Na Śląskim Szlaku VIII

[madohora]

*

Koszęcin.

[madohora]

KOSZĘCIN

[madohora]

KAPLICA ŚWIĘTEGO FLORIANA

[madohora]

KAMIEŃ UPAMIĘTNIAJĄCY KS. ANTONIEGO RYGYŁA

[cusiew44]

[cusiew44]

[madohora]

WIEŻA CIŚNIEŃ W KOSZĘCINIE

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ TRÓJCY W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół św. Trójcy przy Koszęcinie (w powiecie lublinieckim): Powodem do wystawienia kościoła tego było zatem, że często troje dziatek cudnej urody, jednakiego wzrostu, w białym odzieniu chodzących widziano. Ślady stóp tych dziatek nie dały się w piasku zagrzebać.
Kościół drewniany stoi nam miejscu bagnistym, lubo miał być na pobliskim pagórku budowany. Było tam już drzewo nawiezione, ale je rak niezwyczajnej wielkości na dół pościągał.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PAŁAC W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MŁYN W KOSZĘCINIE

[madohora]

KOŚCIÓŁ SERCA JEZUSOWEGO

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jan Brzechwa.

Opowiem wam bajkę o krokodylu:
Przed laty tylu a tylu
Żył pewien krokodyl w Nilu.
Raz w miejscu upatrzonym
Zabił człowieka ogonem,
Ale zżarł tylko połowę,
A więc kończyny i głowę,
Tułów natomiast zakopał roztropnie
I powiedział: "To jutro się opchnie."

Bierzcie z niego przykład, dzieci,
Nie zjadajcie wszystkiego jak leci,
Lecz przy kąsku najsmaczniejszym
Pomyślcie o dniu jutrzejszym.

[madohora]

DZIWNE ZWIERZĘTA

[madohora]

MAŁE SMOKI W AKWARIUM - Gazeta Lubuska - 2014

[madohora]

GDZIE JEST ZWIERZĄTKO?

[madohora]

STADIUM PORUSZANIA SIĘ WĘŻA

[madohora]

[madohora]

KS. JAN TROCHA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Po II wojnie światowej bieruński „Walencinek” formalnie został otoczony prawną opieką państwa[2]. W niedzielę dnia 2 maja 1971 r. miał miejsce pożar kościoła. Wybuchł on z powodu wadliwej instalacji elektrycznej. Pożar ugaszono, a odbudowę rozpoczęto natychmiast. Kościół jednak po raz drugi stanął w płomieniach 14 marca 1972 r. z powodu umyślnego podpalenia. Szkody były poważniejsze. Spłonął cały dach i sufit, belki stropowe nadawały się do wymiany, a ogień zajął także górne partie ścian bocznych. Kościół posiada relikwie św. Walentego, których autentyczność potwierdzona jest dokumentem z 28 lutego 1961 r. W dniu 13 lutego 2015 r. świątynia została podniesiona do godności sanktuarium św. Walentego

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół rzymskokatolicki pw. św. Stanisława Kostki w Lublińcu – jeden z największych kościołów w mieście, tuż obok niego znajduje się klasztor Ojców Oblatów, w którym do lat 50. XX w. istniało Niższe Seminarium Duchowne. Kościół leży w parku klasztornym w którym znajduje się także grota Matki Boskiej Fatimskiej. Kościół składa się z dwóch części, górnej i dolnej, w części górnej znajduje się kościół główny natomiast w części dolnej kaplica Matki Boskiej Fatimskiej. Przy świątyni znajduje się również Zespół Szkół im. św. Edyty Stein.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Niektórych rzeźb można się przestraszyć

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Na rynku stoi fontanna, na której usadowiły się duszki ze śląskich legend (Utopce)

[madohora]

[madohora]

Do Ostropy dojeżdżamy autobusem 624 z Placu Piastów (przystanek z boku) - odjeżdża średnio co godzinę

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU 624

[madohora]

[madohora]

II Liceum ogólnokształcące im. Stanisława Staszica – publiczna szkoła średnia w Tarnowskich Górach Zaczątkiem obecnego II Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Tarnowskich Górach było założenie przez Niemców w 1870 roku gimnazjum realnego, którego celem było kształcenie przyszłych urzędników, adwokatów, lekarzy i nauczycieli. Uczniami gimnazjum byli głównie Żydzi, katolicy byli mniejszością. Szkoła pozostała w rękach pruskich aż do I wojny światowej, podczas której często nie funkcjonowała, ponieważ stacjonowały w niej oddziały wojskowe. W czasie powstań śląskich budynek wielokrotnie przechodził z rąk do rąk. Po przyłączeniu Tarnowskich Gór do Polski, co nastąpiło w roku 1922, otwarto w tym budynku gimnazjum męskie. Od 1929 roku nadano szkole nową nazwę: "Państwowe Gimnazjum Męskie im. Jana I Opolskiego w Tarnowskich Górach". Od początku swojego istnienia szkoła organizowała naukę we wszystkich klasach. W 1932 roku nastąpiła reorganizacja szkoły: przekształciła się ona w czteroletnie gimnazjum ogólnokształcące i dwuletnie liceum typu humanistycznego i matematycznego. W czasie II wojny światowej w budynku szkoły mieściła się komenda policji niemieckiej, zniszczeniu uległy wtedy wszystkie pomoce naukowe i zbiory biblioteczne. Po wojnie naukę w szkole wznowiono 17 marca 1945 roku. W 1960 roku liceum otrzymało nową nazwę – Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Tarnowskich Górach. W 1963 roku szkoła została liceum koedukacyjnym. 7 grudnia 2011 budynek szkoły został wpisany do Rejestru Zabytków.

[madohora]

BUDYNEK POCZTY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Parafia luterańska w Tarnowskich Górach sięga swymi korzeniami czasów Reformacji. Stanowi ona pozostałość po wielokulturowej przeszłości miasta. Obecnie funkcjonująca parafia w tym mieście jest najstarszą na Górnym Śląsku, gdyż powstała jako pierwsza z górnośląskich parafii luterańskich po roku 1742, gdy pruskim zarządzeniem królewskim zezwolono na ponowne zakładanie kościołów ewangelickich. W 1765 społeczności funkcjonujące przy domach modlitwy stały się pełnoprawnymi parafiami. Kościół Zbawiciela wybudowano w 1780 roku. W 1817 powstał Ewangelicki Kościół Unii Staropruskiej. W okresie międzywojennym parafia należała do Ewangelickiego Kościoła Unijnego na polskim Górnym Śląsku i była najstarszą obok parafii w Pszczynie. Po II wojnie światowej przy parafii pozostał tylko kościół i budynek przy ul. Stalmacha, oraz działka na nowy cmentarz. Pozostały majątek, w tym plebania znajdująca się przy rynku, zdewastowana i rozebrana w 1974 r., nigdy nie został zwrócony. Dzisiejsza społeczność ewangelicka w Tarnowskich Górach jest niewielka. Proboszczem parafii od kwietnia 2012 r. jest ks. Sebastian Mendrok.

[madohora]

W elewacji ratusza kontrastują trzy zastosowane surowce: czerwona klinkierówka, śląski granit użyty do cokołu oraz piaskowiec (pochodzący z Warty Bolesławieckiej na Dolnym Śląsku), z którego wykonane zostały m.in. herby i godła Donnersmarcków, Hohenzollernów, Śląska, Prus, Rzeszy i Tarnowskich Gór, dłuta Matthiasa Carla Schillinga (1851-1909), nadwornego mistrza kamieniarskiego z Berlina. Do 1957 roku frontową elewację zdobiła figura Jerzego von Hohenzollern-Ansbach. Posąg ten, dzieło wrocławskiego rzeźbiarza Heinricha Kiesewaltera (1854-?), stanął w niszy ratuszowej elewacji w październiku 1899, jako dar władz powiatu tarnogórskiego. Usunięty w 1934 roku, przywrócony (kopia) w czasie okupacji. W 1957 roku został usunięty po raz drugi, a rok później z okazji święta Gwarków na froncie ówczesnego gmachu Miejskiej Rady Narodowej stanęła rzeźba przedstawiająca gwarka - dzieło Edmunda Halka z Piekar Śląskich

[madohora]

Na budynkach w Tarnowskich Górach można znaleźć wiele szczegółów architektonicznych w postaci figur

[madohora]

WINIARNIA SEDLACZEK

[madohora]

APTEKA POD ANIOŁEM

[madohora]

Ja w Tarnowskich Górach byłam służbowo stąd tak mało zdjęć. Tylko rynek bo nie miałam czasu na latanie na Gorach _ jak mówi mój znajomy

[madohora]

Tworóg powstał jako osada przy kuźnicy żelaza założonej na rzece Stole i datowanej na 1530 r[5]. Z początku wchodził w skład cesarskich dóbr toszecko-pyskowickich, którymi na przełomie XVI i XVII w. zarządzała rodzina Redern najpierw dzierżawiąc je od Habsburgów, a następnie wykupując na własność. Pierwszymi prywatnymi właścicielami Tworoga jako ośrodka samodzielnych dóbr była pochodząca z Tyrolu rodzina Colonna-Fels. Żona hrabiego Kaspra Colonny odziedziczyła w 1638 r. dobra toszecko-pyskowickie po śmierci swojej matki, która to rok wcześniej została ich dziedziczką jako siostra bezdzietnie zmarłego właściciela z rodziny Redern[7]. Dobra tworoskie obejmujące Tworóg oraz okoliczne wsie wydzielono w 1660 r. z dóbr toszecko-pyskowickich po śmierci Kaspra Colonny jako majątek dla starszego z jego dwóch synów, Jerzego Leonarda Colonny. Przez kolejne lata Tworóg przechodził w ręce innych rodów[8]. W latach 1684-1757 wieś należała do rodziny Verdugo, w 1758-1807 ponowne do Colonnów, w 1807-1818 do Gastheimbów, a w 1818-1826 do Renardów. W 1826 r. miejscowość kupiła koszęcińska linia rodziny książęcej Hohenlohe-Ingelfingen, w której to rękach pozostała ona do 1945 r. Miejscowy zakład hutniczy funkcjonował tutaj w różnej postaci do drugiej połowy XIX w. W swoim początkowym okresie Tworóg znajdował się w granicach Monarchii Habsburgów, w księstwie opolsko-raciborskim. Od 1742 r. w Królestwie Prus, a od 1918 r. w Rzeszy Niemieckiej. Podczas plebiscytu górnośląskiego minimalna większość głosujących opowiedziała się za pozostaniem wsi w granicach Rzeszy. Po 1945 r. ośrodek gminy Tworóg w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Tworóg, pierwotnie wchodzący w skład pobliskiej parafii w Wielowsi, doczekał się ustanowienia odrębnej parafii w 1687 r. z drewnianym kościołem głównym w Kotach, którego filią stała się murowana kaplica w Tworogu. Wkrótce to Koty stały się filią, a Tworóg siedzibą parafii. W latach 1815-1817 na miejscu kaplicy wzniesiono murowany kościół.
W 2002 r. odbyły się uroczystości związane z obchodami 50-lecia klubu sportowego Sparta Tworóg.

[madohora]

zespół pałacowy przy ul. Zamkowej 16

pałac wzniesiony w XVIII w. i przebudowywany w 1802 r. na styl klasycystyczny, odnowiony w 1923 r. i odrestaurowany w 2013 r. - dach o konstrukcji mansardowej, od frontu widoczny ozdobny ryzalit środkowy z wnęką i balkonem wspartym na kolumnach

[madohora]

[madohora]

barokowa kaplica pałacowa z XVIII w.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

cmentarz z XIX w. z kaplicą cmentarną z początku XX w., kapliczką św. Jana Nepomucena z 1800 r., figurą Matki Boskiej z końca XIX w. i krzyżem z ok. 1890 r.

[madohora]

KAPLICZKA ŚW. JANA NEPOMUCENA Z 1800 ROKU

[madohora]

[madohora]

przy rozwidleniu ul. Zamkowej i Grunwaldzkiej kaplica przydrożna pochodząca z XVII w. i odnowiona w XIX w.

[madohora]

ODBICIE CHMUR W RZECE

[madohora]

[madohora]

OGRODZIENIEC

miasto w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, siedziba gminy
miejsko-wiejskiej Ogrodzieniec. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie
należało do województwa katowickiego. Prawa miejskie posiadał w latach 1386-1870
oraz od 1973. Mieszkańcy należą do Parafii Przemienienia Pańskiego.
Miasto położone jest na obrzeżach Zagłębia Dąbrowskiego, w środkowej części
Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, na granicy dwóch mezoregionów: Wyżyny
Częstochowskiej i Obniżenia Górnej Warty (Wyżyna Woźnicko-Wieluńska).
W centrum miasta krzyżują się drogi wojewódzkie 791 i 790. Od południa i
zachodu do miasta przylega znaczny kompleks leśny, od północy złoża wapienne
oraz nieczynny kamieniołom eksploatowany kiedyś przez cementownię Wiek, od
północnego-zachodu łąki przechodzące w dolinę Czarnej Przemszy, a od wschodu –
pola uprawne.
Początki miasta sięgają prawdopodobnie XI wieku. Rozwijało się tu grodzisko
rolników, myśliwych i smolarzy. W 1241 Ogrodzieniec został najechany przez
Tatarów, którzy spalili miasto i zamek. Po najeździe drewniany dotąd zamek
został odbudowany z kamienia.

Pierwsze zapiski historyczne o Ogrodzieńcu pochodzą z 1346[2]. Pod koniec XIII
w. wybudowano w mieście zajazd. Położenie Ogrodzieńca sprzyjało rozwojowi
handlu, którym trudnili się przeważnie Żydzi. W XIII i XIV w. w puszczach
ogrodzienieckich organizowano polowania na grubą zwierzynę.

W 1784 Ogrodzieniec otrzymał przywilej na organizację 12 jarmarków rocznie. W
1795 był w zaborze pruskim (Nowy Śląsk), a od 1815 w zaborze rosyjskim
(Królestwo Polskie). W 1886 były tu 162 domy (w tym 26 murowanych) i około 1000
mieszkańców (w tym 163 Żydów).

Wojska niemieckie zajęły miejscowość 4 dni po rozpoczęciu II wojny światowej. 8
października 1939 ziemię ogrodzieniecką wcielono do III rzeszy. Podczas okupacji
hitlerowskiej planowano zniemczenie nazwy miejscowości na Bonerburg (od Bonerów
- XVII-wiecznych właścicieli zamku Ogrodzieniec), ale zmiana ta nie weszła nigdy
w życie.

Do 1956 miejscowość znajdowała się w powiecie olkuskim, do 1975 i od 1999 w
powiecie zawierciańskim.
Ważny ośrodek produkcji cegieł i materiałów budowlanych. W latach 1913-1999
działała tu cementownia Wiek - jeden z największych zakładów w regionie. Drugim
ważnym budynkiem przemysłowym jest zamknięta w 1998 fabryka PMIB Izolacja
Ogrodzieniec produkująca materiały ociepleniowe z wykorzystaniem azbestu.
* XVIII-wieczny Kościół Przemienienia Pańskiego
* ruiny XIX-wiecznej prochowni
* XVII-wieczny ratusz na rynku

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SANKTUARIUM MATKI BOSKIEJ SKAŁKOWEJ

[madohora]

PRZYDROŻNY KRZYŻ W LUBLIŃCU

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU - TAM ODPUST BYŁ 26 LIPCA - TAK JAK PRZYPADŁO ŚWIĘTEJ ANNY

[madohora]

ULICA ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

DOM NA SKRZYŻOWANIU ŚWIĘTEJ ANNY I LISOWICKIEJ

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PARK W KOSZĘCINIE

[madohora]

TURNIEJ W POWOŻENIU ZAPRZĘGAMI TRADYCYJNYMI - Nasze Miasto - 06.08.2017

[madohora]

III MIĘDZYNARODOWY TURNIEJ POWOŻENIA TRADYCYJNEGO - Dziennik Zachodni - 06.08.2017

[madohora]

III MIĘDZYNARODOWY KONKURS POWOŻENIA TRADYCYJNEGO W KOSZĘCINIE - www.ciat.koszęcin.com/

[madohora]

[madohora]

PRZYGOTOWANIA DO ZAWODÓW

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W miejscowości mieści się późnobarokowy pałac z 1755 roku, otoczony parkiem. Podobno w tym miejscu kiedyś stał zamek z okresu średniowiecza. Obecnie w pałacu mieści się Dom Pomocy Społecznej dla dzieci.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Poznałam tego pieska z plakatu

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ODREMONTOWANY BUDYNEK NADLEŚNICTWA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PRZEJAZD ULICAMI KOSZĘCINA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pierwotna nazwa wsi to Zernitz Nazwa pochodzi od słowa "ziarno", inne źródła podają że może też oznaczać "ściernisko". Owa nazwa świadczy o tym, że w zamierzchłych czasach rozpościerały się tu uprawne pola, otoczone dziewiczymi lasami. Łacińska nazwa miejscowości brzmi: "Sirdnicha". Sporządzający akty prawne, prawdopodobnie niemiecki mnich, nie potrafił poradzić sobie z wymową twardej polskiej mowy, zmienił nazwę polskiej miejscowości. Stąd też Żernica różnie się nazywała: "Sirdniz", "Ziernik", "Sirdnicza", "Schirdnicza", "Ziernicia" i tak dalej.

