KTO finnansowal Hitlera-cd

20.07.03, 17:34
Niepewny pokój ze Stanami Zjednoczonymi

4 grudnia 1917 r. Wilson w kongresie amerykańskim zadeklarował wypowiedzenie
wojny monarchii austro-węgierskiej wobec bezmyślnej deklaracji księcia
Czernina, rzecznika Austrii, o nierozwiązalności jej związku z Niemcami. Trzy
miesiące wcześniej Francuzi, którzy prowadzili nieudaną ofensywę w 1917 roku
otrzymali zapewnienie, że Stany Zjednoczone przystąpią do wojny. Petain
powiedział: "Poczekam na Amerykanów i ich czołgi aby z moimi ludźmi
zaprowadzić porządek moralny." Było znane od dawna tajnym kręgom w USA, to co
oficjalnie ogłoszono w kongresie. Dowodzi to, że dostarczanie funduszy przez
wysoką finansjerę uzależniono od dopasowania wojny do planów "Establishmentu"
i stosowano swoją strategię finansową. Aby uniknąć reperkusji ekonomicznych w
związku ze spekulacją, administracja Wilsona utworzyła bank "Competition
National Association". Zwrócono się o współpracę do Banku Kuhn-Loeb, którego
dyrektorem był P. Warburg (1868 - 1932), gwiazda z Wall Street, spadkobierca
dynastii założonej w Hamburgu w 1798 r. Warburg był żonaty z Niną Loeb, a
jego brat Feliks ożenił się z córką Jakuba Schiffa i wszedł do żydowskiej
grupy w Nowym Jorku. Córka Warburga wyszła za mąż za W. Rothschilda.
Poinformowany przez swego brata Maksa mieszkającego w Niemczech i przez
Mendel House o przygotowaniach do wojny w Europie powiedział: "Stworzyłem ten
bank w przewidywaniu konfliktu światowego." Oznacza to, że kiedy inni
dostarczali broni, Warburg koncentrujący kapitał, dostarcza funduszy aby
Stany Zjednoczone przystępując do wojny zmieniły strategię na jego korzyść,
to znaczy plutokracji. Na zebraniu na Jekyll Island w Georgii, USA , na
którym był P. Warburg, senator Aldrich; Frank Vanderlip z National City Bank
(Rockefellera): H. Dawson i B. Strong (z grupy Morgana) ustalono, że 12
banków regionalnych z Rezerwy Federalnej zgrupuje 7525 banków narodowych. Z
tą nową siatką finansową banków Rezerwy Federalnej, bankierzy są
zainteresowani tym aby Stany Zjednoczone, które deklarowały neutralność 4
sierpnia 1914 roku, przystąpiły do wojny. Potężna grupa banków Morgana
otrzymuje monopol na 85% udzielonych pożyczek. W październiku 1915 r. udziela
pożyczki 500 milionów dolarów Wielkiej Brytanii i Francji. W listopadzie 1916
inne pożyczki żydowskim bankom: Morgana w Anglii i Kuhn-Loeba we Francji.
Zanim Amerykanie wysłali swoje oddziały wojskowe do Europy, banki żydowskie z
USA udzieliły pożyczek 2500 milionów dolarów aliantom i tylko 45 milionów
Niemcom. Stany zjednoczone korzystają z wojny i przechwytują rynki handlowe
Niemiec i Anglii w Azji oraz w Ameryce Południowej i przenoszą ośrodek władzy
ekonomicznej z Londynu do Nowego Jorku. Rynek eksportowy USA wzrasta z 2329
milionów dolarów w 1914, do 8080 w 1920 r. W tym czasie import wzrasta z 1839
do 5278 milionów. Największe zyski mają grupy żydowskich bankierów Morgana i
Kuhn-Loeba. W otoczeniu liberalnego Wilsona jest Żyd Bernard Baruch, uważany
za szarą eminencję, który tak nagle się bogaci, że zaczyna dorównywać P.
Warburgowi, o którym mówi: "Nie wiem dlaczego ludzie tak podziwiają P.
Warburga. Pomimo wszystko nie jest on tak bogaty." Tworzy się Komitet Morski
i Radę Obrony Narodowej (National Defense Councii), w skład której wchodzi 7
reprezentantów businessu oraz 6 ministrów. Dnia 5 marca 1918 r. Wilson
mianuje Żyda Barucha przewodniczącym komisji i daje mu uprawnienia dyktatora
ekonomicznego, ponieważ jest odpowiedzialny za zakupy stali i surowców dla
aliantów. Przemysł okrętowy ma specjalne względy w Stanach. W 1913 roku
budowano 15 krążowników, 250 niszczycieli oraz 36 łodzi podwodnych. Wydano 50
milionów dolarów na rozwój marynarki handlowej, która ma zastąpić 600 000
tonażową marynarkę handlową Niemiec. Całą tę flotę przekazano pod rozkazy
Franklina D. Roosevelta, pochodzenia żydowskiego oraz Wilsona. Woodrow Wilson
pochodził z rodziny prezbiteriańskiej i był profesorem, a potem rektorem
Uniwersytetu w Princeton. Należał do loży masońskiej. W swojej kampanii
prezydenckiej głosił Nową Wolność (New Freedom), przy poparciu Barucha z
bankierami Morganem, Schiffem i innych. W 1916 roku zwiększył liczebność
armii i zmobilizował przemysł, a Amerykanów przygotował do interwencji w
Europie. Jeździł po różnych stanach USA z kampanią propagandową, mając po
swojej stronie opinię publiczną. W październiku 1916 r. proponuje w
Omaha: "Oddać całą naszą siłę do dyspozycji Ligi Narodów." Powody wojny i
udziału w niej Ameryki zostały wyjaśnione w senacie usprawiedliwiając podjętą
decyzję koniecznością walki przeciwko rządom autokratycznym, aby zapewnić
demokrację na świecie. 5 kwietnia 1917 r. Stany Zjednoczone były już wśród
aliantów. Wilson zmienia system rekrutacji do wojska, ponieważ pobór
ochotników wynosił tylko 145 000 ludzi. Wprowadzenie obowiązkowej służby
wojskowej zwiększa tę liczbę do l 250 000. Wilson przy pomocy Benesza
doprowadza do rozkładu monarchii austro-węgierskiej wykorzystując ruchy
niepodległościowe. Osiąga swój cel częściowo przez utworzenie rządu w Paryżu,
który uznają alianci. Karol I ucieka do Szwajcarii 16 listopada, a Wilhelm II
przekracza granicę holenderską. Tak sprawdzają się "przepowiednie" Żyda
Pereira Mendesa: zniszczenie imperium austro-węgierskiego, niemieckiego,
otomańskiego i w przyszłości rosyjskiego oraz anglosaksoński pokój przy
pomocy traktatu, paktu albo konwentu masońskiego Ligi Narodów.

Rewolucja 1917 roku

Na wiosnę 1917 r. francuski generał Nivelle przeprowadza nieudaną ofensywę na
froncie zachodnim. W armii francuskiej mają miejsce zamieszki i dezercja, co
zmusza do wprowadzenia trybunałów wojskowych. W lipcu 1917 r. Niemcy
przełamują obronę rosyjską między Dniestrem i Karpatami zajmując Galicję i
Bukowinę. Wysoka inflacja i drożyzna w Rosji doprowadza do tego, że jej armia
jest źle zaopatrzona w amunicję i żywność. Wojsko demoralizuje się i wzmaga
agitacja rewolucyjna. Car Mikołaj II poświęca dużo uwagi sprawom społecznym i
w 1905 roku oddaje władzę w ręce Wittego, którego zastępuje Stołypin. Kiedy
ten zostaje zamordowany, do władzy dochodzi autokrata Goremykin, który
posiada w ukryciu pomocnika mnicha Rasputina, popieranego przez klikę
dworską. Działa jak mu się podoba, mianuje ministrów i obniża autorytet cara.
Dwóch Żydów inspiratorów działa w tej szajce. Pierwszym jest Aaron
Simanowicz, dusza Rasputina, a drugi Manuijew. Doradcy manipulują carycą, aby
uzyskać jej poparcie w dwóch sprawach: osiągnięcia pokoju z Niemcami i
polepszenia chwiejnej pozycji Żydów wśród Słowian. Trzeba ukryć fakt, że
tysiące Żydów na terenach zajętych przez Niemców, współpracuje z najeźdźcą.
Te intrygi są dyskutowane w Dumie i wielki książę Paweł informuje o tym cara
Mikołaja II. Car jest opuszczony przez poddanych i dwór, wycofuje się do
sztabu w Mohylewie (22 luty 1917) i zostawia wolne pole blokom wywrotowym,
izolując się od wydarzeń. Duma pragnie scentralizować władzę przed wybuchem
rewolucji, naciskana przez G. Buchanana, ambasadora Anglii i jego liberalną
grupę masońską, wielkiego księcia Lwowa. Za angielskim ambasadorem ukrywa się
Alfred Milner założyciel "Round Table" oraz lord Rosebery, zięć Rothschilda,
aby zrealizować marzenia Cecila Rhodesa "rządu światowego zdominowanego przez
anglosaksonów". Inną frakcją wywrotową w Dumie są socjaliści popierani przez
robotników, studentów i niektórych intelektualistów, podzieleni na
mieńszewików (współpracujących z burżuazją aby zaszczepić socjalizm) oraz
bolszewików (którzy chcą zdobyć władzę drogą rewolucji, której wodzem jest
Lenin). Od lutego 1917 r. panuje ogólny chaos i są coraz częstsze zamachy
przy upadku dyscypliny wśród kozaków i policji. Rząd Tymczasowy księcia Lwowa
jest rządem w ukryciu w Piotrogrodzie, w którym wygodnie instalują się bracia
masoni. Rewolucja zaczyna się w Piotrogrodzie 27 lutego, a ju
    • maniekxxx Re: KTO finnansowal Hitlera-cd 2 20.07.03, 17:35
      Ośrodki władzy parcelują i rozdzielają Europę i cały świat

