NIe tylko na Śląskim Szlaku VIII

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SONDA CZY LUBISZ PODRÓŻE

[madohora]

[madohora]

NA ŚLĄSKIM SZLAKU

[madohora]

NA ŚLĄSKIM SZLAKU II

[madohora]

NA ŚLĄSKIM SZLAKU III

[madohora]

NA ŚLĄSKIM SZLAKU IV

[madohora]

NA ŚLĄSKIM SZLAKU V

[madohora]

NA ŚLĄSKIM SZLAKU VI

[madohora]

NA ŚLĄSKIM SZLAKU VII

[madohora]

NA ŚLĄSKIM SZLAKU VIII

[madohora]

NA ŚLĄSKIM SZLAKU IX

[madohora]

TO CO ŚLĄSKIE W SZEROKIM ZAKRESIE

[madohora]

.

[madohora]

ℕIE TYLKO NA ŚLĄSKIM SZLAKU

[madohora]

ℕIE TYLKO NA ŚLĄSKIM SZLAKU II

[madohora]

ℕIE TYLKO NA ŚLĄSKIM SZLAKU III

[madohora]

ℕIE TYLKO NA ŚLĄSKIM SZLAKU IV

[madohora]

ℕIE TYLKO NA ŚLĄSKIM SZLAKU V

[madohora]

ℕIE TYLKO NA ŚLĄSKIM SZLAKU VI

[madohora]

ℕIE TYLKO NA ŚLĄSKIM SZLAKU VII

[madohora]

ℕIE TYLKO WYŻYNA KRAKOWSKO - CZĘSTOCHOWSKA

[madohora]

ℙIĘKNA NASZA POLSKA CAŁA

[madohora]

[madohora]

WYBRZEŻE BAŁTYCKIE

[madohora]

[madohora]

Od 1939 Witold Gombrowicz przebywał na emigracji: do 1963 w Buenos Aires, od 1964 aż do śmierci w Vence. W latach 1953–1969 prowadził Dziennik, w którym w sposób ironiczny i z humorem opowiadał własne losy, podejmował dialog z różnymi nurtami filozoficznymi, z tradycją kultury polskiej i komentował bieżące wydarzenia polityczne. Zyskał sławę w ostatnich latach życia, był wówczas wśród kandydatów do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1966, 1968, 1969[2]), której nie otrzymał. Należy do najczęściej tłumaczonych autorów polskojęzycznych i był wymieniany jako jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy XX wieku

[madohora]

[madohora]

KRYNICA, TYLICZ, MUSZYNKA, MUSZYNA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CMENTARZ ŻYDOWSKI W KRZYKAWCE

[madohora]

LUBLINIEC

[madohora]

[madohora]

POMNIKI JANA NEPOMUCENA NA ŚLĄSKU

[madohora]

TOSZEK

[madohora]

WIELOWIEŚ

[madohora]

TWORÓG

[madohora]

ŻYGLIN, ŻYGLINEK

[madohora]

STARE TARNOWICE

[madohora]

TARNOWSKIE GÓRY

[madohora]

DNI GWARKÓW
Cytuj

[madohora]

I znów jest jak do tej pory
Śląsk jest ważny - gdy wybory

[madohora]

POLSKIE MIASTO ANIOŁÓW - www.msn.com.pl - 31.10.2024

[madohora]

Prace malarskie i fotograficzne
W pracach malarskich Witkiewicza sprzed 1914 są widoczne wpływy naturalizmu, którego wyznawcą był ojciec artysty, szkoły malarstwa pejzażowego J. Stanisławskiego, syntetyzmu W. Ślewińskiego i francuskiego postimpresjonizmu (Pejzaż nocny 1901–02, Portret Ignacego Wasserberga ok. 1913). Ważnym zarówno dla malarstwa, jak i teorii sztuki Witkiewicza był jego pobyt w Rosji — zetknął się tam z dziełami i poglądami twórców nowoczesnej sztuki europejskiej; tworzył wówczas liczne portrety, groteskowe sceny figuralne (Monolog grabarza 1916, Pocałunek mongolskiego księcia w lodowej pustyni 1918), wykonał też cykl fantastycznych Kompozycji astronomicznych (1917–18). W okresie rosyjskim ukształtowały się podstawy teorii Czystej Formy; próby realizacji tej teorii, podjęte już w Rosji, w pełni rozwinął 1918–24, kiedy był związany z grupą Formistów, tworząc sceny wypełnione fantastycznymi stworami i ekspresyjno-groteskowymi postaciami, umieszczonymi w nierealnych lub egzotycznych pejzażach; prace te charakteryzowały się płaskością form, intensywnością wyrazistych kolorów, dynamiczną i skomplikowaną kompozycją (Kompozycja. Szatan, Bajka. Fantazja, Rąbanie lasu. Walka — wszystkie 1920–22); po 1925 zarzucił uprawianie „czystego” malarstwa i zajął się zarobkowym wykonywaniem portretów w ramach tzw. Firmy Portretowej; wg jej regulaminu, wizerunki dzieliły się na kilka typów: od zwykłych i idealizowanych po silnie zdeformowane; niektóre z nich (głównie z lat 1929–32) powstawały w czasie eksperymentów z narkotykami, mających na celu spotęgowanie zdolności docierania do osobowości i psychiki modela. Od dzieciństwa zajmował się także fotografią.

[madohora]

Zbiory w Muzeum Żeromskiego

[madohora]

[madohora]

Gmach Teatru

[madohora]

Na przestrzeni lat kielecki deptak nosił różne nazwy m.in.:
Konstantego
Pocztowa
Franciszka Józefa
Ruska
Henryka Sienkiewicza (od 1919 roku)

[madohora]

W 1821 roku Marian Potocki, geometra przysięgły Królestwa Polskiego, wykonał plan przestrzenny zagospodarowania Kielc. Plan ten uwzględniał w swoich założeniach koncepcyjnych przewodnią rolę Kielc jako ośrodka administracyjno-usługowo-oświatowego. Starano się bez radykalnej przebudowy śródmieścia unowocześnić miasto przez rozbudowę obszaru osiedleńczego, regulację już istniejących ulic i budowę nowych. W tym planie ulica Sienkiewicza (wtedy Konstantego) miała początek przy placu Leonarda, drugi zaś koniec prowadził donikąd. Nie kończył się na projektowanym placu przy zbiegu ulic Leśnej i Kapitulnej, lecz przechodził do Silnicy i dalej na zachód. Prawdopodobnie w przyszłości ulica miała połączyć miasto z ewentualnym ośrodkiem górnictwa i hutnictwa kruszcowego (Czarnów, Górki Szczukowskie, Karczówka).

[madohora]

TO CO MI W DUSZY GRA

SPICHLERZ W RACHOWICACH


RACHOWICE

[madohora]

KANAŁ GLIWICKI, PŁAWNIOWICE, UJAZD

[madohora]

ŻERNICA

[madohora]

SOŚNICOWICE

[madohora]

PRZYSZOWICE

[madohora]

[madohora]

☑️BYŁAM W MUZEUM PRL

☑️RUDA ŚLĄSKA NOWY BYTOM

☑️OSIEDLE STASZICA

☑️KOPALNIA WIREK W RUDZIE ŚLĄSKIEJ

☑️RUDA ŚLĄSKA BYKOWINA

☑️KOLONIA FICINUS

☑️POWIEDZMY, ŻE REPORTAŻ Z RUDY ŚLĄSKIEJ

☑️W WIŚNIOWYM SADZIE

☑️DWORZEC KOLEJOWY CHEBZIR

☑️RUDA ŚLĄSKA HALEMBA

☑️RUDA ŚLĄSKA

[madohora]

SYRYNIA

[madohora]

NIESAMOWITA HISTORIA Z POMORZA - www.msn.com.pl - 10.11.2024

[madohora]

TAJEMNICZE TUNELE POD ZAMKIEM KSIĄŻ - www.msn.com.pl - 11.11.2024

[madohora]

TO JEDYNE TAKIE MIEJSCE W POLSCE - www.msn.com.pl - 11.11.2024

[madohora]

POLSKIE MIASTO OCZAROWAŁO BRYTYJKĘ - www.msn.com.pl - 11.11.2024

[madohora]

NALEŻY DO MAGICZNEGO TRÓJKĄTA UZDROWISK - www.msn.com.pl - 11.11.2024

[madohora]

ZWIEDZANIE NAJWIĘKSZEGO ZAMKU W POLSCE ZA ZŁOTÓWKĘ - www.msn.com.pl - 11.11.2024

[madohora]

30 MINUT OD GRANICY Z POLSKĄ LEŻY WYJĄTKOWE MIEJSCE - www.msn.com.pl - 11.11.2024

[madohora]

NOWY PARK NARODOWY MOŻE POWSTAĆ W PRZYSZŁYM ROKU - Gazeta - 11.11.2024

[madohora]

Krążące wokół niego tajemnicze legendy natchnęły go w pierwszej połowie dziewiętnastego wieku do napisania kilku ballad, które dzisiaj poznajemy w szkole podstawowej. Jedna z nich szczególnie przykuła uwagę naukowców, którzy dokonali ciekawego odkrycia.

[madohora]

Świteź to nietypowe jezioro, nazywane krasowym, bo powstało na skutek zapadania się ziemi. Na zdjęciu satelitarnym wyróżnia się swoim zbliżonym do okręgu kształtem. To typowy lej krasowy zalany wodą.

[madohora]

Naukowcy sądzą, że do podobnego zjawiska doszło w średniowieczu w miejscu, gdzie dzisiaj znajduje się jezioro Świteź. W ciągu zaledwie kilku sekund, bez żadnego ostrzeżenia, utworzył się lej krasowy, a niewielkie miasto zostało przez niego pochłonięte. Lej miał około 1,5 kilometra długości i szerokości, a dziś wypełnia go woda.

[madohora]

Instytucja od wielu lat prowadzi szeroką działalność promującą kulturę i sztukę w obrębie regionalnym, ogólnopolskim i międzynarodowym. Kieleckie Centrum Kultury organizuje: Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej i Sakralnej ANIMA MUNDI, Międzynarodowy Konkurs dla Projektantów i Entuzjastów Mody OFF FASHION, MEMORIAL TO MILES Targi Kielce Jazz Festiwal, Ogólnopolski Niezależny Festiwal Form Dokumentalnych NURT, Ogólnopolski Konkurs Fotograficzny ŻYCIE JEST PIĘKNE oraz projekt Salon Bezsenność - spotkania autorskie z ciekawymi osobowościami świata.

[madohora]

Kieleckie Centrum Kultury posiada dwie sceny:

Duża scena, będąca równocześnie jedną z trzech największych w Polsce, ma powierzchnię 520 m2 i jest wyposażona w dwie sceny obrotowe o średnicach odpowiednio 15 m i 5,5 m oraz 3 kurtyny: ozdobną, tłumiącą i ważącą 8,5 tony stalową. Strop techniczny sięga do 30 metrów ponad poziom sceny, a pod nią znajduje się, mająca 8 metrów głębokości, część podziemna mieszcząca całą aparaturę techniczną. Fosa dla orkiestry może pomieścić 60 muzyków. Przedstawienia można podziwiać z posiadającej 720 foteli panoramicznej widowni wachlarzowej, dzięki której uzyskano doskonałą widoczność i jednolite warunki akustyczne.
Mała scena, początkowo przeznaczona na spektakle eksperymentalne, posiada regulowaną powierzchnię i jest otoczona z trzech stron przez mającą 190 miejsc widownię. Dzięki temu uzyskuje się duże możliwości inscenizacyjne, które można wykorzystać podczas prezentacji przedstawień, koncertów i innych imprez.

[madohora]

styczeń 1972 – pierwszy artykuł o planach budowy wielofunkcyjnego gmachu dla Teatru im. Stefana Żeromskiego
sierpień 1974 – początek wyburzania budynków w okolicy Placu Moniuszki i dawnej ulicy Krynicznej, w tym zabytkowego Gmachu Leonarda
21 kwietnia 1975 – zostaje wydane pozwolenie na budowę; autorem projektu "Nowego Teatru" jest mgr inż. Daniel Olędzki wraz ze specjalistami "Miastoprojektu" z Gdyni, wystrój wnętrz zaprojektował Andrzej Grabiwoda, a płaskorzeźby i artystyczne detale wykonał Adam Wolski; koniec inwestycji planowany jest na rok 1980 na 35-lecie wznowienia działalności Teatru im. Stefana Żeromskiego
1976 – powstaje Społeczny Komitet Budowy Teatru
1980 – wstrzymanie prac przy budowie teatru z powodu gwałtownego kryzysu politycznego i gospodarczego
maj 1992 – oddanie do użytku części „C” obiektu, zawierającej Salę Kameralną im. T. i I. Byrskich; przejęcie inwestycji przez władze miasta i powołanie zakładu budżetowego Urzędu Miasta „Centrum Kultury – Kielce”
grudzień 1992 – połączenie z Miejskim Ośrodkiem Kultury i przemianowanie na Kieleckie Centrum Kultury
27 stycznia 1996 – oddanie do użytku i uroczysta inauguracja działalności dużej sceny KCK
28 września 2001 roku na placu przed gmachem Kieleckiego Centrum Kultury odsłonięto pierwszy na świecie pomnik Milesa Davisa. Autorem pomnika jest Grzegorz Łagowski.
grudzień 2002 – zamknięcie budowy Kieleckiego Centrum Kultury
czerwiec 2003 – otwarcie studia lokalnego oddziału Telewizji Polskiej – TVP3 Kielce
marzec 2004 – otwarcie Galerii Sztuki Współczesnej Winda

[madohora]

Festiwal powstał z inicjatywy prof. Jerzego Rosińskiego - organisty katedralnego, kompozytora i animatora kultury. Anima Mundi od wielu lat gromadzi wspaniałych twórców, chóry i orkiestry o międzynarodowej renomie.

[madohora]

Kieleckie Centrum Kultury

[madohora]

POMNIK MILESA DEVISA W KIELCACH - www.stronapodrozy.pl

[madohora]

Pomnik Milesa Davisa przedstawiająca postać słynnego trębacza w charakterystycznej pozycji, stoi na niewielkim cokole przed Kieleckim Centrum Kultury. Rzeźba wysokości 2,25 m, wykonana jest w brązie i waży 400 kg.

[madohora]

Podczas I wojny światowej cerkiew uległa znacznemu zniszczeniu. W latach 1920–1924 budynek świątyni wykorzystywano w charakterze rzymskokatolickiego kościoła garnizonowego. Po jego przeniesieniu do budynku innej byłej cerkwi kieleckiej opustoszały sobór ulegał dalszej dewastacji. Pod koniec lat 20. podjęto decyzję o jego rozbiórce. Ostatecznie obiekt wyburzono w 1933 r. w ramach akcji rewindykacji cerkwi prawosławnych. Na jego miejscu obecnie znajduje się pomnik Armii Krajowej. Jedynym śladem istnienia cerkwi jest murowana popówka przy ulicy Wesołej 35, wybudowana w 1870 r. według projektu Franciszka Ksawerego Kowalskiego.

[madohora]

Pomnik Armii Krajowej znajdujący się na Skwerze Stefana Żeromskiego, poświęcono i odsłonięto 20 sierpnia 2005 roku. W uroczystościach wzięło udział kilkadziesiąt pocztów sztandarowych z całego kraju, przedstawiciele władz miasta i województwa, parlamentarzyści, duchowieństwo oraz oficerowie Armii Krajowej i mieszkańcy Kielc. Uroczystego odsłonięcia postumentu dokonali m.in. gen. Antoni Heda "Szary", płk. Kazimierz Załęski "Bończa", mjr. Edmund Majchrowicz "Sawan" oraz Przewodniczący Komitetu Honorowego Budowy Pomnika Juliusz Braun. Pomnik został poświęcony przez Biskupa Ordynariusza Diecezji Kieleckiej Kazimierza Ryczana.

[madohora]

W latach 2014/2015 Skwer S. Żeromskiego zrewitalizowano, a przy okazji zlikwidowano kwadratowy, kamienny cokół pomnika, tworząc tym samym łagodne podejścia do niego.

[madohora]

Bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – barokowa świątynia, z pozostałościami stylu romańskiego, zlokalizowana w centrum Kielc na „Wzgórzu Zamkowym”, jeden z najcenniejszych zabytków miasta. Obecnie kościół, dzwonnica oraz wieże sąsiedniego Pałacu Biskupów Krakowskich górują nad niską zabudową śródmieścia (obok katedry ciągnie się szlak turystyczny czerwony czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca Kielc.

[madohora]

1171 – bp krakowski Gedeon ufundował niewielki kościół w stylu romańskim. Według Jana Długosza świątynia wzniesiona z ciosów kamiennych posiadała dwie przylegające do prezbiterium wieże.

[madohora]

1244 – przypuszczalne spalenie kolegiaty przez księcia Konrada mazowieckiego.
po 1244 – odbudowa świątyni i prawdopodobnie wymiana posadzki z ornamentowanych płytek ceramicznych.

[madohora]

1295 – po odbudowie ze zniszczeń, Kielce otrzymały przywilej na obwarowanie miasta (także kolegiaty).

[madohora]

1583 – bp krakowski Piotr Myszkowski ukończył przedłużanie nawy w kierunku zachodnim. Kościół zaczął przybierać formę krzyża, którego ramię poprzeczne stanowiły wieże z małymi nawami bocznymi.

[madohora]

1632-1635 – okres prac budowlanych przy prezbiterium i przedłużaniu naw. Zbudowano nawy boczne. Utworzenie nowego wejścia do budynku od strony północnej oraz wykonano marmurowe portale. Portal zachodni ufundował Jan Albrecht Waza.

[madohora]

1642 – erygowano Arcybractwo Różańcowe.

[madohora]

1710 – budowa ołtarzy św. Jana Kantego i św. Antoniego.

[madohora]

10 kwietnia 1728 – konsekracja kolegiaty oraz połączenie jej krytym przejściem z Pałacem Biskupów Krakowskich i kościołem św. Trójcy.

[madohora]

1726-1765 – krakowscy rzeźbiarze wykonali ołtarz główny oraz większość ołtarzy bocznych, ławki, ambony i loże biskupie.

[madohora]

1805 – kolegiata podniesiona do godności katedry.

[madohora]

1850 – ks. Majerczak zarządził wyzłocenie kościelnych ołtarzy.

[madohora]

Archeolodzy nigdy nie badali dna jeziora, choć możliwe, że spoczywają na nim pozostałości dawnego miasta, które od setek lat pozostaje owiane tajemnicą i takie też na razie pozostanie.

[madohora]

KILKUSET SOŁTYSÓW SPOTKAŁO SIĘ W KIELCACH ,- Echo Dnia

[madohora]

Pod koniec XVIII w. w Kielcach zaczęli osiedlać się specjaliści górniczy, rzemieślnicy oraz inżynierowie, którzy deklarowali się jako ewangelicy. Podobna sytuacja miała jeszcze miejsce w XIX w. Osoby, które wówczas przybyły do miasta znalazły zatrudnienie w Szkole Akademiczno-Górniczej czy Hucie Miedzi „Aleksander” na Białogonie.

[madohora]

W okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej świątynia była użytkowana przez parafię polskokatolicką pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła.

[madohora]

Przy świątyni urządzono ogród, który nie zachował się do dzisiejszych czasów. Władze parafii mają w perspektywie plany jego odtworzenia. W tym samym czasie u zbiegu ulic Sienkiewicza i Hipotecznej wybudowano dom pastora, który pełni swoją funkcję do dzisiaj.

[madohora]

W 2001 świątynia przeszła generalny remont finansowany ze środków przyznanych przez wojewodę świętokrzyskiego. We wrześniu tego samego roku kościół otrzymał miano Ekumenicznej Świątyni Pokoju. Jest pierwszym tego typu obiektem w kraju, w której różne kościoły, związki wyznaniowe i religijne (mniejszości religijne) o uznanym statucie prawnym w Polsce mogą odprawiać swoje obrządki religijne. Obecnie kościół służy ewangelikom, katolikom polskim i chrześcijanom wiary ewangelicznej.

[madohora]

Kościół Ewangelicki

[madohora]

W latach 70. XX wieku w Kielcach powstał Krajowy Związek Spółdzielni Zabawkarskich, który zrzeszał i koordynował działalność ponad 80% producentów zabawek w Polsce. W jego strukturze 1 grudnia 1979 roku rozpoczęło działalność Muzeum Zabawkarstwa, stanowiące zaplecze badawcze dla producentów i projektantów zabawek. W tym czasie muzeum zajmowało jedną salę budynku Muzeum Narodowego przy placu Partyzantów (obecnie Rynek).

[madohora]

W 2004 roku prezydent Kielc Wojciech Lubawski przekazał na siedzibę muzeum zabytkowy XIX-wieczny budynek dawnych hal targowych przy placu Wolności. Generalny remont budynku zakończono w listopadzie 2005 roku. 9 marca 2006 uchwałą Rady Miejskiej, Muzeum Zabawkarstwa, zmieniło nazwę na Muzeum Zabawek i Zabawy, a nowa siedziba została oddana do użytku 1 czerwca 2006. Tego dnia po raz pierwszy na wieży zegarowej muzeum pokazała się na miotle świętokrzyska Czarownica.

[madohora]

MUZEUM ZABAWEK - www.muzeumzabawek.kielce.eu

[madohora]

Rekordowa, blisko 700 osobowa grupa uczestników Marszu Szlakiem I Kompanii Kadrowej, która 6. sierpnia wyruszyła z krakowskich Oleandrów, dotarła do Kielc. W 100. rocznicę wejścia legionów do naszego miasta uczestnicy marszu udali się na Cmentarz Wojskowy przy ulicy Ściegiennego, gdzie odbył się uroczysty apel i złożenie kwiatów na grobach poległych legionistów i żołnierzy z wojny polsko-bolszewickiej. Następnie marsz prowadzony przez Ułanów Wileńskich przeszedł pod historyczną figurę Najświętszej Maryi Panny przy ul. Krakowskiej. Tam komendant marszu, Jan Józef Kasprzyk, złożył meldunek o przybyciu „Kadrówki” prezydentowi - Wojciechowi Lubawskiemu. Tu witali „Kadrówkę” także mieszkańcy Kielc.

[madohora]

- Dziś witamy Strzelców w Kielcach. Daliście dowód na to, że wasz patriotyzm to nie tylko słowa - mówiła Karolina Kaczorowska, honorowa patronka Marszu. - Strzelcy Józefa Piłsudskiego udowadniali marszem ku Kielcom, że są rycerzami niepodległości. Dziś my chcemy od nich przejąć ten sztandar, aby przekazać go następnym pokoleniom - apelował komendant Marszu - Jan Józef Kasprzyk.

[madohora]

Obie sale, poza prezentowaniem repertuaru filmowego, wykorzystywane są także do organizowania pokazów, przeglądów, konferencji, spotkań firmowych oraz szkoleń. Organizowane są pokazy filmów artystycznych, niekomercyjnych, dokumentalnych i wielu innych, mniej znanych publiczności. Odbywają się tutaj także przeglądy filmów alternatywnych oraz premiery filmowe.

[madohora]

Kino Moskwa w Kielcach

[madohora]

Wydarzenie rozpoczęło się od spotkania przy ławeczce Andrzeja Koziei obok kina „Moskwa”. Następnie uczestnicy „Urodzin Koziejki” przenieśli się do sali kina „Moskwa”, gdzie zaprezentowane zostały filmy o Andrzeju Koziei oraz wystawa fotograficzna.

[madohora]

- Sami widzicie, ze jedna osoba może zmienić świat, Kielce, Uniwersytet, że jedna osoba, której w pewnym momencie zabraknie jest nie do zastąpienia – powiedziała prof. UJK Marzena Marczewska.

[madohora]

Kozieja Andrzej

[madohora]

ŁAWECZKA ADNRZEJA KOZIEJI - Wyborcza

[madohora]

W roku 1295 Kielce otrzymały przywilej na obwarowanie miasta, a w szczególności Wzgórza Zamkowego murami obronnymi, które w 1827 roku z inicjatywy bpa krakowskiego Jana Pawła Woronicza zburzono wraz ze strzelnicami.

[madohora]

Budynek cerkwi zlokalizowano na należącym do kościoła katolickiego dawnym placu kanoników krakowskich, tuż obok katedry. W związku z budową świątyni wyburzono okazałą bramę krakowską przebiegającą nad dzisiejszą ulicą Jana Pawła II. Zamiarem projektantów było, aby cerkiew górowała nad miastem. W tym celu usunięto wysokie hełmy z wież pałacu biskupów. Wyłamano również pałacowe portale, które następnie przeniesiono do wznoszonej świątyni.

[madohora]

WOJKOWICE

[madohora]

PANIÓWKI

[madohora]

BOROWA WIEŚ

[madohora]

TYCHY

[madohora]

PO SEZONIE - Gazeta - 19.10.2024

[madohora]

OLKUSZ. NAZYWAJĄ GO SREBRNYM MIASTEM - Interia - 20.10.2024

[madohora]

NOWA KOLEJ LINOWA NA SKRZYCZNE - www.tvp.pl - 24.10.2024

[madohora]

ZWIEDZANIE ŚLĄSKIEGO URZĘDU WOJEWÓDZKIEGO - www.wkatowicach.eu - 28.10.2024

[madohora]

Andy Warhol . Andrew Warhola, ur. 6 VIII 1927, Forest City (stan Pensylwania), zm. 22 II 1987, Nowy Jork, amerykański malarz, grafik i reżyser filmowy.

[madohora]

Filmowiec
Od 1962 najważniejszą dziedziną działalności Andy’ego Warhola było realizowanie filmów, w których nie fabuła odgrywała główną rolę, lecz eksperymenty formalne; operował w nich statyczną kamerą, ustawianą przed filmowanym obiektem, np. śpiącym człowiekiem (Sen 1963), gmachem (Empire 1964 — filmowany przez 8 godzin budynek Empire State Building w Nowym Jorku). W 1964 zrealizował pierwszy film dźwiękowy (Harlot), a w Hedy (1965) zastosował kamerę ruchomą. Kolejne filmy Warhola, wzbudzające liczne kontrowersje i skandale obyczajowe, realizowane z udziałem transwestytów i „gwiazd” nowojorskiego undergroundu, koncentrowały się wokół coraz śmielej traktowanej tematyki erotycznej (m.in. pornoburleski Śmieć 1970, Zbuntowane kobiety 1972, oraz parodie Lonesome Cowboys 1968, Andy Warhol’s Frankestein i Andy Warhol’s Dracula 1974, z udziałem V. de Siki i R. Polańskiego). Zmarł 22 II 1987 w Nowym Jorku.

[madohora]

Witkiewicz Stanisław Ignacy, pseud. Witkacy, ur. 24 II 1885, Warszawa, zm. 18 IX 1939, Jeziory k. Dąbrowicy (Polesie),
dramatopisarz, prozaik, filozof, teoretyk sztuki, malarz.

[madohora]

Poglądy filozoficzne i estetyczne
Twórczość Witkiewicza opiera się na rozbudowanym systemie poglądów filozoficznych i estetycznych, wykładanych w szkicach Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia (1919), Szkice estetyczne (1922) i Teatr. Wstęp do teorii Czystej Formy w teatrze (1923). Cywilizacja znajduje się według Witkiewicza w punkcie zwrotnym: wchodzi w epokę zrównania, uspołecznienia i mechanizacji, które zapewnią masom szczęście, unicestwiając jednak religię, filozofię, sztukę, dzięki którym jednostka może zaznać „metafizycznej dziwności” w przeżyciu „Tajemnicy Istnienia”. „Tajemnicą” jest jedność człowieka dla samego siebie (chociaż składa się on z wielości jakości, wrażeń) oraz ograniczoność jego istnienia w nieskończonym istnieniu świata. „Metafizyczne przerażenie wobec zagadki istnienia” znajduje ukojenie w sztuce, która utrwala jedność osobowości w symbolach, połączonych w sposób konieczny. Jedność struktury dzieła jest właściwym dziełem sztuki, której funkcje przedstawiające mają tylko uboczne znaczenie w porównaniu z budzeniem uczuć metafizycznych (hasło Czystej Formy). Rosnąca komplikacja i osamotnienie społeczne sztuki jest zarazem znakiem jej rychłego kresu; doktryna Witkiewicza jest jednocześnie awangardowa i katastroficzna (najbardziej wyrazistą manifestacją Witkiewiczowskiego katastrofizmu była rozprawa O zaniku uczuć metafizycznych w związku z rozwojem społecznym, drukowana w Nowych formach w malarstwie).

[madohora]

Oraz Pomnik poświęcony harcerzom poległym za Ojczyznę

[madohora]

Kielce - widok ogólny

[madohora]

Obecny wygląd budynku jest wynikiem remontów i przebudów prowadzonych w XIX, XX oraz XXI wieku. Aktualnie wnętrza dworu zostały przeznaczone na cele wystawiennicze.

[madohora]

Muzeum Wsi Kieleckiej

[madohora]

Willa Dyrektora Gimnazjum w Kielcach

[madohora]

Tablica poświęcono Bolesławowi Prusowi

[madohora]

***

[madohora]

W dawnej klasie

[madohora]

W Muzeum

[madohora]

Płyta z nagraniem głosu Żeromskiego

[madohora]

Złoty paw

[madohora]

Oczywiście jak Kielce to nie da się nie przejść główną ulicą czyli Sienkiewicza. Ale zanim zyskała nazwę pisarza najpierw nazywała się ulicą Ruską

[madohora]

TAK ZMIENIAŁA SIĘ ULICA SIENKIEWICZA - Nasze Miasto

[madohora]

Po prawej stronie ul. Pocztowej okazale prezentuje się rozbudowany już gmach Banku Łódzkiego ze ściętym narożnikiem. Na wprost niego stoi wspomniany klasycystyczny budynek hipoteki powstałej w 1825

[madohora]

Kielce Sienkiewicza

[madohora]

Sienkiewicza w deszczu

[madohora]

Ulica Sienkiewicza

[madohora]

Znajduje się na przeciwko wspomnianego przed chwilą teatru. Powstał on w tym miejscu w 1900 roku. Był to hotel nowoczesny posiadający porcelanowe wanny oraz własny omnibus wyjeżdżający po gości na dworzec. Organizowane w hotelu było wiele imprez i balów. Mówi się także o fontannie z rybami na dziedzińcu, z której można było wybrać sobie coś na kolację.

[madohora]

Boczna ulica od Sienkiewicza

[madohora]

Nie da się nie odwiedzić ulicy Sienkiewicza w Kielcach

[madohora]

W tamtych czasach nie było jeszcze mostu na Silnicy. Aby przejść na drugą stronę przechodzono przez rzekę w bród. Po wybuchu powstania listopadowego ulicę Księcia Konstantego zaczęto umownie nazywać od znajdującego się przy niej budynku poczty – Pocztową. Szybko stała się ona reprezentacyjną ulicą miasta. W 1840 roku powstał tu okazały dom ze stajniami, zajazdem i salą teatralną. Znajdowała się przy niej hipoteka, poczta, a potem także szkoła. W 1877 roku przemysłowiec Ludwik Stumpf rozpoczął budowę teatru zwanego potem teatrem Ludwika (dziś Teatr im. Stefana Żeromskiego). Na przedstawienia teatralne zjeżdżała się okoliczna szlachta, przychodzili mieszczanie, młodzież i oficerowie rosyjskich pułków stacjonujących w mieście.

[madohora]

Z wytyczeniem dalszej części dzisiejszej ulicy Sienkiewicza wiązał się duży napływ Żydów do Kielc. Zaczęli oni inwestować w działki budowlane. Między ulicą Czystą (Ignacego Paderewskiego) a Żelazną, po stronie południowej, znajdował się obszar ziemi niezabudowanej. Były tam pola uprawne na których sadzono ziemniaki i siano zboże. Od ulicy Sienkiewicza teren odgrodzony był parkanem.

[madohora]

Modernizację ulicy Sienkiewicza rozpoczęto w 2001 roku od fragmentu deptaka pomiędzy ulicą Dużą a Małą. Wykonano remont sieci sanitarnej i wodociągowej, kanalizację burzową oraz instalację elektryczną. Diametralnie zmieniło się oblicze ulicy. Nawierzchnię stanowi teraz kostka oraz płyty granitowe ułożone nie tylko na ul. Sienkiewicza, ale także we fragmentach przylegających do niej ul. Małej i Dużej. Reprezentacyjna ulica Kielc zabudowana została trzema tarasami, otoczonymi półkolistymi murkami. Wiosną 2002 zamontowane zostały również na tym odcinku nowe ławki. Powstał także taras widokowy z lunetą. Remont objął ponadto zmianę oświetlenia ulicy na stylowe latarnie.

[madohora]

Zakończyła się także modernizacja na odcinku od placu Moniuszki do ulicy Dużej. Całkowicie wyremontowano skwer przy budynku Poczty Polskiej z końca 1830 roku. Plac ten, oficjalnie nazwany Sienkiewiczowską Dzielnicą Mieszkaniową, powstał w 1950 roku. Na czterech kamienicach wokół niego znajdują się portrety polskich pisarzy związanych z regionem świętokrzyskim – Mikołaja Reja, Jana Kochanowskiego, Henryka Sienkiewicza i Stefana Żeromskiego. W dole ulicy, u zbiegu ulic Sienkiewicza i Kapitulnej, na miejscu dawnej fontanny i kiosku urządzono plac, nazwany Placem Artystów, na którym zamontowano nowoczesną fontannę oraz małe gejzery tryskające wodą. Postawiono również kolumnadę granitowych obelisków, które docelowo mają służyć jako sztalugi do ekspozycji prac lokalnych artystów. Na placu ustawiana bywa scena i organizowane są występy artystyczne. Plac przy Kapitulnej łączy ulicę Sienkiewicza z parkiem miejskim. W 2005 roku ulica Sienkiewicza otrzymała także tytuł najładniej oświetlonej ulicy w Polsce.

[madohora]

W miesiącach letnich 2007 roku dokonano przebudowy skrzyżowania z ulicą Paderewskiego – zlikwidowana została stara sygnalizacja świetlna, a przecinający deptak asfalt został zastąpiony granitową kostką położoną powyżej poziomu ulicy Paderewskiego (jednocześnie skrzyżowanie zostało zamknięte dla normalnego ruchu samochodów). W 2016 roku nastąpiła renowacja skrzyżowania. Polegała ona na likwidacji kolein wytworzonych pod ciężarem pojazdów i wymianę podbudowy jezdni

[madohora]

W 2019 r. przy skrzyżowaniu z ulicą Ignacego Paderewskiego postawiono pomnik Stanisława Ignacego Łaszczyńskiego

[madohora]

Sienkiewicz Henryk

[madohora]

[madohora]

KRAKOWSKIE SZOPKI

[madohora]

KRAKÓW NIECO INACZEJ

[madohora]

WSPOMNIENIA Z PODRÓŻY

[madohora]

.KRAKÓW

[madohora]

KRAKÓW, DZIELNICE I OKOLICE

[madohora]

KRAKÓW, DZIELNICE I OKOLICE

[madohora]

**

[madohora]

GÓRA ŚWIĘTEJ ANNY

[madohora]

[madohora]

OSTRAVA

[madohora]

GDZIE BY TU

[madohora]

W 1947 roku partyzanci zabijają mamę, wuja i ciotkę Jerzego Cynsa, jednego z byłych podopiecznych sierocińca, który przyjechał do Rabki wraz z rodziną na wypoczynek. Jego dwuletni kuzyn zostaje postrzelony. Cyns w czasie wojny doświadczył wiele, przeszedł przez obozy w Płaszowie, Gross-Rosen i Auschwitz, gdzie poddawano go m.in. eksperymentom medycznym. Po zdarzeniach z 1947 roku nie doszedł nigdy w pełni do siebie, miał trudności z koncentracją, z nauką.

[madohora]

Parafia Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus w Kielcach-Słowiku – parafia rzymskokatolicki w Kielcach. Należy do dekanatu Kielce-Południe w diecezji kieleckiej. Założona w 1978 roku. Jest obsługiwana przez księży diecezjalnych. Mieści się przy ulicy Klembowskiego.

[madohora]

Karczówka to uświęcone tradycją wieków miejsce. Dom w służbie ludziom.
Bogaty ich piękną obecnością, ich twórczym działaniem.
Zasłuchany w modlitwy, skargi i żale w zwierzenia zakochanych, w tęsknoty samotnych, w pragnienia wolności.
Towarzyszy na drogach duchowych pragnień, czerpie siłę z dialogu i piękna każdego przybywającego.

[madohora]

W 2010 roku amfiteatr na Kadzielni przeszedł całkowitą przebudowę. Wybudowana została nowa scena wraz z garderobami i pomieszczeniami technicznymi. Zamontowane zostało zadaszenie: nad sceną stałe, a nad widownią rozsuwany dach. Wymienione zostały także ławki dla widzów. Obecnie amfiteatr mieści 5,5 tys. osób.

[madohora]

Obiekt jest udostępniany przez Speleoklub Świętokrzyski. Trasa jest obiektem sezonowym, czynnym od kwietnia do października. Wstęp jest płatny, a zwiedzanie odbywa się w grupach prowadzonych przez przewodnika.

[madohora]

Główną częścią jaskini jest obszerna sala, do której ze sztucznego, małego otworu wejściowego prowadzi wąski korytarzyk z 2-metrowym progiem. Odchodzą z niej:
na wprost krótka szczelina za 1,6-metrowym progiem
na wprost tuż przed progiem korytarzyk kończący się szczeliną nie do przejścia
na prawo dwa, krótkie korytarzyki tworzące pętlę
na lewo korytarzyk z zaciskiem kończący się szczeliną

[madohora]

Jaskinia za Filarem – jaskinia w Górach Świętokrzyskich. Ma dwa otwory wejściowe położone w południowo-zachodniej ścianie Skałki Geologów, na terenie nieczynnych kamieniołomów Kadzielnia w Kielcach, w pobliżu jaskini Komin Geologów i Jaskini Jeleniowskiej, na wysokościach 267 i 275 m n.p.m. Długość jaskini wynosi 11,5 metrów, a jej deniwelacja 8 metrów. Jaskinia znajduje się na terenie Rezerwatu Przyrody Kadzielnia i jest nieudostępniona turystycznie.

[madohora]

Jaskinię stanowi idący pod górę korytarz zaczynający się w dużym i sztucznym otworze dolnym, a kończący niewielką Salką Zawaliskową. Odchodzi z niej, idący do góry, korytarzyk, który poprzez zacisk, miejsce połączenia jaskiń, prowadzi do małego otworu górnego.
W jaskini brak jest nacieków. Zamieszkują ja nietoperze. Ściany są suche, rosną na nich glony i porosty

[madohora]

Węgrów (woj. mazowieckie)

W Węgrowie aż pachnie historią. Kiedyś miasto było prężnym ośrodkiem handlu, a także Reformacji i działały tu różnorodne gminy religijne, np. arianie, kalwiniści i luteranie. Z ich kościołów niewiele już zostało, ale nadal można cieszyć oczy śladami działalności potężnego rodu Radziwiłłów, który upiększył Węgrów. Jedną z pamiątek z czasów największej świetności miasta jest Dom Gdański, stojący na rynku.
Z katolickich kościołów Węgrowa najciekawsza jest być może fara pw. Wniebowzięcia NMP. W zakrystii przechowywane jest tam słynne i nieco niepokojące Zwierciadło Twardowskiego, którego według legend mag używał do przywoływania zmarłych. W zwierciadle król Zygmunt August miał dostrzec twarz Barbary Radziwiłłówny, a Napoleon Bonaparte – własną śmierć.

[madohora]

Koło Pałacu Tomasza Zielińskiego znajdowała się w latach 2004–2019 ptaszarnia z ptakami ozdobnymi, następnie zlikwidowana

[madohora]

W Parku w Kielcach przy samym stawie znajduje się pomnik Jana Nepomucena

[madohora]

Znajdująca się tutaj malownicza zabudowa pochodzi głównie z XIX i XX stulecia. Całą zachodnią pierzeję Rynku stanowi ratusz – Urząd Miasta Kielce. Jest to budynek o trzech kondygnacjach i czterospadowym dachu, posiadający arkadowe podcienie skrywające wejście do środka.

[madohora]

Po stronie wschodniej na rogu ul. św. Leonarda stała kamienica zwana Wójtostwem, o której wzmianki pojawiły się już w XVI wieku. W czerwcu 1794 roku przebywał tu przez dwa dni Tadeusz Kościuszko, co upamiętnia znajdująca się obecnie tablica wmurowana w ścianę. 24 maja 1800 roku budynek uległ spaleniu podczas wielkiego pożaru miasta, który pochłonął 276 domów. Budynek odbudowano, a w 1858 roku został on sprzedany Janowi Höningmanowi, który urządził na parterze sklep kolonialny, natomiast z pozostałej części zrobił „Hotel Saski”. Obecnie piętro budynku jest zamieszkane, natomiast na parterze znajdują się lokale usługowe.

[madohora]

NIE WIERZĘ PANU PANIE KARSKI - www.polska zbrojna.pl

[madohora]

Wstrząsającą relację naocznego świadka przekazał wielu amerykańskim i brytyjskim politykom, dziennikarzom i artystom. Spotkał się między innymi z ministrem spraw zagranicznych rządu brytyjskiego Anthonym Edenem oraz z prezydentem USA Franklinem Delano Rooseveltem i słynnym pisarzem Herbertem Wellsem. Jednak jego dramatyczne apele o ratunek dla narodu żydowskiego nie przyniosły rezultatów – większość rozmówców nie dowierzała jego doniesieniom lub je ignorowała.

[madohora]

Książka zrobiła furorę na amerykańskim rynku. Osiągnęła nakład 360 tys. egzemplarzy, podpisano kontrakty na jej wydanie w językach: szwedzkim, norweskim, duńskim, francuskim, hiszpańskim, portugalskim i arabskim. Sytuacja zmieniła się po Jałcie - książka krytykująca ZSRS i Stalina stała się niewygodna. Wokół książki Karskiego zaczęła narastać atmosfera niechęci, a edytorzy zaczęli wycofywać się z kontraktów. "Tajne państwo" pozostało jednak na długie lata jedną z niewielu wiarygodnych, dostępnych na Zachodzie prac opisujących okupacyjną rzeczywistości Polski.

[madohora]

Ławeczka Jana Karskiego w Kielcach

[madohora]

W ścianie budynku dworca znajduje się odsłonięta w 1995 roku tablica upamiętniająca wkroczenie strzelców Piłsudskiego, będąca repliką tablicy umieszczonej tu w dwudziestolecie tamtego wydarzenia.

[madohora]

[madohora]

Kilka słów o rozkładach jazdy.

Rozkład jazdy WPK Stalinogród (tak wówczas nazywały się Katowice) z 01.01.1955 podaje, że linia 35 z Brzezin Śląskich do Bytomia odjeżdżała codziennie co 20 minut, a czas jazdy wynosił 21 minut. 01.01.1974 linia 8 (na trasie Dąbrówka Wielka - Bytom Pogoda - Piekary Śląskie) miała długość 9,64 km (czas przejazdu 36 min.), kursowała co 17 minut codziennie i była obsługiwana przez 5 pociągów (w dni robocze z doczepami, w dni świąteczne pojedyncze, w godzinach szczytu obsługę wspomagał jeden dodatkowy pociąg szczytowy obsługiwany wagonem silnikowym). Taka częstotliwość kursowania utrzymała się do roku 1980 - od 18.04.1980 zmieniono ją na 18-minutową (kursowały 4 pociągi wraz z doczepami). Pół roku później zlikwidowano linię do Szarleja i linia 8 ulokowała swój przystanek końcowy na Placu Sikorskiego w Bytomiu - od tego momentu linię przestały obsługiwać wagony typu N, a zaczęły 105N - początkowo kursowały trzy pociągi 2x105N (co 18 minut).

[madohora]

MIKUSZOWICE KRAKOWSKIE

[madohora]

ZEBRZYDOWICE

[madohora]

KACZYCE

[madohora]

[madohora]

RAJCZA, UJSOŁY, WĘGIERSKA GÓRKA

[madohora]

GÓRKI WIELKIE

[madohora]

SKOCZ DO SKOCZOWA

[madohora]

[madohora]

CZESKI CIESZYN

[madohora]

[madohora]

SKANSEN ZAGRODA WSI PSZCZYŃSKIEJ

[madohora]

[madohora]

ŻORY

[madohora]

JASTRZĘBIE-ZDRÓJ

[madohora]

KRAKÓW. ZAKONNICY WYPRASZAJĄ TURYSTÓW ZE ZNANEJ ATRAKCJI - www.msn.com.pl - 11.09.2024

[madohora]

Grechuta Marek, ur. 10 XII 1945, Zamość, zm. 9 X 2006, Kraków,
piosenkarz, także kompozytor, poeta, malarz

[madohora]

„Jednakowoż wiemy teraz na pewno, że gdy po planetach będą się przechadzali pierwsi wysłannicy Ziemi, inni jej synowie (...) będą marzyć o kawałku chleba”

[madohora]

RUDY

[madohora]

ŚWIĘTA ANNA SANKTUARIUM

[madohora]

LEŚNIÓW

[madohora]

[madohora]

BITWA POD SIEWIERZEM

[madohora]

OLKUSZ

[madohora]

Wśród mieszkańców wsi Babice od niepamiętnych czasów krążyły opowieści o tym tajemniczym zjawisku. Widziała je podróżująca autostopem para małżeńska z Wrocławia, Joanna i Stanisław Michalikowie, którzy w lipcu 1972 r. rozbili swój namiot na łące, w pobliżu bukowego lasu. Oto ich relacja: „Noc była ciepła, pogodna, chyba była pełnia. Postanowiliśmy zobaczyć, jak wygląda zamek w świetle księżyca. Szliśmy drogą wśród lasu, ale nawet i tu nie było ciemno... Blask księżyca przesączał się przez liście. Byliśmy już prawie na szczycie wzgórza, kiedy zerwał się wiatr, las zaszumiał, a na drodze, chyba ze sto metrów za nami pojawił się jakiś ciemny kształt, który szybko posuwał się w naszym kierunku. Po chwili można już było poznać, że jest to jakby duża bryczka ciągniona przez trzy pary koni. To spotkanie późnym wieczorem w miejscu przecież odludnym, z niezwykłym zaprzęgiem, było tak nieoczekiwane, że ogarnęło nas zdziwienie. Zeszliśmy na pobocze drogi, a obok nas przesunęła się kareta.

[madohora]

Trudno jednoznacznie związać widmową karetę z historią lipowieckiego zamku, który dotrwał do dnia dzisiejszego w postaci ruin z górującą cylindryczną wieżą. Strzegąca państwa warownia, wzniesiona z kamienia na rozkaz biskupa Jana Muskaty, pełniła zarazem funkcję więzienia dla kacerzy. To właśnie w lochach pod wieżą konali skazani na śmierć głodową więźniowie, nie mając żadnych szans ucieczki (udała się ona tylko raz Włochowi z Mantui – Franciszkowi Stankarowi, profesorowi Akademii Krakowskiej i twórcy projektu przeprowadzenia reformacji w Polsce; w ucieczce pomogła zakochana w nim córka strażnika). Skazańcy umierali w powolnych męczarniach, a ich wołania i prośby o litość rozbrzmiewały nad okolicą, budząc grozę i lęk. Zamek Lipowiec, zrujnowany podczas „Potopu” przez Szwedów w 1656 r., po odbudowie (1732) nie był już więzieniem, lecz miejscem odosobnienia i rekolekcji dla „niesfornych księży”, którzy przebywali tu najwyżej parę miesięcy. Ale nie wiadomo tak do końca, czy skazaniec przewożony w widmowym ekwipażu jest właśnie jednym z takich „odszczepieńców”, choć wskazywała by na to jego duchowna asysta.

