Bunt dulatki po raz kolejny

[tola_i_tolek]

Moja 2,5 latka jest okropna , niegrzeczna, nieposłuszna, rozdarta.
Tak, wiem, że to taki wiek, że bunt dwulatka i tak dalej, ale ileż
można?
Codziennie od rana walka żeby zjadła, żeby się umyła, ubrała,
uczesała i tak cały dzień. Na każde moje polecenie odpowiada nie i
ryczy- na nic negocjacje, odwracanie uwagi, proponowanie nagrody ,
grożenie karą- po prostu pół godziny wycia gwarantowane. Odpuszczam
w mało istotnych kwestiach: sama wybiera w co się ubierze, co zje,
czy wykapie się sama , z mamą czy z tatą itd. Staramy sie unikać
sytuacji konfliktowych- nie chodzimy z nią do sklepu, restauracji,
bo zawsze kończy się to awanturą.
Trwa to od trzech miesięcy i mam wrażenie, że jest coraz gorzej-
generalnie dalibyśmy radę ale za miesiąc rodzę kolejne dziecko i
zwyczajnie nie będę miała czasu, żeby pół godziny negocjować z nią
każdą pierdołę.
Jestem zrozpaczona, zastanawiam się czy nie lepiej, wbrew
poradnikom,pokazać kto tu rządzi- ubieranie, mycie na siłę- bez
tłumaczenia ,negocjacji. Jakieś rady?

[manala]

też mam taką 2,5-latkę - wrzaskliwą, nieposłuszną, non-stop
absorbujacą uwagę, gadającą jak nakręcona, działającą szybciej niż
zdołam pomyśleć, itd...
owszem czasem z nią negocjuję, obiecuję nagrodę, pozwalam podejmować
jakieś decyzje ale jednak staram się stawiać na swoim...
naturalnie dość często kończy się to wrzaskiem czy wręcz agresją ale
nie pozwolę, żeby wchodziła mi na głowę - i tak uważam, że za bardzo
ją rozpuściliśmy i czasem zamiast matczynych to budzą się we mnie
mordercze instynkty

[truscaveczka]

Nie walczyć.
Wyłapać choćby i przypadkowe zachowanie pozytywne i pochwalić.
Powtórzyć pochwałę przed innymi członkami rodziny.
I kompletnie olać stawianie się. "Dzieci w piżamkach muszą zostać w
łóżku" - opanowanym tonem, bez emocji. "Jeśli jesteś głodna, nie
możesz iść na huśtawki." I tak dalej. Ale najlepiej na kilak dni
odpuścić całkiem.

Bo nie chodzi o to, kto rządzi, tylko kto jest zdolny do współpracy
- chyba wolisz mieć rozsądnego współpracownika a nie poddanego w
domu?

[phalene0]

Jestem ciekawa czy twoje rady wynikają z własnych doświadczeń czy tylko to tak "sobie a muzom"?

[karro80]

Nie wiem jak u Truskaveczki, ale u mnie działa -młoda wie, że matka
konsekwentna kobita i nic nie ugra -na dwóch młodszych kuzynów
onegdaj też działało -czyli coś w tym jest.

Dodam, że cała trójka do aniołków nie należała/należy.

[truscaveczka]

Moje rady wynikają z tego, ze mam pięcioletnią córkę, która jest
dojrzałym, rozumnym i chętnym do współpracy dzieckiem, traktowanym
z szacunkiem a dzięki temu szanującym innych. Moje rady, wdrożone
już przez kilka osób, również zaczęły przynosić podobne efekty.
Pomyśl, nie musiałam uczyć dziecka, ze się mówi "proszę" "dziękuję"
czy "przepraszam". Nie musiałam nigdy upominać, ze nie wbiega się
na ulicę. Moje dziecko nie robi mi na złość, chętnie przyznaje się
do błędów i nie jest karane.
To się nazywa świadome i odpowiedzialne rodzicielstwo.

[fajnykotek]

He, he, Truskaveczka dobre. Też tak mogłabym napisać dopóki miałam tylko synka
. Ale niestety zachowanie dziecka zależy też od jego charakteru, bo ja moją
córkę traktuję tak samo jak kiedyś synka, który był - jak piszesz - "chętnym do
współpracy". Julia ma 17 miesięcy, jest dużo bardziej rozumna niż jej brat w tym
wieku, ale już potrafi się buntować i np: kłaść na podłodze z rykiem wielkim, bo
czegoś nie wolno. Starszy NIGDY się tak nie zachowywał.

