coś dla "procesowiczów"

[serafin666]

III CZP 55/05
Pytanie prawne Sądu Apelacyjnego w Gdańsku przedstawione do rozpoznania przez
skład 3 sędziów Sądu Najwyższego:
„Czy strona traci prawo do skutecznego podniesienia w apelacji zarzutu
naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które miało
wpływ na treść wydanego wyroku wskutek przeprowadzenia przez sąd pierwszej
instancji postępowania dowodowego z naruszeniem przepisów: art. 495 § 3
k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. w sytuacji, gdy w terminie przewidzianym w art.
162 k.p.c. strona nie zwróciła sądowi pierwszej instancji uwagi na uchybienia
przez sąd przepisom wnosząc o wpisanie zastrzeżenia do protokołu?”
Art. 162. Strony mogą w toku posiedzenia, a jeżeli nie były obecne, na
najbliższym posiedzeniu zwrócić uwagę sądu na uchybienia przepisom
postępowania, wnosząc o wpisanie zastrzeżenia do protokołu. Stronie, która
zastrzeżenia nie zgłosiła, nie przysługuje prawo powoływania się na takie
uchybienia w dalszym toku postępowania, chyba że chodzi o przepisy
postępowania, których naruszenie sąd powinien wziąć pod rozwagę z urzędu,
albo że strona uprawdopodobni, iż nie zgłosiła zastrzeżeń bez swojej winy.
Art. 232. (106) Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia
faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód nie wskazany
przez stronę.

Art. 495. (309) § 1. W razie prawidłowego wniesienia zarzutów przewodniczący
wyznacza rozprawę i zarządza doręczenie ich powodowi.
§ 2. W toku postępowania nie można występować z nowymi roszczeniami zamiast
lub obok dotychczasowych. Jednakże w razie zmiany okoliczności powód może
żądać zamiast pierwotnego przedmiotu sporu jego wartości lub innego
przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające się może nadto rozszerzyć
żądanie pozwu o świadczenia za dalsze okresy.
§ 3. Okoliczności faktyczne, zarzuty i wnioski dowodowe niezgłoszone w pozwie
albo w piśmie zawierającym zarzuty od nakazu zapłaty mogą być rozpoznawane
jedynie wtedy, gdy strona wykaże, że nie mogła z nich skorzystać wcześniej
lub gdy potrzeba ich powołania wynikła później. Powód może powołać nowe fakty
i dowody w terminie tygodnia od dnia doręczenia mu pisma pozwanego
zawierającego zarzuty.
§ 4. Przepisów art. 194-196 i art. 198 nie stosuje się.

[serafin666]

Znaczenie uchwał i wyroków Sądu Najwyższego

Siła argumentów i autorytet


Marcin K. twierdzi, że jego sytuacja jest taka sama jak Krystyny S., której SN
przyznał emeryturę. Jemu ZUS emerytury odmawia, bo, jak wyjaśnia, wiąże go
tylko uchwała siedmiu sędziów SN, a nie wyrok.

Czy ZUS ma rację? Czy może być tak, że jednemu obywatelowi SN przyznaje
świadczenie, a drugiemu w tej samej sytuacji ZUS go odmawia? - pyta Marcin K.
Podobne pytania padają na tle sporów cywilnych, gospodarczych, rodzinnych.
Szczególne rozgoryczenie budzi to, co - często słusznie - ludzie uważają za
brak respektu dla Sądu Najwyższego.

Jakie zatem znaczenie mają jego werdykty?

Bardzo duże, bo chociaż - odmiennie niż w prawie anglosaskim - sędzia nie
tworzy prawa, to jest "ustami ustawy": interpretuje je i stosuje.

W razie rozbieżności wyroków Znaczenie orzecznictwa SN wynika z podstawowego
zadania, jakie stawia przed nim konstytucja. Jest nim nadzór nad orzekaniem
sądów powszechnych i wojskowych. W ramach tego nadzoru powinien zapewnić, by w
takich samych okolicznościach prawnych i faktycznych zapadały takie same
orzeczenia.

Przyczyną rozbieżności jest często niejasność samego prawa, więc i odmienność
interpretacji. Z wnioskiem o wyjaśnienie zagadnienia prawnego wywołującego
różnice w orzecznictwie sądów lub samego SN może wystąpić pierwszy prezes SN,
rzecznik praw obywatelskich, prokurator generalny, a w sprawach rentowych,
emerytalnych oraz ubezpieczeń majątkowych i osobowych - także rzecznik
ubezpieczonych. Na takie pytania, zwane abstrakcyjnymi, bo są oderwane od
konkretnych spraw, odpowiada SN w składzie siedmiu sędziów, w składzie całej
Izby SN, połączonych izb albo nawet całego składu SN. Uchwały w składzie
większym niż siedmiu sędziów podejmowane są sporadycznie.

