do rodziców grubych dzieci

[pigsa]

Chipsy i słodycze to jedno, ale innym problemem jest brak ruchu. Rodzicom
łatwiej jest posadzić dziecko przed telewizorem czy komputerem niż zorganizować
spacer, wycieczke itp. Dzięki temu w domu jest cicho, rodzice maja wiecej czasu
dla siebie, dla swoich spraw, a dziecko siedzi przed ekranem tv lub przed
monitorem... i wpycha w siebie cukiereczki...

[aagnes]

Jestem szczupla, moj brat rowniez, niestety naszasiostra ma powazne problemy
zdrowotne i jest grubsza. Uprawia sport, dobrze sie odzywia. Wiec nie
wypisujcie takich bzdur, skoro sie nie znacie.

Przyznaje, ze faszerowanie dziecka batonikami i chipsami to kwadratowa bzdura,
ale uogolnianie jest jeszcze wieksza bzdurą, ale tak to jest jak wypowiadaja
sie ludzie bez znajomosci tematu.

[aleksandraantek]

Aagnes masz rację! Mój pierwszy post był o tym co widziałam w sklepie! A potem
jakoś tak się "rozkręciło" że Wszyscy pomieszaliśmy dzieci łakome z tymi
chorymi! A przecież z wyglądu nie da się odróżnić czy ktoś ma problemy np z
hormonami czy poprostu to przez słodycze!
A ja osobiście już podpatrzyłam co "dbające o jadłospis" matki dają dzieciom na
spacerach i będę kopiować u siebie! I tu prośba do Was zamiast się kłócić to
może jakieś sugestie! Poza musli no i owocami oczywiście???
Miłego dnia!!! ola

[aka10]

A ja sie pytam wobec tego,czy dziecko musi na tych spacerach caly czas
cos "podgryzac".Owszem,jak idzie sie na 3 godziny,to nalezy dziecku cos
zabrac,ale powinna to byc np. kromka chleba,cos do picia i np. banan.Nie
rozumiem,po co te chrupki,rodzynki czy tp.Jesli idzie sie na spacer prosto po
obiedzie,wiedzac,ze na podweczorek wroci sie do domu,to po co w ogole brac ze
soba cokolwiek,oprocz czystej wody do picia?Takie chrupanie,to przeciez puste
kalorie,przyczyniajace sie do prochnicy,nic wiecej.Pozdrawiam.

[janis4]

Ja też byłam małym grubasem, chociaż nie sądzę, że była to wina rodziców - nie
tuczyli mnie. Byłam zdrowa, a jako dziecko nie obchodził mnie mój wygląd - już
jako podlotek byłam bardzo szczupła. Ale najgorsze było bycie "grubą" wśród
szczupłych rówiesników. Poczucie odrzucenia, inności. Też słyszałam rzadziej
swoje imię niż "gruba".Dlatego nie wspominam dziecinstwa jako najszczęśliwszego
i najbardziej beztroskiego okresu w zyciu. O tym też powinni pomyśleć rodzice
dając dziecku kolejną paczką czipsów.

[dottam]

PEWNIE, ŻE PO OBIEDZIE WYSTARCZY PICIE I NP. GMA oRBIT ( LUBIMY JĄ, BO NIE
PSUJE ZĘBOW, A ZASPOKAJA ODRUCH ŻUCIA ), ALE W PORZE 2 ŚNIADANIA, ALBO NA
DALSZY SPACER? DZIECI MAJĄ OGROMNE POTRZEBY ENERGETYCZNE I JEŚLI TYLKO SĄ
RUCHLIWE, POTRZEBUJA ZDROWYCH KALORII I SAMO JABŁO NIE WYSTARCZY.
MAM "ENARGETYCZNE" DZIECI I SAMA IM PODCZAS NASZYCH DŁUGICH I NIEKIEDY
MĘCZĄCYCH SPACEROW PROPONUJĘ PRZERWĘ I PRZEKĄSKĘ- RZADKO KANAPKĘ, BO CIĘŻKO
PRZEKONAĆ ZMĘCZONE DZIECKO W UPALNY DZIEŃ DO JEDZENIA KANAPKI, ALE SĄ BATONIKI
MUSLI FIRMY NESTLE Z PŁATKAMI, SERKI, WAFLE RYŻOWE, SUCHY CHLEBEK FIRMY WASA ,
CO DZIECI I JA LUBIMY, dODAM, ŻE DZIEWCZĘTA MAJĄ ROŻNĄ BUDOWĘ CIAŁA ( STARSZA
JEST BARDZIEJ DORODNA, CHOĆ TRUDNO DOSZUKAĆ SIĘ U NIEJ FAŁDEK CZY BRZUSZKA, A
MA 5,5 LAT, A MŁODSZA JEST DROBNIUTKA I WAŻY 14 KILO W WIEKU 3LAT), SĄW NORMIE
WIEKOWEJ I LUBIĄ JEDZENIE, ALE JESZCZE BARDZIEJ- RUC H. PO PROSTU. ENERGIA MUSI
SIĘ SPALAC I MUSI MIEĆ CO. uMIAR I ROZSĄDEK. pOZDRO,

[forum0wicz]

Zastanawia mnie fakt, że część czytelników "Gazety"(.pl) to funkcjonalni
analfabeci nieumiejący czytać ze zrozumieniem. Przecież z treści postu loli nie
wynika w ogóle jakaś forma krytyki czy tym bardziej potępiania ludzi otyłych,
więc skąd się biorą ataki na nią za brak tolerancji itp.?