      Jeszcze w latach 1919-1929 odczuwano skutki I wojny światowej, zarówno w
      gospodarce, polityce oraz w życiu społecznym. Ci co tworzyli Traktat Wersalski
      nie kierowali się hojnością, sprawiedliwością ani ostrożnością. W wyniku wojny
      zginęło 10 milionów ludzi, duże obszary zdewastowano, zniszczono przemysł, pola
      uprawne i pastwiska. Czy był do uniknięcia kryzys gospodarczy i kryzys klasy
      średniej i problemy z powodu bezrobocia w demokracjach europejskich i
      amerykańskich, który się zaczął z początku dekady lat dwudziestych, aby
      wybuchnąć w 1929 r.? Historycy powtarzają te same przyczyny: spekulacja
      pieniędzmi z powodu braku kontroli kredytów bankowych; inflacja powodująca
      wzrost cen, co w Niemczech ma miejsce w formie alarmującej w 1923 r.; spadek
      cen produktów rolniczych odbijający się na milionach rodzin, zostawiając je pod
      wpływem socjalizmu i komunizmu; ograniczenie kredytów amerykańskich w Europie i
      spadek eksportu towarów przemysłowych i tekstylnych. Detonatorem kryzysu była
      sprzedaż papierów wartościowych i wycofanie kapitału brytyjskiego 24
      października 1929 na giełdzie w Nowym Jorku. Należy się domyślać, że ktoś
      pociągnął sznurki, aby kryzys tańczył po ulicy. Trzeba zacząć od podstaw, od
      Ameryki. Kryzys zaczyna się w 1907 r. i w 1911 republikanie są odsunięci od
      władzy. Mills i Meyer oskarżają Bernarda Barucha (ten który obracał się w
      wielkim biznesie i lukratywnych operacjach). Senator, partner w interesie gdzie
      jest bankier Morgan domaga się zwołania komisji aby zbadać nadużycia przy
      wyborach. Do powołania komisji nie dochodzi. Baruch umieszcza swojego
      współpracownika Browna w otoczeniu dyrektora departamentu podatków Douglasa,
      aby wprowadzić obostrzenia w ograniczeniu kredytów i pomocy. Baruch i Warburg
      unikają skutków kryzysu, ale wiedzą kiedy będzie miał miejsce i uprzedzają
      swoich akcjonariuszy w komunikacie 8 marca 1929 r. Kryzys zaskakuje rolników,
      których gnębią banki z hipotekami oraz przemysłowców, których produkcja w
      zakładach spada ze 120 do 57, między 1929 i 1932 rokiem. Ilość bezrobotnych
      wzrasta z 400 000 w 1929 r. do 13 milionów w 1933 r. Eksport spada z 5241 min
      USD w 1929 r. do 1615 w 1933 r. W roku 1933 zamknięto 2294 banki. Bankructwa w
      latach 1929 -1932 pochłonęły 30 000 milionów dolarów, a dochód narodowy spadł o
      połowę. W wyborach 8 listopada 1932 r. zostaje wybrany na prezydenta demokrata
      Franklin Delano Roosevelt. Pochodził z rodziny żydowskiej, która wyemigrowała z
      Hiszpanii do Holandii w 1620 r. Urodził się w 1882 roku, a ojciec jego był
      handlowcem w Nowym Jorku. Studiował w Harvardzie i ożenił się z półżydówką
      Eleonorą. Działa jako prawnik i w 1910 r. zostaje wybrany senatorem i mianuje
      Wilsona sekretarzem stanu do spraw marynarki handlowej. Wstępuje do loży
      masońskiej w Nowym Jorku, obraca się w środowisku bankierów żydowskich i
      występuje jako delegat w przygotowaniach do konferencji pokojowej 18 lipca 1918
      r. Stając do wyborów prezydenckich w 1932 ma poparcie Barucha (45000 dolarów),
      Straussa (50000), Hearta (25000), Lehmanów, Warnera (film) oraz szeregu
      dyplomatów, również Kennedy'ego (ojca). Otrzymuje również pieniądze od Żydów z
      Partii Republikańskiej: Du Ponta, Rockefellera, Morgana, Feliksa Warburga,
      Schiffa i innych. Blokowana jest sprzedaż złota i tworzy się instytucje
      federalne z kredytem 580 milionów dla ożywienia przemysłu. Wprowadzono "New
      Deal" (Nowy Plan), nową filozofię obowiązków rządu w gospodarce oraz
      interwencjonizm państwa w sprawy gospodarcze. W swojej książce Looking forward
      Roosevelt wspomina Żyda Pereirę Mendesa. Strategia polega na wybraniu grupy
      ludzi (Brain Trust) (kartel mózgów), którzy torują drogę dla rządu, do
      specjalnego umiarkowanego socjalizmu w stylu "fabianizmu" z Anglii. Dwadzieścia
      lat przed wyborem na prezydenta Roosevelt mówił o nacjonalizacji i
      uspołecznieniu bogactwa. Grupie tej przewodzą dwaj ludzie związani z Baruchem:
      generał Johnson i George Peek. Innym zaangażowanym w politykę "New Deal" był
      Feliks Frankfurter, który za pośrednictwem Stimsona, sekretarza stanu wojny,
      nawiązał kontakt z Rooseveltem i Morgenthau. Frankfurter był uważany za szarą
      eminencję reżymu, ponieważ w latach 1914 -1917 zorganizował na Uniwersytecie
      Harvarda klub socjalistyczny, w którym umieścił 300 swoich przyjaciół w
      administracji. Dwóch spośród nich: niejaki Benjamin Cohen Żyd z polski i Thomas
      Corcoran irlandzki adwokat, zostali ulokowani z Żydem Meyerem w "Reconstruction
      Finance Corporation" w 1923 roku, zanim przeszli do ministerstwa skarbu. I ci
      dwaj słudzy Frankfurtera przy pomocy profesora z Uniwersytetu Columbia
      opracowali tekst "New Dealu". W rolnictwie działał Morgenthau, Żyd, człowiek B.
      Barucha, który wprowadził zarządzenia o zredukowaniu produkcji bawełny,
      tytoniu, kukurydzy itd., do poziomu sprzed wojny. Od chwili wybrania Roosevelta
      na prezydenta w 1936 roku planowanie państwowe działa na niekorzyść konsumenta.
      Morgenthau i Peek z kliki B. Barucha są oburzeni na manewry innej kliki -
      Frankfurtera i mówią o nich: "Jak plaga egipska, chmara adwokatów spadła na
      Waszyngton. W służbie sądowej opracowuje się plany... które się zamieniają w
      próby wprowadzenia systemu kolektywizacji w kraju." Do przemysłu również
      przenikają ludzie o podobnych poglądach. Do nich należy Litwin Sidney Hiliman.
      Ogranicza się produkcję, faworyzuje prace publiczne i redukuje ilość godzin
      pracy aby zwiększyć siłę nabywczą. Roosevelt obiecuje przemysłowcom wolne
      współzawodnictwo. Trudno uwierzyć, ale przy tych manewrach uspołeczniających
      rosną monopole, których się nie atakuje. W 1935 roku grupa Morgana ma obroty
      wielkości 30 000 milionów dolarów, grupa Kuhn Loeb 10800 milionów (kolejnictwo
      i banki); grupa Rockefellera 6600 milionów (przemysł i banki) i inne monopole:
      Chicago, Mellon, Du Pont de Nemours. Kontrola państwowa, szczególnie w
      dziedzinie prywatnej, występuje przeciwko tradycjom wolnej Ameryki. Sąd
      Najwyższy występuje przeciwko Rooseveltowi, który reaguje na swój sposób.
      Reformuje Sąd w 1937 r. zmniejszając liczbę sędziów z 5 do 4, którzy są mu
      posłuszni, a w latach 1940 i 1944 umieszcza tam swoich ludzi: Frankfurtera;
      Reeda, Douglasa. Za czasów Roosevelta nie zaobserwowano tendencji rozwojowych.
      Jest około 4 miliony bezrobotnych i 4 miliony młodych, którzy nigdy nie
      pracowali. Są duże różnice w dochodach. Osiem milionów Amerykanów ma zarobki
      500 dolarów, a 500 rodzin ma dochody powyżej 3000 dolarów:
      Program "New Deal" nie dał oczekiwanych rezultatów, ponieważ był programem
      posiadaczy kapitału bez poparcia ludzi.

    • maniekxxx Re: KTO finnansowal Hitlera-cd 3 20.07.03, 17:37
      Zastąpienie samowystarczalnych nacjonalizmów przez dyktatury

