Emocje dziecka

[anek130]

witam

Od jakiegos czasu zastanawiam się nad pewną sprawą, a mianowicie nad
emocjami dziecka. Czy pozwalacie swoim dzieciom, myślę tu o
conajmniej 5 latkach, które już zdają sobie sprawę co im wolno, co
nie, jak mniej więcej powiny się zachowac, co jest grzeczne a co nie-
a więc czy pozwalacie im na okazywanie złości w sposób, jaki one
wybiorą?
Mój 5 latek jest bardzo grzeczny, mało co wyprowadza go z równowagi,
ale jak juz się czymś zdenerwuje to głośno zapiszczy i uderza ręką w
stół, jak ma w ręcę maskotkę to zdarzyło mu się nią rzucić. Ja
spokojnie czekam, az się uspokoi, ale moja mama np. uważa i mówi mu
że nieładnie się zachowuje, że tak nie wolno. Pamiętam z
dzieciństwa, że ja się nie odzywałam i nie buntowałam i nie
okazywałam złości, bo mama takich zachowań nie tolerowała, dlatego
doczekałam się lekkiej nierwicy spowodwanej własnie nieumiejętnością
okazywania emocji jakichkolwiek.
A wy jak się zachowujecie w stosunku do zdenerwowanych dzieci, które
chca się wyładować?

Ania itp.

[alika77]

moja 4-latka ma pozwolenie na okazywanie złości w każdy sposób, o ile
nie przeszkadza to innym i nie niszczy rzeczy, czyli może skakać,
tupać, krzyczeć (ale nie wszędzie oczywiście, np. nie w autobusie),
rzucać miękkimi rzeczami, kopać w coś, co sie nie zniszczy itd. Ja też
mam z dzieciństwa wyniesione, że nie wolno się złościć, więc staram
się uczyć ją, jak się wyładować w bezpieczny sposób, szanując przy tym
inne osoby i rzeczy.

[roneczka]

Ja swojego prawie trzylatka uczę, że jak złość go dopadnie, to
właśnie ma uderzyć pięścią w stół, albo potupać nogami.
Bo jak na razie to jak jest zły to wali w nas rączkami.
Jest jeszcze patent z darciem gazet lub rzucaniem poduszkami
Dlaczego dziecko ma tłumić złość?
Możesz jak nie chcesz by walił pięścią w stół, złapać go w tym
czasie w objęcia i nie puszczać póki się uspokoi, i w między czasie
mówić mu, że rozumiesz jego złość i że go kochasz i przykro ci, że
jest zły... u nas działa to też
Wogółe to polecam książkę "Mądrzy rodzice" - gruba z ilustracjami,
ale ma bardzo jasne i przejrzyste przesłanie: dziecko jest tylko
dzieckiem i nie możemy od niego wymagać dorosych zachowań, bo nie
zawsze potrafi poradzić sobie z tym uczuciem, potrzebuje Ciebie

[alika77]

> Możesz jak nie chcesz by walił pięścią w stół, złapać go w tym
> czasie w objęcia i nie puszczać póki się uspokoi, i w między
czasie
> mówić mu, że rozumiesz jego złość i że go kochasz i przykro ci, że
> jest zły... u nas działa to też

a ja mam wątpliwości co do tej metody... jakoś kojarzy mi się
właśnie z tłumieniem złości i przemocą. no chyba, że dziecko tak
szaleje, że robi sobie lub innym krzywdę. ale może u niektórych
dzieci się sprawdza, moja wściekłaby się jeszcze bardziej

[roneczka]

alika77 napisała:

> > Możesz jak nie chcesz by walił pięścią w stół, złapać go w tym
> > czasie w objęcia i nie puszczać póki się uspokoi, i w między
> czasie
> > mówić mu, że rozumiesz jego złość i że go kochasz i przykro ci,
że
> > jest zły... u nas działa to też
>
> a ja mam wątpliwości co do tej metody... jakoś kojarzy mi się
> właśnie z tłumieniem złości i przemocą. no chyba, że dziecko tak
> szaleje, że robi sobie lub innym krzywdę. ale może u niektórych
> dzieci się sprawdza, moja wściekłaby się jeszcze bardziej

No tak, tu chodzi o moment kiedy dziecko może skrzywdzić siebie lub
kogoś.
Ja ostatnio zastosowałam, bo synek wrócił ze spaceru i dostał takiej
furii, że nam szczenki opadły. Było groźnie! Po 20 min. się uspokoił
i dopiero wtedy powiedział o co mu chodziło.