Na tle konkretnej sprawy
Jeśli przy rozpatrywaniu apelacji czy zażalenia pojawią się wątpliwości prawne,
sąd II instancji także może przedstawić je do rozstrzygnięcia SN. Ten może albo
udzielić odpowiedzi w formie uchwały, alboprzejąć sprawę do rozpoznania, co
czyni sporadycznie.

Są to uchwały wyjaśniające wątpliwości powstałe na tle konkretnych spraw. Z
reguły jednak mają znacznie ogólniejsze. Uchwały wydane w celu wyjaśnienia
wątpliwości zgłoszonych przez sąd II instancji wiążą w danej sprawie, tj. tej,
na której tle powstało zagadnienie prawne. SN podejmuje te uchwały w
trzyosobowym składzie. Wolno mu odmówić podjęcia uchwały, gdy w jego ocenie
odpowiedź nie miałaby wpływu na wynik sprawy.

Najważniejsza busola
Uchwały będące odpowiedzią na pytania prawne sądów II instancji w innych
sprawach niż te, których bezpośrednio dotyczą, mocy wiążącej nie mają. Stoi
jednak za nimi siła argumentacji i autorytet SN. W praktyce są respektowane
przez sądy i mają znaczny wpływ na rozstrzygnięcia w innych sprawach, ale tylko
takich samych i podobnych.

Strony w postępowaniu sądowym bardzo często powołują się na stanowisko SN
zajęte na tle konkretnych spraw. Mogą oczekiwać, że jeśli sąd I czy II
instancji orzeknie wbrew temu stanowisku, to gdy sprawa dotrze do SN, zostanie
rozstrzygnięta zgodnie z wcześniej wyrażonym poglądem. To najważniejsza busola
dla sądów, a także urzędów, jeśli spory powstające w związku z ich
działalnością mogą trafić do sądu powszechnego.

O niezrozumieniu znaczenia orzeczeń SN świadczy więc odpowiedź udzielona
Marcinowi M. przez ZUS. To prawda, że wyrok, na który się powołuje, nie ma
formalnie mocy wiążącej w jego sprawie, ale nie oznacza to, że ZUS może go
zignorować.

Niestety, zdarza się, że również SN pod wpływem różnych argumentów zmienia
własną wykładnię. Tak było np. po wejściu w życie konstytucji.

Moc zasady prawnej
Jeszcze inaczej przedstawia się kwestia mocy wiążącej uchwał podejmowanych w
odpowiedzi na pytania prawne (tzw. abstrakcyjne) pierwszego prezesa SN,
prokuratora generalnego, rzecznika praw obywatelskich i rzecznika
ubezpieczonych.

Przepisy nic nie mówią o mocy wiążącej uchwał SN podjętych w składzie
siedmioosobowym. Wiążą tylko uchwały rozstrzygające wątpliwości rozpatrywane
wskutek skargi kasacyjnej w składzie zwykłym, ale w konkretnej sprawie.

Sędziowie podejmujący uchwałę w siedmioosobowym składzie mogą jednak
zadecydować o nadaniu jej mocy zasady prawnej. Takąmoc uzyskują automatycznie
uchwały pełnego składu SN, składu połączonych izb oraz składu całej izby.

W tej chwili w SN są cztery izby: Cywilna; Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i
Spraw Obywatelskich; Karna; Wojskowa.

Uchwały mające moc zasad prawnych są wiążące przede wszystkim dla samego SN,
ale nie bezwzględnie i na zawsze. Jeżeli jednak jakikolwiek skład SN zamierza
odstąpić od zasady prawnej, musi przedstawić zagadnienie do rozstrzygnięcia
pełnemu składowi izby. Odstąpienie od zasady uchwalonej przez izbę, przez
połączone izby albo przez pełny skład SN wymaga rozstrzygnięcia w drodze
uchwały odpowiednio przez właściwą izbę, połączone izby lub pełny skład SN.

SN także się myli
Mimo oczywistego znaczenia uchwał i orzeczeń SN dla praktyki stosowania prawa
nie dysponuje on żadnymi środkami natury administracyjnej do wymuszenia
posłuchu, oprócz tzw. nadzoru judykacyjnego. Po prostu, jeśli sąd orzeknie
wbrew poglądowi prawnemu wyrażonemu w uchwale, wyroku, postanowieniu SN, można
oczekiwać, że gdy sprawa trafi na wokandę SN, wyda on orzeczenie zgodne z
własnymi poglądami. Jeżeli więc ZUS odmówi Marcinowi M. emerytury, może on
liczyć na to, że jeśli odwoła się do sądu, ten emeryturę mu przyzna. Pod
warunkiem, że jego sytuacja jest dokładnie taka sama jak Krystyny S. i nie
uległy zmianie przepisy, które zadecydowały o korzystnym rozstrzygnięciu jej
sprawy.

