z TK/SN/NSA

[serafin666]

1 września 2006 r. o godz. 10.00 Trybunał Konstytucyjny rozpozna skargę
konstytucyjną Andrzeja N. dotyczącą przedawnienia roszczenia. Trybunał
Konstytucyjny orzeknie w sprawie zgodności art. 442 § 1 kodeksu cywilnego z
art. 2, art. 35, art. 37, art. 45 i art. 77 Konstytucji.
4 września 2006 r. o godz. 13.00 Trybunał Konstytucyjny rozpozna wniosek
Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczący oprocentowania sum depozytowych sądów.
7 września 2006 r. o godz. 10.00 Trybunał Konstytucyjny rozpozna skargę
konstytucyjną Jacka B. dotyczącą wznowienia prawomocnie zakończonego
postępowania. Trybunał Konstytucyjny orzeknie w sprawie zgodności art. 540 §
2 Kodeksu postępowania karnego z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust.
2, art. 190 ust. 4 Konstytucji.

[serafin666]

11 września 2006 r. o godz. 12.30 Trybunał Konstytucyjny rozpozna pytanie
prawne Sądu Rejonowego w Kościanie Wydział I Cywilny dotyczące roszczenia
odszkodowawczego właściciela lokalu z powodu niedostarczenia przez gminę lokali
socjalnych osobom z wyrokami eksmisyjnymi.

[serafin666]

uchwała SN III CZP 61/03 7 sędziów - zasada prawna
Zastrzeżenie kary umownej na wypadek niewykonania lub nienależytego wykonania
zobowiązania nie zwalnia dłużnika z obowiązku jej zapłaty w razie wykazania, że
wierzyciel nie poniósł szkody.

uchwała SN Kw.Pr. 5/92 pełny skład SN
Uchwały Sądu Najwyższego zawierające wytyczne w zakresie wykładni prawa i
praktyki sądowej nie mają mocy zasad prawnych.

[serafin666]

UCHWAŁA SKŁADU SIEDMIU SĘDZIÓW SN Z DNIA 28 MARCA 2002 R. I KZP 35/2001
Pełnienie funkcji publicznej w rozumieniu art. 228 § 1 k.k. obejmuje
tylko takie czynności wykonywane przez prezesa zarządu spółdzielni
mieszkaniowej na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r.-
Prawo spółdzielcze (tekst jedn.: Dz. U. z 1995 r. Nr 54, poz. 288 ze zm.),
które wiążą się z dysponowaniem środkami publicznymi.

UCHWAŁA SKŁADU SIEDMIU SĘDZIÓW Z DNIA 20 CZERWCA 2001 R. I KZP 5/2001
Pełnienie funkcji publicznej, o której mowa w art. 228 § 1 k.k., obejmuje
czynności ordynatora w publicznym zespole opieki zdrowotnej, zarówno
związane z administrowaniem, jak i udzielaniem świadczeń zdrowotnych
wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodzie
lekarza (Dz. U. z 1997 r., Nr 28, poz. 152 ze zm.) oraz w art. 3 ustawy
z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz.
408 ze zm.) – finansowanych ze środków publicznych.

[serafin666]

bardzo ważne

dzisiaj TK orzekł, iż :
Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 442 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 23
kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny przez to, że pozbawia pokrzywdzonego
dochodzenia odszkodowania za szkodę na osobie, która ujawniła się po upływie
lat dziesięciu od wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę, jest niezgodny z
art. 2 i art. 77 ust. 1 Konstytucji. Art. 442 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia
23 kwietnia 1964 traci moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2007 r.

[serafin666]

