przedzierają się przez
tłum najgorętsi jego zwolennicy).
Luter (mówi do podchodzących)
A ... Przyjaciele moi ... i wy przychodzicie . . . Witam was moi drodzy, chodźcie bliżej, proszę.
Czy i wy za me prawdy też mnie potępicie?
Odpowiedzialność za me czyny ja ponoszę!!
Przyjaciel I.
Otóż to wszyscy zgodnie tobie oświadczamy,
Że od dzisiaj przy tobie chcemy stać jedynie,
Bo taką, jak ty, wiarę i my w sercach mamy
I chcemy stać przy tobie w tej wielkiej godzinie!
Luter
Wy jesteście pierwsi.
Za wami wkrótce przyjdą wiernych rzesze całe,
Pan Bóg pobłogosławi, a prawda zwycięża!
My chcemy głosić wiernie Bożą moc i chwałę,
W ludziach pokonać chcemy wszelką zła zakałę,
Ale bez krwi przelewu, miecza i oręża!
Przyjaciel II.
Więc my chcemy iść z tobą, bądź nam przewodnikiem!
My od dziś wiernie chcemy stać przy twoim boku.
Z tobą zawsze iść naprzód, nie stchórzyć przed nikim.
Więc dokądkolwiek pójdziesz — dotrzymamy-ć kroku!
Luter
Tak! Teraz na tym stosie niech ogień zapłonie!
Dziś chcę pokazać światu, że zrywam z papieżem,
Więc niechaj jego bullę ten ogień pochłonie,
Ja odtąd tylko z Bogiem zawieram przymierze!
Z radością kiedyś w sercu jechałem do Rzymu,
Miał we mnie papież w owy czas wiernego syna ...
Dzisiaj on odwołania żąda mego czynu!
Mamże odwołać? Jakaż ku temu przyczyna?
Mamże kłam zadać temu, co myślę i czuje
I wszystkie prawdy Boże zamknąć w sobie skrycie? . ..
(Jeden z przyjaciół zapala stos)
Nie, ja inaczej zgoła to dzieło pojmuję.
Te prawdy będę głosił, choć bym miał dać życie!!!
Otóż, papieżu, klątwy twojej się nie lękam!
(rzuca bullę do ognia)
Bulla twa oto w ogniu teraz cała płonie,
Nad nami Boża wyciągnięta ręka,
Losy swe w Jego polecamy dłonie!!!
(Wszyscy śpiewają: Warownym grodem jest nasz Bóg)

[madohora]

Wiara jest to żywe, bezgraniczne zaufanie pokła-
dane w łasce Bożej. A to zaufanie i to poznanie łaski
Bożej czyni człowieka radosnym, uprzejmym chętnym
wobec Boga i wszelkiego stworzenia. Dr M. Luter

[madohora]

Choćbyś sto lat pracował, nie potrafiłbyś ani jed-
nego klosu z ziemi pracą twą wydobyć. Ale gdy ty
śpisz, Bóg czyni z ziarna kłos a w nim tyle ziaren,
ile chcesz. Dr M. Luter

[madohora]

Bóg jest takim sztukmistrzem, co potrafi to, co
chce nam przeszkadzać i szkodzić, zmusić do tego, by
nam pomagało i było pożyteczne, to co chce nas zabić
zmusić, by nam do życia służyło. Dr M. Luter

[madohora]

To wiem: ile razy modliłem się z całą powagą
tak że modlitwa była mi sprawą świętą, szczodrze by-
łem wysłuchiwany. Czasami Bóg odkładał wysłucha-
nie, ale przecież jednak pojawiał się. Dr M. Luter

[madohora]

Właściwie modlić się to znaczy wierzyć, że Bóg
może pomóc i pomoże, ale nie wyznaczać Mu czasu
i sposobu, jak i kiedy ma On pomóc. Dr M. Luter

[madohora]

Sierpień — miesiąc dożynek i odpustów
Miesiąc sierpień, a zwłaszcza je-
go pierwsza połowa, to okres naj-
piękniejszy dla rolnika, okres zbie-
rania plonów za całoroczny trud i
znoje. W tym miesiącu też, jak
Polska długa i szeroka, urządzane
są po wsiach polskich barwne ob-
chody ludowe z racji zakończenia
żniw, zwane najczęściej „dożynka-
mi“ lub „wieńcem“.
W pierwszej połowie tego mie-
siąca, który łacińską swą nazwę
wziął od cesarza Augusta, a polską
nazwę — od sierpa, narzędzia tak
często widzianego w tym miesiącu
w ręku rolnika — już żniwa prze-
ważnie ukończone. W sadach doj-
rzewają owoce, po ogrodach i łą-
kach lśnią się do słońca najpięk-
niejsze kwiaty i zioła. Wszak 15
sierpnia przypada Matki Boskiej
Zielnej święto, czyli Wniebowzięcie,
w którym to dniu obowiązkowo
dziewczęta i chłopcy muszą zanieść
na ołtarz Bogarodzicy i swej Pa-
tronki najwonniejsze zioła i kwia-
ty do poświęcenia.
Ponieważ sierpień jest zarówno
miesiącem zbiorów jak i okresem
ciężkiej pracy w gospodarstwie,
więc mówi się: „Z sierpem w ręku
uńtać sierpień wiele uciech, wiele
cierpień“.
Według wierzeń ludowych, o ile
w sierpniu „w pierwszym tygodniu
pogoda stała, będzie zima długo-
trwała“. Tak samo dnia 10 sierp-
nia: „Św. Wawrzyniec pokazuje,
jaka jesień następuje“, a ponieważ
już po żniwach, to: „Na święty Wa-
wrzyniec wolny przez pola gości-
niec“. Na dzień św. Bernarda ma-
my znów inne przysłowie: „Gdy na
śiu. Bernarda ziemia twarda, będzie
zima harda“.
Święto Wniebowzięcia w dniu 15
sierpnia poświęcone jest specjal-
nej czci Najśw. Panny Marii. 0-
prócz święcenia ziół we wszystkich
niemal wioskach polskich w wielu
miejscowościach odbywają się w
tym dniu uroczyste odpusty. Naj-
słynniejszym z nich jest odpust w
Kalwarii Zebrzydowskiej pod Kra-
kowem. Tegoroczny odpust szcze-
gólnie będzie uroczysty, gdyż rów-
nocześnie odbędzie się 50-lecie ko-
ronacji cudownego obrazu Najśw.
Panny Marii. Na tą uroczystość
także z Górnego Śląska udają się
bardzo liczne pielgrzymki. A war-
to być na to święto w Kalwarii Ze-
brzydowskiej. Urocze wzgórza pod-
karpackie, na których na tle zieleni
widnieją niezliczone białe kaplice
Drogi Krzyżowej, zapełniają się w
tym dniu tysięcznym, wielobarw-
nym tłumem z różnych stron na-
szej Ojczyzny. Lud polski dziękuje
Bogarodzicy za doznane laski i śle
modły do Najwyższego o szczęście
dla siebie, dla rodziny i dla ziemi
ojczystej.

[madohora]

W nauczaniu Kościoła katolickiego odpust ( łac . odpust , od odpustu , „zezwolenie”) jest „sposobem na zmniejszenie wymiaru kary, jaką należy ponieść za grzechy” . Katechizm Kościoła Katolickiego opisuje odpust jako „odpuszczenie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy , których wina została już odpuszczona, którą wierny chrześcijanin, należycie usposobiony, uzyskuje pod pewnymi przepisanymi warunkami przez działanie Kościoła, który jako szafarz odkupieniadyspensuje i z władzą stosuje skarbiec zadośćuczynień Chrystusa i wszystkich świętych ” .

[madohora]

Osoba otrzymująca odpust musi wykonać jakąś czynność, aby go otrzymać. Najczęściej jest to odmówienie (jednorazowe lub wielokrotne) określonej modlitwy , ale może również obejmować pielgrzymkę , odwiedzenie określonego miejsca (np. sanktuarium , kościoła czy cmentarza ) lub spełnienie określonych dobrych uczynków

[madohora]

Wprowadzono odpusty, aby umożliwić darowanie surowych pokut pierwotnego Kościoła i udzielano ich za wstawiennictwem chrześcijan oczekujących na męczeństwo lub przynajmniej więzionych za wiarę. Kościół uczy, że odpusty czerpią ze skarbca zasług zgromadzonych przez niezwykle zasłużoną ofiarę Jezusa na krzyżu oraz cnoty i pokuty świętych . Są one przyznawane za określone dobre uczynki i modlitwy proporcjonalnie do pobożności, z jaką te dobre uczynki są spełniane lub odmawiane modlitwy

[madohora]

Wprowadzono odpusty, aby umożliwić darowanie surowych pokut pierwotnego Kościoła i udzielano ich za wstawiennictwem chrześcijan oczekujących na męczeństwo lub przynajmniej więzionych za wiarę. Kościół uczy, że odpusty czerpią ze skarbca zasług zgromadzonych przez niezwykle zasłużoną ofiarę Jezusa na krzyżu oraz cnoty i pokuty świętych . Są one przyznawane za określone dobre uczynki i modlitwy proporcjonalnie do pobożności, z jaką te dobre uczynki są spełniane lub odmawiane modlitwy.

[madohora]

Już w późnym średniowieczu odpusty wykorzystywano do wspierania organizacji charytatywnych na rzecz dobra publicznego, w tym szpitali. Jednakże nadużywanie odpustów, głównie poprzez komercjalizację, stało się poważnym problemem, który Kościół dostrzegał, ale nie był w stanie skutecznie go powstrzymać. Odpusty były od początku reformacji protestanckiej celem ataków Marcina Lutra i innych teologów protestanckich. Ostatecznie katolicka kontrreformacja położyła kres nadużyciom związanym z odpustami, lecz odpusty nadal odgrywają rolę we współczesnym katolickim życiu religijnym i zostały dogmatycznie potwierdzone jako część wiary katolickiej przezSobór Trydencki . Reformy XX wieku w dużej mierze zniosły kwantyfikację odpustów, którą wyrażano w dniach lub latach. Te dni lub lata miały reprezentować odpowiednik czasu spędzonego na pokucie, chociaż powszechnie błędnie uważano, że oznacza to czas spędzony w czyśćcu . Reformy znacznie ograniczyły także liczbę odpustów udzielanych za nawiedzenie poszczególnych kościołów i innych miejscowości.

[madohora]

Nauczanie katolickie głosi, że gdy ktoś zgrzeszy, nabywa odpowiedzialność za winę i karę. Grzech śmiertelny (o charakterze ciężkim lub poważnym, popełniony świadomie i dobrowolnie) uważa się za czynną odmowę komunii z Bogiem i oddzielającą człowieka od Niego, aż do śmierci wiecznej. piekło jako skutek tego odrzucenia, co jest konsekwencją znaną jako „ wieczna kara ” za grzech. Sakrament Pokuty usuwa tę winę i odpowiedzialność kary wiecznej związanej z grzechem śmiertelnym.

[madohora]

Przebaczenie grzechów i przywrócenie komunii z Bogiem pociąga za sobą darowanie wiecznej kary za grzech, ale doczesna kara za grzech pozostaje. Przykład tego można zobaczyć w 2 Samuela 12, kiedy po tym, jak Dawid odpokutował za swój grzech, prorok Natan mówi mu, że otrzymał przebaczenie, ale: „Tak mówi Pan, Bóg Izraela:... Dlatego teraz miecz nie odejdzie od twojego domu, bo mnie wzgardziłeś i wziąłeś za żonę żonę Uriasza”.