[madohora]

Do Żernicy dojedziemy autobusem Nr 59
ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU NR 59

[madohora]

ROZKŁAD DLA LINII 80 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 80 Z TARNOWSKICH GÓR

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 112 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 112 Z TARNOWSKICH GÓR

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 288 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINI 59 (ODJAZD Z GLIWIC POMORSKA (RADIOSTACJA) W KIERUNKU ŻERNICY

[madohora]

Sośnicowice - Smolnica Kościół - odległość ok. 4 km - czas przejścia około 48 minut. Ja chodzę szybko więc może i mniej (miejscami droga bez pobocza. Smolnica Kościół - Żernica Kościół - około 4 km, czas również około 48 minut
(miejscami droga bez pobocza)

[madohora]

Najciekawszym zabytkiem znajdującym się w Żernicy jest drewniany kościół Świętego Michała Archanioła pochodzący z lat 1848 - 1651

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół był kilkakrotnie naprawiany i remontowany w 1813 przeprowadzono naprawę wieży, około 1836 roku wybudowano kruchtę północną i część sobót oraz remontowano zakrystię, w 1856 roku wzmocniono ściany zakrystii wzmocniono lisicami a dwa lata później wykonano nową sygnaturkę. Około 1864 wykonano generalny remont kościoła.

[madohora]

KOŚCIÓŁ W ŻERNICY ROK 2018

[madohora]

Po wybudowaniu w 1970 roku w Żernicy nowego kościoła stara drewniana świątynia przestałą być użytkowana i niszczała. Ostatecznie w latach 998 - 2008 za posługi ks. proboszcza Pawła Ludwga obiekt został poddany gruntownej renowacji. Remont objął cały kościół, dzwonnicę, naprawiono też fundamenty oraz dach. W trakcie remontu odkryto bogatą polichromię.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAJWIĘKSZY FESTIWAL DZIEDZICTWA PRZEMYSŁOWEGO W POLSCE - Radio Katowice - 08.06,2018

[madohora]

INDUSTRIADA - Silesion - 08.06.2018

[madohora]

KOŚCIÓŁ W ŻERNICY 2018

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

HOTEL W KRUPSKIM MŁYNIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DĄB PIELGRZYM

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W WARSZAWIE PYTON A W KRUPSKIM MŁYNIE JASZCZURKA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół Ducha Świętego - neobarokowy kościół poświęcony 25 września 1927 roku. W 1928 roku wzniesiono nowy ołtarz, wstawiono ławki, z Wrocławia sprowadzono dzwony, witraże wykonano w Ratyzbonie.

[madohora]

[madohora]

Kościół Ducha Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gliwice-Ostropa diecezji gliwickiej. Znajduje się na gliwickim osiedlu Ostropa. Budowa świątyni w stylu neobarokowym, zaprojektowanej przez wrocławskich architektów: Johannesa Gebla i Theodora Pluschkego, rozpoczęła się w 1925 roku. Kierownikiem prac budowlanych był Johann Rygol z Gliwic, natomiast budowniczym świątyni był ksiądz proboszcz Leopold Maruszczyk. W dniu 25 września 1927 roku kardynał Adolf Bertram uroczyście poświęcił świątynię. Początkowo do wyposażenia wnętrza zostały użyte ołtarze i paramenty ze starej świątyni św. Jerzego. Ozdobą kościoła jest m.in. figura „Fatimskiej Pani” (jedna z pierwszych na Górnym Śląsku przywieziona z Fatimy) ufundowana przez Edith Deppe ze Stanów Zjednoczonych jako podziękowanie za cud. Z okazji 85 rocznicy poświęcenia kościoła w dniu 30 września 2012 roku biskup senior Jan Wieczorek poświęcił ołtarz soborowy i ambonę, zaprojektowane przez Piotra Kłoska ze Szczyrku i wykonane przez firmę kamieniarską Krystiana Grzechaca z Ciasnej

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pierwszy kościół wybudowany został prawdopodobnie w 1340 roku, spalony w czasie wojen husyckich. Około 1640 roku został podpalony przez Szwedów. Z pożaru ocaleć miało prezbiterium oraz drewniana wieża[2] (datowana na ok. 1544 rok[3]). Do odbudowy nawy przystąpiono najwcześniej w 1665 roku, zatem prawdopodobne jest, że nawa kościoła pochodzi z 1667, jak pokazuje rok wyryty nad południowym portalem. Kościół został konsekrowany 15 września 1719 roku przez wrocławskiego biskupa pomocniczego Eliasza von Sommerfelda, w 1807 erygowano w Ostropie parafię
Świątynia nie jest używana od 1927 roku ze względu na wybudowanie (w latach 1925-1927) w jej sąsiedztwie nowego, murowanego kościoła Ducha Świętego, który przejął funkcję kościoła parafialnego. Część wyposażenia kościoła św. Jerzego została przeniesiona do nowego kościoła. Od 2006 roku z inicjatywy ówczesnego proboszcza parafii św. Ducha Józefa Kary rozpoczęła się współpraca ze specjalistami z Politechniki Śląskiej, mająca na celu przywrócenie kościoła do użytkowania. Wcześniej, w 2005 roku, przeprowadzono badania polichromii we wnętrzu kościoła. W sierpniu 2008 roku rozpoczęły się prace remontowo-konserwatorskie. W 2009 roku ukończony został etap prac, polegający na wymianie pokrycia gontowego dachu, wieży i drewnianych ścian nawy oraz odmalowanie murowanego prezbiterium kościoła. W kolejnych latach kontynuowano prace remontowo-konserwatorskie. W ich efekcie kościół ma być przywrócony dla funkcji sakralnych oraz udostępniony turystycznie.

[madohora]

Kościół jest orientowany, z drewnianą nawą i wieżą oraz murowanymi prezbiterium i zakrystią. Nawa wykonana jest w konstrukcji zrębowej na ceglanej podmurówce, wieża w konstrukcji słupowej, zwieńczona izbicą. Nawa na rzucie prostokąta, do niej od strony zachodniej dostawiona jest wieża na planie kwadratu. Od wschodu znajduje się murowane, zamknięte trójbocznie prezbiterium, wzmocnione skarpami od strony południowej. Od strony północnej do prezbiterium przylega prostokątna, murowana zakrystia. Dachy kryte gontem, nad nawą wysoki, dwuspadowy, nad prezbiterium wielospadowy. W dachu nawy umieszczona jest wieżyczka na sygnaturkę, nakryta gontowym cebulastym hełmem (pierwotnie dachem wieżowym). Wieża nakryta dachem namiotowym. Ściany nawy i wieży pokryte z zewnątrz gontami. We wnętrzu, w prezbiterium i zakrystii - sklepienia kolebkowo-krzyżowe z lunetami, w nawie - strop płaski. Tęcza o wykroju łuku koszowego, w niej umieszczona jest prosta, profilowana belka tęczowa. Ściany prezbiterium zdobione pilastrami. Od strony zachodniej znajduje się drewniany chór muzyczny wsparty na żeliwnych słupach.

[madohora]

Do Sośnicowic dojedziemy autobusem 624 z Gliwic Plac Piastów (przystanek z boku obok Żabki i pani z obwarzankamismile). Niestety mamy tylko kilka autobusów do wyboru - 6:05. 6:32, 7:15, później dopiero 9:20 i 10:20
ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 624 ODJAZD Z GLIWIC PLAC PIASTÓW

[madohora]

Smolnica Kościół - Żernica Kościół - około 4 km, czas również około 48 minut
(miejscami droga bez pobocza)

[madohora]

Podobny wywód pochodzenia nazwy miejscowości podaje topograficzny opis Górnego Śląska z 1865 r., który notuje "Der Name der Stadt ist in deutscher Sprache Kieferstadtel, in lateinischer Sprache Sosnicowczca und in polnischer Sosnicowicz. Der Name soll daher entstanden sein, das der platz, wo Kieferstadtel gegrundet und erbaut wurde, mit einem Kieferwald bestanden war." czyli w tłumaczeniu na język polski "Nazwa miasta po niemiecku brzmi Kieferstadtel, po łacinie Sosnicowczca i po polsku Sosnicowicz. Nazwa powstała od placu, na którym założono Kieferstadtel gdzie wcześniej stał sosnowy las". Do nazwy nawiązuje herb miasta przedstawiający sosnę.

[madohora]

Niemieckojęzyczne źródła, z XIX wieku wielokrotnie wymieniają polską nazwę miasta zaraz obok niemieckiej. Opis Prus z 1819 r. notuje dwie nazwy "Kieferstädtel (Sosnizewice)". Polską nazwę Sośnicowice w książce "Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej" wydanej w Głogówku w 1847 r. wymienił górnośląski pisarz i nauczyciel Józef Lompa. Polską nazwę Sośnicowice i niemiecką Kieferstädtel wymienia w 1896 r. górnośląski pisarz, ksiądz Konstanty Damrot w książce o nazewnictwie miejscowym na Śląsku

[madohora]

Jednym z zabytków, na który natkniemy się zaraz po wyjściu z autobusu jest późnogotycki, kościół Świętego Jakuba z XV wieku. Świątynia została przebudowana w latach 1786 - 1795

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Może siądę na ławeczce
I odpocznę tu chwileczkę

[madohora]

Wieża ciśnień proszę pana
Nigdy nie jest taka sama

[madohora]

[madohora]

[madohora]

To artysta domorosły
Tak maluje mury, mosty!

[madohora]

[madohora]

W południowej części miejscowości znajduje się zabytkowy kościół drewniany z 1724 roku pod wezwaniem Świętej Trójcy. Leży on na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. W części północnej zaś znajduje się zbudowany w 1908 roku kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie. Pierwszym miejscem, w którym mogli spotykać się katolicy w Koszęcinie, była kaplica przy zamku w Koszęcinie, wybudowana w 1609 roku przez Andrzeja Kochcickiego. Z kaplicy korzystali katolicy, mimo że właścicielami zamku byli protestanci. Po poświęceniu przez biskupa wrocławskiego w 1647 roku, wybudowanej wcześniej kaplicy zamkowej, Koszęcin stał się filią sadowskiej parafii, a w II połowie XIX wieku kuracją. Od tego czasu obecni tu byli - czasem z kilkuletnimi przerwami - kapelani zamkowi, którym podlegały także dwie świątynie drewnianej architektury sakralnej: kościół Świętej Trójcy w Koszęcinie, wybudowany w pierwszej połowie XVIII wieku i kościół Św. Jana Chrzciciela w Bruśku. Mimo posiadania dwóch sakralnych budowli Koszęcin nie miał własnej parafii. Wraz z otaczającymi go miejscowościami należał do parafii Św. Józefa w Sadowiu. Od połowy XIX wieku mieszkańcy Koszęcina czynili starania o utworzenie samodzielnej parafii. 27 lutego 1869 roku biskup wrocławski utworzył w Koszęcinie samodzielną parafię. Do utworzonej parafii przyłączono: Strzebiń, Łazy, Prądy, Brusiek, Drutarnię, Pustą Kuźnicę i wiele przysiółków. Kościołem parafialnym została kaplica zamkowa, a pierwszym proboszczem był Karol Diettrich.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W zeszłym roku nie było myjni a tutaj proszę - jest i to czynna

[madohora]

GMINNY OŚRODEK POMOCY SPOŁECZNEJ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZABYTKOWY BUDYNEK POCZTY W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wyposażenie (ołtarz, ambona i rzeźby) kościoła jest barokowe

[madohora]

[madohora]

Kapliczka świętej Barbary znajduje się na placu kościelnym, została wybudowana w 1986 roku. Dużą rolę przy budowie obiektu należy przypisać panu Edwardowi Podsiadło, górnikowi, który przyczynił się do przekazania przez Gliwicką Kopalnię Węgla Kamiennego, żelaznego stelaża, na którym oparte zostały ściany i dach obiektu. Kapliczka została zbudowana z kamieni polnych, pozbieranych z okolicznych pól

[madohora]

[madohora]

Morderca, oprócz wzniesienia krzyża, był również zobowiązany pokryć koszty pogrzebu i przewodu sądowego. Winien również łożyć na utrzymanie rodziny zabitego. Był zobowiązany wobec Kościoła, np. musiał zakupić świece. Następnie powinien odbyć boso pieszą pielgrzymkę do świętego miejsca. Wystawienie krzyża stanowiło ostatni punkt pokuty. Krzyż był jej wyrazem zadośćuczynienia. Stawiano go ku pamięci, uwadze i przestrodze potomnych. Miał również skłaniać przechodniów do modlitwy za dusze: zabójcy i ofiary. Przy krzyżu następowało pojednanie zabójcy z rodziną ofiary.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

URZĄD GMINY W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KONKURS O TROFEUM ŚLĄSKA - RadioEm - 08.08.2018

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LUBLINIEC RYNEK

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

FONTANNA W KOSZĘCINIE

[madohora]

KOSZĘCIN FONTANNA W KSZTAŁCIE FORTEPIANU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DLA TEGO WĘŻA TO MY BYLIŚMY ZA SZYBĄ I NAS OBSERWOWAŁ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Obserwowałam je prawie godzinę. Mogłam się przekonać że karteczka obok nie kłamie. Też byłam obserwowana. Nawet widziałam jak komunikują się między sobą

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ROZKOPANY SOSNOWIEC

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BUDYNEK SZKOŁY Z 1902 ROKU

[madohora]

Na cmentarzu w Przyszowicach znajdował się jeszcze jeden drewniany kościół p.w. Świętego Krzyża. Kościół ten został w 1957 roku przeniesiony do Istebnej - na Kubalonkę. W Przyszowicach kościół ten do chwili przeniesienia spełniał funkcję kościółka cmentarnego. Został zbudowany w 1760 roku. Kościół jest o konstrukcji zrębowej. Nie posiada wieży z dzwonnicą. Postawiony jest na planie dwudzielnym - z krótkim prezbiterium trójbocznie zamkniętym i szerszą nawą. Ściany okalają przydaszki w formie sobót. Na dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę i ażurową latarnią. Dach pokryty jest gontem.
Kościółek cmentarny Św. Krzyża wzmiankowany był już w protokole wizytacyjnym z 1679 roku - czyli na cmentarzu w Przyszowicach kościół stał już wcześniej a ten znajdujący się na Kubalonce wybudowano później. Brakuje informacji co było powodem budowy nowego, drewnianego kościoła. We wnętrzu znajduje się ołtarz oraz rokokowa ambona z XVIII wieku, natomiast ławki pochodzą z XVII wieku. W kościele znajdują się eksponaty sztuki ludowej ze śląskich muzeów. Kościół ten w okresie powojennym pełnił funkcję muzeum a dopiero od 1983 jest kościołem parafialnym.

[madohora]

KOŚCIÓŁ NA KUBALONCE

Źródło - Wikipedia

[madohora]

[madohora]

Nie da się dokładnie ustalić daty założenia parku Starokozielskiego. Powstał on przy istniejącym już cmentarzu z połowy XIX wieku. Po 1945 r. w związku z migracją ludności i wynikającym z niej zarzuceniem użytkowania i opieki nad cmentarzem, południową jego część przekształcono w park, który został oddzielony nowym ogrodzeniem od pozostałej części nekropolii.
Cmentarz został przekształcony w park bez wykonania pełnej ekshumacji pochówków, o czym świadczy wiele pozostałości po kamiennych nagrobkach. Inną przesłanką, wskazującą na taki właśnie proces powiększenia, jest zróżnicowanie muru cmentarza od ulicy Kozielskiej – jak świadczą źródła z połowy XIX w. wykonano wtedy ogrodzenie cmentarza oraz domek grabarza (1857 r.). Cmentarz Starokozielski używany był jeszcze w okresie powojennym – pochówki trwały tam jeszcze do lat 50. XX wieku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PROMOCJA KSIĄŻKI - ZBROSŁAWICKA DOLINA

[madohora]

[madohora]

[madohora4]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W parku natkniemy się też na pomnik ku czci poległych w okresie powstań i plebiscytu żołnierzy francuskich

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POMNIK SARKOFAG ŻOŁNIERZY FRANCUSKICH W PARKU STAROKOZIELSKIM - www.polskaniezwykla.pl

[madohora]

CMENTARZ STAROKOZIELSKI - www.gliwiczanie.pl

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POMNIK PIŁSUDSKIEGO

[madohora]

POGODOMY SE PO ŚLĄSKU - Wyborcza - 22.06.2018

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NA BIAŁYM KRZYŻU ZIMA W PEŁNI - Wyborcza - 26.11.2018

[madohora]

DEKORACJE ŚWIĄTECZNE ROZBŁYSŁY NA RYNKU W KATOWICACH - Dziennik Zachodni - 30.11.2018

[madohora]

ZAMEK CIESZYN. ZAPROJEKTUJ SOBIE ŚWIĘTA - Radio Katowice - 16.12.2018

[madohora]

GIGANTYCZNY KOREK PRZED WJAZDEM DO SZCZYRKU - Wyborcza - 13.01.2019

[madohora]

MISTRZOWIE ZIMOWEGO PŁYWANIA - Moje Katowice - 13.01.2019

[madohora]

PIETRASZYN. ODKRTO PRACOWNIĘ OGROMNĄ PRACOWNIĘ NARZEDZI Z KRZEMIENIA - Gość - 05.03.2019

[madohora]

Fajny pomysł ale trzy godziny!!! Ktoś przesadza w drugą stronę. Po godzinie ludzie są już zmęczeni i marzą o kawie

[madohora]

W ULICZCE CIESZYŃSKICH KOBIET NA WZGÓRZU ZAMKOWYM UPAMIĘTNIONO BYŁE PIERWSZE DAMY - Wyborcza - 28.04.2019

[madohora]

W ŚLĄSKIM Z OO POWSTAŁ ELEGANCKI PAWILON - Wyborcza - 08.02.2019

[madohora]

ZAKOŃCZYŁA SIĘ RENOWACJA DWORCA KOLEJOWEGO W WIŚLE - Radio Katowice - 08.02.2019

[madohora]

OSTROPA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŻERNICA - WNĘTRZE KOŚCIOŁA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

URNA Z ZIEMIĄ Z DONBASU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MIEJSCE PAMIĘCI Z 1945 ROKU W PRZYSZOWICACH - www.slaskie. travel

[madohora]

ZBRODNIA W PRZYSZOWICACH - wp.pl

[madohora]

Nazwa pochodzi prawdopodobnie od imienia zasadźcy (organizatora wsi stojącego na czele osadników) Gerharda, prawdopodobnie niemieckiego pochodzenia (spolszczenie niemieckiego Gerhard to Gieralt). Nazwę miejscowości w staropolskiej formie Geralthowicze wymienia w latach (1470-1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis. W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod polską nazwą Gieraltowic oraz nazwą niemiecką Gieraltowitz. Wykaz notuje także leżący w pobliżu wsi folwark o nazwie Długi woda (niem. Langwasser).

