KIELCE

[madohora]

DYREKTOR ŚWIĘTOKRZYSKIEGO PARKU NARODOWEGO. TURYŚCI NARZEKAJĄ, ŻE DRZEWA ZASŁANIAJĄ IM WIDOK - www.oko.press - 30.04.2021

[madohora]

temu Eelieyanowi Szaniawskiemu, zmarłemu
w r. 1734 i Andrzejowi Stanisławowi Kostce
Załuskiemu, zmarłemu w r. 1758, wyciosane
z marm uru czarnego w stylu X V I I I wieku
i mające ty lk o malowane na blasze portrety
wspomnionych biskupów. Nagrobek ks. Obłąkowicza,
akademika krakowskiego, z r. 1654,
w y b u d o w an y jest z marmuru w płaskorzeźbie
i przyozdobiony całkow itą na blasze malowaną
figurą zmarłego w postawie modlącej, z napisem
łacińskim u dołu i t. d. P > podziale kraju,
kiedy K. do Galicy i zachodniej należały, urzą
dzoną została dyecezya kielecka, a kościół ko
legiacki do stopnia katedralnego w yniesiony.
Trwało to do roku 1818, w którym niedawno
erygow aną dyecezyą kielecką, napow rót z k r a kow
ską połączono. Za czasów zarządu dyecezyą
biskupa Woronicza, w r. 1827 ca ły ten
kościół zew nątrz i w ew nątrz odświeżono, oba
iono w te d y stare zc strzelnicami m u ry otaczające
cmentarz, odcięto część kory tarza u ła tw ia jącego
przejście z zamku biskupiego do kościoła
od strony południowej, w y rów nano w około
taras, na którym stoi kolegiata, otoczono go
k ratą żelazną, a ty m sposobem odsłonięto ca ły
jej widok od strony wjazdu, k tó ry przedtem
b y ł z a k ry ty , W naszych czasach odnawianą
została znowu w r. 1841 w ew nątrz z wielką
starannością i znacznym kosztem. Kolegiata
kielecka od swego założenia szczyci się wielu
wspomnieniami i ludźmi nauką i zasługą w k r a ju
oraz w kościele słynnym i. Tu J a n D ąbrów ka,
rektor akademii krakow skiej i komentator
kroniki Kadłubka, mąż uczony i wielki ak a d emii
dobrodziej, od r. 1456 był kustoszem. Tu
Marcin Kromer, powróciwszy po ukończeniu
nauk z Bononii, rozw ijał pierwsze swoje pom
y s ły do historyi kraju; tu naostatek znany
w literaturze z sweieh prac ks. Hieronim .Tuszyński
był oficyałem i profesorem w sem inaryum
. Za kolegiatą stoją domy proboszcza i
kanoników, a nieco dalej na dół schodząc, ko ściół
św. Trójcy, gankam i z kolegiatą łączący
się, z sem inaryum po jednej a szkołą świecką
po drugiej stronie. Kościół św. Trójcy jesc
szczupły, ale schludnie i dobrze utrzy m an y ;
w y sta w io n y je st on kosztem Marcina Szyszkowskiego,
biskupa krakow skiego, około roku
1620, a przyozdobiony przez Szaniawskiego,
który, ja k wiadomo, gm achy przy nim stojące
w r. 1725 w y b u d o w ał, co też i poświadcza t a blica
z napisem w jednym z tychże umieszczona.
G machy te pierw iastkow o przeznaczone
b y ł y na seminaryum, tudzież na szpital; p ie r w szy
zapew niał utrzym anie i edukacyą 36 k le rykom,
drugi życie i okrycie dla 12 ubogieh.
Tenże sam biskup wzniósł w r. 1726 gmach
szkolny, obmyślił dostateczne nauczycielom