Postanowienie z 25 lipca 2006 r., Ts 143/06 NOWY MODEL KASACJI W SPRAWACH
CYWILNYCH A TERMIN DO WNIESIENIA SKARGI KONSTYTUCYJNEJ
Zasady korzystania ze skargi konstytucyjnej (art. 79 ust. 1) są sprecyzowane w
ustawie o TK. W myśl art. 46 ust. 1 tej ustawy skargę konstytucyjną można
wnieść po wyczerpaniu przez skarżącego przysługującej mu w danej sprawie drogi
prawnej, w terminie zawitym 3 miesięcy od dnia doręczenia skar-żącemu
prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego
rozstrzygnięcia.
W latach 1996–2005 postępowanie cywilne w niektórych sprawach było
trójinstancyjne. W sprawach tych od orzeczenia sądu drugiej instancji stronom
przysługiwała kasacja do Sądu Najwyższego. W orzecznictwie Trybunału
Konstytucyjnego utrwalił się wówczas pogląd, że w postępowaniu cywilnym wymóg
wyczerpania drogi prawnej obejmuje konieczność wniesienia kasacji w sprawach, w
których środek ten przysługiwał; w pozostałych wypadkach przesłanka ta była
spełniona wraz z uzyskaniem prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd drugiej
instancji.
6 lutego 2005 r. weszła w życie ustawa z 22 grudnia 2004 r. zmieniająca kodeks
postępowania cywilnego oraz prawo o ustroju sądów powszechnych. W miejsce
kasacji przysługującej od nieprawomocnych wyroków i postanowień sądu drugiej
instancji wprowadziła ona instytucję skargi kasacyjnej. Skarga ta jest środkiem
prawnym inicjującym kontrolę legalności prawomocnych orzeczeń sądów cywilnych
(por. art. 3981 k.p.c.). Postawiło to na porządku dziennym kwestię wykładni
wymagania „wyczerpania drogi prawnej” (art. 46 ust. 1 ustawy o TK) w związku z
nowym modelem zaskarżania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych.
W niniejszej sprawie skargę konstytucyjną, poddaną przez TK kontroli wstępnej
(art. 36 i 49 usta-wy o TK), wniosła spółka H. na tle następującego stanu
faktycznego. 1 marca 2002 r. Sąd Okręgowy, jako sąd pierwszej instancji,
zasądził od jednej z firm ubezpieczeniowych na rzecz skarżącej spółki (powódki
w procesie cywilnym) zapłatę kwoty pieniężnej wynikającej z umowy ubezpieczenia
mienia. Sąd Apelacyjny wyrokiem z 29 października 2002 r. oddalił apelację
pozwanej. Na skutek wniesionej przez pozwaną kasa-cji (rozpoznanej według zasad
obowiązujących przed nowelą z 22 grudnia 2004 r.) SN uchylił wyroki sądów
pierwszej drugiej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez
Sąd Okręgowy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, opierając się na interpretacji
prawa wyrażonej w roku Sądu Najwyższego, SO oddalił powództwo skarżącej
wyrokiem z 27 września 2004 r. Sąd Apelacyjny wyrokiem z 28 czerwca 2005 r.
oddalił apelację skarżącej. Od tego wyroku skarżąca 4 listopada 2005 r.
wniosła – już na nowych zasadach, wprowadzonych nowelą z 22 grudnia 2004 r. Sąd
Najwyższy postanowieniem z 15 lutego 2006 r. odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania (por. art. 3989 k.p.c.).
2 Skarga konstytucyjna została wniesiona dopiero 7 czerwca 2006 r., a więc
blisko rok po wydaniu prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego.
ROZSTRZYGNIĘCIE
Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
GŁÓWNE TEZY UZASADNIENIA
1. Przez „wyczerpanie drogi prawnej”, o którym mowa w art. 46 ust. 1
ustawy o TK, należy rozumieć skorzystanie przez skarżącego ze wszystkich
środków prawnych przysługujących mu w toku instancji i umożliwiających
merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Wskazane pojęcie ustawowe wiąże się z
wydaniem prawomocnego wyroku, prawomocnego postanowienia, ostatecznej decyzji
lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Prowadzi to do wniosku, że po
doręczeniu skarżącemu prawomocnego wyroku sądowego uruchomienie przez niego
innych środków prawnych, służących zmianie prawomocnych orzeczeń, nie ma wpływu
na bieg terminu do złożenia skargi konstytucyjnej.
2. Wraz z wejściem w życie ustawy z 22 grudnia 2004 r. nowelizującej
kodeks postępowania cywilnego skarga kasacyjna nabrała charakteru
nadzwyczajnego środka zaskarżania prawomocnych orzeczeń sądowych (por. art.
3981 § 1 k.p.c.). Tym samym do wyczerpania drogi prawnej dochodzi po
skorzystaniu przez skarżącego z możliwości wniesienia zażalenia lub apelacji do
sądu drugiej instancji i uzyskaniu merytorycznego rozstrzygnięcia tego sądu. Po
opisanych zmianach w procedurze cywilnej trzymiesięczny termin do wniesienia
skargi konstytucyjnej biegnie zatem, podobnie jak w sprawach karnych, od daty
doręczenia skarżącemu prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji –
niezależnie od tego, czy w danej sprawie cywilnej może jeszcze zostać wniesiona
skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego.
Przepisy Konstytucji i ustawy o TK
Konstytucja
Art. 79. 1. Każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma
prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału
Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu
normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej
orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obo-wiązkach
określonych w Konstytucji.
Ustawa o TK
Art. 36. 1. Wniosek […] prezes Trybunału kieruje do wyznaczonego przez siebie
sędziego Trybunału w celu wstępnego rozpo-znania na posiedzeniu niejawnym.
2. Jeżeli wniosek nie odpowiada warunkom formalnym, sędzia Trybunału wzywa do
usunięcia braków w terminie 7 dni od daty zawiadomienia.
3. Gdy wniosek jest oczywiście bezzasadny lub braki nie zostały usunięte w
określonym terminie, sędzia Trybunału wydaje postanowienie o odmowie nadania
wnioskowi dalszego biegu.
4. Na postanowienie w sprawie nienadania wnioskowi dalszego biegu wnioskodawcy
przysługuje zażalenie do Trybunału w terminie 7 dni od daty doręczenia
postanowienia.
5. Trybunał, na posiedzeniu niejawnym, postanowieniem pozostawia bez
rozpoznania zażalenie wniesione po upływie terminu określonego w ust. 4.
6. Po stwierdzeniu, że zażalenie zostało wniesione w terminie, prezes Trybunału
kieruje je do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym przez Trybunał i wyznacza
termin rozpoznania.
7. Trybunał, uwzględniając zażalenie, kieruje sprawę do rozpoznania na
rozprawie. Na postanowienie o nieuwzględnieniu zażalenia nie przysługuje środek
odwoławczy.
Art. 46. 1. Skarga konstytucyjna, zwana dalej "skargą", może być wniesiona po
wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy
od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego
ostatecznego rozstrzygnięcia.
Art. 49. Skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu; art. 36 stosuje
się odpowiednio.

[serafin666]

III CZP 97/06
Pytanie prawne Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej przedstawione do rozpoznania
przez skład 3 sędziów Sądu Najwyższego:
„Czy wspólnota mieszkaniowa ma zdolność prawną oraz zdolność sądową i w
konsekwencji może posiadać majątek i to majątek odrębny od majątku właścicieli
poszczególnych lokali czy też wspólnota mieszkaniowa nie ma zdolności prawnej i
nabywając majątek czyni to na rzecz swych członków w stosunku odpowiadającym
ich udziałom w nieruchomości wspólnej?”

III CSK 2/06 – wyrok SN z dnia 20 kwietnia 2006 r.
W razie poprawienia dzieła roszczenie zamawiającego o zwrot kosztów z tego
tytułu przedawnia się z upływem 2 lat od odebrania dzieła.

[serafin666]

11 września 2006 r. o godz. 12.30 Trybunał Konstytucyjny rozpozna pytanie
prawne Sądu Rejonowego w Kościanie Wydział I Cywilny dotyczące roszczenia
odszkodowawczego właściciela lokalu z powodu niedostarczenia przez gminę lokali
socjalnych osobom z wyrokami eksmisyjnymi.

