DESZCZ NAD NIKISZOWCEM

[madohora]

Deszcz można wywołać sztucznie w następującym procesie: w okolicy wierzchołka chmury rozpyla się sztuczne jądra lodowe. Na ogół są to kryształki suchego lodu i jodku srebra. Pierwsza substancja wytwarza wokół siebie temperaturę do −78 °C, w której bardzo szybko powstaje duża ilość naturalnych kryształków lodowych. Z jodku srebra łatwo jest wywołać dym o bardzo drobnych cząsteczkach, które stają się jądrami krystalizacji. Tego typu opady należy wytwarzać w temperaturze od −15 do −5 °C oraz przy stosunku jąder do kropli 1:100000. W innym wypadku deszcz może nie spaść w ogóle. Aby wytworzyć sztuczny opad, niezbędna jest wiedza na temat fizyki chmury (jej właściwości). Sztuczne opady nie są obfite i trudno je ilościowo ocenić. W eksperymencie SNOWIE w górach Idaho deszczomierze zarejestrowały przyrost opadu od 0,05 do 0,3 mm w chwili przejścia nad nimi strefy opadu wywołanego zasiewaniem, a łączna objętość wody wygenerowanej w pojedynczych przypadkach wyniosła od 1,2 × 105 m3 przy 20 minutach zasiewania do 3,4 × 105 m3 przy 24 minutach. Sam opad utrzymywał się przy tym kilkadziesiąt minut. Według przeglądu przygotowanego przez zespół ekspertów Światowej Organizacji Meteorologicznej wzrost opadu sezonowego uzyskiwany w randomizowanych kampaniach zasiewania mieści się w przedziale od wartości bliskich zeru do ponad 20%

[madohora]

[madohora]

Virga występuje przeważnie w przypadku chmur Cirrocumulus, Altocumulus, Altostratus, Nimbostratus, Stratocumulus, Cumulus i Cumulonimbus

[madohora]

Poza Ziemią opady śniegu o charakterze virgi zostały zaobserwowane na Marsie przez sondę Phoenix. Śnieg padał z chmur przepływających 4 kilometry ponad lądownikiem i sublimował, zanim dotarł do powierzchni

[madohora]

Opad konwekcyjny – opad atmosferyczny powodowany wznoszeniem nagrzanego od podłoża wilgotnego powietrza (prąd konwekcyjny) i tworzeniem się ośrodka niskiego ciśnienia przy powierzchni ziemi. Opad konwekcyjny występuje, gdy pionowa równowaga atmosfery jest chwiejna. Powstają wówczas chmury cumulonimbus, w których składowa pionowa ruchu powietrza jest rzędu 10-15 m/s. Czas trwania opadu waha się od kilku do kilkudziesięciu minut. Natężenie opadu zmienia się w czasie. Rozciągłość obszaru, na którym opad konwekcyjny występuje, waha się od kilku do kilkudziesięciu kilometrów i zawiera liczne podobszary bez opadu. W związku z tym możliwe jest, że mimo prognozy opadu w danym miejscu, nie będzie tam padało.

[madohora]

[madohora]

Szerokość strefy opadowej sięga do 300 km, jej długość może dochodzić do 1000 km, niekiedy więcej. Opad wielkoskalowy wypada z chmur nimbostratus albo altostratus w rezultacie wślizgu ciepłego powietrza wzdłuż powierzchni frontowej. Składowa pionowa ruchu powietrza jest rzędu cm/s, natężenie opadu nie zmienia się w czasie, czas trwania opadu jest rzędu godzin – obszar pokryty takim deszczem nie zawiera podobszarów bez deszczu.

