WIEŻE CIŚNIEŃ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W trakcie uprzemysłowienia rozwijającego się miasta Rheinfelden, „Power Transmission Works Aktiengesellschaft”, który był wówczas odpowiedzialny za centralne zaopatrzenie w wodę na miejscu, zbudował wieżę ciśnień w latach 1898-1899. Konstruktywne planowanie wykonuje szwajcarskie biuro inżynierskie F. Pictet. 12 kwietnia 1938 r. miasto zakupiło od zakładu przesyłowego sieć wodociągową. Wieża służyła do zaopatrzenia miasta w wodę do 1971 roku. Od tego czasu podniesiony zbiornik w dzielnicy Nollingen o pojemności 3000 metrów sześciennych gwarantował zaopatrzenie w wodę

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wieża ciśnień Sindelfingen-Steige to wieża ciśnień o wysokości 65,60 metra w Sindelfingen w Badenii-Wirtembergii , która została zbudowana w 1960 roku. Pierwotnie służyła również jako wieża widokowa , jednak platforma widokowa od lat jest nieczynna.

[madohora]

[madohora]

Wieża ciśnień Stuttgart -Degerloch to wieża ciśnień ukończona w 1912 roku na Bopser z podwyższonym zbiornikiem wodnym w bezpośrednim sąsiedztwie od 2008 roku . Wbrew temu, co sugeruje nazwa, należy do dystryktu Stuttgart-Süd

[madohora]

Duża wieża ciśnień w Tamm została zbudowana w 1974 roku. Ma 60,98 metra wysokości i pojemność kontenera 1200 metrów sześciennych. Ta wieża ma lekką dekorację w okresie świątecznym.

[madohora]

Około 20-metrowa wieża z czterospadowym dachem została zbudowana w XIV wieku jako część fortyfikacji Ulm na Zundeltor w pobliżu Seelengraben. Został nazwany na cześć rowu duszy, w którym się znajduje, lub po domu duszy przy Griesbadgasse, który nadal istniał w tamtym czasie. Tam siostry zakonne opiekowały się „biednymi duszami”, czyli trędowatymi , innymi chorymi i potrzebującymi. Swoją drugą nazwę wieża zawdzięcza krzesiwo , które przechowywano w niej w XVIII wieku

[madohora]

Seelturm, powszechnie znany jako Zundeltor, był częścią starego systemu wodociągowego Ulm. Była częścią fontanny Seelhaus, zbudowanej w 1638 roku jako najmłodszy z pięciu takich systemów przez mistrza budowlanego Josepha Furttenbacha.

[madohora]

ufortyfikowana wieża została przebudowana na wieżę ciśnień przez słynnego ulmskiego urbanistę Josepha Furttenbacha. Aby to zrobić, trzeba było zamknąć stronę zwróconą w stronę miasta, połączenie jest wyraźnie widoczne do dziś. W tym czasie niebieski płynął poza murami miejskimi - na dzisiejszej Heimstrasse - do Brunnenhäusle.
Wejście do tego można nadal wyraźnie zobaczyć dzisiaj, znajduje się w łuku Zundeltor. Potężna przepompownia zasilana przez Blau pompowała wodę na wysokość 15 metrów do zbiornika na wodę, który był wykonany z litego dębu i wyłożony miedzią. Przez wiele lat Seelturm była jedną z pięciu wież ciśnień w Ulm, które zaopatrywały miasto w wodę podczas oblężeń. W 1874 r. uruchomiono kolejny wodociąg w Ulm i Seelturm zaopatrywał jedynie w wodę rzeźnię. Kilka lat później usunięto zbiornik wodny i wciągnięto do wieży dwie kondygnacje.

[madohora]

Zaopatruje strefę środkową (obszar zaopatrzenia 2) Waiblingen w około 1 milion m³ wody pitnej rocznie i dysponuje komorą wodną o pojemności około 340 m³. Za pomocą turbiny w wieży ciśnień przepływająca woda jest wykorzystywana do wytwarzania energii elektrycznej.

[madohora]

Dawna wieża telewizyjna w Waldenburgu to 43-metrowa wieża ciśnień ze zbiornikiem o pojemności 300 metrów sześciennych, która została zbudowana w 1959 roku.

[madohora]

Wieża ciśnień utrzymuje swój cylindryczny zbiornik wodny na ośmiu żelaznych filarach, które są dodatkowo wsparte ukośnymi zastrzałami. Podstawą konstrukcji jest solidna betonowa podkonstrukcja. Cylinder wodny posiada balustradę na dolnej krawędzi, dostępną po pochylonej i pionowej drabinie w celach konserwacyjnych. Na szczycie zbiornika na wodę znajduje się latarnia .

