Wspólne spanie

[adasiek.1]

Witam
Dobrze ze Was znalazlem
Sprawa jest nastepujaca.Corka - 18 miesiecy - za nic nie chce spac
sama.Trzeba byc przy niej jak usypia.Potem sobie troche pospi w
swoim lozeczku.Jednak po jakich 2-3 godzinach juz sie budzi.Trzeba
ja przeniesc do naszego lozka i tam juz dalej spi.Nie da sie
przeniesc do swojego bo zaczyna sie "koncert".A glos to ma niczego
sobie.
Osobiscie mi sie to niespecjalnie podoba.Jednak zona mowi "ja spalam
z mama dlugo".I na tym sie konczy nasza dyskusja.
Chociaz jak jest ze mna w ciagu dnia to zasypia sama w swoim
lozeczku.Moze "wyczaiła" ze placzem to niewiele osiagnie i musi
usnac sama w lozeczku ??
Z zona tak nie usnie.Musi byc kolo niej.
Jak Madzi "wyperswadowac" spanie w swoim lozeczku?
Doradzicie cos ??

Pozdrawiam

[kinga127]

Cóż, nie mam doświadczenia w tej sprawie. Od urodzenia córeczka spała sama,
mimo, że karmiłam piersią, nie wyobrażałam sobie sytuacji spania dodatkowo z
dzieckiem, głównie ze względu na zbyt -wg mnie- małą ilość miejsca na trzy osoby
i brak intymności z mężem. Mała "spała" z nami dokładnie 2 razy jak miała tak
około 2-3 miesięcy. Wtedy to właściwie nie spała, a drzemała obok mnie a ja z
nią - koszmar totalny. Używasz słów trzeba, nie da się. Kurczę wydaje mi się, że
wszystko się da, trzeba tylko chciećMoim zdaniem to błąd przyzwyczaić dziecko
do wspólnego spania, teraz gdy Twoja córeczka ma 1,5 roku masz twardy orzech do
gryzienia, bo dzieciak głupi nie jest, swój rozum ma i dobrze sobie kombinuje,
pomoże pewnie żelazna konsekwencja, ale z tym może być trudno, bo Twoja żona nie
ma nic przeciwko spaniu z dzieckiem i to chyba nad nią powinieneś najpierw
trochę "popracować". Wiele osób z mojego otoczenia dziwi się, że moje dziecię
spało/śpi samo, a na dodatek nie robi afer podczas zasypiania. Ciekawe co
podpowiedzą Ci inne forumowiczki,pozdrawiam

[tijgertje]

Trzeba
> ja przeniesc do naszego lozka i tam juz dalej spi.Nie da sie
> przeniesc do swojego bo zaczyna sie "koncert"

Wcale nie trzeba, ale skoro rodzice nie radza sobie z krzykami
malej, to ida na latwizne.

Osobiscie mi sie to niespecjalnie podoba.Jednak zona mowi "ja
spalam
> z mama dlugo".I na tym sie konczy nasza dyskusja.

Jakbym taki argument od partnera uslyszala, to bym go ze wspolnego
lozka wyeksmitowala i kazala wracac do mamusi. Gdzie byl wtedy
tata???


Chociaz jak jest ze mna w ciagu dnia to zasypia sama w swoim
> lozeczku.Moze "wyczaiła" ze placzem to niewiele osiagnie i musi
> usnac sama w lozeczku ??

Dokladnie. Dzieci sa sprytne i jesli widza, ze zasady sa jasne i
KONSEKWENTNIE zachowywane, to sie nie buntuja. Jesli twoja zona
malej ustepuje, to dziecko wie, ze moze nia manipulowac. Jak mama
bedzie usilowala sie nie poddac, to wrzaski beda trwaly tylko
dluzej, bo mala juz doskonale wie, ze mama wczesniej czy pozniej
ustapi.