Trybunał Konstytucyjny orzeknie w sprawie zgodności art. 18 ust. 4 ustawy z
dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie
gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego z art. 1 Protokołu 1 do Konwencji o
Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 77 ust. 1 i 2, art.
64 ust. 1, 2 i 3, art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Kościańskie Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w Kościanie domaga
się od Gminy Miejskiej Kościana odszkodowania. Zgłasza roszczenia z tytułu
nieopłaconych przez lokatorów czynszów oraz należności m.in. za dostarczoną
energię cieplną. Podnosi, że sąd rejonowy orzekł wobec najemców eksmisję,
przyznając im równocześnie prawo do lokali socjalnych. Sąd wstrzymał
równocześnie eksmisję lokatorów do czasu złożenia im przez gminę oferty
zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Gmina nie przedstawiła dotąd żadnej
oferty najmu, a lokatorzy nie płacą czynszu i nie ponoszą innych opłat
związanych z zamieszkaniem. Pytanie prawne powstało w związku z tym, że
aktualny stan prawny dopuszcza takie stany faktyczne, gdy gmina wbrew
ustawowemu obowiązkowi i zobowiązaniu przez sąd, nie dostarcza lokali
socjalnych. Szkodę ponosi wówczas właściciel lokalu, bo ani nie uzyskuje
należnych świadczeń od lokatorów, ani nie może doczekać się ich wyprowadzki.
Wątpliwości sądu związane są przede wszystkim z tym, czy kwestionowany przepis
nie ogranicza zakresu usprawiedliwionych roszczeń odszkodowawczych właściciela
lokalu w sytuacji, gdy gmina zwleka z dostarczeniem mieszkań socjalnych.

(dodaję ten przepis - serafin) :
Art. 18. 1. Osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia
opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie.
2.Z zastrzeżeniem ust. 3, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada
wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu.
Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od
lokatora odszkodowania uzupełniającego.
3.Osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, jeżeli sąd orzekł o
wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego
lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za
używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie
wygasł.
4.Jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z
mocy wyroku, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy w
wysokości odpowiadającej różnicy między odszkodowaniem określonym w ust. 2 a
odszkodowaniem, do płacenia którego jest obowiązany były lokator, jeżeli osoba
ta nadal zamieszkuje w lokalu właściciela.

[serafin666]

zsasady prawne zebrane jeszcze raz :

uchwała SN pełny skład SN Kw.Pr. 5/92
Uchwały Sądu Najwyższego zawierające wytyczne w zakresie wykładni prawa i
praktyki sądowej nie mają mocy zasad prawnych.

7 sędziów - zasada prawna
Zastrzeżenie kary umownej na wypadek niewykonania lub nienależytego wykonania
zobowiązania nie zwalnia dłużnika z obowiązku jej zapłaty w razie wykazania, że
wierzyciel nie poniósł szkody.

7 sędziów - zasada prawna
Sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art. 115
k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c.

7 sędziów - zasada prawna
Osoba, która weszła w posiadanie nieruchomości na podstawie umowy mającej na
celu przeniesienie własności, zawartej bez zachowania formy aktu notarialnego,
nie jest samoistnym posiadaczem w dobrej wierze.

7 sędziów - zasada prawna
Przedsiębiorstwo państwowe może nabyć od osoby fizycznej w drodze umowy
zawartej na zasadach prawa cywilnego lokal mieszkalny wraz z udziałem w
użytkowaniu wieczystym nieruchomości związanym z tym lokalem, z przeznaczeniem
go na mieszkanie zakładowe.

III CZP 68/89
Niedokonanie podziału majątku wspólnego nie stanowi przeszkody do dochodzenia
przez każde z b. małżonków przeciwko osobie trzeciej roszczenia o wykup działki
gruntu zabudowanego przez nich w czasie trwania małżeństwa ze środków
stanowiących majątek wspólny. Uprawnienia tego nie wyłącza negatywne w tej
kwestii stanowisko jednego z b. małżonków.

1988.09.20 uchwała SN 7 sędziów - zasada prawna III CZP 37/88
1. Sąd uwzględniając powództwo o przywrócenie stanu posiadania (art. 344 § 1
k.c.) jest zobowiązany do określenia sposobu jego przywrócenia, to jest do
zamieszczenia w wyroku dyspozycji, których wykonanie do tego doprowadzi.
2. Niezamieszczenie takich dyspozycji w wyroku nie upoważnia komornika do
odmowy wszczęcia przeciwko dłużnikowi egzekucji.

[serafin666]

Jak uznał Sąd Najwyższy, można podzielić nieruchomość tak, by każdy, komu
przysługuje odrębna własność lokalu i współwłasność pozostałej części, uzyskał
na nią wyłączną własność.
W sprawie, którą zajął się Sąd Najwyższy, chodziło o nieruchomość zabudowaną
budynkiem mieszkalnym składającym się z dwóch mieszkań, których właściciele nie
mogli dojść do porozumienia, jak zarządzać częściami wspólnymi i korzystać z
nich. Wyjściem mogłoby być zniesienie współwłasności przez podział
nieruchomości na dwie równe części, ponieważ jednak podziału takiego nie chciał
jeden ze współwłaścicieli, drugi wystąpił o zniesienie współwłasności do sądu.
Jednakże art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali stanowi, że nie można żądać
zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność
lokali. Jednocześnie kodeks cywilny przyznaje każdemu ze współwłaścicieli prawo
domagania się zniesienia współwłasności przez sąd, a zasadą jest, że powinno to
nastąpić przez podział fizyczny rzeczy, chyba że byłby on sprzeczny z
przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo
pociągałby za sobą istotną zmianę lub znacznie zmniejszał wartość.
Sąd I instancji uznał, że zniesienie nie jest możliwe właśnie ze względu na
art. 3 ust.1 ustawy o własności lokali. Sąd II instancji powziął jednak
wątpliwość i skierował pytanie do Sądu Najwyższego, który w uchwale stwierdził,
ze taki podział jest możliwy.
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14.07.2006 r. sygn. III CZP 53/06.


