Chcę nauczyć dziecko samodzielnie spać

[hheellaa]

Jestem matką dwóch chłopców - pięcioletniego i dwuletniego.Starszy, bez problemu zasypiał wieczorem sam, natomiast maluch nie chce sam spać w łóżeczku. Zasypia w naszym łóżku, a potem jest przenoszony do swojego łóżeczka. Moja przyjaciółka poradziła mi, abym była stanowcza. Mam dać buziaka i maskotkę, wyjść z pokoju i nie wracać nawet gdy będzie płakać. Czy taka metoda nie jest zbyt drastyczna? Może któraś z mam ma skuteczny sposób na rozwiązanie mojego problemu. Proszę o pomoc.

[skroli]

O mnie tez ro interesuje,moje cory 3 i 1 śpią z nami w pokoju,starsza zasypia przy glaskaniu i śpiewaniu i jest ok ale mlodsza trzeba lulać na kolanach i jest to męczące,może jakies rady? Autorko ja bym nie sluchala rad koleżanki,jak dla mnie zbyt drastyczne zostawic placzace dziecko samo sobie, wychodzi na to ze ma zasnąć aż sie zmęczy od tego placzu? To.takie egoistyczne,przeciez to male dziecko,fajnie ze.nie posluchalas rady koleżanki tylko pytasz np na forum 😊 Znajoma mojej koleżanki tak robila,dziecko nie chciało spac a ona wychodzila sobie na fajka zostawiając te dziecko damo sobie,potem szczycila sie jak to dziecko nauczylo sie zasypiać,nauczylo sie ale raczej z przekonania ze jego placz,wolanie o pomoc do mamy nie robią na nikim wrażenia, ze to nie działa i z bezsilności zasypialo,jak dla mnie to bezduszne,ja tak nie potrafię. Pozdrawiam.

[problemywychowania100]

hheellaa, uważam, że maluchy od samego początku powinny wiedzieć, że mają swoje własne łóżeczka i w nich powinny zasypiać. Proponuję na początek spróbować w łóżeczku maluszka przygotować przytulny śpiworek i ulubioną przytulankę jeśli taką ma. Możesz także włączyć jakąś spokojną relaksującą muzykę lub zwyczajne kołysanki, położyć synka do łóżeczka i chwilę przy nim posiedzieć. Rad koleżanki bym nie słuchała, ponieważ dziecko może w ten sposób nabawić się jakiś traum i mieć w przyszłości ogromne problemy ze spaniem.

[illegal.alien]

A skad maluchy maja to wiedziec? I co jezeli odlozone nie zasypiaja, tylko placza?

[problemywychowania100]

Dzieci powinny mieć w miarę uporządkowany rytm dnia i nocy. Dziecko należy kłaść spać o w miarę jednakowej godzinie każdego dnia i o podobnej porze wstawać rano, systematycznie kąpać przed snem, czytać po ułożeniu do łóżka, karmić o określonej porze ... Z czasem bobas przywyknie do pewnej cykliczności.

[illegal.alien]

'powinno'? czemu? Kto tak powiedzial? Po co? i skoro dziecko nie rodzi sie przyzwyczajone do tego wszystkiego, to chyba robimy cos wbrew jego naturze? Jak ktos lubi rutyne, to niech sobie dziecko przyzwyczaja, ale uzywanie takich ogolnych zalecen jest naduzyciem, bo ani nie kazde dziecko tego potrzebuje, ani nie kazde dziecko sie dobrze z rutyna czuje.

[frijka]

Brawo.... ustabilizowany rytm życia, który nadają rodzice nie jest "nadużyciem". Dziecko nie rodzi się przyzwyczajone do wielu rzeczy, więc najlepiej niczego nie uczyć? Stabilizacja i pewne zwyczaje dają dziecku poczucie bezpieczeństwa, ponadto uczą go porządku na przyszłość, podobnie jak zakazy, nakazy i przywileje. Dzieci, które wychowują się bez ograniczeń i "robią co chcą" są nieposłuchane i kolokwialnie mówiąc rozwydrzone. Nie mówię o tresowaniu dziecka, ale rozsądnym stawianiu granic, uczeniu, wpajaniu nawyków łącznie z "przywilejami" itp.

[illegal.alien]

A czy ja mowie o wychowywaniu dzieci bez granic?
Tak sie sklada, ze mam dwoje dzieci, ktorych nikt do zadnych rutyn, stabilizacji i innych schematow nie przyzwyczajal - spia jak sa spiace, jedza jak sa glodne, sikaja jak chce im sie siku.
Nie sa rozwydrzone, nie maja problemow, nie sa 'nieposluchane' (ale tez i celem mojego zycia nie jest wychowanie 'posluchanych' dzieci). Oczywiscie, ze stawiam granice. Uwazam jednak, ze poczucie bezpieczenstwa zapewnia dziecku przede wszystkim przekonanie, ze jak bedzie mialo potrzebe, to zostanie ona spelniona. Wtedy, kiedy ta potrzeba zajdzie, a nie wtedy, kiedy ktos inny uzna, ze nalezy ja spelnic.
Slowo 'naduzycie' odnosilo sie do wydawania takich ogolnych rad - jakby rutyna i spanie codziennie o tej samej porze bylo jedyna opcja.