Jak Madzi "wyperswadowac" spanie w swoim lozeczku?

wyperswadowac najpierw zonie. czy wasze malzenstwo nie jest dla was
wazne? Rozumiem, ze mozna spac z dzieckiem, ale wszyscy obecni w
lozku musza sie na to zgodzic. Twoja zona musi sobie zdac sprawe, ze
wrzaski malej to proba sil, krzywda jej sie we wlasnym lozku nie
dzieje, a jej przeprowadzki do was niszcza wasze malzenstwo. Na
twoim miejscu porozmawialabym z zona, jesli nie zrozumie i sie
uprze, to wyeksmituj ja do pokoju malej. Nie pozwol, zebys to ty
musial opuscic malzenskie loze, badz stanowczy. Oczywiscie zona
uzna, ze jestes bez serca, pojecia nie masz o dzieciach itp, ale
obecna sytuacja zadnemu z was nie wychodzi na zdrowie, wiec
najwyzszy czas zrobic porzadek. Jak mala budzi sie w nocy, to ty
chodz do niej, jesli zona jest za miekka. Mysle, ze z mala szybciej
sobie poradzisz niz z zona, z nia jednak musicie formowac wspolny
front w wychowywaniu malej. Jesli zalezy wam na waszym malzenstwie,
to musisz zonie uswiadomic, ze nie tedy droga.

[tijgertje]

Acha, dla jasnosci: moj syn spal z nami przez 6 tygodni. Jednak przy
pierwszej pobudce maz chodzil spac na kanapie, nie byl sie w stanie
wyspac z dzieckiem w lozku. ani jemu, ani mi sie to nie podobalo,
wiec mlodego nauczylam spac w swoim pokoju. Wstawanie po 8 razy mi
nie przeszkadzalo, a przynajmniej wszyscy sie wysypiali i maz
przestal dziecko traktowac jak konkurencje

[adasiek.1]

> skoro rodzice nie radza sobie z krzykami malej, to ida na latwizne.

Mnie krzyki mlodej - jak sie jej nic zlego nie dzialo itp - nie
przeszkadzaly.No i chyba sie zorientowala ze placzem duzo nie
zdobedzie

> Gdzie byl wtedy tata???

Tata spal w pokoju obok.I nikt sie nie buntowal.Tak tu jest i dla
nikogo nie jest to dziwne.Tylko ja tutaj jestem jakis "dziwny"

> Jesli zalezy wam na waszym malzenstwie,to musisz zonie uswiadomic,
ze nie tedy droga.

No jakos dla zony nie jest to problem.Ja z mala z zasypianiem nie
mam zadnych problemow.Do poludnia klade ja do lozeczka,chwile
posiedze i mala juz spi.Zadnego wspolnego lezenia ani nic.
Zona mowi ze "Mi sie serce kraje jak mloda placze".
No i koniec.
Swego czasu sobie pomyslalem ze "jak chcesz sie umordowac z mala i
nie chcesz mojej pomocy to sie nie bede wtracal".I
przestalem "walczyc" o pomoc przy mlodej
Chociaz ostatnio zona stwierdzila ze moze bede usypial mloda
wieczorem.

[koza_w_rajtuzach]

no cóż, dla mnie akurat spanie z dzieckiem jest bardzo naturalne. Nie dziwię się
Madzi, że chce spać z Wami, bo wiadomo, że dziecko przy rodzicach czuje się
szczęśliwe i ma zaspokojone poczucie bezpieczeństwa. Natomiast zawsze dziwią
mnie dzieci, które nie sprzeciwiają się, żeby przez całą noc spać w pojedynkę.
Moja córka od pierwszego dnia spała niespokojnie sama. Oczywiście odkładałam ją
do jej łóżeczka, co wiązało się z jej częstymi pobudkami. W końcu mój mąż
powiedział, żebym dała sobie spokój i dziecko ma spać z nami. Od tej pory spała
bardzo spokojnie. Myślę, że wspólne spanie było w gruncie rzeczy dla jej dobra.
Teraz mąż powiedział, że z drugim dzieckiem mam nie kombinować i od początku ma
spać ze mną. Nawet łóżeczka nie kupujemy .
18-miesięczne dziecko to tak naprawdę dopiero maleństwo. Wiem, że teraz są takie
czasy, że potępia się spanie z dzieckiem, ale to właśnie jest najbardziej
naturalnie.
Ja będę czekać jak mi najmłodsze dziecko trochę wyrośnie i wtedy będzie spać ze
starszą siostrą, a póki co wszyscy będziemy spać wspólnie.

