Wypadek na placu zabaw

[epjasa]

Drogie mamy, wyraźcie sswoją opinię. Mój 5 latek bawiła się na placu zabaw, m.in. z koleżanką z naszego bloku. Lubią się i często bawią razem. Odwiedzają się też w domu. Tydzień temu bawili się przy huśtawce - takiej równoważni. Z jednej strony dziewczynka sypała piasek na siedzenie, z drugiej strony stał mój mały i naciskając na huśtawkę podnosił do góry tę z piaskiem. Za którymś razem huśtawka uderzyła dziewczynkę w twarz, u nasady nosa, pod okiem. Ja tego momentu nie widziałam. Oczywiście twarz spuchła, płacz ogromny, mój uciekł ze strach do domu. Dziewczynkę zawieźli rodzice do szpitala. Byli już kilkukrotnie, bo nie ma zgodności między lekarzami, czy nos jest złamany, czy nie. Moje dziecko przeprosiło koleżankę po paru (3-4) dniach na schodach, następnego dnia na placu zabaw i wczoraj byliśmy u niej z czekoladą (ogromny łasuch) i oficjalnymi przeprosinami. A chodzi o to, że zmienił się stosunek jej rodziców do mnie. Nikt nic mi wprost nie powiedział i nie zarzuca, ale widujemy się często i to się odczuwa. Jest mi przykro, bo jestem pewna, że mój mały nie zrobił tego celowo, złośliwie. On też czasami wracał poszkodowany z placu zabaw, co prawda nie tak mocno. Nie da się ocofnąć czasu i są to sytuacje trwające ułamek sekundy. Nikt nie jest w stanie zapobiec im. Czyna prawdę takie sytuacje mogą popsuć relacje międzyludzkie?

[anek.anek]

a może daj rodzicom ochłonąć? Albo pójdź jeszce raz i szczerze porozmawiaj?
Ale przede wszystkim daj im jeszcze trochę czasu - na pewno dla nich to ogromne
przeżycie i podświadomie nawet będą Was obarczać całą winą.

[aka10]

Ja uwazam,ze zrobilas,co moglas.To w koncu dzieci i takie rzeczy sie
zdarzaja.Twoja wina to na pewno nie jest i dziwie sie bardzo,ze tamci rodzice
tak do Ciebie podchodza.Jesli jeszcze do tego nie pozwola sie swojemu dziecku
bawic z Twoim synem,to powinnas znalezc sobie i malemu innych znajomych.Nie
przejmuj sie.Pozdrawiam.

[aniask_mama]

Wiesz, jak rodzice widzą krzywdę swojego dziecka (bez względu na to czy
świadomią czy nie) to gdzieś tam podświadomie widzą negatywnie sprawcę tej
krzywdy. Daj im ochłonąć, nie narzucaj się. Zrobiłaś, co mogłaś, przeprosiłaś.
Poczekaj, daj im czas.

[epjasa]

Dziękuję Wam za wparcie. Już sama nie byłam pewna, czy to aby nie moja wina.

[mama_szefusia]

A czy rodzice tamtej dziewczynki prosili Cię o opiekę nad ich dzieckiem tamtego
dnia na placu zabaw?
Bo jeśli tak, jeśli dziecko było pod Twoją opieką to, według mnie, ponosisz
odpowiedzialność za ten wypadek. Oczywiście wypadki chodza po ludziach i nie ma
co przesadzać z pretensjami ale według mnie możnaby przewidzieć, że jeśli jedno
dziecko pochyla sie nad hustawką, a drugie ją podnosi do góry, to prędzej czy
później trafi. Zwłaszcza, że uderzenie musiało byc dosyć silne skoro
spowodowało takie konsekwencje.
Ja bym się przynajmniej czuła odpowiedzialna. A co mozna w takiej sytuacji
zrobić. Według mnie tylko przeprosić. Zrobiłaś to i reszta zależy już od
rodziców dziewczynki. Zgadzam się, że trzeba dać im trochę odetchnąć i oswoić
się z sytuacją.