Ten post ewidentnie jest adresowany do RODZICÓW dzieciaków, swoją drogą
nieważne czy grubych, czy chudych, żeby nie paśli swoich pociech śmieciami i tu
ma moje absolutne poparcie - to co się dzieje przy kasach w dużych sklepach i w
zaciszu domowym przechodzi ludzkie pojęcie... Jak można hodować sobie tucznika,
a potem dorabiać sobie ideologię. Nazywajmy rzeczy po imieniu i nie TUCZMY
naszych pociech i nie róbmy z nich BROJLERÓW.

[kajami1]

forum0wicz napisała:

>
> Ten post ewidentnie jest adresowany do RODZICÓW dzieciaków, swoją drogą
> nieważne czy grubych, czy chudych, żeby nie paśli swoich pociech śmieciami tu
> ma moje absolutne poparcie

Zwróć uwagę, że lola nie przyjmowała, że problem dotyczy także dzieci chudych.
To tak a propose
"analfabetyzmu funkcjonalnego"....

Pozdrawiam
Kasia

[lola211]

Oczywiscie, ze nie pisałam o chudych , bo dla mnie to diametralna róznica, gdy
dziecko jest szczupłe i gdy ma nadwage, tym pierwszym jadanie słodyczy szkodzi
mniej, bo mimo jadania słodkiego wage maja w normie, w odróznieniu od tych
drugich.Wątek nie jest na temat zdrowego odzywiania dzieci, tylko pozwalania
grubym dzieciom na bycie jeszcze grubszymi.


--------------------------------------------------
Chcesz schudnąc, zdrowo sie odżywiać, zajrzyj tu:

iportal.nano.pl/montignac/forum/list.php?f=3
iportal.nano.pl/montignac/forum/list.php?f=3

[aneta_wolf]

Witam
Jestm matką grubego dziecka dziewczynki. Ma 7 lat. Nie chce tuta zaprzeczac ze
jedzenie słodyczy i wszelkich tuczących potraw jest szkodliwe szczególnie dla
grubych dzieci, bo tak jest. Ale ja nie zamierzam odmawiac dziecku co jakiś!!!!
co jakis! czas kawałka czekolady czy lizaka. W zeszłym roku Karolinka lezała
miesiąc w szpitalu, w celu zrzucenia paru kilogramów. Wyadawało mi sie że ta
dieta bedzie bardzo drastyczna i tu sie pomyliłam, bo w tej diecie znalazło sie
miejsce i na słodycze tylko w bardzo małych ilościach. Wszyscy na odzizale
gastrycznmym ( lekarze + psycholog) wytłumaczyli mi, że dzieciństwo ma swoje
prawa. dzieci maja swoje potrzeby. dzieki takiej postawie lekarzy i personelu,
moje dziecko nie tylko wytrzymało miesiąc w szpitalu ale nawet było z tego
pwodu zadowolone. W przyszłym roku tez jedziemy na taki miesiąc. Ja wiem ze
moje dziecko nie bedzie szczupłe az do czasu dotrastania- ja tez byłam otyła
do tego czasu i moja mam tez a potem waga jakos samam spada- przy wzroście 160
zawsze waże od 60-do 65 kilo zalezy od pory roku. I naprawde uwazam że nie
musze wazyc mniej i być wieszakiem , tymbardziej, że mój mąż uwielbia moje
kształty. I nie zamierzam odmawiac mojemu dziecku od czasu do czasu słodyczy,
po to żebu nie zakłócac czyjegios poczucia estetyki. A moje dziecko jest zdrowe
i mimo nadwagi bardzo ruchliwe i z wfem napewno nie będzie miec kłopotów(ja
nie miałam) Pozdrawiam

aneto_wolf masz 100% racji

[kajami1]

Dolałam oliwy do ognia

Pozdrawiam
Kasia

[aneta_wolf]

