mam DOŚĆ swojego dziecka!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[kasiulka25]

może nie tyle dziecka co jego zachowania.

Od jakiegoś czasu moje prośby o cokolwiek (ubranie skarpetek, swterka,
założenie butów) kończą się jedna wielka awanturą. Nie, nie zrobi, bo nie
umie (co jest oczywista bzdura), zabawek nie pouklada (wieczorem przed
spaniem) bo nie umie. Dziś bylismy na zakupach to albo uciekal mi z wózka,
albo jezdzil tym wozkiem wjeżdżając ludziom w nogi, a jak się wkurzylam
wsadziałam do wóżka i przypięłam - to tak się zaczał drzeć że chyba nas
słyszały trzy okoliczne miasta mam dosć po prostu. Wiem, że źle robię
reagując krzykiem i wlepiając mu klapsy, ale już nie daję rady!!!!!!!!!!
--Kaśka--

[alpepe]

mam koleżankę, która nienawidzi wręcz swojego dziecka z wzajemnością.
Inna sprawa, że małą własnoręcznie rozpuściła, żeby mieć spokój. Dziecko
przyzwyczaiła do tego, ze to ono jest pępkiem świata. A teraz? Teraz ani groźby
ani klapsy nie pomagają.
OKreśl jasno granicę i nie ustępuj, jak drze gumę. Niech drze, jak się przekona,
ze to nic nie daje, to przestaję.

[kasiulka25]

Matko jedyna, ja go nie nienawidzę przecież!

Był normalnym trzylatkiem, broił jak każde dziecko, ale z umiarem, zwykle
posłuchał prośby o zrobienie czegoś tam. A ostatnio jakby diabeł w niego
wstąpił. Nie i nie i nie i nie (umiem, zrobie, potrafie, chce - w róznych
kombinacjach). Wymiękam.

Co mam zrobić, bo póki co to mam ochote uciekać gdzie pieprz rośnie
Albo się wykrzyczeć tak jak on w sklepie
do bólu gardła
i całkowitego ochrypnięcia (mały nie ochrypł)




--Kaśka--

[vanessa_io]

Kaśka!

Współczuję i łączę się w bólu. I TEŻ MAM DOŚĆ!!! Wszystko na nie, ciągłe
awantury, krzyki, kopanie, jęczenie w kółko. Wysiadam psychicznie.

I niech mi nikt nie mówi, ze to rozpieszczone dziecko. To po prostu taki etap w
rozwoju. Czekam aż przejdzie. Tylko kiedy...? Może zanim zwariuję )

pozdrawiam Cię i tzrymaj się
Aga

[mama2325]

szczerze mówiąc nie mam jeszcze dościadczenia w tej sytuacji (mam małe dziecko)
ale moja koleżanka która jest w podobnej sytuacji (tyle że ma dziewczynkę
2letnią) zastanawia się nad tym czy nie iść po poradę do psychologa-może to nie
jest głupi pomysł ...

[edytkus]

mama2325 napisała:

> zastanawia się nad tym czy nie iść po poradę do psychologa-może to nie
> jest głupi pomysł ...

zarowno w przedszkolu jak i u pediatry uslyszalam ze w tym wieku (3lata) to nie ma uzasadnienia - taki
okres, nie dac sie i przeczekac

[mama2325]

edytkus
może źle się wyraziłam
koleżanka która mi to powiedziała zastanawiając się nad pójściem do psychologa
szukała pomocy w sposobie postępowania z dzieckiem (jak reagować np na napady
złości). ona nie szukała przyczyny tego zachowania. ja chociaż mam
10miesięcznego syna też wiem że jest taki etap w rozwoju dziecka-ale jak się
zachować w danej sytuacji? dlatego myślę że psycholog nie jest głupim pomysłem.
bo nasz błędny stosunek do dziecka może przynieś odwrotne skutki.