[madohora]

Nieszawa k/ Ciechocinka - Muzeum biograficzne Stanisława Noakowskiego utworzone w 1934 roku, działało do wybuchu II wojny światowej. Pierwotnie mieściło się w budynku plebanii. Obecnie stanowi Oddział Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej.Od 1983 roku jego siedzibą jest neoklasyczystyczny dom z pierwszej połowy XIX wieku,

[madohora]

NOWY KOŚCIÓŁ W SKANSENIE ŚLEMIEŃ - Radio Katowice -27.09.2024

[madohora]

TAJEMNICZA KAMIENNA ARCHITEKTURA NA MADAGASKARZE - Interia - 29.09.2024

[madohora]

Mieszkańców tych wsi przesiedlano w latach 70-tych XX wieku. Później niszczono zabudowę, poza wybranymi obiektami, które rozebrano do późniejszej rekonstrukcji. Były różne koncepcje ich zagospodarowania. Zwyciężył pomysł stworzenia skansenu (Osada Czorsztyn-Kluszkowce) na półwyspie Stylchyn na północnym brzegu Jeziora Czorsztyńskiego. Stało się to w latach 90-tych XX wieku.

[madohora]

Paweł Pierściński fotografował od 1952. Zadebiutował na wystawie fotografii artystycznej w Częstochowie (1955). W 1962 uzyskał dyplom mgr. inż. budownictwa lądowego na Politechnice Warszawskiej. Od 1962 roku wiceprezes do spraw artystycznych Świętokrzyskiego Towarzystwa Fotograficznego. Od 1964 roku członek ZPAF. Był współorganizatorem i kierownikiem Delegatury ZPAF w Kielcach (1975) oraz założycielem i twórcą Okręgu Świętokrzyskiego ZPAF (1978). W 1982 został członkiem honorowym ZPAF. Był również członkiem honorowym wielu stowarzyszeń fotograficznych w Polsce, m.in. członkiem honorowym Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej, członkiem honorowym Towarzystwa Fotograficznego im. Edmunda Osterloffa w Radomsku[4], a także honorowym prezesem Okręgu Świętokrzyskiego ZPAF. Był działaczem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, Instruktorem Fotografii PTTK, działaczem fotografii krajoznawczej PTTK, członkiem Komisji Fotografii Krajoznawczej Zarządu Głównego PTTK, członkiem Rady Programowej Centrum Fotografii Krajoznawczej PTTK im. Waldemara Dońca[5], laureatem Nagrody Honorowej im. Fryderyka Kremsera, członkiem Kapituły tej nagrody

[madohora]

W 1968 roku został uhonorowany tytułem Artiste FIAP (AFIAP), w 1976 tytułem Excellence FIAP (EFIAP), w 1980 tytułem Excellence FIAP for Services Rendered (ESFIAP) – przez Międzynarodową Federację Sztuki Fotograficznej (FIAP)

[madohora]

12 stycznia 2018 roku na Skwerze Harcerskim im. Szarych Szeregów w Kielcach odsłonięto popiersie Pawła Pierścińskiego – w Alei Sław XX wieku. 11 maja 2018 w Galerii Górnej i Małej Biura Wystaw Artystycznych w Kielcach otwarto dwie wystawy poświęcone Pawłowi Pierścińskiemu – Polska Fotografia Krajobrazowa/ Paweł Pierściński/ 40 Lat ZPAF – Okręg Świętokrzyski oraz Paweł Pierściński w obiektywach przyjaciół

[madohora]

Siergiej Siergiejewicz Prokofjew (ros. Серге́й Сергеевич Проко́фьев, w formie spolszczonej Sergiusz Prokofiew, Siergiej Prokofiew; ur. 11 kwietnia?/23 kwietnia 1891 w Soncowce k. Kurachowa, w Imperium Rosyjskim, zm. 5 marca 1953 w Moskwie, ZSRR) – rosyjski (radziecki) kompozytor, pianista-wirtuoz oraz dyrygent, jeden z najważniejszych twórców awangardy pierwszej połowy XX w. Współtworzył różne nurty modernizmu, w tym futuryzm, ekspresjonizm, prymitywizm i neoklasycyzm (uważany za inicjatora ostatniego z tych kierunków w I Symfonii D-dur „Klasycznej”, op. 25, 1917), zachowując przy tym oryginalność i idiomatyczność stylu.

[madohora]

Siergiej Prokofjew

[madohora]

Proust Marcel ur. 10 VII 1871, Paryż, zm. 18 XI 1922, tamże,
pisarz francuski, autor cyklu powieściowego W poszukiwaniu straconego czasu.

[madohora]

10 VII 1871
urodził się w Paryżu
ok. 1895–97
pracował nad powieścią Jan Santeuil
1908
rozpoczął prace nad Contre Sainte-Beuve i W poszukiwaniu straconego czasu
1913
opublikował W stronę Swanna
1919
W cieniu zakwitających dziewcząt
1920
Strona Guermantes
1921
Sodoma i Gomora
18 XI 1922
zmarł w Paryżu
1923–27
opublikowano pozostałe części cyklu

[madohora]

Arcydzieło powieści psychologicznej
Od 1908 pracował jednocześnie nad studium krytycznym Contre Sainte-Beuve (1954) i powieścią, która przybrała postać cyklu W poszukiwaniu straconego czasu. W 1913 ukazał się pierwszy tom — W stronę Swanna (wydanie polskie 1937). Druk pozostałych części uniemożliwiła wojna; Proust podjął na nowo pracę nad nimi, znacznie dzieło rozbudowując. Poza W stronę Swanna cykl obejmuje: W cieniu zakwitających dziewcząt (1919, wydanie polskie 1937; Nagroda Goncourtów), Strona Guermantes (1920, wydanie polskie 1938), Sodoma i Gomora (1921, wydanie polskie 1939) oraz części wydanej już po śmierci autora i przez niego niepoprawione: Uwięziona (1923, wydanie polskie 1939), Nie ma Albertyny (1925, wydanie polskie 1960), Czas odnaleziony (1927, wydanie polskie 1960, nowy przekład 2001). Swoim dziełem, osadzonym w tradycji wielkiej epiki powieściowej, której mistrzem był H. de Balzac, Proust dokonał całkowitego przewrotu w dotychczasowych konwencjach strukturalnych i narracyjnych, rozsadzając tradycyjną kategorię czasu powieściowego, który jest u niego mierzony rytmem skojarzeń i wspomnień, mających swe źródło w podświadomości, rytmem wyobraźni i myśli autora. Logika kompozycji całości ukazuje się w całej pełni dopiero w ostatniej części cyklu. Pierwsze jego części przypominają powieści o początkach kariery młodego człowieka, jak np. Szkoła uczuć G. Flauberta, są zapisem dzieciństwa Marcela Prousta, spędzonego m.in. w domu stryjecznej babki w Illiers — w powieści otrzymało ono nazwę Combray. Narrator maluje portret najbliższej rodziny, opisuje magiczne niemal spacery w różne strony, m.in. „w stronę Swanna”, to jest drogą przechodzącą obok posiadłości ich sąsiada, Swanna. W części Miłość Swanna właśnie Swann wysuwa się na plan pierwszy, zmienia się perspektywa narracji. Wspomnienia z dzieciństwa narratora ustępują meandrycznej opowieści o namiętnej miłości estety i znawcy sztuki do ponętnej awanturnicy Odetty de Crécy. Narrator kolejno rozczarowuje się w swoich uczuciach (W cieniu zakwitających dziewcząt) i w swym poszanowaniu do arystokracji (Strona Guermantes). Wszędzie widzi nieszczęścia i upadek, narasta w nim świadomość życiowego bankructwa (Sodoma i Gomora). Sentymentalna intryga, w której można odczytać dzieje homoseksualnej miłości, pogrąża go w zazdrości (Uwięziona) i kończy się katastrofą osobistą (Nie ma Albertyny). Wszystkie te rozczarowania są koniecznymi etapami końcowego objawienia opisanego w ostatniej części (Czas odnaleziony). Bohater cyklu, identyfikujący się jednocześnie z narratorem i autorem, spotyka w salonie księżnej de Guermantes większość swych postaci, znacznie postarzałych, ponieważ uległy działaniu czasu. Jedynie artysta dzięki zdolności odtwarzania tego, co minęło, uniknął ich losu, bo odnalazł „stracony czas”. Jest to kompozycja cyrkularna, gdyż zakończenie jest punktem wyjściowym. Rzeczywistość społeczna i obyczajowa jest w utworze Prousta rzeczywistością wtopioną w jaźń narratora. Obok Ulissesa J. Joyce’a, powieści, w której najpełniej została zastosowana forma „strumienia świadomości”, Proustowskie analizy stanów z pogranicza jawy i snu uznano za najwnikliwsze z dociekań, zbieżne z psychoanalizą Z. Freuda. Marcel Proust zmarł 18 XI 1922 w Paryżu.

[madohora]

Cykl Prousta — suma refleksji filozoficznych i estetycznych, powieść o tworzeniu powieści — będący jednym z pierwszych dzieł eksperymentalnych XX w., wywarł rozstrzygający wpływ na dalszy rozwój prozy światowej. Na język polski tłumaczyli go: T. Boy Żeleński (cz. 1–5), M. Żurowski (cz. 6 oraz nowy przekład cz. 7) i J. Rogoziński (cz. 7); polski wybór tekstów krytycznych Marcela Prousta ukazał się w tomie Pamięć i styl (2000).

[madohora]

Igor Fiodorowicz Strawinski (ros. Игорь Фёдорович Стравинский; ur. 5 czerwca?/17 czerwca 1882 w Oranienbaumie, zm. 6 kwietnia 1971 w Nowym Jorku) – rosyjski kompozytor, pianista i dyrygent. Jeden z najwybitniejszych kompozytorów i symfoników XX wieku.

[madohora]

17 VI 1882
urodził się w Oranienbaumie k. Petersburga
1910
wyjechał do Szwajcarii
premiera baletu Ognisty ptak w Les Ballets Russes Diagilewa
1913
premiera baletu Święto wiosny, zakończona skandalem
1920
przeprowadził się do Francji
balet Pulcinella, początek okresu neoklasycznego
1927
oratorium Oedipus Rex
1930
Symfonia psalmów na chór i orkiestrę
1939
przeniósł się na stałe do USA
1951
dyrygował prawykonaniem opery Rake’s Progress w Wenecji
1952
Kantata — początek okresu techniki serialnej
6 IV 1971
zmarł w Nowym Jorku

[madohora]

Paryż — współpraca z Les Ballets Russes
Na pierwsze kompozycje Strawinskiego zwrócił uwagę impresario baletowy, S. Diagilew; dla jego zespołu, Les Ballets Russes, kompozytor napisał balety wystawiane w Paryżu: Ognisty ptak (1910), Pietruszka (1911) i Święto wiosny (1913). Od 1910 przebywał w Szwajcarii, 1915 debiutował w Genewie jako dyrygent. W 1920–39 działał we Francji, wiążąc się z artystyczną elitą Paryża (J. Cocteau, A. Gide, P. Picasso, H. Matisse, N. Gonczarowa, L. Miasin, K. Jooss, B. Niżyńska, Ida Rubinstein i in.). W 1925 odwiedził Stany Zjednoczone; 1934 otrzymał obywatelstwo francuskie po nieudanej próbie uzyskania obywatelstwa polskiego (Strawinski, legitymując się polskimi korzeniami, chciał odzyskać swą posiadłość w Uściługu, który po I wojnie światowej znalazł się w granicach państwa polskiego).

[madohora]

Okres rosyjski — utwory baletowo-orkiestrowe
W twórczości kompozytorskiej Strawinskiego — pełnej zaskakujących wolt stylistycznych — wyróżnia się 3 okresy: rosyjski, neoklasyczny i serialny. W tzw. okresie rosyjskim dominowały utwory baletowo-orkiestrowe, w większości oparte na ludowych podaniach i nawiązujące do ludowej muzyki rosyjskiej; w orkiestrowych Ogniach sztucznych (1909) i w Ognistym ptaku widać jeszcze wpływy dzieł N. Rimskiego-Korsakowa; w balecie Pietruszka, oddającym sceny wiejskiego jarmarku, rozpoczął się proces emancypacji rytmu, osiągnął on punkt kulminacyjny w Święcie wiosny, opartym na pogańskich obrzędach (prawykonanie tego baletu zakończyło się głośnym skandalem ze względu na protesty części słuchaczy); do rosyjskiego okresu zalicza się też m.in. burleskę Lis (Paryż 1922) i balet Wesele (Paryż 1923).

[madohora]

Okres trzeci — technika serialna
Okres trzeci rozpoczął się ok. 1952, gdy Strawinski zainteresował się techniką serialną. W Kantacie na sopran, tenor, chór żeński i mały zespół instrumentalny (1952) kompozytor zbliżył się do kierunku reprezentowanego przez A. Schönberga i A. Weberna; techniką serialną posłużył się też w Septecie (1953), In Memoriam Dylan Thomas na tenor, kwartet smyczkowy i 2 puzony (1954) i w balecie Agon (Nowy Jork 1957). Niezależnie od meandrów stylistycznych charakterystyczne dla całej twórczości Strawinskiego są: mistrzowska instrumentacja, motoryczność, asymetria rytmiczna, polirytmia, krótkie motywy melodyczne, stanowiące reakcję na „nieskończoną melodię” R. Wagnera, często występująca politonalność, w sferze zaś estetyki — przeciwstawienie się tradycji neoromantycznej.

[madohora]

Igor Strawiński

[madohora]

25 IX 1906
urodził się w Petersburgu
1926
prawykonanie I Symfonii
1927
II Symfonia zwana Październikową
otrzymał wyróżnienie w I Konkursie Chopinowskim w Warszawie
1930
opera Nos
1934
opera Lady Macbeth mceńskiego powiatu (2. wersja pt. Katarzyna Ismajłowa 1963)
1936 i 1948
krytykowany przez Stalina i ideologów socrealizmu
1941
przebywał w Leningradzie podczas niemieckiej blokady, VII Symfonia zw. Leningradzką
1949
oratorium Pieśń o lasach
1957
XI Symfonia „Rok 1905”
9 VIII 1975
zmarł w Moskwie

[madohora]

Muzyka operowa
Już 1926 dał się poznać jako utalentowany kompozytor, autor wykonanej wtedy z powodzeniem I Symfonii (1926). Rok później wziął udział w I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. F. Chopina w Warszawie, uzyskując dyplom honorowy (w następnych latach Szostakowicz ograniczał się na ogół do wykonywania własnych utworów). U schyłku lat 20. kompozytor nawiązał współpracę z reżyserem teatralnym, W. Meyerholdem, i skomponował swą pierwszą operę — Nos (Moskwa 1930). W 1934 została wystawiona jego opera Lady Macbeth mceńskiego powiatu, wg opowiadania N. Leskowa (2. wersja pt. Katarzyna Izmajłowa, Moskwa 1963). W 1937–48 Szostakowicz wykładał kompozycję w konserwatorium w Leningradzie (od 1939 jako profesor), tam też przebywał podczas blokady miasta 1941 i rozpoczął komponowanie VII Symfonii, zw. Leningradzką, którą ukończył po ewakuacji do Kujbyszewa (obecnie Samara). W 1943–48 był profesorem konserwatorium w Moskwie; wykształcił takich wybitnych kompozytorów, jak: G. Swiridow, K. Karajew, B. Czajkowski, G. Ustwolska. W 1949 wyjechał (pod naciskiem J. Stalina) do Stanów Zjednoczonych na Kongres Kultury i Obrony Pokoju (1959 ponownie z delegacją kompozytorów sowieckich), 1950 do Lipska na uroczystości 200. rocznicy śmierci J.S. Bacha, 1959 do Warszawy na festiwal Warszawska Jesień, 1960 — wraz z dyrygentami E. Mrawinskim i G. Rożdiestwienskim oraz Orkiestrą Filharmonii Leningradzkiej — na tournée po Wielkiej Brytanii, Francji, Włoszech, Belgii, Szwajcarii i Austrii, 1962 do Edynburga na festiwal poświęcony głównie jego muzyce. Otrzymał wiele wyróżnień, także tytuł artysty ludowego ZSRR; był członkiem Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk, Akademii Sztuki NRD, Akademii Santa Cecilia w Rzymie, laureatem Międzynarodowej Nagrody Pokoju (1954) i Nagrody Leninowskiej (1958). Zmarł 9 VIII 1975 w Moskwie.

[madohora]

Utwory symfoniczne
Dmitrij Szostakowicz pozostawił 15 symfonii (m.in.: II Październikowa 1927, III Pierwszomajowa 1931, IV 1936, V 1937, IX 1945, X 1953, XI Rok 1905 1957, XII Rok 1917 1961, XIII, na bas, chór męski i orkiestrę, do tekstów J. Jewtuszenki 1962, XIV, na sopran, bas, orkiestrę smyczkową i perkusję, do tekstów G. Apollinaire’a, F. García Lorki, W. Küchelbeckera i R.M. Rilkego, 1969, XV 1971), ponadto suity orkiestrowe, koncerty (na fortepian i trąbkę 1933, fortepianowy 1957, 2 skrzypcowe 1948–67, 2 wiolonczelowe 1959–66), utwory kameralne (m.in.: Kwintet fortepianowy 1940, 15 kwartetów smyczkowych 1938–74, 2 tria fortepianowe 1923–44), fortepianowe (24 Preludia 1932–33, 24 Preludia i fugi 1950–51), wokalno-instrumentalne (na głos i orkiestrę: 6 Romansów do słów poetów japońskich 1928–31, 4 Romanse do słów A. Puszkina 1936, 6 Romansów do słów R. Burnsa, W. Szekspira i W. Raleigha 1942, Z żydowskiej poezji ludowej 1948, Kaźń Stiepana Razina, poemat na bas, chór i orkiestrę 1964, 7 wierszy Aleksandra Błoka na sopran, skrzypce, wiolonczelę i fortepian 1967), pieśni na głos (głosy) i fortepian, niedokończoną operę Gracze (wersja uzupełniona przez K. Meyera — Wuppertal 1983), operetkę Moskwa-Czeriomuszki (Moskwa 1959), muzykę teatralną i filmową oraz wiele publikowanych w prasie artykułów i wywiadów (wydanie polskie Dymitr Szostakowicz. Z pism i wypowiedzi, redaktor K. Meyer 1979).

[madohora]

Karol Maciej Szymanowski (ur. 21 września?/3 października 1882 w Tymoszówce, zm. 29 marca 1937 w Lozannie) – polski kompozytor, pianista, pedagog i pisarz.
Wraz z Grzegorzem Fitelbergiem, Ludomirem Różyckim i Apolinarym Szelutą należał do grupy kompozytorów Młodej Polski. Uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów.

[madohora]

„Do serca własnego narodu dotrzeć się można jedynie drogą stworzenia wszechludzkich wartości”

[madohora]

Był także autorem pism publicystyczno-muzycznych i literackich. Naukę muzyki rozpoczął pod kierunkiem ojca, następnie uczył się u swego krewnego, pianisty G. Neuhausa. Już jego pierwsze kompozycje (9 Preludiów 1900 i 4 Etiudy na fortepian 1902, 6 Pieśni do słów K. Przerwy Tetmajera 1902) świadczyły o wybitnym talencie kompozytorskim. W 1901–05 Karol Szymanowski studiował w Warszawie — kompozycję u M. Zawirskiego i Z. Noskowskiego. W 1905 przyłączył się do grupy młodych kompozytorów (G. Fitelberg, L. Różycki, A. Szeluto), zw. Młodą Polską. Lata I wojny światowej spędził w Tymoszówce i na okresowych podróżach koncertowych z P. Kochańskim do Kijowa, Moskwy i Petersburga. W 1927–29 był dyrektorem Konserwatorium, a 1930–32 rektorem Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie; 1929 otrzymał Państwową Nagrodę Muzyczną. Przyjaźnił się z wieloma artystami polskimi i obcymi, zwłaszcza z muzykami (Kochański, A. Rubinstein, Fitelberg). Wiele podróżował, m.in.: 1914 do Włoch, na Sycylię i do północnej Afryki, 1921–22 do Stanów Zjednoczonych, Londynu i Paryża (w ramach tournée koncertowego), 1933–36 do większości krajów Europy, niekiedy jako wykonawca partii fortepianowej w swej IV Symfonii. Dzięki częstszym od 1922 pobytom wypoczynkowym w Zakopanem (mieszkał tam m.in. w willi Atma, gdzie obecnie mieści się muzeum jego imienia) zwrócił uwagę na folklor podhalański, który wykorzystał we własnej twórczości, podobnie jak folklor kurpiowski, poznany z publikacji W. Skierkowskiego (Puszcza kurpiowska w pieśni 1928). Zmarł 29 III 1937 na gruźlicę gardła w sanatorium w Lozannie. Został pochowany w krypcie kościoła Archanioła i Św. Stanisława Biskupa na Skałce w Krakowie. W 2018 został odznaczony Orderem Orła Białego.

[madohora]

Okres impresjonistyczny
Podróż Szymanowskiego 1914 do krajów śródziemnomorskich oraz do Londynu i Paryża zrodziła zafascynowanie egzotyką kultur Wschodu i starożytności, a także muzyką impresjonizmu francuskiego, zwłaszcza C. Debussy’ego i M. Ravela; kompozytor porzucił rozbudowany wagnerowski aparat orkiestrowy i neoromantyczną harmonikę, a zainteresował się możliwościami kształtowania barw dźwiękowych. Powstały m.in.: 2. seria Pieśni miłosnych Hafiza na głos i orkiestrę (1914), Nokturn i Tarantella na skrzypce i fortepian (1915), Pieśni księżniczki z baśni do słów Z. Szymanowskiej (1915), Pieśni Muezzina Szalonego do tekstu J. Iwaszkiewicza (1918, z motywami orientalnymi, także muzycznymi), a przede wszystkim oparte na programie pozamuzycznym i wyrosłe z zainteresowania kulturą antyku i impresjonizmem cykle utworów fortepianowych Metopy (1915) i Maski (1916) oraz Mity na skrzypce i fortepian (1915). Zwieńczeniem tego okresu stały się: III Symfonia „Pieśń o nocy” na orkiestrę, organy, tenor solo i 4-głosowy chór, do tekstu Dż. Rumiego (1916), I Koncert skrzypcowy (1916) i opera Król Roger do libretta Iwaszkiewicza i kompozytora (Warszawa 1926).

[madohora]

Inne ważniejsze kompozycje
Inne kompozycje Szymanowskiego: orkiestrowe (Uwertura koncertowa E-dur 1905, IV Symfonia koncertująca na fortepian i orkiestrę 1932), II Koncert skrzypcowy (1933), muzyka kameralna (2 kwartety smyczkowe 1917–27), na skrzypce i fortepian (Sonata d-moll 1904, Romans D-dur 1910, 3 Kaprysy Paganiniego 1918), na fortepian (Fantazja C-dur 1905, Preludium i fuga cis-moll 1905, III Sonata 1917, 12 Etiud 1916), kantaty Agawe i Demeter (1917), cykle pieśni (m.in. Barwne pieśni do słów poetów niemieckich 1910), balet Mandragora (1920); także pisma muzycznego i literackiego, m.in. powieść Efebos (1918), zawierająca etyczno-estetyczne credo kompozytora, oraz artykuły publicystyczne i listy, zebrane, opracowane i wydane przez Z. Chylińską w Pismach (t. 1–2 1984–98) i Korespondencji z 1903–37 (t. 1–4 1982–2002).

[madohora]

Galina Siergiejewna Ułanowa (ros. Галина Сергеевна Уланова; ur. 26 grudnia 1909/8 stycznia 1910 w Petersburgu, zm. 21 marca 1998 w Moskwie) – rosyjska i radziecka tancerka baletowa.

[madohora]

Ułanowa Galina S., ur. 8 I 1910, Petersburg, zm. 21 III 1998, Moskwa,
tancerka rosyjska;

[madohora]

Willę Leopolda Szperlinga (dawna Restauracja Pieniny) zbudowano w 1847 (L. Szperling kupił ją w 1909 r. od Drohojowskich). Początkowo służyła jako zajazd z wyszynkiem. Znajdowała się w centrum dawnego Czorsztyna. Z czasem została rozbudowana i stała się dużym kompleksem hotelowo-restauracyjnym (przed wojną). Po wojnie obiekt był prowadzony przez PTTK. Zdemontowano go w 1994 r.

[madohora]

Pozostałe wille to m.in. dawny Dwór Drohojowskich (wybudowany w 1880 r., po wojnie bank i sklep), wille „Basia” i „Zbyszek” – dawne przedwojenne pensjonaty.

[madohora]

Dodajmy, że na początku (od 1997 r.) osada należała do gminy Czorsztyn (65 procent udziałów) i Skarbu Państwa (35 procent). Po pięciu latach sprzedano ją prywatnej spółce. I zaczęły się problemy z płatnościami. Doszło do spraw sądowych, a nawet akcji CBA. Obecnie właścicielem zabytkowego kompleksu jest słowacka spółka.

[madohora]

NAJDŁUŻEJ POWSTAJĄCY PARK NARODOWY W POLSCE - Gazeta - 13.10.2024Gazeta - 13.10.2024

[madohora]

[madohora]

W ŚWIĘTOCHŁOWICACH CHCĄ OTWORZYĆ MUZEUM POWSTAŃ ŚLĄSKICH

[madohora]

IMIELIN

[madohora]

Malowniczo położona Rabka-Zdrój miała być rodzimą "czarodziejską górą" – uzdrowiskiem z eleganckimi pensjonatami, Miastem Dzieci Świata. Beata Chomątowska w swojej książce "Miasto Dzieci Świata" wyrusza szlakiem marzeń o rabczańskiej "republice dzieci", natrafiając na mroczne sekrety willi "Tereska", wymazaną z pamięci historię polsko-żydowskiego miasteczka, samotność dziecięcych kuracjuszy i krzywdę małych rabczan.

[madohora]

We wspomnieniach dawnych małych kuracjuszy rabczańskich, do których dotarłaś, uzdrowisko jest miejscem traumatycznym. Rzeczywiście było aż tak źle?

[madohora]

W tamtym okresie Rabka nie była uzdrowiskiem dziecięcym, co oznaczało m.in. że dzieci nie były oddzielane od rodziców, a właśnie to - w połączeniu z masowością i bezdusznością PRL-owskiego systemu leczenia - stanowiło jedno z najgorszych wspomnień rabczańskich kuracjuszy z okresu powojennego. Można powiedzieć, że ta historia przedwojenna to w głównej mierze opowieść o postępach medycyny, choć jej osiągnięcia nie były dostępne dla wszystkich dzieci, zwłaszcza miejscowych, co też podkreślam.

[madohora]

Wspomnienia o wykradaniu resztek chleba z kuchni dotyczą akurat dzieci chorych na cukrzycę, opowiada o nich reporterka Ilona Wiśniewska, która przebywała w sanatorium dla diabetyków. Specyficzny sposób żywienia miał zapobiegać skokom poziomu cukru we krwi, ponieważ nie było jeszcze wtedy możliwości jego monitorowania na bieżąco. Ale dzieciom tego nie tłumaczono.

[madohora]

Ale rabczańskie uzdrowisko miało dodatkowo swoje mankamenty, wynikające głównie z pośpiechu organizacyjnego. Pierwsze dzieci przyjeżdżają tu już w 1948 roku, ale szkoła dla nich zaczyna działać dopiero rok później, ponieważ nikt nie pomyślał o tym, żeby ją zorganizować w sanatorium. Właściwie przez cały okres działania uzdrowisko borykało się z brakiem personelu, trafiały tu osoby z przypadku i często to one właśnie wyznaczały wzorce zachowań na lata. Z perspektywy dzieci najgorsza była masowość, dlatego tak dobrze wspominają pojedyncze osoby, które okazywały im zainteresowanie i empatię. Co nie zmienia faktu, że kuracje się udawały. Myślę, że gdyby organizacja uzdrowiska nie przebiegała w takim pośpiechu, tę ideę miasta dzieci mogłaby się zmaterializować bardziej profesjonalnie i z sukcesem

[madohora]

Wkrótce przyjechał także sprzęt, ale np. nowoczesny aparat Roentgena musiał czekać w pudłach niemal rok, bo okazało się, że brakowało klisz. Takie były początki, potem wybudowano w Rabce nowoczesne sanatorium im. Pstrowskiego, uruchomiono też Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc, a po całkowitym wygaszeniu epidemii gruźlicy w latach 60. sanatoria przeorientowały się też na inne specjalizacje, jak alergologia czy diabetologia. Paradoksalnie, oficjalny tytuł Miasta Dzieci Świata przyznały Rabce kapituła Orderu Uśmiechu, UNESCO i wojewoda nowosądecki dopiero w 1996 roku, gdy lecznictwo sanatoryjne dla dzieci w tym mieście już dogorywało.

[madohora]

Głód i ciężka praca były powszechnym doświadczeniem małych rabczan. Dzieci nie miały żadnych praw, do własnego ślubu pozostawały własnością rodziców, a jednocześnie były właściwie małymi dorosłymi, jeśli chodzi o obowiązki związane z pracą, co widać jeszcze w 20-leciu międzywojennym, a nawet po drugiej wojnie światowej. W międzywojniu nauka nie była priorytetem, rodzice potrzebowali kolejnych rąk do pracy, zresztą dzieci często nie miały jak dotrze do szkoły choćby dlatego, że nie miały butów. W same szkoły też nie inwestowano.

[madohora]

Okres wojny w historii Miasta Dzieci Świata zapisał się tragicznie, choć Rabka nie jest wymieniana wśród miejsc nacechowanych szczególnie traumatycznie, jeśli chodzi o Zagładę.

[madohora]

Do tego Zagłada dokonała się w Rabce w sposób szczególnie brutalny, niemalże na oczach mieszkańców. Nie utworzono tu getta, tylko niewielki obóz pracy, ale dramatyczny koniec żydowskiej historii Rabki związany był głównie ze szkołą SS, w której uczono Niemców i Ukraińców wydobywania zeznań i mordowania. Mieściła się w willi "Tereska", przedwojennym elitarnym gimnazjum dla dziewcząt. „Lekcje praktyczne” szkoły SS odbywały się w pobliskim lasku, gdzie wykonywane były egzekucje.

[madohora]

Historie żydowskich mieszkańców polskich miast głośno zaczęto opowiadać dopiero w latach 90. Rabka nie jest wyjątkiem.

[madohora]

Jeśli mówimy o tabu dotyczącym Zagłady, to wyparcie wydarzeń powojennych było jeszcze większe. Latem 1945 roku do Rabki i Zakopanego trafiły żydowskie sieroty z krakowskiego sierocińca, by doszły do siebie po wojennej traumie. Bardzo szybko jednak w Rabce doszło do kilku napadów, w których do dzieci strzelano, rzucano granaty - w efekcie musiały zostać stamtąd ewakuowane, część z nich wywieziono do Zakopanego, gdzie zresztą też zostały zaatakowane.

[madohora]

Najmniejsza jaskinia w systemie. Ma jeden, powstały sztucznie, otwór wejściowy położony w części wschodniej ściany kamieniołomu na wysokości 257,6 metrów

[madohora]

Główną częścią jaskini jest duża sala zaczynająca się zaraz za dolnym otworem wejściowym. Odchodzą z niej ciągi:

na północny wschód korytarzyk prowadzący do Jaskini Odkrywców
na wschód zaczyna się korytarz idący przez niewielką salkę do Partii Baby Jagi. Znajduje się tu kilka krótkich i wąskich korytarzyków
na południe sala przechodzi w Korytarz Południowy, w którego stropie znajduje się przejście do górnego otworu.

[madohora]

Na końcu Korytarza Południowego znajdują się:

pochylnia przechodząca w wąski korytarzyk prowadzący do Szczeliny na Kadzielni (Sali Górnej)
komin Gwiezdne Wrota
niewielka studzienka prowadząca do Nowych Partii. Partie te to kilka szerokich i wysokich korytarzy o nazwach: Komora Wiesława (znajduje się tu kolejne przejście do Szczeliny na Kadzielni), Korytarz Niedźwiedzia, Jama Królika

[madohora]

Wędrując podziemnymi korytarzami uczymy się czym jest kras i jak tworzą się nacieki jaskiniowe. Poznajemy też mieszkańców Kadzielni – zobaczymy ślady organizmów sprzed milionów lat i dowiadujemy się co nieco o zamieszkujących jaskinie na Kadzielni nietoperzach.

[madohora]

Koncert wśród skał, wizyta w jaskiniach, niezwykłe widoki – to nie jedyne atrakcje Kadzielni. Miłośnicy mocnych wrażeń z pewnością docenią fakt, że Kadzielnię w Kielcach podziwiać można też z wysokości 40 metrów podczas swobodnego zjazdu na linie.

[madohora]

Skatepark Kielce

[madohora]

[madohora]

NOWA RZEŹBA STANĘŁA W KIELCACH - Wyborcza

[madohora]

Restauracja

[madohora]

Będąc dzieckiem musiałam co roku jeździć na wakacje do Rabki, gdzie mieszkali moi dziadkowie i ciocia, lekarka pracująca w rabczańskich sanatoriach. Przymus i specyfika tych pobytów sprawiły, że miałam dość tego miejsca. Przyznaję, że kompletnie wówczas nie znałam Rabki, odkryłam ją dopiero pracując nad książką. To miejsce dalekie od stereotypu nijakiego, sennego miasteczka, z wielowątkową historią, która nadaje mu życie, budzi emocje.

[madohora]

[madohora]

Mieszkańców tych wsi przesiedlano w latach 70-tych XX wieku. Później niszczono zabudowę, poza wybranymi obiektami, które rozebrano do późniejszej rekonstrukcji. Były różne koncepcje ich zagospodarowania. Zwyciężył pomysł stworzenia skansenu (Osada Czorsztyn-Kluszkowce) na półwyspie Stylchyn na północnym brzegu Jeziora Czorsztyńskiego. Stało się to w latach 90-tych XX wieku.

[madohora]

Osada to także część hotelowo-restauracyjna. Znajdują się tu trzy wille – Leopolda Szperlinga, Teofila Sanoka, Józefa Galoty
Willę Leopolda Szperlinga (dawna Restauracja Pieniny) zbudowano w 1847 (L. Szperling kupił ją w 1909 r. od Drohojowskich). Początkowo służyła jako zajazd z wyszynkiem. Znajdowała się w centrum dawnego Czorsztyna. Z czasem została rozbudowana i stała się dużym kompleksem hotelowo-restauracyjnym (przed wojną). Po wojnie obiekt był prowadzony przez PTTK. Zdemontowano go w 1994 r.

[madohora]

Część obiektów została przystosowana do celów turystycznych. Zorganizowano w nich miejsca noclegowe, gospody, a nawet część konferencyjną. Każdy chętny turysta mógł zamieszkać w starych obiektach, zjeść tu posiłek. Teraz już, niestety, nie ma takiej
możliwości. Osada powoli niszczeje. Wszędzie taśmy zabezpieczające i tabliczki – teren prywatny.
Kompleks z roku na rok niszczeje

[madohora]

Gdy zatrzęsła się ziemia
Warto zwrócić uwagę na większe i mniejsze bloki wapienne, nagromadzone u podnóża ściany skalnej, a częściowo zanurzone w wodach Wisły. Jest to widoczny ślad wielkiego obrywu skalnego, wywołanego przez wstrząs tektoniczny. W wydanym pod koniec XIX wieku "Słowniku Geograficznym" znajdujemy następującą wzmiankę o tym, co stało się w Tyńcu: "Trzęsienie ziemi w roku 1786 uszkodziło mury i spowodowało oberwanie się złomu skały, która wpadła do Wisły". Ilość przemieszczonego wówczas materiału skalnego była tak znaczna, że z koryta rzeki usuwano bloki skalne, aby przywrócić jej spławność.
Chcąc odnaleźć inne ślady tego zjawiska trzeba odwiedzić kościół św. Katarzyny w Krakowie. Znajdziemy tam inskrypcję w trzech językach, w której zapisano, że właśnie w 1786 r., w wyniku trzęsienia ziemi, zniszczone zostało sklepienie nawy głównej i kościół został zamknięty. Ówczesny sejm galicyjski podjął nawet decyzję o zburzeniu świątyni, jednakże w wyniku podjętej odbudowy otwarto ją w roku 1864, a więc w 78 lat po brzemiennym w skutkach zjawisku geologicznym.
Blokowisko skalne w Tyńcu jest miejscem unikatowym, gdzie efekt wstrząsu tektonicznego można zobaczyć na własne oczy, gdzie można go dotknąć własną ręką.

[madohora]

Opactwo na skale
Z parkingu kierujemy się wzdłuż biegu Wisły, ku południowi, aby zaledwie po kilkudziesięciu metrach znaleźć się u stóp skałek wapiennych, ograniczających od zachodu wzgórze klasztorne. Skałki osiągają 20-30 m wysokości, a są one utworzone z wapieni wieku górnojurajskiego, wykształconych jako facja wapienia skalistego. Są one nieuławicone i odznaczają się brakiem krzemieni, natomiast wybitna podatność na procesy krasowe powoduje, że przecinające je szczeliny i spękania zostały znacznie poszerzone i miejscami rozdzielają wapienną skałę na stopniowo izolujące się formy skalne. Działalność czynników krasowych przejawia się także obłymi kształtami skałek, nierówną fakturą ich powierzchni oraz tworzeniem się nisz i wgłębień, niekiedy wypełnionych osadem zawierającym kostki i zęby małych kręgowców oraz skorupki ślimaków.
Kościół i zabudowania opactwa wieńczące tynieckie wzgórze są ze wszech miar godne zwiedzenia. Warto przypomnieć, że według przekazu Jana Długosza w XV wieku była to "góra zamkowa znakomicie umocniona murami, wieżami tudzież innymi środkami obronnymi...". Badania archeologiczne wykazały, że kilkaset lat przed naszą erą istniał tu gród kultury łużyckiej z zabudowaniami usytuowanymi wzdłuż wału przebiegającego po zewnętrznej stronie obecnych zabudowań klasztornych. Około roku 1070, za panowania króla Bolesława Śmiałego, osadzono tu zakon benedyktynów i zbudowano romański kościół, wielokrotnie następnie przebudowywany, chroniony wałami i murami obronnymi. W latach 1771-72 była to ostoja konfederatów barskich. Na podstawie decyzji władz austriackich klasztor został w 1816 r. skasowany, a benedyktyni powrócili tu dopiero w 1939 r.

[madohora]

Fortyfikacja na Grodzisku
Wąska i stroma, ale znakowana ścieżka turystyczna, prowadzi na pokrytą lasem wierzchowinę wzgórza, wznoszącą się aż 70-80 m ponad dno doliny. Osiągając ją, z lewej strony można zobaczyć dość wyraźnie zaznaczony wał o wysokości kilku metrów. Idąc wzdłuż niego łatwo mozna przekonać się, że kontynuuje się on na znacznym odcinku i konturuje z trzech stron całe wierzchowinowe spłaszczenie, tworząc kamienną fortyfikację z wejściem od strony wschodniej. Tu przechodzi przez niego droga, przy której najlepiej widoczna jest konstrukcja obwałowania, złożonego z bloków i fragmentów wapieni jurajskich.
Badania archeologiczne wykazały, że pod nasypem kamiennym znajdowało się drewniane ogrodzenie, będące pierwszą fazą tego umocnienia. Materiał skalny pochodzi zapewne z najbliższego otoczenia, był więc tu pozyskiwany przez ówczesnych mieszkańców już kilkaset lat przed naszą erą. W obrębie obwałowania nie znaleziono śladów zabudowy, nie był to więc gród tylko refugium czyli miejsce schronienia dla zamieszkujących okolicę plemion kultury łużyckiej, zasiedlających okolice Tyńca pod koniec okresu halsztackiego i w okresie lateńskim, a więc we wczesnej epoce żelaza. W ubiegłym stuleciu wierzchowina Grodziska była całkiem odlesiona i zajęta pod uprawy, a w jej środkowej części na starej mapie katastralnej zaznaczony jest mały zbiornik wodny, jednak śladów jego nie udało się dotychczas odszukać.

[madohora]

Zielona Góra składa się z 55 procent zieleni

Niekwestionowanym liderem rankingu została Zielona Góra, w której lasy zajmują ponad połowę całej powierzchni. Miasto jest siedzibą sejmiku wojewódzkiego województwa lubuskiego, a liczba mieszkańców wynosi ok. 140 tys. Okoliczni mieszkańcy i turyści rzeczywiście mają dostęp do atrakcyjnych obszarów leśnych, m.in. Rezerwatu Przyrody Zimna Woda czy terenu rekreacyjnego Dzika Ochla.

[madohora]

Kaplica św. Kingi, to jedyny obiekt sakralny przez który przejeżdża pociąg. Jest największą i najlepiej zachowaną spośród licznych kiedyś kaplic w kopalni. Jej początki sięgają 1747 r. Wyposażenie kaplicy stanowi min 100 - letnia szopka betlejemska, grób pański. Liczne elementy jej wyposażenia pochodzą z innych, nieistniejących kaplic kopalni, a także kościołów bocheńskich.

[madohora]

Kopalnia Soli Bochnia – trasa turystyczna z ekspozycją multimedialną i podziemną przeprawą łodzią.
Trasę turystyczną z ekspozycją multimedialną można rozszerzyć o dodatkową atrakcje podziemna przeprawę łodzią przez zalany solanka chodnik.

[madohora]

W 1925 wydał opowiadanie satyryczne Diaboliada (wydanie polskie w wyborze Notatki na mankietach 1984); fabuła utworu, oparta na fatalnej w skutkach pomyłce, jest pretekstem do ukazania licznych absurdów współczesnego życia, zwłaszcza rozbudowanej biurokracji. Mocno osadzone we współczesnych realiach są również opowieści Fatalne jaja (1925, wydanie polskie 1928) i Psie serce (powstała 1925, wydana Frankfurt nad Menem 1968, wystawienie polskie 1983, wydanie osobne 1989), w których Bułhakow, tworząc satyryczno-groteskową wizję eksperymentów naukowych i ich nieoczekiwanych skutków, wyrażał przekonanie o nieskuteczności gwałtownych ingerencji w naturalny porządek rzeczy, łącząc je z ostrą krytyką społeczną. Oba utwory odczytano jako wyraz niechęci pisarza wobec sowieckiej rzeczywistości.

[madohora]

Kopalnia Soli Bochnia – trasa turystyczna z ekspozycją multimedialną , podziemną przeprawą łodzią i przejściem końska drogą.
Ten wariant trasy turystycznej obejmuje przejście trasą z ekspozycją multimedialną , pobyt w komorze Ważyn, podziemną przeprawę łodzią i dodatkowo obejmuje przejście tzw. końską drogą .

[madohora]

Kopalnia Soli Bochnia – trasa historyczna wyprawa w Stare Góry
To ekstremalna trasa, która prowadzi szlakiem najstarszych, średniowiecznych, zabezpieczonych w pierwotnej formie wyrobisk bocheńskiej kopalni. Zjazd na trasę poprzedzony jest szkoleniem uczestników wycieczki w Stacji Ratownictwa Górniczego. Śmiałkowie otrzymują sprzęt górniczy, kask, lampę górniczą, pochłaniacz i ubranie ochronne.

[madohora]

„Wprowadzenie unikatowej oferty kulturalno – edukacyjnej na udostępnionej trasie turystycznej w Kopalni Soli „Bochnia” – Obiekcie Światowego Dziedzictwa UNESCO. „
Zwiedzający mają okazję pogłębić swoją wiedzę z zakresu tematów dotyczących chemii, biologii i historii, jednocześnie przeżywając niezapomnianą i niepowtarzalną przygodę, wędrując zaprojektowaną ścieżką zwiedzania, głębiej i głębiej pod ziemię. Założenie ma na celu stworzenie miejsca unikatowego, które odpowie na potrzeby zarówno młodych, jak i nieco starszych odkrywców, poprzez stworzenie różnych ścieżek zwiedzania odpowiadających na potrzeby różnych grup odbiorców.

[madohora]

Prac remontowych doczekała się także trasa podziemnego spływu łodziami, podobnie jak remont konstrukcji drewnianych w wielu miejscach całej trasy turystycznej.

[madohora]

Rok 1981 przynosi kopalni wpisanie zabytkowych wyrobisk do rejestru zabytków. Kopalnia przekształca się w obiekt turystyczny i leczniczy. Komora Ważyn, największe podziemne pomieszczenie w Europie, wykonane przez człowieka przyczynia się do pełnienia funkcji turystycznych, jak i leczniczych ze względu na specyficzny mikroklimat.

[madohora]

Na VI poziomie bocheńskiej kopalni w połowie 2008 roku udostępniono nowy odcinek trasy turystycznej, który został zalany roztworem solanki. Dzięki temu sposób powstała możliwość obejrzenia tego fragmentu kopalni w formie oryginalnego spływu łodzią. Jest to doskonałe uzupełnienie zwiedzania podziemnej trasy turystycznej. Spływ odbywa się w komorze, która znajduje się 230 metrów pod ziemią. Uczestnicy wraz z przewodnikiem przeprawiają się łodziami przemierzając 120 metrowy odcinek solnego jeziora. Rejs podziemną łodzią z pewnością pozostanie na długo w pamięci, każdego śmiałka.

[madohora]

Urodził się 7 VII 1887 w Witebsku (Rosja).
7 VII 1887
urodził się w Witebsku
1908
rozpoczął naukę u Lwa Baksta
1911
wystawił prace na Salonie Niezależnych
namalował Ja i wioska
1915 i 1916
prezentował swoją twórczość w Moskwie
1918
został Komisarzem Sztuk przy rządzie rewolucyjnym w Witebsku
1922
wyjechał z ZSRR do zachodniej Europy
1925
osiedlił się w Paryżu
1941–48
przebywał w Stanach Zjednoczonych
28 III 1985
zmarł w Saint-Paul-de-Vance

[madohora]

Na emigracji
W 1922 opuścił Związek Sowiecki; przebywał w Berlinie i Schwarzwaldzie w Niemczech; tam rozpoczął studia w zakresie technik graficznych i pracę nad ilustracjami do Martwych dusz N. Gogola (jedna z nich: Zakochani na ławce w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie). W 1924 odbyła się pierwsza wystawa malarstwa Chagalla w Galerie Barbasanges-Hoderbert w Paryżu. W 1925 zamieszkał w Paryżu; 1926 miał wystawę w Reinhardt Galleries w Nowym Jorku, od tego czasu wielokrotnie wystawiał w całej Europie i USA. Wiele podróżował — Palestyna (1931), Holandia (1932), Hiszpania (1934), Polska (1935), Meksyk (1942), Izrael (1951, 1962, 1968), USA (1968), ZSRR (1973). W 1937 otrzymał obywatelstwo francuskie, 1941 przeniósł się z Paryża do Marsylii, wiosną 1941 opuścił okupowaną przez Niemców Francję, wyjeżdżając przez Lizbonę do USA. W 1948 powrócił do Francji, zamieszkał w Orgeval pod Paryżem; 1949 przeniósł się do Saint-Jean-Cap-Ferret, a 1966 do Saint-Paul-de-Vence na południu Francji, gdzie zmarł 28 III 1985.

[madohora]

Prace malarskie, graficzne i rysunki wystawiano za życia artysty w największych muzeach sztuki nowoczesnej w Europie, USA i Japonii. Wielokrotnie nagradzany za całą twórczość i pojedyncze prace (m.in.: Carnegie Prize 1939; Nagroda za Grafikę na XXIV Międzynarodowe Biennale w Wenecji). W Polsce prace graficzne Chagalla znajdują się m.in. w Muzeum Narodowe w Warszawie i Muzeum Sztuki w Łodzi. Opublikował autobiografię Ma vie (1922).

[madohora]

Charlie Chaplin, właśc. Charles Spencer Chaplin, KBE (ur. 16 kwietnia 1889 w Londynie, zm. 25 grudnia 1977 w Vevey) – brytyjski aktor i reżyser okresu kina niemego, później także filmów udźwiękowionych; producent, scenarzysta i kompozytor muzyki filmowej. Ikona kultury popularnej. Jeden z najwybitniejszych i najlepiej rozpoznawalnych aktorów i reżyserów w historii światowego kina. American Film Institute umieścił go na 10. miejscu w rankingu „50 największych legend amerykańskiego ekranu” (The 50 Greatest American Screen Legends)

[madohora]

jeden z najwybitniejszych artystów filmu światowego; początkowo aktor music-hallu, od 1913 współpraca z kinematografią amerykańską, współzałożyciel (1919) spółki filmowej United Artists; twórca klasycznych komedii filmowych i ich tragikomicznego bohatera, włóczęgi Charliego (postać wywodząca się z pantomimy); w swych filmach (Charlie włóczęga 1915, Charlie żołnierzem 1918, Brzdąc 1921, Gorączka złota 1925, Cyrk 1928, Światła wielkiego miasta 1931, Dyktator 1941) protestował przeciw niesprawiedliwości i złu; reżyser i wykonawca głównych ról w filmach: Światła rampy (1952), Król w Nowym Jorku (1957); ze względów politycznych i osobistych opuścił 1952 USA i powrócił do Europy; ostatnim reżyserowanym przez Chaplina filmem była Hrabina z Hongkongu (1966); Moja autobiografia (1964, wydanie polskie 1967); 1971 honorowy Oscar za całokształt twórczości; o jego życiu R. Attenborough nakręcił film biograficzny Chaplin (1992).

[madohora]

Bo Korzeniowski nie życzył sobie żadnego upamiętniania go w naszym kraku. Szukałam przyczyny ale nie znalazłam. Więcej na ten temat znajdziecie w tym wątku

JOSEPH CONRAD CZY WIEDZIAŁEŚ, ŻE...

[madohora]

Conrad [kọnräd]
Joseph Wymowa, właściwie Józef Teodor Konrad Korzeniowski, ur. 3 XII 1857, Berdyczów, zm. 3 VIII 1924, Bishopsbourne k. Canterbury,
pisarz angielski, z pochodzenia Polak.

[madohora]

Lata 1945–1989 były czasem asymilacji urbanistycznej Zadola i Ligoty, Panewnik i Kokocińca.Trwała dalsza rozbudowa Starych Panewnik w kierunku wschodnim, a pomiędzy dawnymi gospodarstwami w Wymysłowie i Kokocińcu powstały nowe osiedla mieszkaniowe[66]. W latach 70. XX wieku w Kokocińcu w rejonie ulic Kruczej, Zielonej, Kijowskiej i J. Wybickiego wybudowano osiedle mieszkaniowe dla pracowników kopalni „Śląsk”. Po 1989 roku na terenach Panewnik zaczęły powstawał nowe, liczne osiedla mieszkaniowe[66], w szczególności pomiędzy Starymi Panewnikami a Kokocińcem.

[madohora]

GLORIA VICTIS
JEŚLI ZAPOMNIMY O NICH
TY BOŻE ZAPOMNIJ O NAS

OFIAROM REŻIMU KOMUNISTYCZNEGO
ZAMORDOWANYCH W LATACH 1945-1956
ZA DZIAŁALNOŚĆ NA RZECZ
NIEPODLEGŁEGO BYTU PAŃSTWA POLSKIEGO

ŻOŁNIERZOM KONSPIRACYJNEGO WOJSKA POLSKIEGO
NARODOWYCH SIŁ ZBROJNYCH
ZRZESZENIA WOLNOŚĆ I NIEZAWISŁOŚĆ
SAMODZIELNYCH GRUP POAKOWSKICH
ORAZ WIĘŹNIOM POLITYCZNYM
OKRESU STALINOWSKIEGO
DZIAŁAJĄCYM W OKRĘGU ŚLĄSKIM
POMORDOWANYM I POGRZEBANYM
NA TYM CMENTARZU I W MIEJSCACH NIEZNANYCH

[madohora]

Cmentarz Komunalny przy ul. Panewnickiej w Katowicach − jedna z nekropolii Katowic przy ul. Panewnickiej 45 w dzielnicy Ligota-Panewniki.

[madohora]

Kwatery franciszkańskie

[madohora]

Pomnik Obrońców Katowic − pomnik upamiętniający obrońców Katowic – powstańców śląskich, harcerki i harcerzy zamordowanych przez Niemców w 1939 w więzieniach, w lasach oraz na ulicach miasta.

[madohora]

W centralnej części pomnika znajdują się szlifowane bloki skalne z napisami: "Tu spoczywają prochy bohaterskich powstańców śląskich, harcerek i harcerzy zamordowanych w 1939 roku przez najeźdźców hitlerowskich w lasach panewnickich, więzieniach i na ulicach Katowic. Przechodniu powiedz Polsce żeśmy polegli posłuszni Jej sprawie".

[madohora]

Kalwaria Panewnicka – zespół kaplic pasyjno-maryjnych usytuowanych w pobliżu klasztoru oo. franciszkanów w Katowicach wraz z przyległym terenem parkowym

[madohora]

Na kalwarii odbywają się, szczególnie w okresie Wielkiego Postu, nabożeństwa Drogi Krzyżowej w plenerze. Kalwaria jest również miejscem misteriów pasyjnych − „Kalwaria Śląska” − oraz Festiwalu Piosenki Ekologicznej Ekosong.

[madohora]

X stacja − Jezus z szat obnażony. Stacja ukończona w 1950. Figury Chrystusa i oprawcy wykonała Angelina Jury-Petrucco z Katowic-Załęża.

[madohora]

XIV stacja − Jezus złożony do grobu. Rzeźba autorstwa br. Leonarda Bannerta OFM z 1953. Okratowanie z 1983.

[madohora]

Całość zespołu kaplic różańcowych została ukończona i poświęcona w 1963, a więc przed wydaniem listu apostolskiego papieża Jana Pawła II Rosarium Virginis Mariae wprowadzającego zmiany w formie odmawiania modlitwy różańcowej – 16 października 2002. List ten, oprócz dotychczas odmawianych 15 tajemnic, wprowadził nowe tajemnice światła. Na Kalwarii Panewnickiej istnieje 15 stacji odpowiednio ilustrujących tajemnice radosne, bolesne i chwalebne. Istnieje projekt budowy brakujących 5 kaplic wzdłuż Kłodnicy. 15 kaplic różańcowych Kalwarii Panewnickiej to:

[madohora]

Wychowany w rodzinie ziemiańskiej, wraz z rodzicami (ojciec, Apollo Korzeniowski, był działaczem niepodległościowym i pisarzem) przebywał na zesłaniu w głębi Rosji (1862–67, Wołogda); po ich śmierci mieszkał we Lwowie i Krakowie, gdzie opiekował się nim wuj, T. Bobrowski; 1874 wyjechał z Polski, do 1878 mieszkał w Marsylii, następnie przez 16 lat służył w angielskiej flocie handlowej, pływając m.in. do Indii Zachodnich, Australii, po morzach Archipelagu Malajskiego (od 1886 był kapitanem). W 1894 osiadł na stałe w południowo-wschodniej Anglii, poświęcając się pisarstwu; do grona jego przyjaciół i współpracowników literackich należeli m.in.: F.M. Ford, E. Garnett, R.B. Cunninghame Graham. Zmarł 3 VIII 1924 w Bishopsbourne k. Canterbury.

[madohora]

Powieści o Azji i Afryce
Europejskim podbojom imperialnym w południowo-wschodniej Azji i Afryce Conrad poświęcił powieści: Szaleństwo Almayera (1895, wydanie polskie 1923 pt. Fantazja Almayera), Wykolejeniec (1896, wydanie polskie 1936), Placówka postępu (1898, wydanie polskie 1939), Jądro ciemności (1902, wydanie polskie 1925); w utworach tych ukazywał kolonizatorów przynoszących swym działaniem ujmę misji białego człowieka; w Jądrze ciemności eksponował nie tylko absurdalność takich działań i zjawisko wykorzystywania tubylców, lecz także upadek moralny białego człowieka, którym zawładnęły dzikie, pierwotne instynkty jego natury. W powieściach i opowiadaniach o tematyce politycznej pisarz zdecydowanie rozprawiał się z rozmaitymi patologiami politycznymi; arcydzieło prozy powieściowej Conrada, Nostromo (1904, wydanie polskie 1926), którego akcję umieścił w Ameryce Południowej, jest krytyczną oceną tyranii i puczów militarnych, ale też i wszelkich działań politycznych wypaczających ideały tkwiące u ich podstaw; w Tajnym agencie (1907, wydanie polskie 1908) podjął próbę ukazania więzi między carską agenturą i anarchistami angielskimi, a w powieści W oczach Zachodu (1911, wydanie polskie 1925) przede wszystkim artystyczno-ideologiczną polemikę z F. Dostojewskim: wyszydzał w niej rosyjski irracjonalizm i mistycyzm, poczucie moralno-politycznej wyższości wobec krajów Zachodu oraz posłannictwa; powieść ta jest nie tylko krytyką rosyjskiej autokracji i rewolucyjnego spiskowania, lecz głównie rosyjskiej mentalności i politycznej tradycji

[madohora]

Pisarz modernistyczny
Na początku działalności literackiej głównym źródłem inspiracji były dla Conrada polski romantyzm i realistyczne pisarstwo G. de Maupassanta, G. Flauberta, I. Turgieniewa i H. Jamesa. Twórczość Conrada czyni go pisarzem modernistycznym, który stosuje konwencje literackie impresjonizmu i symbolizmu oraz eksperymentatorstwo narracyjne: narrację pośrednią, zogniskowaną na centralnym wydarzeniu akcji, wielość punktów widzenia prowadzącą do wielości ocen postępowania głównego bohatera oraz relatywizmu epistemologicznego i aksjologicznego, a także mnogość narratorów i technik narracji, dygresje, achronologię (zwłaszcza w Lordzie Jimie 1900, wydanie polskie 1904).

[madohora]

Muszę jeszcze raz sięgnąć po te lektury, bo to chyba nie było takie proste. Ktoś kto zmienia nazwisko, pisze tylko po angielsku (wszystko to co jest u nas to tłumaczenia) i nie chce mieć nic wspólnego z pierwszym krajem gloryfikuje ten kraj. Nie sądzę. A my przez wieki stawiamy mu pomniki i nie stosujemy się do jego życzenia, że tego nie chciał.

[madohora]

Malo kto wie, że jego rodzina skrywała pewną mroczną tajemnicę

[madohora]

jeden z najpopularniejszych artystów pol. kinematografii powojennej; 1953–60 aktor i reżyser Teatru Wybrzeże w Gdańsku; 1955–60 współtwórca studenckiego teatru Bim-Bom, także kierownik artyst., reżyser i aktor, autor tekstów; występował również w Teatrze Ateneum w Warszawie (m.in. wielka kreacja w dramacie Dwoje na huśtawce W. Gibsona oraz Requiem dla zakonnicy W. Faulknera); na ekranie zadebiutował epizodem w filmie A. Wajdy Pokolenie (1954); pierwszą gł. rolę zagrał w Ósmym dniu tygodnia (1958, premiera 1982) A. Forda; wykonawca gł. ról w filmach tzw. szkoły polskiej: Popiół i diament (1958) Wajdy, Do widzenia, do jutra (1960) J. Morgensterna, Salto (1965) T. Konwickiego, Szyfry (1966) W.J. Hasa, także w komediach (m.in. Giuseppe w Warszawie1963 S. Lenartowicza) i filmach kostiumowych (Rękopis znaleziony w Saragossie Hasa 1966); twórca postaci bohatera wyrażającego ideowe i psychol. problemy pokolenia wojennego; role w filmach zagranicznych. Pamięci C. zostały poświęcone filmy Wszystko na sprzedaż (1968) Wajdy i dokumentalny montażowy Zbyszek (1969) J. Laskowskiego.

[madohora]

Na następnym obelisku swoje miejsce znalazł Józef Czaspski (nie mam zdjęcia)

Czapski Józef, ur. 3 IV 1896, Praga, zm. 12 I 1993, Maisons-Laffitte k. Paryża,
brat Marii, wnuk Emeryka Zachariasza Mikołaja Hutten-Czapskiego, malarz, krytyk sztuki, publicysta;

[madohora]

czł. grupy kapistów (jej prezes i jeden z gł. propagatorów idei kapizmu); 1920 uczestnik wojny pol.-bolszewickiej; 1939–41 więzień łagrów (Wspomnienia starobielskie 1944), 1941–42 żołnierz Armii Pol. w ZSRR, prowadził z polecenia gen. W. Andersa poszukiwania zaginionych oficerów pol. (relacja Na nieludzkiej ziemi 1949), następnie w 2. Korpusie Pol.; od 1945 w Paryżu, współzałożyciel paryskiej „Kultury”; obrazy Czapskiego, wywodzące się z koloryzmu, lecz o indywidualnej kontrastowej gamie barwnej, silnej ekspresji, charakteryzuje dramatyzm i groteskowość; szkice o literaturze i sztuce, wspomnienia, m.in. Oko (1960), Tumult i widma (1981), Patrząc (1983), Dzienniki — wspomnienia — relacje (1986), Czytając (1990), Swoboda tajemna (1991).

[madohora]

Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech, marqués de Dalí de Púbol (ur. 11 maja 1904 w Figueres, zm. 23 stycznia 1989 tamże) – hiszpański malarz, jeden z najbardziej znanych surrealistów.
Jest jednym z bardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku. Postrzegany bywał jako skrajny ekscentryk, wymyślił własną metodę surrealistyczną zwaną „paranoiczno-krytyczną”.

[madohora]

11 V 1904
urodził się w Figueras
1921–23
studiował w madryckiej Real Academia de Bellas Artes de San Fernando
1928
zamieszkał w Paryżu
1929
napisał scenariusz do filmu Luisa Buñuela Pies andaluzyjski
1931
namalował Uporczywość pamięci
napisał scenariusz do filmu Złoty wiek
1935
namalował obraz Płonąca żyrafa
1942
opublikował autobiografię The Secret Life of Salvador Dali
1949
namalował obraz Madonna Port Lligat
1964
opublikował Dziennik geniusza
1974
otworzył muzeum własnej twórczości w Figueras
25 I 1989
zmarł w Figueras

[madohora]

Jako, że na Śląsku też nie brakuje jego prac stańmy na chwile w zadumie nad Xawerym Dunikowskim

[madohora]

WYSOWA ZDRÓJ - Gazeta - 06.02.2025

[madohora]

Szopkę można oglądać od świąt Bożego Narodzenia do pierwszych dni lutego[4]. W okresie bożonarodzeniowym organizowane są adoracje stanowe i dla różnych grup, np. chórów i zespołów śpiewaczych, w których biorą udział katowiccy biskupi

[madohora]

Początki budowy szopki sięgają 1908 r., kiedy to zaraz po konsekracji bazyliki przez kardynała Georga Koppa, zakonnicy przygotowali pierwszą skromną stajenkę. W zapisach kronikarskich klasztoru panewnickiego znajdują się notatki dotyczące budowy żłóbka w 1913 r. Pracom przewodniczył mistrz stolarski br. Ubald Miera OFM. Pierwsze panewnickie żłóbki wznoszone były w miejscu, w którym dzisiaj znajduje się kaplica św. Antoniego Padewskiego (prawa strona transeptu). Po 1927 r., gdy wybudowano ołtarz św. Antoniego, stajenkę zaczęto przygotowywać po przeciwległej stronie, w absydzie dzisiejszej kaplicy św. Franciszka z Asyżu (lewa strona transeptu). W 1926 r. dodano tło przedstawiające Jerozolimę, zaś w 1933 r. scenerię gwieździstego nieba.

[madohora]

W 2006 r. konstrukcja miała 25 m wysokości, 20 m szerokości i 12 m głębokości i zajmowała powierzchnię około 730 m². Co roku wymiary szopki ulegają zmianie. Stajenka budowana jest z bali i desek jodłowych. Nad szopką rozciąga się – namalowane na płótnie – sklepienie niebieskie, jakie pojawia się w wigilijną noc nad Katowicami.

[madohora]

Dunikowski Ksawery, ur. 24 XI 1875, Kraków, zm. 26 I 1964, Warszawa, rzeźbiarz i malarz.

[madohora]

Okres międzywojenny
We Francji artysta zetknął się ze współczesną rzeźbą francuską, zawarł znajomość z niektórymi jej twórcami (m.in. Ch. Despiau), co nie wpłynęło jednak na zmianę ukształtowanego już indywidualnego stylu. W 1917–20 Dunikowski stworzył dzieła świadczące o osiągnięciu pełnej dojrzałości twórczej, operujące mocną, zdecydowaną bryłą i ostro przecinającymi się płaszczyznami (Głowa Jana Rubczaka; Głowa redaktora Thumena), niekiedy silnie zgeometryzowane (Głowa bolszewika) lub zdradzające ślady fascynacji rzeźbą archaiczną (Głowa śpiewaka greckiego); do sztuki archaicznej nawiązywały także polichromowane półpostaciowe figury kobiet: Amerykanka I, II, Francuzka I, II, Polka I, II, III; zainteresowanie problemami rzeźby monumentalnej uwidoczniło się w 2 wybitnych dziełach Dunikowskiego — Grobowcu Bolesława Śmiałego i Autoportrecie (Idę ku słońcu), odwołujących się do filozoficzno-literackich treści Młodej Polski; w obu pracach artysta posłużył się zgeometryzowaną bryłą, w drugiej wprowadził także czysty kolor, akcentujący strukturę rzeźby. W 20-leciu międzywojennym w sztuce Dunikowskiego przeplatały się zainteresowania portretem i rzeźbą monumentalną; do najbardziej znanych dzieł z tego okresu należy zespół Głów wawelskich (1925–26), będących wizerunkami przedstawicieli polskiej inteligencji, w których dosadna charakterystyka psychologiczna łączy się z syntetyczną formą; głowy te miały być umieszczone na stropie Sali Poselskiej Zamku Królewskim na Wawelu, w miejsce brakujących głów renesansowych. Rozwojowi dążeń do monumentalizmu sprzyjały liczne zamówienia kościelne (Czterej Ewangeliści 1927 — Seminarium Śląskie, Kraków; projekty rzeźb do katedry w Katowicach, 1927–29) i publiczne (Pomnik Józefa Dietla 1936, Kraków). W tym czasie Dunikowski poważnie zajął się także malarstwem, którym parał się już wcześniej; tworzył obrazy osobiste, głównie portrety, w których jest widoczna tendencja do osiągnięcia syntetycznej kolorystyki oraz przejrzystej struktury przestrzennej (Autoportret w stroju mandaryna 1935).

[madohora]

Dunikowski Xawery

[madohora]

syn żydowskiego emigranta z Rosji; uczeń Ch. Hambitzera i E. Kilenyiego, wzrastał w orbicie wpływów Broadwayu (nowojorskiego skupiska teatrów muz., rewii i kabaretów); w kompozycji był w zasadzie samoukiem; rozgłos przyniosła mu rewia La La Lucille (1919) i piosenka Swanee, spopularyzowana przez Al Jonsona; 1923 skomponował jeden z najsłynniejszych utworów — Błękitną rapsodię , którą zamówił u niego ówczesny król jazzu P. Whiteman; 1928 wyjechał do Paryża (gdzie zetknął się m.in. z M. Ravelem, I. Strawinskim i gdzie napisał popularną fantazję Amerykanin w Paryżu), a później do Wiednia; w ostatnich latach życia tworzył gł. muzykę film.; jednym z nielicznych kompozytorów XX w., którzy zatarli granicę między muzyką poważną a rozrywkową; jego twórczość symfoniczna (także Druga rapsodia na fortepian i orkiestrę 1931, Uwertura kubańska1932) i sceniczna (komedie i rewie muz., m.in. Lady, Be Good 1924, Funny Face 1927, Girl Crazy 1930), także fortepianowa (Jazz Piano Preludes 1926) wykazuje przede wszystkim wpływ jazzu; niektóre tematy G. stały się standardami jazzowymi, są wykorzystywane przez muzyków jazzowych do improwizacji; świat. popularność zdobył G. głównie dzięki rozrywkowym kompozycjom symfonicznym, piosenkom przebojom (Człowiek, którego kocham) oraz operze Porgy i Bess (Nowy Jork 1935, ze słynną kołysanką Summertime).

[madohora]

Wiesław Ryszard Gołas (ur. 9 października 1930 w Kielcach, zm. 9 września 2021 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy i kabaretowy, wykonawca piosenki aktorskiej.

[madohora]

Występy od 1954 w Jeleniej Górze, od 1955 w Warszawie (m.in. Teatr Dramatyczny); role komediowe, oparte głównie na efektach pantomimicznych, m.in. Gil — Parady J. Potockiego, Papkin — Zemsta A. Fredry, Kościej — Wędrówki Mistrza Kościeja M. de Ghelderode’a, Brondley — Czarna komedia P. Shaffera; występy w filmach (m.in. Ogniomistrz Kaleń E. i Cz. Petelskich 1961, Chudy i inni H. Kluby 1967, Dzięcioł J. Gruzy 1971, Poszukiwany-poszukiwana S. Barei 1973, Tajemnica starego ogrodu J. Dziedziny 1983, Szabla od komendanta J.J. Kolskiego 1995) i serialach telewizyjnych (Czterej pancerni i pies K. Nałęckiego, 1966–70), także kabaretach warszawskich (Koń, Dudek) i telewizji (Kabaret Starszych Panów)

[madohora]

W latach 70. XX wieku w Starych Panewnikach w rejonie ulic Kuźniczej i Owsianej czynna była fabryka elementów domów z wielkiej płyty. W miejsce Fabryki Domów w Panewnikach powstały po 1989 roku nowe firmy, w tym w 1992 roku PBU „Panewnik”, które produkuje elementy prefabrykowane z betonu i żelbetu. Obszar ten pozostaje miejscem koncentracji działalności gospodarczej w Panewnikach. Siedzibę tam ma wg stanu z połowy 2023 roku m.in. dystrybutor elementów stalowych Stalprofil (ul. Owsiana 60a) i producent części samochodowych Autoneum Poland (ul. Owsiana 60a)[

[madohora]

W latach 1990–2003 i 2008–2019 organizowano w Panewnikach Festiwal Piosenki Ekologicznej – Ekosong. Odbywał się on rokrocznie na terenie Kalwarii Panewnickiej przed VII Stacją Drogi Krzyżowej przez franciszkanów z Prowincji Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych w Katowicach

[madohora]

Cmentarz przy Panewnickiej

[madohora]

IV stacja − Jezus spotyka Matkę swoją. Budowę tej kaplicy rozpoczęto w 1938, ukończona została dopiero w 1950. Figury Chrystusa i Matki Bożej wyrzeźbił w sztucznym kamieniu br. Leonard Bannert OFM.

[madohora]

V stacja − Cyrenejczyk pomaga nieść krzyż Jezusowi. Kaplica wzniesiona i poświęcona w 1939. Fundacja pracowników huty „Baildon”. Ewangeliczną scenę wyrzeźbił Marian Wnuk ze Lwowa. Kaplica spełnia rolę kaplicy pogrzebowej dla zakonników.

[madohora]

VIII stacja − Jezus pociesza płaczące niewiasty. Prace rozpoczęto przed II wojną światową. Kaplicę ukończono w 1950. Rzeźby wykonał br. Leonard Bannert OFM.

[madohora]

Kaplica Bożego Narodzenia − ukończona w 1957 przedstawia scenę narodzenia Chrystusa.

[madohora]

Kaplica Ogrójca − fundacja Klary Rzychoń z 1958. Przedstawiony został klęczący Chrystus z uczniami w Getsemani.

[madohora]

Kaplica Ukrzyżowania − figury Ukrzyżowanego i łotrów z 1911 umieszczone zostały na żelbetonowych krzyżach wysokości 10 m.

[madohora]

Kaplica Zesłania Ducha Świętego − wzorująca na tradycyjnych przedstawieniach scena z Wieczernika. Duch Święty w postaci gołębicy.

[madohora]

[madohora]

Z tego co mówił mój tata w latach 50/60 była afera związana ze szczątkami w tym samym miejscu.

[madohora]

Diariusz podróży stanowi codzienny zapis przebiegu pokonywanej drogi, podejmowanych czynności oraz opis oglądanych miejsc. W większości wypadków zapiski te traktowano jako potencjalne przewodniki dla przyszłych pokoleń peregrynantów. W głównej mierze były to jednak rękopiśmienne bedekery, przeznaczone do domowego i co najwyżej sąsiedzkiego użytku. Dominujące w kulturze staropolskiej rękopiśmienny obieg informacji i korespondencyjny transfer wiadomości powodowały, że diariusze podróży zazwyczaj pozostawały manuskryptami spoczywającymi na półkach domowych archiwów szlacheckich. Tylko nieliczne zostały wydrukowane i cieszyły się dużą poczytnością. Należał do nich choćby dziennik pielgrzymki do Ziemi Świętej Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła „Sierotki” z lat 1582–1584 (przetłumaczony także na łacinę).

[madohora]

Duchy w kieleckim pałacu
Do najpiękniejszych zabytków architektonicznych z epoki Wazów w Polsce należy barokowy pałac biskupi w Kielcach, wzniesiony w latach 1637 – 1641 przez biskupa krakowskiego Jakuba Zadzika. Ten dygnitarz – dyplomata zatrudnił architektów Jana Trevano i Tomasza Poncino oraz malarza Tomasza Dolabellę; w efekcie powstała okazała rezydencja, będąca niejako skrzyżowaniem pałacu w Czemiernikach z zamkiem w Ujazdowie pod Warszawą. Fundator zmarł w rok po jej zbudowaniu; potem – do czasów rozbiorów – rezydowali w niej biskupi krakowscy, a w 1816 r. Stanisław Staszic założył tam Szkołę Akademiczno – Górniczą. W latach międzywojennych mieścił się w gmachu urząd wojewódzki, podobnie w latach 1945 – 1971 zlokalizowano tam Wojewódzką Radę Narodową. Od 1971 r. gmach oddano do dyspozycji Muzeum Świętokrzyskiego, przemianowanego w 1975 r. na Muzeum Narodowe.

[madohora]

Podobnego ducha (albo tego samego) widziało także latem 1948 r. trzech krakowskich harcerzy, obozujących w Pieskowej Skale, wśród nich Leopold R. Nowak. „Noc była księżycowa – relacjonował – staliśmy na warcie, nagle na wewnętrznym dziedzińcu pojawił się jakiś dziwny kształt – jakby wysoki mężczyzna w długim płaszczu. Postać ta zbliżała się w naszym kierunku, a potem nagle jakby wtopiła się w mury”. Tak więc raczej nie ulega wątpliwości, iż w Pieskowej Skale od wielu lat zdarzają się osobliwe zjawiska, tak akustyczne jak i wzrokowe.

[madohora]

Zaś tajemniczy, zakapturzony mężczyzna - widmo może być wspomnianym banitą i warchołem Krzysztofem Szafrańcem lub żyjącym w tym samym stuleciu Piotrem III Szafrańcem, zafascynowanym czarną magią, ale i zwyczajnym rozbojem. Okrutny z natury, zwabiał podobno kupców, podążających szlakiem z Krakowa, przyjmował ich po wielkopańsku, urządzał dla nicj wspaniałe uczty, poczym prowadził do komnat, w których podłogi wyposażone zostały w zapadnie. Gdy syci i napojeni goście zasnęli, pan zamku uruchamiał zapadnie, a nieszczęśnicy ginęli w czeluściach, rozbijając się o skały u podnóża rezydencji...

[madohora]

Skierowana do wyjeżdżającego w zagraniczną podróż młodzieńca instrukcja zwykle składała się z kilku części. Nieodzownym i ważnym elementem każdego tego typu tekstu były zalecenia i napomnienia moralno-wychowawcze. I tak hetman Stanisław Jabłonowski pisał do wyjeżdżającego do Francji Stanisława Mateusza Rzewuskiego, zachęcając go do prowadzenia zawsze uczciwego i cnotliwego życia: „Nie tylko w tej peregrynacyi, ale i zawsze się strzec trzeba pijaństwa, złej konwersacyjnej, zalotów, gier różnych, które o pieniądze grają, gdyż wprzód obraza Boża, potem strata czasu niepowetowanego, koszt niepotrzebny, detrimentum w naukach, a na ostatek periculum vitae subsequit takowe postępki”. Ostrzeżenia przed niewłaściwym towarzystwem, złymi kompaniami, udziałem w pojedynkach oraz nagannymi lub płochymi rozrywkami nader często przewijają się w rodzicielskich listach. Każda instrukcja zawierała również mniej lub bardziej szczegółowe zalecenia dotyczące podejmowanej za granicą edukacji. Rodzice lub opiekunowie precyzowali swoje wymagania oraz życzenia związane z nauką języków obcych i innych niezbędnych w danym okresie umiejętności. Kasztelan krakowski Jakub Sobieski przypominał synom, w tym i przyszłemu królowi: „Peregrynacji inter alios fructos ten jest primarius: uczenie się języków cudzoziemskich”. Wydaje się, że szczególny nacisk kładziono na naukę języków niemieckiego i francuskiego, pierwszy z nich zwykle poznawano w Pradze, drugi w Paryżu, do tego zwykle dodawano język włoski. Stanisław Herakliusz Lubomirski zalecał swoim synom poznawanie języków francuskiego, włoskiego, hiszpańskiego oraz niemieckiego. W instrukcji dla synów podzielił zalecaną potomkom naukę na ćwiczenia służące wzbogaceniu umysłu i exercitia sprzyjające ciału. Zalecał Teodorowi i Franciszkowi naukę matematyki, geografii, arytmetyki, geometrii, przypominając zarazem o zapoznaniu się ze sztuką fortyfikacji i z budownictwem świeckim. Inne wspomniane przez Lubomirskiego ćwiczenia należały do typowego programu zajęć każdej akademii – były to jazda konna, fechtunek, taniec i nauka gry na dowolnym instrumencie.

[madohora]

Itinerarium – termin związany z odbywaniem podróży w dawnych wiekach, stosowany powszechnie od czasów średniowiecza do końca XVIII w. Pierwotnie to pochodzące z języka łacińskiego pojęcie oznaczało po prostu plan podróży (łac. iter, itineris – droga, podróż, marszruta). Nie miały w tym względzie specjalnego znaczenia ani rodzaj podroży, ani jej cel. Opis podróży ewoluował od skrótowego sprawozdania, które sporządzano jeszcze przed wyruszeniem w drogę i służyło po prostu jako plan, który starano się zrealizować i ewentualnie korygowano w trakcie podróży. Z czasem coraz większą rolę zaczęły odgrywać relacje z podróży, pisane w trakcie jej trwania.

[madohora]

Księżna marszałkowa Lubomirska, kontynuując dzieło ojca, przez 30 lat rozwijała ożywioną działalność, by stworzyć atrakcyjne uzdrowisko – pierwszy w Polsce zespół zdrojowy o charakterze leczniczo – rozrywkowym. Właśnie Lubomirskiej zawdzięczać można wzniesienie budynków, tak leczniczych jak i przeznaczonych na odpowiednie przyjęcie kuracjuszy. Prawdopodobnie pierwszym budynkiem kąpielowym był dom, który księżna przeznaczyła „na szpital ubogiej cierpiącej ludzkości i opatrzyła ten dom funduszem, że każdy pacjent nie tylko że darmo mieszka i kąpie się, ale jeszcze i pieniędzy na potrzeby dostaje„ (Lafontaine). W budynku tym (oznaczonym w miedziorycie Grölla numerem 8), stojącym nad rzeką i w części tylko murowanym, znajdowało się 20 wanien. Jakkolwiek źródła krzeszowickie nie miały, jak się okazało, zbyt mocnych właściwości leczniczych, „Jaśnie Oświecona Właścicielka” dbała o Krzeszowice, które – jak autorytatywnie stwierdzał wspomniany Lafontaine – „w kilka lat w małe Spa przeistoczone będzie”.

[madohora]

Przed klasztorem ulokowana jest kaplica MB Fatimskiej, przebudowana w 1986 r. z jednego z budynków gospodarczych z XVIII w.

[madohora]

AKCJA BEZPIECZNIE W GÓRACH - www.magazynnaszczycie/pl - 17.12.2024

[madohora]

REZERWAT PRZYRODY NA KARCZÓWCE - www.crfop.gdos.gov.pl

[madohora]

Karczówka Kościół

[madohora]

Powierzchnia: 0,60 ha (jeden z najmniejszych rezerwatów w Polsce), planowane powiększenie do 2,4 ha
Data utworzenia: 26 stycznia 1962
Dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 stycznia 1962 r. (M.P. nr 30, poz. 134)
Numer ewidencyjny WKP: 030
Charakter rezerwatu: ścisły
Cel ochrony: zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych grupy skał wapiennych o malowniczym kształtowaniu, z żyłami kalcytu i stanowiskiem rzadkich roślin, szczególnie ze względu na niezwykle cenne znaleziska paleontologiczne

[madohora]

Katedra obecnie

[madohora]

Portal drzwiowy

[madohora]

Widok na ołtarz główny

[madohora]

Wnętrze katedry obecnie

[madohora]

Wnętrze Kościoła ołtarz główny

[madohora]

Sklepienie

[madohora]

Jeden z bocznych ołtarzy

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

Organy

[madohora]

****

[madohora]

[madohora]

Pierwotnie wokół kolegiaty mieścił się istniejący od końca XII wieku cmentarz parafialny; w czasach biskupa Konstantego F. Szaniawskiego i z jego fundacji cmentarz ów otoczono murem z dwoma bramami, zachodnią oraz północną, zwaną wielkcą, od południa zaś tzw. gankiem. Po rozbudowie pałacu biskupiego przez K. F. Szaniawskiego (wzniesienie skrzydła południowego, ok. 1724-1727) oraz po wystawieniu po obu stronach kościoła Św. Trójcy szkoły (obecnie budynek Biblioteki Pedagogicznej i Muzeum Lat Szkolnych Stefana Żeromskiego) i seminarium duchownego (1724-1727), wszystkie te budowle połączył ­rozebrany stopniowo w latach 1829-1867 - niezwykły system komunikacji, czyli tzw. ganki ­wsparty na arkadach gruby mur ze sklepionym korytarzem na piętrze, prowadzący od południowego skrzydła pałacu wzdłuż dawnego cmentarza (tu korytarzyk łączył je z lożą we wnętrzu kościoła) do nieistniejącej już dziś Bramy Krakowskiej, a następnie równolegle do ulicy Jana Pawła II aż do dawnej szkoły, kościoła Św. Trójcy i seminarium duchownego. W roku 1795 zakazano chowania zmarłych na przykościelnym cmentarzu, a w roku 1827 zburzono otaczające go mury aż do wysokości szkarp - te wzmocniono i obłożono kamieniem.

[madohora]

Tablice wokół katedry

[madohora]

Tablice

[madohora]

OTOCZENIE KATEDRY W KIELCACH - Nasze Miasto

[madohora]

Pomnik Jana Pawła II.

[madohora]

Pomnik Popiełuszki przed Katedrą

[madohora]

Pałac Biskupów Krakowskich na starym zdjęciu

[madohora]

Płac Biskupów

[madohora]

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]

Rezerwat wraz z pozostałą częścią dawnego kamieniołomu wchodzi w skład Geoparku Kielce i leży w granicach Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu

[madohora]

Jaskinia została odkryta podczas prac w kamieniołomie prawdopodobnie w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Jej opis i plan sporządził A. Kasza w 1996 roku

[madohora]

Komin Geologów – jaskinia w Górach Świętokrzyskich. Ma dwa otwory wejściowe położone w południowej ścianie Skałki Geologów, na terenie nieczynnych kamieniołomów Kadzielnia w Kielcach, w pobliżu Jaskini Urwistej na Kadzielni i Jaskini za Filarem, na wysokościach 259 i 269 m n.p.m. Długość jaskini wynosi 11 metrów, a jej deniwelacja 10 metrów. W przeszłości stanowiła ona jeden system jaskiniowy z Jaskinią Urwistą na Kadzielni

[madohora]

Kadzielnia robi wrażenie nie tylko na zewnątrz, ale również i wewnątrz. Wśród wapiennych skał ukryta jest niezwykła siatka jaskiń ukazująca bogactwo zjawisk krasowych. Znajduje się ich aż 25 – 16 na terenie najwyższego szczytu Kadzielni, jedna w okolicach amfiteatru oraz 8 w ścianie wschodniej kamieniołomu. Niestety, dla turystów póki co udostępniony jest tylko niewielki obszar do zwiedzania. Podczas eksploatacji wapieni szybko odkrywano nowe jaskinie, co nie obyło się bez konsekwencji, gdyż prace wydobywcze miały bardzo niekorzystny wpływ na formy krasowe, takie jak stalaktyty. Na szczęście duża część tych pięknych i intrygujących jaskiń zachowała się bez większych szkód.

[madohora]

Jaskinia Wschodnia
Jedna z większych jaskiń Kadzielni, znajdująca się w ścianie wschodniej dawnej kopalni odkrywkowej o długości 80 m i deniwelacji (różnica pomiędzy najwyższym i najniższym punktem) 4 m. Pierwszy otwór znajduje się około 20 metrów nad alejką biegnącą dnem Kadzielni, drugi wymaga wspinaczki, aby się do niego dostać, a trzeci jest praktycznie widoczny. Żaden z nich jednak nie jest naturalny. Wewnątrz jaskini możemy spotkać: kominek krasowy, wąskie i szablaste kliny skalne powstające pomiędzy rozmytymi szczelinami, polewy naciekowe z intrygującymi botryoidalnymi naciekami typu „popcorn” oraz drobnymi szczotami kalcytowymi. W jaskini można spotkać okruchy z łupków i margli oraz gliniaste namulisko o czarnym zabarwieniu (zawiera tlenki manganu). Florę jaskini tworzą trawy, porosty i glony. W jaskini zaobserwowano również kilka gatunków nietoperzy (nocek duży, nocek rudy, gacek szary, gacek brunatny), traszki zwyczajne, kuny, muchówki, motyle, pająki oraz równonogi.

[madohora]

Logo
Jaskinie Kadzielnia
Skupisko niewielkich jaskiń przyjaznych dla turystów.
Home > Jaskinie Kadzielnia
Jaskinie Kadzielnia
Jaskinie Kadzielnia
Kadzielnia robi wrażenie nie tylko na zewnątrz, ale również i wewnątrz. Wśród wapiennych skał ukryta jest niezwykła siatka jaskiń ukazująca bogactwo zjawisk krasowych. Znajduje się ich aż 25 – 16 na terenie najwyższego szczytu Kadzielni, jedna w okolicach amfiteatru oraz 8 w ścianie wschodniej kamieniołomu. Niestety, dla turystów póki co udostępniony jest tylko niewielki obszar do zwiedzania. Podczas eksploatacji wapieni szybko odkrywano nowe jaskinie, co nie obyło się bez konsekwencji, gdyż prace wydobywcze miały bardzo niekorzystny wpływ na formy krasowe, takie jak stalaktyty. Na szczęście duża część tych pięknych i intrygujących jaskiń zachowała się bez większych szkód.

Trasa turystyczna w jaskiniach Kadzielni
Trasę turystyczną tworzy system jaskiniowy o długości 140 m, składający się z trzech jaskiń: Jaskinia Odkrywców, Prochownia i Szczelina na Kadzielni. Początkowo były to osobne groty, jednak postanowiono je połączyć, aby ułatwić odwiedzającym zwiedzanie. Przygotowanie trasy dla turystów wymagało wybrania z korytarzy gliniastego namuliska i gruzu przez grotołazów. Prace trwają od 2004 roku i prowadzone są po dziś dzień. Jaskinie znajdują się we wschodniej ścianie dawnego kamieniołomu Kadzielnia. Wejście do nich znajduje się nieopodal tablic z dekalogiem, przy alejce biegnącej dnem wyrobiska. Zdaniem badaczy kras zaczął rozwijać się tu w dolnym triasie (czyli około 200-250 milionów lat temu).

Jaskinie Kadzielnia Tablica Informacyjna
Podziemna Trasa Turystyczna Na Kadzielni
Jaskinie Kadzielnia 5
Jaskinie Kadzielnia 4
Jaskinie Kadzielnia 2
Jaskinie Kadzielnia 1
W jaskiniach Kadzielni można zobaczyć:
kominy krasowe,
nacieki jaskiniowe kalcytowe w postaci polewów grubokrystalicznych, kolumienek naciekowych,
nacieki groniaste, kalafiorowate i grzybkowe,
stalagmity i stalaktyty,
osady ilaste, które dodatkowo w Prochowni zawierają kości nietoperzy z pliocenu/plejstocenu,
pyły reprezentowane przez osady o barwie beżowo-czerwonej lub czerwonej, również zawierające kości nietoperzy,
namuliska jaskiniowe,
skamieniałości organizmów,
nacieki lodowe – powstają zimą, kiedy jaskinie nie są dostępne dla zwiedzających.
Informacje dla turystów
Jaskinie Kadzielnia są dostępne dla turystów od 1 kwietnia do 31 października, od wtorku do niedzieli. Zwiedzanie odbywa się w grupach maksymalnie 15-osobowych z przewodnikiem i wymaga wcześniejszej rezerwacji. W jaskiniach jest dosyć chłodno – temperatura wynosi około 10 stopni, więc na czas zwiedzania należy przygotować cieplejsze ubrania. Podczas spaceru po podziemnej trasie zwiedzający wyposażeni są w kaski. Czas zwiedzania to około 30 minut. Przejścia są dosyć łagodne bez większych zmian wysokościowych, co daje odwiedzającym duży komfort. Jednocześnie sprawia to, że jaskinie są przyjazne nie tylko dla dorosłych, ale również i dla dzieci, czy osób starszych. Dodatkowo poruszanie się jest ułatwione poprzez metalowe poręcze, schody oraz system delikatnych świateł. Zainteresowanie jaskiniami jest duże, w 2017 roku odwiedziło je ponad 18 tysięcy osób.

Jaskinie Kadzielnia – cennik
Bilet normalny – 20 zł
Bilet ulgowy – 15 zł
Aby zwiedzić podziemną trasę turystyczną konieczna jest rezerwacja telefoniczna [phone] (od poniedziałku do soboty w godzinach od 9:00-17:00) lub mailowa [e-mail] (rezerwacja następuje po potwierdzeniu rezerwacji terminu przez pracownika jaskiń). Więcej informacji na stronie jaskinienakadzielni.pl

Godziny otwarcia
poniedziałek – nieczynne
wt-pt – 10:00-17:00*
sb-nd – 11:00-18:00*
Ostatnie wejście odbywa się o godzinie:

*wt-pt – 16:30
*sb-nd – 17:30
Zwiedzanie trwa ok 30 minut.
UWAGA: w jaskini panuje temperatura 10 °C.

Jaskinie nieudostępnione turystom
Jaskinia Wschodnia
Jedna z większych jaskiń Kadzielni, znajdująca się w ścianie wschodniej dawnej kopalni odkrywkowej o długości 80 m i deniwelacji (różnica pomiędzy najwyższym i najniższym punktem) 4 m. Pierwszy otwór znajduje się około 20 metrów nad alejką biegnącą dnem Kadzielni, drugi wymaga wspinaczki, aby się do niego dostać, a trzeci jest praktycznie widoczny. Żaden z nich jednak nie jest naturalny. Wewnątrz jaskini możemy spotkać: kominek krasowy, wąskie i szablaste kliny skalne powstające pomiędzy rozmytymi szczelinami, polewy naciekowe z intrygującymi botryoidalnymi naciekami typu „popcorn” oraz drobnymi szczotami kalcytowymi. W jaskini można spotkać okruchy z łupków i margli oraz gliniaste namulisko o czarnym zabarwieniu (zawiera tlenki manganu). Florę jaskini tworzą trawy, porosty i glony. W jaskini zaobserwowano również kilka gatunków nietoperzy (nocek duży, nocek rudy, gacek szary, gacek brunatny), traszki zwyczajne, kuny, muchówki, motyle, pająki oraz równonogi.

Jaskinia pod Łodzikami
Podobnie jak jej poprzedniczka znajduje się w ścianie wschodniej Kadzielni. Jest jednak o wiele mniejsza – długość wynosi 21m, deniwelacja 4m. Została odkryta w 1963 roku. Można dostać się do niej wspinając się po ruchomym usypisku, jednak wspinaczka na tym obszarze jest bardzo niebezpieczna ze względu na możliwość obrywów, które od czasu do czasu zasypują otwór wejściowy. Nieregularna komora krasowa pozbawiona jest nacieków i roślinności. Z fauny można spotkać tam pająki, komary, muchówki i kuny.

Jaskinia Jeleniowska
Znajduje się w zachodniej części centrum Kadzielni – Skałki Geologów, a jej długość wynosi 80 m, deniwelacja natomiast 10,5 m. Nazwa jaskini pochodzi od szczątków jelenia, które zostały odkryte wraz z jaskinią w 1904 roku. Grota jest pełna nietoperzy oraz form krasowych: stalagmitów, stalaktytów, polew naciekowych i nacieków grzybowych.

Jaskinia Zawaliskowa
Odkryta w 1959 roku, znajduje się w północno-wschodniej części Skałki Geologów i posiada dwa otwory wejściowe. Ta, zamieszkiwana przez gacki szare i różne gatunki pająków, jaskinia ma długość 30 m oraz deniwelację wynoszącą 6 metrów. Nie występują w niej nacieki, jednak na ścianach można zaobserwować różne rodzaje glonów i porostów. Dno jaskini tworzy namulisko z plastycznych iłów czerwonych i żółtobrązowych mułków.

Jaskinia Urwista na Kadzielni
Ta niewielka jaskinia odkryta w latach pięćdziesiątych znajduje się w południowo-zachodniej części Skałki Geologów i posiada sztuczne otwory wejściowe. Dostęp do mającej zaledwie 18 m jaskini jest dostępny po uzyskaniu zezwolenia od Regionalnego Konserwatora Przyrody w Kielcach. Do suchej, krasowej groty można się dostać tylko poprzez około 10 metrowy zjazd po stromej ścianie. W jej wnętrzu natomiast występują mchy, porosty i grzyby, a także muchówki, pająki, motyle z gatunku rusałka pawik i ślimaki.

[madohora]

Przebudowa Amfiteatru
Ze względu na duże zainteresowanie Amfiteatrem, w 2008 roku rozpoczęto realizację projektu współfinansowanego z funduszy europejskich, który miał na celu modernizację obiektu. Prace zakończono w 2010 r., w wyniku których powstała unikatowa „scena wśród skał”. Dodatkowo Amfiteatr Kadzielnia zyskał dwa nowoczesne dachy – jeden stały, znajdujący się nad sceną oraz drugi, rozsuwany nad widownią.
Oprócz tego zostały wymienione siedziska dla widzów, co z pewnością sprawiło, że czas spędzony na Kadzielni jest jeszcze przyjemniejszy.

[madohora]

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych przedsięwzięć na Kadzielni był bez wątpienia Sabat Czarownic, odbywający się regularnie co roku, w okolicach Nocy Świętojańskiej w latach 2010-2016. Dlaczego zyskał on sobie taką popularność? Po pierwsze inspirację do tego wydarzenia stanowiły mityczne legendy o sabatach czarownic, mające miejsce na Łysej Górze w Górach Świętokrzyskich. Po drugie na deskach amfiteatru pojawiało się wiele znanych gwiazd, zarówno polskich jak i zagranicznych, na przykład Maryla Rodowicz, Edyta Górniak, Ewa Farna, Justyna Steczkowska, Feel, Maciej Maleńczuk, Doda, Andrzej Piaseczny, Lady Pank, Budka Suflera, Bajm, Dżem oraz Conchita Wrust. Dodatkowo całą imprezętransmitowano na żywo poprzez Telewizję Polską. Po trzecie bilety na koncert zdobywało się z pewnością w bardzo oryginalny sposób – poprzez udział w konkursach. Podsumowując, Sabat Czarownic był bardzo atrakcyjnym wydarzeniem, przyciągającym ludzi.

[madohora]

W jaskini można spotkać nieliczne stalaktyty, kolumienki naciekowe i nacieki grzybkowe. Zamieszkują ją nietoperze. Ściany są przeważnie suche, brak jest na nich roślinności

[madohora]

Dworzec stał się także ekologiczny i bezpieczny. Obiekt wyposażono w energooszczędne oświetlenie, system inteligentnego zarządzania budynkiem odpowiedzialny m.in. za optymalizację zużycie energii elektrycznej, cieplnej oraz wody, a także 27 paneli fotowoltaicznych do pozyskiwania „zielonej energii”. Po przebudowie obiekt jest też mniej energochłonny dzięki zastosowaniu materiałów budowlanych o wysokiej izolacyjności cieplnej. Nad bezpieczeństwem pasażerom czuwają nowoczesne systemy monitoringu i przeciwpożarowe.

[madohora]

Inwestycja w Kielcach kosztowała łącznie prawie 56 mln złotych brutto. Inwestorem są Polskie Koleje Państwowe S.A., wykonawcą robót jest firma MGBuilding z Kielc, a projekt przebudowy dworca wykonała pracownia Pas Projekt z Nadarzyna.