Dziekuje za poparcie. Po prostu uważam. ze nalezy zachowac zdrowy rozsądek. Bo
dziecko pozostaje dzieckiem. A i jeszcze jedno. Jesli chodzi o dokuczanie ze
strony innych dzieci. Przeciez złosliwośc dzieci nie jest skierowana tylko na
dzieci grube, takze na takie które maja wady wzroku, wymowy i w ogóle w jakis
spoób są inne. Ale w takiej sytuacji ratuje je poczucie humoru i otwartość( tak
jak mnie kiedyś) oraz dystans do samego siebie. Moje dziecko świetnie zdaje
sobie sprawe ze jest na swój spoób inne i ja mu to mówie,że jedzenie wielu
rzeczy jest szkodliwe- ale wie tez ze je bardzo kocham i wie, ze nie musi sie
czuć z tego powodu gorsze. Trzeba znaleźć złoty środek. pozdrawiam

[koniczyna31]

Witam wszystkie zaciekle walczące strony

Jestem mamą 5 letniej dziewczynki.
W dzieciństwie moi rodzice wychodzili dokładnie z takiego samego założenia jak
aneta_wolf. Początkowo byłam tym zachwycona, tak jak twoja córka. Miałam stosy
batoników i czego tylko zapragnęłam.

Kiedy poszłam do szkoły nie miałam imienia, tylko przezwisko, zawsze to samo -
gruba. W szkole średniej wpadłam w anoreksję , bo tak bardzo pragnęłam cudzej
akceptacji. Kiedy mnie z tego odratowano, czekały mnie zamiast bujnego
studenckiego życia terapie u psychologa. Chwilowo pomogły. Przez 10 lat miałam
spokój.

Potem wyszłam za mąż, urodziłam córkę. Jest kochana, wesoła, mądra i przede
wszystkim szczupła! W jej przypadku stosuję zasadę złotego środka. Słodycze
dostaje raz na parę dni i to nie te ze sklepu tylko robione przeze mnie w domu -
np batoniki muesli. Wierz mi jest zachwycona!

A co ze mną? Po ciaży podczas której przytyłam tylko 5 kilogramów ( 4 kilo 600
ważyła Paulina - to kolejny dowód na głupie myślenie niektórych, że dzieci
rodzące się z dużą wagą będą w przyszłości grube), nagle zaczęłam tyć. I tak po
5 latach jest mnie 25 kilo więcej! Lekarze twierdzą , że ciąża uaktywniła
cukrzycę, którą moi rodzice zapoczątkowali swoim działaniem w okresie
dzieciństwa.

Aneto, czy ty również chcesz skazać na coś takiego swoją córkę? Mam 31 lat i
gdybym mogła cofnąć czas swoim rodzicom powiedziałabym nie! Po latach katowania
swojego organizmu, pozostaje mi przejść na jedyną rozsądną dietę - Montaniaca i
liczyć te kalorie do końca zycia... Buziaki Ola

[aneta_wolf]

Nie zamierzam z nikim walczyc. Po prostu wiem , że moje dziecko ma skłonnosci
do tycia.Nie pozwalam jej obżerac sie jak to jest w przypadku wielu rodziców,
moja córka jest przyzwyczajona do ciemnego pieczywa, warzyw i owoców.Zreszta
Ale na litośc Boska to dziecko i nie zamierzam jej katowac chlebem i wodą I
zapewniam Cię, że ja nie wpadłam w anoreksje i jestem zupełnie szczęśliwą
osoba. To kwetia akaceptacji samego siebie. uwazam że wiele kobiet
wypowiadających sie na tym forum ma problemy z akaceptacja swojej osoby,
dlatego tak bardzo przeszkadza im inność. Ja w szkole podstawowej równiez
bylam gruba , ale miłam mnóstwo przyjaciół.A kiedy zaczełma dojrzewac chudłam.
Z tego co piszecie- wynika równiez- że osoby posiadające pewne wady powinny je
zasłaniac ze względów estetytycznych. No więc choryu na bielactwo człowiek albo
poparzony powinien chozić w masce- dla Waszego poczucia estetyki. Człowiek bez
ręki musi bezwarunkowo nosic protezę i tak dalej i tak dalej. Przeciez to
smieszne jest. Mnie nie podobją sie kobiety czarne od solarium - to co mam im
mówic żeby nie pokazywały mi swojej twarzy.Nie znosze tez nadmiernych
chudzielców, bo wyglądaja jak śmierć na chorągwi. A moze jednak troche
tolerancji.Kazdy z nas ma troche inne poczucie estetyki.

[oloolo]

Nie wiem, czy zauważyłaś, ale skupiłam się na kwestiach problemów estetycznych,
którym MOŻNA zapobiec. Nie napisałam też, że widok osoby otyłej jest dla mnie
odstręczający, stwierdziłam tylko, że fakt, iż ta osoba SAMA pokazuje, że o to
nie dba (ktoś poparzony nie zrobił tego specjalnie)i że chce być gruba.