[ewika-uk]

na bunt 2-latka za pozno,a moze u was byl spokoj i teraz maly sobie odbijaa
tak serio to okres przejsciowy..przeczekaj,zaciskaj zeby i czekaj..on cie
testuje..miedzy 2 a 5 rokiem zycia ujawnia sie najwiecej buntownikow i tak daja
popalic ze fiuuu...wlasnie przed chwila moj buntownik padl..ciekawe na jak
dlugo??znajac moje dziecko to nie da pospac dla zasady..pozdrawiam

[kokolores]

To niestety taki etap.jedynie co mis ie w twojej wypowiedzi nie podobalo to to
,ze ty swojego syna PROSISZ " o cokolwiek (ubranie skarpetek, swterka,
> założenie butów)" . Moze to tylko kwestia sformulowania?
Powinnas poprostu mowic np. "zaloz buty to pojdziemy na plac zabaw " lub "jezeli
nie zalozysz butow to nie pojdziemy na plac zabaw".Jezeli tego nie zrobi to nie
idziesz na plac zabaw i tyle.Na zakupach najlepiej wczesniej z dzieckiem obgadac
,ze za dobre zachowanie moze sobie SAM wyszukac cos slodkiego (np. jajko
niespodzianke).
Musisz byc stanowcza, konsekwentna i duuuuuzo tlumaczyc. Ale musisz go tez
pochwalic , jezeli cos sam zrobi (np. sam sie ubierze). Napewno maly wchodzi tez
w faze "Zosia-samosia" .Daj mu czas ,zeby te skarpetki SAM wlozyl i pochwal go
za to.
Moze cos ci moje rady pomoga)))
Zycze cierpliwosci i wytrwalosci!!
:o)
Koko

P.S. Krzyk i klapsy NIC nie pomoga!!!

tylko spokój...

[begonia4]

Cię uratuje, uwierz mi ze to normalne zachowanie dla 2,5 - 3 latka. Ja tez to
przerabiałam. Moja córka kiedyś narobiła mi takiej "trzody" w sklepie ( łącznie
z wywaleniem pojemnika z lizakami przy kasie, rzucaniem sie na podłogę i
krzykiem), że chyba przez następny miesiąc męża wysyłałam na zakupy
To minęło po jakiś 3 - 4 miesiacach, chociaż do w miarę akceptowalnego
zachowania jeszcze trochę czasu upłyńeło.
Moje rady:
1. konsekwencja ( choc to b. trudne zwłaszcza dla rodziców)- nie posprzątasz -
nie ma bajki, nie umyjesz rąk - nie ma deseru itp.
2. pochwały - za dosłownie każde dobre zachowanie, np. po wyjściu ze sklepu
możesz spontanicznie przytulić i powiedzieć, że jesteś bardzo dumna, ze tak
wspaniale się zachowywał i b. go kochasz.
3. angażowanie w obowiązki - np. w sklepie pomaga wkładac bułki do koszyka,
szuka jogurtu, pomaga pakowac do torby zakupy, podaje pieniązki pani kasjerce
itp.
4. odwracanie uwagi ( chociaż czasami to dość głupio wygląda, ale jest naprawde
skuteczne) -np. gdy zaczyna wpadac w histerię Ty nagle zaczynasz patrzeć w
jakis punkt i z przjeciem mówisz: jaki piekny ptaszek ( auto, samolot, itp.
itd.), widziałeś go ?! jest niesamowity!, albo: zobacz, zobacz po podłodze
biegła mrówka ! skąd ona się tu wzięła?! Potem możesz dalej kontynuować
rozmowę, zadawać pytania dziecku itp. Ważne jest, żeby na wstępie zainteresować
i odwrócić uwagę. Jednoczesnie dajesz sygnał dziecku, że nie bedziesz reagowac
na oznaki jego buntu i złe zachowanie - to Cię w ogóle nie interesuje.
Mam nadzieje, ze te rady pomogą. Jeśli nie, to pamietaj, ze takie okresy buntu
są naturalne i po jakims czasie same ustępują. A pewnie będzie ich jescze
kilka ...
Musisz uzbroić sie w cierpliwość i pamiętać, że tak naprawdę Twoje dziecko nie
chce cię zranić, a tylko podswiadomie ustala obszar swojej wolności -tego jak
daleko może się posunąć, na ile otoczenie będzie mu ustępowało. Pozdrawiam

