Dwulatek caly na nie

[tranik]

Od kilku dni moja corcia przezywa silne poczucie swojej odrebnosci. Slowem
nie idzie sie z nia dogadac. Ani prosba ani grozba. Generalnie niczego ani
tez nikogo nie lubi, nie bedzie tego czy tamtego robila i chetnie bije tate
mame oraz innych. Nie bardzo wiem z czego to wynika. Nawet najukochansze
babcie sa ostro atakowane. Z uwielbieniem manifestuje swoje zdanie rzucajac
sie na podloge i wrzeszczac tak, ze niedlugo sasiedzi zaczna cos podejrzewac.
Dziewczyny, mamy kochane, jak sobie radzilyscie z takimi rozregulowanymi
uczuciami swoich malych pociech. Doradzciecosik prosze.
Pozdr...TrAnik

[u.l.l.a]

Wiesz co, ja obecnie przeżywam to samo.To poczucie niezależności mojej córki,
niekiedy powoduje, że ciśnienie skacze mi do maxa. W gazecie przeczytałam
artykuł na temat buntu dwulatka. Przeczytałam, że dziecko rozumie, że stanowi
odrębną jednostkę, że może powiedzieć "nie", a nawet chce mówić tylko "nie",
sprawdza wszystkie możliwe granice, na ile mu pozwolimy. Pewnie, ten etap jest
bardzo ważny dla naszych pociech, ale my jako rodziece też jesteśmy wystawieni
na wielką próbę-przynajmnie ja to tak odbieram.Ja uczę się
WWWIIIEEELLLLKKKKIIIIIEEEEJJJJJ cierpliwośći i dystansu do pewnych zachowań i
poczynań mego dziecka. W początkowej fazie moja niuńcia potrafiła dość szybko
wyprowadzić mnie z równowagi.Jak przeczytałam w gazecie "...drogie mamy, to
minie..."szybko zrozumiałam o co tu chodzi. Im głośniej krzyknęłam na córcię,
tym reakcja jej była wyrazista-po prostu robiła na przekór i też krzyczała
głośniej, do tego tupiąc nogami i rękoma uderzając o ziemię.Szok!Teraz, gdy
wiem, że jest to przejściowy czas w życiu naszych pociech, reaguję inaczej-
spokojem.Zauważyłam, że i Gabrysia zachowuje się inaczej, jest spokojniejsza,
pogodniejsza, uśmiechnięta. Pozwalam jej pomarudzić, popłakać, potupać nogami,
ale w tym czasie wychodzę z pomieszczeniam mówiąc jej, że nie chcę tego
oglądać.Szybko zapomina o sprawie i biegnie za mną. Na bicie reaguję
natychmiastowo, nie pozwalam jej na to. Od początku jej nie pozwoliłam, mój mąż
ma z tym lekkie problemy.Po prostu zezwolił jej na takie traktowanie podczas
zabawy i teraz musi z tym walczyć.Ale nie można w takich sprawach ustępować
małemu terroryście!
Moja droga, na zakończenie głowa do góry, będzie dobrze, a wiesz dlaczego?-bo
to minie!!!
pozdrawiam