Jak uznał Sąd Najwyższy, spadkobiercy członka spółdzielni mieszkaniowej, który
złożył wniosek o przekształcenie lokatorskiego prawa do mieszkania we
własnościowe, mogą domagać się takiej zmiany, chyba że w mieszkaniu pozostały
osoby bliskie.
Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Sądu Najwyższego, gdyż skarżyli się
spadkobiercy członków spółdzielni, którzy przed śmiercią złożyli wnioski, a
więc nabyli roszczenie o zmianę statusu ich mieszkań lokatorskich, ale nie
zdążyli sfinalizować przekształcenia. Roszczenie oznacza, że po spełnieniu
określonych warunków, a więc przede wszystkim uzupełnieniu wkładu budowlanego,
spółdzielnia musi je uwzględnić. Spółdzielnie jednak twierdzą, że roszczenie to
nie jest dziedziczne. Z jednej strony wynika bowiem, że spółdzielczego
lokatorskiego prawa do mieszkania nie można sprzedać ani darować. Nie podlega
ono egzekucji ani dziedziczeniu. Tak więc nie może też być dziedziczone
roszczenie o zmianę statusu. Jeśli więc z chwilą śmierci członka, lokatorskie
prawo wygasa, to roszczenie także.
Jednak Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów stwierdził, że takie roszczenie
podlega dziedziczeniu, jeśli nie było osób uprawnionych na podstawie art. 221 §
1 (przejęcie lokalu).
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13.07. 2006 r. sygn. III CZP 33/06.


Jak uznał Sąd Najwyższy, właściciel nieruchomości nie dokupi bez przetargu
sąsiedniej działki należącej do gminy, jeśli działka ta może być sprzedana na
poprawienie warunków zagospodarowania także innych działek do niej
przylegających.
Przedmiotem sporu była nieruchomość zabudowana, której kupnem byli
zainteresowani dwaj sąsiedzi. Przy czym w odniesieniu do obu był spełniony
warunek sprzedaży bezprzetargowej, a mianowicie poprawa warunków
zagospodarowania nieruchomości. Gmina zdecydowała się sprzedać działkę jednemu
z sąsiadów, więc drugi wystąpił do sądu o ustalenie nieważności umowy.
Sąd I instancji uwzględnił żądanie. Sąd II instancji oddalił apelację, uznając,
że bezprzetargowa sprzedaż nie wchodzi w rachubę.
Sąd Najwyższy skargę oddalił, akceptując, że umowa sprzedaży spornej działki
jest nieważna. Absolutną regułą jest bowiem to, że nieruchomości gmin i skarbu
państwa są zbywane w drodze przetargu. Wyjątki zaś od reguły nie mogą być
interpretowane rozszerzająco. Bezprzetargowa sprzedaż na podstawie art. 37 ust.
2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami wchodzi w rachubę jedynie wtedy,
gdy tylko jedna osoba może być zainteresowana kupnem, albowiem wtedy przetarg
nie miałby sensu.
Uchwała Sądu Najwyższego z 5 lipca 2006 r. sygn. IV CSK 98/06.

[serafin666]

z sądu apelacyjnego, ale bardzo ważne ( za "RZ" 20.09.2006 ):

Trzeba płacić czynsz jak za dzierżawę PRAWO CYWILNE Kable na
prywatnej działce
Zakład energetyczny i właściciela działki, przez którą poprowadzono instalacje,
może wiązać umowa dzierżawy, a nie służebność, czyli właścicielowi należy się
czynsz
Taki jest wyrok warszawskiego Sądu Apelacyjnego.
Ta prawnicza kwestia miała finansowe znaczenie dla sporu między małżonkami
Danutą i Wojciechem Z., właścicielami posesji na warszawskim Wilanowie, a
miejscowym zakładem energetycznym - STOEN SA, o wynagrodzenie za przebiegający
przez ich działkę kabel energetyczny. Biegnie on w poprzek ogródka przed domem
wzdłuż ulicy, przez co pas ogrodu (40 m długości i 1,5 m szerokości) nie nadaje
się do żadnego budowlanego wykorzystania, a tym bardziej na basen - co
planowali właściciele.
Ponieważ ugodowe pertraktacje do niczego nie doprowadziły, wystąpili do sądu o
zapłatę wynagrodzenia za 10 lat bezumownego korzystania z tej części działki
(za wcześniejsze lata roszczenie się przedawniło). Jako podstawę dowyliczenia
żądanej sumy wzięli czynsz dzierżawny w tej okolicy.
W I instancji sąd okręgowy też przyjął to kryterium. Odwołał się jednak do
wyceny biegłego, który czynsz oszacował niżej. Przyjął stawkę 3 zł za metr
miesięcznie i zasądził 24 tys. zł za 10 lat (podstawa prawna: art. 225 i 230
kodeksu cywilnego).
Tymczasem STOEN godził się na zapłatę tylko 3 tys. zł - za ustanowienie na jego
rzecz służebności (co do utrzymywania na działce kabla). Pojawiła się też inna
kwota - opłata za korzystanie ze służebności, ale w tej okolicy była ona
znacznie niższa niż czynsz dzierżawny.
Pełnomocnik państwa Z., adwokat Alicja Lachowska, przekonywała Sąd Apelacyjny,
że o służebności w tym wypadku nie może być mowy. Służebność gruntową można
bowiem ustanowić tylko na rzecz właściciela innej nieruchomości - a STOEN nie
posiada w sąsiedztwie Z. działki. Z kolei służebność osobistą można ustanowić
tylko na rzecz osoby fizycznej, zakład energetyczny więc też nie wchodzi w
rachubę.
Sąd Apelacyjny podzielił tę argumentacje i utrzymał wyrok zasądzający 24 tys.
zł jako czynsz dzierżawny (sygn. I ACa 348/06). Wyrok jest prawomocny i
ostateczny.