opatrzenie i tak założoną now ą szkolną osadę
oddał pod dozór księży komunistów, inaczej
Bartosikami zwanych, z W ęgier za pozwo*
leniem papieża Benedykta X III przez króla
A ugusta I I sprowadzonych. N a fundamencie
nadanej przez założyciela szkołom u sta w y ,
księża ci do przepisów akademii krakowskiej
stosować się byli obowiązani, ta zaś w r. 1720
zaprowadziła tu naukę filozofii, teologii, w y mowy,
poezyi, gram a ty k i i t. p., a w 'r. 1735
nadaw szy uczącym oznaki w ydziału akademickiego,
tern samem kolonią swoją mieć chciała.
Komisya edukacyjna utrzym ała szkoły kieleckie
i b y ły one dość liczne, albowiem w r. 1784
m iały 206 uczniów; za rządu zaś austryackiego
w yniesione b y ł y do stopnia gimnazyum.
W r. 1800, g d y budowle od ognia zniszczone
zostały, szkoły przez rok jeden ustać musiały;
w ktotce jednak za staraniem izby edukacyjnej
po wrócone,^ w r. 1816' rząd podźwignął je i do
stopnia wojewódzkich podniósł; następnie była
tu szkoła w yższa realna, a po niej znowu gimnazyum.
Jest tu znaczna biblioteka i piękny
zbiór minerałów. Trzeci kościół tutejszy pod
wezwaniem św. Wojciecha jest na przedmieściu
Borzęckiem. S łu ż y ł on dawniej do odbyw
ania nabożeństwa za um arłych, a cmentarz
w około niego będący do chowania ciał; następnie
przez powiększenie liczby mieszkańców
wszedłszy w obrąb miasta, zmienił swoje przeznaczenie,
a dziś je st domom m odlitw y dla
odległej zamieszkałych parafian. Epoka założenia
tej małej św iątyni wiekiem całym dawność
kolegiaty w yprzedza. B ył to jednak
pierwiastkowo budynek drew niany, z drzewa
modrzewiowego. Rozebrano go w r. 1762. a
niejaki ks. Rogali, kanonik krakow ski, wzniósł
swoim kosztem na jego miejscu n o w y m urow
any, k tó r y do dziś dnia istnieje. Znajduje
się w tym kościółku bardzo sta ro ż y tn y obraz
szkoły staroniemieckiej, w Polsce jednak malow
any. W y sta w ia on zaśnięcie Boga Rodzicy,
u dołu zaś obrazu klęczy biskup, a przy
nim tarcza z herbom Abdank: okazuje się z t e go,
że obraz fundow any przez biskupa J a n a
Konarskiego, żyjącego w samym początku X V I
stulecia. Obraz ten dobrze jest dochowany.
Na cmentarzu kieleckim spoczywają zwłoki
Bartłomieja Głowackiego, któ ry tu zmarł z ran
w szpitalu 9 czerwca 1794 r. W K. złożone
są akta ziemstwa i grodów w szystkich daw niejszych
pow iatów kraju polskiego, które w eszły
w skład byłego krakow skiego województwa.
Najdawniejszego sięgają czasu ziemskie wiślickie,
które idą od r. 1395, po nich idą ziemskie
i grodzkie chęcińskie, pierw sze od r. 1428 do
1439 poczynające się; dalej trybunalskie, ziemskie
i grodzkie siewierskie od r. 1453; ak ta
grodu nowokorczyńskiego datują się dopiero
od spalenia miasta przez szwedów, to jest od r.
( 1702, dawniejsze w raz z miastem spłonęły; letlow
skie zaś ziemskie dopiero od r, 1780 się