[hheellaa]

Ja tez tak nie potrafię. Poza tym czytałam, że taki długotrwały płacz z braku nadziei na odzew rodziców, może być przyczyną zaburzeń emocjonalnych i zdrowotnych w dalszym życiu. Koleżanka na forum poradziła mi przytulny śpiworek i kołysanki. Mam nadzieję na jeszcze inne rady.

[panizalewska]

Odpuść jeszcze pół roku, rok. Wyluzuj. Wieki to trwać nie będzie, a dziecku traumy zaoszczędzisz

[problemywychowania100]

Hheellaa, jeżeli znajdziesz czas przeczytaj w internecie artykuł " Wpływ płaczu na rozwój dziecka" (www.bibiswees.pl), lub artykuł na stronie www.przytulmniemamao.pl. Polecam te krótkie publikacje również tyn mamom, które nie mają chyba sumienia i pozwalają się dziecku "wypłakać" przed snem. Mam nadzieję, że po przeczytaniu ich zweryfikują swoje postępowanie.Hheellaa, masz rację wspominając o problemach emocjonalnych i zdrowotnych związanych z płaczem w dzieciństwie. Nie słuchaj rad "przyjaciółki" i nie stosuj przestarzałych i szkodliwych dla zdrowia metod usypiania.

[problemywychowania100]

Dziękuję, przeczytałam.

[illegal.alien]

Sama sobie dziekujesz za artykul, czy zapomnialas przelogowac?

[giba116]

[camel_3d]

moj mlody spal sam od pierwszego dnia... najpier byl placz przez 40 minut i zasypianie. Po 3-4 dniach nauczyl si esam zasypiac polozony do lozeczka.. Potem ten sam scenariusz powtarzal sie wlasnie kolo 2 roku.. za diabl anie chcial sam spac i koniec.. tzn moze bardziej nie chcial isc spac wogole.. a potem od 3 roku w nocy przychodzil do mnie.. przytulal sie i zasypial.. i juz poddalem sie )) Przeszlo mu dokladnie z pojsciem do szkoly. Teraz przychodzi tylko rano sie przytulic na chwile..czasme w nocy.. no i podczas urlopow...

[szonik1]

A co to za problem, że dziecko samo nie zasypia w łóżeczku? Ma 2 lata, to maluszek. Usypiaj go po prostu, przy okazji się położysz przy nim, poprzytulasz, pogadacie trochę, poczytaj mu, poopowiadaj bajki. Kurcze, ale ludzie problemy wymyślają...
Moja córka mając niecałe 3 lata sama wyprowadziła się z naszego łóżka. I śpi w swoim pięknym łóżeczku, na wyjazdach również. Dojrzała do nocnego rozstania. Ale usypiana jest nadal.

[problemywychowania100]

Czy zastanawiałeś się nad tym dlaczego nastąpiła taka zmiana w zachowaniu ( zasypianiu). Może synek bał się ciemności, lub miał koszmary. Jeżeli dziecko boi się ciemności należy po prostu zostawić zapaloną lampkę. Po zaśnięciu dziecka należy ja zgasić, aby nie przyzwyczajać pociechy do spania przy zapalonym świetle. "Koszmary" z czasem mijają, bo maluch wydorośleje.

[illegal.alien]

Ja mam dwoje dzieci - czteroletnie i roczne.
Oboje zasypiaja w naszym lozku, potem czterolatka jest przenoszona do siebie (wie o tym, nie ma szoku, ze zasypia tu, budzi sie tam - taka jest umowa i ona sie na to zgodzila sama). Syn zostaje u nas, jak sie uda przeturlac na dostawke, to spi na dostawce, jak nie to nie.
Kiedys z tego wyrosna Corka zaczela spac u siebie w pokoju jak miala 2,5 roku - i zasypiala u siebie w lozku dopoki nie pojawil sie brat i nie zrobilo sie to trudne logistycznie - corka nie chciala byc usypiana przez tate, skoro ja usypiam jej brata, zasypiali na noc o tej samej porze, najczesciej, wiec albo usypialam jej brata u niej w lozku i to on sie przenosil, albo ona zasypiala z nami i byla przenoszona do siebie - do tej pory nie mam rytualu wieczornego i jest improwizacja w zaleznosci od tego, kto o ktorej idzie spac. Dzis na przyklad dzieciaki beda cala noc ze mna, bo ich ojciec cierpi na angine i spi sobie sam, zebysmy my jego nie budzili, a on nas.

