strach przed dentystą

[agaa100]

Ratunku !!!!!!!!!!! Czuję się zupełnie bezsilna ... Okazało się, że moja 3-
letnia córeczka ma zaawansowaną próchnicę w kilku ząbkach. Trzeba coś z tym
zrobić, tyle że ona nie chce dać sobie tych ząbków leczyć..... Boi się
dentysty, nie chce otworzyć buzi, płacze. Próbowaliśmy prośbą, groźbą, wiele
godzin tłumaczyliśmy, bawiliśmy się w domu w stomatologa, .... i nic z
tego !!! Ja się już powoli poddaję, ale przecież nie mogę tego tak zostawić,
bo w końcu zacznie ją boleć.
napiszcie co robiłyście w takiej sytuacji
proszę o pomoc
pozdr
Aga

[verdana]

A czy była już u dentysty? Bo ja się boję, moje najstarsze dziecko też, ale
młodsze. leczone nowymi metodami po prostu nie może się temu nadziwić. Ono nie
wie, dlaczego my boimy się dentysty - przecież to nie boli! W tym jednostkowym
przypadku uciekłabym się do daleko idacego przekupstwa - kupiła coś o czym
dziecko marzy, pokazała i powiedziała, ze dostanie po wizycie u dentysty.

[agaa100]

próbowałam z tą zabawką - woli jej nie dostać .............

[mama.ali]

I ja się dołączam do prośby Agaa100. W naszym przypadku wizyta u dentysty
skończyła się jeszcze większą dziurą (bo udało się troszkę rozborować), dwoma
kolejnymi wizytami, na które Alicje namówiliśmy, ale w efekcie i tak nie dała
się dotknąć. Ostatecznie przerabiamy zakaz jedzenia, jakichkolwiek słodyczy do
póki ząbek nie będzie naprawiony....tyle, że zakaz został bez protestu przyjęty
(nawet cukierki z podwieczorku przynosi do domu – dla mamy)!
Zabawka też nie zadziałała!
Kto ma pomysł ???

[jola_ep]

Sama miałam z rok temu podobny problem. Też z 3-latkiem. Mam kilka pomysłów,
może pomogą?

1. Trzeba znaleźć dobry gabinet, a właściwie dobrą dentystkę (dentystę). Ja
szukałam wśród specjalistów stomatologii dziecięcej. Dentystka, która z
powodzeniem leczyła moją pięciolatkę, nie umiała sobie poradzić z
trzylatkiem... Tu potrzebne jest doświadczenie, wiedza i iskra bożego
talentu Dentystka (dentysta) nie powinna się obrażać, jak robimy do niej
kolejne nieudane podejście. Ja za takie nie płaciłam, a pani nawet po
połgodzinnej próbie namawiania mojego synka do otworzenia buzi nie straciła
cierpliwości. Nawet pocieszała mnie, że musi być inteligentny, bo inaczej dałby
się namówić

2. Zrozumieć dziecko. To nie jest tak, że dzieci muszą bać się bólu. Okazało
się np. że mój synek bał się, że pani stomatolog wyjmie mu ząbki. Dlatego nie
otwierał buzi. Pomysł wziął z dobranocki Niestety. Tu przy okazji
zdecydowanie odradzam film "Gdzie jest Nemo". Dziecko, które się boi, nie da
się przekupić Miałam wrażenie, że te nagrody jeszcze bardziej przygnębiają
moje dziecko - nie dość, że się tak bardzo boi, to jszcze nie dostanie fajnego
prezentu. Jak dojdziemy do źródeł lęku i je usuniemy, można dodatkowo pokusić
nagrodą.

3. Oswoić lęk. U nas pomogły zabawy. Ale najskuteczniejsze były w wykonaniu
mojej córki. Ja przeżywałam tak bardzo te nieudane podejścia do stomatologa, że
nie potrafiłam się całkowicie wyluzować przy zabawie... Leczyliśmy misie,
lepiliśmy ząbki z plasteliny, które następnie zalepialiśmy itp. Kupiłam też
szczoteczkę elektryczną, aby przyzwyczaić chłopaka do burczenia w buzi.
Tłumaczyłam, że pani dentystka też ma taką szczoteczkę, tylko z lepszym i
mocniejszym silnikiem