[mama2008.1]

u nas takie przytulańsko działa. nasz synek ma 2 latka i 3 miesiace.
gdy widzimy ze jest zły mocno go przytulamy i trzymamy dopuki złosc
nie ucieknie przy tym mowimy ze ma prawo byc zły, ze go kochamy itd.
Wczesniej gdy miał troszke ponad 18 miesiecy rzucał zabawkami,
niektóre niewytrzymywały jego uderzeń, wiec wymyśliliśmy
przytulanie.

[joshima]

Moje dziecko jest znacznie młodsze, ale uważam, że dużo wcześniej niż w wieku
pięciu lat należy zacząć uczyć dziecko wyrażania emocji w sposób bardziej
subtelny niż walenie ręką w stół i rzucanie tym co ma w ręku.

Ja bym na takie zachowanie pięcioletniemu dziecku nie pozwoliła mówiąc wprost,
że ma prawo się złościć, ale jego zachowanie mi się nie podoba.

Oczywiście, że dziecko ma prawo do emocji, ale obowiązkiem rodzica jest nauczyć
je wyrażać.

[roneczka]

joshima napisała:

> Moje dziecko jest znacznie młodsze, ale uważam, że dużo wcześniej
niż w wieku
> pięciu lat należy zacząć uczyć dziecko wyrażania emocji w sposób
bardziej
> subtelny niż walenie ręką w stół i rzucanie tym co ma w ręku.
>
> Ja bym na takie zachowanie pięcioletniemu dziecku nie pozwoliła
mówiąc wprost,
> że ma prawo się złościć, ale jego zachowanie mi się nie podoba.
>
> Oczywiście, że dziecko ma prawo do emocji, ale obowiązkiem rodzica
jest nauczyć
> je wyrażać.
>
Hehehe ))
Wpadnę tu na forum za 4 lata, żeby przecytać jakie masz zdanie na
ten temat.

[joshima]

roneczka napisała:

> Wpadnę tu na forum za 4 lata, żeby przecytać jakie masz zdanie na
> ten temat.
Zapraszam.

[truscaveczka]

Ja mam pięciolatkę. O tym, jak wyraża się złość słyszy od 4 lat. I
kiedy jest zła, idzie do pokoju i wrzeszczy w poduszkę, rzuca
pluszakami albo leży an dywanie i myyyyysli. I jej przechodzi.
Zawsze możesz, Roneczka, popróbować wychowywania dziecka zamiast
ironizowania na forum

[roneczka]

truscaveczka napisała:

> Zawsze możesz, Roneczka, popróbować wychowywania dziecka zamiast
> ironizowania na forum

Zatkało mnie. Przeczytałam nawet cały wątek i nadal nie kumam o co
ci chodzi z tą ironią ???? To napewno do mnie?

Zarzucanie mi, że nie wychowuję swojego dziecka to już poprostu
przeginką.
MOże poprostu uważam, że pozostawienie rozhisteryzowanego dziecka
jest znacznie gorsze niż pokazanie mu jak można sobie poradzić
inaczej. Oczywiście trzeba odróżnić czy dziecko płacze bo sobie nie
radzi ze złością, czy dlatego, że chce coś wymusić (wtedy syn idzie
do kąta i też tam "myśli").
Jeżeli ktoś ma inne motody wychowawcze chętnie skorzystam z rad z
tych które do mnie przemawiają, ale podciąganie tego pod ironię to
już czysta złośliwość.

[joshima]

roneczka napisała:

> MOże poprostu uważam, że pozostawienie rozhisteryzowanego dziecka
> jest znacznie gorsze niż pokazanie mu jak można sobie poradzić
> inaczej.
To świetnie, bo w tym punkcie się akurat zgadzamy. Tylko w moim przypadku to
"inaczej" to nie jest rzucanie zabawkami.