[lavinka]

Jak nie jestem fanką spania z dzieckiem, ta metoda to po prostu wypłakiwanie. Szkoda dziecka, ale bardziej szkoda rodzica, bo im starsze dziecko, tym mniej skuteczne toto. My mieliśmy super samo zasypiajace niemowlę, ale jak mała nauczyła się biegać, uśnięcie samodzielne przestało wchodzić w grę. Doszliśmy do ściany, zapinaliśmy ją w wózku przed tv bo inaczej rozbijała się po meblach. W końcu przeszłam na tryb Tracy Hogg, z uporem maniaka przekonałam ją do zasypiania w kojcu (miała miękko). nadal czasem ogląda bajkę przed snem, ale już nie ma tej strasznej bieganiny, co wcześniej. Tylko pomału rezygnujemy ze spania w dzień, bo inaczej dziecko nie jest śpiące do późnych godzin nocnych.

[rulsanka]

Kup dziecku normalne łóżko, w którym będziesz mogła położyć się z dzieckiem na czas usypiania. Wykorzystacie ten czas na czytanie, przytulanie, rozmowy.
Jeżeli położysz dziecko w dobrym momencie (tzn. śpiące ale nie przemęczone) to zaśnie szybko i przyjemnie. A i tobie będzie miło przytulić się do maleństwa. A jak zaśnie, będzie spało w swoim łóżku, bez żadnego przenoszenia. A ty zajmiesz się czym chcesz.
Z czasem dziecko zacznie zasypiać i spać samo.

[giba116]

Takie rady to najłatwiej się daje komuś. Ciężko mi sobie wyobrazić normalnego, empatycznego człowieka, ktory nagle z dnia na dzień, po tak długim czasie zasypiania w obecności rodzica, zamyka 2-latka samego w pokoju i nie zwraca uwagi na płacz. Przecież to dziecko nawet nie rozumiałoby co się dzieje. Obstawiam, że koleżanka bezdzietna albo problemu nie doświadczyła.

Ja polecę rezygnację z łóżeczka ze szczebelkami na rzecz normalnego łóżka. Moja córka w wieku 19 miesięcy została przeniesiona do własnego pokoju ale w związku z problemami w czasie mojej drugiej ciąży przez jakiś czas ja zostałam przykuta do własnego łóżka no i Mała znów zaczęła zasypiać z nami. Odzwyczajanie poszło dość gładko. Nie jestem przeciwniczką lekkiego naginania rzeczywistości. Uważam, że czasem na dziecko lepiej działa lekkie oszustwo niż prawda za wszelką cenę. Pierwszego wieczoru powiedziałam córce, że tata wieczorem będzie prał nasze łóżko i już nie możemy tam spać, bo będzie mokre. Mama zaczeka aż zaśnie w swoim łóżku (akurat wtedy zdecydowałam o przeniesieniu jej na normalne łóżko bez szczebelków) a potem pójdzie do drugiego pokoju i że jeśli obudzi się w nocy i nie będzie mogła zasnąć to żeby mnie zawołała. Poszło gładko... drugiego dnia już normalnie mówiłam, że to jest łóżko Małej a w drugim pokoju śpi mama i tata.

I u nas tak to u nas wygląda... kładę się z córką na jej łóżko, czytamy książeczkę, gasimy światło i czekam aż zaśnie. Póki co nie chce jeszcze zasnąć sama ale ja nie mam na to wielkiego parcia.

[akn82]

Podstawowe pytanie brzmi: po co chcesz uczyć dwulatka samodzielnego zasypiania?

[lavinka]

Z tego samego powodu co każdy. Bo ma dość codziennej walki o sen dziecka i chce odzyskać swoje łóżko dla siebie. Dla mnie to normalne, ludzkie uczucie. Jak ktoś lubi spać w tłumie, to co innego, ale większość ludzi potrzebuje kawałka własnej przestrzeni bez czyjejś stopy wbitej pod żebra. Uczenie dwulatka samodzielnego zasypiania to w zasadzie o półtora roku za późno. Im wcześniej się zacznie, tym na ogół szybciej problem znika. Ale bywa, że pojawia się dopiero u dwulatków i wtedy bieda.

[kremka2014]

2latka to rozwojowo dość trudny wiek. Poczekaj jeszcze pól roku. Nowe lóżko to dobry pretekst aby dziecko zaczelo zasypiać. Na początku z Wami potem stopniowo samo. W sumie nie napisałaś dokladnie jak dziecko usypiasz?