[madohora]

Tym razem kielecka atrakcja głównie dla dzieci. Muzeum Zabawek i Zabawy zaprasza do zapoznania się z bogatą kolekcją zabawek historycznych i współczesnych. Także zabawek etnograficznych, które pochodzą z Polski i innych krajów świata. Najstarszy eksponat, który można tu zobaczyć, to XVIII-wieczna lalka. Poza lalkami w gablotach muzeum zobaczyć można również misie, dawne pojazdy, ołowiane żołnierzyki oraz zestawy mebli dla lalek. Na dzieci czeka również kącik zabaw. Muzeum otwarte jest w godzinach 08:00-16:00 od wtorku do niedzieli, a poza sezonem w godzinach 09:00-17:00. Obowiązują bilety wstępu.

[madohora]

Pierwsze targi rozwijały się pod auspicjami Świętokrzyskiej Agencji Rozwoju Regionu, której prezesem był Roman Musiał a jego zastępcą Andrzej Mochoń. Najważniejszy wówczas, a i dziś też mający ogromne znaczenie promocyjne, był Międzynarodowy Salon Przemysłu Obronnego. Andrzej Mochoń będąc wiceprezesem a później prezesem Świętokrzyskiej Agencji Rozwoju Regionu, pracując w niej stał się współtwórcą MSPO, pierwszego największego wydarzenia targowego w Kielcach. W 1996 roku przez kilka miesięcy był on prezesem Centrum Targowego Kielce. Przez kilka lat, od marca 2000 roku, Międzynarodowe Targi Poznańskie miały decydujący głos na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy. Rozpad współpracy nastąpił w 2006 roku, gdy miasto Kielce odkupiło udziały. Doszło do tego po konflikcie w sprawie przeznaczenia zysków na rozbudowę targów.

[madohora]

Fontanna w Parku

[madohora]

WEEKEND W KIELCACH - www.kielce.eu.pl

[madohora]

Bodzentyn – miasto w Polsce, w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Bodzentyn.

[madohora]

KIELCE SŁOWIK

[madohora]

Miejscowość jest siedzibą parafii św. Stanisława Męczennika. W strukturze kościoła rzymskokatolickiego parafia należy do metropolii krakowskiej, diecezji kieleckiej, dekanatu bodzentyńskiego.

[madohora]

XV-XVII wiek

Przywileje królewskie z 1468 i 1698 spowodowały zwiększenie liczby jarmarków do sześciu. W latach 1533 i 1575 Bodzentyn otrzymał przywileje zwalniające z opłat wjazdowych i przejazdowych. Został zwolniony m.in. od cła solnego w Wiślicy. W latach: 1430, 1510, 1548, 1601 i 1637 powstały cechy szewców, prasołów, kowali, krawców, sukienników i rzeźników. Przedstawiciele mniej licznych rzemiosł zostali zrzeszeni w cechu kowali[5]. W 1645 miasto miało 14 kowali, 5 ślusarzy oraz znaczną liczbę rzemieślników usługowych innych profesji
W 1450 Zbigniew Oleśnicki ufundował w Bodzentynie gotycką kolegiatę[5]. W drugiej połowie XVI wieku zamek w Bodzentynie został przebudowany na pałacową rezydencję. W tym samym czasie powstał drugi rynek. Miasto otrzymało też wodociąg oraz łaźnię, wybudowane staraniem burmistrza Jana Kołka[5].
Z Bodzentyna pochodził urodzony w 1570 roku Jakub Janidło, trzykrotny rektor Akademii Krakowskiej w latach 1614–1619. W Bodzentynie mieszkał i zmarł w 1577 sekretarz królewski, biskup i uczony Franciszek Krasiński. Tu również 17 marca 1642 zakończył życie kanclerz wielki koronny Jakub Zadzik
Od 1640 Bodzentyn wysyłał jednego kandydata na studia bakalarskie do Akademii Krakowskiej. Po zdobyciu wykształcenia był on zatrudniany w miejscowej szkole[5]. W 1670 w Bodzentynie wzniesiono obszerny ratusz z wysoką wieżą i zegarem. Fundatorem okazałej budowli był biskup Andrzej Trzebicki[7]. Od 1692 miasto posiadało fundację Jana Łuczkiewicza wspierającą rzemiosło, nauczycieli i uczniów. W czasie reformacji znajdowała się tu siedziba sądu biskupiego, który zajmował się sprawami odstępstw od wiary katolickiej
W czasie potopu szwedzkiego miasto nie poniosło większych szkód. Wkrótce później zostało jednak dotknięte przez klęski żywiołowe, które spowodowały zmniejszenie się liczby mieszkańców. W latach 1662–1663 Bodzentyn miał 134 domy i ok. 850 mieszkańców. W 1674 był zamieszkiwany już tylko przez ok. 540 osób

[madohora]

XVI-XVIII w. – ośrodek handlu i rzemiosła,

[madohora]

1809 – miasto znajduje się w Księstwie Warszawskim,

[madohora]

1994 – powtórne nadanie praw miejskich

[madohora]

Ruiny zamku biskupów krakowskich wzniesionego w XIV w. przez Floriana z Mokrska i przebudowanego w XIV w.; (nr rej.: A.217/1-4 z 15.02.1967 i z 17.02.1957)

[madohora]

Zespół miejskiej zabudowy drewnianej (nr rej.: A.923 z 15.02.1967) w tym:
Zagroda Czernikiewiczów z 1809 – oddział Muzeum Wsi Kieleckiej ze zbiorami etnograficznymi.

