Mój Synek skończy jutro sześć mięsięcy. Jest wspaniały - bardzo pogodny i radosny. Mój Mąż twierdzi, że to dzięki niezwykłemu imieniu, jakie Mu nadaliśmy. Ma bowiem na imię Dobromił i po prostu sprawia, że wszyscy się śmieją i rozpromieniają na Jego widok. Uśmiech ma zawsze w pogotowiu. Uwielbia jeść. Najlepiej smakują Mu: zupka na króliku i kaszki z owocami. Najzabawniejsze jest to, że co dzień właśnie po kaszce, około godziny 10tej sadzam Go na nocniczku, a On robi kupkę, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie. Niekiedy jest też siusiu...
Maprawdę jest niezwykły. Obcy ludzie zaglądają mi do wózka i dziwią sie, że ma dopiero sześć miesięcy, a tak mądrze patrzy, jakby wszystko rozumiał... Jestem Jego matką więc nie jestem pewnie zbyt obiektywna, ale obcy ludzie widzą Go chwilę i naprawdę ulegają Jego magicznej mocy. Jest po prostu rozbrajający!!! Życzę wszystkim tak pogodnego dziecka!!! Od poniedziałku wracam do pracy i jestem tym przerażona. Jak znieść kilkugodzinną rozłokę z moim Maluszkiem? On zostanie z Babcią i będzie szczęśliwy, a ja chyba uschnę z tęsknoty...
Kocham Go nad życie, a ta miłość dodaje mi skrzydeł i energii. Karmię Go piersią, ale jestem zmuszona wprowadzić Mu mleko modyfikowane, by nie był głodny podczas mojej nieobecności. Ale kiedy tylko się uda, będzie dostawał pierś. Nie mogę sobie wyobrazić, że kiedyś skończą się te "wspólne przytulanki" i już nie będzie ssał mojej piersi. Uwielbiam trzymać Go w ramionach, czuć Jego ciepło i spokojny oddech. Dobromiłek jest najpiękniejszym zdarzeniem w moim życiu. Od kiedy jest z nami, każdy dzień jest ważny!!! Życie nabrało sensu i wartości!!!
Kiedyś nie chciałam mieć dzieci. Uważałam, że nie mogę być dobrą matką, że brak mi cierpliwości, czułości i zaradności. I nagle w moim życiu pojawił się mój obecny Mąż i na wszystko spojrzałam inaczej. Chciałam mieć prawdziwy DOM i RODZINĘ!!! Już niczego się nie bałam. Dzień, w którym odkryłam, że jestem w ciąży był taki sam jak wszystkie inne do tej pory... Ale od tamtego dnia już nic nie było takie same i proste. Zmieniłam się przede wszystkim ja. Już nie byłam sama i nie dbałam i żyłam wyłącznie dla siebie. Moja miłość do Dziecka rosła razem z Nim. To dla Niego zdrowo się odżywiałam, prowadziłam spokojny tryb życia. Pokochałam Go od tej pierwszej chwili... I choć na początku byłam pewna, że to będzie dziewczynka, to później nie miało to już żadnego znaczenia i kochałam po prostu moje Maleństwo. Głaskałam się po brzuchu, mówiłam do Niego, wyobrażałam sobie, jak to będzie, kiedy już będziemy razem... Zawsze były to pogodne myśli!!! Unikałam stresujących sytuacji i dużo się śmiałam. Myślę więc, że to dlatego mój Synek jest taki pogodny i radosny!!! Od zawsze czuje, jaki jest dla mnie ważny i jak mocno Go kocham!!! Jest między nami niezwykła więź!!!
Ale się rozpisałam... Przepraszam, ale musiałam komuś opowiedzieć o tej niezwykłej sprawie, jaką jest macierzyństwo. Pozdrawiam!!!