SN na pewno doprowadzi do korekty zaskarżonego wyroku, jeśli uchwała
zlekceważona przez sąd czy sądy niższej instancji ma moc zasady prawnej, chyba
że w związku z tą konkretną sprawą zwykły skład SN uzna z jakichś względów
konieczność generalnego odstąpienia od własnego poglądu. To jednak zdarza się
wyjątkowo.

Nie należą natomiast niestety do rzadkości sytuacje, że jeden skład SN zajmuje
w odniesieniu do tej samej kwestii stanowisko inne niż wcześniej wyrażone.
Takie rozbieżności utrzymują się niekiedy przez dłuższy czas. Regułą jest, że
występują one również w orzecznictwie sadów niższej instancji. Podważa to
zaufanie obywatela do prawa i sądów. Nie musi on przecież rozumieć niuansów
prawniczych, złożoności zagadnień występujących w takich sprawach.

Wydaje się więc, że i uprawnieni, i sam SN korzystają nazbyt oszczędnie z
instytucji pytań prawnych.

Izabela Lewandowska, dziennikarka "Rzeczpospolitej"

[ktob8080]

serafin, stąnałeś na wysokości zadania przytaczając ten tekst;
dobrze byłoby również, abyś przy cytowanych orzeczeniach SN, wyraźnie zaznaczał,
czy jest to uchwała SN w składzie siedmiu sędziów;
wyrawane z kontekstu pojedyncze zdania wyroków w konkretnych sprawach mogą być
mało przydatne i wprowadzać w błąd

[ulot]

Witam.
A tak naprawdę to prwie we wszystkich sprawach gdzie wartość sporu nie
przekracza kwoty ...... to brak jest podstaw do rozpatrzenia sprawy przez SN
np. jako kasacji. A niestety prawie zawsze sprawy właścicieli w wspólnocie
mieszkaniowej roszczeniowe nie przekraczają magicznej kwoty uprawniającej do
rozpatrzenia przez SN. A Sądy Okręgowe i Apelacyjne dobrze o tym wiedzą i
bardzo chętnie korzystają z własnych różniących się interpretacji tych samych
przepisów prawa.

[serafin666]

w dzisiejszej "RZ" :

Bezprawie w polisach

Podpisując polisy, często padamy ofiarą firm ubezpieczeniowych. Nawet
największe z nich jak PZU, Warta, Hestia stosują w umowach zabronione przez
prawo zapisy.
We wszystkich 30 zbadanych przez nadzór ubezpieczeniowy najpopularniejszych
ubezpieczeniach znalazły się klauzule naruszające interesy konsumentów. Do
najczęstszych należą ograniczenia możliwości wcześniejszego wypowiedzenia umowy
oraz prawo do zerwania umowy z klientem w przypadku niezapłacenia przez niego w
terminie składki, bez wcześniejszego wezwania do zapłaty, przerzucanie na
ubezpieczonego nadmiernych zobowiązań. -Nie spodziewaliśmy się, że jest aż tak
źle - mówi Marian Małecki z Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy
Emerytalnych.

Zawiadomienie nawet na bramie

Zmieniają się zasady doręczeń pism przewidziane w kodeksie postępowania
administracyjnego.

Wchodzące dziś w życie znowelizowane przepisy k.p.a. (Dz. U. nr 78, poz. 682)
regulują postępowanie z pismami urzędowymi, gdy nie udaje się ich doręczyć w
sposób przewidziany dotychczas w kodeksie. Jeśli przesyłka była wysłana pocztą,
to placówka pocztowa przechowuje pismo przez czternaście dni. W razie
nieskutecznego doręczania pisma przez pracowników urzędu gminy, upoważnioną
osobę lub organ pismo składa się na 14 dni w urzędzie gminy (miasta).
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tych miejscach umieszcza się w oddawczej
skrzynce pocztowej lub gdy nie jest tomożliwe, na drzwiach mieszkania adresata,
jego biura lub innego pomieszczenia, w którym wykonuje czynności zawodowe, bądź
w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zawiadomienie powinno
zawierać informację o możliwości odbioru pisma w ciągu siedmiu dni, licząc od
dnia jego pozostawienia. Jeśli w tym terminie przesyłka nie zostanie podjęta,
pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie
dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za
dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, na który pismo
pozostawia się w placówce pocztowej bądź w urzędzie. Włącza się je wówczas do
akt sprawy.