[madohora]

Wieś Gierałtowice powstała przypuszczalnie w latach 1280-1290 w rejonie rozległego lasu Boyków. Pierwsza wzmianka historyczna pochodzi z 22 czerwca 1290 roku, a druga z 24 czerwca 1294 roku. Obydwie wymieniają sołtysa Vitosława z Gierałtowic, prawdopodobnie pierwszego sołtysa. W początkach XIV wieku Gierałtowice stają się własnością rycerską. Pierwsi znani właściciele to Jan, Piotr i Marek, „trzej bracia z Gierałtowic”, legitymujący się herbem Tępa Podkowa

[madohora]

PAŁACYK MADEJSKICH W GIERAŁTOWICACH

[madohora]

DĄB PAMIĘCI

[madohora]

Proboszczowie

ks. Tomasz Zdzichowski (Zdrichowski) (1640-1652)
ks. Jerzy Bianty (Biasa) (1652-1655)
ks. Wawrzyniec Korblowicz (1655-1675)
ks. Planca (Płonka) Michał Samuel (1676-1714)
ks. Jan Józef Kalus (1714-1740)
ks. Jan Teofil Suchanek (1740-1748)
ks. Błażej Bogdoń (1748-1751)
ks. Jerzy Brzózka (1751-1777)
ks. Walenty Gawliczek (1777-1822)
ks. Józef Filip Moroń (1822-1865)
ks. Ludwik Bolik (1865-1902)
ks. Władysław Robota (1925-1939)
ks. Teodor Rak substytut (1939-1942), administrator (1942-1947)
ks. Paweł Janik administrator (1947-1957), proboszcz (1957-1958)
ks. Wojciech Riedel administrator (1958-1967)
ks. Franciszek Żebrok (1967-1970)
ks. Zygmunt Podlejski (1970-1978)
ks. Norbert Niemiec (1978-1987)
ks. Marian Kasperczyk (1987-2012)
ks. Marek Sówka (2012-nadal)

[madohora]

Proboszczowie

ks. Tomasz Zdzichowski (Zdrichowski) (1640-1652)
ks. Jerzy Bianty (Biasa) (1652-1655)
ks. Wawrzyniec Korblowicz (1655-1675)
ks. Planca (Płonka) Michał Samuel (1676-1714)
ks. Jan Józef Kalus (1714-1740)
ks. Jan Teofil Suchanek (1740-1748)
ks. Błażej Bogdoń (1748-1751)
ks. Jerzy Brzózka (1751-1777)
ks. Walenty Gawliczek (1777-1822)
ks. Józef Filip Moroń (1822-1865)
ks. Ludwik Bolik (1865-1902)
ks. Władysław Robota (1925-1939)
ks. Teodor Rak substytut (1939-1942), administrator (1942-1947)
ks. Paweł Janik administrator (1947-1957), proboszcz (1957-1958)
ks. Wojciech Riedel administrator (1958-1967)
ks. Franciszek Żebrok (1967-1970)
ks. Zygmunt Podlejski (1970-1978)
ks. Norbert Niemiec (1978-1987)
ks. Marian Kasperczyk (1987-2012)
ks. Marek Sówka (2012-nadal),,

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MIESZKAŃCOM GIERAŁTOWIC ZAMORDOWANYM W 1940 ROKU W KATYNIU, ZASTRZELONYCH PO ZAKOŃCZENIU WALK FRONTOWYCH I ZAMĘCZONYCH W SOWIECKICH OBOZACH PRACY, WIĘZIENIACH ŚLEDCZYCH W 1945 ROKU - SPOŁECZNOŚĆ GIERAŁTOWIC

[madohora]

W Gierałtowicach istotnie znajdował się drewniany kościół pw. Św. Katarzyny i Matki Boskiej Różańcowej. Kościół ten został przeniesiony do Rybnika - Wielopola.

[madohora]

W 1976 roku gierałtowicki kościół został przeniesiony do Rybnika - Wielopola. Tam ustawiono go na znacznie wyrastającym z terenu podpiwniczeniu. Wokół kościoła obiegają wspornikowe przydaszki. Do kościoła prowadzą dwa wejścia - od strony wieży z drzwiami zdobionymi gotyckimi okuciami i boczne wejście od strony nawy, poprzedzone małą kruchtą. Prezbiterium i nawa pokryte są oddzielnymi dachami siodłowymi podbitymi gontem. Nad wyższym dachem wyrasta smukła, ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę.

[madohora]

PUBLIKACJE URZĘDU GMINY W GIERAŁTOWICACH

[madohora]

[madohora]

MIĘDZY TYMI LIŚĆMI ZNAJDUJĄ SIĘ DWIE MOGIŁY Z ŻELAZNYMI KRZYŻAMI

[madohora]

WIDOK NA KOŚCIÓŁ MB SZKAPLERZNEJ

[madohora]

URZĄD GMINY W GIERAŁTOWICACH

[madohora]

PRZYSZOWICE PAŁAC RODZINY VON RACZEK w roku 2009

[madohora]

Do Przyszowic dojedziemy autobusem 120 bezpośrednio z Katowic, wysiadamy na przystanku Przyszowice Kościół

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 120

Jeżeli mogę coś sugerować to polecam autobus odjeżdżający z ulicy Andrzeja (po tej stronie co Sąd) o gdzinie 7:50, następny jest dopiero o 9:50 - autobus o 8:50 dojeżdża tylko do Halemby

[madohora]

[madohora]

W pałacu obecnie mieści się Urząd Gminy, Ośrodek Zdrowia oraz biblioetka

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO JANA NEPOMUCENA W PRZYSZOWICACH

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚW. MIKOŁAJA - BOROWA WIEŚ

[madohora]

[madohora]

Wokół kościoła natrafimy na kilka epitafii

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BIELSKO BIAŁA

[madohora]

Bielsko-Biała (czes. Bílsko-Bělá, niem. Bielitz-Biala) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, w województwie śląskim, na Pogórzu Śląskim, u stóp Beskidu Małego i Beskidu Śląskiego, nad rzeką Białą. Jest siedzibą władz powiatu bielskiego, Euroregionu Beskidy, diecezji bielsko-żywieckiej Kościoła rzymskokatolickiego i diecezji cieszyńskiej Kościoła ewangelicko-augsburskiego, a także głównym miastem aglomeracji bielskiej i centralnym ośrodkiem Bielskiego Okręgu Przemysłowego.

[madohora]

Dworzec Główny PKP zbudowany w stylu austriackich dworców prowincjonalnych w 1890 r.

[madohora]

TABLICA POŚWIĘCONA JÓZEFOWI KUSTRONIOWI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KAMIENICA POD ŻABAMI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W latach 90. XIX w. austro-węgierskie władze Białej uznały, że zbudowany w 1827 budynek ratusza, usytuowany przy rynku (dziś plac Wojska Polskiego), jest niewystarczający dla dynamicznie rozwijającego się miasta. Zadecydowano o budowie nowego gmachu, znajdując sponsora w Komunalnej Kasie Oszczędności – miejscowym banku założonym w 1883

[madohora]

Prace budowlane rozpoczęto 1 września 1895, a zakończono 30 września 1897. Kierownikiem budowy został Ignatz Ungwer. Koszty budowy, początkowo szacowane na 200 000 koron austro-węgierskich, ostatecznie wyniosły 612 000 koron. Komunalna Kasa Oszczędności i władze miejskie, z burmistrzem Johannem Rosnerem na czele, wprowadziły się do nowego budynku 17 października 1897. Wkrótce stał się on również siedzibą policji i 20-osobowego oddziału straży miejskiej, dysponującej aresztem w suterenie. Jeden pokój zajmowało Towarzystwo Obywatelskie, obok którego znajdowało się, założone 3 grudnia 1904, muzeum miejskie. Ostatnia kondygnacja przeznaczona była na mieszkania urzędników[5]. Na zachód od budynku założono w 1897 park miejski.

[madohora]

[madohora]

PIĘKNE KAMIENICE, NIESTETY CZĘŚĆ Z NICH JEST W FATALNYM STANIE

[madohora]

BIELSKO - BIAŁA I OKOLICE OKIEM DZIENNIKARZY - www,bielsko.info

[madohora]

[madohora]

Teatr Polski w Bielsku-Białej – założony w 1890 teatr dramatyczny, znajdujący się w Bielsku-Białej, w zabytkowym gmachu w centrum miasta, na historycznym Dolnym Przedmieściu, przy ul. 1 Maja. Gmach Teatru Polskiego został wzniesiony w latach 1889–1890 według projektu wiedeńskiego architekta Emila von Förstera w stylu eklektycznym z przewagą neoklasycyzmu i neobaroku, z wykorzystaniem motywu rzymskiego łuku triumfalnego na fasadzie ozdobionej ponadto posągami Apolla oraz muz: Melpomeny i Talii. Teatr w swoim kształcie, zgodnie z założeniem Förstera, przypomina Operę Wiedeńską i Teatr Narodowy w Budapeszcie. Do dziś zachowała się kurtyna z 1890 przedstawiająca Taniec Nimf, wykonana w pracowni Franciszka Rottonary. W latach 1904–1905 nastąpiła przebudowa według projektu biura projektowego Fellner & Helmer w Wiedniu. W kwietniu 2008 zakończył się generalny remont elewacji teatru, wraz z konserwacją wszystkich rzeźb, iluminacją, a także wymianą poszycia dachowego. Budynek zyskał również nową, obrotową scenę, klimatyzację i nowe oświetlenie, a piwnicę zaadaptowano na kawiarnię. Przed budynkiem teatru znajduje się replika zabytkowej fontanny z 1895, podarowanej miastu przez budowniczych bielskich wodociągów

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TAKI SOBIE ŚLICZNY MURAL W BIELSKU

[madohora]

[madohora]

ierwszy kościół w tym miejscu został wzniesiony w latach 1443 – 1447 w stylu gotyckim przez księcia cieszyńskiego Wacława I na miejscu, przypuszczalnie stojącego tu od czasu założenia miasta, drewnianego kościółka otoczonego cmentarzem (filii parafii w Starym Bielsku).

Budowa murowanej świątyni wiąże się z przeniesieniem parafii z kościoła w Starym Bielsku do miasta Bielska. Wtedy też jej patron – św. Mikołaj – stał się patronem miasta.

W latach 1559 – 1630 kościół był zamieniony na kościół luterański, którego ostatnim pastorem był Jerzy Trzanowski – kaznodzieja i pisarz religijny. Potem przywrócono go siłą katolikom, ale spalił się doszczętnie w 1659 r. Po pożarze został przebudowany sumptem bielskiego barona Juliusza Gotlieba Sunnnegha, który ufundował także nowe, barokowe wyposażenie. Kościół stał się miejscem pochówków tej luterańskiej węgierskiej rodziny.

W 1682 r. bielska świątynia została obrabowana przez powstańczy oddział węgierski pod wodzą Imre Thökölego, który zabił przed kościołem proboszcza Krzysztofa Buriana.

Zniszczony pożarem w 1750 r., kiedy to piorun stopił dzwon, zegar wieżowy i spalił dach, odbudowany został w latach 1751 – 1756. W 1783 r. zlikwidowano otaczający kościół cmentarz, a w 1808 r. kościół padł ofiarą kolejnego pożaru.

Od 1752 r. kolatorami kościoła byli książęta bielscy – Sułkowscy. Książę Jan Nepomucen ufundował w latach 1815 – 1822 nowe, barokowo-klasycystyczne wyposażenie, które przetrwało do lat 60. XX wieku.

W latach 1909 – 1912 dokonano, według projektu architekta wiedeńskiego Leopolda Bauera, gruntownej przebudowy przez rozszerzenie nawy i wzniesienie neoromańskiej fasady z wysoką (61 m) wieżą.

W 1992 r. została utworzona diecezja bielsko-żywiecka, a dotychczasowy kościół parafialny pw. św. Mikołaja podniesiono do rangi katedry.

27.11. 2011 r. po raz pierwszy w historii bielskiej katedry w jej murach odbyły się świecenia biskupie. Wyświęcony został bp Piotr Greger, biskup pomocniczy diecezji bielsko-żywieckiej. Konsekracji dokonali: kardynał Stanisław Dziwisz, abp Celestino Migliore, nuncjusz apostolski w Polsce i bp Tadeusz Rakoczy, ordynariusz diecezji bielsko-żywieckiej.

[madohora]

TAKIE WIDOKI TEŻ MOŻEMY SPOTKAĆ

[madohora]

Kościół św. Trójcy w Bielsku-Białej – zabytkowy kościół rzymskokatolicki w Bielsku-Białej, znajdujący się na Górnym Przedmieściu, przy ul. Sobieskiego. Jest kościołem parafialnym (parafia Trójcy Przenajświętszej) i należy do diecezji bielsko-żywieckiej (Dekanat Bielsko-Biała I – Centrum. Do 2014 roku pełnił funkcję kościoła garnizonowego. Powstał w stylu późnogotyckim w latach 1604–1608 i był kilkakrotnie przebudowywany.

[madohora]

Kościół był akurat w remoncie więc nie mogłam zajrzeć do środka

[madohora]

[madohora]

Bielski Syjon – część Górnego Przedmieścia (historyczna dzielnica Bielska-Białej), położona między ulicą W. Orkana a A. Frycza-Modrzewskiego. Jego centralną część stanowi plac Marcina Lutra.

