Demonstracja dla TYBETU

[margala]

DEMONSTRACJA DLA TYBETU
Warszawa 10 marca 2005
(czwartek) godzina 18.00
Ambasada ChRL
ulica Bonifraterska 1

więcej:
ratujtybet.org/infopage.php?id=38

[czyzunia]

bardzo słusznie .pójdę protestować, żeby biedney naród tybetański mógł się
uwolnic spod władzy ciemnoty dalajlamów. mam nadzieję że tybetańczycy będą
walczyć o wyzwolenie polski spod władzy wojtyły.

nie ma demonstracji na rzecz

[marcus_crassus]

wyzwolenia swiata od twojej durnoty???

[czyzunia]

a w jakiem temacie może być taka demonstracja. no chiba żeby gonić mułłów,lamów
i inną swołocz. czyżbym się mylił?

[margala]

czyzunia napisał:

> a w jakiem temacie może być taka demonstracja. no chiba żeby gonić
mułłów,lamów
>
> i inną swołocz. czyżbym się mylił?

rzeczywiście myslisz się.
"10 marca jest najważniejszym świętem narodowym Tybetańczyków. Jego
Świątobliwość Dalajlama wygłasza coroczne Orędzie. Na całym świecie ludzie
popierający sprawę walczących o swoje podstawowe prawa i godność Tybetańczyków,
w pokojowy sposób demonstrują swoje poparcie dla prześladowanego narodu."
[ ratujtybet.org/infopage.php?id=38 ]

[czyzunia]

to tak samo jak u nas było święto 22 lipca? a ten dalajlama to taki ichni
wojtyła czy co?

w temacie gonic baranow komuchu

[marcus_crassus]

lepiej zamiast dalaj lamy takie autorytety majace krew na swoich rekach jak lenin wielbic no nie prostacka lewicowa swinio??

[czyzunia]

po takim liściku przygłupa crasuli odbnosze wrażenie że te gamonie w tybecie
słusznie dostają wp..ol.

[czyzunia]

krasulko,co też bedzie jak terorysty arabskie, w obronie wolego tybetu ,walną
jakąś pigułę w chińczykó. to bedziesz miał problem.

"dalajlamy" oczywiscie

[marcus_crassus]

Orędzie Dalajlamy

[margala]

Orędzie Jego Świątobliwości Dalajlamy z okazji 46. rocznicy narodowego
powstania w Tybecie

Z okazji czterdziestej szóstej rocznicy narodowego powstania Tybetańczyków
serdecznie pozdrawiam moich rodaków w Tybecie i na wygnaniu oraz naszych
przyjaciół z całego świata.

W czasie tych czterech z górą dekad w Tybecie zaszły wielkie zmiany. Dokonano
ogromnych postępów gospodarczych i rozbudowano infrastrukturę. Idzie tu
zwłaszcza o budowaną obecnie linię kolejową, która połączy Golmud z Lhasą.
Jednocześnie jednak niezależni dziennikarze i ludzie podróżujący po Tybecie
napisali wiele o prawdziwej sytuacji, a nie o tym, co chciano im tam pokazać.
Większość maluje obraz, który różni się zasadniczo od twierdzeń chińskiego
rządu, jednoznacznie krytykując Chiny za brak poszanowania dla praw człowieka,
wolności religii i samorządu w Tybecie. W istocie od czasu proklamowania
Tybetańskiego Regionu Autonomicznego prawdziwa władza należała - i wciąż
należy - wyłącznie do chińskich przywódców. Tybetańczycy natomiast spotykają
się z rosnącą podejrzliwością i coraz dotkliwszymi restrykcjami. Brak
prawdziwej równości etnicznej oraz opartej na zaufaniu harmonii, a także
autentycznej stabilizacji w Tybecie, wskazują wyraźnie, że rzeczy nie mają się
tam dobrze i że faktycznie jest to problemem.

Wybitni, szanowani tybetańscy przywódcy z Tybetu co pewien czas mówili o tym,
często płacąc wysoką cenę za te akty odwagi. Na początku lat sześćdziesiątych
poprzedni Panczenlama opisał cierpienia i aspiracje Tybetańczyków w petycji,
którą przedstawił władzom chińskim. Bapa Phuncog Łangjal, jeden z czołowych
tybetańskich liderów komunistycznych, w opublikowanej niedawno, po angielsku,
biografii mówi wiele o potrzebie uwzględniania interesów narodu tybetańskiego.
W rzeczy samej, nie ulega wątpliwości, że większość najwyższych urzędników
tybetańskich w Tybecie jest w głębi serca bardzo niezadowolona.