[weronikarb]

oj ja mam okres buntu dwulatka od kiedy skonczyl rok
Oczywiscie nie mowie ze non stop, bo w wariatkowie juz bym wyladowala.
Przychodzi okres, gdzie zlewa co mowie, robi na przekór, rzuca sie na podloge z
wrzaskiem id.
Po czasie wszystko mij jak reka odjal - tylko ze moj nalezy juz do tych
rozrabiakow i dla mnie grzeczny oznacza calkiem inne grzeczny faktycznie
grzecznego dziecka - ale zakrecilam co?

Teraz (2,3) przechodzimy spokojny okres juz caly m-c (nie licze nocnych
histerii)

Co pomaga:
- jak zaczyna piszczec, miauczec i wydawac inne odglosy - powtarzam za nim
doprowadzajac do smiechu
- krzyki tupanie nogami - mowie do niego ze to na mnie wrazenia nie robi
- zaczyna sie sprzeciwia, robic na zlosc - wyprowadzam z danego pomieszczenia i
zakazuje wchodzic (czego oczywiscie nie slucha) robie to dopoki, az on uzna to
za zabawe i dopiero wtedy mu tlumacze ze nie wolno (czasami dotrze do niego)

Przez jego humory i moja cierpliwosc - zostane swietą za życia

Weronikarb :))

[kokolores]

Weroniko prosze ni obaz sie ,ale Twoje metody sa niedokonca dobre(raczej zle).
np.piszesz:
jak zaczyna piszczec, miauczec i wydawac inne odglosy - powtarzam za nim
> doprowadzajac do smiechu

I co to ma dac??przeciez on mysli ,ze to zabawa.

> zakazuje wchodzic (czego oczywiscie nie slucha) robie to dopoki, az on uzna to
> za zabawe i dopiero wtedy mu tlumacze ze nie wolno (czasami dotrze do niego)
>

Twoj syn nie bierze Cie na powaznie i jezeli tego nie zmienisz to juz tak zostanie.
Ja mialam podobna metode wyprowadzania mojej corki do drugiego pokoju (ja sie
nie umiala zachowac lub histeryzowala) ale ona nie wyszla i z tego pokoju dopoki
jej nie pozwolilam.Przewaznie nastawialam zegarek na 15 minut , wiec wiedziala
,ze nie jest to dlugo.Z reguly to wystarczalo.Jezeli wyszla to musiala wtedy
zostac w nim dluzej!
A ty robisz z tego zabawe.
Wiesz ,ja tez robilam( i nadal robie) bledy wychowawcze !! Trzeba byc jednak
konsekwentnym , bo nasze dzieci sa madre i wykorzystuja kazdy nasz blad
przeciwko nam.
Pozdrawiam.
:o)
koko

[weronikarb]

Powiedz co zlego w tym ze przedrzeźniam robiac z tego zabawe? Mam się obrazić,
wyprowadzić go zpokoju bądź inną karę z tego powodu że dziecku się nudzi bądź
niema na nic ochoty?

Druga sprawa wyprowadzić z pokoju i zostawić - powiedz dokładnie jak to robisz?
U mnie niema drzwi żebym mogła zamknąć, dziecko należy do tych co przebywanie w
jednym miejscu dłużej jak minutę to już kara. Pozatym pracuje niema mnie w domu
na gol do 16.00 w tym czasie zajmuje sie nim jedna lub druga babcia, które
pozwalają na bardzo wiele. Ja będąc z nim po południu i tak mam już niewiele
czasu i w tym samym czasie jeszcze mam go od siebie izolować? Staram się aby
miał wbite do głowy to co naprawde ważne, czyli wiadomo ogień, gorąca woda czy
też ostre przedmioty - że nie wolno ruszać oraz demolować mieszkania, a reszte
tylko tlumacze ale nie staram się na siłe - wie to wystarczy i staram sie
konsekwentnie za kazdym razem mowic to samo. Niewiem czy zrozumiesz co mam na
mysli

[kokolores]

