"Wyprowadzam się!" 3,5 latek

[yagnik]

Moje dziecko od jakiegoś czasu jak się na mnie wkurzy wyprowadza się z domu.
I to wygląda bardzo poważnie jak na bąka który nie ma jeszcze metra wzrostu.
Np. taka sytuacja jak dzisiaj, przeprowadzam z nim _poważną_ rozmowę odnośnie jego zachowania, pan się obraża i się zaczyna "postanowiłem że się wyprowadzę, mówię ci że wyjeżdżam, nie myśl sobie, zostaniesz w domu, sama, będziesz płakać bo ja nie wrócę powiedziałem ci dopóki i tyle!"
i tu wygłasza mi 15 min tyradę jak to on się za chwilę wyniesie, że spakuje swoje zabawki, wsiądzie w rakietę kosmiczną z robotem i tyle go zobaczę.

Na początku reagowałam śmiechem co sprawiło że dzieciak dostawał furii że się śmieję - no bo on mówił poważnie przecież.
Dzisiaj już wiem że to błąd bo prawdopodobnie pokazałam mu że ignoruję jego uczucia.
Dzisiaj mu powiedziałam żeby... się pakował i do widzenia bo już mnie trochę poniosło i wkurzył mnie jego podniesiony ton.
Spakował swoje samochody i usiadł w kącie pokoju, nie odezwał się do mnie już do końca wieczoru, w odpowiedzi na moje "dobranoc" warknął "wyjadę zobaczysz"
Jak mam reagować? Nigdy nie słyszał żebym mówiła że gdzieś wyjadę i że go zostawię w ogóle nie wiem skąd ma takie pomysły... Nie ukrywam że jest to dla mnie przykre bo powtarza się za każdym razem kiedy chcę mu powiedzieć że zachowuje się źle i ja tego nie akceptuję.

Ja wiem że chłopak się buntuje ale niewinny nie jest. Problem w tym że ja jestem do bólu konsekwentna w swoich działaniach bo wiem że gdyby się zorientował że może mnie zagiąć
wlazłby mi na głowę. Zorientowałam się jakiś czas temu że trafiłam na dosyć silny charakter, przysłowiowo trafiła "kosa na kamień" niestety. A tu powstaje bunt... I trochę przeraziło mnie to że dziecko niespełna 3,5 letnie zaczyna posługiwać się takimi tematami jak "opuszczam cię pa". A może przesadzam????
Jakieś pomysły? Ktoś miał podobny przypadek?

[dziub_dziubasek]

Jak dla mnie, gdzies to musiał usłyszeć. Może w jakiejś waszej kłótni, któreś z Was tak powiedziało? Może u dziadków, może w TV? Może rozmawialiście przy nim, że ktoś się wyprowadził czy co? 3,5 latek raczej sam tego nie wymyslił...

[sinceramente]

Moja córka, która jest dokładnie w wieku Twojego syna, ma podobne zachowania. Tzn. kiedy coś nabroi i na dodatek uparcie nie chce przeprosić, a ja/bądź ktoś inny tego od niej oczekuje, zaczyna się jeszcze bardziej złościć i rzuca hasła, że chciałaby "pojechać gdzieś daleko, gdzie nie będzie mamy i taty".

Myślę, że takie zachowania to efekt tego, że z jednej strony maluch dorasta i jest bardziej świadomy konsekwencji zachowań swoich i innych ludzi, a z drugiej strony ciągle nie radzi sobie z emocjami, a niektórych nie potrafi nawet nazwać. Ja zauważyłam, że córka mówi, że chce wyjechać, gdy zrobi coś źle i jest w pełni świadoma tego, że jej zachowanie było niewłaściwe. I niby wie, że należy przeprosić, ale się buntuje, może trochę z przekory, a czasem dlatego, że jest w niej jeszcze trochę tych złych emocji, które ją popchnęły do złego zachowania. I gdy jeszcze w tym momencie trafi się ktoś dorosły, kto jak wyrzut sumienia mówi "zrobiłaś źle, powinnaś przeprosić", to ona przestaje sobie radzić z sytuacją i mówi "chcę wyjechać" lub "idź sobie!"

Co u nas pomogło? Nazwanie uczuć. Powiedziałam jej, że wiem, że jest jej wstyd, że nieładnie się zachowała i że jeśli chce, to może sobie posiedzieć chwilkę sama w pokoju lub posiedzimy i poprzytulamy się razem. Dopiero potem wznawiam rozmowę o przeprosinach.