[madohora]

Kamienice i domy tzw. z przejezdnymi sieniami z XVIII i XIX w.

[madohora]

5 sierpnia 1945 r. – rozbicie więzienia na ul. Zamkowej i uwolnienie kilkuset więźniów, przez zgrupowanie oddziałów poakowskich pod dow. kpt. „Szarego”

[madohora]

Jaskinia Jeleniowska
Znajduje się w zachodniej części centrum Kadzielni – Skałki Geologów, a jej długość wynosi 80 m, deniwelacja natomiast 10,5 m. Nazwa jaskini pochodzi od szczątków jelenia, które zostały odkryte wraz z jaskinią w 1904 roku. Grota jest pełna nietoperzy oraz form krasowych: stalagmitów, stalaktytów, polew naciekowych i nacieków grzybowych.

[madohora]

Pomnik o wysokości około 12 m wykonany jest z piaskowca szydłowieckiego. Jest kompozycją architektoniczno – rzeźbiarską. Skonstruowany z płaskorzeźbionych płyt piaskowcowych przymocowanych do stalowej konstrukcji. W podstawie trzonu pomnika widoczne są stylizowane, rzeźbione głowy, symbolizujące poległych. W górnej części monumentu autor umieścił kosyniera w rogatywce, robotnika i żołnierza Wojska Polskiego a także orła i krzyż grunwaldzki. Powyżej nich znajdują się również płasko rzeźbione profile: kobiety, żołnierza polskiego i sowieckiego oraz ponownie orła. Pomnik wzniesiony został w latach 1976 - 1979.

[madohora]

Cmentarz wojenny z I wojny światowej przy ul. Suchedniowskiej (nr rej.: A.220 z 7.04.1992)

[madohora]

Ośrodek sztuki ludowej (tkactwo)

[madohora]

Kościół parafialny Wniebowzięcia NMP i św. Stanisława Biskupa w Bodzentynie – zabytkowy kościół rzymskokatolicki ufundowany przez Zbigniewa Oleśnickiego a zbudowany w latach 1440-1452.

[madohora]

W trakcie odbudowy zmieniono konstrukcję dachu na dwuspadową, naprawiono posadzkę i okna.
W latach 1670-1674 przebudowano fasadę zachodnią, dobudowano kruchtę, ujętą lizenami i zwieńczoną trójkątnym frontonem, z kolumnowym barokowym portalem. W zwieńczeniu portalu w znajdujących się po obu stronach niszach umieszczono późnobarokowe rzeźby świętych z 2 poł. XVIII wieku.
Ok. 1680 kolegiata otrzymała pilastrowy szczyt z niskimi wieżyczkami i oknem o bogatym obramieniu. Szczyt tynkowany z detalami z kamienia kunowskiego, oddzielony belkowaniem i cokołem, ujęty w spływy wiążące go z flankującymi czworobocznymi wieżyczkami, rozczłonkowany parami pilastrów, zwieńczony trójkątnym przyczółkiem, pośrodku wnęka arkadowa w pilastrowym obramieniu z przerwanym przyczółkiem, w którym umieszczono kartusz z herbem kapituły, a poniżej kartusz z herbem Łabędź bpa Andrzeja Trzebickiego, na frontonie rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem i po bokach kamienne wazony.
W roku 1712 zmieniono pokrycie dachu na miedziane. W 1755 zlikwidowano cmentarz grzebalny przy kolegiacie. W 1737-1760 wystawiono nową dzwonnicę.

[madohora]

Kaplica Najświętszej Marii Panny
W 1766 archidiakon Ligęza ufundował nowe pełne wyposażenie do kaplicy mansjonarskiej adaptowanej na kaplicę Sakramentu. W 1767 do kaplicy sprawiono ołtarz z marmuru. Ołtarz w kaplicy mansjonarskiej skomponowany jednolicie z iluzjonistycznie malowanym wnętrzem. Późnobarokowy ołtarz z czarnego marmuru, inkrustowanego z rokokowymi partiami drewnianymi, ze starszym (z 1699 roku) drewnianym tabernakulum. W polu środkowym obraz ostatniej wieczerzy z 1767. Polichromia w kaplicy została wykonana w latach 1770-75 przez Bartłomieja Gołębiowskiego, ukończona po jego śmierci przez Mateusza Mateusza Rejchana. Sceny ujęte w ramy iluzjonistycznej architektury przedstawiają anioła budzącego Eliasza w puszczy, spotkanie Melchizedeka z Abrahamem, alegorię kościoła wśród aniołów. Na ścianach widnieją: Manna niebieska, umywanie nóg apostołom, Niewierny Tomasz, Mojżesz i papież.

