Napady złości

[mata811]

Chłopiec, 18 miesięcy, od jakiegos czasu popazuje swoje nerwy - bije kogo ma pod ręką, rzuca zabawkami, piszczy. Jak sie zachować? Ja ignoruje, dobrze robie?

Potrafi się wkurzyć byle pierdołą-np. że drzwi od samochodziku - zabawki nie chcą mu się otworzyć. Straszny nerwus się robi hrrr

Jak jest u Was??

[kinn26]

Moja roczna córeczka też chce czasem porządzić i ja czasami ulegam bo nie wiem
co z tym robić,Chętnie poczytam odpowiedzi.

[mamanatanielka]

Czasami przetrzymuję, ale częściej próbuję go czymś zainteresować, np. popatrz, a co to na parapecie siedzi? albo, aleee samochód! W moim głosie oczywiście pełen entuzjazm. No i jest zabawa! Zazwyczaj te napady złości są też z byle powodu. Najczęściej gdy jest zmęczony. Najgorszy jest też wybór bajki. Wkładam do dvd teletubisie, krzyczy, że nie chce, wkładam krecika, krzyk, itd. Czasami pięć płyt zmienię zanim sobie coś wybierze. Oczywiście przed włożeniem każdej pytam; A może Krecik? Taaak - odpowiada, a za chwilę krzyk, że on nie chce krecika. Koszmar. Pocieszam się, że to może kiedyś minie...

[mamaszymona2]

u nas to samołacznie z rzucaniem sie na pdodloge!!
staram sie to ignorowac ale czasami tak mnie to draznize musze wyjsc z pokoju
by ochlonac czesto tak jak w porzednim watku staram sie zwrocic jego uwage na
co innego ale juz nie daje sie nabierac
tez chetnie poczytam
pozdrawiam zycze cierpliwosci

[ik_ecc]

mata811 napisała:

> Straszny nerwus się robi hrrr

Nie "sie robi" tylko jest. Dorastanie polega, min., na tym ze czlowiek uczy sie
radzic z nerwami, emocjami. Maly czlowiek nie umie sobie poradzic - umie tylko
natychmiast reagowac i wszystko z siebie wyrzucac. Bardzo zdrowo, tak na
marginesie.

Ignorowanie to jedna z gorszych rzeczy jaka mozna zrobic. Doskonale w ten
sposob uczy sie malego czlowieka, ze jego dramaty nikogo nie obchodza (dla
Ciebie jego zlosc to fanaberia, podczas gdy on przezywa wtedy prawdziwy
dramat), oraz uczy sie wlasnie ignorowania innych ludzi, ich emocji i przezyc -
wyrosnie na czlowieka ktory nie bedzie potrafil wspolczuc, pomoc, zainteresowac
sie, itd.

Pokaz mu lepiej ze go rozumiesz "jestes zly bo drzwi nie chca sie otworzyc!",
czy "chcesz sie tym bawic, cchcesz sie tym bawic", czy "chcesz isc na dwor,
chcesz isc na dwor" - daj mu slowa, nazwij to co chce, nazwij jego uczucia -
nie musisz mu ulegac, pokaz mu ze go rozumiesz i dajesz mu prawo do odczuwania
zlosci czy smutku.

[zlota.baba]

Dokładnie tak postępuję z moja córką. Ma 20 miesięcy i też miewa ataki złości.
Wtedy przykucam naprzeciwko, by nasze twarze były na równym poziomie i spokojnie
mówię "Rozmawiaj ze mną, rozmawiaj" Przeważnie milknie a ja mogę powiedzieć
"Jesteś zła?" Gdy odpowiedź pada "Tak", opisuję to, co się dzieje: "Jesteś zła,
bo rozsypała ci się wieża z klocków / nie mozesz brać pilota" itp. Przeważnie
potakuje. Jeśli to pomaga i widze, ze jest spokojniejsza, proponuję coś innego
"w zamian" "Zamiast pilota mozesz wziąć moje lusterko" czy "Zamiast klockami,
pobawmy się znikopisem". Świetnie działa A mała potrafi sama przyjść i
powiedzieć "Niunia źła, nie ma tati" czy coś w tym stylu

[eps]

mój ma 14 miesięcy i tez go denerwuje np. to ze drzwi samochodziku nie chcą sie
otworzyć. wtedy rzuca nim mocno o podłogę i zaczyna sie mega ryk. Ja w takich
chwilach mówię że nie wolno rzucac zabawką i czesto nie zwracam na niego uwagi,
jak nie pomaga wychodzę z pokoju. Wtedy po chwili zajmuje sie czyms innym i nie
płacze.

[agava00]

> Ignorowanie to jedna z gorszych rzeczy jaka mozna zrobic.(...)

mimo wszystko czasem dziecko sobie "nie zyczy", zeby sie nim zajmowac

lepiej wtedy pozwolic mu sie uspokoic samemu

nic na sile

---------

[kropka1907]

Sorry, ale chyba Twoje dziecko nie wpadło jeszcze w prawdziwą furię, skoro
udaje Ci się maluchowi tłumaczyć dlaczego się tak czuje. Mój dwulatek
(dokładnie 2 l. 2 mies.)bardzo łatwo się wścieka, do tego od niedawna na
wszystko odpowiada " nie" no i jak się wkurzy (oj często ) to jest nie do
zatrzymania. Jest wrzask, pisk, kopanie, rzucanie zabawkami. Próba odezwania
sie do niego kończy sie jeszcze większą histerią. Wtedy stanowczo sadzam go na
podłodze i mówię, że idę do drugiego pokoju i wrócę jak się uspokoi. Nie
zabraniam mu odczuwć złości - a niech siedzi i się złości. Ale ma wiedzieć, że
to, że jest zły nie upoważnia go do demolowania zabawek i bicia wszystkich w
pobliżu. I sczerze mówiąc to najskuteczniejsza z wypróbowanych przeze mnie
metod poskramiania złośnika.

[mswet]

Moja trzylatka też ma takie napady złości. Staram się wtedy zachować spokój,
choć niekiedy to trudne i spokojnie jej tłumaczę co i jak.
chyba wszystkie dzieci przechodzą taki etap buntu i trzeba to przetwać.
Życze powodzenia wszystkim, którzy "walczą" z małymi złośnikami

Do ik_ecc

[letica]

Ok, to co piszesz, to bardzo trafne spostrzeżenia,ale mają zastosowanie do 3,4
latków i wyżej.U dzieci młodszych się to nie sprawdza.Jest frustracja,megazłość
i tyle - najlepiej wyjść z pokoju, ja mówię: "że mama przyjdzie jak przestaniesz
krzyczeć" i wychodzę.Kiedy jest cicho, wchodzę - znowu larum(próbuje pogrywać i
często wymóc na mnie coś,czego mu akurat zabronię - ostatnio zabawa
nożyczkami,bo się uparł...) - wtedy wychodzę znowu.Po czasie syn sam otwiera
drzwi i idzie dać buziaka,bo uczę go,że "trzeba przeprosić za swoje "fochy".Być
może są to małe dramaty,ale często też i krnąbrność,której przyświeca dewiza : "
a właśnie,że będzie po mojemu" - stąd tez kierunek złości często skupia się na
samych rodzicach.Dziecko zostawione samo sobie(ale z kontrola)uspokaja się.U
mnie to tylko działa.Potem jest buziak i zapominamy o sprawie.