[deela]

koza ale ty bzdury opowiadasz
az glowa puchnie
mlody od poczatku spi sam
i jest najszczesliwszy na swiecie wlasnie w swoim lozeczku
czasami przyjdzie polezec z nami wieczorem albo rano, powydurniac sie
z raz czy dwa z nami zasnal to juz go zostawilam
a on po godzinie jak ze dwa razy mnie dotknal przez sen sie irytowal i sam szedl
do swojego wyrka
tam sie czuje bezpiecznie, wie ze to jest wlasne prywatne miesce gdzie nikt nie
ma wstepu i moze sie w lozku rozwalac jak chce, spac w poprzek i nikogo nie
bedzie dotykal stopa
skad wiesz co jest najlepsze dla wszystkich dzieci? mow o swoich nie o wszystkich
ja uwazam ze spanie z rodzicami to z wiejskiej chaty obyczaj bo tam nie bylo
gdzie dodatkowego lozeczka wstawic, zreszta to fanaberie by byly, dziecko jak
wyroslo z niemowlectwa bylo przenoszone do wspolnego wyra z reszta rodzenstwa i juz
drugie tez bedzie spalo w swoim lozeczku

[ata99]

Absolutnie popieram! Dziecko śpiące z mamą jest szczęśliwsze, ładuje
akumulatorki i uważam, że jest jak najbardziej naturalną potrzebą małego
ssaczka.Czasy są natomiast takie, że najlepiej żeby w wieku 2 lat maluch już
biegał do pracy i był absolutnie niezależny, żeby rodzice się nie przemęczali.
Na wszystko jest czas.

[anika772]

"Natomiast zawsze dziwią
mnie dzieci, które nie sprzeciwiają się, żeby przez całą noc spać w
pojedynkę"

Dlaczego?? Dzieci są różne, niektóre nie mają traumy od
samodzielnego spania

[izabelar0]

koza_w_rajtuzach napisała:

> no cóż, dla mnie akurat spanie z dzieckiem jest bardzo naturalne.
Nie dziwię si
> ę
> Madzi, że chce spać z Wami, bo wiadomo, że dziecko przy rodzicach
czuje się
> szczęśliwe i ma zaspokojone poczucie bezpieczeństwa.

zgadzam sie w 100%! my tez spimy z nasza malutka (ma prawie 2 latka)
i musze powiedziec, ze sprawia mi to ogromna przyjemnosc. Oczywiscie
istnieje ryzyko, ze tak sie przyzwyczai, ze bedzie spala z nami
nawet 10 lat pozniej (tak stalo sie z moim 11 -letnim
synkiem...Trzeba wziac to pod uwage, niestety...

[anika772]

izabelar, 10 letnie dziecko spalo z Wami w łóżku?
Trąci to patologią, moim odczuciu.

[kowalikm]

No cóż u nas jest troszkę inaczej. Mamy osobne sypialnie i to jeszcze przed
narodzinami brzdąca. Nie potrafimy spać razem, ale to już inna historia.
Kiedy mały się urodził miałam to szczęście, że stosunkowo rzadko musiałam go
karmić w nocy 2-3 razy. Z czasem rzadziej. Moje łóżko było przy jego łóżeczku i
tak jest do tej pory, tyle że teraz ma już własne łoże.
Od początku trzymałam się żelaznej zasady, że brzdąc śpi w swoim łóżku. Wyjątek
od reguły stanowiły tylko dni gdzie były chory, bolał go brzuszek, miał
zapalenie ucha, gorączkę, w których ja praktyzcznie nie spałam.
Czasem oczywiście były histerie, że on chce spać ze mną. Czasem zdarzało się
zasypiał w moim łóżku, ale zawsze budził się w swoim.