[madohora]

Pomnik Niepodległości w Kielcach – pomnik znajdujący się na Placu Niepodległości w Kielcach, w pobliżu dworca kolejowego. Upamiętnia pierwsze walki Strzelców z Rosjanami w sierpniu 1914 roku.

[madohora]

Obecny pomnik ma około 11 metrów wysokości. Postument wykonany jest z granitu, znajduje się na podwójnym cokole. W jego dolnej części umieszczono cztery pamiątkowe płyty, w środkowej zaś cztery emblematy. Część górna to kula ziemska, z której do lotu zrywa się mierzący półtora metra i wykonany z brązu orzeł w koronie wazowskiej

[madohora]

CZY TO WIELKI WIZJONER - www.kieleckie.blog.spot.com

[madohora]

Silnica – rzeka biorąca początek na południowo-wschodnim stoku Sosnowicy, na wysokości ok. 370 m n.p.m., o długości 17,4 km. Płynie m.in. przez Kielce, uchodzi do Bobrzy. Ma charakter rzeki górskiej ze spadkiem wynoszącym 6,4 ‰. Powierzchnia jej dorzecza wynosi 51,1 km², a długość na terenie miasta wynosi 17,0 km

[madohora]

Koryto rzeki od połowy 2006 wchodzi w skład Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.

[madohora]

Dawniej Silnicą (można spotkać też nazwę Sielnica) określana była rzeka, której źródła znajdowały się na wschód od kościoła św. Wojciecha w okolicach dzisiejszej ulicy Źródłowej (stąd wywodzi się jej obecna nazwa). Płynęła wzdłuż ulic: IX Wieków Kielc, Bodzentyńskiej, od której odchodziła na wysokości kościoła św. Wojciecha, a dalej wzdłuż Silnicznej (także zawdzięcza nazwę ciekowi) i Piotrkowskiej, gdzie łączyła się w okolicy mostu na ulicy IX Wieków Kielc z rzeką, której wcześniejsza nazwa brzmiała Dąbrówka.

[madohora]

Oryginalny opis rzeki przepływającej przez Kielce daje ksiądz Jacek Ludwik Pycia (1877-1942). „Do rzeki Silnicy wpadały z prawej strony: spod Niewachlowa rzeka z głębokim na niej stawem (stąd pole koło tej rzeki zwie się na Głęboczce), od Czarnowa koło obecnej fabryki „Społem” pod most kolejowy płynąca struga przez stawy koło posesji Jabłonowskich wpadała do Silnicy, a właściwie do stawu użytkowanego przez seminarium duchowne (w obecnym ogrodzie miejskim) no i struga z drogi pod Karczówką (obecnie w nizinie wydobywa się woda) wpadająca do stawu wikariuszów kolegiaty (obecna nizina koło fabryki „Granat” i podwyższony tor kolejowy przechodzący przez staw dawny), a stąd do Silnicy koło karczmy na Zielonce. Z lewej strony do Silnicy wpadają wody ze źródeł i z pól koło kościółka Św. Wojciecha i przedmieścia Bożęckiego, z pól na Wielkopolu i kaplicy Św. Leonarda, z góry kolegiackiej, od zamku, z miasta. Na Silnicy były dwa młyny biskupie: jeden z prawej strony rzeki naprzeciwko łąk posesji kanonii Szewińskiej i Szydłówkowskiej (mniej więcej gdzie wodociąg kolejowy, a dzisiaj tor sportowy) między Silnicą i ulicą Czystą (Focha), a drugi na Pakoszu. Na Silnicy były trzy stawy biskupie: jeden niedaleko młyna, drugi oddany na użytek seminarium niedaleko stawu biskupiego (w obecnym ogrodzie miejskim) trzeci na Pakoszu. Nadto były stawy i wśród pól miejskich, np. o których czytamy: staw przy drodze Bożęckiej (późniejsza Karpowicizna na posesji Jarońskich), koło kościoła Św. Wojciecha prałat kustosz ma pole ze stawem i łąkami – obok pola kustosza było pole należące do wójta kieleckiego ze stawem i łąkami (obecna posesja należąca do schroniska kapłanów). Niemal przed każdym domem były sadzawki. Sadzawka była przed dawnym ratuszem w rynku. Sadzawki mieli organista i nauczyciel szkoły na placu Marii Panny. Woda deszczowa nieraz przerywa groble sadzawkowe i ryby uciekają do Silnicy.

[madohora]

Obecnie ciek nosi nazwę Silniczka, która została nadana podczas porządkowania nazw ulic w celu odróżnienia starej rzeki od obecnej

[madohora]

Silnica

[madohora]

Krajobrazowo dolina Silnicy prezentuje się wspaniale. Na granicy miasta wciska się pomiędzy kulminacje Wierzejskiej i Białej Góry dalej płynie krawędzią Grzbietu Szydłówkowskigo, a jego zbocze formuje wysoki, trudnodostępny brzeg. Jednak wrażenie to psują liczne śmieci na dzikich wysypiskach w sąsiedztwie znajdujących się tu ogródków działkowych, jak i w napływkach. Ciek o szybkim, górskim przepływie mógłby przyciągać rzadkie gatunki reofilne. Jednak jakość wody budzi wiele zastrzeżeń. Obok regularnego napływu zawartości kanalizacji burzowej, okresowo rzekę zanieczyszcza zrzut kwaśnych wód z wyrobisk kamieniołomów w pobliskiej Wiśniówce. W takich warunkach fauna Silnicy jest obecnie bardzo uboga.

[madohora]

Nagłowice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Nagłowice. Miejscowość jest siedzibą gminy Nagłowice.

[madohora]

Niebo nad Nagłowicami

[madohora]

Nagłowice

[madohora]

Na początku XV w. Nagłowice znalazły się w posiadaniu Rejów. Wśród walczących pod Grunwaldem Jan Długosz wymienia Jana Reja z Nagłowic (Johannes Rey de Naglowycze de armis Okscha). W 1434 r. wieś była własnością Jana Reja, sędziego sandomierskiego. Jego syn Mikołaj, pisał się na Nagłowicach i Topoli. W 1465 r. wziął on w zastaw wsie Żerniki i Brzeźno za 1000 czerwonych złotych. Po jego śmierci przed 1497 r., wieś przeszła na własność jego żony Barbary oraz synów Piotra i Stanisława. Piotr jako dziedzic Nagłowic wymieniony został jeszcze w źródle z 1537 r. Jego brat Stanisław przeniósł się na Ruś i osiadł w Żurawnie nad Dniestrem.

[madohora]

Takie tam widoki

[madohora]

W miejscowości działa klub piłki nożnej, Dąb Nagłowice, założony w 1983 roku.

[madohora]

Kościół św. Łukasza Ewangelisty – kościół, który znajdował się w Nagłowicach. Rozebrany w 1908 roku.

[madohora]

Kościół był drewniany, składał się z nawy i prezbiterium, przy którym od północy dostawiona była zakrystia. Od zachodu miał dobudowaną wieżę-dzwonnicę z kruchtą w przyziemiu i murowaną kruchtę od strony południowej. W 1867 roku wieżę rozebrano zastępując kruchtą. Dach świątyni zdobiła sygnaturka. W głównym ołtarzu znajdował się obraz Najświętszej Marii Panny ozdobiony rzeźbioną w drewnie suknią. W drugim ołtarzu umieszczone były obrazy św. Łukasza i św. Antoniego, w trzecim obraz św. Józefa[

[madohora]

Ich skamieniałości możemy dziś odnaleźć w jasnych, masywnych kadzielniańskich wapieniach budujących Skałkę Geologów oraz wschodnią część kamieniołomu. Paleontolodzy i geolodzy odnaleźli tu ślady między innymi gąbek, koralowców, liliowców, ramieniorogów i ślimaków.

[madohora]

W amfiteatrze z powodzeniem odbywają się duże, nowoczesne widowiska artystyczne i koncerty – wśród nich kultowy „wiatraczek” – Międzynarodowy Harcerski Festiwal Kultury Młodzieży Szkolnej czy koncerty w ramach corocznego Święta Kielc.

[madohora]

Choinka

[madohora]

Tablica upamiętniająca fakt pobytu Tadeusza Kościuszki w Kielcach została odsłonięta w roku 1962 z okazji Dnia Ziemi. Autorką projektu była Zofia Bimer-Wolska. Znajduje się ona na elewacji narożnego domu przy ul. Leonarda, którego fasada skierowana jest na Rynek tzw. wójtostwo.

[madohora]

Tablica wykonana jest z piaskowca szydłowieckiego o wymiarach 85 cm x 125 cm. Litery są ryte. W prawym rogu umieszczona jest płaskorzeźba lewego profilu głowy Tadeusza Kościuszki.

[madohora]

– Dlaczego Rada Miejska w Kielcach uchwaliła, że nie można budować wieżowców większych, niż 10–piętrowe?
– Bo z jedenastego piętra widać Wąchock

[madohora]

Niszczyciele elektronicznych przełączników, w skrócie: wandale, dwa dni pod rząd próbowali sparaliżować ruch na jednym z kieleckich skrzyżowań. Zniszczone przełączniki powodowały, że zielone światło dla pieszych wciąż migało, a kierowcy cały czas stali na czerwonym świetle. Na szczęście do paraliżu miasta nie doszło, gdyż kierowcy, nie zważając na grożący każdemu z nich mandat w wysokości 500 zł, przejeżdżali na czerwonym świetle. W świetle prawa, w takim przypadku należy wezwać policję, a przybyły policjant zaczyna kierować ruchem. A jak nie przybędzie, wyciągnąć poduszkę i zdrzemnąć się za kierownicą. Albo złamać przepis.

[madohora]

Córkę sołtysa Wąchocka uderzył piękny widok – spadł jej na głowę obraz ze ściany.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pałac Biskupi, to barokowa budowla będąca dawną rezydencją biskupów krakowskich. Położony jest na Wzgórzu Katedralnym, nieopodal kieleckiej bazyliki. Pałac zbudowano w latach 1637-1644, w XIX wieku była w nim Szkoła Górnicza – za sprawą Stanisława Staszica. Następnie budynek pełnił między innymi rolę sztabu Józefa Piłsudskiego, drukarni, urzędu wojewódzkiego. Obecnie w Pałacu Biskupim znajduje się Muzeum Narodowe, natomiast w 2005 roku na jego tyłach otwarty został ogród włoski. Muzeum otwarte jest od wtorku do niedzieli, w godzinach 10:00-18:00; obowiązują bilety wstępu.

[madohora]

Tym razem kielecka atrakcja głównie dla dzieci. Muzeum Zabawek i Zabawy zaprasza do zapoznania się z bogatą kolekcją zabawek historycznych i współczesnych. Także zabawek etnograficznych, które pochodzą z Polski i innych krajów świata. Najstarszy eksponat, który można tu zobaczyć, to XVIII-wieczna lalka. Poza lalkami w gablotach muzeum zobaczyć można również misie, dawne pojazdy, ołowiane żołnierzyki oraz zestawy mebli dla lalek. Na dzieci czeka również kącik zabaw. Muzeum otwarte jest w godzinach 08:00-16:00 od wtorku do niedzieli, a poza sezonem w godzinach 09:00-17:00. Obowiązują bilety wstępu.

[madohora]

Amfiteatr położony w rezerwacie Kadzielnia, promuje się jako najładniej położony obiekt tego typu w kraju. Znajduje się na terenie dawnych kamieniołomów. Został zbudowany ponad 40 lat temu, w ostatnich latach przeszedł modernizacje i został rozbudowany. W amfiteatrze odbywają się liczne imprezy artystyczne i festiwale, między innymi Kielecka Noc Kabaretowa.

[madohora]

Ławeczka Jana Karskiego zlokalizowana jest na deptaku, blisko wejścia do Parku Miejskiego. Upamiętnia Jana Karskiego, kuriera i emisariusza Polskiego Państwa Podziemnego. Rzeźbiarz Karol Badyna stworzył serię siedmiu ławeczek z Karskim. Stoją w kilku miastach Polski, także w Nowym Jorku, Waszyngtonie i Tel Awiwie.

[madohora]

Miłośnikom zabytkowej architektury Kielce oczywiście oferują nie tylko wspomniany na wstępie Pałac Biskupi. Wśród zabytków sakralnych polecamy odwiedzenie barokowej Bazyliki katedralnej Wniebowzięcia NMP (adres: pl. Najświętszej Maryi Panny 3). To jeden z najcenniejszych zabytków miasta. Stoi na Wzgórzu Zamkowym, a wieża kościoła i dzwonnica oraz wieże stojącego niedaleko Pałacu Biskupiego, to dobrze znany mieszkańcom Kielc widok.

[madohora]

2) W 1171 r. wybudowano tu kolegiatę pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, a w 1364 r. nadano Kielcom prawa magdeburskie czyli Kielce stały się miastem.

[madohora]

4) Jeden z najcenniejszych zabytków Kielc, to stojąca na Wzgórzu Zamkowym barokowa Bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

[madohora]

6) Główny deptak miasta, to znajdująca się w samym centrum, ulica Henryka Sienkiewicza. Została wytyczona w latach 20. XIX wieku, łączy dworzec PKP z placem Moniuszki. Są tu m.in. sklepy, restauracje i placówki bankowe. Także hotel Bristol z 1902 roku i hotel Versal z 1912 roku.

[madohora]

8) Rynek w Kielcach wytyczono w średniowieczu. Stoją tu kamienice z XVIII i XIX wieku, a rynek jest wyłączony z ruchu kołowego.

[madohora]

Kielce
10) Targi Kielce, to ośrodek wystawienniczy przy ul. Zakładowej 1, mający 90 tys. metrów kwadratowych powierzchni. Powstały w 1992 roku, jako Centrum Targowe Kielce. Odbywają się tu imprezy targowe, konferencje i wystawy.

[madohora]

POLSKA WENECJA WCIĄŻ MAŁO ZNANA - www.msn.com.pl - 22.12.2024

[madohora]

Pierwsza wzmianka o Piekarach pochodzi z 1253 roku. Pierwsze zapisy nazwy wsi w dokumentach średniowiecznych brzmiały Pecare, a później Peccari theutonicale (1332 rok). W okresie międzywojennym do 1934 roku obowiązywała nazwa Wielkie Piekary (lub Piekary Wielkie); 1 kwietnia 1934 roku Wielkie Piekary połączono z Szarlejem w gminę o tymczasowej nazwie Szarlej-Wielkie Piekary[ po czym 3 września 1935 roku nazwę gminy zmieniono na Piekary Śląskie[8]. W latach 1939–1945 przywrócono podwójną nazwę gminy w niemieckiej wersji językowej – Scharley-Deutsch Piekar

[madohora]

Kadzielnia Latem

[madohora]

Skatepark Kadzielnia cennik
Wstęp do skateparku jest bezpłatny
Skatepark Kadzielnia godziny otwarcia
Skatepark jest otwarty całą dobę. Nie ma wokół niego żadnych bram itp.

[madohora]

Kolejne elementy inwestycji wycenionej na 3,5 miliona złotych powstaną przy zbiegu ulic Marmurowej i Okrężnej. Projekt pozwoli na zwiększenie obszaru parku do 1300 m2, stwarzając świetne miejsce dla młodych osób.

[madohora]

Pułtusk (woj. mazowieckie)

Pułtusk to oaza spokoju na Mazowszu, w sam raz na weekendowy relaks pod Warszawą. Do najważniejszych zabytków należy zamek biskupów płockich i bazylika kolegiacka Zwiastowania NMP, pierwotnie gotycka, ale po licznych przebudowach łącząca różne style architektoniczne.
Rynek w Pułtusku należy do najdłuższych w Europie – to dobre miejsce na spacer. Miłośnicy dawnych dziejów powinni zwiedzić też Muzeum Regionalne, a miejsce relaks na łonie przyrody zapewnia wygodna plaża miejska nad Narwią.

[madohora]

Zwierzyniec (woj. lubelskie)

Zwierzyniec pierwotnie był myśliwskim dworem potężnego rodu Zamoyskich. Magnaci polowali na zwierzynę hasającą po lasach, otaczających tę miejscowość, dziś chronionych w ramach Roztoczańskiego Parku Narodowego.
Zwierzyniec jest pełen uroczych zabytków i ślicznych zakątków. Warto wspomnieć np. kościół św. Jana Nepomucena otoczony wodą, z barokową fasadą i dobrze zachowanymi polichromiami. W południowej części miasteczka znajdują się stawy, a nad jednym z nich stoi unikatowy pomnik szarańczy, ustawiony w 1711 r. przez wdzięcznych mieszkańców po tym, jak skończyła się wreszcie niszczycielska plaga tych owadów.

[madohora]

Kościół Trójcy Przenajświętszej (Szarlej)
budowany w latach 1929–1933 według projektu architekta Zygmunta Gawlika (projektanta archikatedry Chrystusa Króla w Katowicach), wystrój wnętrza sporządził artysta plastyk Maciej Bieniasz

[madohora]

SZANSA DLA PAŁACU W SIEMIANOWICACH - Radio Katowice - 25.12.2024

[madohora]

BRYTYJSKA GAZETA ZACHWYCONA POLSKIM MIASTEM - www msn.com.pl - 25.12.2024

[madohora]

DWIE WSIE NA DOLNYM ŚLĄSKU ZNIKNĘŁY POD LUSTREM WODY - www msn.com.pl - 25.12.2024

[madohora]

***

[madohora]

Kalwaria Piekarska

mieści się na wzgórzu Cerkwica, wzniesiona w drugiej połowie XIX wieku, składają się na nią kaplice pasyjne tworzące tzw. Drogę Pojmania oraz Drogę Krzyżową, kilka kaplic dodatkowych, niezwiązanych z programem pasyjnym (np. kaplica św. Szczepana, kaplica Znalezienia Krzyża, czyli św. Heleny, Grób Matki Boskiej) oraz 15 kapliczek różańcowych, które przylegają do muru okalającego założenie; w centrum kalwarii, na szczycie wzgórza stoi neogotycki kościół pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego, na którego fasadzie umieszczone są stacje XI, XII i XIII Drogi Krzyżowej.

[madohora]

Kalwaria Piekarska w Piekarach Śląskich – kalwaria wchodząca w skład Sanktuarium Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej.

[madohora]

Inicjatorem wzniesienia kalwarii w Piekarach Śląskich był proboszcz Bernard Purkop. W latach 1866–1871 na drodze zakupów i zamiany pozyskał on pod planowaną kalwarię teren wzgórza, nazywanego Cerekwicą, usytuowanego sąsiedztwie wzniesienia, na którym stał kościół farny. Już po wykupieniu pierwszej części Cerekwicy, ksiądz Purkop rozpoczął obsadzanie jej drzewkami oraz ustawił kilka figur świętych. Czynił to jednak bez większego rozgłosu, nie informując ogółu wiernych o swoich planach dotyczących wzgórza. Wyjaśnienie sytuacji i przedstawienie powziętego przez proboszcza zamiaru budowy kalwarii przyniosła dopiero odezwa do parafian, opublikowana w 1869 roku w lipcowym numerze "Zwiastuna Górnoszlązkiego" i podpisana przez 14-osobowy komitet, w którego skład weszli m.in.: wydawca "Zwiastuna", znany drukarz, Teodor Heneczek, sołtys J. Gruszka i mistrz murarski Karol Ogórek. Już wcześniej na łamach tegoż czasopisma, którego redaktorem naczelnym był w tym czasie sam ksiądz Purkop, pojawiły się teksty zawierające aluzje do jego projektów, m.in. powieść Karola Miarki mówiąca o budowaniu w początku XVIII w. kalwarii w miejscowości Boedefeld koło Kolonii czy opis Kalwarii Zebrzydowskiej. Według odezwy z 1869 roku projekt księdza Purkopa obejmować miał wzniesienie szeregu kaplic, których koszt obliczono na 500 talarów każda, oraz obszernego kościoła obejmującego trzy stacje. Plan całego założenia był już gotowy i miał być wręczany w formie litograficznej odbitki każdemu ze "współfundatorów", do których ofiarności apelowano. Tych ambitnych planów nie udało się jednak księdzu Purkopowi zrealizować. Za jego czasów zbudowano jedynie Grób Pański oraz pięć innych kaplic. Do zahamowania prac przy kalwarii w latach 70. XIX wieku przyczyniły się niewątpliwie prześladowania Kościoła katolickiego związane z polityką Kulturkampfu.

[madohora]

Nieukończona Góra Kalwaria, pozostająca dotąd prywatną własnością proboszcza, dopiero na mocy jego testamentu przejść miała na własność parafii piekarskiej. Bezpośrednio po śmierci ks. Purkopa (zm. 10.03.1882 r.) nie dopełniono jednak formalności związanych z przewłaszczeniem; następca zmarłego na urzędzie proboszcza – ks. Antoni Sobota nie podjął także w czasie swojego dwuletniego pobytu w Piekarach zalecanej w testamencie rozbudowy Kalwarii. Sądowne przyznanie własności wzgórza parafii katolickiej w Piekarach, poprzedzone uzyskaniem przez urząd parafialny stosownej zgody władz kościelnych, nastąpiło dopiero 17.05.1888 r., dzięki staraniom kolejnego proboszcza – księdza Leopolda Nerlicha, przeniesionego do Piekar w marcu 1886 roku. Nerlich zdążył już zasłużyć się prowadzeniem budowy kościołów w dwóch swoich poprzednich parafiach – Wołczynie i Kowalowicach. Po przybyciu do Piekar, jako doświadczony "budowniczy", z dużym zapałem zajął się on sprawą Kalwarii. Doprowadziwszy do końca formalności związane z przejęciem wzgórza przez parafię, powołując się na wyrażoną w testamencie wolę ks. Purkopa, zwrócił się do biskupa z prośbą o "generalne pełnomocnictwo" do budowy Kalwarii. Pełnomocnictwo to zostało mu udzielone 25.08.1888 r., po przedstawieniu projektów kilku kaplic oraz planu całego założenia. W tym czasie prace budowlane przy Kalwarii trwały już mniej więcej od roku – nie czekając bowiem na ostateczne wyjaśnienie sprawy własności wzgórza ani na pozwolenie biskupie, jeszcze w sierpniu 1887 r. dokonano uroczystego poświęcenia całego terenu i rozpoczęto budowę.

[madohora]

Kościół na Kalwarii

[madohora]

Grota

[madohora]

Jesiennie na Kalwarii

[madohora]

Dalej tropimy wiewiórkę

[madohora]

Coś widać za drzewem

[madohora]

[madohora]

Kościół Zmartwychwstania w Piekarach

[madohora]

*

[madohora]

Drzewa

[madohora]

Gdzie jest wiewiórka?

[madohora]

Fragment rzeźb na kościele

[madohora]

Rzeżby na kościele

[madohora]

Kazimierz Dolny (woj. lubelskie)

To jedno z najbardziej romantycznych polskich miasteczek, z kameralną atmosferą, mimo dużej popularności wśród turystów.
Zabytkowa zabudowa, renesansowe kamienice otaczające rynek i stare spichlerze, kościół farny z rzeźbą psa Kwadrata, którego trzeba pogłaskać po nosie na szczęście – to wszystko sprawia, że Kazimierz Dolny ma niezwykły urok. Jest tu też sporo dodatkowych atrakcji – ruiny zamku, rejsy po Wiśle i niesamowite wąwozy lessowe w sam raz na spacer, który na długo zapada w pamięć.

[madohora]

Chełmno (woj. kujawsko-pomorskie)

To oficjalne polskie miasto zakochanych. Dlaczego? Dlatego, że w miejscowym kościele farnym Wniebowzięcia NMP przechowywane są relikwie św. Walentego. Nic dziwnego, że tzw. Walentynki Chełmińskie obchodzi się wyjątkowo hucznie. Poza tradycjami walentynkowymi, Chełmno przyciąga turystów dobrze zachowaną architekturą średniowieczną, w tym murami miejskimi z 23 basztami i 2 bramami. Cała starówka Chełmna została wpisana na listę pomników historii i stanowi część Europejskiego Szlaku Gotyku Ceglanego.

[madohora]

Tablice Mojżeszowe na kieleckiej Kadzielni
Ważą wiele ton, mają sześć metrów wysokości i ponad dwa metry szerokości. Do ich konstrukcji użyto betonu architektonicznego i żelaza. Wspiera je dwumetrowa podstawa. Ich montaż był dużą techniczną operacją. 30 grudnia 2005 r. zostały umieszczone na jednej ze skalnych ścian kieleckiej Kadzielni. Tablice z Dziesięciorgiem Bożych Przykazań doskonale harmonizują z surowymi, skalnymi masywami. Rzymskie cyfry wyryte na nich są dobrze widoczne z ul. Krakowskiej, robiąc na przejeżdżających kierowcach niemałe wrażenie.

[madohora]

Tablice Mojżeszowe Na Kadzielni

[madohora]

Ówczesne prace porządkowe zostały przerwane przez powstanie listopadowe. W 1835 roku na terenie parku stanęły przywiezione z dziedzińca przed klasztorem Cystersów w Jędrzejowie dwie rzeźby z okresu baroku. Jedną z nich, stojącą do dzisiejszego dnia koło stawu, jest figura św. Jana Nepomucena z XVIII wieku, której autorem jest jeden z kieleckich rzeźbiarzy – Jakub Kornecki. W 1837 roku opiekę nad parkiem objął Maksymilian Strasz. Przeprowadzono w tym okresie porządkowanie terenu – między innymi został rozebrany młyn mieszczący się nad wodą, ale pełniący wówczas funkcję zbiornika przeciwpożarowego staw nie doczekał się oczyszczenia z braku pieniędzy. W 1872 roku przy głównej alei parkowej zamontowano latarnie. W dniu 2 września 1906 roku, z okazji 80 rocznicy śmierci, z inicjatywy prezydenta Kielc Władysława Garbińskiego, został odsłonięty pomnik Stanisława Staszica, który był pierwszym pomnikiem tej osoby na terenie kraju.

[madohora]

Ptaszarnia powstała w 2004 roku z inicjatywy ówczesnego prezydenta Wojciecha Lubawskiego. W najlepszych latach przebywało tam nawet 60 ptaków. Plany zakładały rozbudowanie klatek wzdłuż więziennego muru.

[madohora]

Idź do strony nid.pl
Strona głównaIdź do podstrony serwisu: Strona główna
ObiektyIdź do podstrony serwisu: Obiekty
MapaIdź do podstrony serwisu: Mapa
WycieczkiIdź do podstrony serwisu: Wycieczki
KolekcjeIdź do podstrony serwisu: Kolekcje
FototekaIdź do podstrony serwisu: Fototeka
UlubioneIdź do podstrony serwisu: Ulubione
Zaloguj się
Odwiedź stronę Narodowego
Instytutu Dziedzictwa
Zamknij
English
szukaj zabytku
szukaj zabytku
Strona główna
Strona główna
Obiekty
Mapa
Mapa
Wycieczki
Kolekcje
Fototeka
Ulubione
Informacje o serwisie
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Deklaracja dostępności
Europejskie Dni Dziedzictwa
Samorząd
Edukacja
Niematerialne
Park Mużakowski
Krajobraz Mojego Miasta
park miejski - Zabytek.pl
galeria zdjęć obiektu Park Miejski im. Stanisława Staszica
Mapa
Zdjęcia
15
Zobacz zdjęcie panoramiczne
Zobacz zdjęcie panoramiczne
Dodaj do ulubionych
Dodaj do ulubionych
Drukuj
Udostępnij
Udostępnij
park miejski
park
XVII w.
Kielce
Pokaż drogę dojazdu
Adres
Kielce

Lokalizacja
woj. świętokrzyskie, pow. Kielce, gm. Kielce

Jeden z najstarszych parków miejskich urządzony na pozostałościach ogrodu użytkowo-ozdobnego z XVIII wieku, w zespole rezydencjonalnym biskupów krakowskich; park o znacznych walorach krajobrazowych, o swobodnej kompozycji, w typie parków angielskich, z zespołem rzeźb i pomników.
Historia
Park Miejski w Kielcach zajmuje tereny przynależne do zespołu pałacowego biskupów krakowskich, upaństwowionego w 1789 roku - dawny ogród kuchenny użytkowo-ozdobny,część folwarku i staw na rzeczce Silnicy. Ogród użytkowali urzędnicy Dyrekcji Górniczej, która go przejęła w 1818 roku. Dekadę później władze królestwa zezwoliły na oddanie go na cele publiczne. Formalne przekazanie miastu 5 morgów ogrodu nastąpiło w marcu 1830 roku. Teren ten obejmował tylko część wschodnią obecnego parku i był oddzielony od stawu ogrodzeniem o metalowych przęsłach. W ogrodzie stała murowana altana i rosły świeżo zasadzone drzewa. W latach 1821 - 1830 oś kompozycyjną stanowiła aleja wytyczona wzdłuż ogrodu,od której w części wschodniej, odchodziły promieniście mniejsze alejki. Po przejęciu ogrodu przez miasto wzniesiono ogrodzenie od obecnej ulicy Jana Pawła II, nadając mu formę zbliżoną do obecnej. W prześwity między murowane przęsła wstawiono metalowe kraty (przeniesione z ogrodzenia wystawionego wcześniej od strony stawu). Odtworzono w tym wschodnim ogrodzeniu dawną bramę z północnego muru wokół kieleckiej kolegiaty. W 1835 roku przywieziono rzeźby kamienne z opactwa cysterskiego w Jędrzejowie - m.in. dwie figury św. Jana Nepomucena. W ogrodzie postawiono tylko wazony i jedną z figur Świętego - w narożniku, przy Rogatce Krakowskiej (obecnie stoi przed seminarium).

[madohora]

Park jest położony na południowym stoku Wzgórza Zamkowego, między ulicami Jana Pawła II Ogrodową, Paderewskiego, Śliską, Zamkową i murami wygradzającymi go od północy sąsiedztwa. Zajmuje około 7 hektarów, powierzchni, z czego 1,1 hektara przypada na staw. Rosną w nim klony pospolite; lipy drobnolistne, wiązy polne oraz kasztanowce. Park składa się z dwóch prostokątnych części, do siebie prostopadłych. Część wschodnia, starsza, wydłużona równoleżnikowo. posiada aleję główną biegnącą jej środkiem wzdłuż osi podłużnej, obsadzoną kasztanowcami, przy której - po stronie południowej - stoi obelisk z popiersiem Staszica, w kamiennej oprawie.

[madohora]

W drugiej połowie lat 70. rozpoczęła się pierwsza większa fala likwidacji linii tramwajowych. Główną przyczyną likwidacji linii była ich deficytowość związana z niskim zapełnieniem tramwajów, a także niski poziom świadczonych usług na niektórych liniach (głównie zły stan techniczny), przez co pasażerowie częściej korzystali z autobusów. Ruch tramwajowy zawieszono również na naszych liniach:

[madohora]

Wydarzenie to jest częścią drugiej fali likwidacji linii tramwajowych (początek XXI wieku), w związku z polityką oszczędnościową, niedochodowością linii oraz pro-autobusową polityką władz. W tym okresie zamknięto również 1 kwietnia 2006 linię pomiędzy Bytomiem, a pętlą w Dąbrówce Wielkiej.

[madohora]

OD ZAWSZE STĄD - www.piekary.net

[madohora]

Z początku Ósemka była tramwajem wąskotorowym, napędzanym lokomotywą parową, z doczepionymi do niej wagonami. Od 1899r. jeździła na napędzie elektrycznym, poszerzono także rozstaw jej torów. Od końca roku 1894, ponad 33 kilometrowa linia tramwajowa, pozwalała na przejazd trasą Gliwice – Zabrze – Chorzów – Piekary. W latach 1898-1900 planowano kontynuację rozszerzenia trasy aż do Świerklańca, jednak ostatecznie ten pomysł nie został zrealizowany.

[madohora]

W 1979 roku zamknięto fragment trasy między Piekarami Śląskimi a Szarlejem, a w kolejnych latach nastąpiło likwidowanie kolejnych odcinków. Ostatnim etapem była likwidacja trasy między Bytomiem, Brzezinami Śląskimi a Dąbrówką Wielką w 2006 roku.

[madohora]

Tramwaje w Piekarach Śląskich – element systemu transportu tramwajowego Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii funkcjonujący w latach 1894–2006 w Piekarach Śląskich.

[madohora]

W 1949 roku przeprowadzono remont sieci polegającej na wymianie torów. Wówczas do obsługi połączeń do Piekar rozpoczęły obsługiwać wagony typu N. W latach 1951–1952 z okolic kopalni Nowy Orzeł Biały do Brzezin Śląskich, a w 1958 roku zostały uruchomione połączenia do Dąbrówki Wielkiej w Brzezinach Śląskich będących w późniejszych latach częścią Piekar Śląskich.

[madohora]

W 2006 roku zlikwidowano połączenia tramwajowe do Dąbrówki Wielkiej, które w ostatnich latach funkcjonowania były obsługiwane przez wagony 105N

[madohora]

NAJPIĘKNIEJSZA WIEŚ NA MAZOWSZU - Wprost - 05.01.2025

[madohora]

WIRTUALNA PODRÓŻ DO KAPLICY SYKSTYŃSKIEJ - www.tvp.pl - 09.01.2025

[madohora]

SŁYNNA ATRAKCJA WE FLORENCJI OTWARTA - www.msn.com.pl - 17.01.2025

[madohora]

NA DOLNYM ŚLĄSKU ISTNIAŁO LEŚNE SANATORIUM - www.msn.com.pl - 17.01.2025

[madohora]

TE PODZIEMNE KORYTARZE WYWOŁUJĄ DRESZCZE - www.msn.com.pl - 17.01.2025

[madohora]

I gołębie

[madohora]

Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 21 maja

[madohora]

Jest patronem jezuitów, Pragi, spowiedników, szczerej spowiedzi, dobrej sławy i tonących oraz orędownikiem podczas powodzi. Jest także patronem mostów

[madohora]

NASTOLATEK ZNISZCZYŁ POLSKI WERSAL - Wprost - 17.01.2025

[madohora]

OSTROŁĘKA. WANDALE ZNISZCZYLI ZABYTKOWĄ LOKOMOTYWĘ - www.wp.pl - 17.01.2025

[madohora]

LEŚNE SANATORIUM - Gazeta - 17.01.2025

[madohora]

Widziany od wylotu ulicy Sławkowskiej wygląda‎ ‎jak‎ ‎odłupany‎ ‎od‎ ‎całości.‎ ‎Przysadkowata‎ ‎wieża, przystrojona‎ ‎u‎ ‎szczytu‎ ‎w‎ ‎metalową,‎ ‎ażurową‎ ‎bańkę, dziwi‎ ‎się‎ ‎swojej‎ ‎kuafiurze‎ ‎i‎ ‎swojej‎ ‎pasorzytniczej‎ ‎egzy- stencyi.‎ ‎—‎ ‎Wstawki‎ ‎z‎ ‎brudno-kanarkowej‎ ‎cegły,‎ ‎wy padły‎ ‎niefortunnie;‎ ‎a‎ ‎cegła‎ ‎na‎ ‎całej‎ ‎powierzchni‎ ‎muru jest‎ ‎bardzo‎ ‎nierównej‎ ‎barwy‎ ‎i‎ ‎blada.‎ ‎Gmach‎ ‎Izby‎ ‎han dlowej‎ ‎wygląda,‎ ‎jak‎ ‎dotknięty‎ ‎chorobą‎ ‎skórną.‎ ‎Dwie maski‎ ‎kobiece‎ ‎z‎ ‎kikutami‎ ‎skrzydeł,‎ ‎umieszczone‎ ‎nad bramą‎ ‎wchodową,‎ ‎i‎ ‎rozmaite‎ ‎emblemata‎ ‎rolnictwa: kółka‎ ‎i‎ ‎motyki‎ ‎ciosane‎ ‎w‎ ‎kamieniu,‎ ‎są‎ ‎pomysłem‎ ‎nie godnym‎ ‎artysty,‎ ‎podobnie‎ ‎jak‎ ‎ten‎ ‎okręt‎ ‎u‎ ‎góry,‎ ‎który zapewne‎ ‎symbolizuje‎ ‎rozległy‎ ‎zamorski‎ ‎handel‎ ‎Kra kowa...‎ ‎Prawie‎ ‎naprzeciwko‎ ‎Izby‎ ‎handlowej,*‎ ‎zauważy łem‎ ‎prywatny,‎ ‎wcale‎ ‎ładny‎ ‎domek,‎ ‎którego‎ ‎nie‎ ‎szpeci ani‎ ‎wstrętny‎ ‎„bosaż“,‎ ‎ani‎ ‎banalna‎ ‎sztukaterya.‎ ‎Dom ten‎ ‎jest‎ ‎prawie‎ ‎całkiem‎ ‎gładki,‎ ‎proporcyonalny‎ ‎i‎ ‎sta ranniej‎ ‎niż‎ ‎inne‎ ‎wykonany‎ ‎—‎ ‎zalety‎ ‎niepoślednie. W‎ ‎tym‎ ‎domu‎ ‎mieści‎ ‎się‎ ‎prosty‎ ‎szynk,‎ ‎który‎ ‎tern‎ ‎się wyróżnia‎ ‎wśród‎ ‎krakowskich‎ ‎handelków,‎ ‎że‎ ‎się‎ ‎obcho dzi‎ ‎bez‎ ‎obrzydliwych‎ ‎szyldów.‎ ‎Lakoniczny‎ ‎napis‎ ‎spo jony‎ ‎z‎ ‎murem,‎ ‎oznajmja‎ ‎jedynie‎ ‎firmę‎ ‎właścicielki.‎ ‎— Ten‎ ‎szynk‎ ‎ma‎ ‎przytem,‎ ‎horribile‎ ‎dictu,‎ ‎kto‎ ‎wie‎ ‎czy nie‎ ‎najgustowniejszą‎ ‎wystawę‎ ‎sklepową‎ ‎w‎ ‎Krakowie. I‎ ‎cóż‎ ‎wywołuje‎ ‎ten‎ ‎efekt?‎ ‎Jedwabne‎ ‎kotary,‎ ‎złociste świeczniki,‎ ‎drogocenne‎ ‎wazony?‎ ‎Nie‎ ‎—‎ ‎kilkadziesiąt próżnych‎ ‎butelek,‎ ‎oryginalnego‎ ‎kształtu‎ ‎i‎ ‎wszystkie w‎ ‎jednym‎ ‎tonie,‎ ‎blado‎ ‎niebieskim.‎ ‎To‎ ‎zupełnie‎ ‎wy starczyło.‎ ‎Wszystko‎ ‎razem‎ ‎mogło‎ ‎kosztować,‎ ‎może dziesięć,‎ ‎może‎ ‎piętnaście‎ ‎koron. Miłe‎ ‎robi‎ ‎wrażenie‎ ‎dom‎ ‎tow.‎ ‎lekarskiego‎ ‎przy ulicy‎ ‎Radziwiłlowskiej,‎ ‎skromny,‎ ‎szlachetny‎ ‎i‎ ‎wcale niepowszedni.

[madohora]

Z‎ ‎dwojga‎ ‎złego,‎ ‎wybrał‎ ‎mniejsze.‎ ‎Tak‎ ‎sobie przynajmniej‎ ‎wyobrażam.‎ ‎Najpoważniejszym‎ ‎zarzutem, jaki‎ ‎można‎ ‎zrobić‎ ‎p.‎ ‎Wojtyczce,‎ ‎jest‎ ‎brzydka‎ ‎orna mentyka.‎ ‎Ciężka,‎ ‎ciastowata,‎ ‎cukiernicza‎ ‎w‎ ‎wykonaniu. Może‎ ‎dlatego‎ ‎tak‎ ‎wygląda,‎ ‎że‎ ‎zbyt‎ ‎drobny‎ ‎deseń i‎ ‎kontury‎ ‎zlewają‎ ‎się,‎ ‎gdy‎ ‎na‎ ‎nią‎ ‎patrzymy‎ ‎z‎ ‎oddali. Pomimo‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎obec‎ ‎warunków,‎ ‎wśród‎ ‎których‎ ‎architekt pracował,‎ ‎całość‎ ‎wypadła‎ ‎nadspodziewanie‎ ‎dobrze. Usterki‎ ‎dadzą‎ ‎się‎ ‎usunąć,‎ ‎oby‎ ‎—‎ ‎jak‎ ‎najprędzej! W‎ ‎każdym‎ ‎razie‎ ‎znać‎T‎ ‎że‎ ‎dom‎ ‎stawiał‎ ‎artysta z‎ ‎talentem.‎ ‎Dzieło‎ ‎p.‎ ‎Wojtyczki‎ ‎w‎ ‎porównaniu‎ ‎do szablonowych‎ ‎budynków,‎ ‎w‎ ‎które‎ ‎nowy‎ ‎Kraków‎ ‎obfi tuje,‎ ‎to‎ ‎jak‎ ‎obraz‎ ‎tęgiego‎ ‎malarza‎ ‎przy‎ ‎oleodrukach. Co‎ ‎zaś‎ ‎do‎ ‎złocistych‎ ‎szyldów‎ ‎magazynu‎ ‎konfekcyj damskich‎ ‎p.‎ ‎Młodeckiego,‎ ‎znikną‎ ‎zapewne‎ ‎pewnego poranku,‎ ‎skoro‎ ‎tylko‎ ‎w‎ ‎dziarskim‎ ‎ludku‎ ‎krakowskim obudzi‎ ‎się‎ ‎poczucie‎ ‎piękna... Austerya‎ ‎p.‎ ‎Suskiego‎ ‎przy‎ ‎placu‎ ‎dominikańskim, raziłaby‎ ‎swoim‎ ‎gminnym‎ ‎wyglądem,‎ ‎nawet‎ ‎w‎ ‎Łobzowie. Tutaj‎ ‎między‎ ‎kościołem‎ ‎Dominikanów‎ ‎i‎ ‎pałacem‎ ‎Wie lopolskich‎ ‎jest‎ ‎po‎ ‎prostu‎ ‎skandalem.‎ ‎Jak‎ ‎można‎ ‎sta wiać‎ ‎podobne‎ ‎paskudztwa?‎ ‎Jak‎ ‎można‎ ‎tolerować takie‎ ‎karczmy‎ ‎w‎ ‎samym‎ ‎ośrodku‎ ‎dawnego‎ ‎Krakowa? Każdy‎ ‎dom‎ ‎ma‎ ‎swój‎ ‎charakter,‎ ‎czasem‎ ‎niewy raźny,‎ ‎czasem‎ ‎bardzo‎ ‎wybitny.‎ ‎Dom‎ ‎p.‎ ‎Rajala‎ ‎n.‎ ‎p. to‎ ‎dorobkiewicz‎ ‎w‎ ‎brelokach,‎ ‎który‎ ‎rozpycha‎ ‎tłum łokciami.‎ ‎Akademia‎ ‎handlowa,‎ ‎to‎ ‎grupa‎ ‎przekupek‎ ‎wy strojonych‎ ‎odświętnie‎ ‎w‎ ‎fałszywe‎ ‎korale‎ ‎i‎ ‎kapelusz kupione‎ ‎u‎ ‎tandeciarki.

[madohora]

Te wszystkie‎ ‎przykłady‎ ‎przytoczyłem,‎ ‎żeby‎ ‎udo wodnić,‎ ‎iż‎ ‎budynek‎ ‎piękny‎ ‎sam‎ ‎przez‎ ‎się,‎ ‎w‎ ‎pewnych punktach‎ ‎miasta,‎ ‎może‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎wydać‎ ‎się‎ ‎brzydszym, niż‎ ‎jest‎ ‎istotnie,‎ ‎ale‎ ‎może‎ ‎także‎ ‎zupełnie‎ ‎zetrzeć‎ ‎piękno ulicy‎ ‎lub‎ ‎placu,‎ ‎przy‎ ‎którym‎ ‎go‎ ‎postawiono. O‎ ‎estetycznym‎ ‎wyglądzie‎ ‎miasta,‎ ‎nie‎ ‎rozstrzygają pojedyncze‎ ‎arcydzieła‎ ‎budownictwa‎ ‎rozsiane‎ ‎tu‎ ‎i‎ ‎ów dzie,‎ ‎ale‎ ‎raczej‎ ‎całe‎ ‎dzielnice‎ ‎związane‎ ‎w‎ ‎pewną‎ ‎orga niczną‎ ‎całość,‎ ‎choćby‎ ‎się‎ ‎składały‎ ‎z‎ ‎dzieł‎ ‎średniej artystycznej‎ ‎wartości. Przypatrzmy‎ ‎się‎ ‎n.‎ ‎p.‎ ‎ulicy‎ ‎Kanoniczej‎ ‎albo‎ ‎ul. św.‎ ‎Jana,‎ ‎dwom‎ ‎zakątkom‎ ‎dawnego‎ ‎Krakowa,‎ ‎najlepiej może‎ ‎sharmonizowanym,‎ ‎najmniej‎ ‎względnie‎ ‎oszpeco- nym.‎ ‎Tam‎ ‎niema‎ ‎ani‎ ‎jednego‎ ‎budynku‎ ‎zasługującego na‎ ‎nazwę‎ ‎dzieła‎ ‎sztuki,‎ ‎a‎ ‎jednak‎ ‎całość‎ ‎ma‎ ‎niewypowie dziany‎ ‎urok‎ ‎i‎ ‎jest‎ ‎niezaprzeczenie‎ ‎piękną.‎ ‎Wyrwijmy jednę‎ ‎z‎ ‎tych‎ ‎kamienic‎ ‎i‎ ‎postawmy‎ ‎obok‎ ‎gmachu‎ ‎opery paryskiej,a‎ ‎będzie‎ ‎miała‎ ‎bardzo‎ ‎niepoczesną‎ ‎minę.‎ ‎Jedna kowoż‎ ‎razem,‎ ‎tak‎ ‎jak‎ ‎stoją‎ ‎są‎ ‎bezporównania‎ ‎piękniejsze, od‎ ‎wielu‎ ‎najświetniejszych‎ ‎dzielnic‎ ‎Paryża‎ ‎i‎ ‎Wiednia. Naturalnie‎ ‎barbarzyństwo‎ ‎nasze‎ ‎uważa‎ ‎te‎ ‎„ciemne zaułki“‎ ‎za‎ ‎nieskończenie‎ ‎brzydsze‎ ‎od‎ ‎takiej‎ ‎np.‎ ‎ul.‎ ‎Wol skiej‎ ‎i‎ ‎odpowiednio‎ ‎je‎ ‎traktuje.‎ ‎(Przy‎ ‎ul.‎ ‎Kanoniczej‎ ‎umie szczono‎ ‎—‎ ‎dawno‎ ‎już‎ ‎zresztą‎ ‎—‎ ‎areszta‎ ‎policyjne!)‎ ‎Tym czasem‎ ‎ul.‎ ‎Wolska‎ ‎jest‎ ‎ściekiem‎ ‎poronionych‎ ‎płodów‎ ‎ar chitektury,‎ ‎a‎ ‎potworek‎ ‎wylęgły‎ ‎u‎ ‎jej‎ ‎wylotu‎ ‎(ostatni‎ ‎dom po‎ ‎lewej‎ ‎stronie)‎ ‎mało‎ ‎ma‎ ‎równych‎ ‎sobie‎ ‎nawet‎ ‎w‎ ‎Krako wie‎ ‎okazów.‎ ‎Ta‎ ‎baszta‎ ‎gładka‎ ‎jak‎ ‎cylinder,‎ ‎nie‎ ‎wiadomo, czy‎ ‎służy‎ ‎za‎ ‎rezerwuar‎ ‎na‎ ‎wodę‎ ‎kolei‎ ‎obwodowej, z‎ ‎którą‎ ‎się‎ ‎prawie‎ ‎styka,‎ ‎czy‎ ‎jest‎ ‎to‎ ‎kocioł‎ ‎„wielkiej pralni‎ ‎hygienicznej“,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎prywatne‎ ‎crematorium.

[madohora]

Kraków.