[akn82]

Autorka nie pisała ile czasu usypia dziecko tylko że inny syn zasypia sam.i jak rozumiem też by chciała żeby młodszy tak czynił. Z łóżkiem to też nie jest problem, bo da się go przynieść. Nie bardzo rozumiem w czym problem, bo nie jest to napisane.
Ja mam pewnie jakieś odmienne zdanie bo u mnie w domu usypianie dziecka było praktykowane długo. Mama ze mną rozmawiała, czytała bajki, opowiadała historie i spędzala że mną wtedy czas.
Mnie usypianie dzieci też czasem wkurza. Wprowadziłam system zmianowy i usypiamy dzieci na zmianę z mężem. Syn, też prawie dwuletni ma normalną jedynkę- można się z nim położyć.i przytulić też starszą córkę. Dla mnie jest to cenny czas.

[problemywychowania100]

Dlaczego? Uświadomiłam sobie, że chyba kierują mną pobudki czysto egoistyczne. Poczekam jeszcze trochę, pomysł z własnym łóżkiem we własnym pokoju całkiem mi się podoba. Nie przeszkadza mi również ta "stopa wbita w żebro", ani noga na szyi

[lavinka]

Zazdroszczę, ja w takich warunkach nie śpię w ogóle. Bez tego zdrzemnę się chociaż na 4 godziny, permanentna bezsenność, dziecko śpi całe noce we własnym wyrku odkąd skończyło 4 miesiące, tylko przy idących zębach się czasem budziła, a ja nie mogę spać. Od urodzenia mam ten problem.

[paulinus2001]

Jak czytam te wszystkie komentarze to normalnie ręce mi opadają, bo okazuje się, że matka która chce mieć łóżko dla siebie na wyłączność jest człowiekiem bez serca. Należy czekać aż dziecko samo będzie chciało zasypiać samemu?! Co za bzdury! Nic dziwnego ze później wyrasta pokolenie dzieciaków, które zupełnie nie wiedzą czego chcą, nie mają pojęcia czym jest dyscyplina, nie są w stanie znaleźć pracy, bo przecież szef nie będzie im mówił co mają robić i mieszkają całe życie z rodzicami, bo przecież jeszcze nie są gotowi do wyprowadzki... Każdy ma prawo wychowywać swoje dziecko po swojemu, ale rozejrzyjcie się w koło i zobaczcie jak wyglądają współczesne nastolatki i do czego prowadzi takie wychowanie.

[giba116]

No tak. Masz racje.
Nagłe zamkniecie dziecka, ktore do tej pory zasypialo z rodzicami, samemu w pokoju i nie zwracanie uwagi na jego placz z pewnoscia nauczy go empatii i szacunku dla drugiego czlowieka. Swietna szkola zycia...
Ja znalazlam tu wiekszosc rad jak wprowadzic zmiany ALE STOPNIOWO. Nikt nie odmawia matce prawa do samodzielnego spania ale litosci miedzy spaniem z dzieckiem a zostawieniem rozumnego dziecka do wyplakania jest masa mozliwosci.

I poki co to zdecydowania grupa nastolatkow o ktorych piszesz wywodzi sie z domow gdzie raczej na porzadku dziennym sa metody, ktore zaproppnowala kolezanka autorki. Raczej niewydolne wychowawczo/patologiczne rodziny nie zwracaja zbyt duzej uwagi na dziecko i jego potrzeby. Ale Ty sobie wymyslilas teorie i pod nia ukladasz historie.

[illegal.alien]

Samodzielne spanie, a samodzielne zasypianie to sa dwie rozne rzeczy.
I wiesz, mi szef nie mowi, co mam robic - sama to wiem. Taka jestem rozwydzona. BTW - wyprowadzilam sie jak mialam 17 lat.
Na pewno nie bede mojego dziecka wychowywac do subordynacji i ciaglego sluchania sie innych - moi rodzice tez mnie tak nie wychowywali. A czytali mi do snu do polowy podstawowki pewnie. Bardzo milo to wspominam, wiec i swoim dzieciom takie wspomnienia zafunduje.

[rulsanka]

rozejrzyjcie się w koło i zobaczcie jak wyglądają współczesne nastolatki i do czego prowadzi takie wychowanie.

Tzn. sądzisz, że współczesne nastolatki spały z rodzicami do późnego wieku? Jaja sobie robisz. To raczej nowy, wręcz wstydliwy trend, to spanie z dzieckiem. Na pewno nie jest to zjawisko powszechne i równie dobrze możesz zwalać winę na kwaśne deszcze, które akurat są częstsze.

Jeśli chodzi o wychowanie w bliskości to mój przykład raczej przeczy twojej tezie. Nigdy nie wymuszałam na dziecku/dzieciach samodzielnego zasypiania. Starszak ma swoje łóżko od wieku 1,5 roku, ale prawie zawsze ktoś się z nim kładł do zasypiania.
Właśnie z dwutygodniowego obozu karate, na który wyjechał bez żadnych znajomych, poradził sobie świetnie, był bardzo samodzielny, niczego nie zapomniał, był (zaskakująco) czysty (na tle kolegów, często starszych). Wyjazd był 2 tygodnie po jego 7 urodzinach.
Tak więc jest żywym dowodem na to, że wychowanie w bliskości nie wpływa źle na samodzielność, wręcz przeciwnie, daje siłę do podejmowania życiowych wyzwań.