      Kryzys rozprzestrzeniał się na Europę, Amerykę i cały świat powodując spadek
      cen, spadek produkcji, kryzys handlu oraz bezrobocie. W latach 1929- 1932
      zanotowano 50% spadek produkcji rolnej; 62% produkcji przemysłowej; spadek
      produkcji stali z 120 do 50 milionów ton; 70% spadek obrotów handlu
      zagranicznego oraz 70% spadek cen. Wysiłki wspólnej akcji ze strony Anglii,
      Francji, Niemiec na konferencji w Londynie w 1933 zostały storpedowane przez
      Amerykanów w osobie delegatów B. Barucha, Raymonda Moleya z Tugwell i Adolfa
      Berle. Wszyscy trzej są przeciwnikami międzynarodowego porozumienia z krajami
      zachodnimi, ale nie sprzeciwiają się nawiązaniu stosunków dyplomatycznych z
      reżymem sowieckim, wymieniając ambasadorów Litwinowa w Waszyngtonie i Bullita w
      Moskwie. Stany Zjednoczone wykazywały słabość do socjalizmu, a Włochy, Niemcy i
      Austria skłaniają się do kontroli państwowej, ale antysowieckiej i
      antykomunistycznej. Niemcy, które najbardziej ucierpiały wskutek kryzysu z 1929
      roku i będąc świadome szukają innego reżymu decydują się na mocnego człowieka,
      którym jest Adolf Hitler, założyciel narodowego socjalizmu. Wcześniej jednak,
      bo 16 listopada 1922 we Włoszech Mussolini staje na czele rządu. Jego
      demagogiczne demonstracje o charakterze rewolucyjnym doprowadzają go do władzy.
      Przy pomocy współpracowników, nawiązuje kontakt z magnatami przemysłowymi i
      bankierami. Otrzymuje poparcie armii, królowej wdowy Małgorzaty, księcia de
      Aosta i neutralność generała Badoglio. Generał Gandolfi organizuje "czarne
      koszule" i oddziały policji. Dwie orientacje masonerii, uspokojone przez
      obecność swych braci w grupie parlamentarnej i w partii faszystowskiej
      popierają ruch dotacją 20 milionów lirów i kredytami. Faszystowska Wielka Rada
      utworzona 15 grudnia 1925 r. jest najwyższym organem władzy. Partia
      faszystowska liczy 3 miliony członków i w 1933 r. - 2 miliony młodzieży. Nie
      istnieje wolność wypowiedzi ani prawo zgromadzeń. Nie ma partii, opozycji ani
      wyborów. Atak na konsulat w Godow i strzelanina na granicy z Somalią są
      pretekstem do faszystowskiej inwazji na Abisynię w październiku 1935 r. Zdobyta
      zostaje Addis Abeba 4 maja 1936 r. i wojna kończy się. Eden w Lidze Narodów
      oskarża Włochy o agresję i Anglia stosuje sankcje ekonomiczne i wojskowe. Są
      starcia między faszystami i frontem narodowym. W Hiszpanii jest dyktatura
      Miguela Primo de Rivery, aby ukrócić anarchię, wywrotowość separatystów z
      Katalonii i związki zawodowe. Stan wyjątkowy wprowadzono 13 września 1923 r. i
      dwa dni później dyktaturę. Kryzys finansowy powoduje ucieczkę kapitałów
      zagranicznych, dewaluację pesety i pogróżki ze strony wielkiego biznesu za
      stworzenie firmy naftowej CAMPSA przeciwko zagranicznym interesom. Dyktator
      wycofuje się 30 stycznia 1930 r. i umiera w Paryżu. Nie należy zapominać o
      liczebności masonerii, wśród ludzi zaangażowanych w politykę po opuszczeniu
      tronu przez Alfonso XIII, zarówno w rządzie tymczasowym jak i w tym, który
      proklamuje republikę 14 kwietnia 1931 r. Wśród ministrów są masoni: Alejandro
      Lerroux (sprawy zagraniczne), Martinez Barrio (komunikacja), Manuel Azana,
      przechrzta, mason (ministerstwo wojny), Casares Ouiroga (żegluga), Marcelino
      Domingo (szkolnictwo publiczne), Largo Caballero, Fernando de los Rioz, Garcia
      Prieto, Alvaro Albarnoz, Nicolau D'Oliver. Wraz z dojściem do władzy masonerii,
      pod osłoną republiki zaczynają się podpalenia i grabieże kościołów, klasztorów
      i wprowadzenie antykościelnych ustaw. W pierwszych dniach maja są dziesiątki
      napadów na obiekty sakralne, a 15 maja wydalono kardynała Segura. Wielka loża
      masońska zbiera się 23 maja i 25 maja i przekazuje swoje instrukcje rządowi
      przeciw Kościołowi (oddzielenie państwa, wygnanie zakonów, śluby cywilne);
      burżuazji (ograniczenie prawa do własności); armii (ochotnicza służba
      wojskowa). W nowym gabinecie 10 grudnia 1931 r. z prezydentem Alcala Zamorą,
      szefem rządu jest Manuel Azana i 6 ministrów, którzy są masonami: Zulueta,
      Ouiroga; Guiral; Los Rios, Domingo i Caballero. Krach na giełdzie w 1929 r.
      przyczynia się w Niemczech do wycofania funduszy 11 000 milionów. Bankrutują w
      Niemczech banki i firmy, a rezerwy spadają do 16 000 milionów marek. Latem 1929
      r. jest l 200 000 bezrobotnych, przy końcu roku 3 200 000, a w listopadzie 1932
      r. już 5 800 000. W lipcu 1932 r. wzrastają wpływy narodowego socjalizmu, który
      zdobywa 13 700 000 głosów i 230 deputowanych; socjaliści 8 milionów głosów i
      113 miejsc; centryści 4500000 głosów i 73 miejsca, a komuniści tylko 5 200 000
      głosów i 89 miejsc. Hitler podbudowany wynikami głosowania odrzuca propozycję
      objęcia stanowiska wicekanclerza, które mu ofiarowuje katolik von Pappen.
      Wybory powtórzono 12 listopada 1932 r. z powodu niedopełnienia formalności w
      poprzednim głosowaniu. Centryści dzielą się na 2 grupy, komuniści zwiększają
      ilość głosów do 6 milionów, a narodowi socjaliści notują spadek ilości głosów
      do 11 milionów. Z tym rezultatem Hitler zostaje kanclerzem. Po rozmowie z
      prezydentem Hindenburgiem i sekretarzem stanu Meissnerem - 30 stycznia 1933 r.
      Hitler zostaje szefem rządu i mianuje 2 ministrów ze swojej partii. Odbywa się
      uroczysta defilada z pochodniami, podczas której fetowano zwycięstwo narodowego
      socjalizmu. 27 lutego komunista podpala parlament i wprowadzono surowe prawa i
      aresztuje tysiące komunistów. 23 marca rząd przeprowadza głosowanie (441 za 94
      głosów przeciw), aby dać specjalne pełnomocnictwa władzy Hitlerowi. Dzięki
      zręcznym manewrom zdobyto prowincje i stany federalne: Saksonię, Baden, Essen i
      17 krajów związkowych zostaje pochłonięte przez Rzeszę. Jedyna partia która
      miała w 1932 1,5 miliona członków - wzrasta do 5 milionów w 1939 r. Stosuje się
      zasadę: jeden naród, jedno państwo, jeden wódz. Nakręca się koniunkturę
      gospodarczą bez precedensu. Instytucje i ludzie nie mają w dalszym ciągu
      pieniędzy, ale budzi się entuzjazm i chęć pracy. Adolf Hitler jest przekonany,
      że "złotem Niemiec jest zdolność ludności do pracy". W rzeczywistości stosuje
      się gospodarkę wojenną w czasie pokoju. Rozwiązano związki zawodowe, ale znika
      bezrobocie i od 1933 wzrasta udział robotników w przedsiębiorstwach. Robotnik
      korzysta z doskonałego systemu zapewniającego bezpieczeństwo i stabilność cen
      oraz zarobków. To powstawanie bogactwa drażni wielki biznes i marksistów,
      którzy całkowicie tracą nadzieję na zastosowanie w praktyce nieudanych
      doświadczeń sowieckich. Ale postęp socjoekonomiczny może zmienić się w
      przygotowania do wojny, aby odzyskać straty z I wojny światowej. Ideologia i
      polityka przedstawione przez Hitlera w "Mein Kampf", gdzie głosi wyższość rasy
      germańskiej i nawiązuje do dziedzictwa Krzyżaków jest odmianą syjonistycznego
      rasizmu. Działając w imię tego ducha odszczepieniec Hitler głosi (Linz, marzec
      1933), że "został powołany przez Opatrzność" aby kierować ariów w walce
      przeciwko żydowskiemu zagrożeniu świata. Szuka inspiracji w hierarchii Kościoła
      ewangelickiego i w masonerii (skąd bierze magię i symbole rytualne). W tym
      momencie loże różokrzyżowców popierają narodowy socjalizm. Tak jak popierali
      reformację, tak teraz włączają się w nurt nazizmu posługując się biblijną ideą
      wybranych ludzi rasy germańskiej. Po I wojnie światowej w 1922 r. 3
      odgałęzienia loży różokrzyżowców: Wielka Loża Matka z Berlina, "Trzy kule"
      Wielka Loża Narodowa Niemiec oraz Wielka Loża "Royal York" "Przyjaźń"
      oddzielają się od niemieckiej federacji wielkich lóż, która opiera się na
      organizacjach międzynarodowych zdominowanych przez Żydów. Do prożydowskich lóż
      zaliczały się: Wielka Loża w Hamburgu i we Frankfurcie oraz Wielka Loża
      Bayruth. Różokrzyżowcy działali w tajnych stowarzyszeniach aryjskich w czasach
      przed I wojną światową i teraz uważali za swój obowiązek podsycać poglądy
      rasistowskie z proklamacją słów: "Ni
      • maniekxxx Re: KTO finnansowal Hitlera-cd 4 20.07.03, 17:40
        Przygotowania do II wojny światowej

        Spisek przeciwko nazizmowi zawiązuje się w Stanach Zjednoczonych. "Jewish
        Cronicle" z 8 maja 1942 r. podaje: "Jesteśmy w stanie wojny z Niemcami od dnia
        kiedy Hitler doszedł do władzy." Wcześniej, w 1933 r. "Daiły Express"
        pisał: "Naród żydowski wypowiada Niemcom na całym świecie wojnę gospodarczą i
        finansową." W 1939 r. wspólnota żydowska w USA wynosiła 5 milionów osób
        rozsianych w 10 dużych miastach i stanowi 5% ludności Ameryki. Jest to
        mniejszość dobrze zorganizowana i z dużymi zasobami finansowymi i
        gospodarczymi, dysponująca 15 bractwami masońskimi, do których należy 2 499
        stowarzyszeń i 5 800 000 członków z potężnych zakonów. W maju 1938
        r. "Niezależny zakon B'nai B'rith ma 75 000 członków i 768 lóż masońskich.
        Zakon ten popiera międzynarodową akcję światowego kongresu żydowskiego
        oraz "Joint distribution of American Jewish Congress". Podobną organizacją jest
        zakon B'rith Abraham, który w 1939 roku liczył 52000 członków, 440 lóż
        masońskich pod przewodnictwem wielkiego mistrza Samuela Goldsteina i Maxa
        Wolfa. Istnieją mniejsze organizacje żydowskie: Frec Sons of Izrael; B'rith
        Izrael; Sons of Sion; B'rith Scholan; B'nai Jacob itd. Poprzez finanse (wielki
        biznes) żydowska mniejszość wywiera nieproporcjonalny wpływ do jej liczebności.
        W 1939 r. mają 2 reprezentantów w Sądzie Najwyższym, 10 deputowanych, 4
        gubernatorów oraz ludzi na wysokich stanowiskach w administracji. Żydzi
        dominują w dużych agencjach prasowych i informacji: Havas w Paryżu, Reuter w
        Londynie, Associated Press, United Press, Wolf i Hirsch w Berlinie. Mają też
        wpływy w teatrze, filmie i muzyce. Przywódcy organizacji żydowskich szukają
        sojuszników wśród mniejszości, aby ukryć swój rasizm i monopolizację semicką.
        Chrześcijanie ofiarowują im współpracę w organizowaniu wieców, aby domagać się
        wolności religijnej, specjalnie dla religii mojżeszowej. Można wytłumaczyć
        takie nastawienie ze strony katolików, źle traktowanych przez administrację. Tu
        nastąpiło zbliżenie bankierów. Jedna z organizacji współpracy "World Alliance
        for International Friendship through Churches" zostaje utworzona w latach 1914-
        1918. W 1925 r. pojawiają się inne organizacje: World Fellowship of Faiths oraz
        Federalna Rada Kościołów Chrystusa, która nabiera rozmachu wraz ze wzrostem
        znaczenia Hitlera. Te wszystkie organizacje mają wspólne hasła: wolność
        religijna, wiara w jednego Boga, sprawiedliwość, dobro, akceptowanie etyki
        złotej zasady. Tych haseł używa również Roosevelt w swojej antynazistowskiej
        kampanii. Do akcji psychologicznej przeciwko Niemcom przyłączają się Żydzi, aby
        uruchomić potęgę finansową: posługując się lożami, które odrzuciły marksizm.
        Mówią o zagrożeniu Europy przez Niemcy, które chcą przewodzić i w tym czasie
        rozszerzają wpływy na Afrykę i Amerykę Południową. Jest jeden przypadek, że
        przemysłowiec Ford oraz ksiądz Coughlin występują przeciw presji syjonistów.
        Senator Gerald P. Nye, przewodniczący komisji oświadcza, że bankierzy i
        fabrykanci broni popchnęli Amerykę do wojny w 1917 roku i teraz sytuacja
        powtarza się. Roosevelt należy do klubu bankierów, jest bratem w loży
        masońskiej i ma nadzieję, że zostanie w 1940 r. wybrany prezydentem, skłania
        się ku wojnie i w tym duchu wygłasza przemówienie 5 października 1937 r. w
        Chicago. Konsekwentnie z duchem tego przemówienia zwiększa się budżet na budowę
        okrętów. Plan taktyczny przywódców w cieniu nie przewiduje, żeby Ameryka
        zaczynała wojnę, tylko żeby to zrobiły demokratyczne kraje Europy. Pomimo
        kompromisu z Monachium Roosevelt za namową Barucha wprowadza plan zbrojeń, co
        pochłonie w ciągu 5 lat 5 000 milionów dolarów i jest mile widziane przez
        bankierów. Liczba bezrobotnych spada do 10 milionów pomimo, że 95% ludności w
        Ameryce jest przeciwko wojnie. 4 stycznia 1939 r. Roosevelt alarmuje
        Amerykę: "Rozpętane za granicą burze stanowią zagrożenie trzech niezbędnych dla
        Amerykanów instytucji: religii, demokracji i dobrej międzynarodowej wiary."
        Anglia respektuje porozumienie w Monachium i w marcu 1939 r. wysyła do Niemiec
        misję przemysłową, wobec czego Roosevelt grozi zerwaniem traktatu handlowego i
        zawieszeniem sprzedaży samolotów. Oprócz nacisku gospodarczego otrzymuje
        Ameryka pomoc ze strony osób skłonnych do wojny: Churchill - pół Yankes; Eden-
        kuzyn Litwinowa , ambasadora sowieckiego; Wisman, partner banku Kuhn-Loeb. O
        ile nie spełniają się dokładnie sny Pereiry Mendesa, szefa sefardystów ze swoją
        ideologią "Anglia i Ameryka oazą pokoju", o tyle bardziej realny jest sen
        o "pokoju amerykańskim" i możliwość zamiany Anglii w stan amerykański. Jest
        sporo sympatyków Ameryki i wśród nich wyróżniają się: Curtis, profesor z
        Oxfordu; Harold Laski, syn prezydenta stowarzyszenia Żydów brytyjskich,
        redaktor "Daiły Herald"; Branden Breckan, który prawidłowo interpretuje sny
        Yankesów w periodyku "Economist". W rzeczywistości środek ciężkości przesuwa
        się do Ameryki, gdzie coraz częściej zapadają ważne decyzje. Syjonistyczne
        lobby kontroluje prasę w USA i dominuje w 90% w Anglii, co powoduje, że
        propaganda za wojną ogarnia całą wyspę. Z wyjątkiem sieci Lorda Rothermere
        pozostałe 4 trusty opowiadają się za wojną: Sunday Express, Evening Standard,
        Daiły Telegraph i Sunday Times.