[madohora]

Lajkonik

[madohora]

Legenda o komnacie "Pod Głowami"

Jedna z wawelskich komnat, ta, w której stał królewski tron, ma też inną nazwę "Pod Głowami". I rzeczywiście, gdy spojrzymy w górę na jej suficie zobaczymy wyrzeźbione w lipowym drewnie głowy, a jedna z nich ma zasłonięte przepaską usta. Dlaczego? Pewnego dnia, za panowania króla Augusta na Rynku Krakowskim odbywał się targ. Na targu tym pasamonik Błażej otworzył swój kram z pięknymi pasami i taśmami przetykanymi złotymi i srebrnymi nićmi. Na targu przyszedł również sprytny złodziejaszek. Złodziej porwał jeden pas i uciekł w tłum. Od razu zaczął się pościg. "Łapać złodzieja!" - krzyczeli ludzie. Złodziejaszek widząc, że trudno mu będzie uciec wyjął zza pazuchy tkany pas, porzucił i pobiegł dalej. Cudny pas spadł u stóp ubogiej wdowy Ofki, która schylała się właśnie do studni po wodę. Zobaczywszy bogato zdobiony pas zaczęła rozglądać się szukając właściciela, który go zgubił. Wtedy schwytał ją rozwrzeszczany tłum: "Złodziejka", "Mamy ją!" - krzyczeli ludzie prowadząc ją pod sąd na wawelskim zamku. Sąd miał odbyć się w komnacie "Pod Głowami". Po wysłuchaniu opinii ludu król Zygmunt August chciał skazać niewinną wdowę na więzienie. Gdy z ust króla padły słowa wyroku wdowa ośmieliła się powiedzieć: "Jeśli nikt nie chce stanąć w mojej obronie, niech chociaż przemówią te drewniane głowy!" W ciszy, która zapadła po jej słowach odezwał się nagle dochodzący spod stropu głos jednej z głów: Rex Auguste, iudica iuste (co oznacza „Królu Auguście, sądź sprawiedliwie!). Król posłał swych służących na rynek, by zasięgnęli informacji. Spotkali oni ludzi, którzy widzieli uciekającego z pasem złodziejaszka i wdowę, która porzucony przez niego pas podniosła. Ofka odzyskała wolność, a głowie kazano “dorzeźbić” opaskę na usta, by więcej nie ośmielała się upominać króla.

[madohora]

2) Najstarszy zapis legendy pochodzi z Kroniki polskiej, autorstwa kronikarza Wincentego Kadłubka. Została napisana na przełomie XIII i XIV wieku. Z kroniki dowiadujemy się, że władcą kraju był wtedy Grakch (w kolejnych źródłach wymieniany jako Krak), potomek cesarzy rzymskich. To od jego imienia podobno powstała nazwa Kraków.

[madohora]

5) Genezę legendy o smoku wawelskim próbowali badać historycy i naukowcy. Zebrano dużą ilość materiałów. Ale jak to z bajkami bywa – nikt nie dowiódł, że legendarny smok kiedykolwiek w Krakowie istniał.

[madohora]

7) W XX wieku smok wawelski trafił do świata filmu. Wielu z nas pamięta kreskówkę – serial animowany “Porwanie Baltazara Gąbki” i późniejszą “Wyprawę profesora Gąbki”.

[madohora]

9) Ponieważ akcja legendy jest umiejscowiona w Krakowie, na wawelskim wzgórzu, w Krakowie aż roi się od pamiątek ze smokiem wawelskim. Kupują je turyści, którzy słyszeli tę legendę i chcą mieć pamiątkę, która będzie im przypominać wizytę w Krakowie.

[madohora]

Figura św. Jana Nepomucena w Parku Miejskim

Barokowa rzeźba św. Jana Nepomucena znajduje się w Parku Miejskim, po zachodniej stronie stawu. Figura świętego pochodzi z XVIII wieku, a przeniesiono ją w obecne miejsce w XIX wieku z klasztoru ojców Cystersów w Jędrzejowie.
W Kielcach znajdują się jeszcze trzy inne figury tego świętego – wszystkie są do siebie podobne, przedstawiają świętego z jednym z atrybutów mu przypisanych – z krzyżem w ręce. Figura świętego w parku różni się od nich. Wprawdzie święty też trzyma krzyż ale tylko jedną ręką i krzyż ten leży na otwartej księdze (dodatkowo obok elementy roślinne – prawdopodobnie jest to symboliczna palma męczeństwa). Lewa stopa oparta jest na kuli.
Napis umieszczony z tyłu kolumny informuje iż pomnik odrestaurowany był w 1914 roku dzięki funduszom B. M. Saskich i M. M. Halików.

[madohora]

W KIElCACH ODSŁONIĘTO POPIERSIE WIESŁAWA GOŁASA - www.dzieje.pl

[madohora]

Skwer Harcerski im. Szarych Szeregów graniczy z Parkiem Miejskim i wchodzi w skład terenów zielonych ciągnących się wzdłuż rzeki Silnicy począwszy od kieleckiego zalewu do rezerwatu przyrody nieożywionej Kadzielnia. Na terenie skweru znajdują się ciągi alejek spacerowych, place zabaw oraz przebiega przez niego (wzdłuż rzeki) ścieżka rowerowa. Na skwerze stoi pomnik poświęcony "Harcerzom poległym za Ojczyznę" autorstwa Stefana Dulnego, odsłonięty w 1982 r. z okazji obchodów 70-lecia harcerstwa w Kielcach. Tuż obok pomnika znajduje się kolejny element szlaku miejskiego – galeria zasłużonych ludzi kultury i sztuki, czyli tzw. Aleja Sław.

[madohora]

Bacewicz Grażyna, po mężu Biernacka, ur. 5 II 1909, Łódź, zm. 17 I 1969, Warszawa,
siostra Vytautasa Bacevičiusa i Kiejstuta, kompozytorka, skrzypaczka i pedagog muzyczny.
Od 1966 wykładała w warsz. PWSM; twórczość B., aczkolwiek o znamionach indywidualnych, początkowo pod wpływem neoklasycyzmu fr.; znakomite opanowanie faktury skrzypcowej i orkiestrowej; 4 symfonie, Koncert na orkiestrę smyczkową (1948), Muzyka na smyczki, trąbki i perkusję (1958), Pensieri notturni (1961), In una parte (1967), 7 koncertów skrzypcowych, 7 kwartetów smyczkowych, miniatury skrzypcowe i fortepianowe, opera radiowa Przygoda króla Artura (1959), balety: Z chłopa król (wyst. 1954), Pożądanie (wyst. 1973); opowiadania, częściowo autobiogr., Znak szczególny (1970).

[madohora]

Baczyński Krzysztof Kamil, pseud. Jan Bugaj, Piotr Smugosz, Krzysztof, ur. 22 I 1921, Warszawa, zm. 4 VIII 1944, tamże, poeta.

[madohora]

Poeta, żołnierz, czasu kurz...

[madohora]

Bergman [bạ̈rjman]
Ernst Ingmar Wymowa, ur. 14 VII 1918, Uppsala, zm. 30 VII 2007, wyspa Fårö k. Gotlandii,
szwedzki reżyser filmowy, teatralny, telewizyjny i radiowy, scenarzysta i dramaturg, producent;

[madohora]

„Szczęście polega na tym, że ma się dobre zdrowie i złą pamięć.”

[madohora]

Boznańska Olga, ur. 15 IV 1865, Kraków, zm. 26 X 1940, Paryż,
malarka.
Od 1898 w Paryżu; od 1898 członek Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, od 1901 Société Nationale des Beaux Arts; malowała głównie portrety (Portret dwóch dziewczynek 1896, Autoportret 1900), studia figuralne (W ogrodzie 1891, Dziewczynka z chryzantemą 1894), kwiaty, pejzaże i wnętrza; indywidualny styl malarski Boznańskiej był wynikiem swobodnej interpretacji zasad impresjonizmu, z którego przejęła rozjaśnioną gamę barwną, miękki, roztopiony w szaromglistej atmosferze rysunek i fakturę obrazu, zachowując koloryt lokalny.

[madohora]

Mały Rynek (Plac Mikołaja Kopernika), to nieduży skwer w Lublińcu. Niegdyś handlowano solą i nazywano go też placem Solnym.

[madohora]

Zespół pałacowy w Nakle Śląskim

Nakło znajduje się w powiecie tarnogórskim. Pałac zbudowano w latach 1770-1780, a w połowie XIX w. został przebudowany, uzyskując aktualny wygląd. Pałac otoczony jest zabytkowym parkiem krajobrazowym założonym przez Donnersmarcków w II połowie XIX w. W pałacu organizowane są różne imprezy okolicznościowe.

[madohora]

Obszar Panewnik znajduje się w dorzeczu Odry, w zlewni Kłodnicy i jej dopływów. Kłodnica ma charakter rzeki podgórskiej o dużej różnicy wysokości i znacznej zmienności przepływu. Rzeka ta przepływa przez tę część Katowic w przebiegu zbliżonym do równoleżnikowego. W rejonie Starych Panewnik zachował się fragment odcinka Kłodnicy w jej naturalnym przebiegu – jedyny zachowany na terenie Katowic. Odcinek rzeki w tym odcinku posiada charakterystyczne meandry i starorzecza. Występują tu zbiorowiska roślinności szuwarowej, łąkowej i torfowiskowej, a towarzyszą nimi kępy zarośli wierzbowych, a na wyższej terasie młode, mieszane drzewostany z dominacją brzozy, osiki i dębu.

[madohora]

Pierwotnie tereny Panewnik porastały lasy będące częścią historycznej Puszczy Śląskiej. Szata roślinna, podobnie jak i inne elementy środowiska przyrodniczego, zostały silnie przekształcone w wyniku procesów urbanizacyjnych i działalności przemysłowej. Wysokimi walorami przyrodniczo-krajobrazowymi charakteryzuje się zwłaszcza kompleks Lasów Panewnickich. Lasy te stanowią jedne z ważniejszych elementów struktury ekologicznej regionu, a w części z nich zachowały się fragmenty zbiorowisk leśnych o charakterze naturalnym[20]. Pod względem siedlisk przeważają tutaj bory sosnowe i mieszane, zaś lasy położone w na północ od Panewnik, przy granicy z Ligotą i Załęską Hałdą – Las Załęski, to lasy liściaste.

[madohora]

[madohora]

Pierwsi ojcowie franciszkanie do Panewnik przybyli w 1902 roku. Stało się to z inicjatywy proboszcza bogucickiego ks. Ludwika Skowronka, który częściowo pokrył koszty zakupu gruntów pod kościół i klasztor. Pierwszymi zakonnikami byli ojcowie Kamil Bolczyk i Wilhelm Rogosz[34]. Pierwszą siedzibą franciszkanów był budynek przy ulicy Panewnickiej 439 w Starych Panewnikach[35]. Po wybudowaniu w latach 1905–1908 klasztoru i kościoła oo. franciszkanów[36] Panewniki stały się ważnym ośrodkiem kultu religijnego dla okolicznych miejscowości. Wówczas też zaczął się kształtować podział Panewnik na Nowe i Stare. Zabudowa, która powstawała w pobliżu klasztoru od strony Kokocińca zaczęto nazywać Nowym Panewnikiem, zaś pierwotną część wsi Starym Panewnikiem

[madohora]

Dramaty biograficzne
W twórczości Bułhakowa lat 30. dominuje temat losu wybitnych twórców, ograniczania swobody artystycznej, zależności od kaprysów despotycznej władzy. Tematyka ta znalazła odbicie w dramatach: o A. Puszkinie Ostatnie dni (powstał 1935, wystawienie 1943, 1 wydanie polskie pt. Aleksander Puszkin 1949) i Molierze Zmowa świętoszków (powstał 1929, wystawiony 1936, wystawienie polskie 1968), zbeletryzowanej biografii Życie pana Moliera (powstała 1933, wydana 1962, wydanie polskie 1968), oraz nieukończonej autobiograficznej Powieści teatralnej (powstała 1936–37, wydana 1965, wydanie polskie 1967), parodystycznie obrazującej ówczesne moskiewskie środowisko literackie i teatralne.

[madohora]

Marc Chagall (; ros. Марк Захарович Шагал, Mark Zacharowicz Szagał, urodzony jako Мойша Захарович Шагалов, Mojsza Zacharowicz Szagałow; biał. Мойшa Хацкелевіч Шагалаў, Mojsza Chackielewicz Szahałau; ur. 25 czerwca?/7 lipca 1887 w Łoźnie, zm. 28 marca 1985 w Saint-Paul-de-Vence) – malarz i grafik żydowskiego pochodzenia posiadający obywatelstwo rosyjskie i francuskie; czołowy przedstawiciel kubizmu i internacjonalizmu w malarstwie.

[madohora]

Zadebiutował w 1967. Zdobywał nagrody na Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie i Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Pierwsze dwie płyty nagrał z zespołem Anawa, w tym krążek pt. Marek Grechuta & Anawa (1970), z którego pochodzą przeboje „Będziesz moją panią” i „Nie dokazuj”. W 1971 założył Grupę WIEM. W latach 1976–1986 związany był z Piwnicą pod Baranami.

[madohora]

29 XI 1924
urodził się we Lwowie
1956
tom poezji Struna światła
1957
tom poezji Hermes, pies i gwiazda
1961
tom poezji Studium przedmiotu
1962
esej Barbarzyńca w ogrodzie
1974
tom poezji Pan Cogito
1983
tom poezji Raport z oblężonego Miasta i inne wiersze
1992
tom poezji Rovigo
1993
esej Martwa natura z wędzidłem
28 VII 1998
zmarł w Warszawie

[madohora]

1939 absolwent krakowskiej ASP (1948 i 1969 profesor tamże); założył i 1942–44 kierował tajnym, eksperymentalnym Teatrem Niezależnym w Krakowie (m.in. wystawienie Balladyny J. Słowackiego 1943); twórca (1956), kierownik artystyczny i reżyser teatru Cricot 2; inscenizacje w Cricot 2 — adaptacje Kantora dramatów S.I. Witkiewicza (W małym dworku 1961, Wariat i zakonnica 1963) oraz według własnych scenariuszy: Umarła klasa (1975), Wielopole, Wielopole (1980), Niech szczezną artyści (1985), Nigdy tu już nie powrócę (1988), Dzisiaj są moje urodziny (1991 — premiera po śmierci Kantora); manifesty teatralne: Informel (1960), Teatr zerowy (1963), Teatr wydarzeń (1968), Teatr śmierci (1975); założył Grupę Młodych Plastyków (1945), był współzałożycielem II Grupy Krakowskiej i Galerii Krzysztofory (1957); bezpośrednio po II wojnie światowej tworzył obrazy nawiązujące do drugiej fazy surrealizmu; projekty dekoracji dla teatrów dramatycznych; od 1955 wystawiał obrazy w stylu informel, w których spontaniczny zapis gestu przerodził się szybko w malarstwo materii; od 1964 w jego obrazach pojawiły się przedmioty, „opakowania” ludzkie (ubrania, parasole), ambalaże; organizował również happeningi (m.in. Cricotage 1965, Panoramiczny happening morski 1967); wydał: Metamorphoses (1982), Wielopole, Wielopole (eseje i partytura spektaklu, 1984); otrzymał liczne nagrody i odznaczenia, m.in. francuską Legię Honorową (1981).

[madohora]

Od 1994 członek PAU; filmy dokumentalne (m.in. Byłem żołnierzem 1970, Dworzec 1980, Gadające głowy 1980) i fabularne, realizowane często metodą paradokumentalną, głównie o współczesnych problemach społeczno-obyczajowych i politycznych (Blizna 1976, Amator 1979, Przypadek 1981), a także psychologiczno-metafizycznych (Podwójne życie Weroniki 1991, tryptyk Trzy kolory — Niebieski, Biały, Czerwony 1993); filmy telewizyjne (Personel 1975, Spokój 1976); cykl współczesnych moralitetów Dekalog (m.in. Krótki film o miłości 1988); liczne nagrody, m.in. po raz pierwszy przyznana 1988 Europejska Nagroda Filmowa Felix za Krótki film o zabijaniu (1987).

[madohora]

„Pisarz to człowiek, któremu pisanie przychodzi trudniej niż innym ludziom”

[madohora]

Czesław NiemenⓘCzesław Niemen, właściwie Czesław Juliusz Niemen-Wydrzycki (ur. 16 lutego 1939 w Starych Wasiliszkach, zm. 17 stycznia 2004 w Warszawie) – polski artysta, muzyk, multiinstrumentalista, piosenkarz i wokalista rockowy, kompozytor, autor tekstów piosenek. Jeden z najwybitniejszych twórców muzyki w Polsce.

[madohora]

Kopia Pielgrzyma

[madohora]

W muzeum ma swoją siedzibę Towarzystwo im. Stefana Żeromskiego, które corocznie przyznaje Stypendia im. Andrzeja Radka.

[madohora]

W roku 2003 zrealizowany został IV etap budowy ul. Sienkiewicza – na odcinku od ul. Staszica do rzeki Silnicy. Remont objął przebudowę nawierzchni ulicy, chodników, mostu, budowę kładek dla pieszych (górnej i dolnej). Powstały również tarasy z wiszącą zielenią i podświetleniem dna rzeki oraz oczyszczalnia wód deszczowych. Przebudowano też sieci uzbrojenia technicznego w zakresie: wodno-kanalizacyjnym, elektroenergetycznym, gazowym. Ponadto zakresem prac objęto również szatę graficzną, elementy małej architektury. Nawierzchnia ulicy Sienkiewicza została zaprojektowana jako odtworzenie historycznego traktu ulicy XIX-wiecznej. Remont zakończono w grudniu 2003 roku. Na wiosnę posadzono również ciekawe elementy zieleni.

[madohora]

1873 – wydzielenie z diecezji krakowskiej nowej diecezji kieleckiej, której centrum była kielecka kolegiata.

[madohora]

1894-1895 – na przedłużeniu nawy północnej, wzniesienie kaplicy Pana Jezusa kosztem kapitularza.

[madohora]

1939 – pokryto część dachu świątyni blachą miedzianą.

[madohora]

1950-1951 – konserwacja polichromii.

[madohora]

28 września 1971 – uroczyste obchody 800-lecia świątyni. Nadanie jej honorowego tytułu bazyliki mniejszej oraz udostępnienie turystom skarbca i podziemia katedralnego

[madohora]

1990-1991- rozpoczęto prace przy urządzaniu pl. Jana Pawła II oraz odnowiono zewnętrzne lica ścian bazyliki katedralnej.

[madohora]

W Ustroniu (woj. śląskie) znajduje się
:kazała świątynia pod wezwaniem Apostoła
Jakuba Starszego, stanowiąca
:arafialny dom modlitwy dla osób wyzna-
- a ewangelicko-augsbursk ego,

[madohora]

Żnin

[madohora]

Trzy lata temu Sopot świętował
100-1ecie powstania kasyna. Wtedy
w Europie działało jeszcze tylko 1edno:
słynny dom gry ,,lVonte Carlo". Dzisiaj
w tym miejscu stoi Sopocki Sofitel
Grand zwany Starym Kasynem, Czasem
ktoś uchy|i rąbka tajemnicy, coz
tam się na przestrzeni lat działo. Jednak
większość jest owiana słodką tajemnicą.
Szkoda,..

[madohora]

SANKTUARIUM NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY I MATKI SPRAWIEDLIWOŚCI - Gość - 18.12.2024

[madohora]

Kielecka Katedra na starym zdjęciu

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W roku 2003 dokonano rekonstrukcji ogrodu przywracając mu układ z XVII wieku, zaś same kwatery zostały odtworzone do stanu jaki istniał w pierwszej połowie XVIII wieku. Wokół środkowej części ogrodu nasadzono jabłonie, a całość została otoczona grabowymi alejkami. Zainstalowano także instalację nawadniającą i odprowadzającą wody deszczowe oraz system oświetleniowy.

[madohora]

Kolejne dwie kwatery tworzą nasadzenia formowanego bukszpanu z kwiatami sezonowymi: tulipanami, narcyzami, bratkami. Ozdobny ogród otoczono sadem jabłoniowym ujętym w cztery kwatery i zamkniętym alejami grabowymi.

[madohora]

[madohora]

Myśląc "rynek" mamy na myśli place zazwyczaj kwadratowe lub prostokątne, w każdym razie o dość regularnym kształcie. Tymczasem rynek w Kielcach wygląda nieco inaczej.

Rynek ma kształt zbliżony bardziej do trapezu. Również ulice odbiegają od niego pod nieregularnymi, zdawałoby się chaotycznymi kątami. Rozwiązanie zagadki tak nietypowego kształtu rynku kryje się historii Kielc. Otóż plac musiał wpasować się nie tylko w istniejące tu już drogi, które łączyły dwie osady (kościelną wokół katedry i świecką w okolicy obecnego kościoła pw. Wojciecha), lecz również trakty prowadzące do większych ośrodków miejskich.

[madohora]

[madohora]

Sam natomiast ufundował Nagrodę im. Jana Karskiego i Poli Nireńskiej (jego żony) przyznawaną co roku wspólnie przez YIVO w Nowym Jorku i Żydowski Instytut Historyczny w Warszawie autorom publikacji przedstawiających rolę i wkład Żydów polskich w polską kulturę.

[madohora]

Plac Niepodległości przed dworcem jest punktem początkowym szlak turystyczny czerwony czerwonego szlaku miejskiego prowadzącego przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca miasta Kielce.

[madohora]

– Przebudowa dworca w Kielcach była jedną z większych i ciekawszych inwestycji realizowanych w Programie Inwestycji Dworcowych na lata 2016-2023. Dzięki niej, przy zachowaniu historycznej bryły, budynek zyskał elegancki i współczesny wygląd. Przemianę przeszło również jego wnętrze. Stało się ono komfortową i funkcjonalną przestrzenią obsługi pasażerów. Dla najmłodszych zaaranżowano specjalny kącik zabaw dla dzieci. Dworzec jest również przyjazny osobom z niepełnosprawnościami i środowisku. Jestem przekonany, że będzie on dobrze służył pasażerom – mówi Ireneusz Maślany, członek zarządu PKP S.A.

[madohora]

Samo muzeum zostało utworzone w 1969 roku z okazji 400-lecia śmierci pisarza. Początkowo działało ono w formie Izby Pamięci, obecny kształt uzyskało po renowacji dworku w 1988 roku. Jego zbiory ukazują związki Mikołaja Reja z Nagłowicami oraz jego życie i dorobek. Wśród zbiorów eksponowane są rękopisy utworów (m.in. List do sąsiada, Zeznanie podatkowe).

[madohora]

Piekary Śląskie leżą w środkowej części województwa śląskiego. Graniczą od północy z gminą Świerklaniec, od wschodu z Bobrownikami i Wojkowicami, od południa z Siemianowicami Śląskimi i Chorzowem, a od zachodu z Bytomiem i Radzionkowem.
Piekary leżą w centrum konurbacji górnośląskiej.

[madohora]

Miasto znajduje się w całości w dorzeczu Wisły, a odwadniane jest przez rzekę Brynicę. Drugi, co do wielkości ciek na obszarze miasta to Szarlejka dawniej zwana Bielczą. Jest to skanalizowany silnie zanieczyszczony ciek, do którego dziennie dostaje się około 5 tys. m³ ścieków komunalnych. Brzegi jej obudowane są wysokim wałem, a w części miejskiej Piekar Śląskich w latach 90. została ona przykryta. W 2007 zapadła decyzja o przeznaczeniu miliona euro na projekt „Czysta rzeka Szarlejka” – rekultywacja terenów doliny rzeki Szarlejki na cele przyrodnicze. Liderem projektu jest Radzionków, ale beneficjentami projektu będą również Piekary Śląskie i Bytom. Początek wspólnej inwestycji rozpocznie się prawdopodobnie w 2009.

[madohora]

W Piekarach zaobserwowano występowanie ponad 400 gatunków roślin. Rośnie tu m.in. grążel żółty, powojnik prosty oraz dziewięćsił bezłodygowy. Na terenie miasta stwierdzono 72 gatunki ptaków lęgowych, w tym gatunki chronione i zagrożone np. bocian biały, myszołów, pustułka, skowronek, remiz, ortolan, wilga. W mieście występują też: podróżniczki, derkacze, kszyki i krwawodzioby.

[madohora]

1270 – na terenie dzisiejszych Piekar urodził się Nanker herbu Oksza, późniejszy biskup krakowski i wrocławski, inicjator budowy katedry gotyckiej na Wawelu

[madohora]

1623 – przekazanie Piekar wraz z ziemią bytomską kupcowi Łazarzowi Henckelowi von Donnersmarckowi

[madohora]

1680 – zaraza w czeskiej Pradze; na prośbę cesarza Leopolda I wizerunek Matki Boskiej Piekarskiej (obecnie w Opolu) zostaje przewieziony do stolicy Czech; w drodze powrotnej uroczyste procesje z udziałem obrazu odbywają się w Hradcu Králové i Nysie

[madohora]

1734 – przed cudownym obrazem (tzw. Lekarką) modli się kolejny król Polski – August III, odwiedza on także kopalnie galmanu

[madohora]

1896 – konsekracja piekarskiej Kalwarii; wydzielenie z terytorium Piekar Niemieckich samodzielnej gminy Szarlej

[madohora]

1922 – wkroczenie Wojska Polskiego, Piekary wcielone do Polski

[madohora]

1934 – połączenie Piekar i Szarleja w gminę Szarlej-Wielkie Piekary

[madohora]

1939 – ustawą Sejmu Śląskiego z 10 lipca Piekary Śląskie z dniem 1 stycznia 1940 otrzymały status miasta; ustawa nie została wprowadzona w życie z powodu okupacji niemieckiej

[madohora]

1 stycznia 1947 – powołanie organów miasta (w myśl ustawy Sejmu Śląskiego z 10 lipca 1939)

[madohora]

1990 – reaktywacja samorządu terytorialnego, odbywają się wybory do rady miejskiej w wyniku których wybrany zostaje zarząd miasta z prezydentem miasta Andrzejem Żydkiem na czele

[madohora]

1999 – reforma administracyjna: Piekary Śląskie miastem na prawach powiatu

[madohora]

2015 – Chwalebne Misterium Męki Pańskiej (pierwsze po 100 latach), 90 rocznica koronacji obrazu Matki Boskiej Piekarskiej, po raz pierwszy w historii, przez miasto przejechał peleton Tour de Pologne

[madohora]

Do II wojny światowej w Szarleju znajdował się dom modlitw wyznawców judaizmu. Mieścił się on na ostatnim piętrze kamienicy położonej obecnie przy ul. 1 Maja

[madohora]

Piekary Śląskie to miasto o bogatych tradycjach górniczych i hutniczych. Eksploatowano tu pokłady rud cynku (galmanu) i ołowiu oraz węgla kamiennego. Na terenie Piekar udokumentowaną działalność górniczą rozpoczęto na początku XVIII wieku, jednak już wcześniej prowadzono tu na mniejszą skalę wydobycie różnych surowców. W 1704 roku wrocławski kupiec Jerzy Giesche założył dwie kopalnie galmanu „Jerzy” i „Bernard”. Od tej pory na terenie Piekar Śląskich do wybuchu II wojny światowej powstało 8 kopalń galmanu, 3 huty cynku, 2 huty cynku i ołowiu oraz 2 kopalnie węgla kamiennego założone przez Spółkę Giesche bądź ród Donnersmarcków. W 1954 roku powstała Kopalnia Węgla Kamiennego Julian

[madohora]

W Piekarach Śląskich działa wiele placówek kulturalnych, takich jak:
Miejski Dom Kultury – zajmuje się rozwojem kulturalnym mieszkańców miasta; organizacją imprez artystycznych, koncertów i spektakli oraz animacją zajęć i warsztatów dla dzieci i młodzieży. Ponadto w MDK-u działają sekcje skupiające sympatyków różnych dziedzin zainteresowań. Główna siedziba Miejskiego Domu Kultury, a zarazem Radia Piekary mieści się przy ul. Bytomskiej 73.
Filia Miejskiego Domu Kultury w Kozłowej Górze
Dzielnicowy Dom Kultury Brzeziny Śląskie
Dzielnicowy Dom Kultury Dąbrówka Wielka
Młodzieżowy Dom Kultury nr 1
Młodzieżowy Dom Kultury nr 2
Spółdzielczy Dom Kultury

[madohora]

Media działające na terenie Piekar Śląskich:

Radio Piekary (88,7 FM) – regionalna rozgłośnia radiowa założona w 1996 roku nadająca audycje głównie w gwarze górnośląskiej. Stacja zajmuje drugie miejsce w konkursie na najczęściej słuchaną rozgłośnię w aglomeracji górnośląskiej[31].
Przegląd Piekarski – bezpłatny dwutygodnik lokalny wydawany na terenie Piekar Śląskich. Znajdują się w nim bieżące informacje z miasta i wschodniego Górnego Śląska.
Piekary TV – oficjalna piekarska telewizja internetowa. Na jej stronie znajdują się materiały telewizyjne, relacjonujące ważne miejskie wydarzenia, imprezy oraz materiały związane z szeroko rozumianą działalnością gminy[32].
PAGFilm – Piekarska Amatorska Grupa Filmowa – amatorska piekarska telewizja internetowa. Na jej stronie znajdują się filmy dotyczące miasta oraz ważnych wydarzeń na jego terenie.

[madohora]

Przemysłowe oblicze miasta ukształtowane jest przez górnictwo węgla kamiennego, które przeszło proces restrukturyzacji (utworzenie Zakładu Górniczego Piekary). Duże znaczenie w zachodzących przemianach ma Autostrada A1, dzięki czemu Miasto Piekary Śląskie uzyskało dobry dostęp do węzłów komunikacyjnych i centrów przemysłowych GOP oraz do regionów pozawojewódzkich.

[madohora]

Wojewódzki Szpital Chirurgii Urazowej
dawny Zespół Szpitala Spółki Brackiej w Szarleju, wzniesiony w latach 1916–1924, mający leczyć urazy powypadkowe, głównie ludzi pracujących w górnictwie, obecnie jest to jedna z lepszych w kraju placówek specjalizujących się w leczeniu schorzeń i urazów narządów ruchu, według Rankingu Szpitali 2008 „Rzeczpospolitej” placówka zajmuje 2. miejsce w zestawieniu szpitali publicznych: monospecjalistycznych bez onkologicznych

[madohora]

Dawny ratusz Brzezin Śląskich (1892)

[madohora]

Modernistyczny budynek I Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Jana III Sobieskiego przy ul. Gimnazjalnej 24 (w Szarleju, 1932) zaprojektowany przez Karola Schayera

[madohora]

Park Trzech Bohaterów w Brzozowicach
znajduje się w nim pomnik ku czci poległych w latach 1939–1945 i tablica na miejscu stracenia J. Hadasia, H. Hatki i T. Tomy

[madohora]

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych (Dąbrówka Wielka)
kościół parafialny według projektu Ludwika Schneidera, został przebudowany z kaplicy w latach 1902–1904, styl neoromański

[madohora]

Kalwaria w Piekarach

[madohora]

PIEKARY ŚLĄSKIE

[madohora]

20 sierpnia 1683 roku król Jan III Sobieski, zmierzając pod Wiedeń, gdzie stoczył zwycięską bitwę z wojskami wezyra Kary Mustafy pragnął pomodlić się w piekarskim kościele, gdzie wysłuchał mszy i przed obrazem Matki Bożej prosił o zwycięstwo.

[madohora]

Figury wzdłuż Bazyliki

[madohora]

Misterium Męki Pańskiej po wielu latach przerwy powróciło do Piekar w 2015 roku. Pierwsza inscenizacja ostatnich dni i godzin życia Chrystusa odbyła się na piekarskiej kalwarii w 1900 roku i wzięło w niej udział ok. 40 piekarzan. Inicjatorem, reżyserem, a jednocześnie kostiumologiem został Emil Wartini, który z dużą dbałością o szczegóły wykorzystał dopiero co poświęcone kalwaryjskie wzgórze. Już wtedy piekarskie Misterium przyciągnęło tłumy. W Wielki Piątek uczestniczono w inscenizowanej Drodze Krzyżowej, która wtedy nosiła nazwę „Żywo Męka”. Czasy wojny i komunistycznej zawieruchy wyparły z Piekar tradycję Misterium, która przetrwała jednak w formie tzw. „Obchodów kalwaryjskich”, odprawianych przez lata m.in. z okazji sanktuaryjnych odpustów. W 2015 roku wznowiono organizację Misterium, w którym obecnie uczestniczy ok. 130 aktorów – amatorów z Piekar Śląskich i miast ościennych. Chwalebnie Misterium Męki Pańskiej to jedno z największych tego typu wydarzeń pasyjnych w kraju. Oprócz aspektu artystycznego nie można zapomnieć o duchowym wymiarze tego przedsięwzięcia. Misterium w Piekarach jest bowiem połączeniem inscenizacji, modlitwy i elementów liturgicznych. Zgodnie z opisem ewangelicznym Chwalebne Misterium Męki Pańskiej, na piekarskiej kalwarii odbywa się w Niedzielę Palmową, Wielki Czwartek oraz w Wielki Piątek. Obecnie organizacją Misterium zajmuje się powołane w listopadzie 2017 roku przez Metropolitę Katowickiego abp Wiktora Skworca – Piekarskie Bractwo Kalwaryjskie.

[madohora]

Epitafia

[madohora]

ks. Jakub Roczkowski (XVII wiek) – proboszcz piekarski w latach 1659–1679; w bocznym ołtarzu odnalazł zapomniany i zakurzony obraz Matki Bożej, który po oczyszczeniu został przeniesiony do ołtarz głównego, po tym wydarzeniu należy upatrywać początku kultu maryjnego w okolicy, w 1678 odbył się jego proces w sądzie biskupim, za brak informacji o kulcie Piekarskiej Pani u władz zwierzchnich, skazany na miesiąc aresztu, wkrótce proboszcz złożył rezygnację z prowadzenia parafii, jednak cudowny obraz pozostał w ołtarzu głównym

[madohora]

ks. kanonik Jan Alojzy Nepomucen Ficek (1826–1862)

[madohora]

Tablica.

[madohora]

ks. Eugeniusz Anders (1913–1924) – po I wojnie światowej rozpoczął odmalowywanie kościoła

[madohora]

ks. Henryk Ligoń, administrator (1941–1947) – w kościele założył nowoczesne ogrzewanie oraz zakupił nowe dzwony, zapoczątkował organizowanie pielgrzymek stanowych

[madohora]

[madohora]

Niepowtarzalnym akcentem obecnym w jednej z dwóch mniejszych sal ekspozycyjnych jest ukazanie związków Karola Wojtyły, św. Jana Pawła II z Piekarami Śląskimi. Pielgrzymował tutaj wielokrotnie w latach 1965-1978 jako biskup i kardynał, wygłaszając słynne i szeroko komentowane słowa leżące u podstaw współczesnej katolickiej nauki społecznej. To on nazwał Piekarską Panienkę: Matką Sprawiedliwości i Miłości Społecznej. Z wdzięczności za Jego umiłowanie względem Sanktuarium poświęcono mu salę, w której zgromadzono wiele pamiątek potwierdzających całkowite oddanie i zawierzenie się Papieża Polaka przewodnictwu tej, która „cudami słynie z dawien dawna”. W ramach ekspozycji podziwiać można m.in. wota ofiarowane przez Ojca Świętego – złoty różaniec, stułę oraz świecę z herbem papieskim. Od roku 2018 w szklanej gablocie wystawiona została alba papieska – dar kard. Stanisława Dziwisza. Dla podkreślenia bliskości Piekar Śląskich dla serca Papieża Polaka, zostało mu nadane honorowe obywatelstwo Piekar Śląskich. Pamiątkowy klucz przekazany Papiezowi w 1994 r. także znajduje się w sanktuaryjnym muzeum.

[madohora]

[madohora]

******

[madohora]

Tramwaj, tak jak i kolej, zawdzięcza swoje istnienie temu, kto zauważył, że koń tym łatwiej ciągnie wóz, im podłoże jest twardsze, np. metalowe.

[madohora]

W kwietniu 1891 r. do magistratu Gliwic (a wcześniej do władz Bytomia) zwróciła się spółka komandytowa Kramer & Co. Mechanische Trambahnbetriebe – Dampf und Elektrizität z Berlina. Przedstawiła ona projekt budowy sieci linii tramwajowych z trakcją parową, mającej połączyć główne ośrodki okręgu przemysłowego Górnego Śląska. Centralnym punktem sieci miał być Bytom, a linie prowadziłyby do Piekar, do Katowic przez Siemianowice, do Królewskiej Huty i Wirka oraz przez Zabrze do Gliwic. Jak stwierdzono, nowy środek lokomocji miał tak niesłychane znaczenie i był tak ważny dla miast, powiatów i wsi, że musiał spowodować przewrót w dotychczasowych stosunkach komunikacyjnych.

[madohora]

Przystanki miały być rozmieszczone co 1 km, niektóre zaopatrzone w poczekalnie. Nad Bytomką w rejonie obecnej zajezdni zdecydowano o budowie osobnego mostu obok istniejącego drewnianego mostu drogowego. Pierwotnie przewidywano budowę trzech zajezdni w Gliwicach, Królewskiej Hucie i Piekarach. W każdej z nich miał być zbudowany dom mieszkalny dla maszynisty oraz ubikacja z murowanym szambem. Z tej ostatniej zajezdni jednak zrezygnowano, a pozostałe dwie powstały na dwóch końcach linii – w Gliwicach i Rozbarku.

[madohora]

Linia ta liczyła łącznie 34,5 km długości. Pociągi tramwajowe składały się z lokomotywy parowej specjalnej konstrukcji, zdolnej poruszać się po ulicach, oraz wagonów doczepnych. Prędkość nie była oszałamiająca: w niezamieszkałej okolicy 22 km/godz., i to pod warunkiem że tory poprowadzono poza jezdnią, bo w przeciwnym przypadku co najwyżej 17 km/godz. A w miejscowościach tramwaje musiały zwalniać do 12 km/godz. - tak wymagały ówczesne przepisy.

[madohora]

Przez pierwsze kilka lat eksploatacji na linii Gliwice - Piekary wożono przesyłki drobnicowe nadawane i odbierane na przystankach (na początku maja 1900 r. ich przewóz wstrzymano). Musiały one być bezpiecznie i trwale zapakowane oraz zaopatrzone w adres nadawcy i odbiorcy.

[madohora]

W okresie swojego szczytowego rozwoju tramwaje były najpowszechniejszym i najbardziej „demokratycznym” środkiem komunikacyjnym. Wykorzystywały najnowsze rozwiązania techniczne i symbolizowały postęp. Dla wielkich miast stały się koniecznością, dla mniejszych stanowiły nobilitację i nierzadko siłę napędową patriotyzmu lokalnego.

[madohora]

W roku 1938 postanowiono zdemontować tor biegnący od przejścia granicznego w Szarleju do Kalwarii, sytuacja zmieniła sie w roku 1949, kiedy to na biegu starego torowiska wytyczona na nowo linię tramwajową już z normalnym rozstawem szyn.

[madohora]

Lecz szanujący‎ ‎swą‎ ‎godność‎ ‎kucharz,‎ ‎podziękuje‎ ‎za‎ ‎służbę, a‎ ‎nie‎ ‎popełni‎ ‎podobnej‎ ‎herezyi;‎ ‎w‎ ‎przeciwnym‎ ‎razie zasługuje‎ ‎na‎ ‎nazwę‎ ‎kopcidyma.‎ ‎A‎ ‎więc‎ ‎hejże!‎ ‎na architektów.‎ ‎* Architekci‎ ‎krakowscy‎ ‎—‎ ‎pomijam‎ ‎chwalebne wyjątki‎ ‎—‎ ‎większą‎ ‎szkodę‎ ‎wyrządzili‎ ‎miastu,‎ ‎niż Szwedzi‎ ‎za‎ ‎czasów‎ ‎Jana‎ ‎Kazimierza.‎ ‎Szwedzi‎ ‎tylko burzyli,‎ ‎architekci‎ ‎stawiają‎ ‎Ten‎ ‎„twórczy‎ ‎wanda lizm‎ ‎“‎ ‎—‎ ‎jeżeli‎ ‎wolno‎ ‎tak‎ ‎się‎ ‎wyrazić‎ ‎—‎ ‎gorszym‎ ‎mi się‎ ‎widzi‎ ‎od‎ ‎barbarzyńskiego‎ ‎pustoszenia,‎ ‎bo‎ ‎nie tylko‎ ‎niszczy‎ ‎dawne,‎ ‎piękniejsze‎ ‎wzory,‎ ‎ale‎ ‎równo cześnie‎ ‎narzuca‎ ‎swoje‎ ‎bezecne‎ ‎pomysły,‎ ‎zmusza‎ ‎do patrzenia‎ ‎na‎ ‎nie,‎ ‎oswaja‎ ‎z‎ ‎potwornością‎ ‎i‎ ‎brzydotą całe‎ ‎pokolenia. Wieża‎ ‎na‎ ‎kościele‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎piękną,‎ ‎bo‎ ‎jest potrzebną‎ ‎do‎ ‎zawieszenia‎ ‎dzwonów,‎ ‎bo‎ ‎służy‎ ‎za drogowskaz‎ ‎wiernym.‎ ‎Taksamo‎ ‎baszta‎ ‎zamkowa‎ ‎była potrzebną‎ ‎do‎ ‎śledzenia‎ ‎nieprzyjaciela,‎ ‎była‎ ‎potrze bną‎ ‎jako‎ ‎strzelnica.‎ ‎Ale‎ ‎facsimile‎ ‎dzwonnicy‎ ‎na‎ ‎banku, baszta‎ ‎przy‎ ‎domu‎ ‎mieszczańskim,‎ ‎albo‎ ‎wieża‎ ‎na giełdzie‎ ‎zbożowej,‎ ‎są‎ ‎marnymi‎ ‎ornamentami,‎ ‎bo‎ ‎nie mają‎ ‎najmniejszego‎ ‎sensu,‎ ‎żadnej‎ ‎racyi‎ ‎istnienia,‎ ‎nie służą‎ ‎do‎ ‎niczego,‎ ‎są‎ ‎śmieszne‎ ‎i‎ ‎brzydkie,‎ ‎choćby‎ ‎je jak‎ ‎najmisterniej‎ ‎wycyzelowano. Te‎ ‎wszystkie‎ ‎kopułki,‎ ‎wieżyczki‎ ‎karłowate,‎ ‎ślepe balustrady,‎ ‎sztukaterye‎ ‎gipsowe,‎ ‎kamienne‎ ‎gałki‎ ‎i‎ ‎wa zony,‎ ‎w‎ ‎których‎ ‎tak‎ ‎się‎ ‎kochają‎ ‎architekci‎ ‎krakowscy, niewiele‎ ‎pewnie‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎szczera‎ ‎zrodziła‎ ‎je‎ ‎tandeta‎ ‎— ale‎ ‎zawsze‎ ‎coś‎ ‎kosztują.‎ ‎Nie‎ ‎mówmy‎ ‎więc,‎ ‎że‎ ‎nasza przysłowiowa‎ ‎nędza‎ ‎jest‎ ‎przyczyną‎ ‎zaniku‎ ‎piękna w‎ ‎krakowskiem‎ ‎budownictwie.‎

[madohora]

1) Hejnał (po węgiersku: świt, świtanie, pobudka), to prosta melodia grana na instrumencie dętym blaszanym, zwykle na trąbce lub kornecie. Dawniej hejnały grane były o świcie i o zmroku. Był to sygnał dźwiękowy dla wszystkich, że zaraz zostaną otwarte lub zamknięte bramy wjazdowe do miasta. Hejnały grano z wieży kościoła lub ratusza, grano je także w obozach w których stacjonowało wojsko, na pobudkę. Hejnały sygnalizowały też pożar lub zbliżanie się do miasta wojsk wroga.

[madohora]

5) Nie jest znany autor melodii hejnału mariackiego.

[madohora]

9) Niektórzy twierdzą, że z wieży w czasie grania hejnału widać całą Polskę. Na wschodzie widać wieże kościołów Lwowa, na południu ośnieżone Tatry, na zachodzie kominy Śląska, na północy – cienką linię Bałtyku.

[madohora]

13) Solidność krakowskich trębaczy była w Krakowie legendarna. Mówiono, że “na najwyższym miejscu pracy w Polsce nikt nie śpi”. Ale raz zdarzyła się niemiła niespodzianka. W 1923 r. pod katedrę przybył o północy Józef Piłsudski i jego gość, francuski marszałek Ferdynand Foch. Niestety akurat tego dnia hejnalista zaspał.

[madohora]

17) W aktach miasta Krakowa znajduje się notatka z której wynika, że w roku 1641 grano hejnał mariacki co godzinę, na cztery strony świata.

[madohora]

21) W 1961 r. cenzura władz komunistycznych zakazała używania określenia “hejnał mariacki”. Żądała, aby nazywano go “hejnałem krakowskim”.

[madohora]

25) Początkowo, od 16 kwietnia 1927 r. hejnał Mariacki odtwarzano w lokalnej, krakowskiej rozgłośni radiowej. Dwukrotnie: w południe i o godzinie 19.00. Potem robiło to Polskie Radio na ogólnopolskiej antenie, codziennie w południe.

[madohora]

29) Czasami grane są też inne pieśni. Okolicznością jest dzień pogrzebu osoby związanej z Krakowem lub inne ważne okazje. Przykłady: hymn klubu Cracovia (13 czerwca 2006 roku, w setną rocznicę jego powstania), w dniu pogrzebu zamordowanego prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza (19 stycznia 2019).

[madohora]

1) Leżący nad rzeką Wisłą blisko 800-tysięczny Kraków, to największe miasto i stolica województwa małopolskiego. To miasto o wspaniałej przeszłości. Trzykrotnie Kraków był stolicą Polski (najdłużej, 499 lat – w latach 1296-1795). Panuje tu wyjątkowy klimat i jest wiele zabytków, w tym Zamek Królewski na Wawelu.

[madohora]

5) Dzwon Zygmunta jest uruchamiany ręcznie. Do jego rozhuśtania potrzeba równocześnie 8 do 12 osób. Przywilej bicia w dzwon posiada jedynie 28 dzwonników, którzy tworzą Bractwo Dzwonników Zygmunta.

[madohora]

9) Barbakan, to jeden z najcenniejszych zabytków Krakowa. Zbudowano go w XV wieku w stylu gotyckim, był połączony z bramą Floriańską i otoczony głęboką fosą. To jeden z nielicznych tego typu budowli obronnych Europy.

[madohora]

13) Jedyna w Krakowie i podobno największa winnica w Polsce znajduje się u stóp klasztoru O.O. Kamedułów na Bielanach, w malowniczej dolinie Wisły.

[madohora]

17) W Krakowie działa Interaktywne Muzeum gier wideo. Każdy może tu pograć w komputerowe gry z lat 80 i 90 ubiegłego wieku. Zgromadzono ich tu 130.

[madohora]

21) Właściciele kamienicy stojącej przy krakowskim rynku, po jej odrestaurowaniu nadali jej nazwę: Boner Palace. Wkrótce okazało się, że nie Wawel czy Sukiennice są najczęściej fotografowanym miejscem Krakowa, przynajmniej przez turystów angielskojęzycznych. Dlaczego? “Boner” po angielsku oznacza to samo, co “sztywny (naprężony) penis”.

[madohora]

Kopiec Kościuszki
To najpopularniejszy krakowski kopiec, który usypano w 1823 roku. Jest poświęcony Tadeuszowi Kościuszce (1746-18170 i zlokalizowany jest na Górze św. Bronisławy. Ma ok. 30 metrów wysokości. Nie jest może ogromny, jednak po wejściu na jego szczyt można podziwiać panoramę Krakowa. Na szczyt wiedzie utwardzona droga, która powstała 20 lat po usypaniu kopca. W 1860 roku na szczycie wzgórza umieszczono granitowy głaz przetransportowany z Tatr, z napisem „Kościuszce”. Podczas II wojny światowej hitlerowcy planowali całkowite zniwelowanie kopca, jako symbolu polskości. Na szczęście do tego nie doszło.

[madohora]

Szósty kopiec w Krakowie
Istniał w Krakowie jeszcze jeden kopiec – kopiec Esterki, ulubienicy Kazimierza Wielkiego. Legenda mówi, że odebrała sobie życie, gdy dowiedziała się o niewierności króla. Obecnie w miejscu niegdysiejszego kopca znajduje się boisko WKS Wawel.

[madohora]

Kopce usypywano już w czasach starożytnych. Były głównie miejscami pochówku oraz kultu. Później wznoszono je dla uczczenie ważnych wydarzeń historycznych.