[roneczka]

joshima napisała:

> roneczka napisała:
>
> > MOże poprostu uważam, że pozostawienie rozhisteryzowanego
dziecka
> > jest znacznie gorsze niż pokazanie mu jak można sobie poradzić
> > inaczej.
> To świetnie, bo w tym punkcie się akurat zgadzamy. Tylko w moim
przypadku to
> "inaczej" to nie jest rzucanie zabawkami.

Nigdzie nie napisałam, że przyzwalam na rzucanie zabawkami
pluszowymi czy czymkolwiek innym )

[truscaveczka]

Ok, a jak nazwać zdanie że wpadniesz na forum sprawdzić, jak się ma
dziecko Joshimy za 4 lata? Ciepłą i przyjacielską wypowiedzią? TYLKO
dlatego tak właśnie wyżej napisałam.

[roneczka]

truskaveczka przewrażliwiona jesteś.
To już jakieś zboczenie forumowe że wszędzie doszukujesz się ironi?

Napisałam tak tylko dlatego, że czasami z biegiem lat życie
weryfikuje nasze poglądy, czytamy fachowe książki, oglądamy jakieś
edukacyjne programy, jedne rady przyswajamy inne odrzucamy, okazuje
się, że jednak nasze dziecko ma inny temperament, niż nam się
wydawało i nie wszystkie dobre wcześniej naszym zdaniem metody da
się zastosować.
Ja dwa lata temu miałam inne poglądy na temat wychowania mojego
dziecka niż teraz, dużo się zmieniło pod wpływem lektury "Mądrzy
rodzice" To zwrot o 360 stopni w podejściu do dziecka i do jego
uczuć i emocji.

Zresztą nadal nie wiem jakie ma Joshima podejscie do rozwścieczonych
dzieci i chętnie bym się dowiedziała. Z ciekawości, nie z ironi.
MOże coś przemycę do swoich metod wychowawczych
PS> Ja tez nie pozwalam mu niczym rzucać i bić rodziców czy babcie
rączkami.

[truscaveczka]

Nie mam nicka truskaveczka.
"ironii" a nie ironi.
Napisałaś w nieprzyjemny sposób, który kpił i stawiał pod znakiem
zapytania metody poznawcze i wiedzę innej osoby. Kiedy jednak sama
zetknęłaś się z takim podejściem nagle czujesz się oburzona. Kali
się kłania. W pas.

[roneczka]

truscaveczka napisała:

> Nie mam nicka truskaveczka.
> "ironii" a nie ironi.

Ups!

Napisałaś w nieprzyjemny sposób, który kpił i stawiał pod znakiem
> zapytania metody poznawcze i wiedzę innej osoby. Kiedy jednak sama
> zetknęłaś się z takim podejściem nagle czujesz się oburzona. Kali
> się kłania. W pas.

Nie napisałam w nieprzyjemny sposób, bynajmniej nie miałam takiego
zamiaru.
Zaskoczyło mnie, że aż tak mnie naskoczyłaś, tylko dlatego, że
kompletnie nie zrozumiałaś moich intencji
Tobie nie zdarza się, że za trzy lata patrzysz na daną sprawę
inaczej niż na początku założyłaś. Nie zmieniesz poglądów i metod
wychowawczych? Co sobie postanowisz jak ulał pasuje do Twojego
dziecka za rok, dwa i trzy lata?
Oczywiście bez ironi w kontekście

[joshima]

roneczka napisała:

> Ja tez nie pozwalam mu niczym rzucać i bić rodziców czy babcie
> rączkami.
To nie rozumiem czemu się czepnęłaś akurat mojej wypowiedzi.

[roneczka]

joshima napisała:

> Moje dziecko jest znacznie młodsze, ale uważam, że dużo wcześniej
niż w wieku
> pięciu lat należy zacząć uczyć dziecko wyrażania emocji w sposób
bardziej
> subtelny niż walenie ręką w stół i rzucanie tym co ma w ręku.
>
Czyli jak? Jakie są to subtelne metody? Podziel się swoimi
pomysłami.