[madohora]

Oprócz wiecznej kary za grzech śmiertelny, każdy grzech, także powszedni , jest odwróceniem się od Boga poprzez to, co Katechizm Kościoła Katolickiego nazywa „niezdrowym przywiązaniem do stworzeń”, przywiązaniem, które należy oczyścić albo tutaj, albo ziemi lub po śmierci w stanie zwanym czyśćcem . [2] „Proces uświęcenia i wewnętrznej odnowy wymaga nie tylko przebaczenia winy ( culpa ) za grzech, ale także oczyszczenia ze szkodliwych skutków lub ran grzechu”. [12]Ten proces oczyszczenia rodzi „karę doczesną”, ponieważ nie polega na całkowitym odrzuceniu Boga, ale nie jest wieczny i można go odpokutować. Nauczanie katolickie stwierdza, że ​​doczesną karę za grzech należy przyjmować jako łaskę i że grzesznik „powinien się starać przez uczynki miłosierdzia i miłosierdzia , a także przez modlitwę i różne praktyki pokutne , aby całkowicie odrzucić „starego człowieka” i przyodziać się w „nowego człowieka”.

[madohora]

Tym samym kara doczesna, która następuje po grzechu, zostaje poniesiona albo podczas życia na ziemi, albo w czyśćcu. W tym życiu, a także poprzez cierpliwe znoszenie cierpień i prób, niezbędne oczyszczenie z przywiązania do stworzeń można, przynajmniej częściowo, osiągnąć poprzez zwrócenie się do Boga w modlitwie i pokucie oraz przez uczynki miłosierdzia i miłości. Odpusty (od łacińskiego czasownika „indulgere” , czyli „przebaczać”, „być wyrozumiałym”) są pomocą w osiągnięciu tego oczyszczenia.

[madohora]

Odpust nie odpuszcza winy za grzechy i nie uwalnia od kary wiecznej związanej z nieprzebaczonymi grzechami śmiertelnymi. Kościół katolicki uczy, że odpusty łagodzą jedynie karę doczesną wynikającą ze skutków grzechu (skutek odrzucenia Boga jako źródła dobra) i że nadal wymagane jest odpuszczenie grzechów ciężkich, zwykle przez sakrament spowiedzi , aby otrzymać zbawienie . Podobnie odpust nie jest pozwoleniem na popełnienie grzechu, odpuszczeniem grzechów przyszłych ani gwarancją zbawienia dla siebie lub bliźniego. Zwykle odpuszczenie grzechów śmiertelnych uzyskuje się poprzez spowiedź (znaną również jako sakrament pokuty lub pojednania).

[madohora]

Według Katechizmu Kościoła Katolickiego „ «Skarbiec Kościoła» to nieskończona i nigdy niewyczerpana wartość, jaką mają przed Bogiem zasługi Chrystusa. Zostały one ofiarowane, aby cała ludzkość mogła zostać uwolniona od grzechu i dostąpić komunii z Ojcem.... W Chrystusie, samym Odkupicielu, istnieją zadośćuczynienia i zasługi Jego Odkupienia i znajdują swoją skuteczność....W skarbnicy tej znajdują się także modlitwy i dobre uczynki Najświętszej Maryi Panny. Są naprawdę ogromne, niezgłębione, a nawet nieskazitelne pod względem wartości przed Bogiem. W skarbcu znajdują się także modlitwy i dobre uczynki wszystkich świętych, wszystkich, którzy poszli śladami Chrystusa Pana i dzięki Jego łasce uświęcili swoje życie i wypełnili misję w jedności Ciała Mistycznego

[madohora]

Kościół, zgodnie z rozumieniem władzy wiązania lub rozwiązywania nadanej przez Chrystusa, udziela poddanym swojej jurysdykcji dobrodziejstw tych zasług za modlitwę lub inne pobożne uczynki podejmowane przez wiernych. Otwierając dla poszczególnych chrześcijan swój skarbiec, „Kościół nie chce po prostu przyjść z pomocą tym chrześcijanom, ale także pobudzić ich do dzieł pobożności, pokuty i miłości”.

[madohora]

Wierzę, że obecna praktyka Kościoła byłaby korzystna, gdyby udzielanie odpustu ograniczało się do specjalnej publicznej ceremonii czytań pokutnych, modlitw itp., podczas której biskup osobiście błogosławił tych, którzy po modlitwie za nich chcieli uzyskać odpust. Byłoby pomocne, gdyby ceremonia ta była połączona z celebracją eucharystyczną. W ten sposób obdarowany z większym prawdopodobieństwem poczuje, że pełna władza Ciała Chrystusowego wspiera go w wykonywaniu odpustowej pracy.

[madohora]

Odpust nie jest zakupem odpustu, który zapewnia kupującemu zbawienie lub uwalnia duszę innej osoby z czyśćca. Grzech zostaje odpuszczony (tzn. całkowicie zatarte jego skutki) dopiero po dokonaniu całkowitego zadośćuczynienia w formie spowiedzi sakramentalnej i spełnieniu określonych warunków. Po dokonaniu wewnętrznie zdecydowanej poprawy, aby już więcej nie grzeszyć, i poważnym wykonaniu wyznaczonej pokuty, w konsekwencji następuje uwolnienie od kary w sensie duchowym

[madohora]

Odpust może być zupełny (uwalnia wszelkie kary doczesne potrzebne do oczyszczenia duszy z przywiązania do czegokolwiek innego niż Bóg) lub częściowy (usuwa tylko część kary doczesnej, tj. oczyszczenie z powodu grzechu)

[madohora]

Aby uzyskać odpust zupełny, wykonując pracę charytatywną lub odmawiając aspirację lub modlitwę, na którą udzielany jest odpust, należy spełnić określone warunki:

[madohora]

Całkowite i całym sercem oderwanie się od wszelkiego rodzaju grzechów, nawet powszednich
Dokonanie ważnej spowiedzi sakramentalnej
Przyjęcie Komunii Świętej w stanie łaski
Modlimy się w intencjach Papieża

[madohora]

Minimalnym warunkiem uzyskania odpustu cząstkowego jest skrucha serca; pod tym warunkiem katolik wykonujący daną pracę lub odmawiający daną modlitwę uzyskuje za pośrednictwem Kościoła darowanie kary doczesnej równej karze uzyskanej wskutek własnego uczynku

[madohora]

Ponieważ ci, którzy umarli w stanie łaski (po odpuszczeniu wszystkich grzechów śmiertelnych) są członkami wspólnoty świętych, żywi (członkowie Kościoła Walczącego ) mogą pomagać tym, których oczyszczenie z grzechów nie zostało jeszcze zakończone w chwili śmierci. śmierć przez modlitwę, ale także przez uzyskanie odpustów w ich intencji. Ponieważ Kościół nie ma jurysdykcji nad zmarłymi, odpusty można za nich uzyskać jedynie per modum suffragii , czyli przez akt wstawienniczy . Nazywa się to czasem „impetracją”, co wyjaśnia Akwinata : „...nie opiera się na sprawiedliwości Bożej, ale na Jego dobroci”.

[madohora]

Konstytucją apostolską Indulgentiarum doctrina z dnia 1 stycznia 1967 r. papież Paweł VI , odpowiadając na sugestie wysunięte na Soborze Watykańskim II , zasadniczo zrewidował praktyczne zastosowanie tradycyjnej doktryny

[madohora]

Paweł VI dał jasno do zrozumienia, że ​​celem Kościoła katolickiego nie jest jedynie pomoc wiernym w należytym zadośćuczynieniu za grzechy, ale przede wszystkim doprowadzenie ich do większego zapału do miłości. W tym celu zarządził, że odpusty cząstkowe, udzielone wcześniej jako równowartość określonej liczby dni, miesięcy, kwarantann (okresów czterdziestodniowych) lub lat pokuty kanonicznej, stanowią jedynie uzupełnienie i w tym samym stopniu odpuszczenia, jakie przysługują osobom pełniącym odpustowe działanie już zyskuje dzięki miłości i skrusze, z jaką to czyni.

[madohora]

Zniesienie klasyfikacji według lat i dni stało się jaśniejsze niż wcześniej, że pokuta i wiara są potrzebne nie tylko do odpuszczenia kary wiecznej za grzech śmiertelny, ale także do darowania kary doczesnej za grzech. W Indulgentiarum doctrina papież Paweł VI napisał, że odpustu nie można uzyskać bez szczerej zmiany poglądów i jedności z Bogiem.

[madohora]

W tej samej ustawie papież Paweł nakazał dokonanie rewizji oficjalnej listy modlitw i dobrych uczynków odpustowych, zwanej Raccolta , „w celu dołączenia odpustów jedynie do najważniejszych modlitw i dzieł pobożności, miłości i pokuty”. [20] Raccolta została zastąpiona Enchiridion Indulgentiarum . Chociaż z listy usunięto wiele modlitw i dobrych uczynków odpustowych, obecnie zawiera ona nowe ogólne udzielenie odpustów cząstkowych, które dotyczą szerokiego zakresu działań modlitewnych, i wskazuje, że modlitwy, które w niej znajdują, są godne czci ze względu na boskie natchnienie lub starożytność lub będące w powszechnym użyciu, to tylko przykłady [21]z tych, do których odnosi się pierwsze z tych ogólnych przyznań: „Wznosząc umysł do Boga z pokorną ufnością podczas wykonywania obowiązków i znoszenia trudności życiowych oraz dodając, przynajmniej w myślach, pobożną inwokację”. W ten sposób Enchiridion Indulgentiarum , pomimo swoich mniejszych rozmiarów, klasyfikuje jako odpustowe nieporównanie większą liczbę modlitw, niż traktowano jako takie w Raccolta .

