Duchy i dynie

[madohora]

Często donosi się, że Luffa aegyptiaca (synonim: Luffa cylindrica ), gatunek luffa, jest również spożywany w stanie niedojrzałym jako warzywo sezonowe.​ Dalziel (1937) podaje, że zawiera lufeinę, substancję o gorzkim działaniu przeczyszczającym ​, pozostaje dowiedzieć się, czy rośliny przeznaczone do spożycia to te, które nie zawierają lufeiny. Chikni tori w Indiach znana jest w języku angielskim jako „gładka” luffa , co odróżnia ją od poprzedniej.

[madohora]

Coccinia grandis , uprawiana, zbierana i spożywana w stanie niedojrzałym w Afryce i Azji, wiele stron internetowych zdaje się tłumaczyć „tykwa bluszczowa” na „tykwa bluszczowa”. Roślina przypomina bluszcz.

[madohora]

Różne dekoracyjne rośliny Cucurbita maxima , w układzie jako dekoracje jesienne. Powyższe zdjęcia należą do kolekcji Cucurbita maxima subsp . andreana ), na zdjęciu poniżej znajdują się również jadalne mini „dynie dekoracyjne”

[madohora]

W literaturze znajdują się wzmianki, że łupiny odmian o twardej skorupie wykorzystuje się jako pojemnik lub naczynie, a niektóre odmiany Cucurbita maxima subsp. o twardej skorupie. maxima pełnią podwójną funkcję: spożywania miazgi i skórki jako pojemnika, podobnie jak ta, jaką podają Indianie Wichí w argentyńskim Chaco (Lema 2011 Tabela 1, s. 117). W południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych rdzenni mieszkańcy czasami używali małych statków typu Scallop i „brodawkowatych” (Millán 1945, cytując Speck 1941). W Argentynie na początku w. XX, tykwa z rośliny („calabazo”), którą Millán (1945) określa jako dziką odmianę „tykwy gorzkiej”, Cucurbita maxima subsp. andreana (Millán 1945, cytując Péreza Castellano 1914). Ale rodzaj współistnieje z Lagenarią i nie ma cech swojej muszli.

[madohora]

Crescentia cujete nie jest dyniowatą (jest to bignoniaceae ). Jak widać jest to drzewo pochodzące z tropikalnej Ameryki, uprawiane odmiany są typowym składnikiem tropikalnych ogrodów przydomowych w Ameryce, przewożonych do tropików na całym świecie, owocem jest dynia: z twardą skorupą, która jest suszona oraz Mają zastosowanie niespożywcze (naczynie, filiżanka, instrumenty muzyczne), drewno wykorzystuje się w narzędziach rolniczych, a miazgę wykorzystuje się do celów leczniczych. Dojrzały miąższ po zabiegu można wykorzystać jako paszę dla zwierząt gospodarskich; każde drzewo produkuje 27 kg owoców rocznie. „Calabazo”​, „Drzewo dyni” lub „drzewo calabacero” (oraz po angielsku tykwa ) ma wiele lokalnych nazw, takich jak jícaro, totumo, taparo, güiro na Kubie i higüera w Puerto Rico, (drzewo) morro, morro w Salwadorze, jícaro lub guacal w Panamie, tutumo w Peru, estelí, güira, w Meksyku nazywają je dziką odmianą güiro ( uas w języku Majów) i odmiany uprawne (z grubszą skorupą, bardziej okrągły i większy kształt) nazywają je tykwa ( luch w języku Majów), biała tykwa ( sac luch w języku Majów) i zielona tykwa ( yaax luch w języku Majów). To drzewo dało nazwę meksykańskiemu miastu El Jícaro .

[madohora]

Dynia Lagenaria siceraria jest bardzo wszechstronna i wykorzystywana do różnych celów niespożywczych. Dynia Lagenaria jest zróżnicowana pod względem wielkości i kształtu, a po utwardzeniu zachowuje trwałość przez kilka lat. Na ogół są gładkie, ale są odmiany z brodawkami i inne z wypukłościami przypominającymi skrzydła i dodającymi dużej wartości dekoracyjnej.

[madohora]

Wykorzystuje się go także do produkcji pojemników, np. owoców z olbrzymich i dużych upraw owocowych Afryki Zachodniej i Nowej Zelandii .

[madohora]

Cucurbita maxima typu (mini) „dynie ozdobne”, małe, dekoracyjne, jadalne. Zdjęcia: F. López Anido. Patrz sekcja Zapallos i pipiany o alternatywnym zastosowaniu podstawowym

[madohora]

[madohora]