[madohora]

Pomnik Marcina Lutra – jedyny w Polsce pomnik Marcina Lutra; wykonany został w 1900 z brązu przez Franza Vogla;

[madohora]

[madohora]

13 października 1781 r. cesarz Józef II Habsburg ogłosił patent tolerancyjny dla ewangelików, dzięki któremu mogli oni m.in. wznosić świątynie i tworzyć własne szkoły. Przystąpiono do tego również w Bielsku, będącym w XVII w. najsilniejszym ośrodkiem protestanckim na Śląsku Cieszyńskim. Z dolnego pastwiska miejskiego, znajdującego się na północ od istniejących jeszcze murów miejskich, wykupiono od Adama Klimkego sporych rozmiarów teren, na którym rozpoczęto budowę świątyni i szkoły ewangelickiej. Obszar ten nazwano Bielskim Syjonem, przywołując na pamięć Syjon w Jerozolimie jako prawzór świętego miejsca i skupionej wokół niego społeczności wiernych. Kamień węgielny pod budowę kościoła ewangelickiego w Bielsku położono 19 marca 1782 r. Praca była zaplanowana na kilka lat. Zanim wykonano fundamenty, postawiono prowizoryczny drewniany dom modlitwy. Drzewo na jego budowę ofiarował właściciel Jaworza baron Laszowski. Poświęcenia świątyni dokonał superintendent Jan Traugott Bartelmus w języku niemieckim, kazanie w języku polskim zaś wygłosił ks. Krystian Frohlich. Odtąd w każdą niedzielę odbywały się nabożeństwa oraz spowiedź z komunią świętą i katechizacje. Niemal całe jego wyposażenie było darem członków zboru. Do prowadzenia nadzoru nad budową murowanego kościoła powołano dwuosobowe kierownictwo "Bau Direktorei" w osobach burmistrza C. Gottlieba Krischke i G. Bartelmussa. Budowa świątyni posuwała się jednak powoli. Po pięciu latach pracy wykończono fundamenty i pierwsze piętro, w następnym roku drugie. Po ośmiu latach, w 1790 r. budowa była na tyle ukończona, że można było już umiejscowić ołtarz i organy oraz wnieść ławki z prowizorycznego domu modlitwy. Wykonano to z pośpiechem, bo wojsko austriackie zajęło stary kościół na magazyn. Ostatecznie prace budowlane i wykończeniowe zakończono dopiero w 1791 r.
Nie mamy dotąd pewności, kto był projektantem kościoła ewangelickiego w Bielsku. Najprawdopodobniej plan budowy sporządził słynny polski architekt Szymon Bogumił Zug. Wykonał on kilka planów kościoła ewangelickiego św. Trójcy w Warszawie. Ewangelicy warszawscy wybrali plan rotundy, a inne odstąpili ewangelikom bielskim. Z chwilą ukończenia budowy kościół był budynkiem prostokątny bez wieży. 6 czerwca 1808 r. Bielsko padło ofiarą wielkiego pożaru, w wyniku którego spłonęła cała, zarówno drewniana, jak i murowana, zabudowa miasta, w tym zabudowania Bielskiego Syjonu. Szybko przystąpiono jednak do odbudowy i jeszcze w 1808 r. świątynia ponownie zaczęła służyć wiernym.
W 1825 r. w czasie nabożeństwa godowego huragan zerwał część dachu kościelnego nad ołtarzem. Kilka lat później, w 1828 r. pokryto cały dach łupkiem, a na budynkach parafialnych umieszczono piorunochrony. Na nowej szkole wybudowano wieżyczkę i zaopatrzono ją w dzwon i zegar. W okresie Wiosny Ludów protestanci w monarchii habsburskiej uzyskali pełne równouprawnienie konfesyjne. W latach 1849-1852 dokonano przebudowy bielskiej świątyni ewangelickiej na kształt typowego kościoła, dostawiając od zachodu wieżę o cechach neoromańskich (projektu Emanuela Rosta sen.), czym zapoczątkowano przeorientowanie kompozycji przestrzennej Bielskiego Syjonu wzdłuż osi wschód – zachód.
W 1881 r., w setną rocznicę ogłoszenia Patentu Tolerancyjnego, nastąpiła z inicjatywy ówczesnego proboszcza Ferdynanda Schura przebudowa kościoła w stylu neogotyckim według projektu znamienitego architekta wiedeńskiego Heinricha von Ferstela, twórcy m.in. Kościoła Wotywnego w Wiedniu i ewangelickiego kościoła w Brnie. W tym kształcie Kościół Zbawiciela przetrwał do dziś. Wieża została w latach 1895-1896 dodatkowo podwyższona według projektu Fryderyka i Karola Schultzów. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r. w Cieszynie został powołany tzw. seniorat, któremu podlegały wszystkie parafie Śląska Cieszyńskiego do roku 1920, kiedy to nastąpiło przekazanie zborów pod administrację Konsystorza Ewangelicko-Augsburskiego w Warszawie na skutek starań ks. Franciszka Michejdy i Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego. W 1936 r. cieszyński seniorat przemianowano na diecezję, której katedrą stał się Kościół Zbawiciela w Bielsku, a siedzibą biskupa budynek d. "starej" szkoły ewangelickiej, sąsiadujący ze świątynią.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[img][/img]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zamek książąt Sułkowskich – najstarsza i największa zabytkowa budowla Bielska-Białej, położona we wschodniej części Starego Miasta. Został wzniesiony w XIV wieku staraniem księcia cieszyńskiego Przemysława I Noszaka i przez kolejne stulecia służył jako jedna z siedzib Piastów cieszyńskich. Jest typem zamku miejskiego od początku włączonego w system fortyfikacji Bielska i będącego zarazem najsilniejszym elementem jego obwarowań. Pełnił także rolę śląskiej warowni granicznej, strzegąc wschodniej granicy Księstwa Cieszyńskiego na rzece Białej – oddzielającej Śląsk od Małopolski.

Od końca XVI wieku rola obronna zamku malała i przekształcał się on coraz bardziej w rezydencję szlachecką, stanowiąc od 1572 r. centrum administracyjno-gospodarcze państwa bielskiego (od 1752 r. Księstwo Bielskie) oraz siedzibę jego właścicieli. Na skutek licznych przebudów zatarte zostały jego dawne cechy stylowe. Ostatnia z nich miała miejsce w latach 1855-1864 (wtedy powstała m.in. eklektyczna fasada zwrócona ku pl. Bolesława Chrobrego). Od 1945 r. był siedzibą Muzeum w Bielsku-Białej (d. Muzeum Okręgowe), wcześniej przez ponad 200 lat był własnością rodu Sułkowskich.

Ekspozycja muzeum obejmuje: XIX-wieczną reprezentacyjną klatkę schodową, salę militariów i sztuki myśliwskiej, wystawę sztuki polskiej i europejskiej od XIV do XVII wieku, Salon Muzyczny, Salon biedermeierowski, galerię malarstwa polskiego i europejskiego od XIX do XX wieku, galerię współczesnej sztuki regionu, wystawę prezentującą dzieje zamku, Bielska, Białej i okolic, wystawę etnograficzną, wystawę grafiki przełomu XIX i XX wieku, wystawę malarstwa portretowego od roku 1800 do lat trzydziestych XX wieku, wnętrza z prezentacją pamiątek po rodzinie Sułkowskich i Salę z Rycerzem – Lapidarium.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dom Tkacza w Bielsku-Białej położony jest przy ul. Sobieskiego na Górnym Przedmieściu, w drewnianym budynku o konstrukcji zrębowej, z charakterystyczną oszalowaną wyżką. Budynek stanowi unikatowy przykład XVIII-wiecznej architektury rzemieślniczej, która uległa zagładzie podczas pożarów miasta w 1808 i 1836 r. Aż do początku XX w. budynek mieścił dom i warsztat sukienniczy. Nieznane są szersze informacje na temat właścicieli budynku, prawdopodobnie jednak były to rodziny: Bartke (XVIII w.) i Bathelt (XIX w.). Od 1873 roku właścicielem domu był Carl Nowak, a po jego śmierci wdowa po nim, Marie. Na początku XX wieku znajdował się tutaj warsztat szewski Antoniego Polończyka, istniejący do II wojny światowej, a w okresie powojennym budynek pełnił funkcję normalnego domu czynszowego. W 1974 r. syn Antoniego, Wiktor Polończyk, podarował go Skarbowi Państwa z przeznaczeniem na cele muzealne. Po długoletnich pracach konserwatorskich i rekonstrukcyjnych w 1992 roku Muzeum Okręgowe w Bielsku-Białej udostępniło dom zwiedzającym.

[madohora]

[madohora]

Hotel President – czterogwiazdkowy hotel usytuowany w Bielsku-Białej, w dzielnicy Dolne Przedmieście, przy ul. 3 Maja.

Budynek hotelu powstał w latach 1892–93, przy nowo wybudowanej drodze wiodącej od zamku do dworca kolejowego. Został zaprojektowany na zlecenie Henryka Hochstima przez Karola Korna, którego firma zajęła się również realizacją budowy. Hotel to wolno stojący, neorenesansowy, czteropiętrowy budynek z mansardowym dachem, którego fasada zdobiona jest motywami mitologicznymi i ornamentami roślinnymi. Na cześć Franciszka Józefa I został nazwany Kaiserhof (pol. Dwór Cesarski). W początkach XX w. do dyspozycji gości było 50 pokoi i salonów, restauracja, kawiarnia Renaissance, letnia weranda, a także pierwsza w Bielsku sala kinowa (otwarta w 1896 r.). W 1922 r. w hołdzie Gabrielowi Narutowiczowi nadano mu nazwę Prezydent. Kilka lat później od strony południowej dobudowano (z zachowaniem stylu) salą bankietową. Od 1938 r. budynek pełnił różne funkcje – banku, szpitala i domu kultury. Przez kilka miesięcy 1939 roku stanowił główną kwaterę dowództwa Batalionu ON „Bielsko, wchodzącego w skład Armii Kraków. W latach 1959–1960 w miejscu sali bankietowej powstał socrealistyczny Dom Technika, mieszczący siedzibę lokalnego oddziału NOT, który obecnie pełni funkcję pawilonu handlowo-wystawowego. Ponowne otwarcie Hotelu Prezydent nastąpiło w 1962 r.

W 1999 r. właścicielem hotelu została warszawska spółka Expol. Nie była to transakcja szczęśliwa, gdyż – wbrew zapowiedziom – hotel nie został zmodernizowany, ani też nie podniesiono jego standardu do czterech gwiazdek.

1 lipca 2007 r. hotel przejęła Birch Sp. z o.o., powiązana z irlandzką grupą developerską IGD Sp. z o.o. Rozpoczął się okres przemian i unowocześniania hotelu z zachowaniem dawnego stylu. W październiku 2007 r. dotychczasową nazwę Prezydent zmieniono na President, a latem 2008 r. rozpoczęto renowację budynku, która do lipca 2009 r. przywróciła mu pierwotny wygląd. Obecnie do dyspozycji gości jest 40 pokoi, oddanych do użytku po generalnym remoncie w 2008 r. Pokoje, znajdujące się na 4 piętrach, są stylowo urządzone i, zależnie od kondygnacji, mają inną kolorystykę wystroju wnętrz - bursztynową, szmaragdową, szafirową i rubinową. Wszystkie pokoje są komfortowo wyposażone: w mini bar, sejf elektroniczny, LCD z telewizją satelitarną, radio, telefon, suszarkę i bezprzewodowy dostęp do Internetu. W hotelu znajduje się również Restauracja Hotelu President (dawna restauracja Renaissance), która organizuje m.in. wesela, bankiety, przyjęcia, koncerty, konferencje i wystawy. W lipcu 2010 r., w związku z podniesieniem standardu pokoi oraz poszerzeniem oferty usług, spółce Birch udało się uzyskać czwartą gwiazdkę.

Hotel oparty jest na 12-metrowych fundamentach. Od 1876 r. pod placem przed hotelem biegnie tunel kolejowy na trasie z Katowic do Skalitego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Na Szyndzielnię na spacer się wybrałam
Przy tej pogodzie - nieźle się zmachałam
A sama mówiłam - droga tam szeroka
Może nie taka jak do Morskiego Oka
Tu mi rower świsnął gdzieś z boku
Ja nie umiałam równego utrzymać kroku
A jako że dawno już w górach nie byłam
To trochę się z tym wejściem kulbaczyłam
Pogoda była piękna, ludzi cała masa
Poczułam się przez chwilę jak w Wiśle - na wczasach
Tutaj jakieś psy, tam ktoś pije piwo
Być może spojrzałam na to trochę krzywo
I zamiast do Szczyrku jak mnie mapa prowadziła
Zjechałam kolejką - już na dole byłam.

[madohora]

[madohora]

Decyzję o budowie schroniska na Szyndzielni podjęła bielska sekcja niemieckiego Towarzystwa Beskidzkiego (Sektion Bielitz-Biala des Beskidenvereins) po pożarze schroniska „Klementynówka” nieopodal Klimczoka. Budowę rozpoczęto w 1896, a zakończono w lipcu 1897. Zbudowane przez firmę bielskiego architekta Karola Korna. Schronisko poświęcono 17, a uroczyście otwarto i oddano do użytku 18 lipca 1897. W 1907, z okazji dziesięciolecia schroniska, jego dzierżawca - Weinhold, wybudował, pełniący rolę dodatkowego schronu, drewniany szwajcarski domek. Zainstalowano także sygnaturkę na dachu domku, która dźwiękiem wskazywała turystom drogę w czasie trudnych warunków atmosferycznych. W pokoju na wieży mieściła się stacja meteorologiczna, a na parterze winiarnia. W pobliżu obiektu wzniesiono niewielką skocznię narciarską[2].

W czasie II wojny światowej obiekt służył głównie różnym celom paramilitarnym, m.in. odbywały się tu obozy organizacji Hitlerjugend[3]. W 1940 Beskidenverein otrzymał na własność parcelę, na której stał budynek. Wkrótce też doprowadzono do niego istniejącą do dziś leśną drogę z Dębowca. Ostatnim niemieckim gospodarzem był Eugen Kutschera, który został wcielony do armii niemieckiej. Później schroniskiem zarządzała jego żona - Karolina. Z końcem 1944 budynek został zajęty przez Wehrmacht i włączony w linię obrony Bielska-Białej. W obliczu zbliżającego się frontu i otoczenia Bielska-Białej przez Armię Czerwoną Karolina Kutscherowa wraz z dziećmi uciekła górami w stronę Skoczowa. Na początku lutego 1945 budynek został kilkakrotnie trafiony radzieckimi pociskami artyleryjskimi: jeden z nich przebił dach i eksplodował w kuchni, inny zniszczył klatkę schodową, a pozostałe zdemolowały charakterystyczną wieżyczkę[4]. Po ustąpieniu wojska niemieckiego niezniszczone jeszcze wyposażenie zostało rozkradzione.

Po zakończeniu działań wojennych II wojny światowej na terenie Bielska i Białej już 18 lutego 1945 r. reaktywowane zostały przedwojenne oddziały PTT w tych miastach - już jako wspólny Oddział Bielsko-Bialski. Już następnego dnia miejscowe władze upoważniły przedwojennych działaczy PTT Tomasza Wróbla i Władysława Zajączka do przejęcia i zabezpieczenia majątku Beskidenvereinu oraz innych niemieckich związków turystycznych i narciarskich. Po prowizorycznym remoncie i niezbędnych naprawach w czerwcu 1945 roku schronisko ponownie oddano do użytku, a jego pierwszą polską kierowniczką została Anna Maciejna[5]. W latach 1954–1957 przeprowadzono rozbudowę według projektu architektów Krystyny Tołłoczko-Różyskiej i Wandy Gengi. Dobudowano od południowo-wschodniej strony nowe skrzydło gastronomiczno-gospodarcze i przebudowano wieżę.

8 października 1985 około godziny 8 rano w schronisku wybuchł pożar - zapaliła się część krytego gontem dachu, w rejonie wieży. Straż pożarna walczyła z ogniem blisko 3 godziny. Całkowicie spłonął dach wieży, a także część dachu budynku głównego.

W pierwszych latach funkcjonowania frekwencja kształtowała się następująco:

1897 - 2894 osoby
1900 - 5381 osób
1905 - 6735 osób
1909 - 6175 osób

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CMENTARZ CHOLERYCZNY W SŁAWKOWIE -www.slawkow.pl

[madohora]

Rynek w Sławkowie posiada średniowieczny układ urbanistyczny. Z centralnie położonym rynkiem oraz odchodzącymi od niego uliczkami. W centralnym punkcie wznosi się ratusz z początku XX wieku

[madohora]

[madohora]

Kaplica św. Jakuba w Sławkowie.JPG Kościółek św. Jakuba usytuowany jest przy ul. Świętojańskiej, na miejscu średniowiecznego kościoła pw. św. Jana i klasztoru Duchaków z 1298 r. Po ich zniszczeniu w 1455 r. teren obecnego kościółka, jako poświęcony na budowę świątyni, nie został zajęty pod zabudowę miejską i pozostawał niezagospodarowany do początku XIX w. Obecna kaplica ufundowana została przez burmistrza sławkowskiego Jakuba Kubiczka w 1827 r.

[madohora]

Już widać jesień:

[madohora]

[madohora]

W kościele od lutego 2005 odbywają się coroczne obchody Dnia Świętego Walentego. Jest to jedyny kościółek pod tym wezwaniem w diecezji Sosnowieckiej

[madohora]

[madohora]

W Siewierzu, w pobliżu zamku znajduje się Kościół Świętego Macieja Apostoła z początku XVI wieku, z okazałą bramą (akurat była w remoncie). Parafia św. Macieja Apostoła – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w Siewierzu. Należy do dekanatu siewierskiego, diecezji sosnowieckiej i metropolii częstochowskiej.
Utworzona w XII w. Parafia wzmiankowana została w sprawozdaniu z poboru świętopietrza sporządzonym przez Andrzeja de Verulis pośród parafii dekanatu sławkowskiego diecezji krakowskiej w 1326 r. pod nazwą Sewor i ponownie w 1327 r. w zapisie Sevor. W 1331 r. powstał dekanat Bytom, w którym parafia siewierska odnotowywana była w spisie świętopietrza z lat 1334-1342 sporządzonym przez Galharda z Cahors. W 1748 r. z dekanatu bytomskiego wydzielono dekanat siewierski.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W latach 50. i 70. XX w. rozpoczęto prowadzone z przerwami prace mające na celu zabezpieczenie budowli. Wznowiono je w 1999 r. zmierzając do zachowywana zamku w stanie tzw. trwałej ruiny. Z historycznych elementów zachowały się w pełni – wsparte trójskokowymi przyporami – zewnętrzne mury skrzydeł mieszkalnych (z wyjątkiem ściany południowej), dwa pełne fragmenty ścian skrzydeł mieszkalnych od strony dziedzińca, baszta nad bramą główną, barbakan, fragmenty oryginalnej kamieniarki (kolumny, futryny okien) oraz XVI-wiecznych murów obronnych. Jedynym do tej pory zrekonstruowanym (w latach 70.) większym elementem zamku jest fragment przyziemia skrzydła wschodniego (od strony dziedzińca).