[madohora]

Kanony 992–997 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r. zawierają ogólną regulację dotyczącą odpustów

[madohora]

Odpusty cząstkowe
Edytować
Istnieją cztery ogólne rodzaje odpustów, które mają zachęcać wiernych do wlewania ducha chrześcijańskiego w codzienne czynności i do dążenia do doskonałości miłości. Odpusty te są częściowe i dlatego ich wartość zależy od zapału, z jakim dana osoba wykonuje zalecane czynności:

[madohora]

Wznoszenie umysłu ku Bogu z pokorną ufnością podczas wykonywania obowiązków i znoszenia trudności życiowych oraz dodawanie, przynajmniej w myślach, jakiejś pobożnej inwokacji.
Oddanie siebie lub swoich dóbr ze współczuciem, w duchu wiary, służbie braciom w potrzebie.
Dobrowolne powstrzymywanie się w duchu pokuty od czegoś dozwolonego i przyjemnego.
Swobodne dawanie otwartego świadectwa swojej wiary wobec innych w określonych okolicznościach życia codziennego

[madohora]

Zgodnie z Enchiridionem odpustów z 1968 r. odpustu cząstkowego udziela się od następujących czynów:

[madohora]

dokonanie aktu wiary, nadziei, miłości, skruchy lub komunii duchowej
odmawiając Bogu Ukrytemu (Adoro te dedykowane), Tobie, błogosławiony Józefie (Ad te beate Ioseph), niektórymi modlitwami Brewiarza Rzymskiego (Dziękujemy Ci, Panie Boże Wszechmogący, Módlmy się za naszego Papieża, Święta Uczto, Święta Maryjo). pomocy bezbronnym, Święci Apostołowie Piotr i Paweł, Nawiedź, prosimy Cię, Panie), Aniele Boży, Aniele Pański, Duszo Chrystusowa (Anima Christi), Wysłuchaj nas (Rytuał Rzymski), Niech Ci się spodoba, Panie, Wieczny Odpoczynek, Witaj Święta Królowo, Pod Twoją opiekę uciekamy się lub Przyjdź Duchu Święty
odmawianie Litanii do Imienia Jezusa, Serca Jezusa, Krwi Jezusa, Dziewicy Maryi, Świętego Józefa lub Wszystkich Świętych
odmawiając Małe Oficjum Męki Pańskiej, Serca Pana Jezusa, Niepokalanego Poczęcia lub św. Józefa
recytując Credo Apostolskie, Credo Nicejskie, Jutrznię lub Nieszpory oficjum za zmarłych, Psalm 50, Psalm 129, Magnificat lub Memorare (Pamiętaj o Najświętsza Maryjo Panno)
nauczanie lub uczenie się doktryny chrześcijańskiej
zwiedzanie katakumb chrześcijańskich
modlitwa o powołania kapłańskie lub zakonne
modląc się o powrót chrześcijan niekatolickich do Kościoła katolickiego
spędzić trochę czasu na modlitwie myślnej
czyniąc znak krzyża
odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych

[madohora]

Odpusty zupełne

Wśród darów szczegółowych, które po bliższym przyjrzeniu się okaże się, że wchodzą w skład jednego lub kilku z czterech udzieleń ogólnych, zwłaszcza pierwszego, Enchiridion Indulgentiarum zwraca szczególną uwagę na cztery czynności, za które można uzyskać odpust zupełny: zdobyte każdego dnia, ale tylko raz dziennie:

[madohora]

Pobożne czytanie lub słuchanie Pisma Świętego przez co najmniej pół godziny.
Adoracja Pana Jezusa w Eucharystii przez co najmniej pół godziny.
Pobożne odprawianie Drogi Krzyżowej .
Odmawianie różańca lub akatystu w kościele lub kaplicy, w rodzinie, wspólnocie religijnej, stowarzyszeniu wiernych i ogólnie wtedy, gdy kilka osób zbiera się w szczytnym celu.

[madohora]

Modlitwy wyraźnie wymienione w Enchiridion Indulgentiarum nie wywodzą się wyłącznie z tradycji Kościoła łacińskiego , ale także z tradycji wschodnich Kościołów katolickich , jak na przykład Akatystos , Paraklesis , Modlitwa wieczorna i Modlitwa za wiernych zmarłych (bizantyjska), Modlitwa św. Dziękczynienie (ormiański), Modlitwa Sanktuarium i Lakhu Mara (chaldejska), Modlitwa kadzenia i modlitwa o uwielbienie Maryi, Matki Bożej (koptyjska), Modlitwa o odpuszczenie grzechów iModlitwa o naśladowanie Chrystusa (Etiopczyk), Modlitwa za Kościół i Modlitwa pożegnalna od ołtarza (Maronita) oraz Modlitwa za wiernych zmarłych (Syryjczyk).

[madohora]

Oprócz powyższych czynności Enchiridion odpustów z 1968 r. wymienia następujące czynności jako udzielające odpustu zupełnego:
Pierwsza Komunia
pierwsza Msza św. nowo wyświęconego kapłana

[madohora]

Specjalne odpusty

Odpust zupełny można uzyskać także przy niektórych okazjach, które nie zdarzają się codziennie. Obejmują one między innymi:

[madohora]

Otrzymanie, nawet przez radio lub telewizję, błogosławieństwa udzielonego przez papieża Urbi et Orbi („miastu [Rzymu] i światu”) lub tego, którego biskup jest upoważniony trzy razy w roku udzielać wiernym swego diecezja.
Pobożne uczestnictwo w obchodach dnia poświęconego na poziomie światowym określonemu celowi religijnemu.Pod tym hasłem mieszczą się coroczne obchody, takie jak Światowy Dzień Modlitw o Powołania, oraz uroczystości okolicznościowe, jak Światowe Dni Młodzieży
Udział w rekolekcjach duchowych przez co najmniej trzy pełne dni .
Udział w niektórych uroczystościach podczas Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan.

[madohora]

Odpustów specjalnych udziela się także z okazji szczególnego znaczenia duchowego, np. roku jubileuszowego , stulecia lub podobnego wydarzenia, np. objawienia się Matki Bożej w Lourdes

[madohora]

Błogosławieństwo Apostolskie

Szczególne znaczenie ma odpust zupełny związany z błogosławieństwem apostolskim , którego kapłan ma udzielać sakramentów osobie znajdującej się w niebezpieczeństwie śmierci, a który w przypadku braku księdza Kościół udziela każdemu chrześcijaninowi, który w danym momencie jest odpowiednio usposobiony. śmierci, pod warunkiem, że osoba ta była przyzwyczajona do odmawiania kilku modlitw w ciągu życia. W tym przypadku sam Kościół spełnia trzy warunki zwykle wymagane do uzyskania odpustu zupełnego: spowiedź sakramentalna, komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach papieskich

[madohora]

Odpusty zupełne w związku z koronawirusem

W dniu 20 marca 2020 r. Penitencjaria Apostolska udzieliła trzech odpustów zupełnych

[madohora]

Pierwszy odpust był przeznaczony dla ofiar Covid-19 i osób im pomagających. Do czynności, z którymi wiązał się odpust, zaliczała się modlitwa różańcowa, droga krzyżowa , a przynajmniej odmawianie Wiary , Modlitwy Pańskiej i modlitwy maryjnej .

[madohora]

Drugi odpust zupełny został udzielony za ofiary Covid-19 w godzinie ich śmierci.

[madohora]

Trzeci odpust dotyczył tych, którzy złożyli ofiarę w intencji „zakończenia epidemii, ulgi dla cierpiących i wiecznego zbawienia dla tych, których Pan powołał do siebie”. Ofiarą było albo nawiedzenie Eucharystii, adoracja eucharystyczna , różaniec , droga krzyżowa, koronka do Bożego Miłosierdzia , albo półgodzinna lektura Biblii.

[madohora]

Penitencjaria podjęła niezwykły krok w postaci rozluźnienia wymogów dotyczących Komunii sakramentalnej i spowiedzi, w związku z brakiem możliwości ich terminowego przeprowadzenia w okresie lockdownu i zawieszenia liturgii w związku z pandemią. Watykan przypomniał także katolikom, że w przypadkach, gdy spowiedź sakramentalna jest niemożliwa, akt żalu doskonałego zapewnia odpuszczenie grzechów.

[madohora]

We wczesnym Kościele, zwłaszcza od III wieku, władze kościelne zezwalały spowiednikowi lub chrześcijaninowi oczekującemu na męczeństwo wstawiać się za innym chrześcijaninem, aby skrócić jego pokutę kanoniczną. [4] Podczas prześladowań za Decjana wielu chrześcijan uzyskało podpisane oświadczenia ( libelli ) poświadczające, że złożyli ofiary bogom rzymskim, aby uniknąć prześladowań lub konfiskaty mienia. Kiedy później ci lapsi chcieli ponownie zostać przyjęci do wspólnoty chrześcijańskiej, niektórzy z nich przedstawili drugi libellus , rzekomo opatrzony podpisem jakiegoś męczennika lub spowiednika, który, jak utrzymywano, miał duchowy prestiż, aby potwierdzać poszczególnych chrześcijan. Biskup CyprianKartaginy nalegał, aby żaden z lapsi nie został przyjęty bez szczerej skruchy

[madohora]

Sobór w Epaone w 517 r. jest świadkiem wzrostu praktyki zastępowania surowych pokut kanonicznych nową, łagodniejszą: jego 29. kanon obniżył do dwóch lat pokutę, jaką odstępcy mieli odprawiać po powrocie do Kościoła, ale zobowiązał ich do postu jednego dnia na trzy w ciągu tych dwóch lat, aby przyjść do kościoła i zająć miejsce u drzwi penitentów, a następnie wyjść z katechumenami . Każdy, kto sprzeciwiał się nowemu rozwiązaniu, miał przestrzegać znacznie dłuższej, starożytnej pokuty

[madohora]

W VI wieku w Irlandii rozwinęły się Penitentials , podręczniki dla spowiedników dotyczące zadawania pokuty. Penitential of Cummean poradził księdzu, aby przy narzucaniu pokuty wziął pod uwagę mocne i słabe strony penitenta. Niektóre pokuty można złagodzić w drodze płatności lub substytucji. Przyjęło się zwyczajem dojeżdżania pokutami do mniej wymagających prac, takich jak modlitwa, jałmużna, post, a nawet płacenie ustalonych sum pieniężnych w zależności od rodzaju wykroczeń (pokuty celne). Podczas gdy sankcje stosowane we wczesnych pokutach, takich jak Gildas, były przede wszystkim aktami umartwienia lub w niektórych przypadkach ekskomuniką, włączenie kar pieniężnych w późniejszych zestawieniach wywodzi się z prawa świeckiego

[madohora]

Do X wieku niektóre pokuty nie zostały zastąpione, a jedynie zmniejszone w związku z pobożnymi darowiznami, pielgrzymkami i podobnymi zasłużonymi dziełami. Następnie, w XI i XII wieku, uznanie wartości tych dzieł zaczęto wiązać nie tyle z pokutą kanoniczną, ile z darowaniem kary doczesnej za grzech. Szczególna forma zamiany pokuty była praktykowana w czasach wypraw krzyżowych, kiedy spowiednik wymagał od penitenta, aby zamiast innej pokuty udał się na krucjatę. [36] Najwcześniejszą wzmianką o odpustu zupełnym była deklaracja papieża Urbana II na soborze w Clermont (1095), że odpuścił wszelką pokutę poniesioną krzyżowcom, którzy wyznali swoje grzechy podczasSakrament Pokuty , uznający udział w krucjacie za równoznaczny z pokutą całkowitą. To ustaliło wzór dla wszystkich odpustów krucjatowych w przyszłości.

[madohora]

Teolodzy uznawali miłosierdzie Boże, wartość modlitw Kościoła i zasługi świętych za podstawę udzielania odpustów. Około roku 1230 dominikanin Hugon z St-Cher zaproponował ideę „skarbnicy” pozostającej do dyspozycji Kościoła, składającej się z nieskończonych zasług Chrystusa i niezmierzonej obfitości zasług świętych, co potwierdzili wielcy scholastycy, tacy jak Albertus Magnusa i Tomasza z Akwinu i pozostaje podstawą teologicznego wyjaśnienia odpustów

[madohora]

Odpusty miały na celu darowanie kary doczesnej za grzech równoważnej tej, którą można było uzyskać, spełniając kanoniczną pokutę przez określony czas. W miarę jak czyściec zyskiwał na znaczeniu w myśleniu chrześcijańskim, rozwinęła się koncepcja, że ​​termin odpusty odnosi się do odpuszczenia czasu spędzonego w czyśćcu. Rzeczywiście, wiele późnośredniowiecznych odpustów obowiązywało przez całe życie człowieka, co odzwierciedlało to przekonanie. Przez kilka stuleci teologowie dyskutowali, czy walutą udzielanych odpustów jest pokuta czy czyściec, a Kościół nie rozstrzygnął tej kwestii ostatecznie, unikając tego np. na Soborze Trydenckim . Współczesny pogląd na Kościół jest taki, że terminem tym jest pokuta.