W łóżku często zasypia z nim 5 misiów, 2 auta, małka i tysiąc innych rzeczy.
Zdarza się, że budzi się w nocy i robi awanturę (z zamkniętymi) oczyma, że nie
ma jakiego auta. Męczące, ale można się przyzwyczaić. Sądzę, że ja i on
wysypiamy się zdecydowanie lepiej, zważywszy na to, że jest raczej typem
łóżkowego wędrowniczka.

Jak wyżej, radziłabym męczącą, ale konsekwencję. Warto się przemęczyć parę dni,
czy tygodni. Chyba, że wolicie spać z dzieckiem do np. 7 roku życia. Moja
siostra do ok. 3 klasy szkoły podstawowej potrafiła urządzać na śpiocha nocne
wędrówki do łóżka rodziców - wszystko dlatego, że mamie się nie chciało wstawać
swego czasu i odprowadzić ją z powrotem...

[epb3]

Nie ma nic zlego w spaniu razem pod warunkiem, ze wszyscy to akceptuja.
Poza tym nie powinienes rezygnowac z walki o opieke nad dzieckiem bo dziecko
potrzebuje kontaktu z obojgiem Rodzicow. I Tata jest bardzo wazny.
Jesli z Tobą usypia spokojnie to moim zdaniem oczywistym jest ze to Ty
powinienies ja usypiac.
Czeka Cie ciezka przeprawa z zoną. I to jest wiekszy problem niz spanie - jak
zona reaguje jesli corka chce cos innego(ale niekoniecznie powinna to dostac) i
placze?

[mruwa9]

Mnie akurat spanie z dziecmi nie tylko nie przeszkadzalo, ale bylo
zupelnie naturalne, dla ostatniego dziecka nawet nie szykowalismy
lozeczk, w ktorym poprzednia dwojka w sumie moze przespala 5 nocy, i
to niecalych. Ale moj maz tez akceptowal taki uklad, wiec sytuacja
byla inna, niz u was. Ja widze takie wyjscie: skoro Ty nie masz
problemu z usypianiem malej, bierz wieczorne rytualy i nocne pobudki
na siebie, wstawaj sam i usypiaj dziecko w jego pokoju.

[tusia-mama-jasia]