        (...)

        • maniekxxx Re: KTO finnansowal Hitlera-cd 5 20.07.03, 17:41
          Roosevelt przed wyborami 1940 r. nie chce żeby wyborcy zarzucali mu, że się
          wplątał w wojnę. Roosevelt w przeddzień wyborów nie tylko oszukuje aliantów,
          ale również zwodzi króla Belgii i królową Holandii, którzy chcieli aby
          przewodził lidze neutralnych i potępił ZSRR za inwazję Polski i Finlandii. Przy
          końcu 1939 r. Roosevelt tworzy "komitet zasobów wojennych", któremu przewodzi
          bankier Stettinius z US Steel i grupy Morgana. Inwestuje 50 milionów dolarów w
          broń, którą sprzedaje aliantom za 200 milionów dolarów! Na liście członków tego
          komitetu figurują Żydzi znani z wpływów na Wall Street: Felix Warburg, Khan i
          inni z Kuhn-Loeb, Strauss, bracia Lehman (przemysł lotniczy) i związani przez
          małżeństwa z grupą braci Lazard: Winthrop i Aidrich. 16 maja 1940 r. Roosevelt
          na sesji Kongresu zapowiada roczną produkcję samolotów - 50 000 sztuk. Generał
          Marshall chce zwiększyć liczebność armii z 220 do 500 tysięcy w 1941 r. i do 2
          milionów w 1942 r. przez wprowadzenie obowiązkowej służby wojskowej. Na wysiłki
          zbrojeniowe patrzy łaskawym okiem masońska rada wyższa zakonu szkockiego, która
          się zbiera w Waszyngtonie 31 maja - wbrew opinii narodu amerykańskiego, który
          tylko w 14% popiera te zbrojenia. W obliczu wyborów Roosevelt robi wszystko aby
          trzymać się z dala od wojny: "Powinniśmy zostać za wszelką cenę na uboczu." W
          październiku na wiecu w Brookłynie obiecuje: "Walczę aby zachować naród w
          dobrobycie i pokoju. Walczę o utrzymanie narodu z dala od wojny." Kiedy
          zapewnił swój wybór na prezydenta 5 listopada (27 242 000 głosów za i 22 237
          000 przeciw), zmienił swoje poglądy na temat wojny: "Stany Zjednoczone są
          gotowe walczyć na całym świecie aby utrzymać demokrację" (4 maja 1941 r.).
          Spekulanci rzucają się na rynek, aby zmonopolizować produkcję broni dla
          aliantów. W biurach odpowiedzialnych za produkcję broni, na zlecenie rządu
          zasiadają ludzie z kliki B. Barucha: Stettinius, Knudsen, Sidney i produkcja
          wojskowa wzrasta z 3 177 milionów w 1939 do 5147 milionów dolarów w 1941 r. W
          tym czasie ilość bezrobotnych spada z 9 do 6 milionów. Zyski dla Wielkiego
          Biznesu z produkcji broni są astronomiczne. Około 56 firm monopolizuje 75%
          zamówień na produkcję broni. Możliwe, że Roosevelt myślał o dobrobycie, ale
          potrzebował wojny aby sprawować gospodarczą kontrolę nad światem. Stany
          Zjednoczone wykorzystują okazję aby wejść na te rynki gdzie była Wielka
          Brytania. W zamian za dostarczenie Anglii 50 niszczycieli żąda koncesji na bazę
          wojskową na Antylach. Za 12 000 samolotów oraz za te które dostarczono we
          wrześniu 1939 (1400 samolotów) Anglia musi zredukować swój eksport do Ameryki
          Łacińskiej o 35%. Budżet wojskowy USA wzrasta z 13 000 milionów dolarów w 1939
          do 71 300 milionów w 1944 r. Budżet ten jest finansowany z podatków dochodowych
          i trzyprocentowej pożyczki na 236 000 milionów dolarów. Roosevelt nie jest
          powolny gdy chodzi o zaopatrzenie "arsenału demokracji", aby uzyskać 215
          dywizji, 875 000 ludzi, 45 000 czołgów w 1942 r. i 75 000 w 1943 r., 60000
          samolotów w 1942 r. i 125000 w 1943 r.!

          (...)

          • maniekxxx Re: KTO finnansowal Hitlera-cd 6 20.07.03, 17:45
            Trzy kartele, które warunkowały gospodarkę Rzeszy

            Przypomnijmy krótko fakty: za namową ekspertów amerykańskich, którzy
            opracowali, a potem wykonali plan Dawesa i Younga - i którzy wywodzili się
            wszyscy z grupy Morgana i ludzi z nim związanych, z Wall Street - 975 milionów
            dolarów zostało wpompowanych do Niemiec tylko w okresie od 1924 do 1926. Z tej
            sumy 826,4 miliona dolarów poszło dla wielkiego przemysłu, w tym 170 milionów
            posłużyło następnie do założenia trzech karteli:

            -"Vereinigte Stahlwerke" - węgla i stali, powstałego ze zlania się sześciu
            potężnych już firm niemieckich,

            - niemieckiego "Generał Electric", czyli "AEG" -elektryczności, produkcji i
            rozpowszechniania urządzeń elektrycznych użyteczności publicznej i prywatnej, w
            tym lamp elektrycznych, etc.,

            -"IG Farben" - przemysłu chemicznego i jego odgałęzień.

            Począwszy od 1929, te trzy kartele warunkują całą gospodarkę niemiecką.
            Poczynając od 1935, odpowiadają one na życzenia ich przyjaciela i udziałowca
            Hjalmara Schachta, prezesa Banku Rzeszy, a później ministra Hitlera: "Problemem
            naszej polityki jest masowy program zbrojeniowy. Wszystko więc musi być jemu
            podporządkowane." Wszystko było do tego przygotowane, ponieważ od 1920
            tajna "Sekcja R" Reichswehry pracowała nad symbiozą armia-przemysł za
            pośrednictwem karteli, o których mowa. Współpracując całkowicie z ZSSR, gdzie
            potajemnie reorganizowała się przyszła armia niemiecka. W sumie, w 1938 "IG
            Farben" kontrolował 380 firm w Niemczech i 500 filii za granicą. W 1939, wraz
            z "Vereinigte Stahlwerke", "IG Farben" zapewniał od 50. do 95% niemieckiej
            produkcji wojskowej, w zależności, czy chodziło o ekwipunek, materiały
            wybuchowe, amunicję, gaz, ropę czy kauczuk syntetyczny. "AEG" dostarczał
            potrzebnych energii. Otóż te trzy kartele były na całym świecie kierowane przez
            rady nadzorcze, gdzie zasiadali razem ich zarządcy w Niemczech i finansiści
            amerykańscy, którzy wraz z nimi kierowali grupami udziałowymi lub filiami w
            Stanach Zjednoczonych, we Włoszech, Japonii, itd. W istocie następujące grupy -
            które w większości miały od 1919 siedziby w Nowym Jorku, w tym samym budynku
            przy 120 Broadway - znalazły się u źródeł planu Dawesa i Younga:
            Morgan, "National City", "Chase Manhattan", "Kuhn, Loeb and
            Co.", "Dillon", "Read and Co.", "Equitable Trust". Następnie "Standard Oil"
            (Rockefeller), połączony w 1927 z "IG Farben" (wraz z "Generał Motors"),
            poprzez pokrętne ścieżki swych niemieckich filii "Depag" i "Brabag". Tym samym
            pojawiają się w międzynarodowych radach "IG Farben": Edsel Ford, Walter Teagle
            ("Standard Oil") i Paul Warburg ("Federal Reserve Board"), doradca Roosevelta.
            Zasiadają oni tam w chwili, gdy, między początkiem lutego i początkiem marca,
            firma ta wpłaciła Hitlerowi 400 tysięcy marek, aby mógł wygrać wybory 1933
            roku. Henry Schroeder, bankier w Londynie i w Nowym Jorku, był, wraz z "ITT",
            współudziałowcem w owych kartelach interesów Kurta von Schroedera (ta sama
            rodzina), dyrektora Banku J. Stein w Kolonii. Jednym z ich udziałowców, już w
            1931, jest Umtersturmfuhrer SS Emil Meyer, administrator w "Dresdner Bank" i
            w "ITT"-Niemcy. Inny to Karl Rasche z "Metallgeselschaft", "IG
            Farben", "Accumulatoren-Fabrik", "Felten und Guilleaume", itd. Jeżeli chodzi o
            czterech braci Harriman, między innymi Averella, doradcę Roosevelta od lat
            dwudziestych,to byli oni związani poprzez swą "Union Banking Corporation" z
            Fritzem Thyssenem i jego współudziałowcami w Holandii, przez którą przechodziły
            fundusze przeznaczone dla NSDAP w 1929. Jest niemożliwe, aby ten tuzin
            osobistości amerykańskich nie miał pojęcia, że po okresie zasilania "czarnej"
            kasy Reichswehry kartele niemiecko-amerykańskie wspomagają obecnie Hitlera. Te
            same amerykańskie koncerny multinarodowe pomagały zresztą socjalizmowi
            sowieckiemu, wspierały korporacjonizm państwowy Mussoliniego (np. Tho-mas
            Lamont w 1926) oraz organizowały i wspomagały rooseveltowski socjalizm New
            Dealu. Dlaczego by nie równocześnie socjalizm hitlerowski?