[madohora]

Odpusty stawały się coraz bardziej popularne w średniowieczu jako nagroda za pobożność i dobre uczynki, choć z doktrynalnego punktu widzenia Kościół katolicki twierdził, że odpust przysługuje jedynie za doczesną karę za grzechy odpuszczone już w sakramencie spowiedzi . Ponadto udzielano odpustów za akty jałmużny, a także modlitwa, pielgrzymki i posty. Ponieważ odpusty udzielane za jałmużnę wydawały się niektórym zwykłą transakcją pieniężną, zamiast postrzegać odpust jako przyznawany za sam dobry uczynek – akt dobroczynności dokonany na rzecz szpitala, sierocińca lub kościoła – wielu zaczęło postrzegać odpusty za jałmużnę po prostu „ kupowanie” lub „kupowanie” odpustów. Wierni prosili o udzielanie odpustów za odmawianie ulubionych modlitw, dokonywanie aktów pobożności, uczęszczanie do miejsc kultu i pielgrzymowanie ; bractważądał odpustów za odprawianie przedstawień i procesji; stowarzyszenia domagały się, aby ich spotkania były nagradzane odpustami. Do dobrych uczynków zaliczały się datki pieniężne na cele charytatywne, a zebrane w ten sposób pieniądze przeznaczano na wiele celów, zarówno religijnych, jak i obywatelskich; projekty budowlane finansowane z odpustów obejmują kościoły, szpitale, kolonie trędowatych , szkoły, drogi i mosty.

[madohora]

Jednak w późniejszym średniowieczu nastąpił wzrost znacznych nadużyć. Niektórzy komisarze starali się uzyskać za każdy odpust maksymalną kwotę pieniędzy. Zawodowi „przepraszacze” ( łac. quaestores ) – których wysyłano po jałmużnę na konkretny cel – praktykowali nieograniczoną sprzedaż odpustów. Wielu z tych kwestorów wykraczało poza oficjalną doktrynę kościoła i obiecywało nagrody, takie jak zbawienie od wiecznego potępienia, w zamian za pieniądze. Za zgodą Kościoła odpusty stały się także dla władców katolickich sposobem na finansowanie kosztownych projektów, takich jak wyprawy krzyżowei katedry, zatrzymując na swoich ziemiach znaczną część pieniędzy zebranych z odpustów. Panowała tendencja do fałszowania dokumentów stwierdzających udzielenie odpustów. Odpusty osiągnęły niezwykłą wielkość pod względem długowieczności i szerokości przebaczenia.

[madohora]

Sobór laterański IV (1215) zniósł niektóre nadużycia związane z odpustami, stwierdzając m.in., że za konsekrację kościołów można udzielać tylko odpustu rocznego i nie więcej niż 40-dniowego odpustu z innych okazji. Sobór stwierdził także, że „katolicy, którzy przepasali się krzyżem w celu eksterminacji heretyków, będą korzystać z odpustów i przywilejów przysługujących tym, którzy wyruszają w obronie Ziemi Świętej”

[madohora]

Bardzo szybko te limity zostały powszechnie przekroczone. Krążyły fałszywe dokumenty z odpustami przekraczającymi wszelkie granice: odpustami trwającymi setki, a nawet tysiące lat. W 1392 roku, ponad sto lat przed opublikowaniem przez Marcina Lutra Dziewięćdziesięciu pięciu tez , papież Bonifacy IX napisał do biskupa Ferrary, potępiając praktyki niektórych członków zakonów , którzy fałszywie twierdzili, że otrzymali od papieża upoważnienie do przebaczania wszelkiego rodzaju grzechy i uzyskiwał pieniądze od naiwnych wiernych, obiecując im wieczne szczęście na tym świecie i wieczną chwałę w następnym. [8] „Wieża Masła” katedry w Rouenzyskała swoją przydomek, gdyż pieniądze na jej budowę pozyskiwano ze sprzedaży odpustów pozwalających na spożywanie masła w okresie Wielkiego Postu.

[madohora]

Rycina wykonana przez Israhela van Meckenema przedstawiająca Mszę św. Grzegorza zawierała „nielegalny” odpust 20 000 lat; jedna z kopii tej płyty (nie ta na ilustracji, ale także z lat 90. XIX w.) została w późniejszym czasie przerobiona, zwiększając ją do 45 000 lat. Odpusty obowiązywały za każdym razem , gdy przed obrazem odmawiano określony zbiór modlitw – w tym przypadku po siedem: Credo , Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo . Obraz Mszy Św. Grzegorzabyło szczególnie kojarzone z dużymi odpustami od roku jubileuszowego 1350 w Rzymie, kiedy przynajmniej powszechnie wierzono, że za modlitwę w obecności Imago Pietatis („Człowieka Boleści”) uzyskano odpust 14 000 lat. popularny cel pielgrzymek w bazylice Santa Croce in Gerusalemme w Rzymie

[madohora]

[madohora]

Skandaliczne zachowanie „przebaczających” było bezpośrednią okazją do reformacji protestanckiej . W 1517 r. papież Leon X udzielił odpustów ofiarodawcom jałmużny na odbudowę Bazyliki św. Piotra w Rzymie . Agresywne praktyki marketingowe Johanna Tetzela w promowaniu tej sprawy sprowokowały Marcina Lutra do napisania Dziewięćdziesięciu pięciu tez , potępiających to, co postrzegał jako kupno i sprzedaż zbawienia . W Tezie 28 Luter sprzeciwił się powiedzeniu przypisywanemu Tetzelowi: „Gdy tylko moneta zabrzmi w szkatułce, dusza z czyśćca wytryska”. Dziewięćdziesiąt pięć tez nie tylko potępiało takie transakcje jako światowe, ale przede wszystkim odmawiało papieżowi prawa do udzielania odpustów w imieniu Boga: jedyną gwarancją odpustów, jak mówił Luter, był wzrost zysku i chciwość, ponieważ przebaczenie Kościół był w wyłącznej mocy Boga

[madohora]

To często cytowane powiedzenie w żadnym wypadku nie było reprezentatywne dla oficjalnego katolickiego nauczania na temat odpustów, ale raczej odzwierciedlało zdolność Tetzela do przesady. Jeśli jednak Tetzel przesadził w odniesieniu do odpustów za zmarłych, jego nauczanie na temat odpustów za żywych było czyste. Niemiecki katolicki historyk papiestwa, Ludwig von Pastor , wyjaśnia:

[madohora]

Przede wszystkim należy dokonać jak najbardziej wyraźnego rozróżnienia pomiędzy odpustami za żywych i odpustami za zmarłych.

[madohora]

Jeśli chodzi o odpusty dla żywych, Tetzel zawsze nauczał czystej doktryny. Twierdzenie, jakoby przedstawiał odpusty nie tylko jako odpuszczenie doczesnej kary za grzech, ale jako odpuszczenie jego winy, jest równie bezpodstawne, jak inne oskarżenie pod jego adresem, że sprzedał odpuszczenie grzechów za pieniądze, bez nawet wzmiankę o skrusze i spowiedzi albo o tym, że za zapłatą odpuścił grzechy, które mogłyby zostać popełnione w przyszłości. Jego nauczanie było w istocie bardzo określone i całkowicie zgodne z teologią Kościoła, zarówno wówczas, jak i obecnie, tj. że odpusty „dotyczą jedynie kary doczesnej za odpokutowane już grzechy” i wyznał”….

[madohora]

Inaczej rzecz się miała z odpustami za zmarłych. W związku z tym nie ma wątpliwości, że Tetzel zgodnie z tym, co uważał za swoje autorytatywne instrukcje, ogłosił jako doktrynę chrześcijańską, że do uzyskania odpustu za zmarłych nie jest wymagana nic innego jak tylko ofiara pieniężna, bez konieczności skruchy lub spowiedzi . Nauczał także, zgodnie z ówczesną opinią, że odpust można uzyskać z niezawodną mocą dla każdej duszy. Wychodząc z tego założenia, nie ma wątpliwości, że jego doktryna była w zasadzie doktryną drastycznego przysłowia:

[madohora]

„Gdy tylko pieniądze w szkatułce zadzwonią, dusza z czyśćca wytryska z ognia”.

[madohora]

Bulla papieskaodpustu nie dawało żadnej sankcji tej propozycji. Była to niejasna opinia scholastyczna, odrzucona przez Sorbbonę w 1482 r. i ponownie w 1518 r., a z pewnością nie była to doktryna Kościoła, którą w ten sposób błędnie przedstawiano jako prawdę dogmatyczną. Pierwszy z teologów dworu rzymskiego, kardynał Kajetan, był wrogiem wszelkich tego typu ekstrawagancji i stanowczo oświadczył, że nawet jeśli teolodzy i kaznodzieje nauczają takich opinii, nie trzeba w nie wierzyć. „Kaznodzieje” – powiedział – „mówią w imieniu Kościoła tylko tak długo, jak głoszą naukę o Chrystusie i Jego Kościele, ale jeśli dla własnych celów nauczają tego, o czym nic nie wiedzą i co jest jedynie ich własną wyobraźnię, nie należy ich przyjmować za rzeczników Kościoła.Nikt nie powinien się dziwić, jeśli tacy jak oni popadną w błąd.

—  Ludwig von Pastor ,

[madohora]

Tetzel zaprzeczył, jakoby to głosił, pisząc w 1518 r., że „Kto twierdzi, że dusza nie może wznieść się do nieba, zanim w szkatułce zadzwonią pieniądze, popełnia błąd”. ​​August Wilhelm Dieckhoff również sprzeciwiał się korupcji Tetzela, pisząc, że głosił on jedynie „ortodoksyjną naukę katolicką na temat odpustów, a protestanci zostali rażąco wprowadzeni w błąd co do tego człowieka”. ​​Choć Luter nie odmawiał papieżowi prawa do udzielania odpustów za pokuty narzucane przez Kościół, to jednak dawał jasno do zrozumienia, że ​​kaznodzieje domagający się odpustów rozgrzeszają tych, którzy je uzyskali od wszelkich kar i udzielili im zbawienia, byli w błędzie, zgodnie z katolicyzmem teologia.