4. Tłumaczenie. Ale na poziomie dziecka. My mieliśmy rozbudowaną historyjkę o
robalach zębowych, którą podtrzymywała dentystka. Robale są malutkie, lubią
słodycze i budują domki w ząbkach dzieci, bo tam zawsze się coś samcznego
znajdzie. Nie można ich wyszczotkować, bo się mocno w tych domakach trzymają.
Ale pani dentystka może je wyjąć, włożyć do słoiczka. Potem przyjeżdża pan,
który je zabiera i przenosi pod krzaczek. I nie będą miały brzydale słodyczy
Nasza pani stomatolog w czasie leczenia ciągle mówiła co robi - a to zbiera
brud z dywaników, a to cichutko wyjmuje robala, żeby się nie obudził )
Dziecko podobno musi być zagadane ))

5. U nas po długim okresie urabiania, tłumaczenia, zabaw itp. i tak się
skończyło na rozwiązaniu siłowym. Dodam tylko, że Piotruś lubił panią
stomatlog, jeszcze bardziej laborantkę (zdążył się zaprzyjaźnić w czasie
nieudanych wizyt). I jak pisałam - podejrzewał je o niecne próby wyjęcia zęba.
Leczenie wygladało tak: ja trzymałam na kolanach, pani laborantka za nogi, ja
dodatkowo trzymałam za nos, a pani dentystka leczyła. A właściwie nie leczyła,
a robiła totalną prowizorkę bez użycia wiertła, a potem czymś tam zapchała
dziurę. Akcja była staszliwa - ja byłam cała mokra, synek też. Histeria
totalna. Ale z drugiej strony mój synek zawsze tak reagował, jak go do
czegokolwiek próbowałam zmusić - nawet do tego, co zawsze lubił. Potem tylko
spytał, dlaczego go trzymałam za nos - odpowiedziałam, że aby mu nie
śmierdziało (trochę wcześniej narzekał). Nie polecam rozwiązań siłowych i
pewnie gdyby nie desperacja, nie zdecydowałabym się na nie. Z drugiej strony
nikt nie trzymał jego buzi otwartej na siłe, a leczenie nie bolało. Pani
stomatolog też miała niezłą wprawę Prawdę mówiąc uznałam to z klęskę. A tu
proszę - dwa miesięce później (spędzonych na "urabianiu") mój synek wkroczył z
radosnym uśmiechem do gabinetu i oznajmił, że pani dentyska ma przejechać
robalom wiertłem po łapach Pani stomatolog pokazała mu na jego paluszku jak
łaskocze wierło i zaczęła leczenie. A Piotruś się śmiał - bo przecież wierło
łaskocze )) Po wyjściu z gabinetu oznamijł "fajnie było". I kto tu zrozumie
dzieci ?

6. Można jeszcze spóbować różnego rodzaju środków uspokajająco -
rozweselających. Ale tu doświadczenia nie mam.

Pozdrawiam
Jola

[emagda]

Podstawa to dobry stomatolog!
Ja z moim maluchem poszłam do dentysty, gdy miał 1,5 roku zauważyłam plamkę na
ząbku, okazało się że wszystkie czwórki mają początki próchnicy. Pani doktor
robiła po dwa ząbki na raz, ja trzymałam malucha na kolanach, tatuś za nóżki,
pani pomagająca buźkę, a dentystka włożyla gumkę (aby dziecko nie zamknęło
buzi) i bardzo sprawnie zaplombowała. oczywiście mały cały czas płakał. Od
tamtej pory jeździmy na przeglądy co trzy miesiące, pozostałe trzonowce ma
zalakowane, a wczoraj byliśmy zrobić jedynkę teraz Kamilek ma 3 lata i do
dentysty chodzi bardzo chętnie (zawsze dostaje od pani jakiś drobiazg)bez
roblemu otwiera buzię nie płacze i wczoraj siedział na fotelu pół godziny i
byłam z niego bardzo dumna i cieszę się że ma ząbki bieluteńkie i zdrowe. Nigdy
nie pozwoliliśmy, aby próchnica się rozwinęła i była głęboka, więc barowanie go
nie boli, dlatego dziecko mimo pierwszych oporów się nie zniechęciło (niestety
1,5 rocznemu dzieciakowi nie da się wytłumaczyć dentysty)