[madohora]

Już w XII w. Siewierz był osadą targową, a od początku XIII w. siedzibą kasztelanii. Początkowo ośrodek grodowy znajdował się na południowy zachód od dzisiejszego miasta i zlokalizowany był wokół romańskiego kościoła pw. św. Jana Chrzciciela. Prawdopodobnie po najazdach mongolskich został przeniesiony w miejsce łatwiejsze do obrony. W 1276 r. Siewierz uzyskał prawa miejskie. Wytyczono wówczas rynek będący do dziś głównym centrum miasta. W XIV w. książęta bytomscy wznieśli lub zainicjowali budowę murowanego zamku. (patrz: zamek biskupi w Siewierzu)

[madohora]

W XVI w. biskupi rozbudowali gotycki zamek dążąc do przekształcenia go w renesansową rezydencję. Od końca średniowiecza aż do upadku Rzeczypospolitej, Siewierz był siedzibą sądu zwanego ziemskim, który łączył w sobie cechy typowe dla dawnego prawa śląskiego oraz polskiego prawa ziemskiego, dwóch sądów: ziemskiego i grodzkiego

[madohora]

Dzisiaj stanowi ośrodek turystyczny, leżący w zapleczu aglomeracji górnośląskiej. Zachowane zabytki to barokowe kościoły datowane od XVI do XVIII w., a zwłaszcza ruiny gotyckiego zamku książąt śląskich, a następnie biskupów krakowskich – książąt siewierskich powstałego od XIV do XVI. Pod miastem zachował się romański kościół św. Jana Chrzciciela w Siewierzu z I poł. XII w. (według Jana Długosza datowany na 1144 r.). Ruch wypoczynkowy obsługuje także zalew Przeczycko-Siewierski, zalew powstały w wyniku spiętrzenia wód Czarnej Przemszy. Od lutego 2005 r. funkcjonuje Izba Tradycji i Kultury Dawnej obejmująca ekspozycje dawnego rzemiosła, rzeźby i rękodzieła artystycznego oraz tematykę historyczną związaną z dziejami księstwa siewierskiego i jego zabytków (w tym zamku).

[madohora]

Już zapachniało jesienią

[madohora]

[madohora]

Przy Siewierskim rynku zachowała się barokowa kamienica z XVII wieku

[madohora]

BAROKOWA KAMIENICA Z BOKU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIE ZACZYNAJMY TEJ HISTORII OD POCZĄTKU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zapomniałam dodać, że do Siewierza również dojedziemy autobusami KZK GOP
Z centrum Dąbrowy Górniczej autobusem linii 637, z Będzina autobusem 269 a także z Tarnowskich Gór 738, teraz doczytałam że ten sam autobus ma więcej kursów z przystanku Świerklaniec Park

ROZKŁAD JAZDY DLA LINI 637 PRZYSTANEK DĄBROWA GÓRNICZA CENTRUM

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU 269 PRZYSTANEK BĘDZIN KOŚCIUSZKI

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 738 PRZYSTANEK TARNOWSKIE GÓRY DWORZEC

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 738 Z PRZYSTANKU ŚWIERKLANIEC PARK.

[madohora]

POŻEGNANIE LATA Z RADIEM W GMINIE BOBROWIKI -Radio Katowice - 01.09.2018

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KAPLICA GRÓB POWSTAŃCA Z POWSTANIA STYCZNIOWEGO

[madohora]

[madohora]

W skład wsi Świerklaniec wchodzą miejscowości:
z dawnego obszaru dworskiego Świerklaniec (uznawane do dziś jako odrębne miejscowości)
Bizja (niem. Bisia, zabudowania nadgraniczne obszaru dworskiego Świerklaniec),
Ostrożnica (niem. Ostrosnitza, zabudowania obszaru dworskiego Świerklaniec),
Świerklaniec (niem. Neudeck, zamek i obszar dworski z dworem, folwarkiem i leśniczówką, od 1924 r. wieś),
dawna gmina wiejska Stare Chechło (w całości wcielona do wsi Świerklaniec)
Stare Chechło (niem. Alt-Chechlau, wieś, jej oś stanowi ul. Główna),
Żabieniec (niem. Zabinietz, część Starego Chechła).

[madohora]

Park w Świerklańcu – zabytkowy park znajdujący się w Świerklańcu.

Powierzchnia całkowita parku wynosi 180 hektarów. Park został założony w XVIII wieku. Pierwotny park założono już w latach 1670-80 przez ówczesnych właścicieli z rodu Henckel von Donnersmarck obok istniejącego już wtedy zamku.

[madohora]

PAŁAC KAWALERA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SANKTUARIUM W BUJAKOWIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CIEKAWE WYKOŃCZENIA WOKÓŁ OKIEN

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[mg]fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/bRcKAKJXLloPXNBpbX.jpg[/img]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BITWA POD SIEWIERZEM

SIEWIERZ

[madohora]

SANKTUARIUM ŚWIĘTEJ ANNY NA NURZE KRAKOWSKO - CZĘSTOCHOWSKIEJ

[madohora]

GIEBŁO

[madohora]

MIRÓW

[madohora]

PILICA

[madohora]

MYSZKÓW

[madohora]

PUSTYNIA BŁĘDOWSKA

[madohora]

GOLESZÓW

[madohora]

PIELGRZYMOWICE

[madohora]

STUDZIONKA

[madohora]

ŁĄKA

[madohora]

SZOBISZOWICE

[madohora]

ŻERNICA

[madohora]

ARCHITEKTURA DREWNIANA NA ŚLĄSKU

[madohora]

PRZYSZOWICE

[madohora]

[madohora]

Do Bobrownik i Rogoźnika jest taki dojazd, że raczej się tam w sobotę nie wybiorę. Chyba żeby

[madohora]

Bobrowniki – gmina wiejska w Zagłębiu Dąbrowskim, w województwie śląskim, w powiecie będzińskim

[madohora]

Do Bobrownik - przystanek Bobrowniki Kościół dojedziemy z Bytomia lub z Będzina autobusem linii 99, 52, 85

ROZKŁAD JAZDY LINII 99 BYTOM - BĘDZIN

ROZKŁAD JAZDY LINII 99 Z BĘDZINA

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 85
ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 52 Z BYTOMIA

[madohora]

Początków samorządu terytorialnego, który w obecnej postaci jest Gminą Bobrowniki, można doszukiwać się w roku 1848. Wtedy to powstała Gmina Rządowa zwana Ekonomiką Bobrownicką, obejmująca wsie: Bobrowniki, Sączów, Siemonia, Żychcice, Wojkowice Komorne, Strzyżowice, Psary i Łagisza. Pierwszym wójtem został Franciszek Ciapierzyński.
Po I wojnie światowej w skład gminy Bobrowniki wchodziły wsie: Bobrowniki, Rogoźnik, Strzyżowice, Góra Siewierska, Żychcice, Wojkowice Komorne i Kamyce. W 1928 r. do gminy dołączono wieś Dobieszowice

[madohora]

Parafia św. Wawrzyńca w zastała erygowana w 1904 r. przez ks. biskupa Augustyna Łozińskiego - ordynariusza diecezji kieleckiej. W jej skład zostały włączone wydzielone z parafii siemońskiej Bobrowniki wraz z kolonią Namiarki i Żychcice wraz z kolonią Wygoda

[madohora]

Pierwszym proboszczem został ks. Marian Rykowski. Pierwszy akt urodzenia, Bronisława Kulaja - syna Jana i Anny z Wyderków, został spisany 16 lutego 1904 r.; pierwszy akt ślubu, Walentego Zięby z Julianną Błaszczyk, 2 maja 1904 r.;
pierwszy akt zgonu, Katarzyny Sokoła - córki Franciszka i Tekli z Baciów, 26 lutego 1904 r.

[madohora]

ZAKOŃCZYŁA SIĘ RENOWACJA DWORCA KOLEJOWEGO W WIŚLE - Radio Katowice - 08.02.2019

[madohora]

OTWARCIE DWORCA W WIŚLE - Radio Katowice - 26.04.2019

[madohora]

ORGANISTA OD 70 LAT - Gość - 02.05.2019

[madohora]

PSZCZYNA. MOTOCYKLIŚCI ODDALI KREW - Gość - 28.04.2019

[madohora]

ORYGINALNA KOBIETA ŚLĄSKA CIESZYŃSKIEGO - Radio Katowice - 24.01.2019

[madohora]

14 LAT ZAMKU CIESZYN - Wyborcza - 01.03.2019

[madohora]

W CIESZYNIE FILMOWA MAJÓWKA - Wyborcza - 02.05.2019

[madohora]

FAŁSZYWE ALARMY BOMBOWE. ZATRZYMANO 48 LATKA - Radio Katowice - 17.02.2019

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WIOSNA NA TRÓJSTYKU - Radio Katowice - 02.05.2019

[madohora]

ŚWIĘTO KONSTYTUCJI 3 MAJA I ROCZNICA III POWSTANIA Radio Katowice - 03.05.2019

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POCIĄG DO ŚLĄSKA, ŚLĄSK DO POLSKI. PAMIĘĆ O POWSTANIACH ŚLĄSKICH - Radio Katowice - 15.05.2019

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kilka lat starań parafian o spełnienie tego warunku - w powiecie lelowskim i w zarządzie Dyrekcji Górniczej w Dąbrowie - zakończyło się niepowodzeniem. Mimo słania pism do Komisarza Obwodu Olkuskiego, Komisarza Województwa Krakowskiego, Komisji Rządowej i Konsystorza Generalnego Diecezji Krakowskiej, decyzja władz duchownych z 1820 r. została zachowana

[madohora]

Powodzeniem zakończyły się dopiero starania podjęte pod koniec XIX w. Prośby słane do władz i do samego cara Aleksandra III zaowocowały decyzją instalacji parafii - pod warunkiem złożenia 8 tysięcy rubli kapitału żelaznego, z którego odsetki 300 rubli rocznie miały być pensją proboszcza. Zbiórkę funduszy rozpoczęto w 1902 r. Przed końcem 1903 r. wymagana suma została złożona.

[madohora]

Nowy - będący wyrazem potrzeb dzisiejszego pokolenia oraz realizacją dążeń czterech pokoleń Bobrowniczan. Jak w każdej parafii są tu także kapliczki przydrożne, stare pamiętają wiek XIX, nowe są znakiem głębokiej wiary dzisiejszych ich fundatorów. Stoi też krzyż, w polu przy dawnej ścieżce do sąsiedniej miejscowości Dobieszowice.

[madohora]

Zabytkowy - z którym przez stuleca utożsamiali się mieszkańcy Bobrownik, a dzisiaj utożsamiane są Bobrowniki.
Położony na Szlaku Architektury Drewnianej Województwa Śląskiego ma szanse stać się atrakcją kulturalną oraz turystyczną regionu, a tym samym wpłynąć na rozwój miejscowości.

[madohora]

KOŚCIÓŁ W BOBROWNIKACH OBECNIE - 2018

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

- tak jak w dacie na zdjęciu

Tym razem nie dojechałam, bo to temat na zupełnie inną wycieczkę

[madohora]

Do Wojkowic możemy dojechać bezpośrednio z Katowic autobusami 43, 133 lub 170

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 43 Z KATOWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 133

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 170, można też dojechać autobusami z Sosnowca Urząd Miasta oraz z Będzina i Bytomia

[madohora]

POMNIK REPRESJONOWANYM, KTÓRZY PRZYMUSOWO PRACOWALI W KOPALNI W WOJKOWICACH W LATACH 1949 - 1959

[madohora]

POWSTAŃCZY POCIĄG JEDZIE DO WARSZAWY - Dziennik Zachodni - 16.05.2019

[madohora]

DO WARSZAWY WYJECHAŁ SPECJALNY POCIĄG - www.infokatowice.pl - 16.05.2019

[madohora]

Wyjazd koleją nad wiślańską do Suchedniowa, stamtąd pieszo do Bodzentyna, św. Katarzyny, szczytem pasma do svv. Krzyża, Kielc, Chęcin, Jędrzejowa. Następ nie koleją do Miechowa, piechotą do Ojcowa, Olkusza, z Olkusza koleją do Dąbrowy lub
Sosnowca, dalej koleją do Częstochowy i stamtąd do Warszawy.

[madohora]

Na szczególną zasługują uwagę: W Bodzentynie: ruiny zamku, szczątki murów miasta, w kolegjacie chrzcielnica i tablica erekcyjna z XV w., tryptyk, wielki ołtarz i nagrobek Krasińskiego z XVI w. Na grzbiecie pasma górskiego: gołobo rza, źródliska, buki i jodły, obfitość malin i jagód. W kościele św. Krzyża: obrazy Smuglewicza, krużganki, widok z wieży, pod górą stary posąg kamienny.

[madohora]

kaplicy, groby pod kapli cą, łomy marmuru. W Jędrzejowie: opactwo cystersów, szczątki romańszczyzny, grób bł. Wincentego Kadłubka.

[madohora]

W Ojcowie: zamek, groty Łokietka i Ojcowska, widok na Kraków, doliny: Sąspowska i Korytanja. Grodzisko z pustelnią św. Salomei, zamek w Pieskowej Skale, wieś Sułoszowa.

[madohora]

Na drugim brzegu Pilicy: Opactwo cystersów (zabytki architektury romańskiej, rzeźby ołtarzowe);

[madohora]

Dzieje tego miasta związane są z rodem Koniecpolskich. Prawa miejskie otrzymały w 1443 roku od króla Władysława Warneńczyka. Przy rynku zachował się dom mieszczańskie z XVII wieku.

[madohora]

Obelisk:
ADAM CHMIELOWSKI
ŚWIĘTY BRAT ALBERT

Obelisk znajdujący sie na skwerku ul. Partyzantów i Kościelnej został odsłonięty w lipcu 1991r. dla uczczenia kanonizacji Brata Alberta. Tu w latach 1835 - 1879 stał szpital miejski, w którym leczył rany powstaniec roku 1863 Adam Chmielowski Św. Brat Albert ojciec ubogich i nędzarzy.

[madohora]

KOŚCIÓŁ W KONIECPOLU

[madohora]

[madohora]

Szczekociny: pole bitwy, kościół.

[madohora]

Smoleń: ruiny zamku, studnia;

[madohora]

Wiślica: kolegjata, tablica erekcyjna Kazimierza Wielkiego, dzwonnica.

[madohora]

Rajcza (słow. Rajča cz. Rějče węg. Raycsa) – wieś gminna w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Rajcza. Geograficznie położona jest w Beskidzie Żywieckim, w górnym biegu Soły na trasie linii kolejowej Żywiec-Zwardoń. W bezpośrednim sąsiedztwie Rajczy znajduje się Żywiecki Park Krajobrazowy. Miejscowość jest siedzibą gminy Rajcza. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.

[madohora]

Wieś Rajcza została założona w XVII w. na gruntach należących do królowej Konstancji, żony Zygmunta III Wazy. Należała do folwarku w Węgierskiej Górce.
W 1843 r. na terenach dworskich powstały zakłady żelazne, w 1844 roku założono szkołę w Rajczy, której patronem został książę Albrecht Fryderyk Habsburg. W latach 1854–1894 właścicielem Rajczy był Teodor Primavesi, który przebudował tutejszy pałac i stworzył wokół niego park ze stawem i unikatowym drzewostanem. W 1884 r. przez Rajczę przeprowadzono linię kolejową łączącą Wiedeń z Krakowem.
W 1894 r. wieś przeszła na własność Lubomirskich, którzy rozbudowali pałac. Na początku XX wieku w Rajczy wytwarzano papier, zajmował się tym Jakubowicz; funkcjonował Zakład Tektury i Papieru Czerpanego. W 1914 roku Rajczę zakupiła rodzina Habsburgów żywieckich. Arcyksiążę Karol Stefan Habsburg w 1916 r. przeznaczył pałac wraz z parkiem dla chorych kombatantów I wojny światowej

[madohora]

W okresie międzywojennym Rajcza była atrakcyjną miejscowością letniskową i bazą do uprawiania narciarstwa zimą. Handlem i usługami w dużej mierze zajmowali się Żydzi. Właścicielami karczm i wyszynków byli między innymi: Abraham Hertz, Jakub Gutterman, Haim Kempler, R. Mandelbaum, Moses Nesselroth, Mosze Wiener. Sklepikarz H. Konhauzer prowadził sklep żelazny, Józef i Heinel Wulkan sklep spożywczy, Zilbernstain był zegarmistrzem, Grubnerowie mieli sklep spożywczy, M. Geller był garbarzem, E. Wasserberger właścicielem wytwórni wód gazowanych, H. Krieger i F. Habermann byli rzeźnikami, a J. Fischer i Elkan Kleintzeller lekarzami. Hotel w Rajczy prowadził A. Bloch. Istniała tutaj również fabryka papieru. Od końca XIX wieku do lat 30. jej właścicielami byli Nathan Robinsohn, jego syn Samuel oraz córka Fanni Naubauer.

[madohora]

zespół pałacowy:

pałac w Rajczy z oficynami i budynkiem gospodarczym z drugiej połowy XIX wieku, które należały dawniej do Karola Stefana Habsburga – byłego właściciela ziemi żywieckiej. W czasie I wojny światowej w pałacyku mieścił się szpital wojskowy, a następnie sanatorium dla osób chorych na gruźlicę. Obecnie znajduje się w nim zakład opiekuńczo-leczniczy.