[camel_3d]

> Tzn. sądzisz, że współczesne nastolatki spały z rodzicami do późnego wieku? Jaj
> a sobie robisz. To raczej nowy, wręcz wstydliwy trend, to spanie z dzieckiem.

nie do konca nowy.. spanie z dzieckiem to norma w spoleczenstwach plemiennych. Daje to dzeicku poczucie bliskosci i bezpieczenstwa. Wiec to raczej zadna nowosc)

[rulsanka]

No dobra, nowy w nowoczesnych, bogatych społeczeństwach.

[ta_karola]

Twoja wypowiedź podsumowująca jest bardzo przekształcająca. Nie, chęć posiadania łóżka dla siebie nigdzie nie było krytykowane lecz zostawiane ryczącego dziecka zdecydowanie tak. Jest jeszcze opcja po środku, którą ja stosuję-mianowicie usypianie w dziecka pokoju i wtedy nikt nie cierpi. W pełni zgadzam się, że to bezduszne zachowanie, gdy zostawia siępłączące dziecko. Po co jest ten macierzyński-żeby matka odpoczęła czy żeby zająć się dzieckiem? Po co w ogóle mieć dziecko, jeśli uważa się,że jo płacz nic nie znaczy.

[lavinka]

Kobiety bez macierzyńskiego też muszą usypiać dzieci, tylko na ogół są mniej zmęczone, bo podczas dnia dziecko jest w placówce, z nianią lub u dziadków, a one w pracy i zwyczajnie mają na to więcej siły. Jak mi się zdarzy kilkutygodniowy maraton bez babci, to jestem jak zombie pod wieczór, mimo pomocy partnera. Szczerze podziwiam osoby, które mają na stanie dwójkę i leniwego męża, a babcię w innym kraju. I muszą dawać sobie radę same. I pewnie ich dziecko nieraz po prostu ryczy, bo one leżą na wznak w innym pokoju. Bo brak im sił na cokolwiek. Dzieci bywają różne, nie wszystkie dadzą się ot tak położyć do łóżka i uśpić czytaniem bajki. Moja rzuca książką na odległość kilku metrów albo robi z niej tunele do kolejki elektrycznej. Czytanie jej bajek? O, jak ja bym chciała, by pozwoliła sobie przeczytać choć stronę. Kiedyś próbowałam jej opowiadać bajki z pamięci. Jako nowość było super, działało przez miesiąc, znudziło się.

[illegal.alien]

Haha, przepraszam bardzo, ale usmialam sie tymi kobietami bez macierzynskiego, co to sa niby mniej zmeczone. Jako pracujaca na pelen etat matka dwojki dzieci zapewniam, ze na macierzynskim bylam trzy razy bardziej wypoczeta niz teraz (mimo, ze syn byl dzieckiem wymagajacym)
Pracuje 8 godzin dziennie, dojezdzam po 2 w kazda strone. Nie mam leniwego meza, ale nie mam rowniez babci na stanie, bo jestesmy emigrantami. Nie, nie leze na wznak i nie, moje dzieci nie rycza w lozku - usypiam oboje czytajac im ksiazki. Jezeli syn akurat ma potrzebe akrobacji, to idzie do swojego ojca, ja usypiam corke, on sie wyszaleje, usypiam jego.

[lavinka]

A teraz wyobraź sobie, że pracujesz w domu. Siedząc cały dzień z dziećmi.

[illegal.alien]

Nie musze sobie wyobrazac. Pracowalam tak przez pol roku - skonczylo sie na tym, ze w dzien opiekowalam sie dziecmi, a pracowalam w nocy albo w weekendy kiedy dzieci byly z ojcem. Dlugo tak sie nie da, wiec dzieci poszly do zlobka, a ja za biurko

[lavinka]

Ja tak pracuję od prawie trzech lat, wróciłam do pracy kilka tygodni po porodzie. Luksusy umów o dzieło. Nie mogę się doczekać, aż mała pójdzie do przedszkola, niestety beznadziejnie nam idzie odpieluchowanie, a bez tego mi dziecka nie przyjmą, więc pewnie dopiero jak skończy 4lata. Kolejny rok pracowania do świtu, wzdech. Na szczęście mam babcię, to i w dzień trochę daje radę. No i tata czasem zabierze małą na pół dnia. Odsypiam w weekendy.