Cucurbita maxima subsp. andreana (= Cucurbita andreana ), zdjęcia F. López Anido, hybryda ze wszystkimi Cucurbita maxima . Niejadalny, gorzki, występujący od Argentyny po północne Peru, gdzie niedawno potwierdzono jego obecność. Jest to populacja dzika, z której wybrano rośliny uprawne (zgrupowane w Cucurbita maxima subsp. maxima ). Uważany za chwast, ponieważ zapyla uprawy dyni i cukinii Cucurbita maxima . Na zdjęciu powyżej widać 8 różnych rodzajów owoców tego samego podgatunku, w środku roślina w środku sezonu, poniżej roślina już wyschnięta pod koniec sezonu z dojrzałymi owocami (w tym zielone z prążkami i jajowatym kształtem), zmieszane z owocami, które pozostały z poprzedniego sezonu (które stały się brązowe). W Argentynie: „zapallitobitter”, „zapallobitter”, także „cháncara” (San Luis) i według literatury „yeruá”. W Peru przez rdzennych Peruwiańczyków, według Andresa (2004): „kacze jajo”, „zapallo pouaiquito”, „ishicopé”, „ishcopiqui”. W San Luis (Argentyna) spala się je w piecach San Juan, które działają jak rakiety grzmotowe. Używają go rdzenni Peruwiańscy Indianie.

[madohora]

Cucurbita foetidissima , w Meksyku i Stanach Zjednoczonych na bardzo suchych obszarach jest rośliną wieloletnią, zjada się nasiona, liście oraz rezerwowe i soczyste korzenie (nie owoce). Prowadzone są liczne badania nad tym, czy należy ją uprawiać. Ze względu na fakt, że pochodzi z bardzo suchego klimatu i dobrze znosi suszę (roślina wieloletnia z organami rezerwowymi), z tego powodu bada się jej uprawę. Nazwy zwyczajowe: najczęstsza (dzika) tykwa bawole, następnie fetid tykwa, tykwa z Missouri, cukinia (często się ją błędnie pisze, calabazilla), chili coyote. Wyjaśnienie, że wszystkie odmiany dzikiej dyniowatej o małych i toksycznych owocach, takie jak Cucurbita Digita lub Cucurbita palmata itp., są potencjalnie nazywane w Meksyku „cukinią” lub „szaloną dynią”, patrz poniższa tabela przedstawiająca dzikie dynie z Meksyku.

[madohora]

Lagenaria siceraria , dzika odmiana. „Pochodzenie geograficzne Lagenaria siceraria było przez długi czas tajemnicą, ale niedawno odkryto tę roślinę na wolności w Zimbabwe (Wilkins-Ellert, 2003). Zaobserwowano, że dzikie rośliny mają cienkie, okrągłe owoce i cienką skorupę”. (Janick i in. 2007).

[madohora]

Lagenaria brevifolia o ciemnozielonych owocach wielkości 8-10 cm z charakterystycznymi dużymi i małymi żółtawymi plamami. Dziki, rzadko uprawiany przynajmniej w Nigerii, jest toksyczny dla ryb i jest używany do ich ogłuszania przez Igbo z południowej Nigerii i innych miejsc w tym kraju. (Okoli 1984, cytując Dalziela 1937).

[madohora]

Amphitecna , „drzewo dyniowe” blisko spokrewnione z Crescentią i czasami zaliczane do tego ostatniego rodzaju, również pochodzące z tropikalnych obszarów Ameryki, dzikie. Gatunek na zdjęciu, Amphitecna latifolia , jest najpospolitszym przedstawicielem rodzaju, a jego muszla ma zastosowanie niespożywcze jako przybory kuchenne, przybrzeżne. Jest to gatunek pospolity na niezakłóconych plażach Karaibów (od Ameryki Środkowej po północny Meksyk). ), gdzie owoce wyrzucane przez przypływy często spotyka się na rzadko odwiedzanych plażach. Nazwy zwyczajowe w Kostaryce: Jicarita, jícaro de playa, calabacillo de playa, jícaro de estero ​), cukinia. Cały rodzaj, a zwłaszcza Amphitecna latifolia, nazywany jest po angielsku tykwa czarna . Pozostałe gatunki mają podobne nazwy i tylko czasami różnią się nazwą zwyczajową.

[madohora]

Adansonia , baobab. Pochodzi z Afryki kontynentalnej, wyspy Madagaskar i Australii, a rozprzestrzenił się na resztę świata przez ludzi.​ Jej owoce, charakterystyczne dla całego rodzaju w obrębie rodziny (jest to jedyna „dynia” z rodziny Malvaceae ) są niepękające, o twardej skórce i mięsistym wnętrzu, o konsystencji przypominającej proszek lub gąbczastą, w której są to nasiona nasączone, o bardzo stwardniałym odczynie. Miąższ jest jadalny. Owoce Adansonia digitalata , najbardziej znanego afrykańskiego baobabu, są spożywane przez miejscową ludność i rozważa się możliwość jego udomowienia;​ Do tej pory nie rozważano jego uprawy ze względu na znaczną liczbę lat potrzebnych na rozwój. W niektórych tekstach hiszpańskich owoc ten nazywany jest „dynią”.