[serafin666]

2002.07.30 postanow. SN IV CKN 1226/00 OSNC 2003/7-8/113
Zasadność kwestionowanej przez współwłaściciela wysokości obciążających go
wydatków i innych ciężarów, a także powinności biernego zachowania się,
określonych przez sąd orzekający na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24
czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz.
903), podlega ocenie według przepisów kodeksu cywilnego o współwłasności.

art. 11 ust. 2 :
Jeżeli uczynienie zadość przesłance samodzielności lokali wymaga wykonania
robót adaptacyjnych, sąd może w postanowieniu wstępnym, uznającym żądanie
ustanowienia odrębnej własności lokali w zasadzie za usprawiedliwione,
upoważnić zainteresowanego uczestnika postępowania do ich wykonania -
tymczasowo na jego koszt. W razie przeszkód stawianych przez innych
uczestników, sąd - w postanowieniu wstępnym lub w postanowieniu oddzielnym -
może wydać stosowne nakazy lub zakazy.

[serafin666]

Jak zmieniały się przepisy
Jest oczywiste, że orzeczenia uchylające wyroki pierwszoinstancyjne wydłużają
postępowania. Dlatego systematycznie ogranicza się podstawy dopuszczające
uchylenie orzeczenia.
Pierwszym tego objawem było wprowadzenie apelacji zamiast rewizji. Apelacja
bowiem (w przeciwieństwie do rewizji) prowadzi do merytorycznego rozpoznania
sprawy również w postępowaniu odwoławczym i do zmiany zaskarżonego wyroku lub
zastąpienia go nowym. W razie więc uwzględnienia apelacji powinno dojść do
wydania orzeczenia reformatoryjnego, zupełnie zaś wyjątkowo - do uchylenia
wyroku pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Przepisy wprowadzające apelację pozwalały na kasację orzeczenia z powodu
konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej
części. Kolejna nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego wykluczyła uchylenie
wyroku z powodu konieczności uzupełnienia materiału dowodowego.
W aktualnym stanie prawnym są jedynie trzy podstawy uchylenia wyroku:
· > nieważność postępowania,
· > brak rozpoznania istoty sprawy,
· > konieczność przeprowadzeniapostępowania dowodowego w całości.
Nie tylko Biedronka
Jednak sądy drugiej instancji, wbrew zasadzie merytorycznego rozpoznania
sprawy, nazbyt często wydają orzeczenia kasatoryjne, dokonując nadinterpretacji
art. 386 k.p.c.
Doskonałym tego przykładem jest wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w głośnej
sprawie Biedronki. Otóż uchylił on werdykt Sądu Okręgowego w Elblągu i
przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Przyczyną, dla której wydał
orzeczenie kasatoryjne, były braki w materiale dowodowym, mimo że k. p. c. nie
przewiduje takiej podstawy uchylenia. Skoro w tak głośnej i medialnej sprawie
sąd odwoławczy uchylił orzeczenie z tych powodów, to zapewne tym chętniej czyni
się to w innych.
Nie w całości, lecz w części
W sprawach, w których zapadły wyroki kasatoryjne, najczęściej przywoływaną
podstawą jest art. 386 § 4 k. p. c., czyli konieczność przeprowadzenia
postępowania dowodowego w całości. Natomiast z uzasadnień tych wyroków wynika
jedynie potrzeba uzupełnienia postępowania w części, np. przesłuchania
dodatkowego świadka zgłoszonego w apelacji, uzupełnienia opinii biegłych.
W znanych mi sprawach sądy pierwszej instancji przeprowadziły postępowania
dowodowe w zakresie wnioskowanym przez strony (a także dopuściły dowody z
urzędu, bo taka była konieczność), mimo to orzeczenia zostały uchylone, a
sprawy przekazane do ponownego rozpoznania właśnie na podstawie art. 386 § 4.
Tymczasem gdy dodatkowe dowody są jedynie niewielkim wycinkiem już
przeprowadzonego postępowania dowodowego, uchylenie wyroku z powodu
konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości wydaje się co
najmniej kontrowersyjne. Sąd odwoławczy ma oczywiście prawo do własnej oceny
postępowania dowodowego, w tym jego poszerzenia, ale jako sąd merytoryczny