[madohora]

Erazm skrytykował także nadużywanie odpustów w przedmowie do swojego De bello turcico (1530), w którym stwierdził, że wydaje się to „tylko transakcją handlową” i opisał, jak zebrane pieniądze znikały w rękach książąt, urzędników , komisarzy i spowiedników

[madohora]

Peter Marshall stwierdza, że ​​Luter nie sprzeciwiał się bezpośrednio idei odpustów, przyznając, że „biskupi i proboszczowie mają obowiązek z całą czcią przyjmować komisarzy odpustów apostolskich” i przestrzegł, że „nie należy nikomu przeszkadzać w ich kupowaniu”. Luter zajmował się wyłącznie sprawami teologicznymi i sprzeciwiał się odpustom, aby propagować swoją koncepcję zbawienia przez samą wiarę ( sola fide ). Luter wątpił także, czy dusza w czyśćcu ma w ogóle gwarancję osiągnięcia zbawienia, ostatecznie odrzucając istnienie czyśćca jako całości; było to sprzeczne z nauką Kościoła katolickiego i jego Doktorów , takich jak Tomasz z Akwinu.W związku z tym Marshall argumentuje, że „Luter nie zaprzeczył, że odpusty są pożyteczne ani że intencje papieża, gdy je udzielał, były dobre”, lecz jedynie sprzeciwił się im ze względu na swoje poglądy teologiczne, a nie rzekome zepsucie Kościoła. Niemiecki humanista Johann Cochlaeus argumentował, że „Lutera nie poruszały autentycznie obawy dotyczące nadużyć w głoszeniu odpustów”. Pogląd odpustów jako podstawowej przyczyny Reformacji i symbolu zepsucia Kościoła katolickiego był także kwestionowany przez teologów luterańskich, takich jak August Wilhelm Dieckhoff i Gustav Kawerau Marshall wyjaśnia naturę odpustów w czasach reformacji, pisząc:

[madohora]

W świetle tego, co miało się wydarzyć w roku 1517, należy podkreślić, że większość odpustów nie była udzielana poza Rzymem w sposób władczy, od wysokiego do niskiego. Podobnie jak w przypadku inicjatywy elektora Fryderyka w Wittenberdze, ale zwykle na znacznie mniejszą skalę, wywodziły się one ze społeczności lokalnych, ludzi składających petycje do Rzymu o udzielenie odpustu w ramach wsparcia ich konkretnych spraw i trosk. Celem mogło być nadanie blasku miejscom pielgrzymkowym, ale często miało ono na celu pomoc w budowie lub odbudowie kościołów, a nawet pomoc w czymś, co mogłoby wyglądać na „projekty społeczne”, takie jak budowa dróg i mostów. Wydaje się prawdopodobne, że ludzie dość często nabywali odpusty nie z neurotycznej troski o stan swojej duszy, ale po to, by wesprzeć tak szczytne cele,

—  Peter Marshall , 1517:

[madohora]

16 lipca 1562 r. Sobór Trydencki zniósł urząd kwestora i zastrzegł zbieranie jałmużny dwóm kanonikom kapituły , którzy za swoją pracę nie mieli otrzymywać żadnego wynagrodzenia; zastrzegł także publikację odpustów biskupowi diecezji. Następnie 4 grudnia 1563 r. na swojej ostatniej sesji Sobór bezpośrednio odniósł się do kwestii odpustów, ogłaszając je „najbardziej zbawiennymi dla ludu chrześcijańskiego”, zarządzając, że „wszelka zła zdobycz służąca ich uzyskaniu zostanie całkowicie zniesiona” oraz pouczanie biskupów, aby zwracali uwagę na wszelkie nadużycia dotyczące ich

[madohora]

Kilka lat później, w 1567 r., papież Pius V odwołał wszelkie udzielanie odpustów związanych z jakimikolwiek opłatami lub innymi transakcjami finansowymi. Oznaczało to, że odpusty nadal będą łączone z cnotliwymi aktami modlitwy, pobożności i pielgrzymek, ale nie będą już łączone z jałmużną , ponieważ uznano, że potencjał nadużycia takich odpustów jest zbyt duży.

[madohora]

Po Soborze Trydenckim Klemens VIII powołał komisję kardynałów, która miała zająć się odpustami zgodnie z zamysłem Soboru. Kontynuowała swoją działalność za pontyfikatu Pawła V i opublikowała w tej sprawie różne byki i dekrety. Jednakże dopiero Klemens IX ustanowił prawdziwą Kongregację Odpustów (i Relikwii) na mocy brexitu z 6 lipca 1669 r. Na mocy motu proprio z 28 stycznia 1904 r. Pius X przyłączył się do Kongregacji Odpustów wraz z Kongregacją Obrzędów, ale wraz z restrukturyzacją Kongregacji Kuria Rzymska w 1908 roku wszystkie sprawy dotyczące odpustów przekazała Świętej Inkwizycji . W motu proprio25 marca 1915 r. Benedykt XV przeniósł Sekcję Odpustów Świętej Inkwizycji do Penitencjarii Apostolskiej , utrzymując jednak odpowiedzialność Świętej Inkwizycji za sprawy dotyczące doktryny o odpustach.

[madohora]

Kościoły prawosławne wierzą, że odpuszczenie grzechów można uzyskać przez świętą tajemnicę spowiedzi. Ze względu na różnice w teologii zbawienia odpusty za odpuszczenie kar doczesnych za grzechy obecnie w prawosławiu nie istnieją , lecz aż do XX w. w niektórych miejscach istniała praktyka wydawania świadectw rozgrzeszenia ( gr . συγχωροχάρτια – synchorochartia ), która była zasadniczo identyczne z odpustami, a w wielu przypadkach znacznie bardziej ekstrawaganckie.

[madohora]

Niektóre z tych zaświadczeń wiązały się z dekretami patriarchów znoszącymi poważne kary kościelne, łącznie z ekskomuniką, za żywych lub umarłych. Jednakże ze względu na koszty utrzymania Miejsc Świętych i płacenie wielu nakładanych na nie podatków, grecko-prawosławny patriarcha Jerozolimy , za zgodą Ekumenicznego Patriarchy Konstantynopola , miał wyłączny przywilej rozdawania takich dokumentów pielgrzymom w dużych ilościach lub przesłanie ich w inne miejsce, czasem z pustym miejscem na imię i nazwisko beneficjenta, żywego lub zmarłego, pojedynczej osoby lub całej rodziny, za którego będą czytane modlitwy.

[madohora]

Niektóre z tych zaświadczeń wiązały się z dekretami patriarchów znoszącymi poważne kary kościelne, łącznie z ekskomuniką, za żywych lub umarłych. Jednakże ze względu na koszty utrzymania Miejsc Świętych i płacenie wielu nakładanych na nie podatków, grecko-prawosławny patriarcha Jerozolimy , za zgodą Ekumenicznego Patriarchy Konstantynopola , miał wyłączny przywilej rozdawania takich dokumentów pielgrzymom w dużych ilościach lub przesłanie ich w inne miejsce, czasem z pustym miejscem na imię i nazwisko beneficjenta, żywego lub zmarłego, pojedynczej osoby lub całej rodziny, za którego będą czytane modlitwy

[madohora]

Grecko-prawosławny patriarcha Jerozolimy Dositheos Notaras (1641–1707) napisał: „Utrwalonym zwyczajem i starożytną tradycją, znaną wszystkim, jest to, że Najświętszi Patriarchowie dają wiernym ludziom świadectwo rozgrzeszenia ( συγχωροχάρτιον – synchorochartion ). przyznawaliśmy je od początku i nadal to robimy.”

[madohora]

Począwszy od XVI w. prawosławni chrześcijanie Kościoła greckiego dość szeroko, choć nie oficjalnie w praktyce pokutnej, używali „liter permisywnych” ( συγχωροχάρτια ), pod wieloma względami przypominających odpusty. Status oficjalnego dokumentu kościelnego uzyskuje się na Soborze w Konstantynopolu w 1727 r., którego uchwała brzmi: „Moc odpuszczenia grzechów, która, jeśli zostanie złożona w formie pisemnej, którą Wschodni Kościół Chrystusowy nazywa „listami zezwalającymi” , a Latynosom „odpusty”... udziela Chrystus w Kościele świętym. Te „listy zezwalające” wydawane są w całym Kościele katolickim(powszechnego) Kościoła przez czterech najświętszych patriarchów: Konstantynopol, Aleksandria, Antiochia i Jerozolima. Od XIII do XVII wieku używano go w Rosji. Odpusty jako sposób wzbogacenia zostały potępione na Soborze Konstantynopolskim w 1838 roku. Nawet soborowe decyzje miały trudności z wykorzenieniem zakorzenionej w ludziach praktyki odpustów. „Listy zezwalające” (czyli odpusty) przetrwały w Grecji do połowy XX wieku

[madohora]

Odpust ( odpusty mnogie , łac. odpust ) to darowanie kar doczesnych za grzechy (początkowo rozumiane jako liczba dni pokuty, później błędnie rozumiane jako skrócenie kary pobytu w czyśćcu ) , które może być zupełne ( odpusty pełne ) lub częściowe ( odpusty cząstkowe ). [1] Odpust można uzyskać zarówno dla siebie, jak i za dusze w czyśćcu cierpiące. W średniowieczu reformatorzy Kościoła, tacy jak Jan Viklef , Jan Hus czy Marcin Luter, wypowiadali się przeciwko targowaniu się (również targowaniu się , czyli możliwości zdobycia pieniędzy) o odpusty. O ile Viclef i Luter całkowicie odrzucali odpusty, o tyle Hus wypowiadał się jedynie przeciwko uzyskiwaniu ich za pieniądze (w dodatku w związku z finansowaniem wojny Jana XXIII. )

[madohora]

W teologii katolickiej odpusty są ściśle związane z sakramentem pojednania . Odpust oznacza zatem przebaczenie kar doczesnych za grzechy w oparciu o nową postawę wobec przykazania miłości Jezusa (np. modlitwa , jałmużna , pielgrzymka ). Według chrześcijaństwa uzyskanie przebaczenia jest możliwe jedynie na podstawie odkupieńczej ofiary Jezusa Chrystusa i relacji z Nim.

[madohora]

We wczesnym chrześcijaństwie akcentowano fakt, że Boże przebaczenie grzechów wymaga rzeczywistego nawrócenia i zmiany życia człowieka . Zmianę tę początkowo reprezentował jedynie chrzest , dopiero później dodano możliwość dalszej pokuty za grzechy popełnione przez chrześcijanina po chrzcie. Na znak nowego nawrócenia penitent otrzymywał wówczas od biskupa ciężką pokutę za dzisiejsze warunki, zwykle w postaci długotrwałego postu i braku możliwości uczestniczenia w Eucharystii lub innych zgromadzeniach chrześcijańskich. Kto odprawił tę pokutę, mógł zostać ponownie dopuszczony do pełnej komunii kościoły . W przypadku takiej pokuty wstawiennictwo pobożnych chrześcijan, zwłaszcza tzw. spowiedników, którzy przeżyli tortury lub prześladowania, mogłoby wpłynąć na złagodzenie tej pokuty .

[madohora]

Począwszy od XI wieku w Kościele katolickim pod wpływem percepcji prawniczej następuje zmiana w postrzeganiu pojednania. Zgodnie z tą koncepcją zasługi Jezusa Chrystusa i świętych tworzą niewyobrażalny skarb łask , z którego może rozdzielać Kościół, jako ten, kto posiada Piotrową „władzę kluczy” i zarządza tym skarbcem wiary. Dlatego w przebaczeniu (czyli odpustie) Kościół daje grzesznikowi z tego skarbca łask to, czego mu brakuje, aby mógł zostać natychmiast usprawiedliwiony przez Boga. Przez przebaczenie grzesznik uwalniał się od tzw. kary doczesnej za grzechy, a w przypadku śmierci nie musiał cierpieć w czyśćcu za swoje winy .