Moj synek mial rozne etapy, obiecalam sobie, ze w takich sprawach
nie bede robic nic na siłę. Odkad wyjelismy z lozeczka szczebelki i
powstal normalny tapczanik, synek juz wcale nie chce z nami spac,
wrecz protestuje, jak mu sie to proponuje. Chce spac tylko u siebie.
Natomiast o skutecznosci konsekwencji przekonalam sie, kiedy mial
niedawno jakies ciezkie dni, odreagowywal rozne zdarzenia, ktore
mialy wtedy miejsce w domu - budzil sie w nocy, krzyczal
rozpaczliwie, chcial, zebym przy nim siedziala i glaskala i tulila,
albo domagal sie wedrowek po mieszkaniu. Tata nie wchodzil w gre,
tylko mamusia i mamusia. Wedrowac nie mialam zamiaru, mimo wrzaskow
histerycznych, ale oczywiscie swiadoma jego przezyc tulilam i
glaskalam. Tylko jak dlugo da sie tak siedziec zgieta w paragraf
przy lozeczku? Jak poszlam spac przed 4 rano, to stwierdzilam, ze
tego juz za wiele. Od nastepnej nocy Mlody mial wybor - albo spi u
siebie po chwili glaskania, albo - jesli sie boi i chce sie tulic
cala noc - spi z nami. Nie przeszkadza nam spanie z dzieckiem,
przeciwnie, lubimy bardzo to male ciepełko obok, mamy swiadomosc, ze
ten okres i tak skonczy sie szybciej, niz bysmy chcieli... Wiem, ze
jest mu teraz podwojnie potrzebne poczucie bezpieczenstwa, bo mamy
naprawde trudne chwile w domu. Ale jestem przeciwna siedzeniu do 4
rano na ziemi obok tapczanika synka. I codziennie powtarzalo sie to
samo - wrzask, tulenie i krotka rozmowa kiedy sie uspokoil. Zadnego
chodzenia po domu, ale dostawal wybor, gdzie chce spac. Zawsze
wybieral swoje lozko. Raz zdarzylo sie, ze przyszedl w nocy, wdrapal
sie na nasze lozko, wtulil i zasnal w 2 minuty, co bylo po prostu
kochane Cala akcja skonczyla sie po tygodniu - Mlody doskonale
wie, ze chocby nie wiem jak się darł, to ani mama ani tata z nim
chodzic po domu nie beda. Wie tez, ze zawsze moze sie przytulic, ale
nie moze wymagac calonocnego siedzenia przy lozku.
Dosc dobrze podzialalo tez wracanie do tematu w dzien - mniej sie z
nim bawilam, polozylam sie z ksiazka i powiedzialam mu, ze mama jest
zmeczona i niewyspana, przypomnialam mu, dlaczego nie moglam sie
wyspac. W nocy jak sie budzi, kiedy sie uspokoi i juz dociera to co
mowie, to tez slyszy, ze jak mama sie nie polozy, to bedzie zmeczona
jutro i nie bedzie mala sily na zabawe. Widze, ze dotarlo, Junior
zaczyna wiązać fakty I wszystkim to wyszlo na zdrowie. W ciagu
tygodnia doszlismy od wrzaskow do 4 rano do zasypiania w 10 minut.
Ale oboje trzymalismy bardzo mocno ten sam front ustalony po tej
najgorszej nocy, obawiam sie, ta konsekwencja obojga rodzicow to
absolutnie niezbedny warunek powodzenia kazdej akcji wychowawczej.
Wiec zycze powodzenia w pracy nad...zona

[tendencia]

a ja poczułam jakie to miłe usypiać przy oddechu i cieple dziecka
gdy mała zachorowała w wieku trzech lat i wygodniej mi było czuwać
nad nią gdy była obok przez całą noc. Mamy szerokie łóżko więc nie
było problemu że komuś jej pięta wyląduje w kregosłupie, a młoda
jaka była szczęśliwa! teraz ma 3,8 i czasem się w nocy budzi i
przychodzi do nas, to jest cudne. Taka słodka zaspana wtula się i
mówi 'fajnie tu z wami' a po chwili śpi. Nawet na stałe jest
pomiędzy nami mała poduszka, żeby pod pachą nie musiała przynosić w
nocy swojej. Gdy mąż wyjeżdża na parę dni to my sobie zawsze śpimy
razem- czytamy bajkę,ona usypia a ja późną nocą dołączam do niej.
Miło, naprawdę. Ale nigdy nie było u nas problemu z jej samodzielnym
zasypianiem w jej łóżeczku, usypiała też sama po buziaku na
dobranoc. I nic specjalnego nie robiłam, by tak było. Może to zależy
od dziecka, może od rodziców i ich naturalnego podejścia do tematu.
Więc teraz do wspólnego spania podchodzę na luzie, bo działa to na
zasadzie przyjemności od czasu do czasu a nie wymuszenia i presji
psychicznej. I wszyscy to lubimy. Myślę jednak że to zdrowsza dla
wszystkich kolejność - gdy dziecko od początku naturalnie wie, że ma
swoje miejsce i pokój do spania i tam usypia czując się bezpiecznie.
A dopiero później, gdy podrośnie, wspólne spanie raz na jakiś czas
jest bezstresową przyjemnością.