Pozdrawiam
Ola mama Jasia

[domusia97]

Prawdę mówiąc, cały czas w trakcie czytania się zastanawiałam, dlaczego dzieci
bawiły się w zabawę, która już z opisu wydawała się bardzo niebezpieczna! Pod
czyją dzieci były opieką? Bo moim zdaniem ta osoba jest odpowiedzialna. 5 latek
jeszcze nie przewidzi skutków, osoba dorosła, moim zdaniem, powinna.
A ja byłam w sytuacji tamtych rodziców. 8 letni synek mojej koleżanki, bardzo
bliskiej, w trakcie zabawy ciągnął moją 4 - letnią córeczkę na kocyku po
podłodze, nie wyrobił na zakręcie i walnął nią o ścianę. Tragedia, nos siny,
opuchnięty, okazało się, niestety, że złamany. Trzeba było nastawiać. Szpitał,
narkoza, gojenie i bardzo bolesny zabieg usuwania tzw. tamponady, którą
przytrzymana była kość po nastawieniu. Ogólnie - kosztowało to nas wszystkich
bardzo dużo nerwów, a moje dziecko cierpienia. Do tego cały czas mam wrażenie,
że ten nosek nadal nie jest całkiem prosty.
A winna za to wszystko czuję się ja, bo to się stało u nas w domu, pod moją
opieką. Sama zaproponowałam koleżance, że zaopiekuję się jej małym. Mam drugą
córcię w tym samym wieku, chodzą do jednej klasy. Przyznam, że moich dwóch
panienek nie kontroluję już w domu tak na każdym kroku. Nie ma takiej potrzeby,
mają swoje zabawy, sprawy, wręcz im przeszkadzam. Niestety, nie przewidziałam,
że z chłopakami trzeba ostrożniej. Tylko tak się zastanawiam, powinnam chodzić
za nimi krok w krok? Poszłam na górę do łazienki, i wystarczyło...
Z moją koleżanką kontakty mamy tak samo dobre jak przedtem. Oczywiście, czuła
się winna, może irracjonalnie, z pewnością niesłusznie, ale przepraszała.
Myślę, że mogła olać, w końcu jej przy tym nie było. Ale przeprosiny, drobny
prezencik, były miłym gestem.
A może warto otwarcie o tym porozmawiać? Przecież wiadomo, że nikt tego nie
chciał, wypadki się zdarzają, może warto to sobie wyjaśnić? Niech oni się
wypowiedzą, czy was obwiniają?
Ja najbardziej winię siebie. Ale przyznam, że i do tego dzieciaka mam gdzieś
głęboko wyrzut. W końcu, oceniając po swojej córce, mogłam liczyć na więcej
rozwagi. Przeliczyłam się. I, niestety, uraz mi pozostał. Więcej się nie wyrwę
z propozycją zaopiekowania się.
W tym sensie trochę rozumiem tamtych rodziców. I ty ich zrozum. Potrzebują
trochę czasu, i może rozmowy.
Pozdrawiam

[epjasa]

Ja ich rozumiem, też bym bardzo się martwiła. Ale mimi to, przykro mi, gdy na moje cześć, słyszę wypowiedziane przez zaciśnięte zęby cześć i wzrok oskarżający. Rozmowa telefoniczn krótka, sucha i mam wrażenie, że najlepiej ją zakończyć. MAm ogromną nadzieję, że dzisiejsza wizyta u lekarza zakończy się diagnozą, że to nie złąmanie i wszystko wróci do normy.

[domusia97]

Tak czy owak, rzeczywiście zrobiłaś, co mogłaś, żeby wróciło, bo rzeczywiście
można tylko przeprosić, wykazać zrozumienie i liczyć na ich zdrowy rozsądek.
Który dojdzie w końcu do głosu, jak opadną emocje. Ja różne słowa miotałam, jak
niunia przebywała na bloku operacyjnym, a przecież wiedziałam, że to przez
złość, żal, poczucie winy...
Więc nie obrażaj się i nie dziw, że tak się zachowują, a jak im po jakimś
czasie nie przejdzie, to trudno. Nie poradzisz.
A z ciekawości, jak ten nos?
Poadrawiam

[epjasa]

Jeszcze nie wiem, dzisiaj zajrzę do nich i zapytam. Napiszę Wam.

[domusia97]

No i jak nosek? Cały?

[aleksandrynka]

No to opowiem Wam co mi się kiedyś przytrafiło.
Miałam 5 lat jak poszłam sama na podwórko. Kręciłam karuzelę, na której
siedział jakiś chłopiec. Spadł. Z tego, co pamiętam nic mu się nie stało,
przestraszył się i zaczął wyć. Jego babcia (chyba) kazała mi się zaprowadzić do
mojego domu i zrobiła mojej matce i mi awanturę o to, co się stało.
Przedstwaiła to tak, ze ja specjalnie tak mocno kręciłam, ech, och... Tak nie
było, po prostu się w taki sposób bawiłam.
Teraz z perspektywy mam trochę zal do mamy, że mnie nie obroniła, ale też
rozumiem jej zaskoczenie. Nie było moja intencją zrzucenie chłopca, po prostu
kręciłam, i to chyba nie jakoś strasznie szybko, ale moja ocena może tu być
niemiarodajna. No i czy to na prawdę była całkowita wina mojej mamy i moja?
Fakt, może nie powinnam była wychodzić sama, ale ten chłopiec był z kimś, kto
miał go pilnować. Babka nie upilnowała i dostało się mi, za niewinną ale
przykrą w skutkach zabawę. Tak się teoretycznie zastanawiam - gdyby złamał nos,
to byłaby to wina mojej mamy, że mnie nie pilnowała, czy tej babki, że nie
upilnowała chłopca? Jak to jest?
I w ten oto sposób mam jescze jedno - z nielicznych - wspomnienie z
dzieciństwa