Chodzi mi o to ,ze kiedy on piszczy czy tupie ze zlosci to nie jest to zabawa
.On musi zrozumiec ,ze tego nie wolno robic. Przedrzezniajac go pokazujesz mu
,ze jest to zabawne.Nie musisz sie na niego obrazac bo to nie o to chodzi))
Z drugiej strony musze przyznac ,ze problem jest w tym ,ze twojego synka
wychowuja tez dwie babcie.Czego nie unikniesz pracujac. Twoj synek od trzech(lub
czterech - tato) osob slyszy rozna zakazy , przypuszczam ,ze bacie na duuzo
pozwalaja dla swietego spokoju.Tego nie wzielam wczesniej pod uwage.

napisalas:
Niewiem czy zrozumiesz co mam na
> mysli

Tak wiem i zycze ci nadal wytrwalosci i cierpliwosci.
pozdrawiam.
:o)
Koko

[weronikarb]

Tak każda z babć ma inny temperament. Teściowa nawet aby on zjadl coś, stawia
talerz i mówi "nie wolno" bo wie że zrobi odrotnie. Także to słowo w swoim
słowniku musiałam wyeliminować
Tata to za synkiem szaleje i pozwala mu doslownie na wszysto.
Jedyna ja co staram sie go utemperowac, dlatego mnie sie w miare slucha.
Nie chce mu tez wszystkiego zabraniać, bo wiadomo tak duża różnica dla dziecka
w zachowaniu nie przejdzie.
Pozatym mały od kiedy pamiętam jest bardzo ciekawy świata, on musi wszystko
wiedzieć jak działa. Dlatego mieszkanie już od dawna zabezpieczone tak aby nic
sobie nie zrobił nawet jak spuszcze go na moment z oczu. Na szczeście ściąganie
z segmentu, wywalanie z szaf, to przyswoil ze nie wolno. Przyswoil co gorące co
ostre co moze mu krzywde zrobić. Moim zdaniem to najważniejsze. Pozatym teraz
mu pakuje do głowy że nie wolno bić innych dzieci - tez chyba z tego
zrezygnuje, bo szwagierka córce tego nie tłumaczy i wychodzi na to że ona go
bije a on patrzy na mnie i musze go bronic. No cóż

[bujanna]

Skąd ja to znam, moje to juz wychodzi z siebie. U nas to sie czasem dzieja
dantejskie sceny.
Mały żuca , kopie, bije, itp . A nie umiem, nie mogę, nie mam czasu, jestem
zmęczony, nie mam wolnej rączki, to standard .
A ostatnio zauwazyłam u siebie siwe włosy mam nadzieje że szybko mu to
przejdzie bo osiwieje calkiem.
Jedyne co mozna zrobic to byc silnym nie my pierwsze i nie ostatnie to
przechodzimy.
Powodzenia

[kasiulka25]

Dziękuję wszystkim za wypowiedzi

pozostaje mi wierzyć, że to faktycznie taki etap w rozwoju

Aha, napisałam że proszę syna o coś, ale wygląda to mniej więcej "Aleks prosze
załóż skarpetki", taki zawoalowany nakaz .Problem polega na tym, ze on nie
dotykając skarpetek butów, czy czegokolwiek innego od razu stwierdza, że nie
potrafi, nie umie (i w domyśle mam to zrobić za niego). Natomiast wybiegi
typu "nie założysz butów ni e wyjdziemy" nie działa. Moge siedzieć z nim czasem
pół dnia na schodach a i tak ich nie założy. W sklepie obietnica samodzielnego
wyboru nagrody za grzeczne zachowanie - hmmm, ok od czasu do czasu jest ok, ale
jako element stały wydaje się dośc kontrowersyjny jak dla mnie - dziecko bedzie
grzeczne nie z "wychowania" (bo np mama prosila i spełni prosbe) ale z
wyrachowania ("bedę grzeczny dostanę nagrodę, nie dostanę - nie będę grzeczny")

"Musisz byc stanowcza, konsekwentna i duuuuuzo tlumaczyc." - no i właśnie jest
to jedna z rzeczy na którą nie mam siły. Moja konsekwencja (czyli np nie
zakupienie jajka niespodzianki bo w sklepie byl niegrzeczy) kończy się
niebotycznym wrzaskiem. Tłumaczenie pomaga na 5 min.