[le_lutki]

Wiesz co? Twoj post nasunal mi mysl, ze np jak patrze na Pania Anne Dymna, to
uwazam ja za piekna taka jaka jest, z cala nadwaga (nigdy nie rozumialam
dlaczego ludzie i wszelacy "fani" domagaja sie od niej by schudla). Ale to, co
robi i jak sie akceptuje sam dorosly czlowiek to jest jedna rzecz (i jego
sprawa), a to, ze rodzice przez swoja biernosc i wygode i co tam jeszcze
skazuja Z GORY swoje dziecko na taki a nie inny wyglad (ktore dziecko pozniej
zaakceptuje ALBO NIE) a w dodatku na problemy - i to powazne - ze zdrowiem.
Ja, poki mam cos do powiedzenia w zyciu mojego synka - bede dbala o niego i
jego diete jak moge najlepiej, pozniej on i tak sam dokona wyboru, ale co mu
zaszczepie w dziecinstwie moze przyniesie dobre efekty i pozniej...
Pozdrowienia

[aka10]

Masz 100%-owa racje.Ja sie zawsze zastanawiam,gdzie ci wszyscy rodzice
byli,zanim dziecko zostalo doprowadzone do takiego stanu,ze w klinice musi
lezec z powodu chorobliwej nadwagi.Pozdrawiam.

[ariels]

Ja właśnie byłam takim otyłym dzieckiem, karmionym za plecami mamy przez
kochającą babcię batonikami, koglem-moglem i innymi niezdrowymi rzeczami.
I wierzcie mi, mamy, tak bardzo broniące prawa do dzieciństwa, że byłabym o
wiele szczęśliwsza, gdyby "kochająca" babcia nie utuczyła mnie.
Jakoś żadnej z Was nie przyszło do głowy, jak koszmarne jest życie, kiedy jest
się otyłym, kiedy zaczynają się problemy ze zdrowiem.
A właśnie, kiedy jest się zapasionym w dziecięctwie dużo trudniej zrzucić wagę.

Niedawno jechałam gdzieś pociągiem. Podróż trwała 4 godziny. Naprzeciwko dobrze
wyglądający rodzice z chłopcem "na oko" 5-letnim. Karmili go przez całe 4
godziny, "Misiu, a może kanapkę, a może jajeczko, a może ciasteczko, a może
batonik?" Dzieciak nie był głodny, ale karnie jadł wszystko, co mu podtykali.
A oni dzieciaka potraktowali jak tucznika!!
I o czymś takim napisała Lola.

Pozdrawiam A.

[lola211]

[lanka]

Przeczytałam wszystkie wątki i zgadzam się, że apel jest do rodziców, żeby
myśleli naprzód (nie mówimy o dzieciach chorych - cukrzyca, sterydy) jak dbać,
wychowywać i żywić swoje własne dzieci. Pojechałam na basen z klasą mojego
syna, przez szklaną szybę widziałam wszystkie dzieci ustawione do odliczania w
majtkach i czepkach tylko. to co zobaczyłam wstrząsnęło mną. Więcej niż połowa
dzieci miała trzęsące się galaretowate, ogromne brzuchy, boki, pośladki(dzieci
III klasa podstawówka)Zapytałam się syna czy oni dużo jedzą (ci koledzy i
koleżanki)odpowiedzi które uzyskałam były bardzo ciekawe - dzieci przynoszą do
szkoły pełno batoników, czipsów, a nawet hamburgery. Syn powiedział, że jeden
kolega je hamburgery na śniadanie , obiad i kolację.Zupki chińskie itd.
Ja staram sie tłumaczyć mu co zdrowe i niezdrowe, wiadomo jest dzieckiem i lubi
to co inne dzieci. Ale często czipsy się kupuje dla zabawek w środku, więc albo
częstuje inne dzieci (też niedobre dla tych innych dzieci)albo leży i potem się
wyrzuca, pewnie że ma napady i zje nie raz paczkę lub dwie. Lubię jak się dużo
naje i potem mu nie za dobrze, wtedy sam rozumie, że to nie jest dobre i na rok
spokój. Od "święta" dostanie coca-colę i fantę, staram się kupować soki nie
napoje, a jak już jest jakaś okazja, to żeby nie pił coca coli, pozwalam wypić
trochę piwa karmi. Czasami pozwalam nie jeść mięsa, którego nie lubi, ale je
dużo surówek i gotowanych warzyw, które lubi. Do szkoły nosi jabłko lub
marchewkę (lubi na zmianę) i daję wafelek lub batonik czekoladowy, je w szkole
obiady.
Teraz jest w IV klasie i mogę powiedzieć, że moja ciężka praca w uświadamianiu
go co zdrowe co niezdrowe przynosi efekty. Mam sąsiadów dookoła i syn sam już
widzi różnicę między swoim wyglądem a swoich rówieśników. Potrafi porównać to
co sąsiedzi jedzą (skwarki ze słoniny z kiełbasą z makaronem lub chlebem lub na
słodko tyle cukru do truskawek i śmietany że smaku truskawek i śmietany nie
czuć)
Ja uważam, że nie możemy odmówić dziecku słodyczy, nawet tych czipsów czy co
ono tam lubi ale musimy to kontrolować, żeby to nie było jedyne czy główniejsze
pożywienie.
No i ruch, zgadzam się z poprzednimi postami. Tak jak ograniczam niezdrowe
żywienie tak ograniczam TV. Wyganiam na rower, na dwór, wysyłam na kolonie ze
szkołą lub obozy.
przepraszam, że tak długi ale to bardzo ważny temat.
Ciekawostka - w stanie wojennym całe polskie społeczeństwo (dorośli i dzieci)
było zdrowsze, spadły: miażdżyca, wieńcówka, krążenia itd. Było mało mięsa,
czekolady - nie limitowane warzywa, owoce i nabiał.
Pozdrawiam