I teraz moja córka potrafi przyjść do mnie i powiedzieć "wiesz mamo, ja chciałam się schować, bo było mi wstyd, że byłam niegrzeczna".

sinceramente

[yagnik]

Chyba dokładnie piszesz o tym samym zachowaniu i o tych samych mechanizmach które działają u mojego syna.
Mój syn "wyjeżdżał" wczoraj właśnie dlatego że był niegrzeczny a właściwie nawet nie dlatego, wkurza go wyciąganie konsekwencji ze złego zachowania.
Bawił się na placu zabaw, wymyślił sobie głupią zabawę pt. "rzut zgniłym jajem" a wyglądało to tak że brał na łopatkę błoto (z kałuży) i celował nim, do momentu kiedy nie rzucał w ruchomy cel było ok. Wycelował w dziecko i (popisywał się oczywiście) był bardzo zadowolony z tego że dziecko dostało "jajem" normalnie płakał ze śmiechu.
Wcześniej mu mówiłam że jak trafi w jakieś dziecko skończy zabawę no i mówię mu "kończysz zabawę wracasz do domu" a ten na przekór znowu nabiera "zgniłe jajo" i rzuca nim, tym razem trafił w małe dziecko, zabrałam go z placu zabaw i powiedziałam że dzisiaj po kolacji nie obejrzy bajki. Za karę.

Właśnie z tym nazywaniem uczuć zupełnie zawaliłam chyba, ja w ogóle najpierw go wyśmiałam ale nie dlatego że lubię wyśmiewać jego uczucia tylko nie wytrzymałam ze śmiechu jak taki mały człowiek wygłasza mi _takie_ słowa.

Dzięki za wpis sinceramente

[camel_3d]

no kurcze...ze ty nie masz od reki rozwiazania))

nie wiem..musze poczekacbo moje 21 miesiecy

ale moze warto pogadac czemu chce sie wyprowadzic, co bedzie tam robil..gdzie spal..itd... jakos dosc po nitce do klebka, ze jednak u mamy fajniej jest

[yagnik]

Popatrz w końcu się nauczyłeś ile Twój syna ma m-cy

[camel_3d]

no widzisz..cuda sie zdarzaja..

[bozenka78]

3,5 latek to calkiem duzy chlopiec. I z tego co mowisz, inteligentny i rezolutny.
Ja bym potraktowala to jako pretekst do rozmow o odpowiedzialnosci, konsekwencjach zachowania, o wiezi z rodzina. Oczywiscie nie wtedy, gdy jest taka sytuacja, tylko pozniej, gdy oboje bedziecie miec dobry nastroj.
A pamietasz jak zdenerwowales sie na mnie i chciales sie wyprowadzic? Pomysl, dlaczego mama i tata nawet jak sa zli, nie wyprowadzaja sie z domu, tylko dalej jestesmy razem?
Mozna obsmiac jego slowa i w ogole takie zachowanie, ale nie wtedy gdy on jest zly, tylko pozniej, gdy przypomni sobie te sytuacje i bedzie mogl spokojnie powiedziec, czemu tak mowil.

[yagnik]

Masz pewnie rację, porozmawiałam sobie z nim dzisiaj na ten temat ale nie wiem czy on zdaje sobie w ogóle sprawę co się stało wczoraj w ogóle bo moje słowa skwitował:
"dobra, od dobra... kupie ci koronę, wiesz, będziesz syrenką dobra? ale jak będziesz mieszkać w wodzie? musisz mieć ogon, znajdziemy ci ogon, nie martw się"
Więc myślę że pogadać z nim muszę ale dopiero w chwili kiedy to _coś_ się zdarzy bo teraz mam wrażenie że on o tym co się stało zupełnie nie myśli.

[alabama8]

A proszę bardzo. Podaj mu torbę, pomóż zapakować zabawki i wystaw za drzwi. Jak się wyprowadzasz to pa pa. Buziak na drogę i za drzwi.

[tiuia]

Tymon też parę razy się 'wyprowadzał'. Ale trochę inaczej: groził mi, że poleci samolotem do babci Lili. I groził mi, że zostanę tu sama i będę za nim tęsknić.

Co najlepsze - ja mając jakieś trzy lata też się wyprowadzałam z domu - obrażona na maksa na mamę i tatę.
Tak więc to chyba dość często spotykane zachowanie

Tymonowi powiedziałam, że wcale nie chcę żeby się wyprowadzał. A on na to, że w takim razie wróci za dwa dni i mam się nie martwić.

[budzik11]

Mój prawie 3 -latek też się wyprowadza. Mówi "Wyprowadzę się i będę miał od was spokój". Ja nie reaguję, myślę sobie tylko "krzyżyk na drogę" Mówi mi też czasem, że mnie nie lubi i że jestem brzydka. No cóż, DGNCC Jakbym miała się przejmować wszystkim, co dzieci mówią, to bym osiwiała.

[kanna]

Polecam Lottę z ulicy Rozbójników A. Lindgren