powinien je uzupełnić.
Nasuwa się więc wniosek, że sądy drugiej instancji traktują podstawę prawną
określoną art. 386 § 4 k. p. c. bardzo szeroko i nie dostrzegają, że jej
granice zostały znacznie zawężone.
Nadużywana instytucja
Nadużywanie przez sądy odwoławcze instytucji uchylenia wyroku - mimo
wielokrotnych zmian k. p. c. w kierunku usytuowania ich w systemie jako sądów
merytorycznych - ma istotne znaczenie dla przewlekłości postępowania. Ale nie
tylko.
Po pierwsze: orzeczenia kasatoryjne mają bezpośrednie przełożenie na czas
postępowań. Z reguły trwają one znacznie dłużej niż te, które kończą się
wyrokiem reformatoryjnym. Ma to istotne znaczenie dla stron, szczególne w
określonego rodzaju sprawach, np. z zakresu ubezpieczeń społecznych, które
dotyczą najczęściej osób schorowanych i w podeszłym wieku, czy gospodarczych,
gdzie szybkie rozstrzygnięcie ważne jest ze względu na stan firmy. Zdarzają się
nawet dwukrotne uchylenia w tej samej sprawie. W rezultacie postępowania, które
zgodnie z dyrektywami unijnymi powinny skończyć się w rozsądnym terminie,
ciągną się latami.
Po drugie: wyroki sądów drugoinstancyjnych wyznaczają kierunki orzecznictwa.
Jeśli zatem z uzasadnienia orzeczeń przekazujących sprawy do ponownego
rozpoznania dla sądu pierwszej instancji wynika obowiązek poszukiwania dowodów
i przeprowadzania ich z urzędu, jest to kształtowanie pewnej praktyki
orzeczniczej. Sędziowie, czyniąc zadość zaleceniom sądów apelacyjnych, wbrew
obowiązującej zasadzie kontradyktoryjności, nie tylko prowadzą postępowanie
dowodowe w granicach wskazanych przez strony, ale wykazują inicjatywę (czasami
jako jedyny uczestnik postępowania) w kierunku ustalenia tzw. prawdy
materialnej, która była jedną z fundamentalnych zasad socjalistycznego modelu
postępowania cywilnego, lecz nie znajduje już odzwierciedlenia w obowiązującej
procedurze. Niewątpliwie przedłuża to postępowania, nie wspominając już o
sprowadzaniu sądu do roli rzecznika interesów jednej ze stron, a tak być nie
powinno.
Po trzecie: orzeczenia kasatoryjne wpływają destrukcyjnie na sędziów
pierwszoinstancyjnych. Są bowiem odbierane jako wyraz dezaprobaty dla ich
pracy. Dlatego wywołują niechęć do szybkiego kończenia spraw, zmuszając do
prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu i uwzględniania wszelkich,
niekoniecznie słusznych, wniosków stron.
Skarga na podstawę uchylenia
Jakie są przyczyny tego stanu rzeczy? Jak to się dzieje, że wyroki kasatoryjne
zapadają bez wyraźnego prawnego uzasadnienia podstawy uchylenia?
Podstawową tego przyczyną jest brak możliwości zaskarżenia tego typu orzeczeń.
Strony nie mają żadnego wpływu na decyzje kasatoryjne sądów odwoławczych, nie
przysługuje od nich bowiem środek odwoławczy. Wyroki uchylające nie podlegają
kontroli merytorycznej, ani żadnej innej. Oceny zasadności uchylenia nie
przewiduje również ustawa o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania
sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, która ze swojej
istoty ma zapobiegać przewlekłości postępowań sądowych.
Nasuwa się zatem oczywisty wniosek: niemożność zaskarżenia podstaw uchylenia
orzeczenia i pozostawienie orzeczeń kasatoryjnych poza wszelką kontrolą
prowadzi do przedłużania procesów cywilnych. Dlatego zasadny wydaje się
postulat wprowadzenia instytucji zaskarżenia, np. skargi na podstawy uchylenia.
Niewątpliwie stanowiłaby ona tamę dla nieuzasadnionych uchyleń, a jednocześnie
byłaby gwarancją merytorycznego rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie. Wniosek
tym bardziej zasługuje na rozważenie, że same działania ustawodawcy,
systematycznie ograniczające podstawy uchylenia, nie wpływają na zwiększenie
stabilności orzecznictwa, a przede wszystkim nie zapobiegają przewlekłości
postępowań.
Danuta Ciszewska, sędzia Sądu Okręgowego w Koszalinie