[ta_karola]

Czy czytanie książki ma być aluzją do mojego sposobu usypiania? Bo jeśli tak, to w naszym przypadku jest to jeden z elementów usypiania i będąc na macierzyńskim czy tak jak teraz pracując, kładę się obok dziecka przytulam a ono zasypia zadowolone. Synek ma 3,5 roku element czytania do snu został wprowadzony rok temu. Moja mama też tak robiła mając leniwego męża i nie mając babci pod ręką. Usypiała mnie w ten sposób do 5-tego roku życia mając dwójkę dzieci.
Skoro matka jest taka zmęczona i może tylko leżeć(tak jak piszesz) , to co za problem położyć się obok dziecka zamiast na swoim łóżku. Nie rozumiem Twojego toku myślenia szczerze mówiąc. Dla mnie to żadne usprawiedliwienie zmęczenie. Ja do pracy wstaję o 5 rano i wieczorem ok. godz.22 usypiam dziecko i jakoś nie narzekam, też nie tryskam energią wręcz przeciwnie ale mam świadomość że wiele zrobiłabym dziecku krzywdę gdybym mu owmówiła swowj obecności przed snem.

[paulinus2001]

Sama się obrażasz jak ktoś Cię skrytykuje za to pierwsza jesteś do oceniania innych. Każdy z nas jest inny, ma inną pracę i inne dzieci. Dlaczego lavinka nie ma prawa poleżeć sobie w spokoju sama, jeśli ma na to ochotę?! Ja mimo, że bardzo kocham moje dzieci też czasem mam ich serdecznie dosyć i potrzebuje mieć chwili spokoju. Niektórzy chyba myślą, że im bardziej oni poświęcą się dla dziecka im bardziej oni będą zmęczeni i umordowani tym dziecko będzie szczęśliwsze. Dla mnie szczęśliwa matka=szczęśliwe dziecko. Dlatego ja moich dzieci nigdy nie usypiałam od małego śpią same, każde w swoim łóżku. Wieczorem czytam im przed snem, potem śpiewam kołysankę, całuje na dobranoc i wychodzę z pokoju jak jeszcze nie śpią. Zamykam za sobą drzwi i jakoś żadnego płaczu nie ma, a ja mam wieczór dla siebie i męża.
Znam wiele osób, które śpią razem z dziećmi lub które w ten sposób usypiają dzieci, że musza się z nimi kłaść i ile razy gdzieś wyjeżdżaliśmy z takimi osobami z noclegiem, zawsze mówiły nam jak to mamy fajnie, że nasze dzieci potrafią same usypiać i mamy wolne wieczory i łóżko tylko dla siebie

[illegal.alien]

Ta, szczesliwa matka = szczesliwe dziecko to najbardziej wyswiechtany frazes macierzynstwa. I fantastyczna wymowka, zeby stawiac swoje potrzeby na pierwszym miejscu.
Oczywiscie, ze Lavinka ma prawo sobie polezec. Ale nie kosztem tego, ze dziecko lezy w drugim pokoju i ryczy. Sa inne sposoby, ktore zostaly tu podane.

[paulinus2001]

Nie uważam że frazes ten jest wyświechtany tylko prawdziwy, bo dla każdego najważniejszą osobą w życiu nie powinno być dziecko, maż, rodzic itd. tylko on sam. Jeśli matka nie zadba o swoje potrzeby i szczęście jak ma wychować szczęśliwe dziecko, skoro sama będzie wiecznie udręczona, umęczona i przytłoczona tym aby zaspokajać potrzeby innych. Na szczęście jak już pisałam każdy ma prawo wychowywać dziecko po swojemu.
Nie rozumiem matek, które panicznie boją się płaczu swojego dziecka i tańczą koło niego jak im dziecko zagra i zgadzają się na wszystko co dziecko chce, bo jeszcze dziecko się rozpłacze i co wtedy, chyba zrujnuje mu to psychikę na całe życie...
Polecam książkę "Być kobietą i nie zwariować" może akurat otworzy komuś oczy.

[illegal.alien]

A ja nie rozumiem kobiet, ktore uwazaja spelnianie potrzeb dzieci za taka meke i udreke - trzeba bylo sobie dzieci nie robic, nie byloby problemu.
Nie, nie tancze wokol moich dzieci, nie boje sie ich placzu, ale tez uwazam, ze ich potrzeby sa w chwili obecnej wazniejsze niz moje, bo ja o siebie spokojnie zadbam, a one o siebie jeszcze nie. Na szczescie, jak juz pisalam, mam partnera, ktory sie dziecmi rowniez zajmuje, wiec zadne z nas nie pada na pysk, a nasze dzieci sa zadowolone i zadbane.
Polecam ksiazke 'Madrzy rodzice' - moze akurat otworzy komus oczy.

