PiS gryzie Park Centralny

Odczepcie się od naszego parku

[naroczanka]

Ludzie. nie dajmy sobie odebrać tego fantastycznego miejsca. Nie o studentów to
chodzi. Niech PiS (o ile to możliwe) szuka sobie innej drogi dotarcia do
elektoratu. Park jest niezastąpionym miejscem dla rowerzystów, spacerujących z
psami, wrotkarzy, dla całych rodzin. Wiosną i latem można tam odpocząc, pograć
w piłke itd.

[...]

[Gość: może z Danzig?]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[...]

[Gość: U-54 zatapia!]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[panteo]

Ryszard Kapuściński: spacer poranny

Ryszard Kapuściński2007-01-24, ostatnia aktualizacja 2007-01-25 00:05
Zwykle szedł Prokuratorską, Wawelską i dalej na Pole Mokotowskie. Mijali Go
przechodnie, którzy tak jak On dość wcześnie wstawali. Niemal każdego dnia
rano, jeśli był w Warszawie, Ryszard Kapuściński spacerował w okolicy swojego
domu. Oto Jego opis takiego spaceru, pochodzący z archiwum domowego pisarza.
Jest maj, początek lat 90. ...

Fot. PIOTR WOJCIK Rano budzę się, wypijam kawę i idę na spacer. Jest siódma.
Idę ulicą, przy której mieszkam - Prokuratorską, do Wawelskiej. Mijam konsulat
brytyjski: o tej porze przed furtką stoi już tłum ludzi. Nocują tu, śpią w
samochodach, na trawnikach, na ławkach - czekają, żeby złożyć wniosek o wizę.
Od razu wiem, że jestem w Trzecim Świecie. Takich porannych zbiegowisk nie ma
ani w Oslo, ani w Bernie, są natomiast w Kampali i w Kuala Lumpur.

Mieszkańcy krajów biedniejszych - ot, chociażby Polski - oferują swoje tanie
ręce do pracy, kraje zamożne bronią się, mają chętnych w nadmiarze. Głodni, ale
jeszcze nie tak głodni, żeby nie móc ruszać się (jak moi biedacy z Sahelu),
szturmują Zachód, gdzie ciągle jeszcze, jeśli tylko uda się znaleźć pracę,
można dobrze zarobić (sąsiad mojej mamy, starszy już wiekiem murarz, pan
Kucharski, zapytany, jakie miałby marzenia w życiu, odpowiedział bez namysłu: -
Wie pani, żeby tak jeszcze choć raz dobrze zarobić!).

Tęsknota za dobrym zarobkiem nie jest prostą chęcią napchania sobie kieszeni.
To przecież potrzeba sprawdzenia się, publicznego dowodu, ile jestem wart, jak
wysokie zajmuję miejsce w hierarchii społecznej. Pytanie o zarobek jest przede
wszystkim pytaniem o to, jak mnie widzą i cenią, jak jestem postrzegany i
kwalifikowany.

Tuż za konsulatem jest skrzyżowanie Wawelskiej i alei Niepodległości, miejsce,
w którym zbiegają się granice trzech dzielnic - Mokotowa, Ochoty i Śródmieścia.
Przed sobą, naprzeciw gmachu Głównego Urzędu Statystycznego, mam budynek, w
którym mieszkał przed wojną autor "Ludzi podziemnych", wielki mason, senator
Andrzej Strug. To w jego mieszkaniu Witkacy poznał Czesławę Oknińską, ostatnią
miłość swojego życia. Był to rok 1929. W dziesięć lat później, we wrześniu
1939, wyruszyli oboje na Polesie. Tam w lesie, koło wsi Jeziory, popełnili
samobójstwo (z którego jednak Oknińską odratowano).

Przecinam ulicę Wawelską i wchodzę na Pole Mokotowskie. Widzę z daleka gmach
Biblioteki Narodowej - w wiecznej budowie. Zwraca uwagę, że nim zaczęto budowę
Biblioteki, postawiono najpierw cały zespół budynków i solidnych baraków dla
biurokracji przedsiębiorstwa budowlanego, jakby z góry zakładając, że ten w
końcu niewielki obiekt biblioteczny będzie wznoszony latami, całymi
pokoleniami. I to się w istocie sprawdza! Budynki administracji od rana pełne
urzędników, a obok w miejscu budowy, na zmurszałych już rusztowaniach, jakiś
jeden robotnik, drugi w zrujnowanym młynku miesi garść betonu.

Teraz (jest koniec maja) wchodzę w zieleń Pola Mokotowskiego. Tu, na rogu
Wawelskiej i alei Niepodległości, postawiono w 1945 roku osiedle drewnianych,
małych, jednorodzinnych domków fińskich. Tuż po wojnie przydzielono nam taki
domek, ponieważ mój ojciec pracował wówczas w Społecznym Przedsiębiorstwie
Budowlanym. Ten ciasny domek bez łazienki, bez centralnego ogrzewania był
luksusem, był szczęściem, gdyż dotąd gnieździliśmy się (rodzina czteroosobowa)
w maleńkiej kuchni, w ruinach, na terenie magazynów cementu i cegły przy ulicy
Srebrnej, w pobliżu bocznicy kolejowej zwanej Syberią (stąd wywożono kiedyś
ludzi na Sybir).

Domek nasz (adres: III-cia kolonia, 6-ty domek) przylegał do piaszczystego
nasypu, z którego dzieci w zimie zjeżdżały na sankach. Na tym nasypie w 1935
roku stała laweta z trumną Piłsudskiego. Stad Marszałek przyjmował swoją
ostatnią defiladę, nim kondukt żałobny wyruszył do Krakowa, na Wawel.