[madohora]

Virga jest często widywana jako smuga za chmurami altocumulus i altostratus , ale jest również dostrzegalna pod podstawami wysoko położonych chmur kłębiastych , z których opad spada do suchej warstwy podchmurnej . Zwykle wykazuje haczykowatą formę, w której smugi opadają prawie pionowo tuż pod źródłem opadu , ale wydają się być prawie poziome na swoich dolnych krańcach. Taka krzywizna virgi może być wytworzona po prostu przez efekty silnego pionowego ścinania wiatru , ale zwykle wynika z faktu, że parowanie kropli lub kryształów zmniejsza końcową prędkość opadania cząstek w pobliżu końców smug. W pewnych warunkach virga jest związana z suchymi mikrowybuchami , które powstają jako produkt parowania .

glossary.ametsoc.org/wiki/virga/

[madohora]

Krople wody o tak małej średnicy mają niewielką prędkość spadania od 0,1 cm/s do 20 cm/s. Tak niewielka prędkość spadania kropli sprawia, że są niesione przez wiatr, a nie spadają, co wywołuje osiadanie na powierzchniach pionowych przedmiotów, powstała w ten sposób woda jest czasami określana jako osad atmosferyczny, a w rzeczywistości stanowi zjawisko pośrednie między opadem a osadem atmosferycznym. W niskich temperaturach w zależności od warunków opadania/osadzania mżawka wywołuje szadź, zamróz, gołoledź, w tym i czarny lód.

[madohora]

Mżawka jest jednym z istotnych mechanizmów opadu w chmurach stratyfikowanych typu stratus i stratocumulus. Mżawka jest także jednym z mechanizmów tzw. ciepłego deszczu z chmur cumulus humilis (cumulus pasatowy) nad oceanami w obszarach około tropikalnych. Jedną z hipotez powstawania mżawki w cumulusach pasatowych jest jej powstawanie na zarodkach nukleacji złożonych z soli morskiej. Obecnie (2007) mżawka była przedmiotem kilku kampanii pomiarowych, m.in. zobacz Deszcz z Cumulusa nad Oceanem lub DYCOMS.
Potocznie mżawka jest nazywana kapuśniaczkiem.

[madohora]

Deszcz marznący – deszcz, który zamarza po zetknięciu z podłożem.

Powstaje on, gdy w strefie opadu śniegu ciepłe masy powietrza tworzą warstwę, która roztapia spadający śnieg. Po przejściu przez te ciepłe warstwy powietrza deszcz wpada w strefę o temperaturze niższej od 0 °C, gdzie jest ochłodzony uzyskując temperaturę często mniejszą od 0 °C, jednak nie zamarza a pozostaje w stanie przechłodzenia. Zamarzaniu kropli tuż po ich rozlaniu się na podłożu sprzyja temperatura podłoża niższa od 0 °C.

[madohora]

[madohora]

Krupy nie są przezroczyste, są mniej białe niż śnieg, a w przeciwieństwie do śniegu spadając na twarde powierzchnie odbijają się

[madohora]

Krupa występuje często w klimacie wysokogórskim, a utworzona jej opadem pokrywa ma większą gęstość niż pokrywa śnieżna ze śniegu płatkowego. Połączenie kulistego kształtu, małego tarcia i dużej gęstości sprawia, że opadła na stoki krupa jest niestabilna i powodują wysokie ryzyko lawin. Zwiększają także ryzyko lawin dla śniegu opadłego na nie. Krupa ma tendencję do zwierania i stabilizowania ("spawania") w ciągu jednego do dwóch dni od upadku, czas zależy od temperatury i właściwości krupy

[madohora]

Śnieg ziarnisty – opad atmosferyczny (hydrometeor) w postaci małych, nieprzezroczystych ziarenek lodu o średnicy poniżej 1 mm. Uderzając o twarde podłoże nie rozpryskują się i nie rozpadają. Śnieg ziarnisty pada z chmur stratus (St) lub z mgły.