Są dni, nie powiem, że fajnie się z nim mogę dogadać, sam się ubierze (umie to
zrobić od majtek do swetra), zjemy śniadanie, zabawa, da mi w spokoju wypić
kawe i siąść do pracy/nauki. Tyle że stosunek fajnych dni do niefajnych wynosi
jakies 1/4. Ostatnio od razu po wstaniu z łóżka głowa boli mnie tak ze nie ma
mowy o funkcjonowaniu bez tabletek przeciwbolowch.

Czasem mam wrażenie, że bunt dwulatka zaczał mu się w wiek 1.5 roku i trwać
będzie nieprzerwanie do klasy maturalnej... zaczynam rozumieć dlaczego wiele
kobiet farbuje włosy.. po prostu siwieja ze swoimi gagatkami...

Napisałyście że jak dziecko jest niegrzeczne to wystawiacie do innego pokoju.
U nas to nie działa, rzeczony pokój musiałby być kompletnie pusty, mały jest z
tych dzieci co potrafią się bawić kawalątkiem nitki, więc mu się nie nudzi, a
odosobnienie- podejrzewam - że traktuje jako miłą ciszę od naszych krzyków.
Probowaliśmy z chowaniem zabawek (nieposlyszenstwo - jeden samochod lub cos
innego wędruje na szafę). I co? Ano, był czas że szafa pełna zabawek a dziecko
się bawi spokojnie np gazetą.

Nie mam kompletnie już pomysłu jak postępować.
--Kaśka--

[kokolores]

kasiulka25 napisała:

("bedę grzeczny dostanę nagrodę, nie dostanę - nie będę grzeczny")

Ja to rozumiem inaczej , bede grzeczny bo Chce dostac nagrode(to nie musi byc
czekolada ,to moze byc obiecanie zabawy w chowanego np) , jak nie dostane
OBIECANEJ nagrody to bede niegrzeczny(ja bym byla tez wkurzona gdybym nie
dostala czegos obiecanego!).I jeszcze jedno u mnie fukcjonowala zasada "licze do
trzech , albo przestaniesz ryczec ,albo nie dostaniesz jajka,
raz...........dwa..........trzy........"
Cale zycie dziecko bedzie nagradzane , w szkole sa stopnie (ja za stopnie CHWALE
- to tez jest swego rodzaju nagroda!), na zawodach/konkursach sa tez rozne
nagrody. Nic zlego w tym nie widze.Dla mnie zakupy z dzieckiem to nie byla
przyjemnosc ,ale tez nie byl to STRES!!
pozdrawiam.
:o)
Koko

[weronikarb]

akurat to nagradzanie też nei bardzo mnie przekonuje.
Rozumiem w pełni Twoją gorycz, baaaaardzo podobny Twój syn, on potrafi w złości
zdemolować nawet to co ma pod ręką (choć to pomalutku eliminuje).
Pozzatym nawet gdybym mogła go zamknąc w pokoju (niemam drzwi) to strach by mi
na to nie pozwolił, zbyt duża wyobraźnia na tak małego człowieczka.
Wiesz spróbuj wciągnąc go zawsze jak się złości w jakieś całkowicie nowe
zajęcie.
Czasami u mojego to działa, jak widzę że zaczyna szaleć w domu, daję mu coś co
lubi robić, odkurzanie, mycie mebli (wogóle jakakolwiek zabawa z wodą)
Być może to też trochę nuda, brak pomysłu na zabicie czasu

[ruta8]

nigdy nie jest tak zle zeby nie moglo byc gorzej - ja mam dwoch takich i czesto
mam ich dosc. czy przypadkiem nie ciezej ci znosic takie sytuacje kiedy sama
masz gorszy dzien? kiedy jest ok jakos latwiej to wytrzymac...dzisiaj bylam w
Ikei z moja siostra i 4 chlopakami z ktorych najstarszy jeszcze nie ma 4 lat a
najmlodszy dopiero 18 m. wyobrazasz sobie mile spedzone chwile? a wzrok
niektorych klientow, pewnie tych bezdzietnych albo z duzymi co juz zapomnieli...
my tez kiedys bedziemy miec duze dzieci, ale czy aby problemow bedzie mniej??
podobno nie ma co liczyc...