[madohora]

[madohora]

Po wykopaliskach archeologicznych w 1881 r. na miejscu zamku Häringstein w 1899 r. zbudowano 24-metrową wieżę widokową [2] , która nadal góruje nad dzielnicą Ebingen i jest uważana za punkt orientacyjny Ebingen. Do punktu widokowego można dojść ścieżką prowadzącą z obszaru rekreacyjnego Waldheim Ebingen. Bezpośrednio pod zamkową wieżą skalną znajduje się tzw. kuchnia czarownicy, czyli jaskinia . W latach 1960/61 wieża została przeprojektowana przez miasto Ebingen. W latach 1991-1993 wieża została gruntownie wyremontowana i ponownie otynkowana. Górna platforma widokowa znajduje się na wysokości 972 m n.p.m. NN, dolny pierścień znajduje się na wysokości 960,22 m n.p.m. NN.

[madohora]

Najpierw na górze zbudowano otwarty okrągły zbiornik magazynowy dla pierwszych berlińskich wodociągów. Zbiornik miał pojemność 3000 m³ i był podłączony do wieży hydrantowej. Berlińskie Zakłady Wodociągowe obsługiwały tę fabrykę pod kierownictwem Thomasa Russella Cramptona i Charlesa Foxa od 1856 roku. [3] Służyła do przechowywania lub dostarczania wody, gdy maszyny przed Stralauer Tor były zatrzymane. Wieża z rurą wodną była zaworem bezpieczeństwa. Po wygaśnięciu kontraktu spółki wodociągowej z miastem Berlin w 1874 r. administracja miejska wykupiła wszystkie urządzenia wodociągowe. Wkrótce kazała zbudować pośrednią windę i kolejną maszynownię tutaj, na górze, aby ją rozbudować. Dopiero wtedy zbudowano potężną sześciokondygnacyjną wieżę ciśnień. Działając na zasadzie połączonych rur, służyła do zaopatrywania w wodę pitną prężnie rozwijającej się dawnej dzielnicy robotniczej. W 1907 roku zbiornik w wieży ciśnień został podniesiony o siedem metrów, ponieważ ciśnienie wody na Belforter Strasse nie było wystarczająco stabilne w ciągu dnia. Objętość została zmniejszona do 835 m³. Już w 1890 r. ze względów higienicznych wieża rynnowa została przesklepiona. Wreszcie w 1888 r. berliński magistrat zlecił wybudowanie kolejnej maszynowni i drugiego podziemnego zbiornika czystej wody . Pod zbiornikiem wodnym znajdowało się sześć kondygnacji pomieszczeń użytkowych, w tym mieszkania dla operatorów maszyn wieży, biura i warsztaty. Mieszkania te zostały zachowane i odnowione i nadal są wykorzystywane do celów mieszkalnych; są bardzo popularne.

[madohora]

[madohora]

Wieże zostały (prawdopodobnie) zamknięte w latach 70. XX wieku, aby zapewnić wodę pitną mieszkańcom Westend. Przez długi czas nie było śladu użytkowania.

[madohora]

Architektura zespołu oparta jest na średniowiecznym gotyku ceglanym . Granit śląski zastosowano jedynie jako dodatek do cegieł ściennych w cokole i na stopnie schodowe . Ozdobą architektoniczną były otynkowane parawany , listwy gzymsowe i spiralnie wznoszące się cegły spiekane . Wieża jako główny element zespołu znajduje się tuż przy rogu ulicy. Komin i klatka schodowa przylegają do wieży jako osobne elementy. Budynki gospodarcze z kotłownią i magazynami ciągną się wzdłuż Fidicinstraße. Wszystkie budynki pokryte są łupkiem , wieża i klatka schodowa otrzymały ostrołukowy dach stożkowy . Maszynownię na parterze wieży ozdobiono później zamurowanym sklepieniem gwiaździstym z żebrami wykonanymi z kształtek . To sklepienie nie ma zatem funkcji statycznej . Wieża ma 44,4 metra wysokości.

[madohora]

W 1887 prywatna Charlottenburger Wasserwerke AG zbudowała wodociąg między Mittelweg i Leykestraße (adres: Leykestraße 13/14 < wówczas główna ulica >, Mittelweg 49) w celu utrzymania ciśnienia i przechowywania wody pitnej dla zaopatrzenia Rixdorf ( Berlin-Neukölln od 1912 roku ). W latach 1893-1894 spółka akcyjna zleciła architektowi Otto Techowowi zaprojektowanie i wybudowanie 40-metrowej wieży ciśnień dla wodociągów, którą wzniesiono na najwyższym punkcie góry Rollberg .

[madohora]

[madohora]

W celu poprawy infrastruktury w 1904 roku utworzono stowarzyszenie wodociągów dla trzech gmin Adlershof, Altglienicke i Grünau - odpowiedni teren dla wspólnych wodociągów znaleziono na ulicy „Am Falkenberg”. Wodociąg Altglienicke został zaprojektowany przez architekta z Düsseldorfu , Heinricha Schevenazałożona przez firmę o tej samej nazwie pod kierownictwem jego syna Friedricha. Wiercenie studni rozpoczęto wiosną 1905 roku, a wodociągi uruchomiono już 1 kwietnia 1906 roku. W tym samym czasie co wodociągi, na wyższej Schirnerstraße wzniesiono wieżę ciśnień, która podniosła ciśnienie wymagane dla rur wodociągowych prowadzących z północnej strony Falkenberg do północno-wschodniego Adlershof i południowo-wschodniego Grünau