[joshima]

roneczka napisała:

> Czyli jak? Jakie są to subtelne metody? Podziel się swoimi
> pomysłami.
Sorry, ale na pewno nie rzucanie zabawkami, bo raz to może być pluszak a innym
razem metalowy samochodzik. A pięciolatek w furii to naprawdę potrafi ciepnąć,
coś wiem na ten temat.

Mój bratanek na ten przykład jak się złości to focha, burczy i wydaje inne
znośne dźwięki, zakłada ręce na piersi, przybiera różne pozy i wykonuje różne
energiczne gesty pozwalające mu skanalizować jakoś nagromadzoną energię a nie
będące jednocześnie obraźliwe czy coś w tym guście. Bo już na teksty: jesteś
głupia, i rzucanie zabawkami przyzwolenia nie ma. I ja uważam, że to jest OK.

[alika77]

> Sorry, ale na pewno nie rzucanie zabawkami, bo raz to może być
pluszak a innym
> razem metalowy samochodzik. A pięciolatek w furii to naprawdę
potrafi ciepnąć,
> coś wiem na ten temat.
>
> Mój bratanek na ten przykład jak się złości to focha, burczy i
wydaje inne
> znośne dźwięki, zakłada ręce na piersi, przybiera różne pozy i
wykonuje różne
> energiczne gesty pozwalające mu skanalizować jakoś nagromadzoną
energię a nie
> będące jednocześnie obraźliwe czy coś w tym guście. Bo już na
teksty: jesteś
> głupia, i rzucanie zabawkami przyzwolenia nie ma.

teksty jesteś głupia są zdecydowanie niedupuszczalne, ale czemu
rzucanie pluszakami nie jest ok? jeżeli dziecko jest nauczone że
może rzucać tylko i wyłącznie pluszakami czy poduszkami to nie
złapie za samochodzik i nie ciśnie nim nawet w furii. jeśli to zrobi
to oznacza, że ma jakiś problem z samokontrolą, a to już moim
zdaniem większy problem niż kwestia wyładowywania złości. moja
raczej nie rzuca niczym, ale wie, że pluszakami może, twardymi
rzeczami nie. i nigdy nie zdarzyło jej się rzucić czymś twardym,
choć nieraz miała takie rzeczy pod ręką jak była wściekła. kiedy
mnie ostatnio wywaliło z systemu w pracy, kiedy już prawie miałam
skończoną robotę i wszystko poszło do lasu i musiałam robić wszystko
od początku to sama chętnie bym czymś porzucała, nie miałam tylko
czym. ale gdybym miała pod ręką pluszaki i nimi porzucała to nie
sądzę żeby stało się coś złego, o ile nie rzucałabym we
współpracowników

[joshima]

alika77 napisała:

> teksty jesteś głupia są zdecydowanie niedupuszczalne, ale czemu
> rzucanie pluszakami nie jest ok?


> jeżeli dziecko jest nauczone że
> może rzucać tylko i wyłącznie pluszakami czy poduszkami
A masz gwarancję, że nie rzuci czymś ciężkim co akurat będzie miał w ręku? Ja
napisałam 'rzucanie zabawkami'.

> kiedy
> mnie ostatnio wywaliło z systemu w pracy, kiedy już prawie miałam
> skończoną robotę i wszystko poszło do lasu i musiałam robić wszystko
> od początku to sama chętnie bym czymś porzucała
No cóż. To nic nowego, że wielu dorosłych ma problemy z okazywaniem emocji

[alika77]

> A masz gwarancję, że nie rzuci czymś ciężkim co akurat będzie miał
w ręku? Ja
> napisałam 'rzucanie zabawkami'.

a masz gwarancję, że nie rzuci czymś nawet jeśli jest uczone, że nie
można? 5-latek jest już na tyle duży żeby kontrolować się i nie
rzucać czym popadnie. jeśli tego nie umie to rzuci nawet jeśli się
go uczy żeby nie rzucać zabawkami.

> No cóż. To nic nowego, że wielu dorosłych ma problemy z
okazywaniem emocji

a w czym tu problem? że chciałam się wyładować? problem by był wtedy
gdybym nie mając pod ręką pluszaka rzuciła klawiaturą a tak
pogadałam sobie, pochodziłam i tyle. ale nie zmienia to faktu, że
gdybym się fizycznie wyżyła to szybciej bym się uspokoiła i nie
widzę w tym nic złego.