[madohora]

Podobny akt wandalizmu dotknął również sąsiedni XIX-wieczny mur przy Krakowskim Przedmieściu 64, z napisem „Legijne Powiśle”.

[madohora]

2) To jedno z najstarszych miast Śląska powstało pod koniec XIII wieku. Zostało założone prawdopodobnie w 1272 r. przez księcia Władysława Opolczyka. Prawa miejskie uzyskało w 1300 roku.

[madohora]

5) Dzielnice Lublińca, to: Biała Kolonia, Droniowiczki, Jania, Góra, Kokotek, Kopce, Leśnica, Lipie, Łopian, Manhattan, Piłka, Posmyk, Pusta Kuźnica, Stara Kolonia, Stare Miasto, Steblów, Śródmieście, Wymyślacz, Zagłówek, ZWDK.

[madohora]

Kościół św. Anny zbudowano w roku 1653. W 1999 r. został rozebrany i wzniesiony na nowo. Jest zbudowany z drewna i leży na Szlaku Architektury Drewnianej woj. śląskiego.

[madohora]

Lasy Lublinieckie należą do największych kompleksów leśnych Polski. W pobliżu Lublińca jest też Park Krajobrazowy Lasy.

[madohora]

Pałac w Nieznanicach

Pierwszym właścicielem majątku w Nieznanicach (w roku 1811) był Marceli Gogolewski. Natomiast pierwszym właścicielem modernistycznego pałacu, którego budowę zakończono w 1918 r. był Aureliusz Wünsche. Pod koniec XIX w. nowi właściciele pałacu otworzyli tu hotel i restaurację. Pałac otacza park ze stawem.

[madohora]

Obecnie w Domu Kawalera mieści się elegancka restauracja, w której można zorganizować na przykład uroczystość weselną. Oferuje 38 miejsc hotelowych, kawiarnię i restaurację.

[madohora]

Pszczynę, w innych formach językowych, wymieniano już w kronikach Jana Długosza (1470-1480). Kiedyś pisano o niej: Plsczina, Pczyna, Psczina. Obecna nazwa Pszczyna oficjalnie pojawiła się w 1750 roku.

[madohora]

W latach 1765–1847 Pszczyna była stolicą Księstwa Pszczyńskiego, jednego z dawnych księstw śląskich.

[madohora]

W XI lub XII wieku powstała późniejsza rezydencja magnacka. Zamek w Pszczynie wielokrotnie przebudowywano, zmieniali się jego właściciele. Obecny, neobarokowy kształt architektoniczny uzyskał w latach 1870–1876. Wraz z zabytkowym parkiem krajobrazowym w stylu angielskim (156 ha powierzchni) tworzy zespół pałacowo-parkowy. Od 1946 r. mieści się tu Muzeum Zamkowe w Pszczynie. Obiekt znajduje się przy ul. Brama Wybrańców 1.

[madohora]

Jednym z wejść do zamku jest Brama Chińska. Oryginalna jak na polską architekturę brama stanęła tu w pierwszych latach XX wieku czyli ponad 100 lat temu.

[madohora]

Dzielnice Pszczyny: Stare Miasto, Śródmieście, Siedlice, Piastów, Daszyńskiego, Powstańców Śląskich (Poligon), Piłsudskiego, Podstarzyniec, Polne Domy, Kolonia Jasna, Kępa, Stara Wieś.

[madohora]

KONSTANCIN ZYSKAŁ DWA NOWE ZABYTKI - Gazeta - 02.02.2025

[madohora]

Po II wojnie światowej, z dniem 1 grudnia 1945 roku powołano gminę Panewnik. Została ona włączona do Katowic 1 kwietnia 1951 roku wraz ze zniesieniem powiatu katowickiego[42]. Od momentu przyłączenia Panewnik do Katowic w 1951 roku zaprzestawano używania nazwy Stary Panewnik i Nowy Panewnik, używając wspólnej – Panewniki[28]. W latach 70. XX wieku w Kokocińcu powstało osiedle mieszkaniowe dla pracowników kopalni „Śląsk”, a w latach 1980–1982 bloki mieszkalne wzdłuż Kłodnicy[43]. Na granicy Ligoty i Panewnik w 1979 roku rozpoczęto budowę zespołu kliniczno-dydaktycznego Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach przy ulicy Medyków.

[madohora]

Jesień na Kalwarii

[madohora]

Pałac Tomasza Zielińskiego – zabytkowy obiekt w centrum Kielc położony tuż obok Pałacu Biskupów Krakowskich przy ulicy Zamkowej. W skład wnętrza pałacyku wchodzi kilkanaście pomieszczeń, m.in.: Sala Koncertowa, Sala Klubowa, Sala Portretowa, kawiarnia, biblioteka, dwie baszty, oranżeria. Wokół pałacyku znajduje się ogród, na terenie którego znajduje się studnia z daszkiem, słup pamiątkowy, a w okresie letnim mieści się tu kawiarenka pod parasolami. Całość jest otoczona różnej wysokości murem z otworami strzelniczymi. Na murze znajduje się mała baszta zwana „Plotkarką”.

[madohora]

– Dlaczego sołtys Wąchocka jechał do Kielc godzinę, a z powrotem trzy?
– Bo jego samochód ma tylko jeden wsteczny bieg.

[madohora]

W latach 1898-1900 planowano wydłużenie linii aż do Świerklańca, ale nigdy do tego nie doszło.

[madohora]

25 kwietnia 2024 roku mija 130 lat od dnia, kiedy w 1894 r. Piekary uzyskały pierwsze połączenie tramwajowe. Dzisiaj, z okien naszej Małpy, możemy zobaczyć fragment torów oraz pamiątkową tablicę, które stanowią ślad po tym środku transportu w Centrum naszego miasta. W PIEKARY.NET, zgodnie z lokalną tradycją, kontynuujemy wyznaczanie trendów rozwoju technologicznego! Od Zawsze Stąd – dla Ciebie i naszego miasta!

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

PIEKARY ŚLĄSKIE

[madohora]

NAZYWANE JEST PARYŻEM W MINIATURZE - www.msn.com.pl - 29.10.2024

[madohora]

Skrzyżowanie Sienkiewicza z ulicą Małą

[madohora]

[madohora]

WYBUCH W FABRYCE PROCHU W KRYWAŁDZIE

KILKA SŁÓW NA TEMAT MIEJSCOWOŚCI KRYWAŁD

[madohora]

SZAŁSZA

[madohora]

✅ŚLADAMI DWUGŁOWEGO SMOKA

✅ZANDKA NOWĄ DZIELNICĄ ZABRZA

✅ZABRZE, BISKUPICE, BORSIG

[madohora]

BOBROWNIKI

[madohora]

TURYŚCI ZALEWAJĄ PRAGĘ. MIESZKAŃCY MAJĄ DOŚĆ - Gazeta - 10.11.2024

[madohora]

TROPIKALNY RAJ W ŚWIĘTOKRZYSKIM - www.msn.com.pl - 11.11.2024

[madohora]

Jeszcze jedna tablica z legendą

[madohora]

Kino Moskwa – najstarsze nadal istniejące kieleckie kino.

[madohora]

Jeszcze jeden fragment legendy wydaje się być prawdopodobny. Jest nim roślina, nazywana lobelią jeziorną, która pokrywa brzegi Świtezi. Okazuje się, że jest to niespotykany na Białorusi gatunek rośliny z rodziny astrowców.

[madohora]

Od 2021 roku trwał generalny remont siedziby Teatru, który planowo miał zakończyć się w 2023 roku, jednak ostatecznie trwał do sierpnia 2024 roku. W tym czasie spektakle są przedstawiane w Wojewódzkim Domu Kultury.

[madohora]

Pomnik Sienkiewicza

[madohora]

Tablice z Legendą

[madohora]

Obelisk umieszczono wysiłkiem Kombatantów i Sybiraków województwa świętokrzyskiego w dniu 15 sierpnia 2005 roku (Święto Wojska Polskiego). Po uroczystej Mszy św. w Kościele Garnizonowym, obelisk odsłonił ówczesny wojewoda - Włodzimierz Wójcik.

[madohora]

SKĄD POMNIK MILESA DAVISA WZIĄŁ SIĘ W KIELCACH - Wyborcza

[madohora]

CZELADŹ

[madohora]

[madohora]

TORY KULTURY Z ŻOR DO ŻAR - Radio Katowice - 27.08.2024

[madohora]

DOLNY ŚLĄSK SKRYWA PRAWDZIWĄ PEREŁKĘ ARCHITEKTURY - Gazeta - 01.09.2024

[madohora]

NA RYBY I NA GRZYBY - www.tvp.pl - 01.09.2024

[madohora]

PLENEROWE MIASTECZKO W KOSZĘCINIE - Radio Katowie - 01.09.2024

[madohora]

NAJDZIWNIEJSZY BLOK NA ŚLĄSKU - Nowa Trybuna Opalska - 05.09.2024

[madohora]

MAŁY, POLSKI ZAMEK TURYSTYCZNYM HITEM - Interia - 07.09.2024

[madohora]

NIEZWYKŁY SPACER W KORONACH DRZEW - www.msn.com.pl - 07.09.2024

[madohora]

SZLAK MIEJSKI PO ZABYTKACH KLUCZBORKA - www.msn.com.pl - 07.09.2024

[madohora]

4 VIII 1904
urodził się w Małoszycach k. Opatowa
1922–27
studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim
1933
opublikował zbiór opowiadań Pamiętnik z okresu dojrzewania
1937
ukończył powieść Ferdydurke
1938
opublikował sztukę Iwona, księżniczka Burgunda
1939
wyjechał do Argentyny
1947–53
urzędnik w Banco Polaco w Buenos Aires
1953
w serii «Biblioteka „Kultury”» ukazał się Trans-Atlantyk i Ślub
1960
opublikował powieść Pornografia
1963
krótki pobyt w Berlinie Zachodnim
1964
osiadł na stałe we Francji
25 VII 1969
zmarł w Vence (Francja)

[madohora]

Pozycja w komunistycznej Polsce
Pozycja Gombrowicza w powojennej Polsce była silnie związana z aktualną sytuacją polityczną: w czasach stalinowskich władze skazały go na niebyt, po październiku 1956 wydano w Polsce Ferdydurke, Bakakaj, Trans-Atlantyk, Ślub i Iwonę, księżniczkę Burgunda, a krytyka uznała Gombrowicza za jednego z największych pisarzy współczesności, nowatora w zakresie formy literackiej i koncepcji człowieka. Jego apoteoza wolności jednostki miała być antidotum na trucizny stalinizmu. Nawrót dogmatycznego kursu polityki kulturalnej sprawił, że kolejne książki nie mogły się ukazać, a wizyta pisarza w Berlinie Zachodnim skłoniła władze do zorganizowania prasowej nagonki. W odpowiedzi Gombrowicz zabronił druku w Polsce swych książek, zanim nie ukaże się tam integralny tekst Dziennika. W latach 70. i 80. był więc w kraju oficjalnie obecny tylko jako autor sztuk i adaptacji prozy wystawianej na polskich scenach, drukowano go w drugim obiegu wydawniczym, a oficjalnie wydano jego Dzieła dopiero 1986 (z minimalnymi ingerencjami cenzury). W latach 90. stał się w Polsce klasykiem; za granicą należy do autorów uznanych, lecz elitarnych, czytanych raczej w kręgach artystycznych i uniwersyteckich.

[madohora]

Teksty autobiograficzne
Wielką rolę odgrywały u Gombrowicza teksty autobiograficzne: Dziennik, Testament, Wspomnienia polskie i Wędrówki po Argentynie. Są one próbą autokreacji autora jako głównego bohatera dramatu egzystencji i twórczości. Szczególnie Dziennik, jako dzieło literackie, stał się wzorcem dla wielu podobnych utworów pisanych w Polsce i na emigracji (G. Herling-Grudziński, K. Brandys, T. Konwicki, Z. Żakiewicz, G. Musiał).

[madohora]

Hasior Władysław, ur. 14 V 1928, Nowy Sącz, zm. 14 VII 1999, Kraków,
rzeźbiarz.
Ukończył Liceum Technik Plast. w Zakopanem u A. Kenara; 1952–58 studiował w ASP w Warszawie; 1958 w pracowni O. Zadkine’a w Paryżu; romant. i ekspresyjną sztukę Hasiora charakteryzowało komponowanie obiektów z różnych tworzyw, ze zniszczonych przedmiotów i ich części, którym nieoczekiwane zestawienia nadają znaczenie metafor; twórca pomników: Ratownicy górscy (1959) i Rozstrzelani partyzanci (1964) w Zakopanem, tzw. Żelazne organy na przeł. Snozka k. Czorsztyna (1966), Tym, którzy walczyli o polskość i wolność Pomorza w Koszalinie (1978–81), oraz licznych rzeźb plenerowych, m.in. Płonąca Pieta (Humbæk, Dania 1972), Słoneczny rydwan (Södertälje, Szwecja 1972–73); stała galeria prac Hasiora znajduje się w Zakopanem.

[madohora]

Jimi Hendrix, właśc. James Marshall Hendrix (ur. 27 listopada 1942 w Seattle w stanie Waszyngton, zm. 18 września 1970 w Londynie) – amerykański gitarzysta-wirtuoz, wokalista, kompozytor, autor tekstów, producent muzyczny. Jeden z najważniejszych muzyków XX wieku.

[madohora]

twórca nowego sposobu gry na gitarze elektr., wykorzystującego m.in. elektroniczne urządzenia modulujące dźwięk; występy, gł. w Wielkiej Brytanii i USA, z własnymi zespołami: The Jimi Hendrix Experience, Band of Gypsys; płyty m.in. Are You Experienced? (1967), Electric Ladyland (1968), Band of Gypsys (1970), The Cry of Love (1971).

[madohora]

Poeta i działacz
Nie uczestnicząc w oficjalnym życiu literackim, podejmował dorywcze prace — jako ekspedient, kalkulator, chronometrażysta, ekonomista-projektant w Biurze Studiów i Projektów Przemysłu Torfowego, kierownik administracyjny w Związku Kompozytorów Polskich; XII 1955 publikował na łamach „Życia Literackiego” wiersze uznane później za oficjalny debiut poetycki; po 1958 wiele podróżował, odwiedził m.in.: Francję, Włochy, Grecję, Niemcy Zachodnie, Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone; XII 1975 został jednym z sygnatariuszy Memoriału 59 wyrażającego protest przeciwko projektowanym zmianom w Konstytucji PRL, 1981 wszedł w skład redakcji „Zapisu”, wydanego poza cenzurą; był związany z ruchem Solidarności; pod koniec życia współpracował z „Tygodnikiem Solidarność”. Opublikował tomy wierszy: Struna światła (1956), Hermes, pies i gwiazda (1957), Studium przedmiotu (1961), Napis (1969), Pan Cogito (1974), Raport z oblężonego Miasta i inne wiersze (1983), Elegia na odejście (1990), Rovigo (1992) oraz Epilog burzy (1998). Zmarł 28 VII 1998 w Warszawie.

[madohora]

Zbigniew Herbert otrzymał wiele nagród literackich, m.in. Nagrodę Fundacji Kościelskich (1963), austriacką Nagrodę im. Gottfrieda von Herdera (1973); pośmiertnie, w dniu pogrzebu odznaczony Orderem Orła Białego; żona Herberta nie przyjęła odznaczenia.

[madohora]

Następną upamiętnioną "sławą" jest Marek Hłasko

[madohora]

Razem z rodziną przeprowadzał się i pomieszkiwał m.in. w Warszawie, Wrocławiu, Częstochowie. Po zakończeniu wojny chodził do szkoły średniej, jednak jej nie ukończył. Następnie pracował w kilku miejscach, m.in. w przedsiębiorstwach transportowych w stolicy. Pierwsze próby pisarskie podejmował po godzinach. W tym też celu nawiązał kontakt ze Związkiem Literatów Polskich. Jego pierwsze opowiadania wyszły drukiem w 1955 roku, jednak dopiero po wydaniu zbioru Pierwszy krok w chmurach w 1956 roku zyskał ogólnokrajowe uznanie.

[madohora]

Krytyka twórczości Hłaski jest niejednoznaczna. Początkowo, po wydaniu Pierwszego kroku w chmurach, pisarz był chwalony – został uhonorowany Nagrodą Pracy w 1955 roku. Po wyjeździe za granicę został napiętnowany przez ówczesne polskie władze. Po odwilży politycznej krytycy z perspektywy czasu zauważają różne etapy w twórczości pisarza, jak również jego podatność na ówczesne prądy literacko-polityczne.

[madohora]

James Augustine Aloysius Joyce (irl. Séamus Seoige; ur. 2 lutego 1882 w Dublinie, zm. 13 stycznia 1941 r. w Zurychu) – irlandzki pisarz tworzący w języku angielskim, jeden z najwybitniejszych pisarzy XX wieku

[madohora]

2 II 1882
urodził się w Dublinie
1904
poznał swoją towarzyszkę życia Norę Barnacle
opuścił Irlandię na stałe
1904–15
mieszkał w Trieście
1914
zbiór opowiadań Dublińczycy
1916
powieść Portret artysty z czasów młodości
1918
dramat Tułacze
1920–40
mieszkał w Paryżu
1922
powieść Ulisses
1939
wydał Finnegans Wake
13 I 1941
zmarł w Zurychu

[madohora]

Joyce uważał się za dobrowolnego wygnańca; jego twórczość wyrosła z buntu przeciw irlandzkiej ciasnocie intelektualnej, nacjonalizmowi, jezuickiemu wychowaniu, stosunkom w rodzicielskim domu; pisał jednak wyłącznie o Dublinie, a jego twórczość jest nasycona „mitami rodzinnymi”, aluzjami do irlandzkiej kultury i historii, symboliką religijną; dzieło Jamesa Joyce’a to swoista całość także pod względem formalnym; młodzieńcze utwory liryczne i symboliczne, z motywami autobiograficznymi, są etapem przygotowawczym do późniejszych eksperymentów narracyjnych.

[madohora]

Eksperyment narracyjny — Finnegans Wake
Ostatnie dzieło Joyce’a, Finnegans Wake (1939, wydanie polskie fragmentu pt. Anna Livia Plurabelle 1985), długo uważano za wielką porażkę; jest to książka „przedziwna” — liryczny, pełen humoru, a zarazem mroczny poemat, pisany swoistym szyfrem, stworzoną przez Joyce’a „mową snu”, język angielski jest „wzbogacony” kilkudziesięcioma innymi językami, niemal każde słowo to kalambur o wielu znaczeniach; Joyce opisywał swe dzieło jako labirynt i wielki sen ludzkości o życiu, śmierci i odrodzeniu; główne postacie to oberżysta Humphrey Chimpden Earwicker (HCE), który podobno dopuścił się kiedyś grzechu, jego żona Anna Livia Plurabelle (ALP) i trójka ich dzieci; nikt i nic nie ma tu stałej tożsamości; bohaterom odpowiadają znaki graficzne, fragmenty tekstu, elementy krajobrazu Dublina i świata; struktura dzieła pochodzi z teorii cyklów dziejowych XVIII-wiecznego filozofa, G. Vico, lecz Joyce czerpał też m.in. z filozofii G. Bruna, św. Tomasza z Akwinu, Biblii, Talmudu, egipskiej Księgi umarłych, mitologii celtyckiej, pism S. Freuda.

[madohora]

Ulisses i Finnegans Wake to dzieła kluczowe dla całej XX-wiecznej literatury awangardowej i eksperymentalnej. Wokół pisarza powstał potężny „przemysł” krytycznoliteracki. W Polsce doceniono jego twórczość, zwłaszcza Ulissesa, dzięki genialnemu przekładowi M. Słomczyńskiego.

[madohora]

Franz Kafka (wym. niem. MAF: [ˌfʁant͡s ˈkafka], posłuchajⓘposłuchaj; ur. 3 lipca 1883 w Pradze, zm. 3 czerwca 1924 w Kierling) – niemieckojęzyczny pisarz pochodzenia żydowskiego, przez całe życie związany z Pragą. W swoich powieściach stworzył model sytuacji zwanej sytuacją kafkowską i określanej w języku niemieckim za pomocą przymiotnika „kafkaesk”, którego istotą jest konflikt zniewolonej jednostki z anonimową, nadrzędną wobec niej instancją. Deformacja groteskowa, niejednoznaczne, paraboliczne obrazy oraz poczucie zagrożenia i niepewności składają się na panoramę literackiego świata Kafki.

[madohora]

3 VII 1883
urodził się w Pradze
1912–17
prowadził korespondencję z Felice Bauer
1913
napisał powieść Ameryka
1916
opowiadania Przemiana i Wyrok
1919
opowiadanie Kolonia karna
1919–23
prowadził korespondecję z Mileną Jesenską
3 VI 1924
zmarł w Kierlingu
1925
opublikowano powieść Proces
1926
opublikowano powieść Zamek

[madohora]

Sytuacja kafkowska
W parabolicznych powieściach i opowiadaniach pisarzowi udało się oddać stan zagubienia i bezsilności jednostki wobec mechanizmów władzy pozbawionych wszelkiego racjonalizmu (tzw. sytuacja kafkowska). Kluczem do zrozumienia ezoterycznego dzieła Kafki jest List do ojca (1919, wydanie polskie 1979), autobiograficzna proza, pozwalająca na zgłębienie przyczyn utrzymującego się do końca życia lęku przed ojcem, oraz listy do kobiet jego życia: M. Jesenskiej (Listy do Mileny 1952, wydanie polskie 1959) i F. Bauer (Listy do Felicji 1967, wydanie polskie 1976). Jego lęki i poczucie winy znalazły wyraz w opowiadaniu Wyrok (1916, wydanie polskie 1957), w którym motorem szczątkowej akcji jest konflikt między synem a ojcem; tragizm postaci syna wynika z niemożności pogodzenia działalności artystycznej (pisarstwa) z codziennością mieszczańskiej egzystencji. Nieprzystosowanym okazuje się też bohater powieści Ameryka (1913, wydanie polskie 1967) Karl Rossmann; jego młodzieńcza naiwność i wrażliwość nie pozwalają na wykorzystanie rzekomo nieograniczonych możliwości Nowego Świata; pisarz zajmuje krytyczne stanowisko wobec fali emigracyjnej Żydów wschodnioeuropejskich na przełomie wieków. W opowiadaniu Przemiana (1916, wydanie polskie 1961) ukazuje skutki wyrwania się jednostki z życiowych schematów; jego bohater, Gregor Samsa, daremnie protestuje przeciwko narzucaniu mu określonych ról społecznych; próba podjęcia przez niego nowego życia kończy się niepowodzeniem.

[madohora]

Opowiadania
Wśród opowiadań, w których występują myślące i mówiące postaci zwierzęce, największe uznanie zyskały Dociekania psa (1931, wydanie polskie 1988); rozważaniom o poszukiwaniu prawdy, wyższych form wolności, sceptycyzmowi wobec metod badawczych różnych nauk towarzyszy tu próba zajęcia stanowiska wobec kondycji Żydów w świecie. Interpretację dokonań literackich pisarza ułatwia lektura Dzienników 1910–1923 (1954, wydanie polskie 1961).

[madohora]

W GRODŹCU ŚLĄSKIM ODBYWA SIĘ TURNIEJ RYCERSKI - Radio Katowice - 08.09.2024

[madohora]

MAGICZNE MIEJSCE CZY SZCZYT KICZU - www,msn.com.pl - 08.09.2024

[madohora]

POJAWIA SIĘ NOWA FORMA TURYSTYKI - www.msn.com.pl - 08.09.2024

[madohora]

MIESZKAŃCY BIERUNIA SPRZECIWIAJĄ SIĘ FIGURKOM UTOPCÓW - Radio Katowice - 09.09.2024

[madohora]

Nie sądzę, pewnie znowu jakiś nawiedzony robi g...burzę. A figurki są ściśle związanie ze Śląskimi Legendami.

[madohora]

EKOLPGICZNY YROK LIPSKA - Gazeta - 16.09.2024

[madohora]

BAŚNIOWA KRAINA NA WYCIĄGNIĘCIE RĘKI - www.msn.com.pl - 22.09.2024

[madohora]

Leszek Kołakowski (ur. 23 października 1927 w Radomiu, zm. 17 lipca 2009 w Oksfordzie) – polski filozof, literat i działacz polityczny; eseista, publicysta i prozaik[2], popularyzator wiedzy. profesor zwyczajny związany z Uniwersytetem Warszawskim i Oksfordzkim, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Kawaler Orderu Orła Białego, laureat Nagrody Erazma (1983), Nagrody Klugego (2003) i kilkunastu innych wyróżnień.
(nie mam zdjęcia)

[madohora]

23 X 1927
urodził się w Radomiu
1964
został profesorem na Uniwersytecie Warszawskim
1965
opublikował Świadomość religijna i więź kościelna
1966
usunięty z PZPR
1968–70
wykładał filozofię na uniwersytetach kanadyjskich i amerykańskich
1970
został wykładowcą na Uniwersytecie w Oksfordzie
1976
został członkiem założycielem KOR
1976–78
opublikował Główne nurty marksizmu. Powstanie — rozwój — rozkład
1991
został członkiem Polskiej Akademii Nauk
1998
odznaczony Orderem Orła Białego
17 VII 2009
zmarł w Oksfordzie

[madohora]

Publicysta, ewolucja poglądów
Jako publicysta Kołakowski był w 2. połowie lat 50. i w latach 60. zaangażowany z jednej strony w polemikę z katolicyzmem i, szerzej, światopoglądem religijnym (Szkice o filozofii katolickiej 1955, Notatki o współczesnej kontrreformacji 1962), z drugiej zaś — w próbę „humanizacji” marksizmu, redefinicji lewicowości (jako „postawy permanentnego rewizjonizmu rzeczywistości”) i, w efekcie, w krytykę ograniczeń wolności intelektualnej w „realnym socjalizmie” (wyrazem tego był np. głośny szkic Czym jest socjalizm?, napisany dla „Po prostu” X 1956, ale skonfiskowany przez cenzurę; druk w: Pochwała niekonsekwencji. Pisma rozproszone z lat 1955–1968, t. 2, Londyn 1989; tom ten zawiera najważniejsze „rewizjonistyczne” teksty Kołakowskiego). Wiele artykułów i esejów Kołakowskiego z tego okresu było przedmiotem burzliwych sporów i polemik, a nawet bezpardonowych ataków na autora; niektóre — jak np. Kapłan i błazen („Twórczość” 1959 nr 10) — stały się kanonicznymi tekstami polskiej humanistyki. Tym 2 kierunkom publicystyki odpowiadały 2 obszary zainteresowań naukowych Kołakowskiego: historia nowożytnej myśli religijnej (zwłaszcza XVII-wiecznej) oraz historia idei (szczególnie krytyczna refleksja nad racjonalizmem i założeniami cywilizacji współczesnej). Na obydwu obszarach można zaobserwować znamienną ewolucję poglądów Kołakowskiego w kierunku coraz większego zrozumienia dla religijnych poszukiwań człowieka, podkreślenia roli sacrum w kształtowaniu się i trwaniu cywilizacji oraz opisywania napięć między wiarą religijną a rozumem.

[madohora]

Twórczość literacka
Twórczość literacką Kołakowskiego — wprzęgniętą w prowadzone przez niego polemiki światopoglądowe — cechuje umiejętne połączenie starannej stylizacji z jawnym działaniem parodystycznym i elementami groteski (ironia, dowcip, przesadna kunsztowność, szczególnie tytułów, doprowadzanie argumentacji przeciwnika do absurdu) w celu uwypuklenia konwencjonalności takiego, a nie innego sposobu roztrząsania problematyki filozoficznej (13 bajek z królestwa Lailonii dla dużych i małych 1963).

[madohora]

Stanisław Herman Lem (ur. 12 lub 13 września 1921 we Lwowie, zm. 27 marca 2006 w Krakowie) – polski pisarz gatunku hard science fiction, filozof, futurolog oraz krytyk.

[madohora]

Studiował medycynę we Lwowie, 1946 przeniósł się na stałe do Krakowa i kontynuował studia na Uniwersytecie Jagiellońskim; 1948–50 młodszy asystent w krakowskim Konwersatorium Naukoznawczym, po jego zamknięciu przez władze zajął się wyłącznie literaturą i publicystyką. Od 1994 był członkiem PAU.

[madohora]

Klasyk fantastyki naukowej — prozaik
Pisarstwo Stanisława Lema rozwija się 2 głównymi torami: pierwszy to proza i dramat science fiction, drugi — eseistyka o tematyce nauko- i kulturoznawczej. Jako prozaik zasłynął oryginalnymi wizjami kontaktu ludzi z kosmitami, w których uniknął antropomorfizacji „obcych” i wyraził sceptycyzm co do możliwości porozumienia: Eden (1959), Solaris (1961), Niezwyciężony (1964), Fiasko (1987). Dramaty związane z próbami poznania natury świata i człowieka przedstawił w filozoficznych powieściach-parabolach: Pamiętnik znaleziony w wannie (1961), Głos Pana (1968), Katar (1976) i opowiadaniach, takich jak Maska (1976), a rozważania nad szansami racjonalnej naprawy społeczeństwa i uczynienia ludzi szczęśliwymi podjął w Powrocie z gwiazd (1961), Wizji lokalnej (1982), Pokoju na Ziemi (1987). Dużą popularność zyskały utwory opisujące codzienność badań kosmosu i dojrzewającego do coraz trudniejszych zadań bohatera — człowieka czynu: Opowieści o pilocie Pirxie (1968). Nowatorstwo formy artystycznej przejawia się głównie w opowiadaniach, będących pełną groteskowego humoru kontaminacją fantastyki naukowej i powiastki filozoficznej (cykl Dzienników gwiazdowych 1954–83, 1. wydanie osobne 1957) oraz baśni (Bajki robotów 1964, Cyberiada 1965), a także w fikcyjnych recenzjach i wstępach do nieistniejących książek (Doskonała próżnia 1971, Wielkość urojona 1973). Krytykę koncepcji biologicznej i kulturowej ewolucji człowieka zawiera powieść-esej Golem XIV (1981).

[madohora]

Recepcja twórczości
Stanisław Lem jest najbardziej znanym pisarzem polskim na świecie. Jego książki, w przekładzie na 37 języków, ukazały się w nakładzie łącznym ponad 28 mln egzemplarzy, były też ekranizowane (m.in. film Solaris w reżyserii A. Tarkowskiego, nagrodzony w Cannes 1972, również w reżyserii S. Sodenbergha). W 1996 otrzymał Order Orła Białego.

[madohora]

John Winston Ono Lennon (ur. 9 października 1940 w Liverpoolu, zm. 8 grudnia 1980 w Nowym Jorku) – brytyjski muzyk, kompozytor, piosenkarz i autor tekstów.

[madohora]

W 1965 otrzymał z rąk królowej Elżbiety II Order Imperium Brytyjskiego V klasy (MBE), który zwrócił w 1969 na znak protestu przeciwko brytyjskiej polityce zagranicznej

[madohora]

W 1994 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[2]. W 2002 Liverpool uczcił pamięć Lennona, nazywając jego imieniem lotnisko. W tym samym roku w plebiscycie BBC na „100 najważniejszych Brytyjczyków wszech czasów” nazwisko Lennona znalazło się w pierwszej dziesiątce zestawienia.

[madohora]

czł. zespołu The Beatles, po którego rozwiązaniu sam tworzył i nagrywał piosenki, często przy współpracy żony, jap. artystki awangardowej Y. Ono; 1971 zamieszkał z nią w Nowym Jorku; znany ze swych antywojennych wystąpień (pieśń Give Peace a Chance 1969), szokujących akcji polit. i prowokacji obyczajowych; nagrał ponad 20 płyt (m.in. albumy: Imagine 1971, Walls and Bridges 1974; przeboje: Power to the People, Woman is the Nigger of the World); zmarł postrzelony przez chorego umysłowo wielbiciela.

[madohora]

25 I 1913
urodził się w Warszawie
1924–37
uczył się gry na fortepianie, skrzypcach oraz kompozycji
1959–65
członek zarządu Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Wspołczesnej (SIMC)
1963
ukończył 3 Poematy Henri Michaux
1970
Koncert fortepianowy
1983–86
skomponował trzy części Łańcucha
1983
skomponował III Symfonię
1990
odbył się pierwszy Międzynarodowy Konkurs Kompozytorski im. W. Lutosławskiego w Filharmonii Narodowej w Warszawie
1994
odznaczony Orderem Orła Białego
7 II 1994
zmarł w Warszawie

[madohora]

Styl Lutosławskiego
W swych wczesnych utworach (Wariacje symfoniczne 1938, Wariacje na temat Paganiniego na 2 fortepiany 1941, I Symfonia 1947) Lutosławski nawiązywał do neoklasycyzmu. Po 1945 zwrócił się ku polskiemu folklorowi (Melodie ludowe na fortepian 1945, Mała suita 1950, wersja symfoniczna 1951, Tryptyk śląski na sopran i orkiestrę 1951, Koncert na orkiestrę 1954). Jednocześnie tworzył elementy własnego stylu, ujawnionego w pełni po raz pierwszy w 3 Postludiach na orkiestrę (1958–60). Istotnymi, indywidualnymi elementami tego stylu były: tzw. aleatoryzm kontrolowany (aleatoryzm), dotyczący agogiki poszczególnych partii instrumentów (przy zachowaniu ścisłej kontroli wysokości dźwięku), oryginalny system harmoniki dwunastodźwiękowej, także koncepcja formy dwufazowej (faza wstępna i właściwa, prowadząca do kulminacji).

[madohora]

Witold Lutosławski w Galerii Sław

[madohora]

Tamara Łempicka

[madohora]

Od Buddenbrooków do Czarodziejskiej góry
W 1895–97 odbył podróż po Włoszech, gdzie zaczął pisać powieść Buddenbrookowie (1901, wydanie polskie 1931, Nagroda Nobla 1929), światowy bestseller będący jednocześnie sagą rodzinną i obrazem upadku patrycjuszowskich form społecznych. Przejęta od R. Wagnera technika lejtmotywu, silne wpływy F. Nietzschego, A. Schopenhauera, a także epików rosyjskich i skandynawskich obrazują nie tylko zakorzenienie Manna w tradycji kulturalnej XIX w., ale także wielki temat konfliktu norm mieszczańskich z wolnością ekspresji artystycznej, podjęty również w nowelach Tonio Kröger (1903, wydanie polskie 1908) i Śmierć w Wenecji (1912, wydanie polskie 1922). W 1905 Mann poślubił Katię Pringsheim, która swemu małżeństwu poświęciła autobiografię Moje nie napisane wspomnienia (1974, wydanie polskie 1976). W latach I wojny światowej Thomas Mann poparł politykę cesarstwa w esejach Gedanken im Kriege (1914) i Fryderyk i wielka koalicja (1915, wydanie polskie 2002) oraz rozprawie Betrachtungen eines Unpolitischen (1918, wydanie zmienione 1922), będących hymnem pochwalnym na cześć niemieckiej autonomii kulturalnej. W mowie O niemieckiej republice (1922, wydanie polskie 2002) zaakceptował republikański humanizm, łączył tradycje romantyczne (Novalis) i witalistyczne (W. Whitman) z oświeceniowym przesłaniem humanistycznym. Symboliczny obraz duchowego kryzysu współczesnej Europy w przededniu I wojny światowej nakreślił w powieści Czarodziejska góra (1924, wydanie polskie 1930), której akcja rozgrywa się w metaforycznej scenerii sanatorium; jej otwarte zakończenie nasuwa pytanie o to, co wyłoni się „z tego światowego święta śmierci”.

[madohora]

Na emigracji — obrachunek z „faustycznością”
W 1936 pozbawiono go niemieckiego obywatelstwa, 1939 wyjechał do USA, gdzie otrzymał gościnną profesurę na uniwersytecie w Princeton, a 1944 amerykańskie obywatelstwo. W cyklu głośnych audycji w BBC Deutsche Hörer! (1944) Mann wzywał naród niemiecki do obalenia nazizmu. Na emigracji powstały m.in. powieści: Lotta w Weimarze (1939, wydanie polskie 1958) — poświęcona J.W. Goethemu, kolejne tomy rozpoczętego 1926 cyklu Józef i jego bracia (1933–43, wydanie polskie całości 1961) — wielopłaszczyznowej sagi rozwijającej historię biblijną Józefa, w której mit łączy się z ideą wychowawczą; jej poszczególne warstwy oscylują między esejem, egzegezą biblijną i narracją historyczną, ponadto Wybraniec (1951, wydanie polskie 1960) — pastisz średniowiecznej legendy osnutej na biografii Hildebranda — papieża Grzegorza VII, oraz główne dzieło tych lat Doktor Faustus (1947, wydanie polskie 1960) — synteza dziejów Niemiec jako narodu o tradycjach humanistycznych, który pogrążył się w otchłani zła. Ta lejtmotywiczna powieść-esej, skonstruowana na kanwie legendy o doktorze Faustusie oraz elementów biografii Nietzschego, jest także obrachunkiem z „faustycznością”, zbanalizowaną i zinstrumentalizowaną jako hasło nacjonalistyczne. Opowieść o pracy nad tym dziełem zawarł w eseju Jak powstał doktor Faustus (1949, wydanie polskie 1960). Krytyczny stosunek Manna do czystego artyzmu powodował nie tylko odrzucenie przez pisarza skrajności estetycznych (nie stronił jednak od nowoczesnych technik narracyjnych, np. strumienia świadomości), ale także epigońskiego tradycjonalizmu, wpływał na formę jego powieści esejów, poprzez które uczestniczył w wielkich dyskusjach epoki. Odmawiając powrotu do Niemiec, Mann ujawnił swój niejednoznaczny, skomplikowany stosunek do tradycji niemieckiej; wielkim symbolem niemieckiego losu był dla niego nie tylko mitologizowany Faust, ale również Nietzsche (Filozofia Nietzschego w świetle naszych doświadczeń 1947, wydanie polskie 2002). Apologię niemieckości (np. w eseju Schopenhauer 1938, wydanie polskie 2002), sceptycznie i pesymistycznie pojmowaną, Thomas Mann łączył z daleko posuniętą reinterpretacją tradycji niemieckiej (zwłaszcza romantyzmu) bądź wręcz z ustalaniem fikcyjnych modeli przebiegu historycznego zła — twierdził, że istnieje wyraźne continuum upadku kultury, znaczone takimi zjawiskami, jak: M. Luter, Fryderyk II, O. von Bismarck, Wilhelm II i A. Hitler (prelekcja Niemcy i naród niemiecki 1945, wydanie polskie 1982). W 1949 Mann po raz pierwszy po wojnie odwiedził Niemcy, wygłosił przemówienie na cześć J.W. Goethego. W 1952 wyjechał z USA do Szwajcarii rozgoryczony atmosferą zimnej wojny. Zmarł 12 VIII 1955 w Kilchbergu koło Zurychu.

[madohora]

Thomas Mann w Galerii Sław

[madohora]

Do 1967 czł. zespołu Niebiesko-Czarni, następnie kier. własnych zespołów (Akwarele, Niemen-Enigmatic, Grupa Niemen) i solista (dawał recitale akompaniując sobie na syntezatorach); w swoich utworach wykorzystywał m.in. teksty pol. poetów romant. (C. Norwida); Dziwny jest ten świat, Pod papugami, Bema pamięci rapsod żałobny, także muzyka teatr. i filmowa.

[madohora]

NIEGDYŚ TEN ZAMEK BYŁ ZAMKNIĘTY NA CZTERY SPUSTY - www.msn.com.pl - 04.10.2024

[madohora]

TE WSIE NIE PRZETRWAŁY - www.msn.com.pl - 04.10.2024

[madohora]

Przeniesienie tych obiektów i ich odtworzenie było dużym wyzwaniem i osiągnięciem. Stąd wiele nagród po stworzeniu tej osady. Niestety, teraz osada z roku na rok wygląda coraz gorzej.

[madohora]

GMACH POLSKIEGO RADIA NA SZLAKU MODERNY - Dziennik Zachodni - 13.10.2024

[madohora]

MAŁO KTO WIE O TYM UZDROWISKU - www.msn.com.pl - 19.10.2024

[madohora]

Stanisław Ignacy Witkiewicz - Witkacy

[madohora]

3 lutego 1905 uczniowie zaprotestowali przeciwko rusyfikacji, za co wielu z nich zostało relegowanych z gimnazjum. W 1933 w budynku odsłonięto tablicę upamiętniającą to wydarzenie. W 1962 roku szkoła została przeniesiona do nowego gmachu przy ul. ks. Piotra Ściegiennego 15, gdzie działa po dzień dzisiejszy jako I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Kielcach.

[madohora]

WILCZE GARDŁO WYBUDOWANO DLA HITLEROWSKICH FUNKCJONARIUSZY - www.msn.com.pl - 28.10.2024

[madohora]

ROK DESZCZU W OSIEM GODZIN - Gazeta - 31.10.2024

[madohora]

NIE CHCĄ BY TURYŚCI I INFLAUCERZY ZATRUWALI IM ŻYCIE - www.msn.com.pl - 02.11.2024

[madohora]

TEN REJON POLSKI ODWIEDZA NAJMNIEJ TURYSTÓW - www.msn.com.pl - 02.11.2024

[madohora]

OPUSZCZONY OŚRODEK WCZASOWY POD WARSZAWĄ - www.msn.com.pl - 02.11.2024

[madohora]

ODKRYJ SEKRETNE POMIESZCZENIA URZĘDU WOJEWÓDZKIEGO - Radio90 - 02.11.2024

[madohora]

TO POLSKIE MIASTO POKONAŁO PARYŻ I PRAGĘ - www.msn.com.pl - 03.11.2024

[madohora]

NAJCIEKAWSZE KIERUNKI NA URLOP - Interia - 10.11.2024

[madohora]

DO MIASTA DUCHÓW NA DOLNYM ŚLĄSKU WPROWADZĄ SIĘ AMERYKANIE - www.msn.com.pl - 11.11.2024

[madohora]

GÓRNICZY WAGONIK STANĄŁ PRZED MDK W KOSTUCHNIE - www.wkatowicach.eu - 12.11.2024

[madohora]

W LUBLIŃCU ODSŁONIĘTO TABLICĘ UPAMIĘTNIAJĄCĄ DZIECI ZAMORDOWANE W LATACH 1942-1944 - Radio Katowice - 12.11.2024

[madohora]

NA SZYNDZIELNIĘ TYLKO PIESZO - www.tvp.pl - 12.11.2024

[madohora]

Jezioro Świteź z ballady Mickiewicza naprawdę pochłonęło miasto razem z mieszkańcami
Świteź” i „Świteziankę”, romantyczne ballady Adama Mickiewicza, ze szkolnych lat pamięta każdy z nas. Jednak nie wszyscy wiedzą, że oparte są one na legendzie, która według naukowców może być prawdziwa. Jakie tajemnice skrywają odmęty jeziora Świteź?

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ MAŁGORZATY PRZESZEDŁ METAMORFOZĘ - Radio Katowice - 17.11.2024

[madohora]

CMENTARZ W CENTRUM KOSTRZYNA. BYŁ TU JESZCZE PO WOJNIE - www.msn.com.pl - 17.11.2024

[madohora]

TANIE UZDROWISKO DA OSÓB SZUKAJĄCYCH SPOKOJU - www.msn.com.pl - 18.11.2024

[madohora]

NAJPIĘKNIEJSZE UZDROWISKO W EUROPIE - www.msn.com.pl - 18.11.2024

[madohora]

KIELECKIE MINERAŁY - Echo Dnia - 18.11.2024

[madohora]

Słowik (oficjalnie Słowik-Willa) – południowo-zachodnia część Kielc, położona pomiędzy Pasmem Zgórskim a Pasmem Posłowickim. Przepływa przez nią rzeka Bobrza. Słowik był w drugiej połowie XIX wieku i pierwszej połowie XX wieku zapleczem wypoczynkowym miasta Kielce. Przebiega przez niego droga wojewódzka nr 762 oraz linia kolejowa w kierunku Krakowa. Znajduje się tu przystanek kolejowy Kielce Słowik oraz kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus.

[madohora]

FIGURA ŚWIĘTEJ BARBARY CZEKA NA REMONT - Wyborcza

[madohora]

Nazwa Kadzielnia pochodzi od rosnącego tu jałowca wykorzystywanego do produkcji kadzideł, lub według innej wersji, od kadzielnika (kościelnego), który dzierżawił ten teren

[madohora]

Według legend na Kadzielni znajdowało się miejsce pogańskiego kultu z ołtarzem służącym do składania ofiar. Trudno o dowody na potwierdzenie tej tezy, wiadomo tylko o fakcie, że jeszcze w XVI w. wzgórzem opiekował się kościelny kieleckiej kolegiaty, który za zadanie miał m.in. „odpędzanie” pogańskich mocy.

[madohora]

Podziemna Trasa Turystyczna w Kielcach – połączony w trasę turystyczną zespół jaskiń, znajdujący się we wzgórzu Kadzielnia na terenie Kielc. Obiekt wchodzi w skład Centrum Geoedukacji – części Geonatury Kielce, będącego miejską jednostką organizacyjną

[madohora]

Trasa składa się z trzech połączonych ze sobą jaskiń: Jaskini Odkrywców, Prochowni oraz Szczeliny na Kadzielni. Zostały one połączone w jeden system jaskiniowy pod wspólną nazwą Jaskinia Odkrywców, o łącznej długości korytarzy 392 m i różnicy wysokości między najwyższym a najniższym punktem wynoszącej 22 m, przebiegający w linii uskoku tektonicznego.

[madohora]

Jaskinię stanowi idący stromo do góry korytarz zaczynający się w dużym i sztucznym otworze dolnym, przechodzący w studzienkę, która dochodzi do naturalnego otworu górnego

[madohora]

W jaskini można spotkać polewy naciekowe. Ściany są suche, brak jest na nich roślinności

[madohora]

Jaskinia Zawaliskowa (SYSTEM Jaskinia Zawaliskowa) – jaskinia w Górach Świętokrzyskich. Ma dwa otwory wejściowe w północno-wschodniej ścianie Skałki Geologów, na terenie nieczynnych kamieniołomów Kadzielnia w Kielcach, na wysokości 245 m n.p.m. Długość jaskini wynosi 30 metrów, a jej deniwelacja 6 metrów.Jaskinia znajduje się na terenie Rezerwatu Przyrody Kadzielnia i jest nieudostępniona turystycznie.

[madohora]

**

[madohora]

***

[madohora]

****

[madohora]

*****

[madohora]

*******

[madohora]

******** *

[madohora]

W kolekcji militariów znajduje się 600 eksponatów. Pochodzą z krajów europejskich i ze Wschodu. Wśród najciekawszych obiektów jest uzbrojenie husarii, napierśnik i naplecznik z końca XVI w. oraz XVII-wieczna kolczuga i misiurka.

[madohora]

Ekspozycja, oparta na zbiorach Muzeum Narodowego w Kielcach, prezentuje monety i banknoty w ich obiegu, zwłaszcza na terenie historycznej, północnej Małopolski. Szczególnie zaakcentowane zostały skarby znalezione w regionie świętokrzyskim – starożytne, średniowieczne i nowożytne. Stanowią one łącznie ponad 22 tysiące obiektów, które staną się punktem wyjścia dla opowieści o historii pieniądza na naszych ziemiach.

[madohora]

^^

[madohora]

^^^

[madohora]

^^^^

[madohora]

^^^^^

[madohora]

^^^^^^

[madohora]

^^^^^^^

[madohora]

Ukrzyżowanie

[madohora]

W sąsiedztwie katedry znajduje się kaplica Ogrójcowa (pogrzebowa) z 1760 r., rozbudowana o apsydę w pocz. XX w. oraz dzwonnica z lat 1642-57, nadbudowana i zwieńczona hełmem w 1729 r.

[madohora]

Zespół dawnego pałacu biskupiego oraz katedra pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny usytuowane się w centrum Kielc, na Wzgórzu Zamkowym.