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JABŁECZNIK

250 g Cukier
250 g Masło (miękkie)
500 g Mąka
3 Jajka (tylko żółtka)
1 Ziarno wanilii (miąższ; alternatywnie cukier waniliowy)
Do napełniania:
1500 g Jabłka
1 Msp. Cynamon
100 g Cukier (brązowy)
1 łyżka Rum
Do posypki:
200 g Mąka (przesiana)
100 g Cukier
150 g Masło (w małych kostkach)
Wanilia (miąższ z ziaren wanilii lub cukru waniliowego)

W przypadku kruchego ciasta ubij masło z cukrem i miąższem fasoli waniliowej na puszystą masę, a następnie dodawaj żółtka pojedynczo i kontynuuj bicie. Wymieszaj przesianą mąkę na niskim ustawieniu miksera.
Do polewy obierz jabłka, pokrój je na ćwiartki i usuń nasiona i wymieszaj je z cukrem, rumem i cynamonem. Gotuj na gorącej patelni przez 10 minut, mieszając kilka razy.
Aby się kruszyć, ugniataj wszystkie składniki rękami w misce, aż utworzą się małe grudki.
Posmarować tortownicą (średnica 28 cm), mąkę i ubić po brzegi kruchym ciastem.
Wlej mieszankę jabłek do tortownicy wyłożonej kruchym ciastem i rozprowadź obficie kruszonkę na wierzchu.
Piec w piekarniku nagrzanym do 160 °C przez około 45 minut.

[madohora]

SERNIK

200 g Herbatniki maślane
500 g Mascarpone (lub Mascarino)
150 g Jogurt
3 Jaja
100 g Masło
Cytryna (trochę startej skórki z cytryny lub limonki)
3 łyżki Cukier puder (lub cukier granulowany)
2 Pkg. Wanilia
2 łyżki Skrobi kukurydzianej
Sól

Połam herbatniki maślane tak małe, jak to możliwe i pokrusz między palcami. Najlepszym sposobem na to jest włożenie ciasteczek do torebki zamrażarki i przewrócenie ich za pomocą chodzika do makaronu.
Umieść okruchy w misce i, jeśli to konieczne, zetrzyj je odwróconą chochlą lub tłuczkiem.
Rozpuść masło powoli i polej nim herbatniki. Dobrze wymieszaj i przykryj nim dno niezbyt dużej tortownicy (średnica 28 cm). Pozostaw go w lodówce na co najmniej 20 minut.
Następnie rozgrzej piekarnik do 180–200°C.
Oddziel jajka i ubij białka szczyptą soli, aż będą sztywne.
Mascarpone lub mascarino wymieszaj z jogurtem i skrobią kukurydzianą, aż będą gładkie. Dodaj cukier waniliowy, cukier i startą skórkę z cytryny lub limonki. Stopniowo mieszaj żółtka i delikatnie złóż ubite białka.
Nałóż mieszaninę na bazę miękiszu i piecz przez około 40 minut.

[madohora]

CIASTO CZEKOLADOWE

6 Jaja
130 g Masło
110 g Cukier puder
130 g Gorzka czekolada
1 Pkg. Wanilia
110 g Cukier granulowany
130 g Mąka
Masło (do formy)
Mąka (do formy)
8 łyżek Dżem morelowy
2 filiżanki Lukier czekoladowy

Do ciasta oddziel jajka, doprowadź masło do temperatury pokojowej.
W misce masło wymieszaj z cukrem pudrem na puszystą masę i dodaj żółtko i cukier waniliowy.
Rozpuść czekoladę w łaźni wodnej, ale nie pozwól, aby stała się zbyt gorąca, a także wymieszaj ją z siłą docisku.
Ubij białka, ubij z granulowanym cukrem na sztywną pianę i ostrożnie złóż do reszty mieszanki. Na koniec delikatnie wmieszaj mąkę.
Tortownicę dobrze rozsmarować masłem i posypać mąką, wlać ciasto i piec w piekarniku nagrzanym do 180 °C przez około 1 godzinę.
Pozostaw ciasto do ostygnięcia, a następnie przekrój. Rozłóż dwie warstwy ciasta bardzo cienko z odcedzonym, lekko rozgrzanym dżemem i połącz je z powrotem.
Następnie rozprowadź dżem na zewnętrznej stronie ciasta Sachera, a następnie posmaruj go polewą czekoladową.

[madohora]

TORCIK KREMOWY

1 Pkg. Ciasto francuskie (gotowe)
80 g Skrobia kukurydziana (lub 2 opakowania puddingu waniliowego w proszku)
500 ml Mleko
100 g Cukier
200 ml Bita śmietana
2 łyżki Cukier
6 arkuszy Żelatyna
1 Fasolka waniliowa (szpik)

Pokrój ciasto francuskie na 2 równe paski, lekko ukłuj kilka razy widelcem.
Piec w piekarniku w temperaturze 180 °C na złoty kolor.
Doprowadź mleko, cukier i miąższ ziaren wanilii do wrzenia, wymieszaj skrobię kukurydzianą z kilkoma łyżkami zimnego mleka, aż będzie gładkie i zwiąż z nią wrzące mleko, ciągle mieszając. Gotuj mieszaninę na małym ogniu przez kolejne 3-4 minuty, ciągle mieszając.
Żelatynę krótko namoczyć w zimnej wodzie i na końcu wmieszać do kremu waniliowo-mlecznego. Pozwól, aby mieszanina stała się letnia, aż prawie całkowicie ostygnie. Jeśli tworzą się grudki, po prostu zmiksuj krem blenderem ręcznym lub przepuść go przez grube sito.
Ubij bitą śmietanę z 2 łyżkami cukru na sztywną pianę.
Wciągnij bitą śmietanę do prawie zimnej śmietany za pomocą gumowego skrobaka, a następnie pozwól mu ostygnąć w lodówce.
Rozprowadź zimną śmietanę na wierzchu upieczonego ciasta francuskiego. Umieść drugi pasek ciasta francuskiego na wierzchu i posyp plasterki śmietany cukrem pudrem.

[madohora]

STRUDEL

500 g Mąka (gładka)
125 g Cukier
250 ml Mleko (letnie)
2 łyżki Masło (miękkie)
1 Pkg. Suche drożdże
1 Pkg. Wanilia
1 Pkg. Proszek do pieczenia
coś Sok z cytryny
1 Jajka (do smarowania)
Płatkowane migdały (do posypywania)
Cukier perłowy (do posypywania)

Zagnieść wszystkie składniki razem, odstawić na godzinę.
Następnie zaplataj warkocz i pozwól mu odpocząć przez kolejne 20 minut.
Posmaruj ubitym jajkiem i posyp płatkowanymi migdałami lub cukrem perłowym.
Następnie umieścić Striezel w piecu na około 25 minut w temperaturze 180 °C.

[madohora]

Odpusty często „mierzono” w dniach – czyli liczbie dni, przez które chrześcijanin był wolny od ścisłej kościelnej pokuty chleba i wody. Kościół ustalił różne warunki, na podstawie których można było uzyskać te odpusty – na przykład modlitwa, pielgrzymka, jałmużna czy uczęszczanie do kościoła – i które miały świadczyć na zewnątrz o prawdziwym nawróceniu wewnętrznym. Późniejszy rozwój doprowadził do tego, że można było uzyskać przebaczenie nie tylko dla siebie, ale także dla innych. Zaczęto dzielić odpusty na odpusty pełnomocne i cząstkowe, które różniły się warunkami i „zakresem” darowania kary za grzechy.

[madohora]

W późnym średniowieczu na bazie tej koncepcji rozwinęły się różne formy suscepcji (czyli sposobów zapewnienia sobie lub komuś odpustu) – tak było w przypadku zabezpieczania finansowania różnych przedsięwzięć kościelnych (np. szpitali, budowy kościołów , w razie nadużyć, a nawet wojny ) można uzyskać odpusty za kontrybucję, czyli kwotę pieniężną. Niekiedy odpusty pełniły nawet rolę swego rodzaju zabezpieczenia.

[madohora]

Gwarancja odpustu zabezpieczona pieniędzmi lub innymi środkami majątkowymi była stopniowo w niektórych diecezjach szeroko krytykowana. Tamtejsi kaznodzieje odpustów, którzy najwyraźniej wymagali ich w celu ponadstandardowego (w znaczeniu tego słowa, a nie wąskiego ) wzbogacenia siebie i swojej diecezji, nie cieszyli się popularnością wśród ludności. Burze odpustowe miały miejsce przed husytami w Pradze w 1412 r ., podobna sytuacja miała miejsce także około 1517 r. w Niemczech , gdzie Johann Tetzel zasłynął jako kaznodzieja odpustowy . W tym czasie odpusty postrzegano już jako czyn czysto ludzki, który miał zapewnić usprawiedliwienie przed Bogiem. W szczególności reformatorzy wypowiadali się przeciwko takiemu złuMarcin Luter , który zgodnie z powszechną praktyką odpowiedział nauką o usprawiedliwieniu (tzw. sola fide ).

[madohora]

Kościół katolicki sprzeciwiał się tym nadużyciom w okresie reformacji katolickiej , która opierała się na uchwałach Soboru Trydenckiego , kiedy to powrócił do pierwotnego znaczenia nauczania o odpustach – „wynagradzaniu” kary za grzech dobrym uczynkiem lub modlitwą. Reformę tej doktryny przeprowadził w 1967 roku papież Paweł VI. dalszy postęp nastąpił w 1998 r. dzięki Janowi Pawłowi II. w ramach przygotowań do roku jubileuszowego 2000. W teologii katolickiej akcent kładzie się obecnie na pierwotne rozumienie sakramentu pojednania, w ramach którego mieści się nauka o odpustach. Dlatego też, aby uzyskać odpust, należy w dającej się przewidzieć przyszłości przyjąć sakrament pojednania i komunii, nie mieć upodobania w jakimkolwiek grzechu oraz spełnić określoną modlitwę lub dobry uczynek. [8] Podkreśla się także (np. także we Wspólnej Deklaracji o nauce usprawiedliwienia Światowej Unii Luterańskiej i Stolicy Apostolskiej ), że człowiek zostaje usprawiedliwiony jedynie przez zbawcze działanie Boga w Jezusie Chrystusie. W dotychczasowej praktyce wierzący katolik najczęściej spotyka się z odpustami w okolicach Dnia Zadusznego , kiedy prosi o odpusty za zmarłych, lub w roku jubileuszowym

[madohora]

Odpusty są przejawem zła późnego średniowiecza . Był to właściwie formularz przyjęcia prezentu, w którym wystarczyło wpisać imię i nazwisko darczyńcy oraz informację o sprawie. Dokumenty te były właściwie odpowiednikiem innej nałożonej pokuty. Może to być datek na rzecz parafii , wkład w krucjatę lub np. dokończenie budowy jednego z kościołów .

[madohora]

Pod koniec 2005 roku Biblioteka Narodowa nabyła Odpust Gutenberga z 1454 roku , będący jednym z najstarszych druków na świecie . Dokument ten odnaleziono w bibliotece franciszkanów w Chebie na podeście jednej z ksiąg). Amnestia ta służyła w szczególności finansowaniu wojny prowadzonej przez Królestwo Cypru przeciwko Turkom w czasie upadku Cesarstwa Bizantyjskiego , a Europa była doskonale świadoma niebezpieczeństw związanych z ekspansją turecką.

[madohora]

Odpusty stosuje się w kościołach uznających prymat papieski , czyli przede wszystkim w kościołach rzymskokatolickich i greckokatolickich . Reformator Marcin Luter stopniowo doszedł do całkowitego odrzucenia odpustów.

[madohora]

... dotarło do mnie, że odpusty były zwykłym oszustwem rzymskich pochlebców, mającym zniszczyć wiarę w Boga i finanse ludzi.
— Marcin Luter , O niewoli babilońskiej Kościoła , 1520

[madohora]

Kościoły po reformacji ( protestanci i anglikanie ) odrzucają odpusty. Negatywny stosunek do odpustów ma także Kościół starokatolicki , nauki o odpustach nie uznaje także Kościół prawosławny .