[oloolo]

Nigdy publicznie nie zwróciłam uwagi obżerającej się, bardzo otyłej osobie,
ponieważ uważam, że byłoby to niegrzeczne. Moje preferencje są jednak takie, że
patrzenie na takie obrazki jest dla mnie NIEESTETYCZNE. Tak samo, jak osoba,
której na przykład nie stać na depilację nóg, albo też z różnych przyczyn (np.
zapalenie mieszków włosowych) nie wygląda dobrze w spódnicy i dbając o odczucia
estetyczne innych osób nie powinna tego robić, tak samo osoba otyła sprawia mi
przykrość, opychając się publicznie wysokokalorycznymi potrawami, wygląda to
bowiem tak, jakby mówiła: "Wiem, że jestem gruba i wyglądam okropnie, ale mam
to w nosie, będę się opychać, bo mam gdzieś wasze poczucie estetyki".

[dorotak6]

Witam,

Dopiero dziś natrafiłam na temat otyłości dzieci, który mnie żywotnie
interesuje od lat, tak nalezałoby powiedzieć.
Byłam małym, utytym dzieciakiem własnie dlatego, że rodzice nigdy niczego mi
nie odmawiali. Zawsze były batoniki, czekoladki, torciki wedlowskie, mięsko z
sosem zaprawianym no i surówka oczywiscie do tego tylko, że w ilosciach
absolutnie wystarczających dla trójki dzieciaków, nie mnie ukochanej
jedynaczki. I tak wśród śmiechów otoczenia wychowałam się wśród dezaprobaty, z
krzywym kręgosłupem, który musiał oprócz ciężaru właściwego borykać się z
workiem 15 kilogramowej nadwagi, nie mówiąc juz o względach
estetycznych....podarłam wszytkie swoje zdjęcia z dzieciństwa. Wydoroślałam,
odchudziłam się,wyszłam za mąż, urodziłam dziecko, mam 180 cm wzrostu i rozmiar
38 i 30 lat .....i niby bajka z happy endem....a jednak niekoniecznie bo w
wyniku pewnych zawirowań zamieszaliśmy z moimi rodzicami w zeszłym roku....i
nawet się nie obejrzalam jak mój syn ( 9 lat)stał się pulchniutkim jak paczek w
maśle dzieciakiem.....nie miał już ochoty juz na jabłko, czy truskawki czy
wodę do picia, tylko opychał się batonikami, sokami, chipsami i innymi
przysmakami zwiakszającymi objetość ku radości dziadków.... miał problem z
robieniem fikołków na trzepaku i skakaniem na skakance, dostaje zadyszki jak
zmieniają się światła i musi podbiec...i z duszy towarzyskiej stał się
odludkiem....dlaczego bo przeszkadza mu w tym brzuch....I co się stało
przyszedł ktoregoś dnia i sam zarządził dietę i odchudzanie, wprawdzie to 2
tygodnie bez dobrodziejstw tego świata( wierzę w niego i trzymam kciuki), ale
żyje i mówi NIE !!! swojej babci, którą łatwiej przeskoczyć niż obejść i
dziadkowi z wystającym brzuchem obdarowującego go pyszniutką czekoladą.

To mój syn dokonał wyboru, jak ja kiedyś, że nie chcę być beczką śmiechu,
tylko, że on ma oparcie we mnie, oparcie, którego ja nie miałam.

[forum0wicz]

kajami1 napisała:

> forum0wicz napisała:
>
> >
> > Ten post ewidentnie jest adresowany do RODZICÓW dzieciaków, swoją drogą
> > nieważne czy grubych, czy chudych, żeby nie paśli swoich pociech śmieciami
> tu
> > ma moje absolutne poparcie
>
> Zwróć uwagę, że lola nie przyjmowała, że problem dotyczy także dzieci chudych.