[madohora]

Park pałacowy z 1. połowy XIX wieku[7] o charakterze krajobrazowym, usytuowany u podnóży i na stoku wzgórza Compel. Drzewostan parku jest bogaty gatunkowo i zróżnicowany wiekiem. Drzewa, wśród których przeważają świerki, buki, jesiony i klony, rosną w zgrupowaniach zwartych i luźnych. Wśród nich znajduje się 6 pomników przyrody, w tym 2 sosny wejmutki o obwodzie w pierśnicy 310 cm, lipa drobnolistna o obwodzie 470 cm, klon jawor o obwodzie 340 cm, wiąz górski o obwodzie 320 cm i dąb szypułkowy o obwodzie 310 cm.

[madohora]

kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca i św. Kazimierza Królewicza wzniesiony w latach 1886–1889, plebania z przełomu XIX i XX wieku oraz pozostałości starego cmentarza kościelnego

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dla osób dobrze wytrenowanych w chodze niu nadaje się bardzo wycieczka na dni 17, ko leją wiorst 300, piechotą 332, razem 632. Połowa czasu wycieczki w Pilicy.

[madohora]

KOŃCZYCE WIELKIE

[madohora]

PUŃCÓW

[madohora]

CZECHOWICE

[madohora]

PSZCZYNA

[madohora]

BRENNA

[madohora]

USTROŃ, WISŁA, SZCZYRK

[madohora]

USTROŃ

[madohora]

CIESZYN

[madohora]

RUDY RACIBORSKIE

[madohora]

RUDY RACIBORSKIE.

[madohora]

RUDY RACIBORSKIE.

[madohora]

ZBROSŁAWICE KOŚCIÓŁ

[madohora]

SYRYNIA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A tu pomnik w cieniu stoi
Jakoś nikt się już nie boi
I usunąć się nie kwapi
Widać Ustroń postawić się potrafi

[madohora]

Przez Ustroń przepływa rzeka Wisła. Przez uzdrowisko przebiega wiele szlaków turystycznych, w tym Szlak Nadwiślański – zielony,

[madohora]

.

[madohora]

web.archive.org/web/20160305234337/http://diecezja.bielsko.pl/listy/129,powstaa_parafia_w_brata_alberta_w_ustroniu_zawodziuo

[madohora]

Miejscowość została po raz pierwszy wzmiankowana została w łacińskim dokumencie Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis, spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna ok. 1305 w szeregu wsi zobowiązanych do płacenia dziesięciny biskupstwu we Wrocławiu, w postaci item in Ustrona[11][12][13]. Zapis ten (brak określenia liczby łanów, z których będzie płacony podatek) wskazuje, że wieś była w początkowej fazie powstawania (na tzw. surowym korzeniu), co wiąże się z przeprowadzaną pod koniec XIII w. na terytorium późniejszego Górnego Śląska wielką akcją osadniczą (tzw. łanowo-czynszową). Wieś politycznie znajdowała się wówczas w granicach utworzonego w 1290 piastowskiego (polskiego) księstwa cieszyńskiego, będącego od 1327 r. lennem Królestwa Czech, a od 1526 r. w wyniku objęcia tronu czeskiego przez Habsburgów wraz z regionem aż do 1918 r. w monarchii Habsburgów (potocznie Austrii).

[madohora]

W 2. połowie XVIII w. odkryto tu pokłady rudy żelaza, co doprowadziło do otwarcia w 1772 r. pierwszej huty w Księstwie Cieszyńskim. Od tej pory Ustroń rozwijał się jako ośrodek przemysłowy. Inwentarz z 1823 r. wymienia również browar, 4 młyny, tartak, cegielnię, piec wapienny i papiernię w Polanie. W 1783 r. powstała drewniana szkoła ewangelicka, nieco później także katolicka. W 1835 r. ewangelicy wybudowali murowaną szkołę. W XIX w. odkryto też właściwości lecznicze wody, ogrzewanej bogatym w związki siarki żużlem wielkopiecowym. Przy dobrych warunkach klimatycznych spowodowało to popularyzację Ustronia jako miejscowości uzdrowiskowej. Po otwarciu nowej huty w pobliskim Trzyńcu, do której przeniesiono wiele wydziałów z Ustronia, ustrońskie hutnictwo zaczęło podupadać, a w 1897 r. całkowicie wygaszono ostatni wielki piec. Hutę przekształcono w średniej wielkości zakład przetwórstwa żelaza (kuźnię), która jest w trakcie likwidacji. Od tej pory Ustroń rozwijał się wyłącznie jako miejscowość uzdrowiskowa i wypoczynkowy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Do miejscowości Paniowy dojedziemy z Mikołowa busikiem linii 620 lub K - przystanek znajduje się pod samym kościołem

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU 620

ROZKŁAD JAZDY DLA BUSA K

[madohora]

[madohora4]

Rajcza dw. PKP – Schronisko PTTK na Hali Boraczej – Prusów – Żabnica
szlak turystyczny żółty Rajcza dw. PKP – Nickulina – Redykalny Wierch – Schronisko PTTK na Hali Lipowskiej – Schronisko PTTK na Hali Rysiance – Romanka.

[madohora4]

[madohora]

RAJCZA TOR KOLEJOWY DO ZWARDONIA 1927

[madohora]

[madohora]

Bęściów część wsi
0073507 Danielka przysiółek
0073513 Do Hutyrów część wsi
0073520 Do Krzoski część wsi
0073536 Do Tanistry część wsi
1003704 Kręcichłosty przysiółek
0073542 Stawiska przysiółek
0073559 Za Borem część wsi

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Muńcuł lub Muńczoł, Muńcoł, dawniej też Menczoł (1165 m) – masyw górski w Beskidzie Żywieckim. Znajduje się w Grupie Wielkiej Raczy, jednak nie w jej głównym grzbiecie, lecz w bocznym, który odgałęzia się od Wielkiej Rycerzowej i poprzez Małą Rycerzową, Wiertalówkę, Kotarz , przełęcz Kotarz i Muńcuł ciągnie się aż do doliny Soły w Ujsołach. Grzbiet ten w całości znajduje się na terenie Polski

[madohora]

A na Muńcół proszę pana
Wybiorę się jutro z rana
Dziś pod jedzeniem uginają się stoły
A ja jutro pójdę na Ujsoły
Potem w górę, zielonym szlakiem
Ech, ta wędrówka da mi się we znaki
Lecz odmówić sobie tego nie mogę
Więc w ręce plecak. I dalej w drogę...

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Huta w Węgierskiej Górce w 1914 roku

W 1838 roku Adam Wielopolski założył w Węgierskiej Górce hutę żelaza. Wybudowano dwa wielkie piece bez oprzyrządowania i halę odlewniczą. W październiku 1838 roku powódź zniszczyła jaz, urządzenia do transportu drewna opałowego i kanał doprowadzający wodę dla huty. Straty oszacowano na 8 tysięcy złotych reńskich w srebrze. Pierwszy piec uruchomiono w 1840 roku. Podstawowym surowcem była ruda syderytowa wydobywana metodą odkrywkową min. na terenach Kamesznicy, Ujsół, Milówki, Jeleśni czy Rychwałdu. Arcyksiążę Karol Ludwik Habsburg w lipcu 1844 zakończył przebudowę huty i wyposażył ją w cztery młoty. Aby produkcja się opłacała zaczęto sprowadzać większe ilości rudy z Brzeszcz i okolic Krakowa. Od tego czasu w hucie rozpoczęto produkcję żelaza kutego na własne potrzeby i zakładu w Sporyszu. Drugi wielki piec uruchomiono w grudniu 1852 roku. Od tego czasu datuje się szybki rozwój miejscowości. Już w 1845 roku w hucie wytwarzano: piece i drzwiczki paleniskowe, ruszty, kraty kanałowe, odlewy maszynowe, hydranty, kotły na bieliznę, garnki, rondle, moździerze a nawet odważniki lwowskie i wiedeńskie. W 1844 roku wykonano 450 ton odlewów. Towar sprzedawano w krajach monarchii Austro-Węgierskiej i na Śląsku. Do transportu gotowych wyrobów
używano furmanek i nie zrezygnowano z nich po otwarciu linii kolejowej w 1884 roku. W latach 1841-1870 ośmiokrotnie wzrosła produkcja. Huta była jedną z największych w Galicji. W roku 1905 wygaszono wielki piec, produkcję oparto na
importowanej surówce, rozwinięto odlewnictwo. Eksploatacja niskowydajnych rud żelaza z terenu Karpat przestała być opłacalna. Po roku 1918 hutę przekształcono w spółkę, która stała się własnością kapitału czeskiego i francuskiego. Po
modernizacjach hutę przekształcono w odlewnię Metalpol Węgierska Górka sp. z o.o., należącą od 2000 roku do francuskiej Grupy Odlewnictwa i Metalurgii CF2M.

[madohora]

Po jednym plutonie z Milówki i Rajczy skierowano do Zwardonia. Tu dowódca tego odcinka kpt. Zygmunt Wajdowicz wyznaczył im stanowiska obok stacji kolejowej frontem do granicy. Za swoich sąsiadów mieli kompanię z 1. Batalionu KOP
"Berezwecz", żołnierzy Straży Granicznej, którzy wraz z gajowymi patrolowali granicę.

[madohora]

Zwardoń został osaczony z dwóch stron od Przełęczy Zwardońskiej i od Koniakowa. Przewodnikiem przedniej straży tej dywizji był Alojzy Wagner, kierownik schroniska "Beskidenverein" na Hali Lipowskiej. 2 i 3 września Gustaw Pustelnik,
właściciel schroniska na Hali Rysiance przeprowadził przez granicę dwie jednostki niemieckiej 3. Dywizji Górskiej wraz z tankietkami, które przez płaje Romanki dotarły nad Bystrą i Wieprz oraz do Sporysza.

[madohora]

Stosując taktykę skoków oraz po wysadzeniu mostu kolejowego w Soli i drogowego w Ujsołach, plutony wraz z czterema rannymi, odskoczyły w kierunku Kasperek, a następnie obok Szarego na Krzywą koło Kamesznicy. Tu zorganizowano obronę. Na jakiś czas zatrzymała ona nacierających na Kamesznicę i Milówkę Niemców. Niemcom nie udało się także wejść na drogę prowadzącą z Nieledwi do Milówki. Ponieśli tutaj spore straty w zabitych i rannych.

[madohora]

W pół godziny później do ataku ruszyła piechota niemiecka, która wkrótce znalazła się na przedpolach schronów bojowych w Węgierskiej Górce. Niewielkiemu oddziałowi wojsk polskich udało się odeprzeć pierwszą falę uderzenia nieprzyjacielskiej piechoty celnym ogniem ckm-ów.

[madohora]

[madohora]

Schron "Włóczęga" poddał się 3 września o godz. 8.30, a schron "Wędrowiec" dowodzony przez kpt. Tadeusza Semika o godz. 17.00. Mimo ogromnej przewagi liczebnej i technicznej, Niemcy ponieśli spore, szacowane na 200-300 ludzi, straty

[madohora]

[madohora]

Aleja Zbójników

Aleja Zbójników w Węgierskiej Górce powstała w 2009 roku jako efekt odbywającego się w czerwcu pleneru rzeźbiarskiego. Celem przedsięwzięcia było przedstawienie w formie rzeźb skróconego przeglądu postaci i dziejów zbójnictwa na Żywiecczyźnie. Sześciu artystów wykonało sześć postaci zbójników. Rzeźby o wysokości od 4,5 do 5 metrów zostały ustawione wzdłuż ul. Zielonej, nieopodal Urzędu Gminy Węgierska Górka. Planowane jest rozszerzenie alei o kolejne rzeźby

[madohora]

[madohora]

Obserwowanie biegu rzeki na pewnym odcinku, wyszukiwanie mostów, brodów, obwałowań, opis te renu po brzegach rzeki

[madohora]

Czytanie mapy w terenie a) Na wzgórzu, skąd szeroki widok, zbiera się za stęp harcerski. Orientuje się mapę raz za pomocą bu soli, to znów według znaków na mapie i ustala na niej stanowisko zastępu (patrz niżej). Następnie przy rozpatrywaniu okolicy wynajduje się to ten, to ów przedmiot terenu, z początku bliższy, potem coraz dal szy i odszukuje się odpowiedni jego znak na mapie; potem odwrotnie: wyrysowany przedmiot wyszukuje się w terenie. ' W ten sposób poznaje się nie tylko szereg nowych znaków, ale mając możność pa podstawie podziałki mapy obliczyć każdą odległość, ocenia się odległość przedmiotów terenu na oko, a kontroluje ocenę na podstawie mapy. Tym samym nauka czytania mapy połączona jest z ćwiczeniem w szacowaniu odległości. Znając odległość, można także obliczyć czas marszu do danego punktu. Po skończonym ćwiczeniu należy zmienić punkt obserwacyjny, tj. przejść na inne wzgórze i stamtąd patrzeć w stronę dawnego stanowiska, czyli 'na tę samą, poprzednio obserwowaną okolicę, lecz ze strony przeciwnej, Jakżeż inaczej przedstawi się naszym oczoni ta sama okolica!

[madohora]

ODNOWIONY PARK W BOGUCICACH - Gość - 16.07.2019

[madohora]

W nieprzejrzystym terenie, a więc np. w środku lasu, wbija się chorągiewkę. Z tego punktu rozcho dzą się harcerze pojedynczo lub parami, z busolą w ręku, w różne strony świata, każdy pod innym ką tem kierunkowym (p. wyżej). Tak mają iść przez 5—15 minut na przełaj, zachowując ściśle pierwotny kierunek. Po upły- wie tego czasu za wracają i idą z po wrotem dokładnie w odwrotnym kie runku, a więc do miejsca wymarszu. Zastępowy usuwa tymczasem chorą- R y«- i3 - giewkę, robi w miejscu, w którym °na tkwiła, znak sobie tylko wiadomy, a sam staje w innym miejscu. Po skończeniu marszu następuje sprawdzenie, który harcerz wykazuje najmniejsze odchylenie od nakazanego mu kierunku marszu. Nie będzie błędem, gdy wracający harcerz nie dojdzie do zrobionego znaku (lub go minie), teren bowiem może być spadzisty, powrót zatem pod górę trwać będzie dłużej, błędem natomiast będzie większe odchylenie od kierunku marszu. Urozmaiceniem i poniekąd rozszerzeniem ćwicze nia będzie dodatek, że w czasie marszu kładzie się kartki z numerami w łatwych do zapamiętania punk tach drogi, a podczas powrotu je się zbiera. Można przy tym w jedną stronę iść z busolą w ręku, a wra cać li tylko orientując sję obrazem drogi i zbierając kartki. W tym ostatnim wypadku byłoby raczej wskazane wyprawić harcerzy z polany leśnej, na którą mają powrócić, aniżeli, jak poprzednio, z jed nego punktu. b) Ćwiczenie przeprowadza się jak poprzednie, lecz harcerz po 3—5 min. marszu zmienia kierunek o 45°, ew. o 90° (np. kierunek wschodni na północno- wschodni, ew. na północny) i w tym nowym kierunku idzie przez dalsze 3—5 minut. Tą samą drogą ma po wrócić do punktu wymarszu, po czym następuje ocen? błędów. Przypuśćmy, że harcerze rozchodzą się pod ką' tami kierunkowymi 45°—110°—225°-, wycelowując na punkty, do których zdążają, linię Pn—Pd (jak w ćw. Nr 4 b) i że po upływie 5 minut mają iść dalej, zmie niając kierunek o 90° na prawo. W takim razie w miej scu zmiany kierunku — nb. jeżeli kompas ma po • działkę na slopnie na lewo — dodają po 90° i pierw szy nastawia igłę na 135° (45+90), drugi na 200 u (110+90), trzeci na 315° (225+90). To są azymuty dla ich nowych kierunków. Jeżeli zaś podziałka kompasu jest umieszczona na prawo, to odejmują po 90° i pierwszy, mając pierwotnie igłę nastawioną na 315° (azymut: 360— 315 = 45° p. rys. 12), nastawia ją na 225° (315— 90 = 225), drugi z 250° (azymut: 360—250 = 11 na 160° (250—90 — 160), trzeci z 135° (azymut;; 360—135 = 225°) na' 45°; przy tych nowych azymu tach wSzysey' trzej idą dalej w kierunku lmii Pn—Pd jak w ćw. Nr 4 b. Tu już nie tylko kompas będzie pomocny. Harce rze używać będą środków ułatwiających orientację, tj. zapamiętywać charakterystyczne szczegóły mijanej drogi, szczegól nie w miejscu za łamania się drogi, np. złamane drze wo, znaczny głaz, wyrwę, chatę itp. ' Rys. 14. Rzeczy te oglądać będą po ich minię ciu, gdyż inaczej przedstawiają się one ze strony prze ciwnej. Jednym słowem, i obserwacja, i orientowanie się na całej linii. Pewną odmianę ćwiczenia stanowić będzie jego forma poprzednio podana. W miejscu załamania się drogi należy zrobić znak orientacyjny dla u- tatwienia powrotu. c) Różnica mię dzy tym ćwicze niem a poprzed- Rys. is. nim polega na tym, że po marszu w dwóch kierunkach harcerz nie wraca tą samą, lecz najbliższą drogą do punktu wymarszu. Droga zała muje się przeto dwukrotnie. Z początku daje się zasadnieze, więc łatwe kie- p n runki jak w rys. 16 — po- ir tem kąty kierunkowe, jak w rys. 10. Tak tutaj, jak i w ćwiczeniu ppd b) na- Y leży w miejscach zmiany kierunku postawić pomoc- Z • < w ników, którzy będą porno- . cni przy ustalaniu nowej drogi marszu. Ostatnie ćwiczenie jest - trudniejsze i można je p^ przerabiać tylko wtedy, Rys. ie. gdy poprzednie dwa idą składnie. Powyższe ćwiczenia trudniej wykonać w cza sie zmroku, co jednak należy próbować