[madohora]

[madohora]

🥶Mogą wystąpić w dowolnym miejscu na Ziemi, gdzie występują mroźne zimy, w powietrzu z dużą liczbą jąder kondensacji już w temperaturach poniżej -10 °C, natomiast w powietrzu czystym dopiero poniżej temp. -40 °C. Na Antarktydzie pył diamentowy tworzy się najczęściej w temp. -25 °C. Pył diamentowy składa się zazwyczaj z dobrze wykształconych kryształów lodu (słupków czasami także płytek) o średnicy około 100 μm. Podczas opadu może wystąpić dynamicznie zmieniające się lekkie zamglenie, jednak widoczność nie spada przeważnie poniżej 1km. Niezmiernie rzadko widoczność jest ograniczona do 600 m, jednak nie należy mylić tego opadu z mgłą lodową

[madohora]

Pył diamentowy w Polsce występuje bardzo rzadko. Najczęściej spotykany jest w klimacie okołobiegunowym i polarnym, gdzie może być obserwowany kilka dni z rzędu. Opad słupków lodowych obserwuje się przy powierzchni Ziemi, w górnych warstwach troposfery oraz w polarnych chmurach stratosferycznych. Grubość warstwy opadu pyłu diamentowego może wynosić od 20 do 300 m

[madohora]

Pył diamentowy to fascynujące zjawisko optyczne występujące w atmosferze w ekstremalnie niskich temperaturach. Polega ono na obecności drobnych kryształków lodu zawieszonych w powietrzu, tworzących oszałamiający pokaz migoczących cząsteczek. Chociaż pył diamentowy ma podobieństwa do innych zjawisk związanych z kryształami lodu, takich jak halo i fale słoneczne, posiada on unikalne cechy, które go wyróżniają.

[madohora]

Uchwycając ten niezwykły widok, Luomanen nie mógł się powstrzymać przed wyciągnięciem ręki w stronę górnego łuku stycznego, próbując dotknąć eterycznego obrazu. Jego dłoń zdawała się poruszać rój kryształowych drobinek, potęgując magię chwili. Takie spotkanie pozostawia niezatarty ślad w pamięci.

[madohora]

Kryształki pyłu diamentowego są zazwyczaj małe, mierząc zaledwie ułamek milimetra średnicy. Ich niewielki rozmiar przyczynia się do ich zdolności do utrzymywania się w atmosferze przez dłuższy czas. Gdy światło oddziałuje z tymi drobnymi cząsteczkami lodu, ulega załamaniu i odbiciu, co skutkuje hipnotyzującą grą barw i błysków.

[madohora]

Temperatura i wilgotność odgrywają kluczową rolę w powstawaniu i intensywności pyłu diamentowego. Do tworzenia tych kryształków lodu niezbędne są ekstremalnie niskie temperatury. Ponadto niski poziom wilgotności zapewnia, że ​​kryształy pozostają małe i nie rosną zbyt duże ani nie zlepiają się.

[madohora]

Aby doświadczyć urzekającego piękna pyłu diamentowego, trzeba zapuścić się w rejony o ekstremalnie niskich temperaturach. Regiony arktyczne i subarktyczne są idealne do doświadczania tego urzekającego zjawiska. Pył diamentowy może jednak występować również w innych zimnych obszarach, takich jak regiony górskie, a nawet podczas wyjątkowo mroźnych zim w klimacie umiarkowanym

[madohora]

Diamentowy pył przypomina o budzących podziw cudach, jakie kryje w sobie nasza atmosfera. Jego delikatne kryształki lodu przemieniają to, co zwyczajne, w niezwykłe, tworząc spektakl, który urzeka i hipnotyzuje. Niezależnie od tego, czy chodzi o subtelne migotanie, czy o misterne aureole, diamentowy pył wciąż zachwyca tych, którzy mają szczęście podziwiać jego wspaniałość. Dlatego miej oczy szeroko otwarte i serce otwarte na magiczny świat optyki atmosferycznej , bo nigdy nie wiadomo, kiedy natkniesz się na lśniący urok diamentowego pyłu.

[madohora]