[asai-1]

jasne, też byłam za światłymi teoriami dopóki praktyka nie weszła w
życie. Ja mam identycznego 2,7 latka a dodatkowo 2 miesięcznego
malucha. Niestety obecnie doszła jeszcze walka o wyłączność na uwagę
chociaż to już mu się uspokaja powoli (z naszą pracą) ale pojawiają
się inne kwestie: teraz hitem jest jedzenie, nie chce jeść, tzn nie
chce jeść rzeczy tzw zdrowych a zamiast tego herbatniki lub lody.
Toteż ostatnio przed obiadem miałam godzinę ryku, z przerwami
kiedy "negocjowaliśmy" i wracaliśmy do tego że on chce i już. Usnął,
potem był ciąg dalszy ale podziałało w końcu, chyba w końcu
zgłodniał i zjadł obiad a dopiero potem ciastko (jak zje cokolwiek
słodkiego przed obiadem to potem dwa gryzy i koniec obiadu).
Wniosek: jak sytuacja już na ostrzu noża to swojego synka wynoszę do
jego pokoju i zaglądam tam najwyżej co 3 min żeby go zapytać czy już
się uspokoił, czasami mówi że tak, czasami wyje dalej aż mu się
znudzi. Cóż dwulatki bywają ciężkie "w obsłudze" , a małe
rodzeństwo sprawy nie ułatwia w tym przypadku. Także powodzenia.

[tola_i_tolek]

A jak radzicie sobie z tą walką o wyłączność na uwagę?

[asai-1]

Staram się poświęcać starszemu tyle uwagi ile można dużo z nim
rozmawiam i się bawimy (tak jak i wcześniej), z tym że niestety
(niestety dla mnie, uwaga na dwie strony) teraz najczęściej z małym
na ręku (chyba że śpi), nawet jak przewijam małego to rozmawiam ze
starszym - np opowiadam mu bajkę i robię miny do małego (tiaa,
przynajmniej po ciąży szybciej schudnę ).Mówię mu jakie rzeczy
może robić bo jest starszy i dużo rzeczy już umie, jeździ tylko z
tatą na działkę - mają tam duuzio pracy (a jakie dla mnie
wytchnienie- właśnie teraz ich nie ma) itd. Na szczęście młodszy nie
ma często kolek i jest raczej spokojny, ciężko by było jakby kolki
go bardzo męczyły. Ostatnio jak mu się trafiła to po godzinie płaczu
starszy stwierdził że chce bić - poradziłam mu poduszkę, ale na
początku płaczu chciał pocieszać. Ogólnie jest już spokojniejszy,
najgorszy początek, teraz też daje popalić ale to już w ramach bycia
dwulatkiem. Na szczęście jest bardziej zazdrosny o tatę - może
dlatego że rzadziej go widzi z małym na ręku ale mi to nie
przeszkadza bo i tak większość obowiązku z opieką jest na mnie.
Jeśli będziesz miała pomoc to spokojnie, ja często jestem z nimi
sama i bywa ciężko. Pocieszam się że oni w końcu urosną. A, i jak
byłam w ciąży to uprzedzałam że dzidzia będzie mała, nic nie będzie
umiał, będzie dużo spał i płakał także nie był zaskoczony że od razu
do zabawy z nim nie skoczy. No i kanał z bajkami minimini -
Strażackie opowieści pozwalają mi wykąpać małego (reszta bajek już
go niespecjalnie ciekawi).

[agg3]

z obserwacji zauwazylam, ze "wina" czesto nie lezy po stronie dzieci ich 'buntu'
jak to nazywacie, ale po stronie rodzicow, ktorzy nie umieja ze swoimi dziecmi
rozmawiac i wspolpracowac.

i zeby nie bylo, ze na pewno mam grzeczne dziecko...
dziecko wychowuje sama odkad ma 8 m-cy, tata jest powiedzmy "dochodzacy".
i widze roznice w sposobie zajmowania sie dzieckiem jak rowniez jej reakcjacj i
zachowaniu wobec nas z osobna.
dla mnie nie ma czegos takiego jak "bunt" czy "skok" w jakimkolwiek wieku.

[tola_i_tolek]

To moż zdradzisz co robisz z dzieckiem które np. nie chce się ubrać
bo nie?

[agg3]

obracam to w zabawe np. cos w stylu "zobacz peppa chce dzis z Toba isc zlobka -
musisz ubrac bluzeczke, zobaczysz jak bedzie Wam razem fajnie" (chodzi o bluzke
z peppa)- no cos w tym stylu.
natomiast ojciec za nia gania, "szantazuje", a ona ma go w powazaniu i mysli, ze
to zabawa hihi
uwazam, ze fajny "bajer" dziala cuda
ja z nia nie dyskutuje i nie licytuje sie. czasami pozwalam jej wybrac czy to
ubranie czy smak jogurtu itp, ale ograniczam to do 2 rzeczy. wciaz ma wybor i
uczy sie myslec i decydowac czego chce, ale malymi kroczkami.

kazdy rodzic popelnia jakies tam bledy, dzieci maja rozne charaktery i musimy
trakotowac je indywidualnie, tak samo jak z doroslym.

nigdy nie zastanawialam sie czy jestem taka dobra mama czy mam takie dobre
dziecko, po prostu sie uzupelniamy
aha i staram sie tak tlumaczyc, zeby raczej mowic o pozytywach niz negowac i
wytykac bledy.
pozdrawiam

[camel_3d]

noe jestem pewien czy z dzieckiem sie powinno negocjowac.....
rodzic decyduje. dziecko moze miec wybor.. ta bluzka czy ta.... ale nie.."ktora
chesz"... co chcesz zjesc...itd

ale zobacze jek moje male zacznie sie buntowac. na razie jest wszytsko na
"Nie"... tyle ze kiedy mowie "idzeimy sie myc"...maly mowi "nie"...to
odpowiedaem, ze to nie bylo pytanie czy chce.
No ale na razie misiak nie ma jeszcze 2 lat (21 mies).. zobacze za kilka miesiecy.