[serafin666]

też z SA ("RZ" 22.09.06); niechlujna relacja dziennikarska, ale warto pomysleć:

Odmowa absolutorium wymaga uzasadnienia Członkowi zarządu żądającemu w
sądzie uchylenia uchwały o odmowie absolutorium spółka musi przedstawić
merytoryczne powody odmowy.
W przeciwnej sytuacji istnieje ryzyko, że sąd uchyli taką uchwałę. Tak się
stało w sprawie Marii H. i Grzegorza G., byłych prezesa i wiceprezesa spółki
handlowej z Warszawy. Wnieśli oni pozew o uchylenie uchwał zgromadzenia
wspólników. Odmówiły im one absolutorium jako członkom zarządu, z którego dwa
miesiące później zostali odwołani. Argumentowali, że nie postawiono im żadnych
merytorycznych zarzutów, a wcześniej zgromadzenie wspólników przyjęło wszelkie
wymagane sprawozdania finansowe bez zastrzeżeń. W tej sytuacji uchwały, które
mają wpływ na zakres ewentualnej ich odpowiedzialności wobec spółki, są niczym
nieuzasadnione, niesprawiedliwe i jako takie - sprzeczne z dobrymi obyczajami
kupieckimi. Na podstawie art. 249 kodeksu handlowego mogą być zaskarżone w
sądzie w drodze powództwa przeciwko spółce.
Najpierw wynikło pytanie, czy proces powinien się toczyć po tym, jak powodowie
zostali odwołani z zarządu, czy mają nadal legitymację do prowadzenia takiej
sprawy. Sąd Apelacyjny przesądził je na ich korzyść. Następnie spór
koncentrował się na kwestii, która ze stron ma udowodnić merytoryczną zasadność
(bądź jej brak) odmowy absolutorium.
Sąd Okręgowy uchylił uchwały ze względu na brak jakiegokolwiek uzasadnienia -
zarówno wtedy, kiedy je podejmowano, jak i przed sądem I instancji.
Dopiero w apelacji spółka wskazała ogólnie, że w owym roku miała straty. Jej
pełnomocnik, radca prawny Janusz Martyński, argumentował, że zgodnie z zasadami
procesu cywilnego to powodowie powinni udowodnić, że odmowa absolutorium była
bezpodstawna. To zaś, że zgromadzenie wspólników prawie jednocześnie przyjęło
bez zastrzeżeń sprawozdania finansowe, to zupełnie odrębna kwestia. Adwokat
Marcin Kłoda, pełnomocnik powodów, replikował, że muszą wiedzieć, jakie stawia
im się zarzuty, by skutecznie mogli bronić swoich praw przed sądem. Same straty
w danym roku nie uzasadniają odmowy absolutorium. Bez zarzutów muszą zaś
udowadniać, że nic im nie można zarzucić, czyli przeprowadzać tzw. dowód
negatywny, który już wiele wieków temu nazwano diabelskim (probatio diabolica),
gdyż chyba tylko diabeł mógłby go przeprowadzić.
Sąd Apelacyjny przychylił się do tego stanowiska. - Jeżeli członek władz spółki
może występować o uchylenie uchwały o odmowie absolutorium, to - aby prawo to
było realne - musi wiedzieć, co mu spółka zarzuca - powiedziała sędzia Zofia
Markowska. Wyrok jest prawomocny, ale przysługuje kasacja (sygn. VIACa
1374/05).

[xxxll]

a czy to ma zastosowanie we wspólnotach??? w spółdzielniach owszem.

[serafin666]

"a czy to ma zastosowanie we wspólnotach??? w spółdzielniach owszem"

co wypisujesz bezmyślnie ? - wyrok dotyczy uchwał wspólnoty mieszkaniowej i
powołuje się na przepisy uowl

[xxxll]

Serafin czy ty juz nie panujesz nad swoimi wpisami?


... czy to ma zastosowanie we wspólnotach??? w spółdzielniach owszem.


dotyczy wpisu
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=523&w=47591185&a=49041507

[serafin666]

Postanowienie z dnia 14 września 2006 r. (sygn. akt III CZP 61/06).
Po rozpoznaniu zagadnienia prawnego
"1. Czy - w sytuacji, gdy budynek posadowiony jest na działkach wpisanych do
trzech ksiąg wieczystych - dopuszczalne jest ustanowienie odrębnej własności
lokalu mieszkalnego oddzielnie w każdej z części ("klatce schodowej") tego
budynku, znajdującej się na działce wpisanej do odrębnej księgi;
2. Czy w postępowaniu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym
stanem prawnym sąd władny jest rozstyrzygać powyższą kwestię ?"
Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały.

[serafin666]

odpowiedzialność cywilna - z kodeksu cywilnego

wyrok SN II CK 144/03
Firma ubezpieczeniowa może odmówić wypłaty odszkodowania z tytułu ubezpieczenia
od ognia i innych zdarzeń losowych, jeśli osoba, za którą ubezpieczony ponosi
odpowiedzialność, wyrządziła szkodę umyślnie.
wyrok SN I CKN 969/00
Wykładnia pojęcia rażącego niedbalstwa (art. 827 § 1 k.c.) powinna uwzględniać
kwalifikowaną postać braku zwykłej staranności w przewidywaniu skutków. Rażący
brak staranności wykazuje zatem posiadacz samochodu, który na przykład opuszcza
go pozostawiając kluczyki, jeśli nie ma możliwości obserwacji najbliższego
otoczenia lub w skupisku ludzi albo oddala się. W tym ostatnim wypadku trudno o
parametryczne wskazówki, jednak osoba kierowcy pozostającego "przy samochodzie"
z reguły stwarza dla złodzieja zagrożenie podjęcia obrony mienia. Zachowanie
takie można uznać za niedbalstwo, jednak tylko w szczególnych okolicznościach
byłoby ono rażące.