Loli post _w__ogóle_ nie odnosi się do dzieci, tylko do rodziców dzieci
cyt. "utytych". Te "nieważne czy grubych, czy chudych" to już moja opinia i
mimo że oddzieliłem ją "swoją drogą", w kontekscie rzeczywiście wygląda
niejednoznacznie, jakbym przypisywał te słowa loli.
Oczywiście to w dalszym ciągu nie zmienia 'clue' tego wątku.

> To tak a propose
> "analfabetyzmu funkcjonalnego"....

Jak widzę w narodzie nie ginie i dalej 3ma się dobrze.

> Pozdrawiam
> Kasia

Odpozdrawiam serdecznie

[koniczyna31]

Myślę, że dalsza dyskusja nie ma sensu...
Mamy otyłych dzieci wciąż będą bronić prawa swoich pociech do "słodkiego"
dzieciństwa, zakładając , że ich pseudo miłość da im siłę do walki z
późniejszymi chorobami, z brakiem akceptacji otoczenia czy wrażliwością
estetyczną innych ludzi. Może nauczą swoje dzieci śmiechu i akceptacji własnego
wyglądu, ale tak naprawdę będzie to śmiech przez łzy, pomimo posiadania grupki
przyjaciół (którym wręczają wyniesione z domu batoniki).
Mamom dzieci chudych również nigdy nie zabraknie argumentów do obrony swoich
racji. Ja zaliczam się do tej drugiej grupy i cieszę się, że moja córka ma
nasze stuprocentowe poparcie, miłość i akceptację, naszą i otoczenia, będąc
jednocześnie osobą zdrową i szczupłą.
Może uczyńmy krok w stronę tolerancji i dajmy sobie spokój z tym
przekonywaniem? W końcu ważne jest to, co wewnątrz A życie samo przyniesie
rozwiązanie....

Po pierwsze dobry przykład

[julia_1pl]

Dawać dobry przykład... Ostatnio obserwowałam jakąś wycieczkę szkolna. W grupie
było ze 30 dzieci.. Prawie wszystkie szły wymachując jakimiś pamiątkami a tylko
jedno ciągnęło się smutnie za tym barwnym korowodem opychając się cukierkami.
Nie muszę chyba dodawać, że to dziewczę ważyło spokojnie 3 razy tyle co jego
rówieśnicy – zgroza. Podejrzewam, że taki „łakomy” sposób na życie przekazali
jej rodzice. Błedy dietetyczne to podobno tradycja przekazywana z pokolenia na
pokolenie: pradziadkowie, dziadkowie, rodzice się obżerali to i dziecko to
będzie robić. Bo jak odmówić ukochanej pociesze kolejnego batonika 400 Kcal,
jeśli samemu już się pochłonęło „na jego oczach” takie 2.
Zatem uczcie swoje dzieci, że jednak można się obyć bez kolejnej paczki
chipsów, a miast wstrząsać obrzydliwego hamburgera popijanego colą – zjeść
smaczny, pożywny i zdrowy posiłek, że owoce potrafią być równie słodkie jak
cukierki. Oczywiście najlepiej zacząć od początku, od pierwszych posiłków, bo
potem trudno odzwyczaić dziecko
od codziennej porcji zbędnych kalorii, ale trzeba pamiętać że najważniejszy
jest dobry przykład. Jesteśmy autorytetami dla naszych latorośli również w
dziedzinie dietetyki. Chcesz być piękna jak mamusia albo duży i silny jak
tatuś – naśladuj go nawet przy stole – zwłaszcza przy stole. Zatem kochani
rodzice, wy zwłaszcza powinniście
uważać to: co, ile i jak jecie.
Pozdrawiam

[edytaiola]

mnie babcia karmiła ciągle kluchami - i efekt jest taki że walczę do dziś z
nadwagą (to jeszcze nie była era czipsów)
ja nie daje swojej małej słodyczy - bo uważam że na takie łakocia ma jeszcze
czas
Nasze (moje i męża) zachowanie spotykla się z krytyką teściów i szwagierki -
ale ja jestm głucha na ich uwagi
Ona niech robi co chce np. najpierw batonik a potem zmuszanie dziecka do
zjedzenia obiadu....

[fionna]

U mnie jest podobnie - jestem wyrodna matka, bo nie słodzę mu jedzenia (np.
jabłuszko tarte bez cukru itd.), nie daję biszkopcików. Słodyczy nie je - nie
wiem czy chciałby, gdybym mu dała - raczej nie. Jedna z prababć młodego dała mu
czekoladę (na szczęście w papierku), kiedy miał z 9 miesięcy. Uświadomiłam ją,
że na czekoladę jeszcze za wcześnie i na razie mam spokój z babciami
podtykającymi słodycze. Mimo że jest ciągle poniżej 3 centyla nie chciałabym,
żeby przytył dzięki jedzeniu słodyczy.
Tak myślę, że my, które byłyśmy dziećmi w okolicach stanu wojennego mieliśmy
łatwiej - nie było słodyczy, czekolada na kartki itd. Teraz dzieci są biedne -
tyle pokus czai się w każdym sklepie, reklamy w TV. Ja pamiętam, jak miałam
czekoladę (taką lepszą z DDR-owa) to zjadałam po 1 kostce dziennie, żeby na
dłużej starczyło. Dzięki temu nie mam jakiejś obsesji na słodycze, nie cierpię
chipsów i tym podobmego junk food.

