agresywny dwulatek

[ada_zie]

hej, chciałabym poradzić się doświadczonych mam - bo sytuacja delikatnie
mówiąc przerasta mnie - mój 21-miesięczny synek jest agresywny.
Bije inne dzieci i nas, nie pomagają żadne tłumaczenia, kary /stanie w
kącie/, czasami doprowadza nas do takiego stanu, że dostaje klapsa - ale to
tylko pogarsza sytuację. Jak go obserwuję to wydaje mi się, że nie może
poradzić sobie z emocjami - bije zarówno jak jest zły ale i jak jest
szczęśliwy. Wie, że robi źle - ale nie panuje nad tym.
Później opowiada o tym, że zbił inne dziecko albo mamę albo tatę.
Naprawdę nie wiem jak właściwie reagować, czy nie powinnam szukać pomocy
jakiegoś psychologa dziecięcego.
Dodam tylko, że jesteśmy normalną rodziną - nie doświadcza i nie obserwuje
przemocy i że bił inne dzieci w zasadzie od zawsze...
czy ktoś miał podobny problem??

[kasiula.m]

Mój maluszek terz skończy dwa lata. Ma starszego braciszka, który pewne
zachowania przyniósł z przedszkola. Teraz 2-latek wydaje się nie do opanowania.
Najbardziej walczy o zabawki albo o naszą uwagę z bratem i innymi dziećmi.
Czasem jakoś bez powodu (dla mnie tak to wygląda). Najgorsze jest to, że
pierwszą rzeczą jaką robi jest drapanie (bardzo mocno) po twarzy. Kiedyś się na
mnie zdenerwował i... mam ślad, chociaż było to tydzień temu. Oberwał też synek
znajomej, ma ślad kilka mm od oczka.
W zasadzie jestem przeciwnikiem kar cielesnych, ze starszym synem zawsze
radziliśmy sobie tłumacząc, nie był on jednak taki bojowy.
Ja po każdej "akcji" strasznie na niego nakrzyczę i dostaje "po łapach, ale nie
wiem, czy to jest sposób...
Mam podobny problem jak ada_zie, przyłączam się do prośby o pomoc (radę).
Pozdrawiam!

[ada_zie]

kasiula - gdybyś chciała pogadać to mój gg 6383658.

[mysiam]

hej Kasia! Misiek już wygłada coraz lepiejpozdrawiam,mysiam

[kasiula.m]

W moim poscie miało być "teraz" a nie "terz".
Chętnie z Wami pogadam! Cieszę się że Misiek już wygląda coraz lepiej!! Rady o
nie zwracaniu uwagi na "fochy" i zapobieganiu sytuacjom z innymi dziećmi wydają
mi się bardzo sensowne.
Bądźmy w kontakcie... Razem będzie nam raźniej!
Pozdrawiam, Kasia

[mama_pysiaczkow]

Mój synek ma jednego chłopca na podwórku którego bije od pierwszego momentu jak
się z nim zetknął. Chłopiec ten jest o głowę od niego większy i chyba z 6 m-cy
starszy. Nie wiem co jest w tym chłopcu, ze mój synek tak go nie lubi. Innych
dzieci nie bije.
Staramy się odciągnąć synka w inne miejsce gdy w pobliżu jest ten chłopiec.
Nigdy jednak nie biję za to dziecka - tłumaczę mu. A na pewno nie wolno bić po
rączkach - są bardzo unerwione !!!!
Po prostu najpierw spróbuj poswięcić więcej czasu dziecku, a jak to nie
poskutkuje wówczas moze warto skontaktować się ze specjalistą.

[fiszerowa]

Witam,

bylo juz kilka dyskusji na ten temat. Sama tez zabieralam glos:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=14413978&v=2&s=0
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=15972241&a=16061708
zobaczysz szybko minie
konsekwencji i wytrwalosci zycze
Fiszerowa

--
A moze pojde na ryby?
A moze pokaze Wam Tunia?

[aska_f]

Ada_zie, mam podobny problem z moim 20-miesięczniakiem. U nas co prawda od
agresji na innych (która zdaje się powoli mija) silniejsza agresja na siebie -
jak się na kogoś lub coś zezłości to szczypie się po buzi i uderza głową o
cokolwiek byle twarde Martwiłam się tym bardzo, stosowałam różne metody -
nie reagowanie, krzyk, prośby, groźby, klapsy i nic. Po zastanowieniu się i
dokładnej obserwacji mojego synka doszłam do wniosku że najlepszą metodą jest
przeczekanie. Oczywiście trzeba na spokojnie tłumaczyć że nie wolno
(szczególnie jak bije inne dzieci), ale nic poza tym. Wszelkie kary cielesne
(nawet delikatny klaps), panika, wałkowanie tematu non-stop - tylko potęgują
tego typu zachowania. Naprawdę. Dziecko widzi że jest dzięki temu w centrum
zainteresowania, a w wielu przypadkach o to dwulatkowi chodzi. Moja mama się do
mnie nie odzywała jak widziała mój brak reakcji na tego typu zachowania synka,
ale juz po paru dniach mały się wyciszył i zaczął troszkę łagodniej zachowywać.
Bicie, kopanie i szczypanie dzieci już mu raczej minęło - apogeum mieliśmy ok.
roczku
Poza wszystkim wydaje mi się że naprawdę niewiele jest spokojnych jak aniołki
maluchów, które nigdy nikomu nie przylały na placu zabaw )) U nas na podwórku
gdzie dzieci jest baaardzo dużo jest chyba ze 3 takich grzeczniutkich chłopców.
Dodam że mój synek poza tym wszystkim jest bardzo grzecznym, uśmiechniętym
prawie non-stop, nie płaczącym maluchem, szybko się rozwija i w ogóle, więc
uważam że nie ma powodów do obaw.
Jeśli chcesz pogadać to moje gg 341360.