[serafin666]

ważny wyrok TK ( z implikacjami co zrzeczenia się własności nieruchomości ):

26 września o godz. 10.00 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał wniosek Rady Gminy
Dragacz dotyczący obowiązku przejęcia przez gminę nieruchomości od Wojskowej
Agencji Mieszkaniowej.
Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 8a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
samorządzie gminnym jest niezgodny z art. 165 Konstytucji oraz z art. 4 ust. 2
i 6 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, sporządzonej w Strasburgu dnia 15
października 1985 r.
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego zlekceważenie podmiotowości prawnej gmin
polega nie tylko na pominięciu ich woli przy nabywaniu mienia, ale także na
wciągnięciu gmin w stosunki z osobami trzecimi i narażeniu na odpowiedzialność
majątkową o nie dających się oszacować rozmiarach. W wyniku stosowania
kwestionowanego przepisu zostaje naruszona podmiotowość gmin w sferze
prywatnoprawnej, swobody w dokonywaniu czynności prawnych i dysponowania
mieniem. Gminom narzuca się nawet wbrew ich woli nabycie mienia, które inny
podmiot uznał za zbędne. Nabycie to niemal z zasady będzie się wiązało z
koniecznością poniesienia dużych nakładów i może pociągnąć za sobą
odpowiedzialność za zobowiązania zaciągnięte przez inny podmiot, będący
państwową osobą prawną. Z ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że w
razie zrzeczenia się mienia przez osobę prawną wraca ono do masy majątkowej, z
której wyszło. Jest oczywiste, że masą majątkową dla Wojskowej Agencji
Mieszkaniowej jest mienie państwowe. Kwestionowany przepis burzy ten porządek i
oznacza przerzucenie na gminę, niezależnie od jej woli, zobowiązań, które
zgodnie z ogólnymi zasadami ciążą na Skarbie Państwa.

[serafin666]

być może dla kogoś ważne :

Można cofnąć rentę zdolnym do pracy - z "RZ" 28.09.2006

Nie ma przeciwwskazań, by poddać długoletniego rencistę kontrolnym badaniom
lekarskim

Jeśli się okaże, że jest zdolny do pracy, ZUS może mu odmówić dalszej wypłaty
świadczenia.
Taki jest sens wyroku Sądu Najwyższego, który uchylił zaskarżony wyrok sądu
apelacyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Chodzi o mężczyznę, który od 21 maja 1990 r. do 28 kwietnia 2002 r. był na
rencie z tytułu niezdolności do pracy. W 2002 r., gdyupłynął czas kolejnej
orzeczonej renty okresowej, został poddany kontrolnemu badaniu lekarskiemu
przez lekarza orzecznika ZUS. Stwierdził on, że stan zdrowia badanego znacznie
się poprawił, i uznał go za zdolnego do pracy. W wyniku tego orzeczenia ZUS
odmówił przyznania renty.
Od tej decyzji ubezpieczony odwołał się do sądu rejonowego, który powołał
licznych biegłych, aby zbadali stan jego zdrowia. Uznali oni, że mężczyzna jest
już zdrowy. Sąd odmówił mu więc prawa do renty.
Od tego wyroku ubezpieczony złożył apelację. Sąd apelacyjny przychylił się do
niej, choć nie zakwestionował opinii biegłych. Zmienił wyrok i przyznał rentę
na stałe, powołując się na § 29 rozporządzenia z 5 sierpnia 1983 r., że nie
wyznacza się terminów badań kontrolnych dla osób, których inwalidztwo trwa
nieprzerwanie 10 lat, mimo że lekarz orzecznik uznał, iż ubezpieczony jest już
zdrowy.
Sąd apelacyjny powoływał się jednak na rozporządzenie, które nie obowiązywało
już kilka lat. Późniejsze natomiast podobnej regulacji już nie zawierały.
Od wyroku sądu apelacyjnego kasację złożył ZUS. W uzasadnieniu argumentował, że
Sąd Najwyższy wypowiedział się już w podobnej sprawie w uchwale z 26 stycznia
2006 r. (sygn. III UZP 2/06), a rozporządzenie przewidujące niewyznaczanie
terminu badania kontrolnego dla długoletnich inwalidów nie obowiązuje od 1
września 1997 r.
Sąd Najwyższy przychylił się do kasacji ZUS. Przyznał, że możliwość dokonywania
oceny stanu zdrowia i cofania przyznanej renty osobom z długą niezdolnością do
pracy to sytuacja budząca kontrowersje.
Orzecznictwo Sądu Najwyższego też jest rozbieżne, bo treść kolejnych
rozporządzeń się zmieniała. Nie ma już jednak podstaw do przyjęcia, że nie
można skontrolować stanu zdrowia długoletniego rencisty (sygn. II UK 259/05).

[serafin666]

Trybunał Konstytucyjny rozpozna pytanie prawne w sprawie zgodności art. 212 i
art. 213 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku - Kodeks karny z art. 14 i art. 54
ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny
rozpozna pytanie prawne w pełnym składzie.

dodaję te artykuły ( serafin666 ) , najpierw kodeks karny, potem konstytucja
Art. 212. § 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub
jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub
właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę
zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności,
podlega grzywnie, karze ograniczenia albo pozbawienia wolności do roku.
§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków
masowego komunikowania,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat
2.
§ 3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec
nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel
społeczny wskazany przez pokrzywdzonego.
§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia
prywatnego.
Art. 213. § 1. Nie ma przestępstwa określonego w art. 212 § 1, jeżeli zarzut
uczyniony niepublicznie jest prawdziwy.
§ 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie
podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut służący obronie społecznie uzasadnionego
interesu; jeżeli zarzut dotyczy życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy
może być przeprowadzony tylko wtedy, gdy zarzut ma zapobiec niebezpieczeństwu
dla życia lub zdrowia człowieka albo demoralizacji małoletniego.