[madohora]

Ołtarz główny z katedry na Wawelu, wykonany w latach 1545–1546. Wykonanie retabulum przypisać należy Giovanniemu Cini ze Sieny. Obraz z ołtarza namalowany został w Wenecji pomiędzy 1546 a 1547 rokiem przez Piotra Włocha.

[madohora]

Wysokość ołtarza łącznie z figurą Archanioła Michała na szczycie to dwukrotność jego szerokości (615 x 1230 cm). Kluczowa jest rola geometrii otoczonej w XV i XVI w. szacunkiem. Wielkość ołtarza i proporcje dostosowano do rozmiarów i podziałów poziomych prezbiterium katedralnego.
Zastosowano 3 rodzaje drewna. Konstrukcja nośna to drewno szpilkowe, partie rzeźbiarskie i ornamentalne lipa, podłoże obrazu wykonano z desek topolowych, typowych dla sztuki włoskiej.
Składa się ona z szeregu segmentów, tzw. skrzyńców. Są to głównie prostopadłościany, bez ścianki tylnej.
Ołtarz, trójdzielny, o schemacie łuku triumfalnego, składa się z szerszej i wyższej części środkowej oraz węższych i niższych skrzydeł bocznych, które wspierają się na zdwojonym cokole. Wysunięte ku przodowi partie cokołu służą jako podpora dla czterech korynckich kolumn o kanelowanych trzonach, z laskowaniem w dolnej części kanelur. Między kolumnami w niszach stoją święci Stanisław i Wacław. Nad niszami są odcinki belkowania, ponad nimi nastawy, na które opada łuk archiwolty.
Całość wieńczy trójkątny przyczółek z postacią Boga Ojca w polu. Część środkowa ołtarza łączy się górą z częściami bocznymi za pomocą spływów, na których przysiadły anioły z pochodniami. Motyw łuku triumfalnego o środkowym prześwicie dwukrotnie szerszym od bocznych i archiwolcie sięgającej ponad belkowania, spoczywającego na kapitelach czterech podpór, wywodzi się z architektury antyku klasycznego.

[madohora]

Wykonanie krakowskiego retabulum przypisać należy Janowi Ciniemu ze Sieny. Po chwilowym kryzysie finansowym w 1550 roku Cini z warsztatem przeniósł się do Wilna. Borek wynajął więc do zmontowania, złocenia i malowania gotowych elementów malarzy Marcina i Stanisława.

[madohora]

Artysta, Piotr z Wenecji stosuje forma budowy i kompozycje są starsze w genezie, Belliniowskie. Artysta otwarty był na nowości. Zastosował nawiązanie do realizacji weneckich połowy XVI w. czym świadczą takie postacie, jak: zły łotr to odwzorowanie Szymona Cyrenejczyka Buonarottiego, dobry łotr to nawiązanie do antycznych rzeźb (umierający Gal), liryczny Jezus na krzyżu.
Podobne realizacje:
Tycjana Chrystus na krzyżu z Escorialu 1550,
Orazia Vecellia (syn Tycjana) Chrystus na krzyżu.

[madohora]

Tryptyk bodzentyński – gotycki tryptyk ukończony ok. 1508 przez krakowski warsztat Marcina Czarnego. Ufundowany przez biskupa Jana Konarskiego, znajduje się w kościele parafialnym Wniebowzięcia NMP i św. Stanisława Biskupa w Bodzentynie.

[madohora]

Skrzydła boczne
Skrzydła boczne są zniszczone i zdekompletowane. Awers prawego skrzydła przedstawia Zwiastowanie i Narodzenie. Awers lewego: Nawiedzenie i Hołd Trzech Króli. Rewersy: legenda o św. Stanisławie: Wskrzeszenie Piotrowicza, Zabójstwo, Rozsiekanie zwłok świętego i Pogrzeb.