[roneczka]

joshima, ale tak poważnie, jakie stosujesz metody i jak zamierzasz
uczyć swoje dziecko samokontroli i panowania nad emocjami?
Nie opowiadaj historii o bratankach, ale powiedz jaki Ty masz pomysł
na kształtowanie postaw małego człowieka, który nie kontroluje Twoim
zdaniem swoich emocji.
Jak zamierzasz go uczyć - bo to już należy robić przy roczniaku-
kontroli i pojmowania, wyrażania uczuć?

[aks_75]

Witam,

jestem mama prawie 3 letniego chlopca (wrzesien 2007). Mlody do skonczenia 2,5
lat byl bardzo spokojnym, moznaby powiedziec zrownowazonym emocjonalnie
maluchem. Usmiechniety, pogodny, zgodny i bardzo wesoly chlopczyk. Zdarzaly sie
proby wymuszenia, owszem, ale jakos tak szybko przechodzilo. Zachowywalismy
spokoj, nie krzyczelismy na niego, nie trzebabylo stosowac jakis srodkow
specjalnych. A teraz nie poznaje wlasnego dziecka. Humorzasty, nieznoszacy
sprzeciwu, wszystko sam, bo jak nie to ogluszajacy wrzask, az potrafi sie
zakrztusic, proby bicia. Nie stosuje tego wobec nas, rodzicow, wie, ze w ten
sposob niczego nie osiagnie, ale wobec innych jest dosyc okropny. Doszlo do
tego, ze przestalam odwiedzac moich rodzicow, bo Mlody wpada we wrzask juz na
sam ich widok. Najgorzej jak inne dziecko zabierze mu zabawke, az potrafi
stracic dech (jest jedynakiem). Reaguje tez taka wsciekloscia, jak my lub
dziadkowie, lub ktos obcy nazwie go inaczej niz po imieniu, np. czesc
chlopczyku, wpada wtedy w szal i wrzask. - nie jestem chlopczyk tylko Jasiu. To
samo gdy ktos sie do niego odezwie (toleruje tylko mnie i meza) Ja sama zostalam
wychowana w poczuciu, ze zlosc jest zla, gwaltowne emocje zakazane, mialam byc
pogodna, zawsze ze wszystkiego zadowolona i mila. Nie chce mojego syna skazac na
takie emocjonalne problemy z jakimi zyje przez to do dzis. Ale boje sie, ze
przegne w druga strone i wychowam jakiegos awanturnika. We wszystkich
poradnikach pisza, ze owszem emocje, nawet te negatywne nalezy akceptowac i ich
nie krytykowac, ale ucywilizowac, ale ja sie pytam co to oznacza w praktyce.
Jakies konkrety, bo problemy z Malym trwaja juz dobre 4 miesiace.

[roneczka]

aks_75 przezyjesz to, spoko. Moje dziecko też tak miało. Też była
nieuzasadniona apatia wobec babc, awantura, że coś mu nie wychodzi,
afera, bo ktoś powiedział, że jest rowerzystą, a on w ryk, bo on nie
jest żadnym rowerzysta i takie tam inne be zachowania niezrozumiałe
dla dorosłych.
Będzie lepiej, ale nie drastycznie lepiej.
I dziecko w takim okresie potrzebuje jak najwięcej waszej miłośći,
musi wiedzieć, że jakkolowiek źle się zachowa to Wy go kochacie. I
że jak nie radzi sobie ze swoimi emocjami może na was liczyć.

[joshima]

roneczka napisała:

> joshima, ale tak poważnie, jakie stosujesz metody i jak zamierzasz
> uczyć swoje dziecko samokontroli i panowania nad emocjami?
Uważasz, że moje dziecko jest na tule małe, że mogę dopiero zamierzać?