Art. 14. Rzeczpospolita Polska zapewnia wolność prasy i innych środków
społecznego przekazu.
Art. 54. 1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz
pozyskiwania i rozpowszechniania informacji.
Art. 31. 3. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i
praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w
demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź
dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw
innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

[j666]

Proszę o dyskusję na tematem:

Czy podanie przez Wspólnotę (Zarząd) informacji o zaległościach z tytułu
zaliczek, w razie istnienia sporu co do istnienia lub nie zaległości pomiędzy
właścicielem, a Wspólnotą, przed wyrokiem Sądu, może być pomówieniem, czy nie?
Jak odróżnić podanie publicznie od niepublicznego?
Czy na zebraniu właścicieli, w którym uczestniczą także osoby trzecie, to
podanie publicznie?
Czy wywieszenie informacji w gablotach budynkowych/osiedlowych to podanie
publicznie?
Czy rozsądnym wydaje się propozycja, aby przy sparwach spornych, przed wyrokiem
sądowy, zaznaczać wyraźnie, że zachodzi spór?
Czy dochodzenie roszczeń przez pomówionego przeciw pomawiającemu jest
ograniczone w czasie (przedawnia się)?
Jesli się przedawnia, jak to się ma do długotrwałej procedury sądowej w
sprawach o zapłatę?
JaC

[serafin666]

ważne - ale tylko dla Obywateli ( przez duże "O" )

Rozpoznawanie apelacji na posiedzeniu niejawnym, gdy sąd jednoosobowo uzna
zarzuty apelacji za oczywiście bezzasadne, przy jednoczesnym całkowitym braku
kontroli motywów tej decyzji, narusza Konstytucję.
2 października 2006 r. o godz. 13.00 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał skargę
konstytucyjną Ryszarda G. dotyczącą prawa do sądu.
Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 50510 § 3 ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w
związku z art. 78, art. 176 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.

[serafin666]

Trybunał Konstytucyjny orzekł 3 października 2006 ( sygnatura K 30/05 ) , że
art. 8 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w
zakresie, w jakim przepis ten uniemożliwia uznanie za dochód - w odniesieniu do
osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach
określonych w przepisach o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - kwoty niższej od najniższej
podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, a jeżeli z tytułu
prowadzenia tej działalności nie istnieje obowiązek ubezpieczenia społecznego -
kwoty niższej od najniższej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia
społeczne, jest niezgodny z art. 2, art. 32 i art. 71 ust. 1 Konstytucji.

[serafin666]

17 października 2006 r. o godz. 10.00 Trybunał Konstytucyjny rozpozna pytanie
prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczące zasad
przyznawania emerytur i rent przez Prezesa Rady Ministrów w szczególnie
uzasadnionych przypadkach.

Trybunał Konstytucyjny orzeknie w sprawie zgodności:

- przepisu art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i
rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, upoważniającego Prezesa Rady
Ministrów w szczególnie uzasadnionych wypadkach do przyznania emerytury i renty
w warunkach i wysokości innej niż określona w ustawie o emeryturach i rentach z
Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z art. 32 ust. 1 i art. 67 ust. 1 Konstytucji.

Prezes Rady Ministrów utrzymał w mocy swoją decyzję odmawiającą przyznania
Józefowi S. renty specjalnej. Uzasadnił to tym, że przyznanie świadczenia na
podstawie kwestionowanego przepisu ustawy z o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych jest możliwe w szczególnie określonych wypadkach.
Przepis ten nie precyzuje jednak warunków, jakie powinny być spełnione, aby
renta lub emerytura mogła być przyznana. W związku z tym każdy wniosek jest
wnikliwie rozpatrywany i oceniany pod kątem występowania okoliczności mogących
uzasadniać sprawę w sposób szczególny. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu kwestionowany
przepis budzi wątpliwości, co do jego zgodności z Konstytucją. Nie zawiera
przejrzystych zasad przyznawania świadczenia, co powoduje, ze obywatele w
podobnych sytuacjach są traktowani niejednakowo i wbrew regułom ustanowionym
przez przepisy dotyczące zabezpieczenia społecznego.

[serafin666]

7 listopada 2006 r. o godz. 10.00 Trybunał Konstytucyjny rozpozna skargę
konstytucyjną Ewy Ś.-K. dotyczącą prawa własności nieruchomości.
Trybunał Konstytucyjny orzeknie w sprawie zgodności art. 49 ustawy z dnia 23
kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust.
3, art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji.
Ewa Ś.-K. jest właścicielką zabudowanej nieruchomości, do której prawo, jako
spadkobierczyni po poprzednim właścicielu, odzyskała w 1991 r. decyzją Ministra
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Minister stwierdził nieważność decyzji
z lat pięćdziesiątych, na podstawie których nieruchomość przeszła na rzecz
Skarbu Państwa. W 1970 r. gdy nieruchomość była własnością Skarbu Państwa,
wzniesiono na niej stację transformatorowo-rozdzielczą. Ewa Ś.-K. uznała, że
korzystanie przez zakład energetyczny z tej stacji, wzniesionej na części
gruntu stanowiącego jej własność, narusza jej prawa i domagała się od zakładu
odszkodowania. Sądy wszystkich instancji uznały, że sporny budynek nie jest
częścią składową gruntu a częścią przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu
art. 49 k.c. i nie uznały za zasadne żądań Ewy Ś.-K. Jak wskazał Sąd Najwyższy,
do którego skarżąca wniosła kasację, zarówno budynek jak i znajdujące się
wewnątrz instalacje energetyczne były częściami składowymi całości w postaci
rzeczy złożonej i dopiero ta całość wyczerpywała treść pojęcia "urządzenia", o
którym mówi zaskarżony przepis. Sąd Najwyższy kasację oddalił. Zdaniem
skarżącej ustawodawca tworząc regulację ingerującą w podstawowe prawo, jakim
jest prawo własności, winien posłużyć się pojęciami jednoznacznymi, nie
budzącymi wątpliwości. Tymczasem w zaskarżonym przepisie brak jest nie tylko
definicji "urządzeń", ale także nie określono w sposób precyzyjny i konkretny
kiedy urządzenia te wchodzą w skład przedsiębiorstwa czy zakładu. Prawo zgodnie
z Konstytucją powinno być jasne, nie może powodować niepewności adresatów co do
ich praw i obowiązków.
( dla jasności dodaję art. 49 k.c. – serafin666 ) Art. 49. Urządzenia służące
do doprowadzania lub odprowadzania wody, pary, gazu, prądu elektrycznego oraz
inne urządzenia podobne nie należą do części składowych gruntu lub budynku,
jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa lub zakładu.