[madohora]

Pałac składa się z korpusu głównego, do którego od frontu dostawiono dwa skrzydła z arkadami w przyziemiu, ujmujące od południa i północy dziedziniec frontowy. Korpus główny pałacu jest wczesnobarokowy, z elementami manieryzmu. Dwukondygnacyjny budynek założony został na planie zbliżonym do kwadratu, z ryzalitami przy elewacjach bocznych od strony ogrodu. W narożach dostawiono trzykondygnacyjne, sześcioboczne wieże, przy czym te od frontu odsunięto od korpusu i połączono z nim ścianami parawanowymi. Budynek zdobią sgraffitowy fryz oraz boniowanie narożników korpusu i wież. Głównymi akcentami obu fasad są trójarkadowe loggie wejściowe, z których frontową otacza kamienne obramienie. Piano nobile mieści dwie reprezentacyjne sale na osi. Tylną - Izbę Stołową Górną, zwaną również portretową - zdobi polichromowany strop belkowy oraz malowany fryz z portretami biskupów krakowskich. W trzech innych salach znajdują się stropy ramowe z malowanymi na płótnie przedstawieniami m.in. o tematyce historycznej, związanej z działalnością polityczną fundatora.

[madohora]

$$$$

[madohora]

$$$$$$

[madohora]

@@

[madohora]

Jaskinia powstała z połączenia Jaskini Zawaliskowej z niewielkim Schroniskiem nad Zawaliskową (górny otwór wejściowy).

[madohora]

*******

[madohora]

[madohora]

Kościół kolegiacki został wzniesiony ok. 1171 r. z fundacji biskupa krakowskiego Gedki. Obecna forma świątyni ukształtowana została etapami od XVI do 1. poł. XVIII w., częściowo przy wtórnym wykorzystaniu romańskich ciosów. W XVI w. do pierwotnego kościoła dobudowano zakrystię i kapitularz oraz przedłużono go w stronę zachodnią. W latach 30. XVII w. m.in. dostawiono prezbiterium. Po 1719 r. powiększono prezbiterium i zakrystię, dodano kaplice i nowy kapitularz. W XVII - XIX w. kościół był połączony arkadowymi przejściami z południowym skrzydłem pałacu biskupiego oraz z pobliskim seminarium. W latach 1869-72, 1890-93 i 1912-14, świątynia została poddana pracom remontowym i restauratorskim, obejmującym również częściową przebudowę i rekonstrukcję. W latach 1805-18 oraz ponownie od 1882 r. kościół został podniesiony do rangi katedry.

[madohora]

$$$$$

[madohora]

$$$$$$$

[madohora]

[madohora]

Jaskinię stanowi idący pod górę korytarz zaczynający się w dużym i sztucznym otworze dolnym, a kończący niewielką Salką Zawaliskową. Odchodzi z niej, idący do góry, korytarzyk, który poprzez zacisk, miejsce połączenia jaskiń, prowadzi do małego otworu górnego

[madohora]

askinia została odkryta w lipcu 1959 roku, podczas prac w kamieniołomie, przez W. Króla i B.W. Wołoszyna. Pierwszy jej opis i plan sporządzili B.W. Wołoszyn i Z. Wójcik w 1961 roku

[madohora]

Jaskinia Jeleniowska (Jaskinia w Kadzielni, Jaskinia w Kadzielni Dolna) – jaskinia w Górach Świętokrzyskich. Ma dwa otwory wejściowe w zachodniej części Skałki Geologów, na terenie nieczynnych kamieniołomów Kadzielnia w Kielcach, na wysokości 269 m n.p.m. Długość jaskini wynosi 80 metrów, a jej deniwelacja 10,5 metrów.

[madohora]

Główną częścią jaskini jest duża, o stromym dnie, Sala Pochyła, do której ze sztucznego, największego otworu jaskini można dostać się przez płytką studzienkę. Odchodzą z niej trzy ciągi:
ciasny korytarzyk prowadzący do małego, drugiego otworu
szczelina prowadząca do małego, trzeciego otworu
w górnej części sali zaczyna się pochyły korytarz, który, przez 4-metrową studzienkę, doprowadza do niedużej Sali Krakowskiej. Z niej odchodzi krótki Korytarz Kamienisty
W jaskini można spotkać polewy naciekowe. Zamieszkują ją nietoperze. Ściany są przeważnie suche, brak jest na nich roślinności

[madohora]

Jaskinia została odkryta podczas prac w kamieniołomie w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Pierwszy jej plan i opis sporządził B.W. Wołoszyn w 1961 roku

[madohora]

Jaskinię stanowi szczelinowy korytarz idący w górę, a następnie w dół, zaczynający się otworze wejściowym, a kończący niewielką salką. Znajduje się w niej przejście do Prochowni.

[madohora]

PSZCZYŃSKI ZAMEK ZAMIENI SIĘ W PLAN FILMOWY - www.tvp.pl - 21.11.2024

[madohora]

MIĘDZYNARODOWE TARGI TURYSTYCZNE W WARSZAWIE - Nasze Miasto - 21.11.2024

[madohora]

Kadzielnia

[madohora]

Kadzielnia w Kielcach to jedna z najbardziej rozpoznawalnych atrakcji turystycznych. Na terenie dawnego kamieniołomu coś dla siebie znajdą miłośnicy geologii, muzyki i… ekstremalnych wrażeń.

[madohora]

Kadzielnia (295 m n.p.m.) to jedno ze wzgórz Pasma Kadzielniańskiego. Czemu „Kadzielnia” zawdzięcza swoją nazwę? Tego trudno dociec. Jedni mówią, że nazwa wzgórza pochodzi od rosnących tu ziół używanych do produkcji kadzideł. Inni, że tereny te dzierżawił kadzielnik, czyli kościelny.

[madohora]

Wiadomo jednak, że już w XVIII wieku zaczęto z Kadzielni pozyskiwać wapień, który znalazł swoje zastosowanie w budownictwie, hutnictwie, budowie dróg, a nawet przemyśle cukrowym

[madohora]

Ślady działalności górniczej są tu doskonale widoczne – Kadzielnia to przede wszystkim nieczynne wyrobisko, na środku którego znajduje się Skałka Geologów. To właśnie ten ostaniec skalny objęty jest ochroną jako rezerwat przyrody Kadzielnia.

[madohora]

Pamiętajmy, że Skałka Geologów (czyli część rezerwatowa parku Kadzielnia) nie jest udostępniona dla turystów. Nie przebiegają przez nią znakowane szlaki turystyczne ani ścieżki edukacyjne. Podziwiamy ją z otaczających ją ścieżek lub jednego z punktów widokowych zlokalizowanych na ścianach kamieniołomu.

[madohora]

Ze ścieżek spacerowych wokół skałki możemy zobaczyć ją z każdej strony. Po drodze miniemy szereg atrakcji: możemy wstąpić do podziemnej trasy turystycznej, przejdziemy obok bramy amfiteatru, schodów prowadzących do górnej stacji tyrolki oraz tarasu, spod którego wypływa wodospad.

[madohora]

Spacer ścieżkami wzdłuż ścian wyrobiska to lekcja historii naszej planety. Przed nami otwiera się księga, z której, warstwa po warstwie, odczytać można dzieje Ziemi i jej mieszkańców sprzed milionów lat.
A w przypadku Kadzielni historia ta sięga nawet 360 milionów lat wstecz…

[madohora]

Kadzielnia widok ogólny

[madohora]

Na Kadzielni

[madohora]

Pomnik Obrońców

[madohora]

W POSZUKIWANIU ŚLĄSKIEGO GEEWICH - Radio Katowice - 22.11.2024

[madohora]

Szydłów (woj. świętokrzyskie)

Szydłów nazywany bywa „polskim Carcassonne” za sprawą świetnie zachowanych murów miejskich. Miasteczko rzeczywiście wygląda dzięki nim niesamowicie i można się tu poczuć jak w zupełnie innej epoce. Warto zwiedzić ruiny zamku i przespacerować się po ulicach Szydłowa, których wiele zachowało oryginalny, średniowieczny układ.
Szydłów jest nieoficjalną polską stolicą śliwek. W okolicy rośnie ok. 20% krajowej produkcji tych owoców. W sierpniu obchodzi się tu nawet Święto Śliwki.

[madohora]

Łagów (woj. lubuskie)

Pomiędzy jeziorami Ciecz i Łagowskim leży Łagów – miasteczko wyglądające jak z pocztówki. Najbardziej charakterystycznym elementem tutejszego krajobrazu jest wieża zamku, wzniesionego przez Joannitów w XIV w., wyrastając nad brzegiem jeziora. Zamek nawiedza podobno duch płonącego rycerza – to trafiony piorunem komtur, który ścigał parę zakochanych. O ile komtur zmienił się w upiora, o tyle zakochani – w dwie złote rybki, które podobno do dziś można zobaczyć w wodach jeziora Ciesz.
W Łagowie wiele się dzieje. Organizowane są tu festiwale, imprezy i zjazdy, np. Lato Filmowe czy Maluchowa Majówka (zlot posiadaczy fiata 126p).

[madohora]

– Zawsze przychodziliśmy tutaj całą rodziną. Wnuczka bardzo lubiła to miejsce. Dzisiaj będziemy musieli zadowolić się spacerem. Nie rozumiem tej decyzji. Jeśli warunki dla ptaków rzeczywiście były w tym miejscu niewystarczające, to powinno się zmodernizować ptaszarnię, lub przenieść ją w inne miejsce – mówią.

[madohora]

[madohora]

Jan Nepomucen w parku miejskim

[madohora]

SZEŚĆ NAJPIĘKNIEJSZYCH ZAMKÓW W POLSCE - www.msn.com.pl - 30.11.2024

[madohora]

ZAMEK KSIĄŻ W WAŁBRZYCHU I JEGO CZARNY DZIEDZINIEC - www.msn.com.pl - 01.12.2024

[madohora]

Zbigniew Hubert Cybulski (ur. 3 listopada 1927 w Kniażem, zm. 8 stycznia 1967 we Wrocławiu) – polski aktor teatralny i filmowy, uznawany za jednego z najwybitniejszych i najpopularniejszych polskich aktorów.

[madohora]

W 1921–23 studiował w Real Academia de Bellas Artes de San Fernando w Madrycie, skąd został usunięty za brak dyscypliny; w czasie studiów eksperymentował z dywizjonizmem i futuryzmem, a jednocześnie zgłębiał tradycję akademicką i dzieła dawnych mistrzów, zwracając szczególną uwagę na precyzję techniki malarskiej; w czasie studiów poznał F. Garcię Lorkę i L. Buñuela.

[madohora]

24 XI 1875
urodził się w Krakowie
1904
został profesorem rzeźby w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych
1905
zastrzelił malarza Wacława Pawliszaka
1925–26
Głowy wawelskie
1930
został profesorem na krakowskiej ASP
1936
wykonał Pomnik Józefa Dietla
1940–45
więzień obozu koncentracyjnego Auschwitz
1948
brał udział w Miedzynarodowym Kongresie Intelektualistów we Wrocławiu
1957
został prezesem Rady Artystycznej Związku Polskich Artystów Plastyków
26 I 1964
zmarł w Warszawie

[madohora]

Początkowo uczęszczał do Szkoły Technicznej w Krakowie; ok. 1895 rozpoczął naukę modelowania w pracowniach warszawskich rzeźbiarzy B. Syrewicza i L. Wasilkowskiego; 1896 powrócił do Krakowa, gdzie odbył studia w Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem A. Dauna (1896–99) i K. Laszczki (1899–1903); brał udział w plenerach malarskich, prowadzonych przez J. Stanisławskiego; od 1895 uczestniczył w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą; 1904 objął stanowisko profesora rzeźby w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie; zastrzelenie 19 I 1905 przez Dunikowskiego malarza W. Pawliszaka, w wyniku osobistego zatargu, skomplikowało jego stosunki z warszawskim środowiskiem artystycznym; 1910, po zaostrzeniu się konfliktu między Szkołą a jej Radą Opiekuńczą, artysta porzucił uczelnię i wrócił do Krakowa; 1910–14 członek Towarzystwa Rzeźba; 1914 wyjechał do Londynu; po wybuchu I wojny światowej przeniósł się do Francji i po półrocznym pobycie w Legii Cudzoziemskiej w Bajonnie, osiadł na prawie 10 lat w Paryżu; 1922 powrócił do Polski, gdzie objął katedrę rzeźby w ASP w Krakowie (1930 profesor); w 20-leciu międzywojennym był laureatem m.in. nagrody artystycznej miasta Warszawy (1932), państwowej nagrody plastycznej (1935) i nagrody Związku Artystów Rzeźbiarzy (1937); 1940 aresztowany i 26 VI osadzony w obozie koncentracyjnym Auschwitz, gdzie przebywał do końca okupacji; 1946–55 uczył w ASP w Krakowie, po czym przeniósł się na stałe do Warszawy; od 1959 objął katedrę na Wydziale Rzeźby i Architektury w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Angażował się w powojenne życie polityczne (1948 uczestniczył w obradach Międzynarodowego Kongresu Intelektualistów we Wrocławiu; 1950 wszedł w skład Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju) oraz uczestniczył w organizacji życia artystycznego (1957 prezes Rady Artystycznej ZPAP). Zmarł 26 I 1964 w Warszawie.

[madohora]

George Gershwin, właśc. Jacob Gershowitz (ur. 26 września 1898 w Nowym Jorku, zm. 11 lipca 1937 w Los Angeles) – amerykański kompozytor i pianista pochodzenia żydowskiego, „Król jazzu”.

[madohora]

Gombrowicz Witold Marian, ur. 4 VIII 1904, Małoszyce k. Opatowa, zm. 25 VII 1969, Vence (Francja),
prozaik, dramatopisarz, eseista, autor Ferdydurke i Dziennika.

[madohora]

1967 zał. w Krakowie (wspólnie z J. Kantym Pawluśkiewiczem) kabaret i zespół muz. Anawa; 1972–76 prowadził zespół Wiem, współpracował z Piwnicą pod Baranami, występował na festiwalach piosenki w Opolu; współautor (z Pawluśkiewiczem) musicalu Szalona lokomotywa; wykonawca (także autor lub współautor) melodyjnych piosenek poetyckich (Będziesz moją panią, Hop, szklanka piwa, Nie dokazuj, Tango Anawa); ostatnia płyta G. — Niezwykłe miejsca — ukazała się 2003.

[madohora]

Jimi Hendrix w Galerii Sław w Kielcach

[madohora]

Odczytywanie twórczości
Jego wybitna i bogata twórczość była odczytywana na różne, nieraz krańcowo sprzeczne sposoby — od opatrywania jej etykietą akademizmu czy klasycyzmu aż do redukowania jej do roli komentarza do bieżących wydarzeń politycznych; w rzeczywistości Herbert umiejętnie łączył w swych utworach wiele nastawień intelektualnych, jego wiersze, głęboko osadzone w tradycji antycznej i chrześcijańskiej, nie stały się formą eskapizmu, przeciwnie — dochodzi w nich do konfrontacji ponadczasowego dziedzictwa kulturowego z doświadczeniem współczesnego człowieka, który na własnej skórze doświadczył okrucieństw wojny powszechnej i obu totalitaryzmów — hitlerowskiego i stalinowskiego. Współczucie z ludzkim cierpieniem, wyczulenie na bolesną kondycję człowieka poeta łączył z samodyscypliną, pochwałą takich wartości, jak pamięć o odeszłych, wierność (wobec umarłych, skrzywdzonych, wobec narodowych imponderabiliów), męstwo. Stanowczy i bezkompromisowy w sądach moralnych, zdecydowany przeciwnik doktryny komunistycznej, surowy sędzia pisarzy, którzy po 1944 zdecydowali się na współpracę z nowymi władzami Polski, w latach 80. stał się, zwłaszcza w środowiskach intelektualnych, powszechnie uznawanym autorytetem, a jego utwory i frazy zadomowiły się w społecznej świadomości; dzięki zrównoważonej, nastawionej na kontakt z czytelnikiem poetyce swych utworów, posługiwaniu się liryką maski i roli oraz doprowadzonymi do perfekcji mechanizmami ironii, stał się współtwórcą polskiej szkoły poezji, zdobywając jednocześnie uznanie za granicą, przede wszystkim w krajach angielskiego i niemieckiego obszaru językowego.

[madohora]

Młodzieńcza proza i dramaty
Pierwszą opublikowaną książką Joyce’a był zbiór liryków i pieśni miłosnych Muzyka kameralna (1907, wydanie polskie 1990); późniejsze dzieła spotkały się z oporem wydawców i restrykcjami cenzury, dotyczyło to m.in. Dublińczyków (1914, wydanie polskie 1958), zbioru naturalistyczno-symbolicznych opowiadań, obrazków z życia miasta, którego mieszkańcy cierpią na rodzaj życiowego paraliżu; Portret artysty z czasów młodości (1916, wydanie polskie 1937) to powieść autobiograficzna, pisana mową pozornie zależną, w której został przedstawiony rozwój duchowy i intelektualny Stefana Dedalusa, od wczesnego dzieciństwa, przez kryzys wiary spowodowany kazaniami jezuity, ojca Arnalla, i poczuciem winy za erotyczne wykroczenia, aż po czasy studenckie, gdy odkrywa powołanie poety-buntownika, tworzy własną teorię estetyczną i postanawia wyjechać z kraju; pierwszej wersji Portretu artysty z czasu młodości, obszernej powieści Stefan bohater (1944, wydanie polskie 1995), Joyce nigdy nie dokończył, uznając, że utworowi brakuje formalnej dyscypliny. Tułacze (1918, wydanie polskie 1995) to jedyny w twórczości Joyce’a dramat, z wyraźnym wątkiem autobiograficznym, wykazujący wpływ Ibsena.

[madohora]

6 VI 1875
urodził się w Lubece
1901
ogłosił powieść Buddenbrookowie (1929 Nagroda Nobla)
1905
poślubił Katię Pringsheim
1912
wydał słynną Śmierć w Wenecji
1924
opublikował Czarodziejską Górę
1933–43
ogłosił tetralogię Józef i jego bracia
1936
został pozbawiony niemieckiego obywatelstwa
1939
złożył hołd Goethemu — Lotta w Weimarze
wyemigrował do USA
1944
prowadził antynazistowskie audycje Deutsche Hörer! w BBC
1947
wydał powieść Doktor Faustus
12 VIII 1955
zmarł w Kilchbergu k. Zurychu

[madohora]

W KONIAKOWIE POWSTAŁA ŚWIĄTECZNA WIOSKA - www.tvp.pl - 08.12.2024

[madohora]

Ignacy Jan Paderewski (ur. 6 listopada/18 listopada 1860 w Kuryłówce, zm. 29 czerwca 1941 w Nowym Jorku) – polski pianista, kompozytor, działacz niepodległościowy, mąż stanu i polityk. Pod jego bezpośrednim wpływem prezydent Woodrow Wilson umieścił w swoim ultimatum uzależniającym podpisanie przez Stany Zjednoczone traktatu wersalskiego trzynasty punkt domagający się zgody stron traktatu na suwerenność Polski – dzięki któremu w traktacie zapisano utworzenie niepodległego państwa polskiego.

[madohora]

Dmitrij Dmitrijewicz Szostakowicz, ros. Дмитрий Дмитриевич ШостаковичⓘДмитрий Дмитриевич Шостакович (ur. 12 września?/25 września 1906 w Sankt Petersburgu, zm. 9 sierpnia 1975 w Moskwie) – rosyjski kompozytor, pianista i pedagog. Często uważany za najwybitniejszego symfonika XX wieku.

[madohora]

Muzeum Stefana Żeromskiego – oddział Muzeum Narodowego w Kielcach.
Muzeum mieści się w części budynku szkoły, do której w latach 1874–1886 uczęszczał Stefan Żeromski. Budowę szkoły rozpoczęto wiosną 1724 roku na tzw. Krakowskim Przedmieściu, w sąsiedztwie kościoła św. Trójcy, z inicjatywy bp. krakowskiego Konstantego Felicjana Szaniawskiego. Naukę rozpoczęto 4 września 1727 roku. Szkołę prowadzili księża Instytutu „Communis Vitae”, zwani potocznie bartoszkami (od imienia założyciela instytutu ks. Bartłomieja Holzhausera) lub komunistami.

[madohora]

Order

[madohora]

I jeszcze raz szkoła

[madohora]

Ławki szkolne

[madohora]

TEATR IM, STEFANA ŻEROMSKIEGO W KIELCACH

[madohora]

PARAFIA EWANGELICKO - AUGSBURSKA W RADOMIU I KIELCACH

[madohora]

LICEUM W BYTOMIU MA SWOJE TAJEMNICE - Nasze Miasto - 12.12.2024

[madohora]

Ławeczka Andrzej Kozieji

[madohora]

Obelisk poświęcony Władysławowi Sikorskiemu

[madohora]

WZGÓRZE ZAMKOWE W KIELCACH

[madohora]

WZGÓRZE ZAMKOWE W KIELCACH - www.dzieje.pl

[madohora]

Wzgórze Zamkowe

[madohora]

Wzgórze Zamkowe w Kielcach

[madohora]

Koło Kieleckiego Centrum Kultury przechodzi szlak turystyczny czerwony czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca miasta Kielce.

[madohora]

Pomnik Armii Krajowej

[madohora]

Bazylika w Kielcach

[madohora]

Świątynia, kaplica ogrójcowa z 1760 r. oraz dzwonnica z połowy XVII w. jako zespół katedralny zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych. W budynku znajduje się wiele zabytków ruchomych m.in. ołtarze, kielichy, monstrancje. Część z nich jest umieszczona w skarbcu i aby go zwiedzić należy wcześniej umówić się na wizytę. Zabytkiem są organy zbudowane w 1912 r. przez firmę Riegera, natomiast szafa organowa pochodzi z XVIII wieku.

[madohora]

[url=https://katowice.naszemiasto.pl/zwiedzanie-centrum-wolnosci-i-solidarnosci-w-katowicach-w-rocznice-wprowadzenia-stanu-wojennego-dzis-mijaja-dokladnie-43-lata/ar/c1p2-27089129]ZWIEDZANIE CENTRUM WOLNOŚCI I SOLIDARNOŚCI - Nasze Miasto - 14.12.2024[/ur

[madohora]

SPACER SZLAKIEM KOBIET W KATOWICACH - Radio Katowice - 14.12.2024

[madohora]

Z FABRYKI DO MUZEÓW - www.katowice24.info - 15.12.2024

[madohora]

Dworzec autobusowy w Kielcach

[madohora]

Epitafium Brudzyńskiego

[madohora]

Otocznie Katedry

[madohora]

Tablica

[madohora]

ZMIENIA SIĘ OTOCZENIE KIELECKIEJ KATEDRY - Radio Kielce

[madohora]

W apartamentach mieszkalnych i gościnnych wyeksponowano wyroby rzemiosła artystycznego najwyższej klasy europejskiej: tkaniny (m.in. tapiserie flamandzkie i francuskie), meble (np. gdańskie szafy i prasę do obrusów, zestaw renesansowych mebli włoskich). Ekspozycję uzupełnia XVII-wieczne malarstwo francuskie, włoskie i polskie.

[madohora]

******

[madohora]

$$$

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Muzeum Pamięci Narodowej

[madohora]

Pałacyk ZIelińskich

[madohora]

Kielecki rynek

[madohora]

Zachodni przywódcy, a nawet niektórzy liderzy organizacji żydowskich w USA, nie dawali wiary jego wstrząsającym relacjom o Holokauście. Nie wpłynęły one na politykę państw sprzymierzonych w czasie wojny, opierającą się na założeniu, że jedynym sposobem uratowania Żydów jest pokonanie najpierw nazistowskich Niemiec.

[madohora]

Po wojnie Jan Karski zdecydował się pozostać na emigracji w Stanach Zjednoczonych. Podjął studia z zakresu nauk politycznych i obronił doktorat na Uniwersytecie Georgetown w Waszyngtonie, gdzie przez dalsze czterdzieści lat wykładał stosunki międzynarodowe i teorię komunizmu. Wśród jego studentów znalazł się między innymi przyszły prezydent Bill Clinton.

[madohora]

Na początku XXI wieku przystąpiono do odbudowy pomnika. Odsłonięcie nastąpiło 11 listopada 2002 roku. Rekonstrukcję wykonano dzięki szczegółowej fotografii, przedstawiającej pomnik z 1929 roku.

[madohora]

WIZJONER JUŻ OBSERWUJE. NOWA RZEŹBA KOŁO DWORCA W KIELCACH - Echo Dnia

[madohora]

Leżą dwie blondynki na plaży i jedna mówi do drugiej:
– Co jest bliżej: Kielce czy Słońce?
– A widzisz stąd Kielce?

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POWSTAŁY DWA NOWE REZERWATY PRZYRODY - www.tvp.pl - 23.12.2024

[madohora]

Z RÓŻAŃCEM NA WIERZYSKO - Gość - 23.12.2024

[madohora]

Pomnik Papieża Jana Pawła II w Piekarach

poświęcony został w czasie 58. pielgrzymki mężczyzn i młodzieńców – 29.05.2005 przez kardynała Franciszka Macharskiego, autorem pomnika jest prof. Zygmunt Brachmański. Jest to pierwszy pomnik Jana Pawła II w archidiecezji katowickiej, stoi on przy głównym wejściu na Kalwarię Piekarską, „witając pielgrzymów”

[madohora]

Poświęcenie Kalwarii, którego dokonać miał kardynał Georg Kopp, zaplanowane zostało na początek września 1895 roku. Jednakże z powodu ciężkiej – jak się okazało – śmiertelnej choroby księdza Leopolda Nerlicha uroczystość ta nie doszła do skutku. Następcą zmarłego 20.07.1895 r. proboszcza został jego młodszy brat – ks. Karol Nerlich, który zdążył się jeszcze zasłużyć przeprowadzeniem prac wykończeniowych na wzgórzu. Poświęcenie Kalwarii i nowego kościoła przez kardynała Koppa odbyło się ostatecznie rok później – 21.06.1896 r.

[madohora]

Jest to świątynia wybudowana w latach 1893–1896 według projektu Juliusza Kapackiego. Kościół jest malowniczo położony, silnie jest rozczłonkowany, posiada trzy nawy, został wzniesiony na planie prostokąta, posiada węższe prezbiterium zamknięte trójbocznie. Od południa i północy są umieszczone prostokątne kruchty, od strony północnej prezbiterium znajduje się zamknięta trójbocznie zakrystia. Bryła świątyni w dolnych partiach jest czworoboczna, natomiast powyżej – ośmioboczna, posiada dominującą wieżę nakrytą spiczastym ostrosłupowym dachem hełmowym z latarnią w zwieńczeniu. Nawy są rozmieszczone w układzie bazylikowym, kruchty i zakrystia – są niższe. Świątynia w całości jest wzmocniona przyporami. Kościół jest murowany, został zbudowany z cegły, posiada ceglane bogate detale architektoniczne (sterczyny, filarki, wimpergi, nadwieszone fryzy arkadkowe). Fasada świątyni jest trójdzielna, dwupoziomowa, posiada wysunięty ażurowy ryzalit, jest przepruta ostrołukowymi arkadami i zwieńczona jest wimpergami z licznymi sterczynami. W górnej części są umieszczone wnęki z rzeźbiarskimi grupami trzech stacji drogi krzyżowej

[madohora]

I mamy wiewiórkę!

[madohora]

****

[madohora]

Widok na Kościół

[madohora]

Najstarsza linia tramwajowa na Górnym Śląsku – historia

W drugiej połowie XIX w. Górny Śląsk przechodził okres wzmożonej industrializacji, co wiązało się z gwałtownym wzrostem liczby mieszkańców miast, w tym szczególnie pobliskiego Bytomia, jak i samych Piekar. To z kolei spowodowało zapotrzebowanie na szybkie przemieszczanie się ludzi. Rozwiązaniem był błyskawiczny rozrost sieci kolejowej, jak i budowa bardziej dostosowanej do warunków miejskich trakcji tramwajowej. Piekary uzyskały pierwsze połączenie tramwajowe w dniu 25 kwietnia 1894 r. po wcześniejszym wydaniu przez prezydenta rejencji opolskiej koncesji na budowę linii Gliwice-Piekary (31 maja 1893 r.). Była to jedna z pierwszych linii tramwajowych na Górnym Śląsku, wybudowana przez berlińską firmę Internationale Eisenbahnbau-Gesellschaft Th. Schmidt. Początkowo miała długość 6 km i prowadziła z Bytomia poprzez Rozbark i Szarlej do samych Piekar. Kończyła się w okolicy dzisiejszej piekarskiej Bazyliki, u stóp Kalwarii, gdzie wybudowano mijankę. Początkowo trakcja była parowa i wąskotorowa, a później elektryczna o normalnym rozstawie szyn (od 1899 r.). Ówczesne pociągi tramwajowe składały się z nietypowej lokomotywy parowej oraz doczepianych do niej wagonów. Na terenie niezamieszkałym osiągano szybkość 22km/h, a w terenie zabudowanym zwalniano do 12km/h. Przystanki tramwajowe były rozmieszczone na trasie co kilometr. Bilety jednorazowe sprzedawali konduktorzy w tramwajowych wagonach. Górnośląskimi liniami tramwajowymi zarządzało przedsiębiorstwo Schlesische Kleinbahn A.G. Tramwaje kursowały mniej więcej co 20 min. Były doskonałym i bardzo lubianym miejskim środkiem transportu. W listopadzie i grudniu 1894 r. linia została wydłużona do Chorzowa, Zabrza i Gliwic. Po owej rozbudowie jej długość z dworca w Gliwicach do samych Piekar wynosiła ponad 33 km. Na początku XX w. możliwy był również kurs z Piekar do samych Katowic.

[madohora]

🚋27 kwietnia 1979 – linię pomiędzy Szarlejem a Piekarami Śląskimi,
🚋10 maja 1981 – linię pomiędzy Rozbarkiem a Szarlejem,

[madohora]

POLSKA MA SWOJĄ ŚNIEŻNĄ SZWAJCARIĘ - www.msn.com.pl - 04.01.2025

[madohora]

DAMA Z ŁAWECZKĄ. UPAMIĘTNIENIE ŚLĄSKIEGO KOPCIUSZKA - www.tvp.pl - 10.01.2025

[madohora]

[madohora]

TO MIEJSCE W POLSCE JEST NAZYWANE MAŁĄ SYBERIĄ - www.twojapogoda.pl - 15.012025

[madohora]

Wielka‎ ‎szkoda,‎ ‎że‎ ‎stanął‎ ‎wśród‎ ‎tak nikczemnego‎ ‎otoczenia. Za‎ ‎jeden‎ ‎z‎ ‎najładniejszych‎ ‎budynków‎ ‎nowego Krakowa‎ ‎uważam‎ ‎narożny‎ ‎dom‎ ‎przy‎ ‎ul.‎ ‎Karmelickiej i‎ ‎plantacyach,‎ ‎niedawno‎ ‎temu‎ ‎skończony.‎ ‎Trudniej umotywować‎ ‎przyjemne‎ ‎wrażenia,‎ ‎jakich‎ ‎doznajemy na‎ ‎widok‎ ‎pięknego‎ ‎dzieła,‎ ‎niż‎ ‎wytknąć‎ ‎rażące‎ ‎nas błędy.‎ ‎Dom‎ ‎ten‎ ‎jest‎ ‎przedewszystkiem‎ ‎pięknym‎ ‎nega tywnie,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎przez‎ ‎to,‎ ‎że‎ ‎nie‎ ‎ma‎ ‎ozdób,‎ ‎prócz‎ ‎tych, które‎ ‎wypłynęły‎ ‎z‎ ‎samej‎ ‎konstrukcyi‎ ‎budynku.‎ ‎Jest doskonały‎ ‎w‎ ‎proporcyach.‎ ‎Gzyms‎ ‎ma‎ ‎dyskretny,‎ ‎bal kony‎ ‎dobrze‎ ‎splecione‎ ‎z‎ ‎całością.‎ ‎Jest‎ ‎smukły‎ ‎i‎ ‎„so lidny‎ ‎“,‎ ‎a‎ ‎Wcale‎ ‎nie‎ ‎ociężały. Dom‎ ‎tow.‎ ‎techników‎ ‎byłby‎ ‎całkiem‎ ‎niezły. Ma‎ ‎ładnie‎ ‎przeprowadzony‎ ‎łuk‎ ‎wystawowego‎ ‎okna; jest‎ ‎przytem‎ ‎starannie‎ ‎wykonany.‎ ‎Ale‎ ‎wrażenie psuje‎ ‎afektacya‎ ‎w‎ ‎cokole,‎ ‎polegająca‎ ‎na‎ ‎użyciu‎ ‎bloków nieociosanego‎ ‎piaskowca,‎ ‎branego‎ ‎niby‎ ‎prosto‎ ‎z‎ ‎łomu. Ta‎ ‎„rustyka“‎ ‎tern‎ ‎bardziej‎ ‎razi,‎ ‎że‎ ‎górne‎ ‎mury‎ ‎pokrywa równa‎ ‎jak‎ ‎szkło‎ ‎wykładka‎ ‎ceglana.‎ ‎Budynek‎ ‎można porównać‎ ‎do‎ ‎eleganta,‎ ‎ubranego‎ ‎w‎ ‎tużurek‎ ‎i‎ ‎buty‎ ‎my śliwskie.‎ ‎—‎ ‎Po‎ ‎co‎ ‎ten‎ ‎kamieniarski‎ ‎popis‎ ‎nad‎ ‎bramą? Nie‎ ‎łatwe‎ ‎miał‎ ‎zadanie‎ ‎p.‎ ‎Wojtyczko,‎ ‎jeżeli‎ ‎pra gnął‎ ‎dom,‎ ‎który‎ ‎wybudował‎ ‎obok‎ ‎kościoła‎ ‎Panny Maryi,‎ ‎a‎ ‎naprzeciwko‎ ‎Sukiennic,‎ ‎uczynić‎ ‎równie‎ ‎pię knym‎ ‎i‎ ‎szlachetnym‎ ‎jak‎ ‎te‎ ‎dwa‎ ‎klejnoty‎ ‎Krakowa. Jeżeli‎ ‎zaś‎ ‎chciał‎ ‎tylko‎ ‎budynek‎ ‎dostroić‎ ‎do‎ ‎powagi otoczenia,‎ ‎sprawa‎ ‎nie‎ ‎przedstawiała‎ ‎wielkich‎ ‎trudnóści. Skromna,‎ ‎niezbyt‎ ‎wysoka‎ ‎kamieniczka,‎ ‎w‎ ‎rodzaju tych,‎ ‎jakie‎ ‎spotykamy‎ ‎na‎ ‎ulicy‎ ‎Kanonnej,‎ ‎nie‎ ‎zakłó ciłaby‎ ‎z‎ ‎pewnością‎ ‎harmonii‎ ‎—‎ ‎z‎ ‎sąsiadami‎ ‎żyłaby w zgodzie.

[madohora]

Jeżeli‎ ‎jakiś‎ ‎„szlagon‎11‎ ‎postawi‎ ‎sobie‎ ‎oborę‎ ‎z‎ ‎wieżą, śpichlerz‎ ‎w‎ ‎kształcie‎ ‎średniowiecznej‎ ‎baszty‎ ‎albo‎ ‎go tyckie‎ ‎chlewki,‎ ‎nikomu‎ ‎to‎ ‎nie‎ ‎zawadzi.‎ ‎Co‎ ‎najwyżej karbowy‎ ‎i‎ ‎rataje‎ ‎śmiać‎ ‎się‎ ‎będą‎ ‎po‎ ‎kątach‎ ‎z‎ ‎pana dziedzica,‎ ‎któremu‎ ‎się‎ ‎rozum‎ ‎„meli“.‎ ‎Lecz‎ ‎nikomu‎ ‎nie stanie‎ ‎się‎ ‎krzywda‎ ‎—‎ ‎folwark‎ ‎niema‎ ‎tradycyi.‎ ‎Co‎ ‎in nego‎ ‎miasto,‎ ‎które‎ ‎ma‎ ‎swoją‎ ‎indywidualność, które‎ ‎jest‎ ‎osobistością.‎ ‎W‎ ‎mieście‎ ‎zwłaszcza‎ ‎tak szanownem‎ ‎jak‎ ‎Kraków,‎ ‎bogatem‎ ‎w‎ ‎historyczne‎ ‎pa miątki,‎ ‎w‎ ‎tradycye‎ ‎wieków,‎ ‎w‎ ‎artystyczne‎ ‎wartości, a‎ ‎nawet‎ ‎skarby,‎ ‎w‎ ‎mieście,‎ ‎które‎ ‎nietylko‎ ‎należy‎ ‎do jego‎ ‎mieszkańców,‎ ‎ale‎ ‎do‎ ‎całej‎ ‎Polski,‎ ‎wszelka‎ ‎fanta- zyjność‎ ‎i‎ ‎bezwzględność‎ ‎geszefciarska‎ ‎w‎ ‎budownictwie powinny‎ ‎być‎ ‎wykluczone,‎ ‎bo‎ ‎szkodę‎ ‎przynoszą‎ ‎ogółowi. Kto‎ ‎winien‎ ‎zmarnowania‎ ‎tylu‎ ‎pamiątek?‎ ‎Kto‎ ‎wi nien,‎ ‎że‎ ‎brzydota‎ ‎i‎ ‎banalność‎ ‎wdziera‎ ‎się‎ ‎ze‎ ‎wszyst kich‎ ‎stron‎ ‎do‎ ‎miasta,‎ ‎które‎ ‎pomimo‎ ‎pożarów‎ ‎i‎ ‎mate- ryalnego‎ ‎zastoju,‎ ‎mogło‎ ‎bez‎ ‎trudu‎ ‎i‎ ‎wydatku‎ ‎ocalić szczątki‎ ‎dawnej‎ ‎świetności?‎ ‎Oczywiście‎ ‎ci‎ ‎—‎ ‎odpowie, każdy‎ ‎—‎ ‎którzy‎ ‎mieli‎ ‎prawo‎ ‎sprzeciwić‎ ‎się‎ ‎systema tycznemu‎ ‎szpeceniu‎ ‎Krakowa‎ ‎i‎ ‎równocześnie‎ ‎obowią zek‎ ‎przystrajania‎ ‎go‎ ‎w‎ ‎budynki‎ ‎piękne,‎ ‎a‎ ‎przynajmniej przyzwoite.‎ ‎Tak,‎ ‎ale‎ ‎ta‎ ‎gruboskórność‎ ‎przygodnych ojców‎ ‎miasta,‎ ‎ostatnich‎ ‎trzech‎ ‎pokoleń,‎ ‎jest‎ ‎wynikiem braku‎ ‎artystycznej‎ ‎wrażliwości‎ ‎i‎ ‎kultury‎ ‎całego‎ ‎społe czeństwa.‎ ‎Wychowywano‎ ‎nas‎ ‎praktycznie.‎ ‎Cieszyliśmy się‎ ‎wprawdzie,‎ ‎jeżeli‎ ‎który‎ ‎z‎ ‎naszych‎ ‎artystów‎ ‎nabrał wziętości‎ ‎za‎ ‎granicą‎ ‎i‎ ‎„zbywał‎11‎ ‎drogo‎ ‎swoje‎ ‎dzieła, bo‎ ‎pieniądze‎ ‎płynęły‎ ‎albo‎ ‎wpłynąć‎ ‎mogły‎ ‎do‎ ‎kraju. Tak‎ ‎samo‎ ‎jak‎ ‎dziś‎ ‎cieszymy‎ ‎się‎ ‎skoro‎ ‎dużo‎ ‎naszego zboża‎ ‎skonsumują‎ ‎Niemcy‎ ‎albo‎ ‎Anglia,‎ ‎pomimo,‎ ‎że miejscowa‎ ‎ludność‎ ‎przymiera‎ ‎głodem.‎ ‎Bezinteresowne zajęcie‎ ‎się‎ ‎sztuką,‎ ‎uważano‎ ‎za‎ ‎szkodliwą‎ ‎manię.‎ ‎Taki osobnik‎ ‎należał‎ ‎do‎ ‎podejrzanych‎ ‎moralnie;‎ ‎w‎ ‎najlep szym‎ ‎razie‎ ‎uchodził‎ ‎za‎ ‎pasorzyta‎ ‎i‎ ‎dziwaka.‎ ‎Na‎ ‎chło nięcie‎ ‎„specyalnych“‎ ‎bombek‎ ‎w‎ ‎handelku,‎ ‎spoglądano z‎ ‎pobłażliwością,‎ ‎niemal‎ ‎życzliwie,‎ ‎ponieważ‎ ‎ten‎ ‎gust dosyć‎ ‎w‎ ‎Krakowie‎ ‎powszechny,‎ ‎stwierdzał‎ ‎przynajmniej realny‎ ‎na‎ ‎świat‎ ‎ten‎ ‎pogląd‎ ‎—‎ ‎trudno‎ ‎powiedzieć‎ ‎trze źwość‎ ‎umysłu.‎ ‎Zresztą‎ ‎z‎ ‎młodzieży,‎ ‎która‎ ‎w‎ ‎ten‎ ‎sposób „szumi"‎ ‎(ona‎ ‎czy‎ ‎piwo?)‎ ‎„mogą‎ ‎być‎ ‎jeszcze‎ ‎ludzie", nieprawdaż‎ ‎?‎ ‎Otóż‎ ‎teraz‎ ‎zbieramy‎ ‎owoce‎ ‎tego‎ ‎poglądu. Przy‎ ‎kształtowaniu‎ ‎się‎ ‎naszych‎ ‎„praktycznych" pojęć‎ ‎o‎ ‎sztuce‎ ‎nie‎ ‎mało‎ ‎zaważyły‎ ‎wpływy‎ ‎semickie. Kazano‎ ‎nam‎ ‎podziwiać‎ ‎skrzętny‎ ‎naród,‎ ‎który‎ ‎nie‎ ‎traci grosza‎ ‎na‎ ‎takie‎ ‎głupstwa.‎ ‎Tymczasem‎ ‎zapomnieliśmy, że‎ ‎Włosi‎ ‎dzięki‎ ‎rozrzutności‎ ‎swoich‎ ‎przodków,‎ ‎zbie rają‎ ‎od‎ ‎wieków‎ ‎co‎ ‎roku‎ ‎setki‎ ‎milionów.‎ ‎Wpływ‎ ‎se micki‎ ‎uwidocznił‎ ‎się‎ ‎jeszcze‎ ‎bardziej‎ ‎w‎ ‎spaczeniu‎ ‎ar tystycznego‎ ‎smaku,‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎u‎ ‎nas,‎ ‎ale‎ ‎w‎ ‎całej‎ ‎Euro pie.‎ ‎Żydzi‎ ‎tak‎ ‎bardzo‎ ‎uzdolnieni‎ ‎do‎ ‎poezyi,‎ ‎muzyki i‎ ‎śpiewu‎ ‎—‎ ‎w‎ ‎sztukach‎ ‎plastycznych‎ ‎są‎ ‎zupełnymi ślepcami.‎ ‎Nie‎ ‎bez‎ ‎słuszności,‎ ‎każdy‎ ‎przedmiot‎ ‎wy jątkowo‎ ‎brzydki‎ ‎nazywamy‎ ‎żydoszczyzną.‎ ‎W‎ ‎kra- kowskiem‎ ‎budownictwie‎ ‎współczesnem,‎ ‎tej‎ ‎żydoszczy- zny‎ ‎znać‎ ‎sporą‎ ‎przymieszkę. Niektóre‎ ‎usterki,‎ ‎które‎ ‎popełnili‎ ‎odnowiciele‎ ‎sta rych‎ ‎budynków,‎ ‎dadzą‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎pewnych‎ ‎wypadkach‎ ‎usunąć, lecz‎ ‎to‎ ‎co‎ ‎zniszczono‎ ‎całkowicie,‎ ‎należy‎ ‎uważać‎ ‎za‎ ‎stra cone‎ ‎bezpowrotnie.‎ ‎Projekt‎ ‎odbudowania‎ ‎krakowskiego ratusza,‎ ‎uważam‎ ‎za‎ ‎przedsięwzięcie‎ ‎ryzykowne‎ ‎i‎ ‎zgoła zbyteczne.‎

[madohora]

Pomijając że jest to artystyczny pomysł artystyczny w‎ ‎guście‎ ‎Mummiusa,‎ ‎mamy‎ ‎przecie‎ ‎na‎ ‎Paryżu‎ ‎przy kład,‎ ‎że‎ ‎takie‎ ‎kopie‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎udają.‎ ‎Paryski‎ ‎ratusz, spalony‎ ‎podczas‎ ‎komuny,‎ ‎odbudowano‎ ‎z‎ ‎pietyzmem i‎ ‎powstał‎ ‎gmach‎ ‎zupełnie‎ ‎inny‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎wiele‎ ‎brzydszy, jak‎ ‎twierdzą‎ ‎ci,‎ ‎co‎ ‎widzieli‎ ‎dawny.‎ ‎Jeżeli‎ ‎małą‎ ‎monetę tak‎ ‎trudno‎ ‎naśladować,‎ ‎że‎ ‎biegły‎ ‎numizmatyk‎ ‎zawsze pozna‎ ‎oszustwo,‎ ‎cóż‎ ‎dopiero‎ ‎budynek‎ ‎złożony‎ ‎z‎ ‎tylu różnorodnych‎ ‎części‎ ‎?‎ ‎Zresztą‎ ‎co‎ ‎nam‎ ‎po‎ ‎falsyfikacie‎ ‎? Czy‎ ‎nie‎ ‎lepiej‎ ‎obrócić‎ ‎wysiłek‎ ‎i‎ ‎pieniądze‎ ‎na‎ ‎wzno szenie‎ ‎nowych‎ ‎budynków‎ ‎byle‎ ‎istotnie‎ ‎pięknych‎ ‎? Niech‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎nas‎ ‎coś‎ ‎zostanie.‎ ‎Dotychczasowy‎ ‎dobytek możemy‎ ‎raczej‎ ‎zapisać‎ ‎na‎ ‎konto‎ ‎strat. Dzieło‎ ‎upiększenia‎ ‎Krakowa‎ ‎dałoby‎ ‎się‎ ‎rozpo cząć‎ ‎bez‎ ‎najmniejszego‎ ‎wydatku....‎ ‎przez‎ ‎rozdarowanie gminom‎ ‎podmiejskim‎ ‎niektórych‎ ‎pomników.‎ ‎Pierwszy Reytan‎ ‎ze‎ ‎swoją‎ ‎budką‎ ‎powinienby‎ ‎powędrować‎ ‎— najwłaściwiej‎ ‎do‎ ‎Płaszowa.‎ ‎Tam‎ ‎wśród‎ ‎lokomotyw i‎ ‎budynków‎ ‎stacyjnych,‎ ‎ten‎ ‎żelazny‎ ‎majstersztyk‎ ‎— nagrobek,‎ ‎kiosk‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎ekspozytura‎ ‎meteorologicznej stacyi‎ ‎—‎ ‎wcale‎ ‎nie‎ ‎źle‎ ‎by‎ ‎figurował. Z‎ ‎kolei‎ ‎mogłoby‎ ‎miasto‎ ‎przyjść‎ ‎do‎ ‎upiększeń, wymagających‎ ‎skromnego‎ ‎nakładu,‎ ‎a‎ ‎więc‎ ‎bardzo łatwych.‎ ‎Często‎ ‎drobna‎ ‎na‎ ‎pozór‎ ‎naprawka‎ ‎zupełnie zmienia‎ ‎wygląd‎ ‎budynku.‎ ‎Collegium‎ ‎novum‎ ‎np.‎ ‎ogro mnie‎ ‎zyskałoby,‎ ‎gdyby‎ ‎na‎ ‎miejsce‎ ‎ordynarnych‎ ‎cyn kowych‎ ‎rynien,‎ ‎tak‎ ‎odbijających‎ ‎od‎ ‎czerwonej‎ ‎cegły, założono‎ ‎miedziane.‎ ‎Wstrętne‎ ‎reklamy,‎ ‎które‎ ‎tak szpecą‎ ‎wewnętrzne‎ ‎ściany‎ ‎sukiennic,‎ ‎bez‎ ‎trudu‎ ‎dałyby się‎ ‎przemalować‎ ‎na‎ ‎gustowniejsze,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎ozdobne. Od‎ ‎czegóż‎ ‎polska‎ ‎sztuka‎ ‎stosowana‎ ‎?