[lavinka]

Ja jednak jestem fanką zdrowego kompromisu. Bo potem są ośmiolatki, które wpadają w histerie na wyjazdach szkolnych, bo nie mogą spać z mamusią, tylko muszą w obcym zimnym łóżku. True story, znajomi czasem jeżdżą w charakterze opiekunów i oczy mają jak 5 zł. Ja mogę wysłać dziecko na 2 tygodnie wyjazdu z babcią i wujkiem i nie muszę się bać, że będzie płakać, bo nie ma mamy w pobliżu. Po prostu sobie śpi. Całą noc. Bez budzenia się. Taka skrzywdzona, że nie wiem.

[illegal.alien]

Moja corka tez przesypia noce cale. Syn jeszcze jest na to za maly, budzi sie raz.
Nie zostawiam ich z nikim na noc, bo nie mam takiej potrzeby, ale corka spokojnie zasnela z moimi rodzicami jak poszlam rodzic jej brata, jak sie ja poprosi, zeby sie polozyla i poszla sama spac tez nie ma problemu.

[paulinus2001]

Bo kobiety które nie trzęsą się nad swoimi dziećmi, nie śpią z nimi łóżku mają facetów, którzy w ogóle im nie pomagają a ich dzieci chodzą brudne i nieszczęśliwe...
To Ty chyba uważasz, że zajmowanie się dziećmi to jakaś praca. Potrafisz zrozumieć, że może potrzeba kobiety to również bycie z dzieckiem! Ja mam potrzebę po całym dniu pracy pobawić się z moimi dziećmi i pójść z nimi na plac zabaw, na rower czy basen. I na pewno nie traktuje tego jakiejś udręki czy męki. Męką natomiast było by dla mnie gdybym w ogóle nie miała czasu dla siebie i musiałabym się stresować czy dziś wieczorem będę usypiać dziecko przez 10 min czy godzinę.

[illegal.alien]

To nie ja pisalam o przemeczonych matkach lezacych w innym pokoju w czasie, kiedy dzieci rycza.

[lavinka]

A co, uważasz, że taka sytuacja jest niemożliwa? Bo ja widzę setki wpisów na forach i blogach matek, które ledwo widzą, ledwie stoją i jeszcze to usypianie dziecka, bo przecież tatuś się nie może tym zająć. Zbyt zmęczony po pracy biedactwo

[illegal.alien]

Moze i jest możliwa, ale na pewno nie jest normalna.

[lavinka]

To był przykład, a nie podanie reguły obowiązującej w każdym przypadku. Że masz kłopoty z czytaniem ze zrozumieniem, to już nie moja wina. To Ty uważasz, że każde dziecko śpiące w swoim pokoju jest krzywdzone i na pewno płacze, bo nie może się przytulić do rodzica. No więc nie baudzo.

[ta_karola]

Po pierwsze ja nie obrażam się. Po drugie gdyby mnie to tak męczyło to usypianie to ppewnie zrezygnowałabym .Po trzecie nie zazdroszczę nikomu kto usypia dziecko po prostu kładąc go bez czytania, bez zaśpiewania tylko współczuję dziecku. Po czwarte skąd wniosek, że ja ulegam he he he -tylko dlatego że rozumiem potrzebę mojego dziecka usypiania do snu no kurcze coś znowu nie rozumiem toku myślenia.A może coś z moim myśleniem nie tak a może Wy szukacie po prostu na siłę usprawiedliwienia dla siebie. Otóż są sprawy,przy których jestem bardzo konsekwentna i wtedy dziecko może próbować sobie wymuszać. W przedszkolu słyszę pochwały- widać ,że dziecko jest dobrze wychowywane to raczej nie dlateg,o że mu tak ulegam.

[lavinka]

Amoże sobie leżeć w pokoju i nie ryczeć? Bo moja tak potrafi, odkąd wdrożyłam porady Tracy Hogg. Nie zawsze, ale najczęściej zasypia sama w kojcu i nawet nie pozwala mi tam włazić (kiedyś byłam potrzebna). Normalnie mnie wygania. Tylko zagonić ją do tego kojca bywa problem, no ale z tym już jakoś sobie radzimy. Tak bardzo krzywdzę dziecko, że nie che ze mną spać w łóżku

[lavinka]

Tak generalnie to nie pisałam o sobie, po prostu umiem się postawić na cudzym miejscu, bo czasem bywa, że nie mam dodatkowej opieki do dziecka i pracując z dzieckiem w jednym mieszkaniu bywam przemęczona. Jak sobie pomyślę, że musiałabym tak na stałe, to mi się słabo robi. Jednak pani na urlopie, która musi tylko jako tako ogarnąć chałupę czy gotowanie może mieć z dzieckiem wakacje. Ale nie musi, bo się ej trafi żywsze dziecko i wtedy to własnie w pracy odpocznie przy biurku czy podczad podróży do pracy (np. pociągiem czy metrem). Może cały dzień biegać za dzieckiem (albo za dwojgiem czy trojgiem) i usypianie dziecka, które nie umie samo zasnąć - może być upiorne. Na przykład dlatego, że człowiek uśnie czytając dziecku książkę, a dziecko wstanie i zamiast spać, dalej pójdzie się bawić. I tak do drugiej w nocy. A pobudka o szóstej. I nie bądź jak zombie.
Wiesz, jest kilka stereotypów odnoście chowania dzieci, że wystarczy np. z nimi spać w łóżku i one sobie tak po prostu usną. No więc nie bardzo to tak działa.