[madohora]

Najkrótszą drogą z powrotem a) Kierownik oznacza swe stanowisko chorągwią i rozsyła kilka zastępów w różnych kierunkach z po leceniem wysyłania w określonych odstępach czasu harcerzy z fikcyjnymi raportami, tj. jedynie z kartką, na której zaznaczono liczbę porządkową raportu miejsce wysyłki, (podług. mapy) * g odzinę ; , ó kt6re j gońca wyprawiono. Każdemu gońcowi wskazuje sie kierunek, w którym ma szukać kierownika. Winien on iść najbliższą drogą. Gdy nadejdzie, kierownik za pisuje mu na kartce godzinę przybycia dla później szego sprawdzenia, kto powrócił w dobrym czasie. Zastęp nie powinien iść stale w tym samym kie runku, lecz kilkakrotnie go zmieniać. Ćwiczenie po winno się odbywać po raz pierwszy w dzień słoneczny ia ułatwienia orientacji, w każdym razie w niezna nym lub mało znanym terenie. Ńie należy przy tym zapominać o wyznaczeniu miejsca zbiórki -dla ew zbłąkanych. Ćwiczenie utrudni się, jeżeli kierownik nie pozo stanie w miejscu, lecz mszy po pewnym czasie do in nego punktu. O drodze swego marszu i miejscu, do ktorego zdąża, musi on objaśnię odchodzące zastępy (ew. zastępb) W dzień' pochmurny, gdy wykluczona jest orientacja według słońca, a także bez busoli i mapy, prowadzę zastęp w nieznanym terenie przez pole, las, wąwozy, wertepy, w wielu zygzakach, wiodę go po róż - nych drogach i drożynach, ciągle zmieniając kierunek marszu. Kręcę się niejako w koło. Po pewnym czasie rozkaz: wrócić najbliższą drogą (a więc najprostszą lmią) do punktu .wymarszu. Niewyrobieni harcerze rozejdą się wtedy w cztery strony świata! Nie zapo*- minąć przy tym o wyznaczeniu miejsca zbiórki (wy bitny, łatwo wpadający w oko przedmiot terenu). Ćwiczenie to można też inaczej ułożyć. Oto z po wrotem prowadzi jeden wyznaczony harcerz, a kie rownik z mapą w ręku kontroluje jego drogę, zupeł nie go nie poprawiając. Gdy pierwszy na dobre się zabłąka i idzie niejako po omacku, bierze się na prze wodnika drugiego z kolei itd., aż wreszcie jeden do prowadzi do celu. Można też pozwolić na używanie bu soli podczas marszu.

[madohora]

Czy znajdziesz? Zastęp harcerski, i to każdy harcerz z osobna, ma wyszukać jakiś przedmiot terenu na oznaczonej z góry przestrzeni kilku kilometrów kwadratowych. Niech to będzie chata, loch, zagajnik, stos belek itp. W celu zmuszenia zwiadowcy do orientowania się według stron świata dodaj, że ów przedmiot lew kierunku PnW od przydrożnego krzyża, inny w kie runku PdPdZ od drzewa samotnie stojącego itp. Wska zówki te powinny być, ścisłe na podstawie naocznego stwierdzenia rzeczy lub na podstawie mapy. s Każdy ma swój przedmiot wyszukać, dobrze go obejrzeć, zapamiętać jego charakterystyczne cechy i naszkicować jego położenie względem stron świata i najbliższych okolicznych przedmiotów. Na miejscu zbiórki porównuje się szkice i wskazuje błędy. Można oznaczyć z góry czas poszukiwań. Wyobraźmy sobie teraz, że rozkaz zawiera mały dodatek: «teren zajęty jest przez patrole nieprzyja cielskie* — i wyślijmy wcześnie zastęp czerwony z rozkazem, ażeby w razie spostrzeżenia zwiadowcy białego, który rekognoskuje okolicę, nie dopuścił do lego, spędzając go ze stanowiska, i ew. wziął go do niewoli — a całe ćwiczenie nie tylko inaczej się ukształtuje, ale, stawiając wielkie trudności białym, zmusi do zmiany postępowania. Każdy biały będzie musiał wyszukiwać swój przedmiot niepostrzeżenie, ostrożnie do niego podcho dzić i ciągle badać czujnym okiem okolicę, ażeby nie wpaść w pułapkę i równie ostrożnie wracać po speł nieniu zadania. Można dódać prawidło, że czerwoni muszą dzia łać razem i nie wolno im rozsypywać się dla działania każdego na własną rękę — należy też określić z góry sposób brania do niewoli, czy to przez obwołanie z od dalenia 10—15 kroków, czy też przez dotknięcie ręką, ew. zerwanie włóczki z ramienia. Mamy przykład, jak mały na pozór dodatek może z gruntu zmienić charakter ćwiczenia. Można go sto- '"sować w całym szeregu innych ćwiczeń, rozszerzając przez to niepomiernie ich zasób.

[madohora]

20. Marsz w prostym kieruiiku Od zatkniętej w ziemię laski zastępowego idą harcerze po kolei w prostym kierunku na oznaczony cel (pień drzewa, krawędź domu itp.). Podczas mar szu pomagają sobie w dokładnym utrzymaniu kie runku, wybierając pośrednie punkty (kamyki, grudki ziemi, jasne lub ciemne plamy gruntu itp.), leżące na linii marszu. Po przejściu 100 (ew. 200—400) kro ków każdy zatyka laskę w miejscu, w którym stanął. Zastępowy, patrząc przez swą laskę na cel, mierzy wielkość zboczenia od linii marszu; wygrywa ten, kto najmniej zboczył. Zboczenie mierzy się zawsze z tego samego sta nowiska, trzymając linijkę poziomo, przy czym należy ramię wyprostować. Jeżeli harcerze idą kolejno na ten sam cel, to każdy po zmierzeniu zboczenia wyj muje swą laskę, gdyż ta mogłaby następnego mylić podczas marszu. Z początku idzie się na'mniejszą, potem na więk szą odległość (także biegnie), naprzód po równym, a potem po nierównym terenie, lecz zawsze przy stale widzialnym celu.

[madohora]

Kto wyszuka? Stoimy na wzgórzu, skąd, dość obszerny widok. Pada pytanie: «Gdzie jest kapliczka w otoczeniu drżew?» Wszyscy pilnie przeszukują teren. Okrzyk — ktoś ją spostrzegł i wskazuje ręką w tym kierunku. Teraz opisuje dokładnie jej położenie, a za odkrycie otrzymuje punkt. Odwracamy się w stronę przeciwną, po czym pytanie: «Kto widzi czarną krowę?» Wzrok leci w dal, wszyscy pilnie obserwują, ktoś krowę wy szukał. «Gdzie figura przy drodze? Gdzie kładka przez potok?» lip. Dziesięć takich pytań, zawsze punkt je den za odnalezienie. Kto ich zdobędzie najwięcej? Wprawnym wybiera się drobne, trudne do wy szukania przedmioty, początkującym łatwe.

[madohora]

Przez łańcuch stacji Kilka zastępów (najmniej dwa) rozstawia się w terenie w równych odległościach od miejsca wska zanego im na mapie, np. od wzgórza X. Ku temu wzgórzu ruszają wszystkie o oznaczonym czasie zo stawiając w miejscu wymarszu 3 ludzi przy zatknię tej chorągwi. Po drodze rozstawiają stacje sygnaliza cyjne (najmniej jedna) tak, że ostatecznie na szczyt wzgórza dojdzie grupka z 2—3 harcerzy. W len spo sób powstaje łańcuch stacji, przy czym rozstawia się je tak w terenie, by każda była widzialna tylko dla sąsiedniej stac93 Kio' dojdzie do wzgórza, ten otrzymuje od stoją cego tam harcerza pisemny rozkaz, który ma być po dany przez łańcuchsaż do stacji początkowej. Ta bez- włocznie rozkaz wykonywa, a będący tam sędzia zapi suje czas, kiedv rozkaz został wykonany. Który zastęp najprędzej rozkaz spełni? Rozkaz powinien być krótki, i jednaki dla wszyst kich zastępów, np. «Rozpalić ognisko o silnym dym

[madohora]

38. Jak każą znaki Ćwiczenie poprzednie można inaczej ułożyć. Oto harcerz, idący iąa czele, nie robi wprawdzie umówio nych, ale nip nie znaczących znaków, lecz jedynie ta kie, które mają określone znaczenie. Postępujący za nim zastęp śledzi za znakami i odpowiednio się zacho- wuje. Takich znaków jest mnostwo, każdy zaślep oprócz ogólnie znanych może mieć także swoje ta jemne znaki. I tak np ; strzałka, czy to z patyków czy kredą zrobiona, oznacza kierunek marszu, potem za stęp trafia na znak zabraniający iść dalej i znak, że opodal jest ukryty list, który rzecz objaśnia, potem znak na zatrzymanie się, na niebezpieczeństwo (szybka rozsypka) itd. Znaki te mogą być najrozmaitsze. I tak np.: —> Idź w kierunku slrzały. © Czekać 10 minut. — » Idź szybko. © 15 „ * Biegiem! ©• 20 „ Zawróć z powrotem. ©© » -10 „ itd. Z powrotem szybko. © Poszedłem do domu. „ biegiem Zaczekamy w naj bliższej wiosce, -H- Idź ostrożnie. □ Po dojściu tutaj, huknąć. % Nie idź tędy. GD Po dojściu tutaj, huknąć kilkakrot. >— c Zatrzymaj się, szu ■ Po dojściu tutaj kaj innej drogi. gwizdnąć. * Na pomoc! O 0 kilKa kroków list. i Spotkamy się tu za Dobra woda. 1 godzinę. H — Spotkamy się tu za 2 godziny. X Nieprzyjaciel! W+— Spotkamy się tu za 3 godziny itd. \ Wyminęliśmy nie przyjaciela. O Stać na miejscu (czas nie ogran.). ■f Niebezpieczeństwo. o Czekać 5 minut. 1 /

[madohora]

Miej oczy otwarte Wydaje się rozkaz harcerzowi białemu: «Pójdziesz 10 minut szosą, potępi 300 kroków w kierunku Pn W, tam trafisz na kapliczkę w otoczeniu drzew, gdzie się ukryjesz. Nadejdzie czerwony harcerz, śledź go, bo po tem opiszesz, co robił». Harcerz czerwony otrzymuje rozkaz pójścia inną drogą do tej samej kapliczki lak, aby tam przybykilka minut później od białego. Po przyjściu ma np. wyrysować kontury kapliczki albo na kartce na szkicować wybitnie widzialne stamtąd przedmioty te renu itp. Po odejściu czerwonego harcerza odchodzi i biały niepostrzeżenie. Zastępowy, odbierając rysunek od czerwonego, zapytuje go; czy widział nadto co cieka wego i w razie odmownej odpowiedzi każe białemuopisać wszystkie jego czynności. Drugim razem bę dzie miał czerwony oczy otwarte. W ten sposób można rozstawić szereg harcerzy W różnych punktach, a innym dać zlecenie wykonania jakiegoś zadania w tych samych punktach. Można wy słać także cały zastęp, któremu trudniej się ukryć tym bardziej, jeśli nadejdzie nie jeden, lecz kilku nieprzyjaciół.

[madohora]

[madohora]

Według znaków na mapi e. Jeżeli w terenie znajduje się kilka wybitnych przedmiotów terenowych, ozna czonych na mapie, to «zcrientuję» mapę obracając ją tak, by kierunki linij, łączących moje stanowisko z odpowiednimi znakami na mapie, pokryły się z odpowiednimi kierunkami w terenie

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PSZÓW

[madohora]

LUBLINIEC

[madohora]

PYSKOWICE

[madohora]

KRUPSKI MŁYN

[madohora]

TWORÓG

[madohora]

ŻYGLIN

[madohora]

GERAŁTOWICE

[madohora]

PANIÓWKI

[madohora]

PRZYSZOWICE

[madohora]

CMENTARZ ŻYDOWSKI W SŁAWKOWIE

[madohora]

KANAŁ GLIWICKI, KANAŁ KŁODNICKI, PŁAWNIOWICE,UJAZD

[madohora]

W MIKOŁOWIE ZDERZYŁY SIĘ DWA SAMOCHODY OSOBOWE - Dziennik Zachodni - 14.07.2018

[madohora]

[madohora]

NAPIS NA JEDNEJ Z BRAM W MIKOŁOWIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WOJCIECH RYBICKI - APTEKARZ I PIERWSZY POLSKI BURMISTRZ MIKOŁOWA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KAPLICA CMENTARNA W MIKOŁOWIE


KAPLICA CMENTARNA W MYSŁOWICACH

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pierwsze udokumentowane wzmianki o kościele w Paniowach pochodzą z 1325 roku. W połowie XVIII wieku ze względu na zły stan techniczny obiekt rozebrano. Budowę nowego drewnianego kościoła w Paniowach rozpoczęto w 1757 roku, z fundacji Katarzyny Rozyny Bujakowskiej. Z poprzedniego starego kościoła przeniesiono: organy, chrzcielnicę, dzwony, ołtarze i obrazy. W kościółku znajdują się rzeźby św. Piotra i Pawła, Matki Boskiej, Chrystusa Ukrzyżowanego, św. Jana i obraz św. Augustyna.

[madohora]

ks. Antoni Plewnia - 1924-1949
ks. Hubert Szymankiewicz - 1949-1968
ks. Włodzimierz Dziubek
ks. Jerzy Kolon
ks. Bronisław Byrtek - 1983-2002
ks. Franciszek Pyrek - styczeń 2002 - nadal

[madohora]

Księża pochodzący z parafii

ks. Ksiądz Maksymilian Siwoń - wyświęcony w 1934
ks. Józef Szołtysek
ks. bp Józef Kurpas - wyświęcony 20.06.1937
ks. Krystian Janko - wyświęcony 15.04.1976

[madohora]

DNI GWARKÓW TARNOGÓRSKICH

TARNOWSKIE GÓRY

[madohora]

DĄBROWA GÓRNICZA

[madohora]

IMIELIN

[madohora]

JASKINIA GŁĘBOKA

[madohora]

ŚLADAMI DWUGŁOWEGO SMOKA CZYLI ZABRZAŃSKA MODERNA

ZANDKA NOWĄ DZIELNICĄ ZABRZA

ZABRZE, BISKUPICE, BORSIG

[madohora]

ŚLADAMI ARCHITEKTURY MODERNISTYCZNEJ W KATOWICACG

[madohora]

PANEWNIKI

[madohora]

KOŚCIÓŁ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA W KATOWICACH

[madohora]

KATOWICE Z SYNAGOGĄ - Nasze Miasto - 2017

[madohora]

KOSZUTKA

[madohora]

CHORZÓW

[cusiew44]

[cusiew44]

[cusiew44]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOSZĘCIN - BUDYNEK POCZTY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dlaczego w tym miejscu? A spróbujcie tak pół dnia wędrować!!! To będziecie całować ten tron!

[madohora]

BIERUŃ STARY

[cusiew44]

[cusiew44]

[madohora]

Przedbórz: rynek, kościół, obręcz pręgierza przy wieży.

[madohora]

Koniecpol: rzeźby w kościele, ławki, konfesjonały, organy, pomnik hetmana Koniecpolskiego

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OŁTARZ GŁÓWNY POCHODZĄCY PRAWDOPODOBNIE Z XVII WIEKU

[madohora]

[madohora]

XIX - wieczna kopia obrazu Henryka Potockiego z XVII wieku przedstawiająca hetmana Stanisława Koniecpolskiego na koniu. W prawym dolnym rogu płótna umieszczony jest monogram H.P. (Henryk Potocki) jako tego, który pierwszy namalował portret hetmana, a nieco na prawo widnieje monogram C.N. (prawdopodobnie Cyprian Norwid) z datą 1841 rok.

[madohora]

[madohora]

Żarnowiec: furta gotycka w kościele z herbem Szydłówieckich.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DIABELSKI MŁYN W WESOŁYM MIASTECZKU - ZDJĘCIE ARCHIWALNE, W TLE WIDAĆ SAMOLOTY

[madohora]

KAWIARENKA NA WODZIE - ZDJĘCIE ARCHIWALNE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MIKOŁÓW

[madohora]

Duchowni pochowani na terenie parafii
ks. Antoni Plewnia (zm. 11.02.1949)
ks. Hubert Szymankiewicz (zm. 11.05.1968)
ks. Bronisław Byrtek (zm. 04.01.2002

[madohora]

[madohora]

Paniowy Grobowiec Powstańców Śląskich

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Gdzieś przycupnął w miejscowości Paniowy
Mały, drewniany kościół o budowie zrębowej
Dach ma kryty gontem, na dachu dwa spady
Wsparł się na nim promień słońca blady
Na dachu jest wieżyczka - ta na sygnaturkę
I teraz nie wiem co rzec - mam trochę pod górkę
Obok kościoła stoi osobno drewniana wieża
Spójrz na zdjęcia, jeśli nie dowierzasz
Wokół cmentarz a na nim zasłużeni ludzie
Którzy zasnęli po całego życia trudzie
Przejdź spokojnie, pamiętaj zakłócasz ich spoczynek
Stań na chwilę i zmów "Wieczny Odpoczynek"

[madohora]

DZISIAJ W ŻORACH ŚWIĘTO OGNIOWE

[madohora]

11 maja 1702 roku, o godzinie 23:30, w centrum miasta wybuchł wielki pożar. Dość szybko rozprzestrzenił się na całą zabudowę rynkową i pobliskie domy. Szkody wyrządzone przez kataklizm były olbrzymie. Niektórzy mieszkańcy w krótkiej chwili stracili dorobek całego życia. Solidarni żorzanie postanowili zorganizować błagalną procesję. W czasie pochodu na świeżym jeszcze rumowisku wznosili modły do Boga, prosząc o odwrócenie od nich klęski pożaru. Przyrzekli jednocześnie uczestniczyć w corocznych procesjach po ulicach miasta właśnie w tej intencji. W ten oto sposób narodziła się tradycja obchodów Święta Ogniowego.