[sfinksx]

nie przejmuj się ja też mam dośc swojego ...na pocieszenie dodam że nie tylko
my mamy ten problem ...ja to czasami mam ochote wstać i wyjsc z domu mam 6
miesieczna córeczke która ząbkuje i uwielbia być na rękach u mamusi jak nie to
się drze w niebogłosy ...kurde cieżkie to macierzyństwo haha ale z każdym dnie
bedzie coraz lepiej

[weronikarb]

w tymmomencie u mnie sprawdzilo sie nosidelko - wtedy moglam wrecz calowac po
stopach wynalazce

[niki.w1]

Kasiulka, jakbym czytała o swoim dziecku, mogę ci tylko powiedzieć trzymaj się
bardzo mocno i nie daj sie to ty musisz być górą a nie on. Ja próbuję go
przetrzymywać typu nie to nie nie raz płakałam z niemocy i pomogło, on widząc
moje łzy na szczęście nie odbiera jako moją słabość, ale wtedy przeprasza
współczuje i jest kochany chociaż przez chwilkę jest super.

[kasiulka25]

Po przerwie.

Hmm, co by tu napisać.... Jakby ciut lepiej u nas odnośnie zachowania (tfu tfu
na psa urok, żeby nie zapeszyć..). Może też trochę i ja wrzuciłam na luz. nadal
się trafiają sytuacje " nie umiem, nie potrafie, boli mnie rączka więc nie
sprzątnę" ale chyba ja jakoś inaczej reaguję (hmm, przywykłam??). Np dzisiaj
parsknęłam śmiechem na widok syna udającego że probuje ubrać buty, co polegało
na tym, że buty sobie stały a on probowal wepchnąć w nie nogi a stękał przy
tym...Jak zaczęłam się śmiać to chyba się obraził i bez słowa założył te
buty. Z posiłkami też nieco lepiej - na jego stwierdzenie "nie będę jadł"
odpowiadam no to nie i chowam talerz do lodówki. Następnie oglądam
rozdzierające sceny w stylu " głodzone dziecko", obiad daję mu za 20min i
zmiata go z talerza aż miło patrzeć. Nie wiem, źle robię czy dobrze, ale
oczekiwany efekt jest.

Nie wiem jak będzie dalej, przed nami przeprowadzka i dziecie w końcu pojdzie
do przedszkola. A wtedy nastaną lepsze czasy dla warstwy uciemiężonej

Dziewczyny, jak tam Wasi buntownicy??

Pozdrawiam ciepło (ha, u nas dzis prawie 15 stopni na plusie i pachnie wiosną)

--Kaśka--

[jagienkaa]

Kasia, a gdzie Ty sie wyprowadzasz?

[kasiulka25]

A wyprowadzamy sie z-prawie-centrum Nottingham -do milszej okolicy,gdzie nie
strzelaja na ulicach - Chilwell, i jak tylko sie zainstalujemy to zapraszam
Cie z Dominikiem na kawe adres dokladny zapodam na priva. Kod mam nadzieje że
ci niepotrzebny bo nie znam

--Kaśka--

[jagienkaa]

kod jest potrzebny szczerze bo później go sprzwdzam np tutaj:
www.mapquest.co.uk/mq/directions/mapbydirection.do
www.theaa.com/travelwatch/planner_main.jsp?database=B
i wiem jak dojechać ale znajdę.
W razie czego to ja za tydzień w niedzielę będę w Nottingham z koleżanką.
Zresztą ja w Nott'ham jestem dość często.