[illegal.alien]

Jak ktos sie zajmuje pie...mi w pracy, to moze sobie odpocznie. Oczywiscie, ze rozumiem, ze mozna byc zmeczonym, mozna miec dosc i mozna miec ochote odpoczac - ale naprawde nie uwazam, zeby to tlumaczylo zostawienie dziecka samego do wyplakania.
I wiem, czym jest wymagajace dziecko i wiem czym jest niedospanie - od tego moje dzieci maja ojca, zeby sie tym dzielic na pol. Od tego jest intytucja opiekunki czy zlobka - po cholere siedziec z dzieckiem w domu, jezeli konczy sie to zmeczeniem i frustracja?

[lavinka]

Wiesz, mnie się wydaje, że jednak to wypłakiwanie to jakiś mit. To znaczy wiem, że są rodzice, którzy stosują regułę 3/5/7 czy jakos tak, czyli zostawiaja dziecko same na 3 minuty, potem 5 i tak dalej, aż nauczy się spać. W naszym przypadku to by było niewykonalne, bo dziecię jako niemowlak żądało noszenia/bujania w wózku. Taki model. Jak już nauczyła się zasypiać bez noszenia (jakie tam przytulanie w łóżku, phi, nie przeszłoby, usiąść nie mogłam), uznałam to za sukces. Niemniej usypianie dwulatka to co innego niż usypianie noworodka, i gdy kilkuletnie dziecko wyje przed snem, bo boi się zostać samo w pokoju to moim zdaniem jest coś nie tak z jego psychiką. Może boi się ciemności, może ma koszmary senne i się budzi, może akurat ma etap, że bez rodzica się boi spać. Ale tak z marszu oceniać, że kilkulatek powinien spać z rodzicami, bo każda inna opcja jest zła - to jednak nadinterpretacja zagadnienia, nie sądzisz?

[illegal.alien]

Zarzucasz mi czytanie bez zrozumienia - a pokaz mi, gdzie napisałam, ze każde dziecko ma SPAC z rodzicami?
Dla mnie dwulatek, ktory nie chce zasypiać sam jest jak najbardziej w normie.

[lavinka]

Piszesz trochę, jakby każda inna opcja była bez sensu, bo przecież trzeba usypiać dziecko w tylko jeden sposób i w żaden inny. Sęk w tym, że nie wszyscy rodzice mają na to siłę i czas. Co nie oznacza z marszu, że wypłakiwanie jest dobre, to tylko oznacza, że rodzicielstwo jest trudne i czasem człowiek dochodzi do ściany. Wchodzi w internet w poszukiwaniu wsparcia i zrozumienia, a dostaje tylko kopniaki i ocenę - jesteś beznadziejnym rodzicem.

[illegal.alien]

Nigdzie nie pisze o spaniu - pisze o zasypianiu.
Jezeli ktos jest tak zmęczony, ze nie ma siły dziecku tych parunastu/parudziesięciu mi yt poświecić, to moze powinien przeorganizować swoje zycie? Bo to, co opisujesz powyzej, czyli te matki leżące w osobnym pokoju, kiedy dziecko ryczy to dla mnie jest jakis dramat.

[lavinka]

Chodziło mi o mamy tak zwanych żywych dzieci, które iść spać po prostu nie chcą, a nie że płaczą, bo ktoś je zamknął w pokoju. Tak to chyba tylko z niemowlakami można, nie znam starszego niż 2 lata, które tak po prostu można zostawić i wyjść.

[path04]

ja mam 6latkę i 2latkę i powiem Ci, że w obu przypadkach przełomem było nowe łóżko/nowy pokój/przemeblowanie. pozwalałam wybierać pościel do nowego łóżka. w przypadku starszej nie było to całkiem samodzielne zasypianie, bo kładłam się z nią, czytałam, śpiewałam kołysankę, a potem buziak i mimo, że leżałam z nią aż zaśnie, to nie odzywałam się ani słowem. szybko się przyzwyczaiła, że i tak nic nie wskóra jak mnie będzie zagadywać, więc zaczęła zasypiać już na śpiewaniu. czasem trwało to 5 minut, czasem 30, ale w końcu nam się poukładało. na chwilę obecną obie idą do łóżka i zasypiają same. nie wiem czy są złote środki, ale może spróbujcie z jakimiś zmianami związanymi z wieczornymi rytuałami. na pewno nie zostawiłabym dziecka, żeby płakało. jest wiele innych sposobów.