[madohora]

W 1950, dzięki pieczołowitym staraniom nowego proboszcza, zaczęto na nowo kultywować tradycję. Po wieczornej, uroczystej mszy św. mieszkańcy miasta tłumnie uczestniczą w procesji wokół żorskiego rynku
Na jesieni 2009 mieszkańcy Żor doczekali się filmu dokumentalnego Święto Ogniowe - 300 lat tradycji. Inicjatorami tego przedsięwzięcia byli: Zbigniew Krówka oraz Grzegorz Granek ze Stowarzyszenia Inicjatyw Lokalnych „Progres”. Film powstał w dwóch wersjach – polskiej i angielskiej. Scenariusz napisał Rafał Cymorek, muzykę – specjalnie na tą okazję – skomponował Mariusz Bogaczyk.

[madohora]

Żory to starożytna osada słowiańska, powstała prawdopodobnie przed tysiąc dwustu laty a może i wcześniej. Leżała przy drodze prowadzącej od rzymskiej Vindobony przez Berno Morawskie aż do Polski - Później koło Żor prowadziła droga z Węgier na Opole, Wrocław, Żegań, Chociebuż stąd na Brandenburg do Dziewina i Podstupa (Poczdam). Podanie mówi, że w okolicach Żor i Raciborza przebywali dłuższy czas św. Cyryl i Metody ucząc lud wiary Chrystusowej. W odległości około 50 km od Żor przed Raciborzem leży wioska którra zwała się Cerkiew Polska. W tej wiosce jak mówi podanie Św. Cyryl i Metody mieli założyć na Ziemi Ślężan pierwszą gminę katolicką.

[madohora]

Legenda opowiada, że przed wiekami mieszkały w okolicach Żor, trzy siostry bardzo piękne i bogate. Ponieważ okolica była niespokojna, bo na drogach zdarzały się częste napady zbójników, postanowiły coś zrobić dobrego dla ludzi. Po długim namyśle postanowiły wybudować ogromne miasto. Jedna zbudowała domy, druga mury grube i wysokie dookoła miasta a w środku zamek, trzecia zaś piękny kościół. Gdy już wszystko było gotowe otoczyły miasto wałem z ziemi i nazwały je Żorami.

[madohora]

W ŻORACH OBCHODZILI ŚWIĘTO OGNIOWE - Gazeta.pl - 07.05.2015

[madohora]

MUZEUM OGNIA ZOSTANIE JEDNYM Z SIEDMIU CUDÓW POLSKI - Gazeta.pl - 20.06.2015

[madohora]

ŻORSKI BIEG OGNIOWY - www.festwialbiegowy

[madohora]

ŻORY W PŁOMIENIACH. ŚWIĘTO OGNIOWE - tvs.pl - 2011

[madohora]

RAJD ROWEROWY NA ŚWIĘTO OGNIOWE

[madohora]

[url=http://zory.naszemiasto.pl/tag/swieto-ogniowe-2018.html]ŚWIĘTO OGNIOWE W ŻORACH 2018 [sie=10]Nasze Miasto - 2018 [/size][/url]

[madohora]

ŚWIĘTO OGNIOWE W ŻORACH 2018 Nasze Miasto - 2018

[madohora]

WYPADEK W ŻORACH - Dziennik Zachodni - 15.07.2018

[madohora]

DWORZEC AUTOBUSOWY ZMIENI SIĘ W CENTRUM PRZESIADKOWE - Silesion - 15.07.2018

[madohora]

BIELIK POD SKRZYDŁAMI MIASTA ŻORY - www.zory.pl - 2018

[madohora]

PALEC DO ROBIENIA DZIURKI W KLUSCE ŚLASKIEJ

ZBIERAM BY OBALIĆ SOSNOWIEC

SOSNOWIEC, CERKIEW W SOSNOWCU

SOSNOWIEC, EGZOTARIUM, PARK KRUCZKOWSKIEGO

SOSNOWIEC

[madohora]

ORGANY I MUZYKA ORGANOWA

[madohora]

MYSŁOWICE, ŻYDOWSKI CMENTARZ ZAMIENIŁ SIĘ W ŚMIETNIK

MIEJSCA PAMIĘCI W MYSŁOWICACH

MYSŁOWICE

[madohora]

[u]PRZEGLĄD PRASY[/u][/b]

SZLAKIEM KATOWICKIEJ NEOAWANGARDY. SPACER Z prof. IRMĄ KOŹMINĄ - RadioLPekary - 23.03.2018

[madohora]

ODMIANY WOLNOŚCI W ŻYCIU I TWÓRCZOŚCI ZOFII KOSSAK - Dziennik Zachodni - 16.04.2018

[madohora]

KOTŁOWNIA PKP W RACIBORZU KOPCI NIEMIŁOSIERNIE - Nasz Racibórz - 21.04.2018

[madohora]

NAJSŁYNNIEJSZA HAŁDA ZOSTANIE URATOWANA? - Wyborcza - 23.04.2018

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Święto Ogniowe – święto obchodzone dorocznie 11 maja w Żorach dla przypomnienia tragicznego pożaru z 1702, który strawił sporą część miasta. 11 maja 1702 roku, o godzinie 23:30, w centrum miasta wybuchł wielki pożar. Dość szybko rozprzestrzenił się na całą zabudowę rynkową i pobliskie domy. Szkody wyrządzone przez kataklizm były olbrzymie. Niektórzy mieszkańcy w krótkiej chwili stracili dorobek całego życia. Solidarni żorzanie postanowili zorganizować błagalną procesję. W czasie pochodu na świeżym jeszcze rumowisku wznosili modły do Boga, prosząc o odwrócenie od nich klęski pożaru. Przyrzekli jednocześnie uczestniczyć w corocznych procesjach po ulicach miasta właśnie w tej intencji. W ten oto sposób narodziła się tradycja obchodów Święta Ogniowego.

[madohora]

[madohora]

KAPLICZKA Z 1806 ROKU (zbieg ulicy Bramkowej i Murarskiej)

[madohora]

[madohora]

NIESTETY. TAK TEŻ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KRZYŻ WMONTOWANY W RÓG BUDYNKU

[madohora]

k. 1530 roku luteranizmu książęta śląscy przechodzą na luteranizm. Pierwszym ewangelickim duchownym w Żorach był ks. Wawrzyniec. Po jego odejściu do Opola, do Żor przybył ks. Marcin Szymborski.
W roku 1569 luteranie przejęli świątynię rzymskokatolicką w Żorach. W drugiej połowie XVI wieku większość mieszkańców miasta stanowili ewangelicy.
5 marca 1629 roku na mocy edyktu restytucyjnego króla Czech i Węgier oraz cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego Ferdynanda II Habsburga, dokonano katolikom zwrotu części dóbr zsekularyzowanych po roku 1552. Na mocy tego edyktu świątynia żorska powraca do wyznawców Kościoła rzymskokatolickiego.
W latach 1629-1822 obowiązywał zakaz odprawiania ewangelikom nabożeństw na Śląsku. Do 1670 roku w Osinach przebywał ks. Bernard Pragenius, który potajemnie odprawiał nabożeństwa dla ewangelików z Żor i okolic. 23 sierpnia 1670 roku został uwięziony i z rozkazu cesarza 17 grudnia wygnany z kraju.
17 stycznia 1822 roku burmistrz Rybnika Jökel polecił sporządzić informację co do ilości ewangelików mieszkających na terenie zarządzanego powiatu. Ustalono, że w tym czasie w Żorach było 40 rodzin ewangelickich.
Ksiądz z Rybnika pierwsze nabożeństwo odprawił w żorskim w ratuszu 4 czerwca 1827 roku w II Święto Zesłania Ducha Świętego.
W roku 1851 odradza się żorska parafia luterańska i w 1854 poświęca nowy kościół.
23 marca 1853 podjęto decyzję o powstaniu domu modlitwy, plebanii i szkoły. W tym celu parafia odkupiła od Bractwa Kurkowego dom strzelniczy za 3100 talarów.
22 października 1854 roku odbyła się uroczystość poświęcenia kościoła, którego dokonał ks. superintendent (biskup) Kern z Kluczborka.
4 sierpnia 1875 roku położono kamień węgielny pod budowę wieży kościelnej.
22 maja 1876 poświęcono wieżę kościelną wysokości 70 stóp oraz dwa dzwony.
12 sierpnia 1929 roku poświęcono kamień węgielny pod budowę nowego kościoła.
25 marca 1931 roku w parafii poświęcono nowy kościół, który otrzymał imię "Zbawiciela".
W 1945 roku kościół "Zbawiciela" w Żorach został bezprawnie przejęty przez katolików i utworzono w nim parafię rzymskokatolicką.
W 1950 roku dzięki staraniom administratora parafii, ks. Jana Karpeckiego, wyrokiem sądu parafia ewangelicka odzyskała utracone mienie i kościół.
5 sierpnia 1951 roku nastąpiło ponowne poświęcenia kościoła.
1 września 1961 roku nominację na administratora parafii otrzymał ks. Emil Kowala, który jako pierwszy duszpasterz po II wojnie światowej zamieszkał na plebanii.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SKWER RZEMIEŚLNIKÓW

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DLACZEGO TU JEST TAK BRZYDKO? - Wyborcza - 24.05.2018

[madohora]

Biję się w piersi bo będąc w Bieruniu zapomniałam aby przejść się w stronę dawnego grodziska. Na swoje usprawiedliwienie mam to, że miałam tylko dwie godziny czasu a wierzcie mi, że czasem to jest bardzo mało

[madohora]

Po plebiscycie Bieruń został przyłączony do Polski,

[madohora]

Do jednych ze starszych zabytków Bierunia niewątpliwie należy drewniany Kościół Świętego Walentego pochodzący z XVI?XVII wieku. Kościół położony jest w otoczeniu cmentarza. Naprzeciwko niego na kolumnie umieszczona jest kamienna figura Świętego Walentego będącego patronem miasta.

[madohora]

[madohora]

CMENTARZ PRZY KOŚCIELE ŚWIĘTEGO WALENTEGO W BIERUNIU - Nasze Miasto - 20.10.2012

[madohora]

[madohora]

Urodził się 16 kwietnia 1931 w Bieruniu Starym. Starszy brat artysty-malarza Romana Nyga. Święcenia kapłańskie otrzymał 24 czerwca 1956 . Jako wikariusz pracował w parafiach: Rydułtowy (X 1956-1959), Bobrowniki Śląskie (1959-1964), Chorzów św. Jadwigi (1964-1968) zarazem jako kapelan szpitala, Bielsko parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa (IX-XII 1968). Następnie był rektorem kościoła św. Wawrzyńca w Orzeszu (1969-1971), łącząc z tym równocześnie w 1971 roku funkcję ekonoma parafii Nawiedzenia NMP w Orzeszu, a 5 maja otrzymał dodatkowo dekret, w którym otrzymał zlecenie odbudowania kościoła św. Walentego w Bieruniu Starym.

Od 1967 roku był członkiem, a od 1980 roku przewodniczącym Archidiecezjalnej Komisji Sztuki Sakralnej, członkiem Archidiecezjalnej Komisji Liturgicznej, diecezjalnym duszpasterzem Środowisk Twórczych oraz wykładowcą konserwacji zabytków w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach. W latach 1972-1975 brał udział w I Synodzie Diecezji Katowickiej w komisjach duszpasterstwa dorosłych i sztuki sakralnej. Od 1994 roku był prezesem Stowarzyszenia Pomocy św. Łazarza. W sierpniu 1971 roku został ustanowiony administratorem, a 11 października 1971 proboszczem w Załężu. Po blisko 30 letniej pracy, 13 sierpnia 2000 przeszedł na emeryturę i zamieszkał na terenie swojej rodzinnej parafii w Bieruniu Starym. Uhonorowany prałaturą. Zmarł 26 maja 2017 w Bieruniu Starym. Pochowany został na miejscowym cmentarzu parafialnym.

[madohora]

Zaraz, gdy wysiądziemy z autobusu w Żorach natrafimy na stary, cmentarz katolicki. Jest to najstarszy cmentarz na Górnym Śląsku. Cmentarz został założony w 1824 roku a ostatniego pochówku dokonano w 1938 roku. Cmentarz jest dzisiaj zaniedbany, część nagrobków została uszkodzona czy to nadgryziona zębem czasu czy też w wyniku zawirowań pogodowych (powalone drzewa). Nie zachowały się też napisy na nagrobkach. Jak podają jedne źródła cześć z nich była usuwana, ale część po prostu nie przetrwała minionego czasu. Cmentarz porośnięty jest bluszczem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TEGO ZNISZCZENIA DOKONAŁA NATURA I TO PRZED WIEKAMI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

udowę kościoła parafialnego w Żorach datuje się na przełom XIII i XIV wieku, tuż po powstaniu murów miejskich. Ale o losach pierwszego kościoła farnego świętych patronów Filipa i Jakuba, nic bliższego jednak nie wiadomo. Nawet nie wiemy, czy rzeczywiście był pierwszym Żorskim kościołem. Według starych przekazów pierwszym kościołem farnym był drewniany kościółek p.w. Matki Boskiej. Jedno jest pewne, że istniał w 1517 roku i musiał być na tyle duży, że mieścił 10 ołtarzy (były one rzeźbione, częściowo pozłacane, częściowo pomalowane i za wyjątkiem jednego liczyły się jako konsekrowane). Z dokumentu biskupa wrocławskiego Jakuba von Salza 18 sierpnia 1531 roku, wynika, że kościół był już konsekrowany.Dzisiejsza budowla powstała prawdopodobnie około XVI wieku. Najpierw powstał chór, potem nawa. Prawdopodobnie dzisiejszy kościół parafialny lub przynajmniej jego część, został zbudowany po roku 1583. W okresie Reformacji kościół został przejęty przez protestantów. Kapłani już nie mogli sprawować swych obowiązków i opuścili miasto, a w kościele były sprawowane nabożeństwa luterańskie. Dopiero w 1629 roku zwrócono katolikom kościół parafialny i proboszczem został Marcin Molicer. W okresie, kiedy kościół był w rękach protestantów, liczba ołtarzy nie uległa zmianie. W 1652 roku kościół posiadał trzy dzwony (2 na wieży i 1 nad kościołem). W tym też roku, kościół parafialny został ponownie konsekrowany. W roku 1658 dziekan Hallatsch zakupił kolejny wielki dzwon „Filip i Jakub”. W następnych latach wybuchły dwa wielkie pożary, które mocno niszczyły kościół. W czasie pożaru 17 maja 1661 miasto Żory zostało do gruntu spalone. Runęło także sklepienia kościoła, spłonęły ołtarze, chór, stopiły się dzwony, rozpadł się krzyż ołtarza, a sam ołtarz uległ poważnemu zniszczeniu. Ksiądz dziekan Hallatsch zaczął odbudowę zniszczonego kościoła. Rozpoczęto od wniesienia 6 potężnych filarów (1661-62). Latem 1662 kościół został pokryty dachem. Dzieła odbudowy dokończył proboszcz Jakub Mansen (1663-1673). W porównaniu z poprzednią budową wprowadzono tak wiele zmian, że pod koniec XVII wieku nazwano go „nowy”. Ustawiono nowy ołtarz, rzeźbiony, pięknie malowany i pozłacany, z figurami obu świątyń. Z metalu ze stopionych dzwonów odlano nowy dzwon poświęcony patronom św. Filipa i Jakuba. Ufundowano organy posiadające 6 stopni głosów, piękny konfesjonał, rzeźbioną i pozłacaną kazalnicę, zaopatrzoną w daszek celem wzmocnienia głosu. Najdłużej trwała odbudowa ołtarzy bocznych. Prowadził ją proboszcz Andrzej Giemza (1673-78), a ukończył Krzysztof Konstanty von Holy (1678-91). Ten ostatni zasłynął również i z tego, że zaprowadził w Żorach księgę chrztów. Po pożarze odbudowano 9 ołtarzy. Drugi zaś pożar wybuchł 11 maja 1702 r., wówczas spłonął dach i wierzchołek wieży. W 1679 roku potwierdzone jest już istnienie chóru organowego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A tak na marginesie, czy Amerykanie już są tak głupi że piszą takie książki?!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]