            (...)

    • maniekxxx Re: KTO finnansowal Hitlera-cd 7 20.07.03, 18:11
      www.huc.edu/aja/97-1.htm
      • maniekxxx Re: KTO finnansowal Hitlera-cd 8 20.07.03, 18:15
        www.sumeria.net/politics/bankers.html
    • Gość: A.D. Re: KTO finnansowal Hitlera-cd IP: *.mco.bellsouth.net 23.07.03, 05:36
      >> Syjonisci stosujac sie do planow Rothschildow.
    • Gość: A.D. Re: KTO finnansowal Hitlera-cd IP: *.mco.bellsouth.net 25.07.03, 04:51
      maniekxxx napisał:

      ) Niepewny pokój ze Stanami Zjednoczonymi
      )
      ) 4 grudnia 1917 r. Wilson w kongresie amerykańskim zadeklarował wypowiedzenie
      ) wojny monarchii austro-węgierskiej wobec bezmyślnej deklaracji księcia
      ) Czernina, rzecznika Austrii, o nierozwiązalności jej związku z Niemcami.
      Trzy
      ) miesiące wcześniej Francuzi, którzy prowadzili nieudaną ofensywę w 1917 roku
      ) otrzymali zapewnienie, że Stany Zjednoczone przystąpią do wojny. Petain
      ) powiedział: "Poczekam na Amerykanów i ich czołgi aby z moimi ludźmi
      ) zaprowadzić porządek moralny." Było znane od dawna tajnym kręgom w USA, to
      co
      ) oficjalnie ogłoszono w kongresie. Dowodzi to, że dostarczanie funduszy przez
      ) wysoką finansjerę uzależniono od dopasowania wojny do
      planów "Establishmentu"
      ) i stosowano swoją strategię finansową. Aby uniknąć reperkusji ekonomicznych
      w
      ) związku ze spekulacją, administracja Wilsona utworzyła bank "Competition
      ) National Association". Zwrócono się o współpracę do Banku Kuhn-Loeb, którego
      ) dyrektorem był P. Warburg (1868 - 1932), gwiazda z Wall Street, spadkobierca
      ) dynastii założonej w Hamburgu w 1798 r. Warburg był żonaty z Niną Loeb, a
      ) jego brat Feliks ożenił się z córką Jakuba Schiffa i wszedł do żydowskiej
      ) grupy w Nowym Jorku. Córka Warburga wyszła za mąż za W. Rothschilda.
      ) Poinformowany przez swego brata Maksa mieszkającego w Niemczech i przez
      ) Mendel House o przygotowaniach do wojny w Europie powiedział: "Stworzyłem
      ten
      ) bank w przewidywaniu konfliktu światowego." Oznacza to, że kiedy inni
      ) dostarczali broni, Warburg koncentrujący kapitał, dostarcza funduszy aby
      ) Stany Zjednoczone przystępując do wojny zmieniły strategię na jego korzyść,
      ) to znaczy plutokracji. Na zebraniu na Jekyll Island w Georgii, USA , na
      ) którym był P. Warburg, senator Aldrich; Frank Vanderlip z National City Bank
      ) (Rockefellera): H. Dawson i B. Strong (z grupy Morgana) ustalono, że 12
      ) banków regionalnych z Rezerwy Federalnej zgrupuje 7525 banków narodowych. Z
      ) tą nową siatką finansową banków Rezerwy Federalnej, bankierzy są
      ) zainteresowani tym aby Stany Zjednoczone, które deklarowały neutralność 4
      ) sierpnia 1914 roku, przystąpiły do wojny. Potężna grupa banków Morgana
      ) otrzymuje monopol na 85% udzielonych pożyczek. W październiku 1915 r.
      udziela
      ) pożyczki 500 milionów dolarów Wielkiej Brytanii i Francji. W listopadzie
      1916
      ) inne pożyczki żydowskim bankom: Morgana w Anglii i Kuhn-Loeba we Francji.
      ) Zanim Amerykanie wysłali swoje oddziały wojskowe do Europy, banki żydowskie
      z
      ) USA udzieliły pożyczek 2500 milionów dolarów aliantom i tylko 45 milionów
      ) Niemcom. Stany zjednoczone korzystają z wojny i przechwytują rynki handlowe
      ) Niemiec i Anglii w Azji oraz w Ameryce Południowej i przenoszą ośrodek
      władzy
      ) ekonomicznej z Londynu do Nowego Jorku. Rynek eksportowy USA wzrasta z 2329
      ) milionów dolarów w 1914, do 8080 w 1920 r. W tym czasie import wzrasta z
      1839
      ) do 5278 milionów. Największe zyski mają grupy żydowskich bankierów Morgana i
      ) Kuhn-Loeba. W otoczeniu liberalnego Wilsona jest Żyd Bernard Baruch, uważany
      ) za szarą eminencję, który tak nagle się bogaci, że zaczyna dorównywać P.
      ) Warburgowi, o którym mówi: "Nie wiem dlaczego ludzie tak podziwiają P.
      ) Warburga. Pomimo wszystko nie jest on tak bogaty." Tworzy się Komitet Morski
      ) i Radę Obrony Narodowej (National Defense Councii), w skład której wchodzi 7
      ) reprezentantów businessu oraz 6 ministrów. Dnia 5 marca 1918 r. Wilson
      ) mianuje Żyda Barucha przewodniczącym komisji i daje mu uprawnienia dyktatora
      ) ekonomicznego, ponieważ jest odpowiedzialny za zakupy stali i surowców dla
      ) aliantów. Przemysł okrętowy ma specjalne względy w Stanach. W 1913 roku
      ) budowano 15 krążowników, 250 niszczycieli oraz 36 łodzi podwodnych. Wydano
      50
      ) milionów dolarów na rozwój marynarki handlowej, która ma zastąpić 600 000
      ) tonażową marynarkę handlową Niemiec. Całą tę flotę przekazano pod rozkazy
      ) Franklina D. Roosevelta, pochodzenia żydowskiego oraz Wilsona. Woodrow
      Wilson
      ) pochodził z rodziny prezbiteriańskiej i był profesorem, a potem rektorem
      ) Uniwersytetu w Princeton. Należał do loży masońskiej. W swojej kampanii
      ) prezydenckiej głosił Nową Wolność (New Freedom), przy poparciu Barucha z
      ) bankierami Morganem, Schiffem i innych. W 1916 roku zwiększył liczebność
      ) armii i zmobilizował przemysł, a Amerykanów przygotował do interwencji w
      ) Europie. Jeździł po różnych stanach USA z kampanią propagandową, mając po
      ) swojej stronie opinię publiczną. W październiku 1916 r. proponuje w
      ) Omaha: "Oddać całą naszą siłę do dyspozycji Ligi Narodów." Powody wojny i
      ) udziału w niej Ameryki zostały wyjaśnione w senacie usprawiedliwiając
      podjętą
      ) decyzję koniecznością walki przeciwko rządom autokratycznym, aby zapewnić
      ) demokrację na świecie. 5 kwietnia 1917 r. Stany Zjednoczone były już wśród
      ) aliantów. Wilson zmienia system rekrutacji do wojska, ponieważ pobór
      ) ochotników wynosił tylko 145 000 ludzi. Wprowadzenie obowiązkowej służby
      ) wojskowej zwiększa tę liczbę do l 250 000. Wilson przy pomocy Benesza
      ) doprowadza do rozkładu monarchii austro-węgierskiej wykorzystując ruchy
      ) niepodległościowe. Osiąga swój cel częściowo przez utworzenie rządu w
      Paryżu,
      ) który uznają alianci. Karol I ucieka do Szwajcarii 16 listopada, a Wilhelm
      II
      ) przekracza granicę holenderską. Tak sprawdzają się "przepowiednie" Żyda
      ) Pereira Mendesa: zniszczenie imperium austro-węgierskiego, niemieckiego,
      ) otomańskiego i w przyszłości rosyjskiego oraz anglosaksoński pokój przy
      ) pomocy traktatu, paktu albo konwentu masońskiego Ligi Narodów.
      )
      ) Rewolucja 1917 roku
      )
      ) Na wiosnę 1917 r. francuski generał Nivelle przeprowadza nieudaną ofensywę
      na
      ) froncie zachodnim. W armii francuskiej mają miejsce zamieszki i dezercja, co
      ) zmusza do wprowadzenia trybunałów wojskowych. W lipcu 1917 r. Niemcy
      ) przełamują obronę rosyjską między Dniestrem i Karpatami zajmując Galicję i
      ) Bukowinę. Wysoka inflacja i drożyzna w Rosji doprowadza do tego, że jej
      armia
      ) jest źle zaopatrzona w amunicję i żywność. Wojsko demoralizuje się i wzmaga
      ) agitacja rewolucyjna. Car Mikołaj II poświęca dużo uwagi sprawom społecznym
      i
      ) w 1905 roku oddaje władzę w ręce Wittego, którego zastępuje Stołypin. Kiedy
      ) ten zostaje zamordowany, do władzy dochodzi autokrata Goremykin, który
      ) posiada w ukryciu pomocnika mnicha Rasputina, popieranego przez klikę
      ) dworską. Działa jak mu się podoba, mianuje ministrów i obniża autorytet
      cara.
      ) Dwóch Żydów inspiratorów działa w tej szajce. Pierwszym jest Aaron
      ) Simanowicz, dusza Rasputina, a drugi Manuijew. Doradcy manipulują carycą,
      aby
      ) uzyskać jej poparcie w dwóch sprawach: osiągnięcia pokoju z Niemcami i
      ) polepszenia chwiejnej pozycji Żydów wśród Słowian. Trzeba ukryć fakt, że
      ) tysiące Żydów na terenach zajętych przez Niemców, współpracuje z najeźdźcą.
      ) Te intrygi są dyskutowane w Dumie i wielki książę Paweł informuje o tym cara
      ) Mikołaja II. Car jest opuszczony przez poddanych i dwór, wycofuje się do
      ) sztabu w Mohylewie (22 luty 1917) i zostawia wolne pole blokom wywrotowym,
      ) izolując się od wydarzeń. Duma pragnie scentralizować władzę przed wybuchem
      ) rewolucji, naciskana przez G. Buchanana, ambasadora Anglii i jego liberalną
      ) grupę masońską, wielkiego księcia Lwowa. Za angielskim ambasadorem ukrywa
      się
      ) Alfred Milner założyciel "Round Table" oraz lord Rosebery, zięć Rothschilda,
      ) aby zrealizować marzenia Cecila Rhodesa "rządu światowego zdominowanego
      przez
      ) anglosaksonów". Inną frakcją wywrotową w Dumie są socjaliści popierani przez
      ) robotników, studentów i niektórych intelektualistów, podzieleni na
      ) mieńszewików (współpracujących z burżuazją aby zaszczepić socjalizm) oraz
      ) bolszewików (którzy chcą zdobyć władzę drogą rewolucji, której wodzem jest
      ) Lenin). Od lutego
    • Gość: A.D. Re: KTO finnansowal Hitlera-cd IP: *.mco.bellsouth.net 28.07.03, 04:39
      maniekxxx napisał:

      ) Niepewny pokój ze Stanami Zjednoczonymi
      )
      ) 4 grudnia 1917 r. Wilson w kongresie amerykańskim zadeklarował wypowiedzenie
      ) wojny monarchii austro-węgierskiej wobec bezmyślnej deklaracji księcia
      ) Czernina, rzecznika Austrii, o nierozwiązalności jej związku z Niemcami.
      Trzy
      ) miesiące wcześniej Francuzi, którzy prowadzili nieudaną ofensywę w 1917 roku
      ) otrzymali zapewnienie, że Stany Zjednoczone przystąpią do wojny. Petain
      ) powiedział: "Poczekam na Amerykanów i ich czołgi aby z moimi ludźmi
      ) zaprowadzić porządek moralny." Było znane od dawna tajnym kręgom w USA, to
      co
      ) oficjalnie ogłoszono w kongresie. Dowodzi to, że dostarczanie funduszy przez
      ) wysoką finansjerę uzależniono od dopasowania wojny do
      planów "Establishmentu"
      ) i stosowano swoją strategię finansową. Aby uniknąć reperkusji ekonomicznych
      w
      ) związku ze spekulacją, administracja Wilsona utworzyła bank "Competition
      ) National Association". Zwrócono się o współpracę do Banku Kuhn-Loeb, którego
      ) dyrektorem był P. Warburg (1868 - 1932), gwiazda z Wall Street, spadkobierca
      ) dynastii założonej w Hamburgu w 1798 r. Warburg był żonaty z Niną Loeb, a
      ) jego brat Feliks ożenił się z córką Jakuba Schiffa i wszedł do żydowskiej
      ) grupy w Nowym Jorku. Córka Warburga wyszła za mąż za W. Rothschilda.
      ) Poinformowany przez swego brata Maksa mieszkającego w Niemczech i przez
      ) Mendel House o przygotowaniach do wojny w Europie powiedział: "Stworzyłem
      ten
      ) bank w przewidywaniu konfliktu światowego." Oznacza to, że kiedy inni
      ) dostarczali broni, Warburg koncentrujący kapitał, dostarcza funduszy aby
      ) Stany Zjednoczone przystępując do wojny zmieniły strategię na jego korzyść,
      ) to znaczy plutokracji. Na zebraniu na Jekyll Island w Georgii, USA , na
      ) którym był P. Warburg, senator Aldrich; Frank Vanderlip z National City Bank
      ) (Rockefellera): H. Dawson i B. Strong (z grupy Morgana) ustalono, że 12
      ) banków regionalnych z Rezerwy Federalnej zgrupuje 7525 banków narodowych. Z
      ) tą nową siatką finansową banków Rezerwy Federalnej, bankierzy są
      ) zainteresowani tym aby Stany Zjednoczone, które deklarowały neutralność 4
      ) sierpnia 1914 roku, przystąpiły do wojny. Potężna grupa banków Morgana
      ) otrzymuje monopol na 85% udzielonych pożyczek. W październiku 1915 r.
      udziela
      ) pożyczki 500 milionów dolarów Wielkiej Brytanii i Francji. W listopadzie
      1916
      ) inne pożyczki żydowskim bankom: Morgana w Anglii i Kuhn-Loeba we Francji.
      ) Zanim Amerykanie wysłali swoje oddziały wojskowe do Europy, banki żydowskie
      z
      ) USA udzieliły pożyczek 2500 milionów dolarów aliantom i tylko 45 milionów
      ) Niemcom. Stany zjednoczone korzystają z wojny i przechwytują rynki handlowe
      ) Niemiec i Anglii w Azji oraz w Ameryce Południowej i przenoszą ośrodek
      władzy
      ) ekonomicznej z Londynu do Nowego Jorku. Rynek eksportowy USA wzrasta z 2329
      ) milionów dolarów w 1914, do 8080 w 1920 r. W tym czasie import wzrasta z
      1839
      ) do 5278 milionów. Największe zyski mają grupy żydowskich bankierów Morgana i
      ) Kuhn-Loeba. W otoczeniu liberalnego Wilsona jest Żyd Bernard Baruch, uważany
      ) za szarą eminencję, który tak nagle się bogaci, że zaczyna dorównywać P.
      ) Warburgowi, o którym mówi: "Nie wiem dlaczego ludzie tak podziwiają P.
      ) Warburga. Pomimo wszystko nie jest on tak bogaty." Tworzy się Komitet Morski
      ) i Radę Obrony Narodowej (National Defense Councii), w skład której wchodzi 7
      ) reprezentantów businessu oraz 6 ministrów. Dnia 5 marca 1918 r. Wilson
      ) mianuje Żyda Barucha przewodniczącym komisji i daje mu uprawnienia dyktatora
      ) ekonomicznego, ponieważ jest odpowiedzialny za zakupy stali i surowców dla
      ) aliantów. Przemysł okrętowy ma specjalne względy w Stanach. W 1913 roku
      ) budowano 15 krążowników, 250 niszczycieli oraz 36 łodzi podwodnych. Wydano
      50
      ) milionów dolarów na rozwój marynarki handlowej, która ma zastąpić 600 000
      ) tonażową marynarkę handlową Niemiec. Całą tę flotę przekazano pod rozkazy
      ) Franklina D. Roosevelta, pochodzenia żydowskiego oraz Wilsona. Woodrow
      Wilson
      ) pochodził z rodziny prezbiteriańskiej i był profesorem, a potem rektorem
      ) Uniwersytetu w Princeton. Należał do loży masońskiej. W swojej kampanii
      ) prezydenckiej głosił Nową Wolność (New Freedom), przy poparciu Barucha z
      ) bankierami Morganem, Schiffem i innych. W 1916 roku zwiększył liczebność
      ) armii i zmobilizował przemysł, a Amerykanów przygotował do interwencji w
      ) Europie. Jeździł po różnych stanach USA z kampanią propagandową, mając po
      ) swojej stronie opinię publiczną. W październiku 1916 r. proponuje w
      ) Omaha: "Oddać całą naszą siłę do dyspozycji Ligi Narodów." Powody wojny i
      ) udziału w niej Ameryki zostały wyjaśnione w senacie usprawiedliwiając
      podjętą
      ) decyzję koniecznością walki przeciwko rządom autokratycznym, aby zapewnić
      ) demokrację na świecie. 5 kwietnia 1917 r. Stany Zjednoczone były już wśród
      ) aliantów. Wilson zmienia system rekrutacji do wojska, ponieważ pobór
      ) ochotników wynosił tylko 145 000 ludzi. Wprowadzenie obowiązkowej służby
      ) wojskowej zwiększa tę liczbę do l 250 000. Wilson przy pomocy Benesza
      ) doprowadza do rozkładu monarchii austro-węgierskiej wykorzystując ruchy
      ) niepodległościowe. Osiąga swój cel częściowo przez utworzenie rządu w
      Paryżu,
      ) który uznają alianci. Karol I ucieka do Szwajcarii 16 listopada, a Wilhelm
      II
      ) przekracza granicę holenderską. Tak sprawdzają się "przepowiednie" Żyda
      ) Pereira Mendesa: zniszczenie imperium austro-węgierskiego, niemieckiego,
      ) otomańskiego i w przyszłości rosyjskiego oraz anglosaksoński pokój przy
      ) pomocy traktatu, paktu albo konwentu masońskiego Ligi Narodów.
      )
      ) Rewolucja 1917 roku
      )
      ) Na wiosnę 1917 r. francuski generał Nivelle przeprowadza nieudaną ofensywę
      na
      ) froncie zachodnim. W armii francuskiej mają miejsce zamieszki i dezercja, co
      ) zmusza do wprowadzenia trybunałów wojskowych. W lipcu 1917 r. Niemcy
      ) przełamują obronę rosyjską między Dniestrem i Karpatami zajmując Galicję i
      ) Bukowinę. Wysoka inflacja i drożyzna w Rosji doprowadza do tego, że jej
      armia
      ) jest źle zaopatrzona w amunicję i żywność. Wojsko demoralizuje się i wzmaga
      ) agitacja rewolucyjna. Car Mikołaj II poświęca dużo uwagi sprawom społecznym
      i
      ) w 1905 roku oddaje władzę w ręce Wittego, którego zastępuje Stołypin. Kiedy
      ) ten zostaje zamordowany, do władzy dochodzi autokrata Goremykin, który
      ) posiada w ukryciu pomocnika mnicha Rasputina, popieranego przez klikę
      ) dworską. Działa jak mu się podoba, mianuje ministrów i obniża autorytet
      cara.
      ) Dwóch Żydów inspiratorów działa w tej szajce. Pierwszym jest Aaron
      ) Simanowicz, dusza Rasputina, a drugi Manuijew. Doradcy manipulują carycą,
      aby
      ) uzyskać jej poparcie w dwóch sprawach: osiągnięcia pokoju z Niemcami i
      ) polepszenia chwiejnej pozycji Żydów wśród Słowian. Trzeba ukryć fakt, że
      ) tysiące Żydów na terenach zajętych przez Niemców, współpracuje z najeźdźcą.
      ) Te intrygi są dyskutowane w Dumie i wielki książę Paweł informuje o tym cara
      ) Mikołaja II. Car jest opuszczony przez poddanych i dwór, wycofuje się do
      ) sztabu w Mohylewie (22 luty 1917) i zostawia wolne pole blokom wywrotowym,
      ) izolując się od wydarzeń. Duma pragnie scentralizować władzę przed wybuchem
      ) rewolucji, naciskana przez G. Buchanana, ambasadora Anglii i jego liberalną
      ) grupę masońską, wielkiego księcia Lwowa. Za angielskim ambasadorem ukrywa
      się
      ) Alfred Milner założyciel "Round Table" oraz lord Rosebery, zięć Rothschilda,
      ) aby zrealizować marzenia Cecila Rhodesa "rządu światowego zdominowanego
      przez
      ) anglosaksonów". Inną frakcją wywrotową w Dumie są socjaliści popierani przez
      ) robotników, studentów i niektórych intelektualistów, podzieleni na
      ) mieńszewików (współpracujących z burżuazją aby zaszczepić socjalizm) oraz
      ) bolszewików (którzy chcą zdobyć władzę drogą rewolucji, której wodzem jest
      ) Lenin). Od lutego
      • maniekxxx Re: KTO finnansowal Hitlera-cd 28.07.03, 04:46
        podaj adres gdzie to jest-te informacjie.
    • Gość: A.D. Re: KTO finnansowal Hitlera-cd IP: *.mco.bellsouth.net 29.07.03, 18:55
      maniekxxx napisał:

      ) Niepewny pokój ze Stanami Zjednoczonymi
      )
      ) 4 grudnia 1917 r. Wilson w kongresie amerykańskim zadeklarował wypowiedzenie
      ) wojny monarchii austro-węgierskiej wobec bezmyślnej deklaracji księcia
      ) Czernina, rzecznika Austrii, o nierozwiązalności jej związku z Niemcami.
      Trzy
      ) miesiące wcześniej Francuzi, którzy prowadzili nieudaną ofensywę w 1917 roku
      ) otrzymali zapewnienie, że Stany Zjednoczone przystąpią do wojny. Petain
      ) powiedział: "Poczekam na Amerykanów i ich czołgi aby z moimi ludźmi
      ) zaprowadzić porządek moralny." Było znane od dawna tajnym kręgom w USA, to
      co
      ) oficjalnie ogłoszono w kongresie. Dowodzi to, że dostarczanie funduszy przez
      ) wysoką finansjerę uzależniono od dopasowania wojny do
      planów "Establishmentu"
      ) i stosowano swoją strategię finansową. Aby uniknąć reperkusji ekonomicznych
      w
      ) związku ze spekulacją, administracja Wilsona utworzyła bank "Competition
      ) National Association". Zwrócono się o współpracę do Banku Kuhn-Loeb, którego
      ) dyrektorem był P. Warburg (1868 - 1932), gwiazda z Wall Street, spadkobierca
      ) dynastii założonej w Hamburgu w 1798 r. Warburg był żonaty z Niną Loeb, a
      ) jego brat Feliks ożenił się z córką Jakuba Schiffa i wszedł do żydowskiej
      ) grupy w Nowym Jorku. Córka Warburga wyszła za mąż za W. Rothschilda.
      ) Poinformowany przez swego brata Maksa mieszkającego w Niemczech i przez
      ) Mendel House o przygotowaniach do wojny w Europie powiedział: "Stworzyłem
      ten
      ) bank w przewidywaniu konfliktu światowego." Oznacza to, że kiedy inni
      ) dostarczali broni, Warburg koncentrujący kapitał, dostarcza funduszy aby
      ) Stany Zjednoczone przystępując do wojny zmieniły strategię na jego korzyść,
      ) to znaczy plutokracji. Na zebraniu na Jekyll Island w Georgii, USA , na
      ) którym był P. Warburg, senator Aldrich; Frank Vanderlip z National City Bank
      ) (Rockefellera): H. Dawson i B. Strong (z grupy Morgana) ustalono, że 12
      ) banków regionalnych z Rezerwy Federalnej zgrupuje 7525 banków narodowych. Z
      ) tą nową siatką finansową banków Rezerwy Federalnej, bankierzy są
      ) zainteresowani tym aby Stany Zjednoczone, które deklarowały neutralność 4
      ) sierpnia 1914 roku, przystąpiły do wojny. Potężna grupa banków Morgana
      ) otrzymuje monopol na 85% udzielonych pożyczek. W październiku 1915 r.
      udziela
      ) pożyczki 500 milionów dolarów Wielkiej Brytanii i Francji. W listopadzie
      1916
      ) inne pożyczki żydowskim bankom: Morgana w Anglii i Kuhn-Loeba we Francji.
      ) Zanim Amerykanie wysłali swoje oddziały wojskowe do Europy, banki żydowskie
      z
      ) USA udzieliły pożyczek 2500 milionów dolarów aliantom i tylko 45 milionów
      ) Niemcom. Stany zjednoczone korzystają z wojny i przechwytują rynki handlowe
      ) Niemiec i Anglii w Azji oraz w Ameryce Południowej i przenoszą ośrodek
      władzy
      ) ekonomicznej z Londynu do Nowego Jorku. Rynek eksportowy USA wzrasta z 2329
      ) milionów dolarów w 1914, do 8080 w 1920 r. W tym czasie import wzrasta z
      1839
      ) do 5278 milionów. Największe zyski mają grupy żydowskich bankierów Morgana i
      ) Kuhn-Loeba. W otoczeniu liberalnego Wilsona jest Żyd Bernard Baruch, uważany
      ) za szarą eminencję, który tak nagle się bogaci, że zaczyna dorównywać P.
      ) Warburgowi, o którym mówi: "Nie wiem dlaczego ludzie tak podziwiają P.
      ) Warburga. Pomimo wszystko nie jest on tak bogaty." Tworzy się Komitet Morski
      ) i Radę Obrony Narodowej (National Defense Councii), w skład której wchodzi 7
      ) reprezentantów businessu oraz 6 ministrów. Dnia 5 marca 1918 r. Wilson
      ) mianuje Żyda Barucha przewodniczącym komisji i daje mu uprawnienia dyktatora
      ) ekonomicznego, ponieważ jest odpowiedzialny za zakupy stali i surowców dla
      ) aliantów. Przemysł okrętowy ma specjalne względy w Stanach. W 1913 roku
      ) budowano 15 krążowników, 250 niszczycieli oraz 36 łodzi podwodnych. Wydano
      50
      ) milionów dolarów na rozwój marynarki handlowej, która ma zastąpić 600 000
      ) tonażową marynarkę handlową Niemiec. Całą tę flotę przekazano pod rozkazy
      ) Franklina D. Roosevelta, pochodzenia żydowskiego oraz Wilsona. Woodrow
      Wilson
      ) pochodził z rodziny prezbiteriańskiej i był profesorem, a potem rektorem
      ) Uniwersytetu w Princeton. Należał do loży masońskiej. W swojej kampanii
      ) prezydenckiej głosił Nową Wolność (New Freedom), przy poparciu Barucha z
      ) bankierami Morganem, Schiffem i innych. W 1916 roku zwiększył liczebność
      ) armii i zmobilizował przemysł, a Amerykanów przygotował do interwencji w
      ) Europie. Jeździł po różnych stanach USA z kampanią propagandową, mając po
      ) swojej stronie opinię publiczną. W październiku 1916 r. proponuje w
      ) Omaha: "Oddać całą naszą siłę do dyspozycji Ligi Narodów." Powody wojny i
      ) udziału w niej Ameryki zostały wyjaśnione w senacie usprawiedliwiając
      podjętą
      ) decyzję koniecznością walki przeciwko rządom autokratycznym, aby zapewnić
      ) demokrację na świecie. 5 kwietnia 1917 r. Stany Zjednoczone były już wśród
      ) aliantów. Wilson zmienia system rekrutacji do wojska, ponieważ pobór
      ) ochotników wynosił tylko 145 000 ludzi. Wprowadzenie obowiązkowej służby
      ) wojskowej zwiększa tę liczbę do l 250 000. Wilson przy pomocy Benesza
      ) doprowadza do rozkładu monarchii austro-węgierskiej wykorzystując ruchy
      ) niepodległościowe. Osiąga swój cel częściowo przez utworzenie rządu w
      Paryżu,
      ) który uznają alianci. Karol I ucieka do Szwajcarii 16 listopada, a Wilhelm
      II
      ) przekracza granicę holenderską. Tak sprawdzają się "przepowiednie" Żyda
      ) Pereira Mendesa: zniszczenie imperium austro-węgierskiego, niemieckiego,
      ) otomańskiego i w przyszłości rosyjskiego oraz anglosaksoński pokój przy
      ) pomocy traktatu, paktu albo konwentu masońskiego Ligi Narodów.
      )
      ) Rewolucja 1917 roku
      )
      ) Na wiosnę 1917 r. francuski generał Nivelle przeprowadza nieudaną ofensywę
      na
      ) froncie zachodnim. W armii francuskiej mają miejsce zamieszki i dezercja, co
      ) zmusza do wprowadzenia trybunałów wojskowych. W lipcu 1917 r. Niemcy
      ) przełamują obronę rosyjską między Dniestrem i Karpatami zajmując Galicję i
      ) Bukowinę. Wysoka inflacja i drożyzna w Rosji doprowadza do tego, że jej
      armia
      ) jest źle zaopatrzona w amunicję i żywność. Wojsko demoralizuje się i wzmaga
      ) agitacja rewolucyjna. Car Mikołaj II poświęca dużo uwagi sprawom społecznym
      i
      ) w 1905 roku oddaje władzę w ręce Wittego, którego zastępuje Stołypin. Kiedy
      ) ten zostaje zamordowany, do władzy dochodzi autokrata Goremykin, który
      ) posiada w ukryciu pomocnika mnicha Rasputina, popieranego przez klikę
      ) dworską. Działa jak mu się podoba, mianuje ministrów i obniża autorytet
      cara.
      ) Dwóch Żydów inspiratorów działa w tej szajce. Pierwszym jest Aaron
      ) Simanowicz, dusza Rasputina, a drugi Manuijew. Doradcy manipulują carycą,
      aby
      ) uzyskać jej poparcie w dwóch sprawach: osiągnięcia pokoju z Niemcami i
      ) polepszenia chwiejnej pozycji Żydów wśród Słowian. Trzeba ukryć fakt, że
      ) tysiące Żydów na terenach zajętych przez Niemców, współpracuje z najeźdźcą.
      ) Te intrygi są dyskutowane w Dumie i wielki książę Paweł informuje o tym cara
      ) Mikołaja II. Car jest opuszczony przez poddanych i dwór, wycofuje się do
      ) sztabu w Mohylewie (22 luty 1917) i zostawia wolne pole blokom wywrotowym,
      ) izolując się od wydarzeń. Duma pragnie scentralizować władzę przed wybuchem
      ) rewolucji, naciskana przez G. Buchanana, ambasadora Anglii i jego liberalną
      ) grupę masońską, wielkiego księcia Lwowa. Za angielskim ambasadorem ukrywa
      się
      ) Alfred Milner założyciel "Round Table" oraz lord Rosebery, zięć Rothschilda,
      ) aby zrealizować marzenia Cecila Rhodesa "rządu światowego zdominowanego
      przez
      ) anglosaksonów". Inną frakcją wywrotową w Dumie są socjaliści popierani przez
      ) robotników, studentów i niektórych intelektualistów, podzieleni na
      ) mieńszewików (współpracujących z burżuazją aby zaszczepić socjalizm) oraz
      ) bolszewików (którzy chcą zdobyć władzę drogą rewolucji, której wodzem jest
      ) Lenin). Od lutego
    • Gość: A.D. Re: KTO finnansowal Hitlera-cd IP: *.mco.bellsouth.net 03.08.03, 06:36
      maniekxxx napisał:

      ) Niepewny pokój ze Stanami Zjednoczonymi
      )
      ) 4 grudnia 1917 r. Wilson w kongresie amerykańskim zadeklarował wypowiedzenie
      ) wojny monarchii austro-węgierskiej wobec bezmyślnej deklaracji księcia
      ) Czernina, rzecznika Austrii, o nierozwiązalności jej związku z Niemcami.
      Trzy
      ) miesiące wcześniej Francuzi, którzy prowadzili nieudaną ofensywę w 1917 roku
      ) otrzymali zapewnienie, że Stany Zjednoczone przystąpią do wojny. Petain
      ) powiedział: "Poczekam na Amerykanów i ich czołgi aby z moimi ludźmi
      ) zaprowadzić porządek moralny." Było znane od dawna tajnym kręgom w USA, to
      co
      ) oficjalnie ogłoszono w kongresie. Dowodzi to, że dostarczanie funduszy przez
      ) wysoką finansjerę uzależniono od dopasowania wojny do
      planów "Establishmentu"
      ) i stosowano swoją strategię finansową. Aby uniknąć reperkusji ekonomicznych
      w
      ) związku ze spekulacją, administracja Wilsona utworzyła bank "Competition
      ) National Association". Zwrócono się o współpracę do Banku Kuhn-Loeb, którego
      ) dyrektorem był P. Warburg (1868 - 1932), gwiazda z Wall Street, spadkobierca
      ) dynastii założonej w Hamburgu w 1798 r. Warburg był żonaty z Niną Loeb, a
      ) jego brat Feliks ożenił się z córką Jakuba Schiffa i wszedł do żydowskiej
      ) grupy w Nowym Jorku. Córka Warburga wyszła za mąż za W. Rothschilda.
      ) Poinformowany przez swego brata Maksa mieszkającego w Niemczech i przez
      ) Mendel House o przygotowaniach do wojny w Europie powiedział: "Stworzyłem
      ten
      ) bank w przewidywaniu konfliktu światowego." Oznacza to, że kiedy inni
      ) dostarczali broni, Warburg koncentrujący kapitał, dostarcza funduszy aby
      ) Stany Zjednoczone przystępując do wojny zmieniły strategię na jego korzyść,
      ) to znaczy plutokracji. Na zebraniu na Jekyll Island w Georgii, USA , na
      ) którym był P. Warburg, senator Aldrich; Frank Vanderlip z National City Bank
      ) (Rockefellera): H. Dawson i B. Strong (z grupy Morgana) ustalono, że 12
      ) banków regionalnych z Rezerwy Federalnej zgrupuje 7525 banków narodowych. Z
      ) tą nową siatką finansową banków Rezerwy Federalnej, bankierzy są
      ) zainteresowani tym aby Stany Zjednoczone, które deklarowały neutralność 4
      ) sierpnia 1914 roku, przystąpiły do wojny. Potężna grupa banków Morgana
      ) otrzymuje monopol na 85% udzielonych pożyczek. W październiku 1915 r.
      udziela
      ) pożyczki 500 milionów dolarów Wielkiej Brytanii i Francji. W listopadzie
      1916
      ) inne pożyczki żydowskim bankom: Morgana w Anglii i Kuhn-Loeba we Francji.
      ) Zanim Amerykanie wysłali swoje oddziały wojskowe do Europy, banki żydowskie
      z
      ) USA udzieliły pożyczek 2500 milionów dolarów aliantom i tylko 45 milionów
      ) Niemcom. Stany zjednoczone korzystają z wojny i przechwytują rynki handlowe
      ) Niemiec i Anglii w Azji oraz w Ameryce Południowej i przenoszą ośrodek
      władzy
      ) ekonomicznej z Londynu do Nowego Jorku. Rynek eksportowy USA wzrasta z 2329
      ) milionów dolarów w 1914, do 8080 w 1920 r. W tym czasie import wzrasta z
      1839
      ) do 5278 milionów. Największe zyski mają grupy żydowskich bankierów Morgana i
      ) Kuhn-Loeba. W otoczeniu liberalnego Wilsona jest Żyd Bernard Baruch, uważany
      ) za szarą eminencję, który tak nagle się bogaci, że zaczyna dorównywać P.
      ) Warburgowi, o którym mówi: "Nie wiem dlaczego ludzie tak podziwiają P.
      ) Warburga. Pomimo wszystko nie jest on tak bogaty." Tworzy się Komitet Morski
      ) i Radę Obrony Narodowej (National Defense Councii), w skład której wchodzi 7
      ) reprezentantów businessu oraz 6 ministrów. Dnia 5 marca 1918 r. Wilson
      ) mianuje Żyda Barucha przewodniczącym komisji i daje mu uprawnienia dyktatora
      ) ekonomicznego, ponieważ jest odpowiedzialny za zakupy stali i surowców dla
      ) aliantów. Przemysł okrętowy ma specjalne względy w Stanach. W 1913 roku
      ) budowano 15 krążowników, 250 niszczycieli oraz 36 łodzi podwodnych. Wydano
      50
      ) milionów dolarów na rozwój marynarki handlowej, która ma zastąpić 600 000
      ) tonażową marynarkę handlową Niemiec. Całą tę flotę przekazano pod rozkazy
      ) Franklina D. Roosevelta, pochodzenia żydowskiego oraz Wilsona. Woodrow
      Wilson
      ) pochodził z rodziny prezbiteriańskiej i był profesorem, a potem rektorem
      ) Uniwersytetu w Princeton. Należał do loży masońskiej. W swojej kampanii
      ) prezydenckiej głosił Nową Wolność (New Freedom), przy poparciu Barucha z
      ) bankierami Morganem, Schiffem i innych. W 1916 roku zwiększył liczebność
      ) armii i zmobilizował przemysł, a Amerykanów przygotował do interwencji w
      ) Europie. Jeździł po różnych stanach USA z kampanią propagandową, mając po
      ) swojej stronie opinię publiczną. W październiku 1916 r. proponuje w
      ) Omaha: "Oddać całą naszą siłę do dyspozycji Ligi Narodów." Powody wojny i
      ) udziału w niej Ameryki zostały wyjaśnione w senacie usprawiedliwiając
      podjętą
      ) decyzję koniecznością walki przeciwko rządom autokratycznym, aby zapewnić
      ) demokrację na świecie. 5 kwietnia 1917 r. Stany Zjednoczone były już wśród
      ) aliantów. Wilson zmienia system rekrutacji do wojska, ponieważ pobór
      ) ochotników wynosił tylko 145 000 ludzi. Wprowadzenie obowiązkowej służby
      ) wojskowej zwiększa tę liczbę do l 250 000. Wilson przy pomocy Benesza
      ) doprowadza do rozkładu monarchii austro-węgierskiej wykorzystując ruchy
      ) niepodległościowe. Osiąga swój cel częściowo przez utworzenie rządu w
      Paryżu,
      ) który uznają alianci. Karol I ucieka do Szwajcarii 16 listopada, a Wilhelm
      II
      ) przekracza granicę holenderską. Tak sprawdzają się "przepowiednie" Żyda
      ) Pereira Mendesa: zniszczenie imperium austro-węgierskiego, niemieckiego,
      ) otomańskiego i w przyszłości rosyjskiego oraz anglosaksoński pokój przy
      ) pomocy traktatu, paktu albo konwentu masońskiego Ligi Narodów.
      )
      ) Rewolucja 1917 roku
      )
      ) Na wiosnę 1917 r. francuski generał Nivelle przeprowadza nieudaną ofensywę
      na
      ) froncie zachodnim. W armii francuskiej mają miejsce zamieszki i dezercja, co
      ) zmusza do wprowadzenia trybunałów wojskowych. W lipcu 1917 r. Niemcy
      ) przełamują obronę rosyjską między Dniestrem i Karpatami zajmując Galicję i
      ) Bukowinę. Wysoka inflacja i drożyzna w Rosji doprowadza do tego, że jej
      armia
      ) jest źle zaopatrzona w amunicję i żywność. Wojsko demoralizuje się i wzmaga
      ) agitacja rewolucyjna. Car Mikołaj II poświęca dużo uwagi sprawom społecznym
      i
      ) w 1905 roku oddaje władzę w ręce Wittego, którego zastępuje Stołypin. Kiedy
      ) ten zostaje zamordowany, do władzy dochodzi autokrata Goremykin, który
      ) posiada w ukryciu pomocnika mnicha Rasputina, popieranego przez klikę
      ) dworską. Działa jak mu się podoba, mianuje ministrów i obniża autorytet
      cara.
      ) Dwóch Żydów inspiratorów działa w tej szajce. Pierwszym jest Aaron
      ) Simanowicz, dusza Rasputina, a drugi Manuijew. Doradcy manipulują carycą,
      aby
      ) uzyskać jej poparcie w dwóch sprawach: osiągnięcia pokoju z Niemcami i
      ) polepszenia chwiejnej pozycji Żydów wśród Słowian. Trzeba ukryć fakt, że
      ) tysiące Żydów na terenach zajętych przez Niemców, współpracuje z najeźdźcą.
      ) Te intrygi są dyskutowane w Dumie i wielki książę Paweł informuje o tym cara
      ) Mikołaja II. Car jest opuszczony przez poddanych i dwór, wycofuje się do
      ) sztabu w Mohylewie (22 luty 1917) i zostawia wolne pole blokom wywrotowym,
      ) izolując się od wydarzeń. Duma pragnie scentralizować władzę przed wybuchem
      ) rewolucji, naciskana przez G. Buchanana, ambasadora Anglii i jego liberalną
      ) grupę masońską, wielkiego księcia Lwowa. Za angielskim ambasadorem ukrywa
      się
      ) Alfred Milner założyciel "Round Table" oraz lord Rosebery, zięć Rothschilda,
      ) aby zrealizować marzenia Cecila Rhodesa "rządu światowego zdominowanego
      przez
      ) anglosaksonów". Inną frakcją wywrotową w Dumie są socjaliści popierani przez
      ) robotników, studentów i niektórych intelektualistów, podzieleni na
      ) mieńszewików (współpracujących z burżuazją aby zaszczepić socjalizm) oraz
      ) bolszewików (którzy chcą zdobyć władzę drogą rewolucji, której wodzem jest
      ) Lenin). Od lutego
    • _vist_ Allah jest wielki bracie dobrze prawisz , A.D. 03.08.03, 06:36
      Dziekujemy ci bracie w Islamie
      • Gość: A.D. Re: Allah jest wielki bracie dobrze prawisz , IP: *.mco.bellsouth.net 08.08.03, 03:04
        _vist_ napisał:

        > Dziekujemy ci bracie w Islamie

        >> Allah akbar moj synu...
Pełna wersja