Idę ścieżką wśród traw, rano osrebrzonych błyszczącą rosą, między wysokimi
topolami. Pamiętam, jak sadzono te topole tuż po wojnie, wiotkie, kruche
krzewy, które wyrosły teraz na tęgie strzeliste drzewa. A oto nagle kępa
jabłoni, grusz i śliwek, właśnie kwitną, rozsiewają słodkie mocne zapachy. Sad,
tu w parku publicznym? Tak, bo są to drzewa, które wokół swojego domku posadził
pan Stelmach, tramwajarz, a jak się okazało, również przedni ogrodnik i
sadownik. Pan Stelmach już nie żyje, ale jego drzewa stoją, a jabłka, gruszki,
śliwki będą latem zrywać miejscowe dzieci, a także przygodni pijaczkowie,
którzy zbierają się tu, aby w łagodnym cieniu wypić butelkę cienkusza.

Niestety, moja ścieżka prowadzi również w pobliżu bardzo smutnego miejsca.
Dzisiaj jest to ładna polana, a wtedy, po wojnie, były tu gliniane bruzdy i
wetknięte w te bruzdy cztery deszczułki owiązane kawałkiem drutu. Oznaczało to,
że w ziemi jest mina. I pamiętam, że idę do szkoły, zaspany i zmarznięty, i
widzę dziecko, chłopczyka, który siedzi między tymi deszczułkami i nim zdążyłem
ocknąć się i cokolwiek pomyśleć, zobaczyłem nagle błysk ognia, usłyszałem
suchy, ostry huk i zobaczyłem, jak ten chłopczyk pochylił się, skulił i
znieruchomiał.

Natychmiast podniósł się krzyk i zaczęła się bieganina, wypadli ludzie z
okolicznych domków, ale kiedy dobiegliśmy do eksplozji, dziecko siedziało
martwe, w kałużach krwi. To musiało być tutaj, koło tej topoli. Ale gdzie
dokładnie? Wszędzie trawa i trawa, w każdym miejscu jednakowo bujna.

Wchodzę na główną uliczkę naszego osiedla. Nazywa się Leszowa. Nie ma tu ani
asfaltu, ani nawet bruku. Jest czarna posypana miałem węglowym, kiedy pada
deszcz, stoją na niej brudne, smoliste kałuże. W jednym miejscu na środku ulicy
leży czarny kundel. Zawsze leży i zawsze w tym samym miejscu. Kiedy przechodzę,
kundel szczeka. Nie ruszając się. Jest to szczekanie pasywne, szczekanie na
odczepnego, zdawałoby się, że ten pies nie jest żywym, czującym stworzeniem,
tylko jakąś nakręconą zabawką do szczekania. Jest to tak, jakbym idąc, nacisnął
nagle jakiś ukryty w jezdni guzik i wyzwolił mechanizm drętwego,
przygnębiającego szczekania.

Po obu stronach ulicy Leszowej ciągną się działki. Kiedyś stały tu wszędzie
domki, ale w połowie lat siedemdziesiątych domki ludziom zabrano i sprzedano za
grosze prominentom reżymu Gierka. Teraz można je oglądać tam, gdzie wczasuje
stara nomenklatura. Natomiast dawnym mieszkańcom zostawiono ich ogródki, ich
działki. Wszystkie te działki są bardzo ubogie.

Płoty byle jak sklecone, a to z gałęzi, a to z wszelakiego drutu, a to z
przerdzewiałej siatki. Budki w ogródkach stojące także nic nie lepsze. Każdy
klecił je z czego miał. Miał deski - z desek, miał blachę - z blachy, a są
ściany po prostu z dykty lub z płyty spilśnionej, czy nawet z papy. Ci, którzy
mieli farbę, pędzel i tzw. zmysł estetyczny, owe po amatorsku sklecone
prowizorki troskliwie pomalowali. Są więc budki żółte i seledynowe, niebieskie
i rude, a najwięcej zielonych.

Najczęściej zresztą - i to jest im wspólne - te niegdyś świeże i żywe faktury
są dziś złuszczone, odrapane, płowiejące. Prawdziwą jednak poezją brzydoty i
ubóstwa, ale zarazem zaskakującej fantazji i plastycznego happeningu są
prowadzące do tych ogródków furtki. Jest ich tu kilkadziesiąt, a każda inna,
różna i niezwykła w swych pokracznych formach i deseniach.

Z ulicy Leszowej skręcam w lewo i dochodzę do szarego, brudnego baraku o
małych, ciemnych jakby więziennych okienkach. Barak jest częścią zajezdni wozów
asenizacyjnych. Dużo tych wozów stoi zawsze bezczynnych - albo nie ma załóg,
albo części zapasowych, albo pieniędzy na paliwo. Biblioteka Narodowa i zakład
oczyszczania miasta są to dwa główne, sąsiadujące ze sobą obiekty na Polu
Mokotowskim.

Ponurą obozową ścianę baraku zasłaniają latem wysokie i gęste łopiany. Zielsko
to, choć gruboskóre i mało szlachetne, jest jednak przyjemniejsze dla oka niż
c

PiS gryzie Park Centralny

[nobasa]

jestem mokotowskim autochtonem, ten park okresla tożsamość calej dzielnicy i co
za tym idzie również moją,a dla PiS_iorów mam prostą rade: spieprzajcie dziady z
mojego parku..