Orzeczenie kasatoryjne uchyla wyrok sądu pierwszej instancji i przekazuje
sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi Orzeczenie reformatoryjne
rozstrzyga co do istoty sprawy

tekst sędziego sądu okręgowego – „RZ” z dnia 4 maja 2005 roku

[serafin666]

z 31 grudnia 2005 r. (Dz. U. z 2004 r. nr 89, poz. 844) na 31 grudnia 2006 r.
Rada Ministrów przesunęła stosowanie PKWiU do celów: VAT, akcyzy, podatku
dochodowego od osób prawnych oraz od osób fizycznych, zryczałtowanego podatku
dochodowego w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oraz karty
podatkowej (Dz. U. nr 90 poz. 760)

Usługi windykacyjne są legalne
Po wczorajszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie przekazywania
przez Polkomtel firmom windykacyjnym danych osobowych jego dłużników odetchnie
z ulgą nie tylko jeden operator sieci telefonii komórkowej.

[serafin666]

IV CK 158/03 – wyrok z dnia 19 marca 2004 r.
Bank, który nie sprawdził czy podany przez klienta numer rachunku dotyczy
wierzyciela, oznaczonego w poleceniu przelewu, działa bez zachowania należytej
staranności, jakiej można wymagać od profesjonalisty, do którego jego
kontrahent ma szczególne zaufanie.

[serafin666]

III CZP 62/05 Pytanie prawne Sądu Okręgowego w Szczecinie przedstawione do
rozpoznania przez skład 3 sędziów Sądu Najwyższego:
„1. Czy zarządca nieruchomości, ustanowiony przez wspólnotę mieszkaniową na
podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali,
do dnia 5 lutego 2005 r. mógł reprezentować wspólnotę na zewnątrz, w tym
udzielać pełnomocnictw procesowych, a w przypadku odpowiedzi negatywnej
2. Czy z dniem wejścia w życie zmiany przepisu art. 87 § 1 k.p.c. dokonanej
mocą art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks
postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, czynność wniesienia pozwu
przez zarządcę jako osobę sprawującą zarząd majątkiem wspólnoty mieszkaniowej
nabiera skuteczności, wobec uzyskania w dniu wejścia w życie znowelizowanego
przepisu art. 87 § 1 k.p.c. podstawy prawnej umocowania do działania w jej
imieniu i ewentualnie z jakim dniem następuje materialnoprawny skutek
wniesienia pozwu, tj. z dniem jego faktycznego złożenia, czy też z dniem
wejścia w życie zmiany ustawy Kodeks postępowania cywilnego (...) z dnia 2
lipca 2004 r.?”

III CK 537/04 – postanowienie SN z dnia 23 lutego 2005 r.
Ostateczna decyzja administracyjna, mimo jej zaskarżenia do sądu
administracyjnego, stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.

II CK 556/04 – wyrok z dnia 18 marca 2005 r.
Oparcie wyroku na podstawie faktycznej nie powołanej przez powoda jest
orzeczeniem ponad żądanie w rozumieniu art. 321 k.p.c.

z doświadczenia "procesowicza"

[gosiakz]

Witam...
Po 11 miesiącach myślenia Sąd Okręgowy w Łodzi doszedł do wniosku, że dokumenty
procesowe zostały dostarczone niodpowiedniej osobie i sprawa nie zostaje
zamknięta.
Sąd nie zdążył w tym czasie ustalić stron sprawy !!( dodam, że powodem jestem
ja , a pozwanym WM reprezentowana w/g umowy o zarządzanie przez zakład
budżetowy )
Cdn.

[serafin666]

Łódź , 14 czerwca 2005 roku

Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny
sygn. Akt : III Ca ............ Pl. Dąbrowskiego 5 , 90-921 Łódź

Stanowisko kandydata na funkcję zarządcy przymusowego nieruchomości przy
ul. ................................ w Łodzi – przed rozprawą w dniu 29
czerwca 2005 roku

W związku z możliwością ustanowienia mnie zarządcą przymusowym wnioskuję , by
ewentualne postanowienie Wysokiego Sądu zawierało następujące elementy :

a/ datę podjęcia czynności i częstotliwość składania Sądowi sprawozdań ;
b/ zobowiązanie aktualnego tymczasowego zarządcę przymusowego do przeka- zania
zarządcy przymusowemu zbilansowanego na ostatni dzień miesiąca spra-wowania
tymczasowego zarządu przymusowego i zatwierdzonego przez Sąd :
1 – stanu środków finansowych ( rachunki bankowe + gotówka )
2 - stanu zobowiązań członków wspólnoty wobec wspólnoty
3 - stanu zobowiązań wspólnoty wobec członków wspólnoty
4 – stanu zobowiązań wspólnoty wobec dostawców towarów i usług
5 – innych zobowiązań wspólnoty ( cywilnoprawnych , administracyjnych ,
itp... )
suma bilansowa 1 + 2 – 3 – 4 – 5 = 0 ;
c/ upoważnie zarządcy przymusowego do dokonywania wszelkich czynności , w
tym czynności zachowawczych, i składania wszelkich oświadczeń niezbędnych
do kierowania sprawami wspólnoty mieszkaniowej , reprezentowania jej na
zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właściciela-
mi lokali , a w szczególności :
1 – do ustalania zakresu rzeczowego wydatków oraz wielkości środków finanso-
wych niezbędnych do ich pokrywania
2 – wysokości należnych od właścicieli zaliczek na pokrywanie tych kosztów
3 – określania zasad rozliczeń pokrywania kosztów przez właścicieli .