[madohora]

W 1054 r. doszło do podziału Kościoła wczesnochrześcijańskiego na Kościół zachodni i wschodni ( prawosławny ). Doktryna o odpustach rozwinęła się w Kościele zachodnim dopiero po tej dacie; [15] Dopiero od drugiej połowy XII w. w Kościele rzymskokatolickim teoria odpustów była stopniowo włączana do systemu teologicznego w ramach nauki o sakramencie pokuty. Jednakże zdaniem teologów prawosławnych odpusty nie mają podstaw ani w Piśmie Świętym, ani w tradycji

[madohora]

Katechizm prawosławny stwierdza: Żaden święty nie uczynił więcej, niż Bóg od niego wymagał, dlatego nikt nie mógł zdobyć dodatkowych zasług, z których mógłby powstać skarb. Bóg-Człowiek Pan Jezus zdobył oczywiście nieskończony skarb zasług, jednak nie upoważnił nikogo do przekazywania czegokolwiek z tego skarbca komukolwiek poza świętą tajemnicą [sakramentem] pokuty. Kościół apostolski w ogóle nie znał takiego nauczania. Zapewnienie Pana Jezusa, że ​​cokolwiek Kościół zwiąże lub rozwiąże na ziemi, będzie związane lub rozwiązane w niebie ( Mt 18,18), zdaniem teologów prawosławnych, jest bezpodstawnie stosowane przy udzielaniu odpustów

[madohora]

[madohora]

Odpust ( łac. odpust od łac. odpust - miłosierdzie, odpust) - w Kościele katolickim wyzwolenie od kary doraźnej (kary) za grzechy , w których grzesznik już odpokutował i wina za którą już została zostało odpuszczone w sakramencie spowiedzi , w szczególności zezwolenie na odstąpienie od pokuty nałożonej przez Kościół.

[madohora]

W okresie renesansu rozpowszechniło się błędne rozumienie odpustu jako odpuszczenia grzechów za pieniądze i bez względu na sakrament spowiedzi . W 1567 roku papież Pius V całkowicie zakazał udzielania odpustów pieniężnych i innych datków . Według teologii katolickiej katolicy otrzymują darowanie kar doczesnych poprzez działanie Kościoła katolickiego ze skarbca zasług Chrystusa i świętych . Odpust może być częściowy lub zupełny, w zależności od tego, czy uwalnia częściowo czy całkowicie od doraźnej kary za grzechy . Każdy katolik może uzyskać odpust zarówno za siebie, jak i za zmarłych.

[madohora]

Termin odpust pojawił się w XI wieku za czasów papieża Aleksandra II . Wcześniej posługiwano się księgami spowiedzi (z końca VII w.), które polecano księżom jako przewodnik do spowiedzi i zawierały tabelę ulg lub zamienników kar kościelnych. Nadużywanie korzystania z odpustów (które służyły osobistemu wzbogaceniu duchowieństwa [6] ) oraz interesy hierarchiczne skłoniły papieża Innocentego III (1215) do ograniczenia prawa biskupów do udzielania odpustów i całkowitego przebaczenia ( odpusty plenariae ) stopniowo przechodził w ręce jednego papieża. Twierdzenie, że zasługi Chrystusa, Matki Bożej i świętych przed Bogiem tworzą niewyczerpaneskarbiec dobrych uczynków ( opera superrogationis ), i że został oddany do dyspozycji Kościoła, aby rozdzielać od niego łaski na to zasługujące, Kościół reprezentowany przez papieża Klemensa VI w pierwszej połowie XIV wieku zatwierdził to nauczanie, uznając apostoła Piotra i jego namiestników, biskupów Rzymu, za stróżów zgromadzonego skarbu

[madohora]

W okresie renesansu praktyka udzielania odpustów często prowadziła do znacznych nadużyć (rozdawanie datków pieniężnych itp.). Nadużycie odpustów przez protegowanego arcybiskupa Moguncji, mnicha Tetzela , stało się pretekstem do protestu Lutra i zapoczątkowania ruchu reformatorskiego .

[madohora]

W 1567 r. papież Pius V zakazał udzielania odpustów polegających na rozliczeniach pieniężnych. Współczesną procedurę udzielania odpustów reguluje dokument „Przewodnik po odpustach”, wydany w 1968 r. i uzupełniony w 1999 r.

[madohora]

W dniu 8 grudnia 2020 r. Papież Franciszek ogłosił odpust specjalny w związku z pandemią koronaawirusa Covid-19 dla wszystkich, którzy w ciągu roku pokutowali. Przebaczenie grzechów udzielane jest „pokutującemu i z zamiarem jak najszybszego spełnienia trzech warunków, czy to w domu, czy w innym miejscu przymusowego pobytu – spowiedzi, komunii i modlitwy”

[madohora]

Teologiczne uzasadnienie odpustu zostało po raz pierwszy rozwinięte w pismach Hugona z Saint-Cher (1200-1263). Koncepcja została uznana przez Kościół katolicki w 1343 roku przez papieża Klemensa VI .

[madohora]

Według Katechizmu Kościoła Katolickiego odpust to „odpuszczenie przed Bogiem tymczasowej kary za grzechy, za które wina została już zmazana; Chrześcijanin posiadający odpowiednie usposobienie otrzymuje pod pewnymi warunkami rozgrzeszenie za pośrednictwem Kościoła, który jako rozdzielacz owoców odkupienia rozdziela zadośćuczynienia ze skarbca zasług Chrystusa i świętych i słusznie je udziela .

[madohora]

Według nauczania Kościoła katolickiego konsekwencje grzechu są dwojakie. Po pierwsze, grzech śmiertelny pozbawia człowieka dostępu do życia wiecznego, tzw. „karą wieczną”, od której uwolnienie można uzyskać jedynie poprzez sakrament pokuty. Po drugie, każdy grzech pogarsza stan duchowy człowieka, zwiększając jego skłonność do zła, co prowadzi do trudności duchowych, rozumianych jako „kara tymczasowa”. Odpust pomaga sobie z tym poradzić, zachęcając do odprawiania modlitw , dzieł miłosierdzia

[madohora]

Odpust może być częściowy lub zupełny (w zależności od tego, czy zwalnia częściowo lub całkowicie od doraźnej kary za grzechy) i udzielany żywym lub zmarłym. Odpust zupełny można uzyskać pod warunkiem obowiązkowego zachowania następujących warunków:

[madohora]

🔸Wyznanie.
🔸Komunia.
🔸Modlitwy w intencjach Papieża.
🔸Dokonywanie określonych czynności, z którymi Kościół wiąże otrzymanie odpustu (modlitwy, posługa miłosierdzia, świadectwo wiary).
🔸Żadnego przywiązania do żadnego grzechu

[madohora]

Odpust był pierwotnie udzielany w obecności pokuty , objawiającej się dobrymi uczynkami ( post , jałmużna , pielgrzymka ). Później rozwinęła się doktryna, że ​​zasługi Chrystusa , Matki Bożej , świętych i męczenników stanowiły do ​​dyspozycji Kościoła niewyczerpany skarbiec „ nadmiernych dobrych uczynków ”, dający Kościołowi prawo do udzielania odpustów.

[madohora]

W XVI-XVIII wieku Kościół grecki, po unii florenckiej i zdobyciu Konstantynopola przez Turków, znajdował się pod ogromnym wpływem zachodniego chrześcijaństwa. Propaganda katolicka była tu znacznie aktywniejsza, zwłaszcza wraz z utworzeniem w 1622 r. łac. Sacra Congregatio de Propaganda Fidei („Kongregacje Rozkrzewiania Wiary”) większość greckich uczonych i teologów studiowała na Zachodzie. Dzięki wpływom katolickim praktyka Kościoła greckiego obejmowała wydawanie chrześcijanom odpustów: świadectw odpuszczenia grzechów ( gr. συγχωροχαρτια ). Były to odpusty prawdziwe – listy zezwalające na grzechy, które każdy mógł otrzymać za określoną sumę pieniędzy. Według Christosa Yannarasarozgrzeszenie „udzielone” przez te listy nie było związane z udziałem wiernych ani w sakramencie pokuty, ani w sakramencie Eucharystii

[madohora]

Udzielanie odpustów było początkowo nieoficjalne, jednak już w XVI wieku praktyka ta stała się powszechna. Na początku XVIII wieku patriarcha Jerozolimy Dositheus Notara pisał o tym jako o starożytnej i znanej praktyce. Praktyka udzielania odpustów została oficjalnie potwierdzona na Soborze w Konstantynopolu w 1727 roku . 13. punkt soborowej definicji mówi: „Moc odpuszczenia grzechów, którą Wschodni Kościół Chrystusowy, jeśli zostanie złożona na piśmie, nazywa „listami upoważniającymi” ( gr. συγχωροχαρτια ), a Latynosi „odpustami” (gr. Intulgentzas łacińskie ),.. jest dane przez Chrystusa w Kościele świętym. Zezwolenia te wydawane są w całym Kościele katolickim przez czterech najświętszych patriarchów: Konstantynopol, Aleksandrię, Antiochię i Jerozolimę. Na przykład w kwietniu 1806 roku Nikodem Święty Góral w liście do przebywającego w tym czasie w Konstantynopolu biskupa Paisiosa ze Stagonu prosił go, aby wziął od patriarchatu „list zezwalający” na jednego „żywego mnicha”, a także imieniem Nikodem i wyślij mu go, obiecując, że wyśle ​​pieniądze potrzebne na zakup przywileju, gdy tylko będzie wiedział, ile to będzie kosztować

[madohora]

Odnotowano ograniczoną praktykę stosowania takich zezwoleń (wakacji) wydawanych przez patriarchów wschodnich (głównie Konstantynopol i Antiochia w XVII w.)