[madohora]

TEGO MIEJSCA W WATYKANIE NIKT NIE ZNA - Interia - 19.01.2025

[madohora]

Legenda o czarnoksiężniku Twardowskim

Dawno temu żył w Krakowie czarnoksiężnik – Jan Twardowski. Wiedział, że z pomocą diabła będzie miał większą moc do czarów. Diabeł zgodził się mu pomóc, ale w zamian za to kazał Twardowskiemu podpisać swoją krwią cyrograf – umowę, że będzie mógł zabrać jego duszę do piekła. Twardowski nie chciał oddawać duszy diabłu, więc wymyślił podstęp – dopisał do umowy, że diabeł może zabrać go do piekła tylko w Rzymie. Jan Twardowski z pomocą diabła stał się największym czarodziejem w kraju – latał po całej Polsce na wielkim kogucie i pomagał ludziom – leczył ich, zdejmował złe czary. Usypał też jedyną w Polsce pustynię – Pustynię Błędowską.

[madohora]

Komnata Pod Głowami

[madohora]

Historia żółtej ciżemki

Ubogi, wiejski chłopczyk Wawrzynek bardzo lubił rzeźbić. Pewnego dnia był tak pochłonięty wystrugiwaniem figurki z kawałka drewna, że nie zauważył, jak krowa, którą miał pilnować na pastwisku, zniszczyła zboże na polu u proboszcza. Chłopiec obawiając się konsekwencji uciekł. Tak trafił do miasta Krakowa. Tam dostrzeżono jego talent i oddano pod opiekę słynnego mistrza Wita Stwosza. Sam król Kazimierz Jagiellończyk, któremu imponował talent chłopca dał mu w prezencie żółte, skórzane trzewiki. Trwały właśnie prace nad słynnym ołtarzem do Kościoła Mariackiego. W dniu odsłonięcia ołtarza spostrzeżono, że u jednej z figur brak pastorału. Chłopiec wspiął się na ołtarz, by uzupełnić brakującą część. Wtedy żółty bucik zsunął mu się ze stopy i spadł za ołtarz. Bucik znaleziono podobno 400 lat później podczas prac konserwatorskich ołtarza w 1867 roku.

[madohora]

3) Legenda o smoku była potem powtarzana przez kolejnych kronikarzy, którzy wprowadzali do niej nowe wątki. W drugiej połowie XV w. o legendzie napisał kronikarz mieszkający w Krakowie, Jan Długosz (1415-1480). W kolejnych wiekach kolejni kronikarze.

[madohora]

JEDEN TRAMWAJ, SIEDEM MIAST - Wprost - 23.01.2025

[madohora]

NAJCIEKAWSZE MIEJSCA W WOJEWÓDZTWIE ŚLĄSKIM - Nasze Miasto - 27.01.2025

[madohora]

HOLENDER WSKAZAŁ NAJLEPSZE MIASTO W POLSCE - www.msn.com.pl - 28.01.2025

[madohora]

Zespół pałacowo-parkowy w Pławniowicach

Pławniowice to wieś, w której znajduje się zespół pałacowo-parkowy. To architektoniczna perełka regionu.Pałac został zaprojektowany w latach 80. XIX wieku na zlecenie hrabiego Franciszka II Bellastrema i wzniesiony na miejscu wcześniejszego pałacu zbudowanego z 1737 roku. Atmosferę miejsca podkreśla zabytkowy park otaczający pałac.

[madohora]

Pałac Rheinbabenów w Siemianowicach Śląskich

Pałac, zwany potocznie Zameczkiem, stoi przy ul. Oświęcimskiej 1 w Siemianowicach Ślaskich. Został wybudowany w 1836 lub 1870 roku, a w latach 1906-1907 został przebudowany i zyskał oranżerię. Po II wojnie światowej był tu Zakładowy Dom Kultury kopalni. Od 2016 r. jest tu oddział Siemianowickiego Centrum Kultury. Obecnie właścicielem jest gmina Siemianowice Śląskie. W 130-osobowej sali lustrzanej odbywają się m.in. przedstawienia.

[madohora]

Pałac w Pszczynie

Jest dawną rezydencją magnacką, powstałą po wielu przebudowach z istniejącego tu od XII wieku zamku. W średniowieczu był własnością między innymi książąt opolsko-raciborskich, książąt opawskich i książąt cieszyńskich. W latach 1548–1765 należał do śląskiego rodu Promnitzów, a od 1765 do 1847 roku książąt Anhalt-Köthen-Pless. Od 1847 roku posiadłość była własnością książąt Hochberg von Pless z Książa, którzy przebudowali obiekt, nadając mu swój obecny, neobarokowy kształt.

[madohora]

Panewniki (d. Panewnik) – część Katowi, położona w zachodnim rejonie miasta, w dzielnicy Ligota-Panewniki, nad Kłodnicą.

[madohora]

Tereny tej części Katowic geologicznie położone są w niecce górnośląskiej[3], a obszar ten ma budowę zrębową. Zapadlisko to w okresie karbonu zostało wypełnione przez zlepieńce, piaskowce i łupki ilaste zawierające pokłady węgla kamiennego. W okresie trzeciorzędu utworzyły się główne rysy rzeźby terenów Panewnik. W tym czasie spękaniu uległa wtedy płyta antyklinorium śląsko-krakowskiego, tworząc m.in. rów Kłodnicy zaczynający się na zachód od Ochojca i ciągnący się w kierunku zachodnim przez tereny Ligoty i dalej Panewnik. W czwartorzędzie obszar osady został prawdopodobnie pokryty przez lądolód skandynawski dwukrotnie[5]. Większą część terenu Panewnik budują plejstoceńskie piaski i żwiry fluwioglacjalne, a w mniejszym udziale piaski i żwiry glacjalne z głazami na glinie zwałowej[6]. W trwającym współcześnie holocenie następują zjawiska niszczenia i wyprzątania pokryw osadów plejstoceńskich. Osady rzeczne występują w dolinach rzek, m.in. w dolinach Kłodnicy i Ślepiotki

[madohora]

Po I wojnie światowej w Panewnikach powstały liczne organizacje społeczno-kulturalne i polityczne, w tym gniazdo Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” czy Towarzystwo Polek[38]. Podczas przeprowadzonego 20 marca 1921 roku na Górnym Śląsku plebiscytu, na 825 uprawnionych mieszkańców gminy Panewniki 667 z nich opowiedziało się za przyłączeniem do Polski, a 147 za przynależnością do Niemiec

[madohora]

[madohora]

Pierwotna zabudowa Panewnik zlokalizowana była przy ujściu Ślepiotki do Kłodnicy, a do połowy XVIII wieku zwarte osadnictwo wiejskie koncentrowało się wzdłuż ulic Panewnickiej i Owsianej w Starych Panewnikach, Wymysłowie i wzdłuż ulicy Kruczej w Kokocińcu[60]. Kolejne mapy, wydane pod koniec XVIII i w I połowie XIX wieku wskazywały na stopniowy wzrost gęstości zabudowy Panewnik w tych samych rejonach. Przy ulicy Panewnickiej zachowały się chałupy wiejskie z XIX wieku w tym chata Mrowców, położona przy ulicy Braci Wieczorków 17. Składa się na nią drewniana część mieszkalna i murowana obórka[. W połowie XIX wieku wybudowano w Panewnikach zajazd – późniejszy dom „Maria” (ul. Panewnicka 374b) posiadający charakterystyczne drewniane arkady.

[madohora]

Pomnik Poległym Harcerzom

[madohora]

Panewniki

[madohora]

Figura Matki Boskiej

[madohora]

Kwatery sióstr zakonnych

[madohora]

Kwatery sióstr

[madohora]

Kwatery zakonnic

[madohora]

Na cmentarzu znajduje się również zbiorowy grób i pomnik Obrońców Katowic – powstańców, harcerzy i harcerek zamordowanych przez Niemców we wrześniu 1939 w więzieniach, w lasach oraz na ulicach miasta[5]. W kwaterze 20. stoi Pomnik – symboliczna mogiła żołnierzy i członków wojskowych organizacji niepodległościowych poległych w latach 1945–1956. Na cmentarzu wzniesiony został dom pogrzebowy. Nekropolia otwarta jest od świtu do zmierzchu, biuro obsługi i zaplecza technicznego czynne jest w godz. 800−1400

[madohora]

o. dr Hieronim Dłubis OFM − filolog
o. Antoni Galikowski OFM − prowincjał
o. Bernardyn Grzyśka OFM − prowincjał
o. Ludwik Kasperczyk OFM − prowincjał
Adela Korczyńska – nauczycielka, harcmistrzyni, działaczka społeczna
Bernard Krawczyk – aktor teatralny, filmowy i telewizyjny
o. Bazyli Machalica OFM (zm. 1994) − filozof
o. Ansgary Malina OFM − kompozytor
o. prof. Jozafat Nowak OFM − antropolog, psycholog
o. Tytus Semkło OFM − prowincjał
o. Alfons Rogosz OFM − misjonarz
o. Wilhelm Rogosz OFM − prowincjał
o. Kolumban Sobota OFM − komisarz prowincjalny
Bolesław Szabelski − kompozytor i pedagog
Antoni Szafranek – skrzypek i pedagog
o. dr Damian Szojda OFM − biblista
o. dr Nazariusz Szojda OFM − filozof
Stanisław Strzyżewski – specjalista w zakresie teorii i metodyki wychowania fizycznego, prof. zw. dr hab.
Nepomucen Wielebski − naczelnik gminy Ligota, fundator cmentarza
o. Wenanty Zubert OFM − kanonista, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II

[madohora]

Pomnik Ofiar Stalinizmu w Katowicach − pomnik upamiętniający żołnierzy Konspiracyjnego Wojska Polskiego, Narodowych Sił Zbrojnych, zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, samodzielnych grup poakowskich, więźniów politycznych okresu stalinowskiego działających na Górnym Śląsku, zamordowanych i pochowanych skrycie w latach 1945−1956

[madohora]

Znajduje się na Cmentarzu przy ul. Panewnickiej w katowickiej dzielnicy Ligota. Składa się z trzech elementów architektonicznych usytuowanych po bokach jednej z cmentarnych alei w pobliżu kostnicy (kwatera nr 20)

[madohora]

Pomnik stanowi część wytyczonego przez katowicki hufiec ZHP Szlaku Bohaterów Wieży Spadochronowej.

[madohora]

Pomnik wraz z kwaterą poległych znajduje się na Cmentarzu przy ul. Panewnickiej w katowickiej dzielnicy Ligota. W nekropolii spoczywają prochy 105 bohaterskich obrońców miasta. Na cmentarzu przy ul. Panewnickiej pogrzebano najpierw tych, którzy zginęli 4 września 1939 w śródmieściu. Jeden z naocznych świadków, który uczestniczył w pogrzebie swojego bliskiego zaświadczył, że 4 lub 5 września na cmentarz przywieziono wozem magistrackim ok. 20 zwłok w mundurach powstańczych i harcerskich. Pierwszy transport miał miejsce około godziny 9 rano, drugi około 13. Następnego dnia znowu miały miejsce dwa transporty. Mogiłę zrównano z ziemią. Mieszkańcy zapalali na tym miejscu świece w dniu Wszystkich Świętych. Niemcy, by zapobiec oddawaniu czci rozstrzelanym Polakom, przez środek przeprowadzili aleję cmentarną. Ciała ekshumowano po II wojnie światowej, po czym pochowano je w zbiorowym grobie,

[madohora]

[madohora]

Krwawy poniedziałek w Katowicach albo zbrodnia w Katowicach – zbrodnia wojenna która miała miejsce 4 września 1939 r. i była jedną z największych popełnionych przez Wehrmacht podczas inwazji na Polskę.

[madohora]

Tego dnia niemieccy żołnierze Wehrmachtu należący do 8 Dywizji Piechoty wspomagani przez Freikorps rozstrzelali około 80 polskich obrońców miasta (łączna liczba polskich ofiar - walk i egzekucji - z dnia 4 września jest szacowana na około 150; całkowita liczba aresztowanych nie jest znana, a więcej osób stracono w ciągu następnych tygodni. Tymi obrońcami byli ochotnicy milicji samoobrony, w tym byli powstańcy śląscy, harcerze i prawdopodobnie pewna liczba polskich żołnierzy z wycofujących się polskich sił regularnych, którzy nie wycofali się w porę i którzy dołączyli do improwizowanych oddziałów obrony.

[madohora]

[madohora]

Po ukończeniu budowy panewnickiej bazyliki w 1908, w następnym roku przystąpiono do prac przygotowawczych pod budowę kalwarii. W 1909 zmeliorowano teren i oznaczono miejsca przyszłych kaplic stacyjnych, wbijając drewniane pale i umieszczając na nich obrazy przedstawiające poszczególne stacje Drogi Krzyżowej. W 1911 na słupach zawieszono kapsuły z kamieniami przywiezionymi przez o. Władysława Schneidera OFM z Ziemi Świętej. Poświęcenia stacji dokonał o. Wilhelm Rogosz OFM 16 lipca 1911. Pierwsze trzy drewniane krzyże ustawiono dwa dni wcześniej. Metalowe figury Chrystusa i łotrów, wykonane w Kolonii, zawisły na nich 4 kwietnia 1912. W tych samych latach zasadzono na terenie kalwarii drzewa liściaste. Przed I wojną światową powstały dwa projekty budowy kaplic kalwaryjskich: Maximiliana Sliwki z Zabrza oraz P. Schreinera z Regensburga

[madohora]

Decyzję o budowie podjęto jednak dopiero po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. W 1936 prowincjał Michał Porada OFM wraz z ojcami Wilhelmem Rogoszem i Karolem Bikiem ogłosili konkurs na projekt kaplic kalwaryjskich, chciano odejść od pierwotnych projektów niemieckich. Konkurs wygrali architekci lwowscy Jan Krug i Tadeusz Brzoza. Wybrano styl neoromański z eksperymentalnymi rozwiązaniami dążącymi w kierunku awangardowym, łącząc funkcjonalizm z modernizmem. Do współpracy zaproszono m.in. Xawerego Dunikowskiego, Antoniego Michalaka, Antoniego Mehla i Mariana Wnuka. Prace budowlane, którymi kierował o. Karol Bik, przerwała II wojna światowa. W chwili jej wybuchu większość kaplic była już wybudowana, brakowało wykończenia. Nie zaczęto jeszcze budować stacji X

[madohora]

Założenie topograficzne Panewnickiej Kalwarii w sposób pośredni opiera się na topografii Miejsc świętych w Jerozolimie (usytuowanie ostatnich stacji Drogi Krzyżowej na wzniesieniu, most na Cedronie itp.). Budowniczowie, bazując na idei franciszkanina, wieloletniego misjonarza w Palestynie o. Władysława Schneidera OFM, który uczestniczył w powstawaniu wcześniejszej z chronologicznego punktu widzenia Kalwarii Piekarskiej, wzorowali się na znanych kalwariach związanych z historią Zakonu Franciszkańskiego: w Kalwarii Zebrzydowskiej i na Górze św. Anny. Chociaż w Panewnikach znalazł się Ratusz Piłata ze sceną Ecce Homo (stacja I) oraz Święte Schody (gradusy), zabrakło Grobu Pańskiego zbudowanego według wzoru jerozolimskiego z dwoma oddzielnymi pomieszczeniami i kaplicy Zrzucenia Jezusa do Cedronu, oba tradycyjne elementy istnieją w Kalwarii Zebrzydowskiej i na Górze św. Anny. Nie zastosowano też odległości jerozolimskich znanych w Europie już od czasów średniowiecza za sprawą Adrichimiusza[8]. W sumie na kalwarię w Katowicach-Panewnikach składa się 12 kaplic

[madohora]

I stacja − Jezus na śmierć skazany. Wybudowana w 1938 ze składek mieszkańców Ligoty. Zewnętrzną rzeźbę Ecce Homo wykonał w piaskowcu Marian Wnuk. Wewnątrz kaplicy znajdował się obraz Pan Jezus przed Piłatem z 1937 autorstwa Antoniego Michalaka. Od 1956 w gradusach znajdują się relikwie św. Justyna Męczennika

[madohora]

Kaplica Ubiczowania − kaplica z 1958 z obrazem przedstawiającym "Umęczonego Jezusa w domu Kajfasza".

[madohora]

Drzewa zostały posadzone zaraz po ukończeniu bazyliki i klasztoru w 1909. Na obszarze kalwarii rosną: klony pospolite, jawory, lipy drobnolistne, brzozy brodawkowate, robinie akacjowe, olsze czarne (niektóre bardzo okazałych rozmiarów), dęby szypułkowe, jarzębiny, topole, modrzewie i sosny. Nad Kłodnicą zachował się fragment łęgu jesionowo-olszowego. W zachodniej części rośnie dąb szypułkowy[9] o obwodzie 3,55 m
W latach 2002–2005 posadzono na terenie kalwarii ok. 400 nowych drzew

[madohora]

POLACY NARZEKAJĄ, ZAGRANICZNI TURYŚCI POD WRAŻENIEM - Gazeta - 05.02.2025

[madohora]

W CZĘSTOCHOWIE TRWAJĄ IGRZYSKA ZDROWIA - Radio Katowice - 05.02.2025

[madohora]

Szopka w Panewnikach – największa w Europie szopka ołtarzowa zbudowana wewnątrz świątyni, wznoszona przez zakonników i wiernych w okresie świąt Bożego Narodzenia w bazylice św. Ludwika Króla i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach-Panewnikach

[madohora]

Panewniki

[madohora]

Wewnątrz rozstawiane są figury z gipsu, drewna i masy żywicznej. Najstarsze wykonane zostały w drugiej połowie XIX w. (pastuszek z barankiem i kobieta z dzbanem z drewna lipowego)[9]. Figury Maryi i Józefa mają po 95 cm. Figurka Dzieciątka Jezus, długości 44 cm, sprowadzona została staraniem o. Damiana Szojdy OFM w 1981 roku z Betlejem. Wszystkich figur, które nie są wystawiane każdego roku, jest około 120.

[madohora]

NAD MORZE JAK OSADNICY

[madohora]

[madohora]

UWAGA W GÓRACH. OSTRZEŻENIE LAWINOWE

[madohora]

STUDZIONKA

[madohora]

[madohora]

PILICA

[madohora]

✅ SOSNOWIEC CERKIEW W SOSNOWCU

✅SOSNOWIEC EGZOTARIUM

✅SOSNOWIEC

✅SOSNOWIEC

[madohora]

.

[madohora]

Na końcu Olsztyn, który ma 23 procent terenów z zielenią

Na piątym miejscu rankingu najbardziej zielonych miast Polski znajduje się stolica województwa warmińsko-mazurskiego. Ta licząca ok. 168 tys. mieszkańców okolica zapewnia jednak dostęp nie tylko do lasów (które zajmują 23 procent powierzchni), lecz również jezior. Na terenie Olsztyna znajduje się aż 16 różnych akwenów wodnych, m.in. Ukiel.

[madohora]

W praktyce peregrynacji staropolskich terminu tego używano także na określenie rozbudowanych opisów podróży, najczęściej odbywanych przez duchownych, np. w XVII w. Itinerarium quorundam patrum Soc. Iesu, natione Polonorum, czy Itinerarium Neodolsco Romam z lat 1747-1748, albo Itinerarium R.P. Jacobi Lanhaus canonici, z lat 1768-1769. Zapis podróży osób świeckich z reguły nosił nazwę diariusza podróży, peregrynacji lub drogi. Często tytuł podawano w wersji łacińskiej jako diarium itineris, np. Diarium itineris R. Zawadzki Romam z 1750r. Itineraria wydawano drukiem jako pomoce podróżne. Natomiast staropolskie itineraria podróżne z reguły pozostawały w rękopisie. Używano również nazwy itinerariusz.

[madohora]

Bułat Szałwowicz Okudżawa (ros. Булат Шалвович Окуджава, gruz. ბულატ ოკუჯავა; ur. 9 maja 1924 w Moskwie, zm. 12 czerwca 1997 w Clamart) – radziecki bard, poeta, prozaik, dramaturg tworzący w języku rosyjskim, kompozytor ballad, pieśni lirycznych i satyrycznych

[madohora]

kompozytor i autor popularnych ballad, pieśni lirycznych i satyr. (pol. wybory Poezje wybrane 1967, Wiersze i ballady 1974); powieści wojenne (Jeszcze pożyjesz 1961, wyd. pol. 1962), hist. (Nieszczęsny Awrosimow 1969, wyd. pol. 1971) i groteskowa Mersi, czyli Przypadki Szypowa (1971, wyd. pol. 1974); utwory dla dzieci i młodzieży (opowiadania fantastyczne Kieszonkowe przygody 1971, wyd. pol. 1974); pol. wybór opowiadań Dziewczyna moich marzeń (1993) i poezji Pieśni, ballady, wiersze (1999).

[madohora]

Maria Teresa Pawlikowska-Jasnorzewska z d. Kossak, primo voto Bzowska, secundo voto Pawlikowska, tertio voto Jasnorzewska (ur. 24 listopada 1891 w Krakowie, zm. 9 lipca 1945 w Manchesterze) – polska poetka i dramatopisarka dwudziestolecia międzywojennego. Luźno związana ze Skamandrem.

[madohora]

Związana z grupą Skamander; od 1940 w Wielkiej Brytanii; stworzyła oryginalny styl w liryce miłosnej, celowała w aforystycznej miniaturze poet.; w twórczości ewolucja od żywiołowej pochwały radości życia (zbiory Niebieskie migdały 1922, Różowa magia 1924, Pocałunki 1926, Balet powojów 1935) do sceptycznej i gorzkiej refleksji nad przemijaniem czasu, okrucieństwem natury (Śpiąca załoga 1933, Krystalizacje 1937) i wojny (liryki Róża i lasy płonące 1940, Gołąb ofiarny 1941); liczne sztuki psychol.-obyczajowe (Egipska pszenica, wyst. 1932, Zalotnicy niebiescy, wyst. 1933), Poezje (t. 1–2 1958, wyd. 2 zmienione i uzupełnione 1974), Wybór poezji (1967, wyd. 4 rozszerzone 1980); Dramaty (t. 1–2 1986); 1935 otrzymała Złoty Wawrzyn PAL.

[madohora]

„Dzieło, na które patrzymy, nie powstało z nienawiści. Zrodziła je głęboka miłość Ojczyzny nie tylko w jej minionej wielkości i dzisiejszej niemocy, lecz i w jej jasnej, silnej przyszłości...”
(z przemówienia z okazji odsłonięcia Pomnika Grunwaldzkiego)

[madohora]

W 1872–78 uczył się gry na fortepianie u J. Śliwińskiego i J. Janothy, gry na puzonie oraz teorii muzyki u G. Roguskiego w Instytucie Muzycznym Warszawskim, skąd był dwukrotnie wydalany, m.in. za samowolne odbycie 1876 podróży koncertowej po prowincjonalnych miastach północnej Polski i Rosji.

[madohora]

Twórczość kompozytorska
Twórczość kompozytorska Paderewskiego, utrzymana w stylistyce neoromantycznej, plasuje go w rzędzie wybitnych twórców europejskich swego czasu; w muzyce polskiej — między Z. Noskowskim a kompozytorami Młodej Polski. Jako kompozytor Paderewski hołdował klasycznym formom (forma sonatowa, wariacje), nawiązywał do polskiej muzyki ludowej (fortepianowe Tańce polskie, Album tatrzańskie), stosował niekiedy archaizacje (popularny Menuet G-dur na fortepian). Jest autorem Symfonii h-moll zw. Polonia (1908), Koncertu fortepianowego a-moll (1888), Fantazji polskiej na fortepian i orkiestrę (1893), utworów fortepianowych, m.in. Humoresek koncertowych (ze znanym Krakowiakiem fantastycznym), Sonaty es-moll, Wariacji i fugi es-moll, pieśni solowych (do słów A. Asnyka, Z. Krasińskiego, C. Mendesa, A. Mickiewicza), opery Manru (wyst. Drezno 1901); współredaktor z L. Bronarskim i J. Turczyńskim Dzieł wszystkich F. Chopina (1935–40). Od 1997 są wyd. Dzieła wszystkie Paderewskiego (t. 1–12).

[madohora]

Uznanie potomnych
Przekazał Uniwersytetowi Jagiellońskiemu część swojej biblioteki i znaczne fundusze, dzięki którym 1964 wzniesiono Collegium Paderevianum. Pamiętniki (1939, wyd. pol. 1961, wyd. nowe 1992). W 1941 w Chicago powstało Muzeum Paderewskiego, 1978 w Morges — Société Paderewski, 1988 w Paryżu — Association Paderewski, 1974 w Krakowie — Ośrodek Dokumentacji Życia i Twórczości Paderewskiego; działają jego muzea w Warszawie (od 1988) i Kąśnej Dolnej.

[madohora]

Krzysztof Eugeniusz Penderecki (ur. 23 listopada 1933 w Dębicy, zm. 29 marca 2020 w Krakowie) – polski kompozytor, dyrygent i pedagog muzyczny. Przedstawiciel polskiej szkoły kompozytorskiej lat sześćdziesiątych XX wieku. Profesor i rektor Akademii Muzycznej w Krakowie, która 1 stycznia 2021 przyjęła jego imię.

[madohora]

Penderecki Krzysztof, ur. 23 XI 1933, Dębica, zm. 29 III 2020, Kraków,
kompozytor, dyrygent i pedagog muzyczny

[madohora]

Studiował teorię muzyki u F. Skołyszewskiego, później kompozycję u A. Malawskiego i S. Wiechowicza w PWSM w Krakowie. Od 1958 był związany pracą pedagogiczną z PWSM w Krakowie (od 1972 profesor, 1972–87 rektor). W 1966–68 wykładał w Folkwang-Hochschule w Essen, 1973–78 na Uniwersytecie Yale w New Haven. Od 1973 dyrygował czołowymi orkiestrami symfonicznymi w Stanach Zjednoczonych i Europie (1987–90 dyrektor artystyczny Filharmonii Krakowskiej, od 1988 — pierwszy dyrygent orkiestry Norddeutscher Rundfunk w Hamburgu). Laureat wielu nagród, m.in.: im. J. Sibeliusa (1983), Premio Lorenzo Magnifico (1985), Fundacji im. K. Wolffa (1987), Grawemeyer Award Uniwersytetu w Louisville (1992), im. R. Guardiniego (2002), Order Orła Białego (2005); profesor honorowy konserwatorium w Pekinie, członek Academy of Music w Londynie, Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie, Akademie der Künste w Berlinie; od 1994 PAU i in. W 1980 zainicjował prywatny festiwal muzyczny w Lusławicach (gdzie również założył arboretum), od 1997 odbywa się Międzynarodowy Konkurs Współczesnej Muzyki Kameralnej jego imienia (do 2003).

[madohora]

Pozostałe ważniejsze utwory
Inne ważniejsze utwory — orkiestrowe (Emanacje 1959, Anaklasis 1960, Polymorphia 1961, Fluorescences 1961, De natura sonoris I–II 1966–71, Przebudzenie Jakuba 1974, Passacaglia 1988, Adagio 1989 oraz 5 symfonii 1973–92, 2 sinfonietty 1991–94), koncerty (2 skrzypcowe 1977–94, 2 wiolonczelowe 1972–82, altówkowy 1983, fletowy 1992, fortepianowy „Zmartwychwstanie” 2002, ponadto: Sonata na wiolonczelę i orkiestrę 1964, Capriccio na skrzypce i orkiestrę 1967, Partita na klawesyn i zespół kameralny 1972), utwory kameralne (II Kwartet smyczkowy 1968, Der Unterbrochene Gedanke na kwartet smyczkowy 1988), na chór a cappella (Stabat Mater 1962, Veni Creator 1987, Cheruwimskaja Pieśń 1987), wielkie formy wokalno-instrumentalne (Psalmy Dawida 1958, Wymiary czasu i ciszy 1960, Canticum Canticorum Salomonis 1973, Magnificat 1974, Lacrimosa 1980, Polskie Requiem 1980–93, Agnus Dei 1995, Siedem Bram Jerozolimy 1996, Credo 1998), opery (Diabły z Loudun, wg The Devils of Loudun A. Huxleya, Hamburg 1969, Czarna maska, do libretta wg G. Hauptmanna, Salzburg 1986), muzyka teatralna, filmowa, elektroniczna (Psalmus 1961); eseje Labirynt czasu. Pięć wykładów na koniec wieku (1997)

[madohora]

Édith Piaf, właśc. Édith Giovanna Gassion (ur. 19 grudnia 1915 w Paryżu, zm. 10 października 1963 w Grasse) – francuska piosenkarka. Uznawana za jedną z najwybitniejszych francuskich artystek XX wieku[1] oraz za ikonę francuskiej piosenki.

[madohora]

występy od 1935 w Paryżu zapoczątkowały jej popularność; od 1936 nagrania płytowe, koncerty w radiu, 1939 sukcesy w musicalu, 1940 występy w specjalnie dla niej napisanej sztuce J. Cocteau Le bel indifférent; role w filmach: Montmartre sur Seine (1945), Neuf garçons un coeur (1947), Etoile sans lumière (1947) i in.; po 1947 koncerty w Stanach Zjedn. oraz w krajach eur.; obdarzona silnym, pełnym ekspresji, dram. głosem, zyskała sławę jednej z najwybitniejszych piosenkarek świata; do najpopularniejszych piosenek w jej repertuarze należały m.in. L’accordéoniste, La vie en rose, Milord, Padam, padam, a zwłaszcza Je ne regrette rien; pamiętniki (Ma vie 1964).

[madohora]

Pablo Ruiz Picasso (ur. 25 października 1881 w Maladze, zm. 8 kwietnia 1973 w Mougins) – hiszpański malarz, rzeźbiarz, rysownik, grafik, ceramik oraz poeta, uznawany za jednego z najwybitniejszych artystów XX wieku. Wraz z Georges'em Braquem twórca nurtu malarstwa zwanego kubizmem.

[madohora]

25 X 1881
urodził się w Máladze
1904
zamieszkał w Paryżu
1907
namalował Panny z Awinionu
1917–1924
współpracował z Baletami Rosyjskimi S. Diagilewa
1937
namalował Guernicę
1944
wstąpił do FPK
1948
wziął udział w Światowym Kongresie Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu
10 IV 1973
zmarł w Mougins k. Cannes

[madohora]

Pierwsze dzieła malarskie Picassa były utrzymane w stylistyce zmodernizowanego realizmu (Pierwsza komunia 1896); ok. 1900 jego twórczość pozostawała pod wpływem neoimpresjonistów, symbolistów, nabistów, H. Toulouse-Lautreca, Th.A. Steinlena; powstałe wówczas obrazy odznaczały się bogatą, jaskrawą kolorystyką i ekspresją form (Longchamp 1901).

[madohora]

Narodziny kubizmu
W 1906 Pablo Picasso rozpoczął poszukiwania nowej koncepcji przestrzeni w obrazie; zafascynowany rzeźbą staroiberyjską, sztuką murzyńską, a także malarstwem P. Cézanne’a, wprowadził ostre, przełamujące powierzchnię krawędzie, zburzył jednolitość brył, rozbijając je na poszczególne fragmenty, które następnie łączył, zmieniając ich miejsce i proporcje; dziełami najbardziej charakterystycznymi dla tej fazy twórczości Picassa, zwanej prekubistyczną, były Portret Gertrudy Stein (1906) oraz Panny z Awinionu (1907). Efektem eksperymentów z rozbiciem bryły i dążenia do całkowitej przebudowy stosunków przestrzennych w obrazie były narodziny kubizmu; po fazie analitycznej 1909–11 (Portret Kahnweilera 1910), współpracując ściśle z Braque’em, przeszedł 1911–12 do fazy syntetycznej (Skrzypce, szklanka i fajka na stole 1912, Martwa natura z gazetą 1914). Po 1914 kontynuował doświadczenia kubistyczne, zwracając coraz większą uwagę na rolę koloru (Arlekin 1915) i posługując się dekoracyjną, płaską plamą barwną (Trzej muzykanci 1921).

[madohora]

Twórczość powojenna
Polityczne zaangażowanie malarza uwidoczniło się także w obrazach tworzonych po II wojnie światowej, potępiających wojnę w Korei (Masakra w Korei 1951) i propagujących idee pacyfistyczne (malowidła ścienne Wojna i Pokój w tzw. Świątyni Pokoju w Vallauris 1952). Powojenna twórczość Picassa odznaczała się różnorodnością poszukiwań formalnych i wątków tematycznych, nie miała jednak wcześniejszej oryginalności, a niekiedy bliska była manieryczności; do najciekawszych prac należą nacechowane erotyką i zmysłowością reinterpretacje słynnych dzieł malarstwa europejskiego, m.in. D. Velázqueza (Las meninas 1957) czy E. Maneta (seria Śniadanie na trawie 1959–61).

[madohora]

Pablo Picasso

[madohora]

Karczówka – wzniesienie w Górach Świętokrzyskich, w Paśmie Kadzielniańskim, położone na terenie Kielc, na południowy zachód od centrum miasta. W większej części zbudowane jest z wapieni dewońskich, u jego podnóża natomiast znajdują się wychodnie zlepieńców cechsztyńskich. Jest porośnięte starodrzewiem sosnowym, w którym wiek niektórych drzew dochodzi do 150 lat. W przeszłości obszar Karczówki był wykorzystywany górniczo. Wydobywano tu wapień oraz rudy ołowiu. Pozostałości dawnych prac górniczych w postaci szybów i rowów poeksploatacyjnych widoczne są na stokach: południowym i zachodnim. Na szczycie znajduje się punkt widokowy na Kielce oraz Góry Świętokrzyskie. W 1953 r. na Karczówce utworzono rezerwat krajobrazowy o obszarze 27 ha.
Na Karczówce swój początek ma czerwony szlak turystyczny biegnący do Chęcin.
Na północ od klasztoru na wzgórzu znajduje się pomnik i zbiorowa mogiła powstańców styczniowych.

[madohora]

Nazwa Kadzielnia pochodzi od rosnącego tu jałowca wykorzystywanego do produkcji kadzideł, lub według innej wersji, od kadzielnika (kościelnego), który dzierżawił ten teren.

[madohora]

askinia Wschodnia na Kadzielni (Jaskinia Wschodnia) – jaskinia w Górach Świętokrzyskich[1]. Ma trzy otwory wejściowe znajdujące się w środkowej części wschodniej ściany nieczynnych kamieniołomów Kadzielnia w Kielcach, w pobliżu Jaskini pod Łodzikami, na wysokości 269 m n.p.m. Długość jaskini wynosi 80 metrów, a jej deniwelacja 10,5 metrów

[madohora]

Kadzielnia jest jednym z najmniejszych rezerwatów przyrody w Polsce, zajmuje zaledwie 0,6 ha. Planowane jest jego powiększenie do 2,4 ha. Jest to rezerwat ścisły przyrody nieożywionej i obejmuje najwyższy szczyt kieleckiej Kadzielni, który znajduje się w centrum dawnego kamieniołomu – Skałkę Geologów (295 m n.p.m.). Został utworzony w 1962 roku, ze względu na cenne znaleziska.

[madohora]

Widok na K adzielnię

[madohora]

Treść napisu na fasadzie pomnika:
Bojownikom o wyzwolenie narodowe i społeczne

Napis z tyłu pomnika:
Obowiązkiem było walczyć, prawem jest żyć w pokoju

[madohora]

Kadzielnia Kielce

[madohora]

Rezerwat Kadzielnia

[madohora]

Pomnik Pamięci Obrońców Kielc

[madohora]

***

[madohora]

Lądek-Zdrój (woj. dolnośląskie)

Lądek-Zdrój to jedno z najstarszych uzdrowisk w Polsce, dawniej słynne w całej Europie. Leczy lisię tu carowie Rosji, królowie Prus i inne wielkie sławy, np. poeta Goethe. Sporo zabytków z tych dawnych czasów zachowało się do dziś, np. zakład leczniczy „Wojciech”, którego początki sięgają 1678 r.
Na turystów, poza szeroką ofertą leczenia i relaksu, czekają tu także np. kamienny most gotycki z XVI w. i arboretum, w którym można przechadzać się wśród różnorodnych gatunków drzew.

[madohora]

Spacerowicze, którzy chcieli zobaczyć dzisiaj ptaki, zastali puste klatki. Mówią, że miejsce było bardzo popularne wśród turystów i miejscowych, a szczególnie dzieci. To była jedna z wizytówek miasta. Dodają, że jeśli warunki były nieodpowiednie dla zwierząt, powinny zostać polepszone. Rozwiązaniem nie jest na pewno likwidowanie całej atrakcji.

[madohora]

Pomnik Stanisława Staszica odsłonięto 2 września 1906 r. - w 80 rocznicę jego śmierci. Był to pierwszy świecki pomnik w Kielcach i pierwszy pomnik Staszica w kraju. Imię uczonego kielecki park otrzymał dopiero w 1922 r. Żeliwne popiersie patrona, wg projektu Stanisława Szpakowskiego, odlano z gipsowego modelu przechowywanego w Białogonie. Okazało się ono zbyt małe w stosunku do całej oprawy architektonicznej. Po dwóch latach zastąpiono je większym, wyrzeźbionym z białego marmuru (żeliwne popiersie przechowuje Muzeum Narodowe w Kielcach). Drugie popiersie wykonał Wacław Smyczyński.
Pomnik znajduje się przy głównej alei parkowej, w niedalekiej odległości od ptaszarni. Na pomniku napis: "Miłośnikowi Ziemi Ojczystej - Rodacy". Pod napisem data ufundowania pomnika "1906" oraz słowa S. Staszica : "Paść może i naród wielki, zniszczeć nie może tylko nikczemny".

[madohora]

Król Wacław planował utworzyć nową diecezję podległą bezpośrednio władzy świeckiej, aby pozbyć się wpływów arcybiskupa praskiego. Siedzibą miał być klasztor benedyktynów w Kladrubach. Tamtejszy opat Racek zmarł na początku 1393 roku, jednak mnisi bezzwłocznie wybrali jego następcę – Olena. Spowodowało to gniew Wacława, który wzmożył represje. 19 marca arcybiskup i król podpisali porozumienie, jednak następnego dnia Wacław IV kazał aresztować Něpra, Nepomucena, Mikuláša Puchnika i Václava Knoblocha. Całą czwórkę zabrano do Zamku Praskiego, gdzie rozpoczęto przesłuchanie. Następnie w ratuszu przesłuchano ochmistrza Něpra, a pozostałą trójkę przesłuchano w budynku sądu. Byli tam poddawani torturom, jednak Něpr, Puchnik i Knobloch odzyskali wolność. Jan był już wówczas bliski śmierci, dlatego dostojnicy królewscy postanowili go związać, zakneblować, przenieść na most Karola i wrzucić do Wełtawy. Jego ciało wyłowiono następnego dnia i pochowano w kościele Świętego Krzyża, a po trzech latach przeniesiono do grobowca w praskiej katedrze Św. Wita[20]. W latach 1733–1736 w południowym ramieniu

[madohora]

W kieleckim parku miejskim im. Stanisława Staszica w Kielcach, przy jednej z alejek otaczającej staw, stoi barokowa rzeźba - wygiętego w klasycznym kontrapoście - św. Jana Nepomucena. Figura świętego pochodzi z klasztoru ojców Cystersów w Jędrzejowie. Do kieleckiego parku trafiła w XIX wieku.
Figura przedstawia świętego trzymającego w prawej ręce symboliczną palmę męczeństwa i otwartą księgę na której leży krzyż. Lewa stopa figury świętego oparta jest na kuli.
Z napisu umieszczonego z tyłu kolumny możemy dowiedzieć się że figura została odrestaurowana w 1917 roku dzięki B.M.Saskich i M.M. Halików

[madohora]

Na środku skweru znajduje się pomnik poświęcony harcerzom poległym za Ojczyznę, który został odsłonięty w 1982 roku podczas obchodów 70-lecia harcerstwa w Kielcach. Wzdłuż głównej alejki skweru ciągnie się Aleja Sław, którą tworzą umieszczone na granitowych postumentach popiersia znanych osób: kompozytorów, piosenkarzy, pisarzy, malarzy. Obecnie Aleja Sław liczy 47 popiersi, które przedstawiają m.in. następujące osoby:

[madohora]

Noc. Aleja Gwiazd

[madohora]

Kielce. Aleja Gwiazd

[madohora]

Należał do pierwszego pokolenia Polaków, które urodziło się już w wolnym kraju. Był synem znanego przedwojennego krytyka literackiego i legionisty Stanisława Baczyńskiego. Tuż przed wybuchem II wojny światowej, w 1939 ukończył gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie. Już w okresie nauki był blisko związany z ruchem socjalistycznym – należał do półlegalnej Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Spartakus”, gdzie występował pod pseudonimem Emil., od 1938 był także współredaktorem jej pisma „Strzała”. Po wybuchu wojny pozostał w Warszawie. W czasie okupacji niemieckiej studiował polonistykę na podziemnym Uniwersytecie Warszawskim. Tam pozostawał w bliskich kontaktach z grupami wydającymi pisma „Płomienie” i „Droga”. Był członkiem Szarych Szeregów, a w 1943 wstąpił dodatkowo do Grup Szturmowych. Jego ówczesnym przydziałem służbowym była kompania „Rudy” harcerskiego batalionu AK „Zośka”. W 1944, jeszcze przed wybuchem powstania warszawskiego uczestniczył w akcji wykolejenia pociągu niemieckiego na trasie Tłuszcz–Urle. W tamtym czasie ukończył również konspiracyjny kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”. Na krótko przed wybuchem powstania został zwolniony z batalionu „Zośka” i przeszedł do harcerskiego batalionu AK „Parasol” na stanowisko zastępcy dowódcy plutonu. Walczył w powstaniu, w którym poległ w pałacu Blanka przy placu Teatralnym. Po II wojnie światowej ciało poety zostało ekshumowane, a następnie pochowane na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

[madohora]

15 V 1891
urodził się w Kijowie
1923–24
powieść Biała gwardia
1925
Diaboliada, Fatalne jaja, Psie serce
1926
prapremiera dramatu Dni Turbinów
1928–40
napisał Mistrza i Małgorzatę
1929
napisał dramat Zmowa świętoszków
1930–36
pracował w Mchacie jako asystent reżysera
10 III 1940
zmarł w Moskwie

[madohora]

Katedra w Kielcach

[madohora]

ZAGROŻENIE LAWINOWE NA BABIEJ GÓRZE - www.tvp.pl - 17.12.2024

[madohora]

BAZYLIKA ŚWIĘTEGO ANTONIEGO W RYBNIKU - Gość - 18.12.2024

[madohora]

Jak można przypuszczać w oparciu o wykopaliska i wzmianki zawarte w źródłach archiwalnych, kościół kielecki był początkowo skromną, kamienną, dwuwieżową budowlą przykrytą sklepieniem tylko nad głównym ołtarzem, w nawie zaś stropem; ze świątyni tej zachowały się niektóre kamienne ciosy, wykorzystane przy budowie nowego prezbiterium w XVIII stuleciu, a także resztki ceramicznych płytek posadzkowych o roślinnej i geometrycznej dekoracji. W 1514 roku biskup krakowski Jan Konarski (1447-1525) dobudował do prezbiterium piętrową, murowaną zakrystię, służącą też jako kapitularz, czyli miejsce zebrań kapituły kolegiackiej. Inny biskup krakowski, Piotr Myszkowski (ok. 1510-1591), w roku 1583 wydłużył świątynię ku zachodowi - zapewne wybudował obecną nawę główną (informuje o tym tablica wmurowana dziś pod chórem muzycznym).

[madohora]

Drugi boczny ołtarz

[madohora]

Kielce - ul. Zamkowa 3 - Muzeum Pamięci Narodowej - Dawne Więzienie Kieleckie z lat 1939-1956
Muzeum znajduje się w parterowych pomieszczeniach zachodniego skrzydła byłego więzienia. \Utworzeniu muzeum więzienia podjął się honorowy Komitet Organizacyjny (utworzony w 1993 r. ) kierowany przez Henryka Pawelca, ps. „Andrzej", wspomagany i inspirowany przez Redakcję „Gazety Lokalnej" i ŚZŻAK. Ideą przyświecającą organizatorom budowy pomnika-muzeum, była chęć uczczenia pamięci ok. 16 000 ludzi, którzy w latach 1939-1956 przebywali w tym budynku.
Muzeum składa się z części więziennej i części wystawowej. W pierwszej z nich mieszczącej się tuż za „recepcją” znajduje się katownia (z lewej strony korytarza) oraz 4 cele karcerów. W drugim, największym pomieszczeniu znajduje się ekspozycja dotycząca historii więzienia w latach 1939-1956. W trzeciej sali zorganizowana została Izba Pamięci AK, której znaczną część poświęcono na upamiętnienie faktu rozbicia kieleckiego więzienia w czerwcu 1945 r. Następna izba jest dawną celą straceń, z której wyjść można bezpośrednio na dziedziniec prowadzący do zachodniej bramy więzienia.
Muzeum znajduje się w parterowych pomieszczeniach zachodniego skrzydła byłego więzienia. Otwarte w dniu 05 sierpnia 1995 r. Inicjatorami powstania była „Gazeta Lokalna" oraz Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej w Kielcach.

[madohora]

W 2023 roku rozpoczęto kolejną przebudowę Rynku, wraz z Placem Świętej Tekli, w ramach zielonej rewitalizacji kieleckiego Śródmieścia, która obejmuje również ulicę Bodzentyńską, skwer im. Ireny Sendlerowej oraz pas zieleni pomiędzy jezdniami alei IX Wieków Kiel

[madohora]

Urząd Miasta

[madohora]

We wrześniu 1939 roku, jako żołnierz artylerii konnej, dostał się do niewoli sowieckiej. Dwa miesiące później zbiegł z transportu i wrócił do Warszawy, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną. Ze względu na doskonałą pamięć i znajomość języków obcych powierzono mu obowiązki politycznego kuriera władz Polskiego Państwa Podziemnego.

[madohora]

20 kwietnia 2023 roku ogłoszono przetarg na remont peronu nr 1, który znajduje się najbliżej budynku dworcowego.

[madohora]

Łąka

[madohora]

PIEKARY ŚLĄSKIE. TRAMWAJOWE RELIKTY - www.straznicyczasu.pl

[madohora]

ROZPOCZĘŁY SIĘ PAWEŁKI NA JASNEJ GÓRZE - Radio Katowice - 06.01.2025

[madohora]

Smok Wawelski

[madohora]

Panewniki położone są w zachodniej części Katowic, w granicach dzielnicy Ligota-Panewniki, a fragmentarycznie miejscowość sięga także terenów dzielnicy Piotrowice-Ochojec (część Lasów Panewnickich

[madohora]

W II połowie XIX wieku Panewniki obok Ligoty stały się miejscem wypoczynkowo-rekreacyjnym, lecz na przełomie XIX i XX wieku dalej one miały charakter rolniczy. W 1848 roku na terenie gminy Panewniki, w Kokocińcu uruchomiono hutę żelaza „Ida”, a powstała w pobliżu kopalnia „Szadok” dostarczała do zakładu węgiel kamienny.

[madohora]

Do końca XVIII wieku na obszarze współczesnych Katowic, w tym Panewnik, głównym źródłem utrzymania była gospodarka rolna oraz leśna], a jednym z pierwszych zakładów rzemieślniczych na terenie Panewnik była kuźnica w Kokocińcu. Powstała ona na początku XVII wieku Do 1670 roku była ona dzierżawiona przez nieznanego kuźnika, a następnie przejęta przez zarząd dominium pszczyńskiego. W XVIII przestała ona funkcjonować.

[madohora]

[madohora]

CHŁAPOWO

[madohora]

WŁADYSŁAWOWO

[madohora]

HEL

[madohora]

GDYNIA

[madohora]

KOŁOBRZEG

[madohora]

DŹWIRZYNO

[madohora]

TRZEBIATÓW

[madohora]

.

[madohora]

DROHICZYN

[madohora]

KRUSZYNIANY I BOHONIKI

[madohora]

BITWA POD GOŁĘBIEM

[madohora]

ŁAGÓW

[madohora]

.

[madohora]

ANDRESPOL, GAŁKÓWEK, JUSTYNÓW

[madohora]

KOŚCIÓŁ W GAŁKÓWKU

[madohora]

KOLUSZKI

[madohora]

KOŚCIÓŁ W KOLUSZKACH

[madohora]

ŁÓDŹ

[madohora]

[madohora]

. .

[madohora]

KARKONOSZE