[kanga_roo]

z uwag Trus najistotniejsze jest IMO opanowanie. nawet chwalenie nie
wydaje mi się tak istotne jak spokój rodzica. miałam okazję spędzić
weekend w towarzystwie znajomych z dziećmi - w sumie mieliśmy na stanie
pięciolatka, parkę dwulatków i niespełna dwulatkę. każde inne. i mam
wrażenie, że w sytuacjach kryzysowych najbardziej szkodziły emocje
rodziców. dzieci się po prostu nakręcały.

[alpepe]

1. regularny przebieg dnia
2. regularne posiłki z węglowodanami złożonymi, aby cukier nie skakał, często, a
niewiele, wyklucz słodkie rzeczy.
3. konsekwencja
4. niddopuszczanie do przemęczenia u dziecka, czyli np. pora spania zawsze o 9,
nie później, bo później dziecko ze zmęczenia nie będzie mogło usnąć.
Prawda, że to łatwe?

[tola_i_tolek]

Do tego wszystkiego doszły problemy ze snem- od kilku dni budzi się
w nocy z płaczem, krzyczy : mama, nie chcę, to moje, a dziś nie
chciała iść do przedszkola- mówi, że jakaś koleżanka ją bije. Jestem
załamana, perspektywa najbliższych miesięcy jest odstraszająca.

[ga-ti]

Ze snem to może być kilka przyczyn. Może młodej idą jeszcze jakieś ząbki, a może ma straszne sny. Maluchy w tym wieku dużo "przeżywają" w snach. Poza tym zaczynają się bać (moja boi się jakiś wymyślonych potworów, duchów i tez czasem budzi się w nocy).
A przedszkole sprawdź. Może faktycznie ktoś ją uderzył, coś zabrał, a może po prostu nie chce iść, woli zostać z Tobą. Może mała czuje, że za chwilę coś się zmieni (chodzi i dzidziusia) i chce nacieszyć się SWOJĄ mamą

Nastaw się, że łatwo nie będzie Mój syn miał 3 lata, gdy urodziłam córkę, a zazdrosny był bardzo. Przygotuj sie na "głópawki" w wykonaniu młodej, na płacze, chęć zwrócenia na siebie uwagi itp. Zakup małej wózek i lalę-bobaska z akcesoriami, może będzie chciała zajmować się swoim dzidziusiem. Zaopatrz się w płyty z fajną muzyczką dla dzieci (będziecie mogły razem tańczyć, a Ty przy okazji w rytm lulać malucha ), bajkami do słuchania. Nie zmuszaj młodej do pomocy przy maluchu, zaakceptuj gdyby w ogóle nie chciał na niego zwracać uwagi.
I CHWAL młodą jak najwięcej! Ja gadałam dzidziusiowi (tak by starsze słyszało), jakiego to ma super starszego brata, jakiego mądrego, bo umie coś tam, jakiego sprytnego, bo potrafi to i to, jakiego zdolnego, bo zrobił to; i jak wiele dzidziuś będzie mógł sie nauczyć od starszego. U nas pomogło.
Trzymajcie się!

[tola_i_tolek]

Rano awantura o oglądanie a bajki i teraz mega histeria - wychodzimy
na plac zabaw, u nas dziś upał a ona wymyśliła , że założy polar z
długim rękawem. Dałam jej do wyboru dwie bluzki z krótkim rękawem,
tłumaczyłam, byłam spokojna, nie podnosiłam głosu, powiedziałam -
wszystko na nic, darła się z pół godziny, zostałyśmy w domu.
Niedługo w ogóle nie będziemy wychodzić z domu. Czy to minie?

[ga-ti]

Było ją wziąć w tym polarze, do torby zabrać koszulkę, a samej uzbroić się w cierpliwość i niereagowanie na ludzkie komentarze. Młoda pewnie po kilku minutach zaczęłaby się rozbierać
Rozumiem Twoja irytację.

Moja uwielbia plac zabaw, ale nie założy spodni, spodenek, tylko spódniczki i sukieneczki, no i chodzi w tych kieckach uparcie, mimo że bardzo niewygodnie się w nich wspinać, zjeżdżać, ale co tam, upór to upór.
Ps. poczytaj, jak małolaty upierają się na różowy - poprawisz sobie humor