[serafin666]

znane mi ostatnie orzecznictwo SN do art. 49 jest takie :

SN w wyroku z dn. 6.01.2005 stwierdził:
Prawo właściciela do swobodnego korzystania z nieruchomości musza respektować
wszyscy. Osoba, która nie ma uprawnienia pozwalającego na ingerowanie w cudzą
nieruchomość, a jej ingerencja spowodowała trwałe ograniczenie sposobu
korzystania z niej, nie może powoływać się dla utrzymania tego stanu na zasady
współżycia społecznego. (sygn.III CK 129/0)

Uchwała składu 7 sędziów SN z 8 marca 2006 r. (sygn. akt III CZP 105/05).
Przepis art. 49 k.c. nie stanowi samoistnej podstawy prawnej przejścia urządzeń
służących do doprowadzania lub odprowadzania wody, pary, gazu, prądu
elektrycznego oraz innych podobnych urządzeń na własność właściciela
przedsiębiorstwa przez ich połączenie z siecią należącą do tego
przedsiębiorstwa.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2006 roku sygn. IV CSK 149/05.
Właściciel może stracić możliwość domagania się usunięcia obcych urządzeń ze
swej nieruchomości, jeżeli urządzenia te znajdują się na tej nieruchomości
wystarczająco długo – wynika z wyroku Sądu Najwyższego.

[serafin666]

Różnica pomiędzy oszustwem a szalbierstwem
przepisy: art. 286 k.k.; art. 121 k.w.
hasła: wykroczenia – szalbierstwo; przestępstwa przeciwko mieniu – oszustwo
Wyrok SN z dnia 19 lipca 2006 r., III KK 19/06 - z uzasadnienia :
„Analiza sytuacji wymienionych w przepisie art. 121 § 2 k.w. w powiązaniu ze
znamieniem czasownikowym ″wyłudza″, nie pozostawia wreszcie wątpliwości i co
do tego, że ustawodawcy chodziło o przeniesienie do kategorii wykroczeń jedynie
grupy drobnych zachowań polegających na skorzystaniu ze świadczeń
udostępnianych jako usługi jednorazowe i opłacanych w drodze uiszczenia ceny
posiłku albo napoju, nabycia biletu wstępu lub przejazdu, żetonu
uruchamiającego automat itp. Przekonuje o tym właśnie dobór sytuacji
faktycznych zamieszczonych w katalogu znajdującym się w dyspozycji art. 121 § 1
i 2 k.w. Ich cechą wspólną jest też powinność uiszczenia opłaty z góry lub –
najpóźniej – niezwłocznie po skorzystaniu ze świadczenia. Zatem, tylko ta
grupa sytuacji, jako inaczej kwalifikowanych, jest wyłączona z zakresu
dyspozycji art. 286 § 1 k.k.”

[serafin666]

NSA II SA 442/95 "Wynajmowanie lokali stanowi pobieranie pożytków z rzeczy
(art. 53 § 2 kc) i nie jest prowadzeniem działalności gospodarczej."

o czym warto pamiętać - na wypadek wątpliwości fiskusa i w kontekście art. 3
i art. 12 uowl

na marginesie dzisiejszego orzeczenia TK

[serafin666]

2003.09.18 wyrok SN III KK 151/02
1. W obowiązującym stanie prawnym w myśl art. 213 § 2 kk koniecznym jest, aby
postawiony zarzut był prawdziwy, to jest aby jego treść w tej części, która
może poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania, odpowiadała
rzeczywistości. W porównaniu bowiem z art. 179 kk z 1969 r. zrezygnowano w art.
213 § 2 kk z określenia konsekwencji błędu co do kontratypu. W wypadku tego
rodzaju błędu będzie miał zastosowanie przepis ogólny dotyczący błędu, zgodnie
z którym nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w
usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca
bezprawność albo winę - art. 29 kk.
2. Sam fakt prawdziwości zarzutu stawianego publicznie nie wystarcza do
przyjęcia, iż została wyłączona bezprawność czynu z art. 212 § 2 kk, gdyż
znamionami tego kontratypu są: prawdziwość rozgłaszanego zarzutu oraz to, iż ów
zarzut ma obiektywnie służyć obronie społecznie uzasadnionego interesu. Jednak
sam zamiar przedstawienia prawdy nie przesądza o charakterze dążeń oskarżonego.
Zarzut służy społecznie uzasadnionemu interesowi, jeżeli jego ochrona w
bilansie zysków i strat daje korzyść.
prof. Zoll w komentarzu :
Zarzut służy społecznie uzasadnionemu interesowi, jeżeli jego ochrona w
bilansie zysków i strat daje korzyść. Społecznie uzasadniony interes nie może
być rozumiany w sposób abstrakcyjny, jest bowiem pojęciem konkretnym i musi
wynikać z określonej sytuacji wymagającej obrony tego interesu nawet z
naruszeniem dobrego imienia innej osoby lub podmiotu zbiorowego. Nie można się
ogólnikowo powołać na wolność wyrażania poglądów, gdyż wolność ta jest właśnie
ograniczona koniecznością ochrony dobrego imienia innej osoby
konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności :
1. Każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność
posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez
ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Niniejszy
przepis nie wyklucza prawa Państw do poddania procedurze zezwoleń
przedsiębiorstw radiowych, telewizyjnych lub kinematograficznych.
2. Korzystanie z tych wolności pociągających za sobą obowiązki i
odpowiedzialność może podlegać takim wymogom formalnym, warunkom, ograniczeniom
i sankcjom, jakie są przewidziane przez ustawę i niezbędne w społeczeństwie
demokratycznym w interesie bezpieczeństwa państwowego, integralności
terytorialnej lub bezpieczeństwa publicznego ze względu na konieczność
zapobieżenia zakłóceniu porządku lub przestępstwu, z uwagi na ochronę zdrowia i
moralności, ochronę dobrego imienia i praw innych osób oraz ze względu na
zapobieżenie ujawnieniu informacji poufnych lub na zagwarantowanie powagi i
bezstronności władzy sądowej.