Te niewątpliwie szerokie uprawnienia dla zarządcy przymusowego wydają się być
niezbędnymi ze względu na specyficzną ( bardzo skomplikowaną ) sytuację panują-
cą w obrębie tej nieruchomości .



.....................................................

/ ........................... – nr licencji ........ /


Załączam :

4 odpisy pisma

[ktob8080]

świetne - widać, że zarządca z głową (czy uczciwy - nie wiadomo);
tylko ta data ...(14 VI br) chyba za bardzo wybiega do przodu

[serafin666]

po namyśle dodałem poprawkę w lit.C pkt 4 : teraz brzmi tak :

Łódź , 14 czerwca 2005 roku

Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny
sygn. akt : III Ca ......... Pl. Dąbrowskiego 5 , 90-921 Łódź

Stanowisko kandydata na funkcję zarządcy przymusowego nieruchomości przy
ul. ........................... w Łodzi – przed rozprawą w dniu 29 czerwca
2005 roku

W związku z możliwością ustanowienia mnie zarządcą przymusowym wnioskuję , by
ewentualne postanowienie Wysokiego Sądu zawierało następujące elementy :

a/ datę podjęcia czynności i częstotliwość składania Sądowi sprawozdań ;
b/ zobowiązanie aktualnego tymczasowego zarządcę przymusowego do przeka- zania
zarządcy przymusowemu zbilansowanego na ostatni dzień miesiąca spra-wowania
tymczasowego zarządu przymusowego i zatwierdzonego przez Sąd :
1 – stanu środków finansowych ( rachunki bankowe + gotówka )
2 - stanu zobowiązań członków wspólnoty wobec wspólnoty
3 - stanu zobowiązań wspólnoty wobec członków wspólnoty
4 – stanu zobowiązań wspólnoty wobec dostawców towarów i usług
5 – innych zobowiązań wspólnoty ( cywilnoprawnych , administracyjnych ,
itp... )
suma bilansowa 1 + 2 – 3 – 4 – 5 = 0 ;
c/ upoważnie zarządcy przymusowego do dokonywania wszelkich czynności , w
tym czynności zachowawczych, i składania wszelkich oświadczeń niezbędnych
do kierowania sprawami wspólnoty mieszkaniowej , reprezentowania jej na
zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właściciela-
mi lokali , a w szczególności do :
1 – ustalania zakresu rzeczowego wydatków oraz wielkości środków finanso-
wych niezbędnych do ich pokrywania
2 – wysokości należnych od właścicieli zaliczek na pokrywanie tych kosztów
3 – określania zasad rozliczeń pokrywania kosztów przez właścicieli
4 – dokonywania samodzielnie czynności opisanych w art. 15 i art. 16 ustawy
o własności lokali .

Te niewątpliwie szerokie uprawnienia dla zarządcy przymusowego wydają się być
niezbędnymi ze względu na specyficzną ( bardzo skomplikowaną ) sytuację
panującą w obrębie tej nieruchomości .


.....................................................

/ .......................... – nr licencji ......... /

Warto to wiedzieć.......

[babczyk]

Kara porządkowa

Prawo karne

Przepis art. 49 § 1 ustawy z 27.7.2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz.U. Nr 98, poz.1070 ze zm.) nie ma zastosowania w wypadku naruszenia w
piśmie powagi czynności sądowych albo ubliżenia w piśmie skierowanym do sądu
temu organowi, innemu organowi państwowemu albo osobom biorącym udział w
sprawie.

Uchwała SN z 25.3.2003 r., I KZP 1/03

[serafin666]

IV CKN 305/01 – wyrok z dnia 9 lipca 2003 r.
Tak zwana umowa deweloperska, na podstawie której zamawiający jest zobowiązany
do zapłaty całej należności za wybudowanie lokalu, ustanowienie jego odrębnej
własności i przeniesienie jej na zamawiającego, nie jest umową przedwstępną
(art. 389 k.c.).

[serafin666]

III CZP 33/05
Pytanie prawne Sądu Apelacyjnego w Gdańsku przedstawione do rozpoznania przez
skład 3 sędziów Sądu Najwyższego:
„Czy ogół właścicieli, których wyodrębnione lokale wchodzą w skład określonej
nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia
24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 80,
poz. 903 ze zm.) w sytuacji, gdy na nieruchomości tej pozostaje niewyodrębniona
część samodzielnych lokali mieszkalnych należących do gminy, której przysługuje
prawo własności gruntu, zaś właścicielom lokali wyodrębnionych przysługują
udziały we współużytkowaniu wieczystym tego gruntu?”

i odpowiedź Sądu Najwyzszego :

Uchwała SN z 9 czerwca 2005 r. (sygn. akt III CZP 33/05).
Wspólnota mieszkaniowa powstaje w razie sukcesywnego wyodrębniania lokali przez
właściciela nieruchomości z jednoczesnym oddawaniem w użytkowanie wieczyste
części gruntu, choćby niektóre lokale pozostawały niewyodrębnione.