[niebieskadziewczyna]

Dziecko musi wiedziec kto rzadzi! Nie mam oczywiscie na mysli jakiegos
totalitaryzmu rodzinnego, ale zwykle domowe zasady. Za ich nie wykonanie kara
(ja nie toleruje bicia czy krzykow, wysylam po prostu dziecko do swojego pokoju
i sadzam na lozko, i mowie wyraznie ze to kara)Wszystko zalezy od tego w jakim
wieku dziecko

[mamadwojkiam]

UIga! Wielka ulga! Myślałam, że tylko mój taki jest. Czasem mam ochotę krzyczeć
na cały głos! Jak mój syn (3,5). Mam tylko taki problem, że mam jeszcze 5 m-cza
córkę. Aż strach, że czeka mnie jeszcze jej okres buntu. U syna trwa to już z
rok, a nasiliło się od przyjścia na świat małej. Wyobraźcie sobie, dziś
poszliśmy na spacer. Piękna pogoda, a kałuże ... Więc mój kochany synek ciap w
jedną, drugą, trzecia. Mówię, że nie wolno, że może być chory i nie wyjdzie
wtedy na dwór, że będzie kara jak tak dalej będzie robił... A on - nic,
zupełnie brak reakcji. Jak w końcu złapałam go za rękę i podniosłam głos,
było "przepraszam mamusiu już nie będę" po czy wskoczył do błota po prawie
kolana. Tak się wściekłam,wzięłam dzieci do domu, a wyprawienie się z dwójka
trwa nieraz 20 min. I było po spacerze. Zanim przebraliśmy się, mała była
głodna, i spacer trwał-ku niezadowoleniu wszystkich-15 min. Czasem marzę,
aby "ktoś zatrzymał świat, ja wysiadam". Ale i tak kocham nad życie mojego
urwisa i jego narazie grzeczną siostrzyczkę-mimo że właśnie ząbkuje jest
nawet "znosna".Trzymajmy się i niedajmy się naszym małym'bin Ladenom".

[e-malina]

Witam. Ja mam podobny problem. Mam synka prawie 6 lat i córkę prawie 2. I
czasami naprawde wszystkiego dość. Córka jest strasznie strasznie uparta i
wszystko chce robić "ama" czasami jest to do nie wytrzymania. Jak coś sie jej
nie podoba to gryzie i wrzeszczy. A ubieranie na dwór to koszmar. Wiem że jej
to przejdzie ale jeszcze troche trzeba poczekać. Natomiast syn tez nie należy
do najgrzeczniejszych i też potrafi wyprowadzic mnie z równowagi co nieraz
kończy sie klapsem. Naprawde wychowywanie dzieci to bardzo cięzka rzecz i
trzeba miec naprawde duzo cierpliwości. Ale i tak uważam że nie ma nic
piękniejszego od dzieciaczków i od miłych chwil np. takich jak ta kiedy synuś
mówi do mnie " mamusiu kocham Cię nad całe moje zycie".Pozdrawim wszystkie mamy
małych łobuziaków i życzę dużo CIERPLIWOŚCI.

[ibulka]

Moja córcia Julka (2 latka i 4 miesiące) zawsze była grzeczną, kochaną
dziewczynką. Jasne, odpały miała, ale każde dziecko ma. Niestety od jakichś 3,
może 4 tygodni jest małą diablicą.
Krzyczy, pluje, tupie, ostatnio kilka razy rzuciła się z rękami na
rodzeństwo... (bliźniaki mają 1,5 roku)
Tłumaczę, rozmawiam, czasami wrzeszczę, bo nie wytrzymuję. Zaobserwowałam, że
Julka jest grzeczniejsza z tatą. To on od małego wpoił jej miłość do
filmu 'Armageddon', który mogą razem oglądać codziennie, i do... piłki
nożnej... ;] Mała potrafi wymienić najsławniejszych piłkarzy i wie co to jest
karny, rzut rożny, czerwona kartka... Kiedy tylko zaczyna się wściekać, mąż
przejmuje inicjatywę, sadza małą przed TV i włącza Euro Sport albo film. I jest
cisza... To chyba nie do końca dobry sposób na uspokojenie zbuntowanej
dziewczynki, ale skoro nic innego póki co nie skutkuje...?