[artjoasia]

CytatJak Madzi "wyperswadowac" spanie w swoim lozeczku?

Madzi daj spokój, nic jej nie wyperswadujesz. Dzieciak doskonale wie, co robi. W każdym razie wie, że na co innego moze sobie pozwolić z tatą, a na co innego z mamą.

Raczej żonie wyperswaduj. Może jakaś romantyczna kolacja czy coś...?

[anika772]

Hmmm, szkoda że nie jesteście z żoną jednomyślni w tej kwestii.
Jakiekolwiek perswadowanie zaczęłabym jednak od żony, nie dziecka.
U nas na szczęście była jednomyślność i obyło się bez rozwiązywania
problemu. Powodzenia.

[mammamia.warszawa.pl]

Witam,
wychodze z zalozenia, ze kazdy z nas potrzebuje intymnosci. Dziecko rowniez.
Naprawde rozumiem, ze czasem lozko jest "za male" dla trojki. Coreczka ma swoje
lozeczko, wiec powinna spac w nim.
Skoro spanie z rodzicami nie podoba sie Tobie, powinienes porozmawiac z zona
uzywajac wszystkich argumentow. Zacznij od tego, ktory dla Ciebie jest
najwazniejszy.
Dziecko nauczone spania w swoim pokoju, w swoim lozeczku uzna to za standard.
Co do poczucia bliskosci- jest naprawde caly ogrom sytuacji, czasy, w ktorym
mozna ja dziecku okazac. Dziecko, ktore nie spi w lozku rodzicow a jest kochane
napewno swietnie bedzie to czulo jesli nawet bedzie musialo spac u siebie.
Tak, to swietny sposob abys to Ty przejal na siebie obowiazek usypiania
coreczki. Dzieci swietnie wyczuwaja z kim jak moga postepowac. Kto ulegnie, jaka
"metode" zastosowac na kogo. Sa wiekszymi spryciarzami niz nam sie wydaje
Ale najpierw porozum sie koniecznie z zona zeby to pomiedzy Wami nie bylo z tego
powodu nieporozumien. Stworzcie wspolny "front" i do dziela.
Pozdrawiam serdecznie
www.mammamia.warszawa.pl

[matylda07_2007]

Jeśli wszyscy sytuację akceptują, nie ma problemu, ale tu tak nie jest. Dlatego drażnią mnie stwierdzenia, że to takie fajne, naturalne i tak ma być. Jeśli chcecie podpierać się naturą (lubita to robić), to tyle rzeknę, że każde zwierzątko w pewnym momencie samo odchodzi od mamy ze wspólnego legowiska. ALE człowiecze małe jest cwane, ma więcej rozumku i uczy się nawyków. Kiedy zatem wg. niektórych z Was następuje ten magiczny czas, że dziecko odchodzi ze wspólnego legowiska? Będziecie spali z 18-latkiem w jednym łóżku?
Nie wspominając o pierwszych, faktycznie instynktownych miesiącach życia dziecka, później wiele zależy od przyzwyczajenia, nauczenia.
Spanie samemu, to nie żadna trauma. My z siostrą od początku spałyśmy we własnym wyrku, szybko we własnym pokoiku. Jeśli miałam złe sny czy lęki, przyłaziłam do rodziców i nikt mnie nie wyganiał. Nie zdarzało się to jednak co noc.
Ja mam to szczęście, że moja Młoda spała od początku sama, a była to głównie Jej zasługa, bo razem nie wysypiałyśmy się obie. Wierciła się, podnosiła dotąd, dopóki nie odstawiłam jej do własnego wyrka, które uwielbia Ma tam w nogach misia, kotka i pieska. Kiedy się obudzi, zawsze się nimi obkłada, podaje smoczka, całuje. Nie widzę, by była nieszczęśliwa
Przed Wami, Drogi Założycielu Wątku wiele pracy jak mi się wydaje. Stanowczości, ale bez skrajności życzę
I lepszych rad niż moja

[matylda07_2007]

Nabiera nawyków lepiej brzmi. Sorki za błędy stylistyczne

[adasiek.1]

> Tak, to swietny sposob abys to Ty przejal na siebie obowiazek
> usypiania coreczki. Dzieci swietnie wyczuwaja z kim jak moga
> postepowac. Kto ulegnie, jaka "metode" zastosowac na kogo.

