Beata Pawlak 1957-2002

[Gość: choinka]

Lacze sie w smutku z Redakcja, zawsze z duza przyjemnoscia
czytalam reportaze Pani Pawlak, bardzo ich bedzie brakowac Jej
glosu w GW

[Gość: choinka]

Lacze sie w smutku z Redakcja, zawsze z duza przyjemnoscia
czytalam reportaze Pani Pawlak, bedzie mi brakowalo Jej glosu w
GW...

PS. Sorry za technike.

[Gość: dzafi]

Wyrazy szczerego współczucia dla rodziny i przyjaciól.

[liliana22]

Czytałam "List do Beaty" Wojciecha Tochmana. Miałam nadzieję, że
pani Beata odnajdzie się cała i zdrowa. Szkoda, że stało się
inaczej. Wyrazy współczucia dla Rodziny i Przyjaciół pani Beaty.

[Gość: majki]

Wiele tekstow pamietam do dzisiaj. Dziekuje, Michal

[Gość: Sylwia]

Ogromnie jest mi smutno ze Beta Pawlak nie zyje , mialam nadzieje ze sie
jeszcze odezwie a teraz ta wiadomosc .. Coz nigdy juz nie przeczytamy jej
zankomitych tekstow na forum gazety . Co za strata , skladam szczere
kondolencje rodzinie i siostrze .

[Gość: Sylwia]

Ogromnie jest mi smutno ze Beta Pawlak nie zyje , mialam nadzieje ze sie
jeszcze odezwie a teraz ta wiadomosc .. Coz nigdy juz nie przeczytamy jej
zankomitych tekstow na forum gazety . Co za strata , skladam szczere
kondolencje rodzinie i siostrze .

[Gość: Asia]

Aż do tej pory miałam nadzieję, że Pan Bóg Ją ochronił i że
niebawem przeczytam o Jej powrocie do domu, do pracy. Czując tak
straszliwy smutek mimo że Jej nie znałam, nawet nie próbuję
sobie wyobrazić tego, co w tej chwili przeżywają Jej bliscy. Mam
tylko nadzieję, że w Niebie znajdzie sobie taki obłoczek, na
którym nadal będzie realizowała swoje pasje i że tam będzie Jej
dobrze...

[Gość: Roma]

Czytając niedawno w GW art. Wojciecha Tochmana o Beacie Pawlak
miałam nadzieję,że zdarzy się cud i wróci do domu...

[Gość: L]

Beato,
dziekuję Ci za Twoją nadzwyczajną zwyczajność...
Ludmiła M.

[Gość: Ewa0305]

Jest coś wspólnego między Beatą a mną - ten sam rok urodzenia,
zawód, ojcowie-lekarze. I Garbatka, którą dażyła wielkim
sentymentem. Mieszkam w domu, który stawiał Jej Ojciec. Dzieła
dokończył mój. Miała mnie tam odwiedzić ale nigdy do tego nie
doszło. Rodzina Pawlaków, pomimo upływu lat, ciepło jest
wspominana w Garbatce, a dramat Beaty odebrano tam jak dramat
dziewczyny z sąsiedztwa. Niejeden znicz za Jej duszę tam
zapłonie.

BEATA

[Gość: piotr paruznikik]

Szukalem kontaktu z Beata...Kiedys, razem w latac-h 80wydawalismy
gazete podziemna, potem po latach spotkalismy sie ponownie w
Paryzu, setki przegadanych godzin, wspolne wigilie, Paryski
Kontakt, slowem 20 lat znajomosci...... Zawsze stukalem Beacie po
glowie jej pomysly wyjazdow do miejsc niebezpiecznych, ale ona
zawsze powtarzala...jesli nie ja... to kto pojedzie? kto podejmie
ryzyko?......

[Gość: @neta]

Chociaz jej nie znalam mysle ze byla to bardzo wyjatkowa i
odwazna osoba.
Pokoj jej duszy.
Aneta

[Gość: @neta]

Chociaz jej nie znalam mysle ze byla to bardzo wyjatkowa i
odwazna osoba.
Pokoj jej duszy.
Aneta

[Gość: Halina Salek (Wnukowska)]

Beatka byla moja bliska przyjaciolka w liceum. Znalam jej
najblizsza rodzine, jej mysli, marzenia, milosci, tesknoty,
problemy.
Byla mi bardzo bliska. Nasze drogi rozeszly sie na studiach.
Beatka studiowala polonistyke, ja mechanike, ona w Krakowie, ja
w Plocku.
Spotklalysmy sie jeszcze kilka razy przed jej wyjazdem do
Francji, a pozniej moim do Szwecji.
Bardzo czesto ja wspominalam.
Byla niezwykla, pelna fantazji, pomyslow ktore lubila wcielac w
zycie. Zawsze lubila pisac, jej pierwsze dzielo, moglismy
zobaczyc i uslyszec na uroczystosci zakonczenia liceum.
Wierzylam ze zrealizuje swoje marzenia. Marzyla o pisaniu i o
podrozowaniu.
Miala wyjatkowego ojca, wspaniala mame i starsza siostre o
ktorej bardzo czesto opowiadala.
Oni wszyscy byli i na zawsze pozostana bardzo gleboko w moim
sercu.
Moim marzeniem bylo spotkac sie z Beatka, tak jak kiedys,
porozmawiac o wszystkim, tak jak kiedys. Mialam jej bardzo duzo
do powiedzenia.
Nie moge uwierzyc ze to juz nie nastapi.
Za dlugo czekalam.
Wydawalo mi sie ze mamy jaszcze czas.


Z wszystkimi tymi ktorzy ja kochali, dla ktorych byla bliska,
chce sie podzielic moim glebokim zalem, ze zginela, tak
wczesnie, tak daleko od nas, tak bez potrzeby.
Moj zal poteguje mysl ze za dlugo czekalam i ze nigdy nie bede
jej mogla powiedziec, jak wiele znaczyla dla mnie wtedy, jak
wazna jest dla mnie teraz i ze wazna bedzie dla mnie do konca
mojego zycia.
Halina Salek (Wnukowska)