[madohora]

Są to rośliny zielne, jednoroczne, pnące. Łodyga kanciasto-brunatna, gęsto owłosiona, indumentum ciemnobrązowe. Liście 6-20 cm, prawie równe lub nieco szersze, szeroko jajowate, strunowate do kulisto-nerkowatych, podkorkowate, 5-7-kątno-płatkowe, podstawa sercowata, brzegi ząbkowane, wierzchołek ostry do spiczastego, górna część owłosiona do hispidy -chropowaty, spód hiszpańsko osadzony, zwłaszcza na żyłach; Ogonki 3-20 cm, bruzdowane, kosmkowo-hispidowane. Wąsy 2-3 podzielone, widoczne. Kwiaty pręcikowe, pachowe; Szypułki 4-15 cm, owłosione, brakteat u nasady, przylistek 5-18 mm, jajowato-podłużny; hipantium 5-8 mm i nieco szersze na rąbku, owłosione lub kosmkowe, nabłyszczone; działki 5,5-16 × 1,5 mm, refleksyjne, słabo owłosione do nagich; korona jasnożółta, z zielonymi podłużnymi żyłkami, 5-dzielna prawie do nasady, płatki 2-4 × 1,5-2 cm, odwrotnie jajowate, słabo owłosione. Kwiaty słupkowe znajdują się w innym kąciku niż pręcikowe; szypułki 1-6 cm, mocne, owłosione; jajnik kulisty do eliptycznego lub cylindrycznego, gęsto kosmkowy. Owoce 25-35 (może więcej) × 15-25 cm, kuliste do cylindrycznych lub eliptycznych, w młodym wieku jajowate i zielone, gdy dojrzałe stają się nagie, białawe lub żółtawe i zwykle pokryte cienką chrupiącą warstwą; mezokarp biały; szypułka 5-6 cm, lekko rozszerzona ku górze; nasiona 8-14 × 5-8 mm, jajowate, blado brązowawo-czerwonawe, jądra gładkie lub bardzo drobnoziarniste

[madohora]

Młode, zielone owoce można jeść na surowo, jak ogórek. Konserwuje się je także w occie. Nasiona są spożywane w Azji po prażeniu.
W medycynie ajurwedy stosowane są w celu zwiększenia apetytu.

[madohora]

Dynię żołędziową uprawia się bardzo łatwo: nasiona wysiewa się po ustąpieniu zagrożenia przymrozkami, a gleba jest ciepła, lub rozpoczyna się przesadzanie 3 do 4 tygodni przed przewidywaną datą ostatnich przymrozków w danym obszarze. W jednej z metod nasiona wysiewane bezpośrednio umieszcza się na głębokości 25 mm (1 cala), 5 do 6 na kopczyku. Kopczyki uprawowe są oddzielone 2 m (6 stóp) we wszystkich kierunkach.
Dynia żołędziowa jest gotowa do zbioru po około 85 dniach od wykiełkowania.

[madohora]

Ta dynia nie jest tak bogata w beta-karoten jak inne dynie zimowe, jest jednak dobrym źródłem błonnika pokarmowego i potasu , a także mniejszych ilości witamin C i B , magnezu i manganu .

[madohora]

Dynię żółtą zbiera się zazwyczaj niedojrzałą, gdy jej średnica jest mniejsza niż dwa cale, ponieważ skórka twardnieje, a jakość pogarsza się, gdy dynia osiąga pełną dojrzałość.

[madohora]

Dynia patison występuje w odmianach białej, żółtej, pomarańczowej, jasnozielonej, ciemnozielonej i wielokolorowej. Dynia jest najdelikatniejsza, gdy jest niedojrzała. W kuchni wykwintnej jej delikatny miąższ jest czasami wydrążany i mieszany z przyprawami, takimi jak czosnek , przed ponownym włożeniem; wydrążoną łupinę patisona stosuje się również czasami jako ozdobne opakowanie innych produktów spożywczych. Patison jest dobrym źródłem magnezu , niacyny oraz witamin A i C. Jedna filiżanka zawiera około 20 do 30 kalorii i nie zawiera tłuszczu. Często jest krojona, pieczona, lub panierowana i smażona do uzyskania złotego koloru, lub po prostu gotowana. W kuchni polskiej i ukraińskiej jest marynowana w słodkim occie.

[madohora]

Zwykłe owoce cukinii mają dowolny odcień zieleni, choć złota cukinia ma głęboki żółty lub pomarańczowy kolor. Po osiągnięciu dojrzałości mogą osiągnąć długość prawie 1 metra (3 stóp), ale zazwyczaj zbiera się je, gdy mają około 15–25 cm (6–10 cali)

[madohora]

Cukinia pochodzi od dyni po raz pierwszy udomowionej w Mezoameryce ponad 7000 lat temu, ale sama cukinia została wyhodowana w Mediolanie pod koniec XIX wieku.

[madohora]

W języku włoskim męski rodzaj zucchino (l. mn.: cukinia ) jest poświadczony wcześniej i stąd preferowany przez Accademia della Crusca , regulatora języka włoskiego. Żeński rodzaj zucchina (l. mn.: cukinia ) występuje również i jest preferowany przez włoskojęzyczną encyklopedię Treccani , która uważa, że ​​zucchino jest słowem z dialektu toskańskiego

[madohora]

W Republice Południowej Afryki nazwę „baby marrow” stosuje się zamiennie z nazwą „courgette ”