Tylko ze Mamie serce krwawi jak Mloda placze.
Jak mowilem wczesniej u mnie do poludnia uspia samo w lozeczku.Jak
zona jest do poludnia to musza zasypiac razem.
Mnie slabo rusza jej placz przed zasypianiem - oczywiscie pod
warunkiem ze jej nic nie dolega itp - i wie ze nie moze sobie na
pewne rzeczy pozwolic, bo to nic nie da.
Ale jak tylko wyczuje ze Mama jest w poblizu to koniec

[mammamia.warszawa.pl]

Jesli chcesz, podaj prosze zonie namiary do mnie. Jesli zechce, odpowiem jej na
wszelkie pytania, pomoge sie uporac.
Dodam, ze moja praca na tym polega, ale jesli tylko moge, sluze rada na tym
forum. Tu powstal tak naprawde moj pomysl, wiec chetnie sluze pomoca wszystkim
forumowiczom, a jesli ktos zechce abym pomogla rozwiazac problem szczegolowo i
wdrozyla go w zycie(moja obecnosc "fizyczna" w domu rodziny+ szczegolowy plan
jak uporac sie z danym problemem), to przyjmuje zlecenie. Ale tylko na terenie
Warszawy, innym w miare mozliowsci czasowych pomagam na tym forum
Nie jedna juz osoba korzystajaca z moich rad na tym forum, skorzystala z mojej
pomocy ("zlecila mi rozwiazanie problemu"osobiscie).
Pozdrawiam

[tendencia]

wydaje mi się,że w takim przypadku jak Wasz trzeba sprawić by
dziecko 'spojrzało' na własne łóżko inaczej niż jako na separację od
rodzica. Można zainstalować tam jakąś ciekawą lampkę zapalaną tylko
przed snem i do czytania bajki, można zawiesić baldachim
księżniczki, po łazience wejść na ton który zaciekawi
dziecko "chodź, bo twój ukochany miś-lalka-... czeka kiedy do niego
przyjdziesz, poczytamy mu bajkę?". Miejsce spania można umagicznić
na różne sposoby, tak by sypialnia dziecka stała się o wiele
bardziej atrakcyjna niż rodziców, by coś fajnego tam było żeby
dziecko czuło, że to jest jego mały własny atrakcyjny kąt. Kiedy
moje dziecko podrosło na tyle by móc sama sobie włączać lampkę do
czytania, obserwowałam jak coraz bardziej zaczyna sama przed sobą
czuć się samodzielna,ile jej to frajdy sprawia. Zwłaszcza że kupno
tej lampki odbywało się razem z nią, sama ją sobie
wybierała, 'pomagała' tacie instalować. Trzeba pamiętać, że rzeczy
błahe i rutynowe dla nas, dla dzieci są sprawami wielkimi, wszystko
zależy od naszego zaangażowania w szczególe.

[mika_p]

Wielu dzieciom dobrze robi nowe łóżko - wybrane, zaanonsowane. Taki rytuał
inicjacyjny

[takanatalia]

Jasne, że byłoby miło, gdyby córka chciała sama spać Ale ona potrzebuje być z
mamą w nocy. Na pewno nie robiłabym żadnych rewolucji, żadnych zmian na siłę.
Moim zdaniem ważniejsze, żebyście się z żoną dogadali w tym temacie i coś
WSPÓlnie ustalili. Pozdrawiam

[e_luska2]

Współczuję żony... to jej wina. Mała jest na tyle duża, ze doskonale
wie co robi. I robi to specjalnie, bo wie, że mamusia się zlituje i
weźmie ją do siebie. Resocjalizacja żony to jedyne słuszne
postępowanie w tej sprawie inaczej wasz związek zawisnie na włosku.
Moja sąsiadka spała tak z córką do siódmego roku życia, mąż nie
wytrzymał, wziął rozwód.
współczuję!