[serafin666]

I KZP 28/05
Pytanie prawne Sądu Okręgowego w Katowicach przedstawione do rozpoznania przez
skład 3 sędziów Sądu Najwyższego:
„Czy strażnik Straży Miejskiej (gminnej) jest funkcjonariuszem publicznym w
rozumieniu art. 115 § 13 k.k.?”

[serafin666]

1993.03.10 uchwała SN III CZP 8/93 OSNC 1993/9/153
 Od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy -
Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321) skorzystanie z zarzutu przedawnienia
roszczenia majątkowego, dochodzonego z tytułu rękojmi, może być w wyjątkowych
okolicznościach uznane za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 5
k.c.)

Złożenie fałszywego podpisu jest ................

[babczyk]

Złożenie fałszywego podpisu jest podrobieniem dokumentu



Przestępstwo materialnego fałszerstwa dokumentu art. 270 § 1 k.k. może być
popełnione albo przez podrobienie albo przerobienie dokumentu.
W języku polskim przez podrobienie rozumiemy wykonanie imitacji jakiejś rzeczy
mającej uchodzić za oryginał; sfałszowanie czegoś; wykonanie drugiego
egzemplarza jakiegoś przedmiotu po to żeby się nim nielegalnie posługiwać.
Natomiast sfałszowanie oznacza między innymi przedstawienie czegoś niezgodnie z
prawdą, zniekształcenie.

Sąd najwyższy stwierdził, że podrobieniem dokumentu w rozumieniu art. 270 § 1
k.k. jest także potwierdzenie przez uczestnika czynności procesowej fałszywym
podpisem, nieprawdziwych danych w protokole utrwalającym tę czynność procesową.
Znamię „w celu użycia za autentyczny” (art. 270 § 1 k.k.) zrealizowane zostaje
również wtedy, gdy celem działania sprawcy jest użycie dokumentu przez inną
osobę.

Pojęcie „podrobiony dokument” rodzi wątpliwości ze względu na logiczną
sprzeczność między terminami „podrobiony” i „dokument”.
Podrobiony „dokument” w rzeczywistości nie jest dokumentem, a jego atrapą.
Jednakże z uwagi na to, że taką terminologią posługują się słowniki języka
polskiego i kodeks karny, także Sąd Najwyższy nazywa dokumentem falsyfikat
dokumentu. Dokument jest podrobiony wówczas, gdy nie pochodzi od tej osoby, w
której imieniu został sporządzony. Podpisanie innej osoby jej nazwiskiem na
dokumencie mającym znaczenie prawne, nawet za zgodą tej osoby, stanowi
przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. Treść przepisu art. 270 § 1 k.k. nie daje
podstawy do przyjęcia, że „cel użycia dokumentu” dotyczy wyłącznie sprawcy
podrobienia. Wręcz odwrotnie, wynik analizy językowej tego sformułowania
jednoznacznie wskazuje, iż znamię „w celu użycia za autentyczny” wypełnione
zostaje także wtedy, gdy sprawca działa w celu użycia dokumentu przez inną
osobę.

Uchwała Sądu Najwyzszego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt I KZP 2/05

[iga35]

Witam.
Sypiecie tymi wyrokami,to i ja coś sypnę

www.giodo.gov.pl/data/filemanager_pl/112.pdf
iga

[serafin666]

Uchwała SN z dnia 15 czerwca 2005 r. (sygn. akt II UZP 3/05).
Wskazanie we wniosku o emeryturę tych samych 20 lat kalendarzowych z całego
okresu podlegania ubezpieczeniu, które zostały przyjęte do obliczenia podstawy
wymiaru uprzednio pobieranej renty oznacza, że podstawa wymiaru emerytury może
być obliczona w myśl art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o
emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.
U z 2004r. nr 39, poz. 353 ze zm.)
(uzasadnienie w przygotowaniu)


Uchwała składu 7 sędziów SN z 9 czerwca 2005 r. (sygn. akt II PZP 4/05).
Na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie
sądu pierwszej instancji o przekazaniu sprawy do rozpoznania wojewódzkiemu
sądowi administracyjnemu przysługuje kasacja.
(uzasadnienie w przygotowaniu)

Uchwała składu 7 sędziów SN z 10 listopada 2004 r. (sygn. akt II UZP 9/04).
Prawo do emerytury ulega zawieszeniu, jeżeli emeryt nie rozwiąże wszystkich
stosunków pracy, w których pozostawał bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do
emerytury (art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i
rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r.
Nr 39, poz. 353 ze zm.).