[ania-m]

O matko, ja cierpię, jak widzę swojego bratanka...Moze nie jest jeszcze
monstrualnie gruby (chociaz grubszy niz inne dzieci), ale ma szansę. Prawie od
urodzenia dzieciak jest karmiony słodyczami, ile wlezie, i przed obiadem, i po.
Do picia: w najlepszym wypadku gotowe soki, ale przeważnie jakies słodzone
napoje. Dziecko ma teraz niecale 5 lat i zepsute zęby mleczne. Za mały, zeby
chodzic sam na spacery, a bratu i bratowej się nie chce, więc dzieciak po
przedszkolu siedzi przed komputerem i gra..Na moje uwagi, ze to nie do konca
zdrowo obrazili się i nie gadają ze mną (bo jestem gówniara, nie mam dzieci, i
się nie znam - mam 24 lata)

[baby_blue]

moja koleżanka była otyłym dzieckiem. aż tu nagle mamusia stwierdziła, że
małgosię trzeba odchudzić...bo będzie nieładnie wyglądała w sukience z okazji
pierwszej komunii. to nie żarty! dziewczę płakało a mamusia była bezwzględnym
dietetykiem. mało tego dzień w dzień stała nad nią przez dwie godziny i kazała
jej ćwiczyć. teraz małgośka jest szczuplutka. najbardziej mnie przeraziła
motywacja tej matki-wykształconej młodej kobiety. to jest klasyczny przykład,
że otyłe dziecko to "słodki widok" a już otyły nastolatek
wygląda "niesmacznie". aha i jeszcze jedno moja mama stosowała zasadę: nie
chcesz jeść obiadku-nie jedz. ale skoro nie masz w brzuszku miejsca na porządne
jedzenie to zapomnij też o wszelkich łakociach. efekt-obie z siostrą lubimy
dobrze zjeść (dobrze nie znaczy tłusto)i jesteśmy szczupłe. teraz dziękujemy
mamusi, że nie słuchała podszeptów babć i ciotek "a co ona taka chudziutka?
pewnie ma anemię albo tasiemca". faktem jest, że w którymś momencie mama poszła
z nami na badania "przetrzepała" nasze organizmy z lewej na prawą i pokazała
wyniki familii. i durne uwagi zniknęły w tajemniczych okolicznościach. teraz
obie jesteśmy dorosłe i słyszymy, jak rodzinka komentuje "jakie one są
zgrabniutkie. o... takie w sam raz".
pozdrawiam cieplutko i macham szczupłą (dzięki bogu) łapką
monika

[kasia.tycz]

Zgadzam sie z autorka watku.
A to wyniki najnowszych badan, nie ze swiata, ale z kraju.

Leczyć czy zapobiegać otyłości u dzieci?

mgr inż. Stella Buczek

z Samodzielnej Sekcji Dietetyki Instytutu „Centrum Zdrowia Matki Polki” w Łodzi
Dyrektor Instytutu: prof. dr hab. n. med. Przemysław Oszukowski

Zawarte w projekcie Narodowego Programu Zapobiegania i Leczenia Otyłości
badania dotyczące problemu otyłości u dzieci i młodzieży w Polsce wykazały
zróżnicowanie regionalne częstości występowania tej choroby (1). Podano, że
według badań krakowskich otyłość występuje u 4-5% 7-latków, około 3% 10-latków
i 1,5-2,5% 14-latków, a wg badań łódzkich u 12,514% 14-latków. Badania
przeprowadzone w Poznaniu ustaliły częstość występowania otyłości u dzieci 3-18
lat na 8,7%, z rozrzutem w zależności od płci i wieku na 6,1% dla dziewczynek w
wieku 4 lat i 14,4% dla chłopców w wieku 6 lat (2). Problem ten nie jest
zbadany w sposób zadowalający, bowiem są to badania jednostkowe uwzględniające
tylko stosunkowo nieliczne grupy uczniów szkół i przedszkoli publicznych.
Kłopot sprawia również przyjęcie jednego i jednoznacznego kryterium otyłości u
dzieci, bowiem proces wzrostu nie jest u nich zakończony. Bezwzględna wartość
wskaźnika masy ciała BMI ustalonego dla dorosłych (BMI = masa ciała w kg/wzrost
w m2; gdy BMI waha się w granicach 25-30 kg/m2 mówimy o nadwadze, gdy BMIᡖ
kg/m2 o otyłości), nie powinna być w tym przypadku stosowana. Dopiero wartość
BMI przekraczająca 97 percentyl określony dla płci i wieku kwalifikuje dziecko
jako otyłe, a wartość mieszcząca się pomiędzy 90 a 97 percentylem jako dziecko
z nadwagą (3).