[madohora]

Bułat Okudżawa

[madohora]

Myśl geometryczna daje wrażenie ładu i koncentrycznego zamknięcia form, w niej też zostały pokazane dwa różne emocjonalne motywy. W górnej partii przedstawienie podporządkowane jest pionom. Niżej trójkąt przecina linie wertykalne, a postacie go budujące są swobodne, jakby przypadkowo ustawione. Cała siatka maswerków, będąca w dotychczasowej tradycji cechowej czysto dekoracyjnym dodatkiem obrazów tablicowych, nabiera tu, w dolnej scenie, znaczenia elementu architektonicznego, sugeruje wnętrze, czy loggię.
Hieratycznemu typowi Wniebowzięcia przeciwstawiony zostaje charakter Zaśnięcia o lirycznej narracji. Uwaga artysty skupia się na studium twarzy i rąk, i na wielostronnym określaniu podobnych stanów psychicznych. Złote, liściaste tło traci dawną ornamentalną funkcję. Dawne tradycje przebrzmiewają w ustawieniu postaci na stromej, pulpitowej estradzie pokrytej gęstą, ciemnozieloną trawą.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Głównym obiektem muzeum jest Park Etnograficzny (skansen) w Tokarni koło Chęcin, położony przy drodze krajowej nr 7 z Kielc do Krakowa. Zadaniem skansenu jest zachowanie zabytków budownictwa wiejskiego i małomiasteczkowego Kielecczyzny oraz prezentowanie ich w otoczeniu zbliżonym do pierwotnego i w naturalnych zespołach fragmentów wsi.
Teren parku etnograficznego w 1995 r. został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.269 z 17.07.1995)
Park Etnograficzny, w którym znajdują się stałe ekspozycje budownictwa wiejskiego, małomiasteczkowego i dworskiego, usytuowany jest w Tokarni, około 20 kilometrów od Kielc. Skansen, położony w malowniczym zakolu Czarnej Nidy, liczy aż 65 hektarów, z czego 20 hektarów stanowi las. Zróżnicowanie terenu skansenu pozwala prezentować zabytkowe budynki w warunkach zbliżonych do naturalnych.
Założenia merytoryczne i naukowe ekspozycji opracował w 1971 roku etnograf, prof. dr hab. Roman Reinfuss z Pracowni Badania Polskiej Sztuki Ludowej Instytutu Sztuki przy Polskiej Akademii Nauk.
Plan zabudowy Parku Etnograficznego przewiduje gromadzenie i eksponowanie zabytków architektury w kilku zwartych sektorach. Są one reprezentatywne dla etnograficznych subregionów Kielecczyzny, czyli kolejno terenów: Gór Świętokrzyskich, Wyżyny Sandomierskiej, Niecki Nidziańskiej i Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. Dodatkowo, w skansenie przewidziano stworzenie repliki małomiasteczkowego rynku, nawiązującego do dziewiętnastowiecznego układu urbanistycznego miejscowości takich jak Daleszyce, Chęciny, Wąchock, Łagów czy Suchedniów. Dla odtworzenia pełnego, wiarygodnego historycznie obrazu życia społeczności wsi i miasteczek, w Muzeum prezentuje się również wysokiej klasy zabytki sakralne, a także małą architekturę tego typu: przydrożne krzyże, kapliczki i figury. W skansenie zobaczyć można także wspaniałe przykłady budownictwa dworsko-folwarcznego. Na podstawie badań archiwalnych i terenowych, odtworzono tu również istotne elementy dawnego środowiska przyrodniczego. Zgodnie z naukowymi ustaleniami przy poszczególnych obiektach zaaranżowane są przydomowe ogródki, a także pola uprawne.
W Parku Etnograficznym w Tokarni lokalizacja zagród, domostw mieszkalnych i zabudowań gospodarczych ma odwzorowywać historyczne układy osadnicze spotykane na Kielecczyźnie – na przykład sektor budownictwa wyżynnego prowadzi zwiedzających „ulicówką”, znaną m.in. z terenów Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. W skansenie znajdują się przykłady budownictwa drewnianego datowane od XVII wieku do pierwszej połowy XX wieku.