Pozdrawiam,
Aśka

ps. aha, i u nas agresja jest większa przy wyżynaniu się ząbków, ale już idą
piątki więc mam nadzieję że niedługo będzie spokój

[pretty01]

Ja też nie wiem, co mam robić. Metoda "na przeczekanie" skutkuje, jasna sprawa,
w przypadku, kiedy moja 21 miesięczna córeczka wpada w złość. Ale co mam robić,
kiedy złości się, np. gdy ją ubieram a ona na ubieranie nie ma ochoty i bije
mnie, najczęściej po twarzy? Chce mi się już czasem płakać, no bo tak to
wygląda: ubieram ją, dziecko mnie wali, ja tłumaczę, tłumaczę, tłumaczę
ubierając dalej, bo musimy wychodzić, dziecko wyje i znowu mnie wali po buzi.
Ostatnio zostawiam ją samą w pokoju i wychodzę, po jakimś czasie zapłakana
wychodzi, ale problem nie ustepuje, bo za dzień, dwa jest to samo.
Czuję się czasem bezsilna.

[aska_f]

Wiem co przeżywasz. U mnie jest to samo. Jak ktoś patrzy z boku jak ja ubieram
moje dziecko do wyjścia to się cieszy, "że on taki żywy - jak śrubka". Mój
synek potrafi wyczyniać takie cuda żeby się nie ubierać że trudno to opisać.
Jak próbuję robić coś na siłę to też mi się dostaje. Ja reaguję różnie - w
zależności od sił i samopoczucia. Ale najlepiej po prostu unikać ciosów i
ubierać dalej. Wiem, że ubieranie dziecka które stoi metr od ciebie jest
trudne, ale da się zrobić Wierz mi. A z czasem maluch zaczyna rozumieć że
walką nic nie zdoła załatwić... Mój synek mam wrażenie "zaczyna łapać" że źle
robi Ostatnio zaczęłam mu tłumaczyć że jak bije to mnie to boli i będę
płakać i muszę powiedzieć że wygląda jakby się tym przejmował - i przestaje
bić.
Ogólnie muszę powiedzieć że u nas metoda "na przeczekanie" daje rezultaty, jest
coraz lepiej, mały jest coraz mniej agresywny, choć jeszcze bywa ciężko.

Pozdrawiam i życzę sił )
Sobie też

[sarabi1]

u nas pomoglo "zmeczenie"dziecka w ciagu dnia.dlugie spacery,zabawa na
dworze,potem w domu,tak zeby maly byl wciaz zajety

[kasiula.m]

Jaki postęp w "oswajaniu" dwulatków?

U nas jest o niebo lepiej, odkąd zastosowałam się do rad aski_f :przeczekać,
nie tracić cierpliwości.
W razie agresji w czasie np. ubierania - nie przerywam sobie, nie krzyczę,
łapię go "chwytem kleszczowym" i ubieram dalej

Przeszło drapanie po twarzy, później przerabialiśmy gryzienie (na szczęście
tylko ubrania). Poza tym jeszcze się obraża, kładzie się na podłodze, albo na
śniegu lub na chodniku, zamyka oczy i leży. Podnoszę go i przytuam, za moment
jest OK.

Jest zima, więc spotyka teraz mało dzieci. Ale w razie spotkania jest raczej
zainteresowany zabawą, nie rywalizacją. Cieszy się ze spotkania i bardzo ładnie
się bawi.

Istotnie, zrobiliśmy wielki krok naprzód w "uczłowieczaniu". Bez naruszania
jego mocnego charakteru. Wie czego chce, nie da sobie 'w kaszę dmuchać'.



Napiszcie, czy u Was zmieniło sie coś od grudnia.

[majka771]

To normalne u twojego dziecka. Moim zdaniem jeśli nie widzi agresji w domu, to
samo z tego wyrośnie. Uważam że błędem jest reagowanie na jego agresję Waszą
agresją bo to tylko uprawnia go do tego, że nie robi nic złego. Dwulatek to
dziecko w okresie buntu, który do końca trzeciego roku minie, a moze nawet
wcześniej...cierpliwości

[mgosz]

Haj,
Przysluchuje sie tej dyskusji, bo sama mam w domu "zywczyka", i kazde spotkanie
z innymi dziecmi jest dla mnie troszke uciazliwe bo caly czas musze pinowac aby
jakiegos dziecka nie popchnal, czy ugryzl, czy nie zabral mu zabawki.
Okreslenie "zywczyk" jest z ksiazki "Jezyk dwulatka" i tam jest kilka
podpowiedzi jak radzic sobie w takich sytuacjach.
Wydaje mi sie, że na agresje nalezy reagowac i nie wolno czekac do trzeciego
roku, bo wtedy minie, wrecz przeciwnie problem moze sie nawet nasilic.
Naprawde u nas podpowiedzi T. Hogg bardzo pomagaja (przede wszystkim reagowanie
na agresje i nagradzanie wlasciwych zachowan, to u nas pomaga)
pozdrawiam
Magda