Nadwaga i otyłość u dzieci często jest postrzegana przez ich rodziców jako
niegroźna i przejściowa dolegliwość. W przekonaniu wielu rodziców
dziecko „wyrośnie” z otyłości, a jeżeli nawet nie, to i tak, poza tym, jest
właściwie dzieckiem zdrowym. Rodzice nie uważają otyłości za chorobę. Często
też nie mają świadomości, że otyłość pociąga za sobą zwiększone ryzyko
chorobowości z powodu chorób sercowo-naczyniowych: nadciśnienie, miażdżyca
naczyń; chorób metabolicznych: hiperlipidemia, cukrzyca; chorób wątroby:
stłuszczenie ze stanem zapalnym, chorób nowotworowych: rak sutka,
nieprawidłowości w układzie kostnym: aseptyczna martwica stawu biodrowego,
deformacje kości: szpotawość lub koślawość. Powikłaniem otyłości jest również
niedomykalność zastawki płucnej, która może nawet spowodować śmierć otyłego
dziecka nieprawidłowo oddychającego podczas snu (4).

Medycyna Rodzinna (1/2003)

[barbin]

Cześć.
Lola 211, popieram.
Tak samo jak dbamy o dobre wychowanie naszych dzieci, o ich wykształcenie,
dbajmy o ich zdrowie. W wypowiedzi Loli nie zauwazyłam nietolerancji,
wyśmiewania się z grubych dzieci itd. Lola jest "cięta", i słusznie, na
rodziców, którzy już mając otyłe dzieci wpychają im do pyszczków co popadnie i
ile popadnie. Nie doszukałam się też w poście Loli jakiegokolwiek ataku na
dzieci chore na wtórną (niealimentarną) otyłość.
Dziewczyny, ktore pisały o dzieciach z otyłością na tle hormonalnym z pewnością
miały na myśli hiperkortyzolizm, albo odpowiadjacą mu terapię sterydami. Takim
dzieciom tym bardziej nie można podawać słodyczy, chyba że dodatkowo chcemy im
zafundowac wtórną cukrzycę.

[kajami1]

a o hipotyreozie słyszałaś? A o chorobach genetycznych, związanych z
zaburzeniem przemiany materii (nazwami nie będę rzucała bo genetykę zdawałam aż
5 lat temu i niechcę nic pomieszać).

Pozdrawiam
Kasia

[motyl_nocny]

Moze kajami załóz wątek o chorobach wywolujacych otylosc, zamiast opowiadac o
nich w watku o przekarmianiu dzieciaków i pozwalaniu grubaskom na jedzenie
tuczacych smakołyków.Pare osób miesza tu dwie rózne rzeczy , otyłość o podłozu
chorobowym i wynikajacą z podstawowych błędów żywieniowych.Zreszta co za
róznica jaki jest powód otylości, jaka by nie była należy z nia walczyc a nie
dodatkowo stymulować.Gros grubych dzieci zawdziecza tuszę przejadaniu sie i
jedzeniu byle czego, tylko nieliczne sa usprawiedliwione czynnikami od nich
niezależnymi.Nie ma się co zżymać, tylko przyjac do wiadomości, że należałoby
się zastanowić nad własnym postępowaniem, czy aby nie jest to oddawanie
niedźwiedziej przysługi wlasnemu dziecku.Każdy idzie w zaparte, ma tysiąc
usprawiedliwień, pytanie w takim razie , skąd sie biorą upasione dzieci, skoro
nikt zdaje się nie popełnia błędów, a dzieci jadaja ponoć jak ptaszki? Choroby
dotyczą nielicznej grupy reszta to dzieci przekarmione.

[barbin]

Cześć.
Kajami, czy Ty nie rozumiesz o czym jest ten wątek?

A że genetykę i endokrynologię zdawałaś 5 lat temu (i to w niewielkim zakresie)
nietrudno sie przekonać czytajac Twoje wypowiedzi.
Jeżeli miałabyś ochotę nauczyć sie czegos o hipotyreozie lub chorobach
przemiany materii zapraszam na prywatną rozmowę- ten wątek jest na inny temat.

[kajami1]

Barbin mój post był odpowiedzią na Twój "hiperkortyzolizm".
A wiedzy jaką posiadam nie muszę udawadniać używaniem pojęć niezrozumiałych dla
laików.
Ukłon w Twoją stronę (patrz: pierwsze zdanie).

Pozdrawiam
Kasia