[joannaiwa]

Szczerze mówiąc na usamodzielnianie to sobie wybraliście jeden z
najgorszych momentów. Między mniej więcej 8-9 miesiącem a 2 rokiem
życia jest najsilniejszy lęk separacyjny u dziecka i krzyki córki
mogą tym być spowodowane, a nie sprytnością dziecka (śmieszą mnie
teksty jakie to małe dziecko - tutaj 1,5 roczne - potrafi być
sprytne i manipulujące). Tak naprawdę trzeba było przyzwyczajać do
łóżeczka wcześniej, a teraz to radzę poczekać jakieś 0,5 roku i
zobaczyć jak wtedy. Poza tym co innego jest usypianie w dzień, a co
innego w nocy - w dzień jest łatwiej. Nie przyszło Ci do głowy że w
pewnym sensie zawiodłeś córkę? Ona płacze bo ma problem z
usypianiem - Ty twardo - nic mnie to nie obchodzi, masz spać sama,
dziwisz się że córka bardziej lgnie do żony? Czy jak by Tobie ktoś
po jakimś wstrząsie emocjonalnym powiedział - stary, no co Ty, radź
sobie - mam kupę własnych problemów to jeszcze byś się do niego
zwrócił o pomoc. Pewnie nie - córka robi to samo - idzie do żony,
która próbuje przynajmniej zrozumieć jej obawy.

Przypominam - mówimy o bardzo małym 1,5 rocznym dziecku, nie o
przedszkolaku czy uczniu, bo z niektórych postów to rzeczywiście
wynika, że internaty dla noworodków niedługo znajdą w pełni
zastosowanie. Postaraj się wsłuchać we własne dziecko - dzieci nie
płaczą bez powodu (chociaż nam się wydaje że tak jest). Metoda - nie
bo tak jest mi wygodniej jest najgorszą z metod stosowanych przez
rodziców w stosunku do dzieci.
A jak tak koniecznie nie chcesz spać z dzieckiem to porozmawiaj z
żoną, czy zgodzi się kursować pomiędzy pokojem dziecka i Waszą
sypialnią w nocy albo sam to rób. Ale nie zostawiaj dziecka samego z
problemem bo to się może skończyć nerwicą i stanami lękowymi u
dziecka.

[benignusia]

u nas wyglądało podobnie-córa 2 i pół,usypiala w swoim łózku,ale
ktos musial przy niej byc,glaskac itd.zasnela,i za jakies 2 3
godziny juz szla do nas albo nas wolala,az w czasie jej choroby mąż
zostawil oswiecona lampke nocną....mala czesto pije w nocy,wiec na
widoku jej niekapek.i..od 3 tyg spi sama,napije sie idziespac,nie
boi sie,nie wola,i przyszla do nas tylko raz....niewiedzialam ze na
nią tak banalny sposób zadziała .a jednak....

[ms_sylwia]

Moja córka od 18m miała identycznie, ponieważ zaczęła wychodzić z łóżeczka. Nie
walczyłam z tym, bo nie było sensu, stwierdziłam, że to minie, a ten krótki czas
spania z nią też będzie przyjemny. Teraz ma 22m i rzeczywiście mija jej to -
usypia ze mną albo z mężem, potem ją przenosimy i do rana już śpi u siebie.
Czasami jeszcze jej się zdarzy przyjść do nas w środku nocy, ale to nie tragedia
przecież. Proponuję zatem to przeczekać, powinno jej przejść. A czas, gdy śpi z
wami, potraktuj jako przyjemność - minie bezpowrotnie.