[madohora]

Na Wschodzie w wielu miejscach praktyka wydawania (i sprzedaży) świadectw rozgrzeszenia ( gr. συγχωροχαρτια ) istniała aż do połowy XX wieku

[madohora]

Prawnik P. V. Gidulyanov napisał w 1930 r., że najstarszym znanym mu odpustem w Rosji jest „ List przebaczenia ”, wydany przez patriarchę jerozolimskiego Joachima wielkiemu księciu Wasilijowi Wasiljewiczowi w 1462 r. Innym przypadkiem odpustu jest wysłanie w 1585 r. do Moskwy „listu zezwalającego” przez patriarchę jerozolimskiego Sofronija do cesarzowej Iriny . Z treści obu listów nie wynika, że ​​ich otrzymanie poprzedzone było skruchą i spowiedzią. Gidulyanov uważa, że ​​oba dokumenty zostały wydane przez patriarchów tylko dlatego, że patriarchowie posiadali „władzę kluczy grzechów”

[madohora]

Jak zauważa Gidulyanov, powszechne stosowanie odpustów („listów przebaczonych”) nastąpiło w XVII wieku za pierwszych carów Romanowów w Rosji. Jednym z pierwszych sprzedających odpusty był patriarcha Konstantynopola, później kanonizowany w Kościele rosyjskim, Atanazy Patelar . Wydrukował i sprzedał partię odpustów w Kijowie, a następnie poprosił cara Aleksieja Michajłowicza o wydrukowanie 500 „zezwoleń” dla Kozaków Zaporoskich w Moskwie. Według Giduljanowa kolejnym sprzedawcą odpustów był serbski patriarcha Gabriel (kanonizowany w Kościele serbskim), dla którego w 1655 r. wydrukowano w Moskwie 1000 zezwoleń. W udzielanie odpustów zaangażował się także metropolita Gazski Paisij Ligarid ., którego Gidulyanov nazywa „słynnym poszukiwaczem przygód”. Największą i według Giduljanowa „haniebną” liczbą rozpowszechniania listów ułaskawionych zajmował się patriarcha Antiochii Makary , który przeprowadził to na Wołoszczyźnie, Małej Rusi i w Moskwie; kolportaż listów Makariusza przynosił mu znaczne dochody

[madohora]

ZAKRZEWO. Parafia Zakrzewska,
której od wielu lat włodarzy ks. Patron
dr. Domański — „proboszcz Polaków w
Niemczech“, obchodziła w dn. 24 lipca
bardzo uroczyście swój doroczny odpust
Marii Magdaleny.
Od wczesnego rana schodzili i zjeż-
dżali się licznie do Zakrzewa polscy pa-
rafianie oraz polski lud z dalszych miej-
scowości powiatu złotowskiego, aby w
dniu tak uroczystym w duchowej stoli-
cy Polactwa w Rzeszy zamanifestować
przywiązanie do Wiary Ojców, złożyć
hołd Patronce pięknego kościoła Za-
krzewskiego, wyprosić laskę wytrwania
i przede wszystkim pomodlić się o do-
bre żniwa.
Tłumy wiernych były wielkie, bo od-
pust w Zakrzewie zawsze przyciąga spo-
ro ludu a i Bóg zwykł użyczyć w tym
dniu corocznie wspaniałą pogodę. W
cieniu starych drzew na cmentarzu, oka-
lającym kościół, widać było morze
głów: w modłach i śpiewie spędzali
chwile odpustowe matki, ojcowie i mło-
dzież nasza.
O godz. 11,30 rozpoczęła się uroczy-
sta Msza św. przed ołtarzem na cmen-
tarzu. Pienia religijne na 4 głosy wyko-
nał znany chór Zakrzewski z towarzy-
szeniem orkiestry dętej. Szczególnie
wzruszający był moment, gdy w odpo-
wiedzi na słowa kapłana „Credo in
unum Deum“ rozległa się potężna pieśń-
wyznanie: „My chcemy Boga“. Słowa
pieśni daleko rozbrzmiewały po brze-
miennych w złociste zboże błoniach zie-
mi Zakrzewskiej — ojczystej ziemi ludu
polskiego. Patronce kościoła Zakrzew-
skiego poświęcona była piękna pieśń
dwugłosowa „Mario Magdaleno“, od-
śpiewana w czasie ofiarowania.
Podniósł się lekki wietrzyk orzeźwia-
jący, gdy Msza św. dobiegała końca. I
następnie lud z uwagą słuchał polskie-
go słowa Bożego, jakie płynęło z ust
sędziwego kaznodziei, ks. prob. Gro-
chowskiego z Głubczyna.
Każdy uczestnik odpustu wrócił do
domu pokrzepiony na duchu. W cieniu
świątyni Zakrzewskiej został wzmocnio-
ny łaską otuchy do dalszej pracy i wal-
ki z przeciwnościami. Wśród licznych
braci, jednych duchem, wiarą i mową,
zamanifestował: „My tu jesteśmy, my
tu będziemy i zawsze wyznawać będzie-
my wiarę świętą w Ojców mowie!“
Wszystkim, szczególnie Rodakom z
sąsiednich parafij, którzy w uroczystym
WARSZAWA. W wyniku przychyl-
nego ustosunkowania się rządu sowiec-
kiego do sprawy powrotu zwłok króla
Stanisława Augusta, zostały one przed
WASZYNGTON. Sprawa wznowienia
stosunków dyplomatycznych między Stana-
mi Zjednoczonymi A. P. a Watykanem
zbliża się ku realizacji. Departament sta-
nu wysłał niedawno instrukcje do konsula-
tu generalnego w Rzymie, upoważniające
tenże do zatwierdzania dokumentów, wy-
stawionych przez władze Watykanu, aby
mogły być uważane za ważne dowody w
sądach amerykańskich. Instrukcje departa-
dla Zakrzewskich parafian dniu złączyli
się z nimi u stóp św. Marii Magdaleny,
wyraża się tą drogą serdeczne „Bóg zapłać!“

[madohora]

Penitencjał to księga lub zbiór zasad kościelnych dotyczących chrześcijańskiego sakramentu pokuty , „nowego sposobu pojednania z Bogiem ” [ 1] , który został po raz pierwszy opracowany przez celtyckich mnichów w Irlandii w VI wieku naszej ery. Składała się z wykazu grzechów i przepisanych za nie odpowiednich pokut, a także stanowiła rodzaj podręcznika dla spowiedników .

[madohora]

Zanim Kościół został sformalizowany, nic nie odpowiadało współczesnej koncepcji rozgrzeszenia – przebaczenia lub odpuszczenia grzechów przez jednego człowieka drugiemu. Spowiedź kapitulna była starożytną spowiedzią publiczną. W pierwotnym Kościele spowiedź przed Bogiem była jedyną zalecaną formą. Według św. Klemensa Rzymskiego Pan nie wymaga od nikogo niczego poza wyznaniem wiary przed Nim. Didache pokazuje nam, że spowiedź ta była publiczna, w kościele i że od każdego wierzącego oczekiwano wyznania swoich przewinień w niedzielę przed łamaniem chleba podczas uczty eucharystycznej, gdyż nikt nie mógł przychodzić na modlitwę ze złym sumieniem. Wczesny Kościół nauczał, że sama Eucharystia zapewniała przebaczenie („...publiczna spowiedź była dobrowolna i dotyczyła tajnych grzechów; według niego zapewnia to dostęp do sakramentu, który gładzi grzech, pokazując dalej, że to Eucharystia zapewniła przebaczenie”)

[madohora]

Już pod koniec XI wieku wartość przypisana posługom kapłańskim była tak nieokreślona, ​​że ​​Urban II na soborze w Nîmes w 1096 r . ogłosił kanon stwierdzający, że modlitwy mnichów mają większą moc zmywania grzechów niż modlitwy mnichów. księża świeccy

[madohora]

W ciągu pierwszych 1000 lat istnienia Kościoła spowiedź nie była powszechnie uznawana przez biskupów za sakrament

[madohora]

Dowodowe SMS-y do różnych „ojców Kościoła” i ksiąg niekanonicznych zapewniają, co następuje: publiczna pokuta niekoniecznie obejmuje publiczne wyznanie grzechu, ale o jej podejmowaniu decyduje spowiednik i do pewnego stopnia zależy od tego, czy przestępstwo było wystarczające, czy też nie. otwarta lub notoryczna, powodująca zgorszenie innych. [3] Oakley wskazuje, że odwoływanie się do pokuty publicznej różniło się zarówno w czasie, jak i miejscu, a także podlegało słabościom prawa świeckiego. Starożytna praktyka pokutna opierała się na dekretach papieskich i synodach, które były tłumaczone i gromadzone w zbiorach wczesnośredniowiecznych. Jednak niewiele z tych spisanych zasad zostało zachowanych w późniejszych pokutnikach.

[madohora]

Najwcześniejszymi ważnymi pokutami byli irlandzcy opaci Cummean (który oparł swoje dzieło na celtyckim tekście monastycznym z VI wieku, znanym jako Paenitentiale Ambrosianum ) i Kolumbanus oraz arcybiskup Canterbury Teodor z Tarsu . Większość późniejszych pokutników opiera się na nich, a nie na wcześniejszych tekstach rzymskich. Liczba irlandzkich pokutników i ich znaczenie przytacza się jako dowód szczególnej surowości irlandzkiej duchowości VII wieku. Walter J. Woods utrzymuje, że „z biegiem czasu księgi pokutne pomogły w tłumieniu zabójstw, przemocy osobistej, kradzieży i innych przestępstw, które szkodziły społeczności i czyniły ze sprawcy cel zemsty”

[madohora]

Według Thomasa Pollocka Oakleya przewodniki pokutne powstały najpierw w Walii, prawdopodobnie w kościele św. Dawida , i rozprzestrzeniły się poprzez misje do Irlandii. Przywieziono ich do Wielkiej Brytanii wraz z misją Hiberno-szkocką , a na kontynent sprowadzili misjonarze irlandzcy i anglosascy.

[madohora]

W miarę jak księża spowiadali , zaczęli sporządzać nieoficjalne podręczniki opisujące najczęściej wyznawane grzechy i zapisywać ustalone za nie pokuty. Pokuty będą się różnić w zależności od powagi przestępstwa i statusu grzesznika; tak, że pokuta nałożona na biskupa byłaby na ogół surowsza niż ta nałożona na diakona za to samo przestępstwo. Za kradzież Cummean przepisał laikowi jeden rok pokuty; duchowny, dwa; subdiakon trzy; diakon – cztery; ksiądz – pięć; biskup, sześć

[madohora]

Lista różnych aktów pokutnych nałożonych na grzesznika w celu zapewnienia zadośćuczynienia obejmowała mniej lub bardziej rygorystyczne posty, pokłony, pozbawienie rzeczy dozwolonych w inny sposób; także jałmużny, modlitwy i pielgrzymki. Czas trwania podano w dniach, kwarantannach lub latach. Gildas wymienia pokutę dla nietrzeźwego mnicha: „Jeśli ktoś z powodu pijaństwa nie może śpiewać Psalmów, będąc oszołomiony i nie mówiący, zostanie pozbawiony obiadu”

[madohora]

Penitencjarze poradzili spowiednikowi, aby zasięgnął informacji o stanie psychicznym i sytuacji społecznej grzesznika. Kapłanowi kazano zapytać, czy grzesznik przed nim jest bogaty czy biedny; wykształcony; chory; młody czy stary; zapytać, czy zgrzeszył dobrowolnie czy mimowolnie i tak dalej. Duchowy i umysłowy stan grzesznika, a także jego status społeczny, miały fundamentalne znaczenie dla tego procesu. Co więcej, niektórzy pokutnicy polecali kapłanowi, aby sprawdzał szczerość grzesznika poprzez obserwację postawy i tonu głosu

[madohora]

Wkrótce zaczęto sporządzać kary pokutne za zgodą biskupów zajmujących się egzekwowaniem jednolitych standardów dyscyplinarnych w danym okręgu.

[madohora]

Penitential of Cummean poradził księdzu, aby przy narzucaniu pokuty wziął pod uwagę mocne i słabe strony penitenta. Ci, którzy nie mogli pościć, byli natomiast zobowiązani do codziennego odmawiania określonej liczby psalmów, dawania jałmużny lub wykonywania innych ćwiczeń pokutnych, określonych przez spowiednika

[madohora]

Niektóre pokuty można złagodzić w drodze płatności lub substytucji. Podczas gdy sankcje stosowane we wczesnych pokutach, takich jak Gildas, były przede wszystkim aktami umartwienia lub w niektórych przypadkach ekskomuniką, włączenie kar pieniężnych w późniejszych zestawieniach wywodzi się z prawa świeckiego i wskazuje na asymilację Kościoła z większym społeczeństwem. Związek z zasadami zawartymi w kodeksach prawnych, które w dużej mierze składały się z harmonogramów wergeldu, czyli odszkodowań, jest oczywisty. „Recydywa była zawsze możliwa, a złagodzenie kary poprzez zapłatę gotówki utrwaliło pogląd, że zbawienie można kupić”.