[roneczka]

joshima napisała:

> roneczka napisała:
>
> > joshima, ale tak poważnie, jakie stosujesz metody i jak
zamierzasz
> > uczyć swoje dziecko samokontroli i panowania nad emocjami?
> Uważasz, że moje dziecko jest na tule małe, że mogę dopiero
zamierzać?
Pytałam jakie stosujesz metody (a nie będziesz stosowała) i jakie
zamierzasz kontunuować (w przyszłości jak dziecko będzie już większe
i bardziej uspołecznione)
Nie wyczytuj między wierszami czegoś czego nie ma.

EOT

[joshima]

roneczka napisała:

> Pytałam jakie stosujesz metody (a nie będziesz stosowała)
Zasugerowałaś w pierwszym swoim poście iż nie mogę wiedzieć nic na ten temat i
rozmowa ze mną będzie miała sens za pięć lat. Zapraszam wtedy. Zaspokoję Twoją
ciekawość włącznie z opisem skuteczności zastosowanych przeze mnie metod. EOT.

[roneczka]

joshima napisała:

> roneczka napisała:
>
> > Pytałam jakie stosujesz metody (a nie będziesz stosowała)
> Zasugerowałaś w pierwszym swoim poście iż nie mogę wiedzieć nic na
ten temat i
> rozmowa ze mną będzie miała sens za pięć lat. Zapraszam wtedy.
Zaspokoję Twoją
> ciekawość włącznie z opisem skuteczności zastosowanych przeze mnie
metod. EOT.

Nie zasugerowałam, że nie możesz wiedzieć nic na ten temat, tylko
chodziło mi o to że na etapie małego dziecka, a pięciolatka to
trochę inna bajka i przez te kilka lat Twoje podejście do dziecka w
tym zakresie może się zmienić, aczkolwiek nie musi, czas pokaże
...
Poprostu nie wniosłaś nic do postu. Nic nie poradziłać autorce, a
tutaj nie chodziło o słowa krytyki, że ty tak czy siak byś nie
postąpiła. Nie napisałaś ani słowa jak Twoim zdaniem należy
postąpić, a chodziło o radę.

[mama2008.1]

ona napisała ze dziecko ma niecałe trzy latka. Dziecko autorki ma 5
lat.

[memphis90]

W moim domu okazywanie złych emocji też było zakazane, przynajmniej w przypadku
dzieci. Buzia w ciup, oczki w podłogę, jak się nie podoba, to do swojego
pokoju Dorośli jak najbardziej mieli prawo do złości i jej okazywania. Więc do
dziś gotuję się w sobie, zaciskam zęby, aż do mega wybuchu. I uważam, że to
najgorszy sposób reagowania. Każdy ma prawo do emocji i ich okazywania. Moja
Lila jest jeszcze mała, ale charakterek ma Ona swoje uczucia nosi jak odzież
wierzchnią i komunikuje głośno IMO trzeba pozwolić dziecku okazywać uczucia,
tym bardziej te złe- trzeba tylko ustalić dozwolony sposób. Np. bez przekleństw,
bez bicia, bez rzucania zabawkami- co tam komu pasuje.

[joshima]

W pełni się z Tobą zgadzam.

[roneczka]

joshima napisała:

> W pełni się z Tobą zgadzam.
>
No chyba poza ostatnimi słowami: "...co tam komu pasuje"
Bo jednym pasuje by dziecko rzucało pluszakami, innym by mogło się
wypłakać w pokoju, inni dozwalają walenie pięścią w stół..., a tego
akurat nie tolerujesz.
Oczywiście bez ironi i podtekstów

[joshima]

roneczka napisała:

> No chyba poza ostatnimi słowami: "...co tam komu pasuje"
> Bo jednym pasuje by dziecko rzucało pluszakami, innym by mogło się
> wypłakać w pokoju, inni dozwalają walenie pięścią w stół...

Czyli co tam komu pasuje Ja zastosuje co mi pasuje a kto inny co innego

[roneczka]

joshima napisała:


> Czyli co tam komu pasuje Ja zastosuje co mi pasuje a kto inny
co innego

I o to chodziło w tym wątku, by każdy wypowiedział się jakie
stosuje metody i z jakimi efektami i czy wogle pozwalać dziecku na
wyładowanie emocji :-0)

[joshima]

Ja Tobie powiem za 4 lata.