W najcenniejszych zabytkach drewnianych przeniesionych do skansenu urządzane są stałe ekspozycje wyposażenia wnętrz, dzięki którym poznać można warunki życia między pierwszą połową XIX wieku do drugą połową XX wieku. Obiekty muzealne wyposażone są w oryginalne sprzęty, meble oraz narzędzia pozyskane w toku etnograficznych badań terenowych. W chałupach można zobaczyć również ekspozycje dotyczące ginących rzemiosł wiejskich – w Tokarni znajdują się m.in. kompletne warsztaty stolarza, kowala, gonciarza, plecionkarza i szewca. Na terenie skansenu podziwiać można również wszystkie spotykane na terenie Kielecczyzny typy wiatraków, a także drewniane młyny wodne budowane na kamiennych podmurówkach.
Wśród najpiękniejszych obiektów należy wymienić: barokowy kościół z Rogowa (1763 r.), modrzewiowy Dwór z Suchedniowa (XIX w.), czy Organistówkę z Bielin z poł. XIX w., w której zaaranżowano wnętrze dawnej apteki. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że muzeum w Tokarni, jako jedyne tego typu w Polsce, może pochwalić się stałą ekspozycją pokazującą w pełni wyposażony gabinet i mieszkanie małomiasteczkowego lekarza z okresu międzywojennego. Wśród ciekawych ekspozycji znalazł się także zakład prowincjonalnego fotografa w chałupie z Wąchocka, rozbudowaną aranżację sklepiku małomiasteczkowego z lat 30. XX w., wnętrze domu z Ćmielowa, czy chałupę z Szydłowa (1705 r.), zamieszkiwaną przez rodzinę żydowskiego krawca. Wśród stałych ekspozycji pojawiły się też realizacje przybliżające turystom rzadko pokazywane w skansenach rytuały związane z pochówkiem i śmiercią: wystawę opowiadającą o ludowych zwyczajach pogrzebowych obejrzeć można w chałupie z Kobylnik w sektorze lessowym.
Walory historyczne oraz wartość edukacyjną Parku Etnograficznego w Tokarni wzbogacają wystawy tematyczne poświęcone kulturze ludowej. Wiele z nich okresowo aranżowanych jest we wnętrzach XVIII-wiecznego Spichlerza Dworskiego ze Złotej Pińczowskiej.
W Zagrodzie z Bukowskiej Woli można podziwiać kilkaset prac znanego twórcy ludowego Jana Bernasiewicza: „Ogród Rzeźb”.
Warto też wspomnieć o istniejącej od 2012 roku w Stodole Dworskiej z Radkowic ekspozycji składającej się z kilkudziesięciu najciekawszych wozów, bryczek, sań i pojazdów konnych, pochodzących ze znanej w całej Polsce prywatnej kolekcji Jana Wzorka.
W ostatnich latach docelowy plan rozbudowy Parku Etnograficznego w Tokarni uległ znacznej modyfikacji. W latach 2010-2013, w ramach pozyskanych funduszy unijnych, wsparcia Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (Program Promesa) oraz dzięki funduszom Województwa Świętokrzyskiego, w skansenie pojawiły się 42 zabytkowe obiekty drewniane – w tym wspominane już elementy zabudowy zespołu małomiasteczkowego rynku, XVII-wieczny spichlerz z Rogowa, najstarsza obecnie w Muzeum Chałupa z Szydłowa (1705 r.), czy zachowany w całości wraz z urządzeniami, drewniany młyn wodny ze wsi Piasek. Drugi etap rozbudowy Parku Etnograficznego uwzględnił też rozpoczęcie odkładanej od wielu lat realizacji sektora nadwiślańskiego.
Rozbudowie w ostatnim okresie uległa także infrastruktura Muzeum Wsi Kieleckiej. Dzięki funduszom zewnętrznym powstały dwa obiekty użytkowe zlokalizowane poza właściwym terenem ekspozycyjnym skansenu. W 2013 roku ukończono prace budowlane przy budynku konferencyjno-dydaktycznym, stylizowanym na staropolski zajazd oraz obiekcie wzorowanym na XVIII-wiecznym Dworze z Mirogonowic, w którym znajdą swoje miejsce pracownie, biblioteka i archiwum.
Muzeum Wsi Kieleckiej organizuje w Tokarni wiele plenerowych imprez folklorystycznych, m.in. „Wytopki Ołowiu”, „Święto Chleba” czy „Świętokrzyski Jarmark Agroturystyczny”.