W tym roku chiński rząd obchodzić będzie czterdziestą rocznicę utworzenia
Tybetańskiego Regionu Autonomicznego. Uczci to fanfarami i licznymi
uroczystościami, będą one jednak pozbawione treści, nie odzwierciedlając
rzeczywistej sytuacji. W swoim czasie, na przykład, z wielką pompą sławiono,
jako prawdziwe osiągnięcia, kampanię wielkiego skoku i rewolucję kulturalną.

W ciągu ostatnich ponad dwudziestu lat Chiny dokonały ogromnego postępu
gospodarczego. Nie są dziś krajem, którym były przed trzydziestu i dwudziestu
laty. Wiele się w nich zmieniło. W rezultacie stały się pierwszoplanowym
graczem na arenie międzynarodowej, zajmując należne im miejsce. Są [bowiem]
wielkim państwem o ogromnej populacji i bogatej, starożytnej cywilizacji. Skazą
na ich wizerunku pozostaje jednak sytuacja w dziedzinie praw człowieka,
niedemokratyczne działania, brak rządów prawa oraz nierówne realizowanie praw
mniejszości, w tym także Tybetańczyków. Wszystko to potęguje podejrzliwość i
nieufność świata, a w wymiarze wewnętrznym jest przeszkodą dla jedności i
stabilizacji, mających dla przywódców Chińskiej Republiki Ludowej wagę
najwyższą. Moim zdaniem, Chiny, które stają się państwem potężnym i szanowanym,
powinno być stać na śmiałe prowadzenie rozsądnej polityki.

Świat jako taki, którego Chiny są częścią, zmienia się na lepsze. W ostatnim
czasie wyraźnie wzrasta świadomość i zrozumienie wartości pokoju, niestosowania
przemocy, demokracji, sprawiedliwości i ochrony środowiska naturalnego.
Bezprecedensowa pomoc rządów i ludzi z całego świata dla ofiar katastrofy
tsunami potwierdza zasadę współzależności i wagę odpowiedzialności powszechnej
na Ziemi.

Moje zaangażowanie w sprawy Tybetu nie służy zabieganiu o prawa osobiste czy
stanowiska polityczne dla mnie samego ani promowaniu interesów tybetańskiej
administracji na wychodźstwie. W 1992 roku oświadczyłem oficjalnie, że po
naszym powrocie do cieszącego się określoną wolnością Tybetu nie obejmę żadnego
stanowiska w rządzie tybetańskim i nie będę pełnić jakichkolwiek funkcji
politycznych, a tybetańska administracja emigracyjna zostanie rozwiązana. Co
więcej, odpowiedzialność za kierowanie sprawami Tybetu powinna nadal spoczywać
na pracujących tam Tybetańczykach.

Pragnę jeszcze raz zapewnić władze chińskie, że dopóki odpowiadam za sprawy
Tybetu, dopóty pozostajemy w pełni oddani idei Drogi Środka, nie zabiegając o
niepodległość i wyrażając gotowość do pozostania w Chińskiej Republice Ludowej.
Jestem przekonany, że na dłuższą metę rozwiązanie takie leży w interesie
rozwoju materialnego narodu tybetańskiego. Otuchy dodaje fakt, że z wielu stron
świata napływa poparcie dla tego rozwiązania jako stanowiska umiarkowanego,
realistycznego i korzystnego tak dla Chińczyków, jak i Tybetańczyków.
Szczególnie budujące jest dla mnie zrozumienie i poparcie pewnych kręgów
inteligencji w Chinach.

Cieszę się z ponownego nawiązania kontaktów z przywódcami chińskimi i z tego,
że trzecia runda spotkań, do której doszło we wrześniu zeszłego roku, świadczy
o stopniowej poprawie stosunków między nami. Teraz, gdy na naszych
[demokratycznie] wybieranych przywódcach spoczywa większa odpowiedzialność za
sprawy tybetańskie, doradziłem im przeanalizować kwestie podnoszone przez
stronę chińską w trakcie trzeciej rundy rozmów i podjąć kroki służące ich
stosownemu rozwiązaniu lub wyjaśnieniu. Nadal mam nadzieję, że uda się nam w
końcu zbudować niezbędne zaufanie i rozwiązać ten zadawniony problem z
korzyścią dla obu stron.

Wreszcie, korzystając z okazji, pragnę wyrazić wdzięczność narodu tybetańskiego
wobec mieszkańców i rządu Indii za ich niezmienną życzliwość i wsparcie. W
dużym stopniu czuję się częścią tego kraju nie tylko za sprawą wiekowych więzi
religijnych i kulturowych między Indiami a Tybetem, lecz również dlatego, że ja
sam i większość tybetańskich uchodźców żyje tu od czterdziestu pięciu lat.

Modlę się za dzielnych Tybetańczyków i Tybetanki, którzy oddali życie za sprawę
wolności Tybetu.

Dalajlama
10 marca 2005 roku

źródło: www.hfhrpol.waw.pl/Tybet/DL100305.htm