[lola211]

Według mnie wina obopolna dorosłych- babcia nie zaragowala wczesniej, a Twoja
mama nie powinna puszczac Cie samopas.Rodzice odpowiadaja za dzieci, takze
wowczas, gdy cos zbroja pod ich nieobecnosc.

[verdana]

Wypadki sie zdarzają i absurdem, moim zdaniem, jest doszukiwanie sie czyjejś
winy. Są sytuacje, że nie jest winny nikt (jak z tym kocykiem - zabawa na pozór
niegroźna, ja tez bym pozwoliła). Kilkakrotnie moje dzieci tez uległy takim
wypadkom - syn spadł z bardzo wysokiego murku w czasie zabawy z kolegami (czy
miałam do nich żal? Dopiero teraz, po 14 latach wpadło mi do glowy, ze mogłabym
mieć żal - do głowy mi to nie przyszło), drugi syn spadł z murku w mojej
obecności (tez nie mam sobie nic do zarzucenia - nie bedę łaziła krok w krok za
dzieckiem i pilnowała, żeby nigdzie w nie wchodził), syn przebił córce rękę
patykiem, ona za to nadłamała mu przedni ząb itd.
Ani razu, przyznam się, nie rozpatrywałam tego w kategoriach winy. Czarno widze
kontakty z sąsiadami i koleżanką. Jej rodzice wygladaja na takich, co musza znać
winnego i na niego zwalić odpowiedzialność. Podejrzewam, ze bedą nieprzychylnie
patrzyli na dalsze kontakty - jesli ktoś obwinia o spowodowanie wypadku
pieciolatka, to już jest coś bardzo z nim nie tego...

[domusia97]

No właśnie, są sytuacje, kiedy trudno kogoś winić, jak się pomyśli racjonalnie,
bo wiadomo, że wypadki "chodzą". Niby trudno, ale jednak emocje podpowiadają
inny sposób myślenia. Gdybym go nie zaprosiła, nie byłoby go tutaj i nic by się
nie stało, tak sobie wtedy myślałam. A moja koleżanaka napisała mi smsa -
gdybym go nie zostawiła, nie mielibyście tych problemów. Ja: gdybym nad nimi
stała...I tak można w kółko. Nie o to chodzi. Jeśli nawet można w tego typu
sytuacjach mówić o winie, to takiej, którą trzeba umieć wybaczyć. I sobie, i
innym.

[epjasa]

Pięknie to napisałayście dziewczyny....
A dziewczynka ma pęknięty/złamany? nosek. W piątek miała zabieg, już jest w domu. Wybieramy się dzisiaj ją odwiedzić. Mam jej mówi, że już doszła do siebie po tym zabiegu, więc będą się mogli troszkę pobawić, w domu. Może mały bukiecik kwiatków: konwalie lub stokrotki? Co myślicie?

[domusia97]

Po nastawieniu noska naprawdę dziecko szybko dochodzi do siebie, a jeśli mama
tak mówi, to widocznie już jej przeszło trochę. Gdyby chciała dalej się boczyć,
to by nie chciała dopuścić do wspólnej zabawy, migając się właśnie złym
samopoczuciem dziewczynki po tamtych przejściach. Pewnie przemyślała i doszła
do tych samych wniosków, co my...
A może też zagląda na forum?
Bukiecik kwiatuszków lub jakiś drobiażdżek nie zawadzi - zawsze zrobi się miło,
a mama właściwie odczyta intencje.
Bo dzieciaki na szczęście pamiętliwe nie są zupełnie. Moja mała z tamtym kolegą
nadal bardzo się lubią.
Ech, to jedna a tych rzeczy, których moglibyśmy się od nich nauczyć...
Pozdrawiam

[domusia97]

I jak tam kontakty towarzyskie? Wraca do normy?

[epjasa]

Na razie spotykamy się na klatce schodowej i wymieniamy pozdrowienia. Nie udało mi się wybrać w odwiedziny, bo mi dziecię wczoraj zasnęło po powrocie z przedszkola. Mała chodzi z opatrunkiem na nosku. Byli wczoraj na placu zabaw, więc już czuje się z pewnością dobrze. Co mnie zresztą bardzo cieszy. Po odwiedzinach napiszę, jaka jest reakcja jej rodziców.