Dodaj do ulubionych

głosowanie

24.07.06, 19:27
jakie są zasady podejmowania uchwał w "małej wspólnocie"
czy sprzeciw jednego mieszkańca powoduje , że uchwała nie może być
zrealizowana???jeśli to możliwe proszę podać mi odniesienie do stosownych
przepisów,dziękuję
Obserwuj wątek
    • xxxll Re: głosowanie 24.07.06, 19:28
      Tak. reszta - kodeks cywilny
    • xxxll Re: głosowanie 24.07.06, 19:31
      WSPÓŁWŁASNOŚĆ
      Art. 195. Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku
      osobom (współwłasność).

      Art. 196. § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych,
      albo współwłasnością łączną.

      § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
      wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy
      niniejszego działu.

      Art. 197. Domniemywa się, że udziały współwłaścicieli są równe.

      Art. 198. Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.

      Art. 199. Do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które
      przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich
      współwłaścicieli. W braku takiej zgody współw³aściciele, których udziały
      wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który
      orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich
      współwłaścicieli.

      Art. 200. Każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do współdziałania w
      zarządzie rzeczą wspólną.

      Art. 201. Do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda
      większości współwłaścicieli. W braku takiej zgody każdy ze współwłaścicieli
      może żądać upoważnienia sądowego do dokonania czynności.

      Art. 202. Jeżeli większość współwłaścicieli postanawia dokonać czynności rażąco
      sprzecznej z zasadami prawidłowego zarządu rzeczą wspólną, każdy z pozostałych
      współwłaścicieli może żądać rozstrzygnięcia przez sąd.

      Art. 203. Każdy ze współwłaścicieli może wystąpić do sądu o wyznaczenie
      zarządcy, jeżeli nie można uzyskać zgody większości współwłaścicieli w
      istotnych sprawach dotyczących zwykłego zarządu albo jeżeli większość
      współwłaścicieli narusza zasady prawidłowego zarządu lub krzywdzi mniejszość.

      Art. 204. Większość współwłaścicieli oblicza się według wielkości udziałów.

      Art. 205. Współwłaściciel sprawujący zarząd rzeczą wspólną może ż¹dać od
      pozostałych współwłaścicieli wynagrodzenia odpowiadającego uzasadnionemu
      nakładowi jego pracy.

      Art. 206. Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy
      wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze
      współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.

      Art. 207. Pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają
      współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku
      współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.

      Art. 208. Każdy ze współwłaścicieli nie sprawujących zarządu rzeczą wspóln¹
      może żądać w odpowiednich terminach rachunku z zarządu.

      Art. 209. Każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i
      dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa.

      Art. 210. Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności.
      Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż
      lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu
      dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można
      ponowić.

      Art. 211. Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności
      nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z
      przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że
      pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.

      Art. 212. § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia
      sądu, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty
      pieniężne. Przy podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części
      potrzebnymi służebnościami gruntowymi.

      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
      okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
      sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

      § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób
      ich uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także
      sposób ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy
      ich uiszczenia nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach
      zasługujących na szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć
      termin zapłaty rat już wymagalnych.

      Art. 213. Jeżeli zniesienie współwłasności gospodarstwa rolnego przez podział
      między współwłaścicieli byłoby sprzeczne z zasadami prawidłowej gospodarki
      rolnej, sąd przyzna to gospodarstwo temu współwłaścicielowi, na którego wyrażą
      zgodę wszyscy współwłaściciele.

      Art. 214. § 1. W razie braku zgody wszystkich współwłaścicieli, sąd przyzna
      gospodarstwo rolne temu z nich, który je prowadzi lub stale w nim pracuje,
      chyba że interes społeczno-gospodarczy przemawia za wyborem innego
      współwłaściciela.

      § 2. Jeżeli warunki przewidziane w paragrafie poprzedzającym spełnia kilku
      współwłaścicieli albo jeżeli nie spełnia ich żaden ze współwłaścicieli, sąd
      przyzna gospodarstwo rolne temu z nich, który daje najlepszą gwarancję jego
      należytego prowadzenia.

      § 3. Na wniosek wszystkich współwłaścicieli sąd zarządzi sprzedaż gospodarstwa
      rolnego stosownie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

      § 4. Sprzedaż gospodarstwa rolnego sąd zarządzi również w wypadku niewyrażenia
      zgody przez żadnego ze współwłaścicieli na przyznanie mu gospodarstwa.

      Art. 215. Przepisy dwóch artykułów poprzedzających stosuje się odpowiednio w
      wypadku, gdy gospodarstwo rolne może być podzielone, lecz liczba wydzielonych
      części jest mniejsza od liczby współwłaścicieli.

      Art. 216. § 1. Wysokość przysługujących spłat z gospodarstwa rolnego ustala się
      stosownie do ich zgodnego porozumienia.

      § 2. W razie braku takiego porozumienia spłaty przysługujące współwłaścicielom
      mogą być obniżone. Przy określeniu stopnia ich obniżenia bierze się pod uwagę:

      1) typ, wielkość i stan gospodarstwa rolnego będącego przedmiotem zniesienia
      współwłasności,

      2) sytuację osobistą i majątkową współwłaściciela zobowiązanego do spłat i
      współwłaściciela uprawnionego do ich otrzymania.

      § 3. Obniżenie spłat, stosownie do przepisu paragrafu poprzedzającego, nie
      wyklucza możliwości rozłożenia ich na raty lub odroczenia terminu ich zapłaty,
      stosownie do przepisu art. 212 § 3.

      § 4. Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się do spłat na rzecz małżonka w razie
      zniesienia współw³asności gospodarstwa rolnego, które stosownie do przepisów
      Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego należy do wspólnego majątku małżonków.

      Art. 217. Współwłaściciel, który w wyniku zniesienia współwłasności otrzymał
      gospodarstwo rolne, wchodzące zaś w skład tego gospodarstwa nieruchomości rolne
      zbył odpłatnie przed upływem pięciu lat od chwili zniesienia współwłasności,
      jest obowiązany pozostałym współwłaścicielom, którym przypadły spłaty niższe od
      należnych, wydać - proporcjonalnie do wielkości ich udziałów - korzyści
      uzyskane z obniżenia spłat, chyba że celem zbycia jest zapewnienie racjonalnego
      prowadzenia tego gospodarstwa.

      Art. 218. § 1. Współwłaściciele, którzy nie otrzymali gospodarstwa rolnego lub
      jego części, lecz do chwili zniesienia współwłasności w tym gospodarstwie
      mieszkali, zachowują uprawnienia do dalszego zamieszkania, jednakże nie dłużej
      niż przez pięć lat, a gdy w chwili znoszenia współwłasności są małoletni - nie
      dłużej niż pięć lat od osiągnięcia pełnoletności. Ograniczenie terminem
      powyższym nie dotyczy współwłaścicieli trwale niezdolnych do pracy.

      § 2. Do uprawnień wynikających z przepisów paragrafu poprzedzającego stosuje
      się odpowiednio przepisy o służebności mieszkania.

      Art. 219. (skreślony).

      Art. 220. Roszczenie o zniesienie współwłasności nie ulega przedawnieniu.

      Art. 221. Czynności prawne określające zarząd i sposób korzystania z rzeczy
      wspólnej albo wyłą

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka