Nie wstydźcie się inteligencji swoich dzieci!

[zebra12]

Czytam często posty na tym forum i widzę, że panuje pogląd, ze dziecko, które
dużo umie, będzie kujonem. Właśnie to przeczytałam w innym wątku. Należy być
dumnym ze swojego dziecka, wspierać go w rozwoju, a nie ograniczać. Badania
naukowe i praktyka wskazują, że mózg dziecka jest najbardziej chłonny w wieku
lat 0-3. To, co wtedy przekażemy dziecku będzie potem rzutowało na całe jego
życie. Dzieci wychowywane przez zwierzęta, a odnalezione np w wieku lat 4-7,
już nigdy nie były w stanie nauczyć się nie tylko życia w społeczeństwie, ale
nawet mówienia, nie wspominając o czytaniu! Mało tego wykazywały cechy
upośledzenia intelektualnego... A przecież były to zwykłe, zdrowe dzieci,
pozbawione jedynie bodźców do rozwoju. Jedynie lub aż. Takie przykłady
pokazują, że zbyt mała stymulacja we wczesnym okresie dzieciństwa, rzutuje
potem na rozwój inteligencji dziecka. Wiem, że to nic odkrywczego, ale zdałam
sobie sprawę z tego, jak ważne, żeby dziecku dostarczać impulsów do rozwoju.
Niestety do zerówek często trafiają dzieci, które NIGDY nie trzymały w ręku
kredki ani pędzla, które puzzli nie widziały na oczy i nie posiadają w domu w
ogóle książek! Dla tych dzieci stracone jest już te 5-6 lat! I nie będą tego w
stanie, być może, nigdy nadrobić. To smutne. Niestety wielu rodziców rozumuje,
ze dzieciństwo to tylko zabawa, a takie rzeczy jak kredki, pędzle, kartki i
książki to już działka szkoły... A przecież w zabawie można nauczyć dziecko
czytać już w wieku lat 3 czy 4. Maluchy lubią też rysowanie, czy robótki
techniczne.
Wiem, ze tego nie przeczytają te osoby, które powinny, a szkoda.
Dobrze, ze Wy kobiety jesteście świadomymi i mądrymi rodzicami i dbacie o
rozwój Waszych dzieci. I nie martwcie się, ze wyrosną one na kujonów, bo kujon
to ten, co kuć musi, bo nie umie!
A Wasze dzieci będą miały dobry start, polubią naukę, szkołę, poczują
przyjemność płynącą z odnoszenia sukcesów i chętnie będą podejmować trud, by
potem cieszyć się owocami własnej pracy.
Wyścig szczurów? To dla tych, co się trudzą, by być najlepsi, a dla mądrze
wychowanych dzieci ważniejsza będzie radość ze zdobytej wiedzy, nie pozycji.
Ta, sama się zjawi w ich życiu.

[deela]

kujony? a kto to jest kujon?
malo zdolne dzieco ktore bardzo duzo czasu poswieca na utrwalenie materialu
ktore zdolnemu dziecku zajmuje baaaardzo malo czasu
ja mialam opinie kujona, a tak prawde mowiac uczylam sie raczej nieduzo, za to
systematycznie

[eps]

nie bardzo wiem o jakie ma być przesłanie autorki.

Ot co Deela

[zebra12]

O tym pisze właśnie.

[peia]

Deela,
nie zle
Naprawde nie zly wabik. Hahaha....
Sama sie pokusilam z ciekawosci.
Pozdrawiam

Peia, "nie zle", "nie zly" piszemy razem. Smutno

[joanna_can]

peia napisała:

> Deela,
> nie zle
> Naprawde nie zly wabik. Hahaha....

[peia]

...az sie zarumienilam. Pisze tu zawsze w pospiechu, wiec nie trudno o pomylke,
ale to nie powod zeby komukolwiek bylo z tego powodu smutno
Poza tym ani ten temat, ani to forum nie dotyczy zasad ortografii, czy gramatyki.
Nauczyciele maja swoje forum gdzie indziej.

[ded-e12]

Ważniejsze jest aby dziecko było chłonne, szybko przyswajało wiedze, wówczas jest samodzielne, nie siedzi i nie meczy się nad książkami godzinami. Nie potrzebuje korepetycji, odrabiania lekcji w asyście rodziców, dziecko cudo
Jaki świeży wątek

[mmda4o]

Zebra12-masz rację!Bardzo ważna jest taka stymulacja rozwoju od najmłodszych lat.Pokazywanie dziecku, że zdobywanie nowych umiejętności,wiedzy jest fajne ,ekscytujące a nie służy tylko temu,żeby mieć lepsze stopnie od kolegi.

[gabbie]

niby racja ale stymulacja musi byc madra i dostosowana do wieku
dziecka i do stopnia jego rozwoju w danej dziedzinie - bo przesadną
i niewłaściwą stymulacja można również zaszkodzić

Moim zdaniem zabawa to właśnie najlepsza droga do nauki. Mój prawie
dwulatek ma książeczki, kredki i farby, malujemy, czytamy razem ale
ja też bardzo lubie jak zajmuje się mieszaniem kaszy i cukru,
robieniem róznych błotek, wylewaniem, bieganiem z dzieciakami bo to
też jest rozwój.

Rozwój człowieka to coś więcej niż nauka pojmowana wczesnoszkolnym
rozumieniu.

Dziecko w wieku lat 5 czy 6, które nie zna kredki, pędzelka czy
książeczki to raczej z tych patologicznych rodzin.
Z kolei dla mnie dziecko co to od małego ledwie zipie bo biega z
jednych zajęć na drugie to tez gruba przesada.

[jagabaga92]

Mądra stymulacja jak najbardziej - zgadzam się z poprzedniczkami. Tylko sama
jestem przeciwniczką wyprzedzania naturalnego rozwoju dziecka (np. uczenie
czytania). Prawdę powiedziawszy to tak naprawdę niczemu nie służy poza
mozliwością pochwalenia sie przed innymi.

Często, gdy dziecko, które umie czytać i liczyć, idzie do szkoły na lekcjach
zwyczajnie się nudzi, nie uważa i "przegapia" moment, gdy w szkole zaczyna się
przerabiać rzeczy, których dziecko nie zna - stąd pierwszy krok do powstania
zaległości. Rodzice też szybko "sie gubią" i potem jest wielkie zdziwienie: "Jak
to sie stało? Przecież on/ona był taki mądry, inteligentny, a tu problemy z
nauką....?"

[asia0212]

No właśnie...zauważyłam wśród mam(niektórych)dziwną modę na uczenie dziecka
literek,a potem czytania 2-4 latków.Czemu to ma służyć? Jest tyle zabaw,gier
edukacyjnych,które stymulują rozwój dziecka.

[karo-d]

Naprawdę nie wiesz, czemu może służyć nauka czytania?!!!
Naprawdę nie rozumiesz, że dziecko uczone liter w wieku 7 lat swoja pierwszą
książkę przeczyta około 9 r.ż.? A to, które pozna literki i sposób ich łączenia
w 2.,3. czy 4. r.ż., będzie czytało sobie książki już jako sześciolatek?
Naprawdę uważasz, że nie mają znaczenia fantastyczne przygody, jakie można
przeżyć dzięki lekturze? Uzyskany w ten sposób zasób słów, antidotum na nudę,
np. podczas jazdy samochodem czy oczekiwania na coś? Naprawdę tego nie
rozumiesz? Niepojęte...

[madziulec]

Problem, ze ja na przyklad dzienw dzien swojemu dziecku czytam i ma
przewspaniala wyobraznie, ktorej bardzo mu zazdroszcze.

A ze go eni kusi komputer, eni kusi pilot, telewizor.. No po prostu nie i juz.

[jakw]

karo-d napisała:

> Naprawdę nie wiesz, czemu może służyć nauka czytania?!!!
Taa, wręcz dziecku 3-letniemu książkę i niech samo sobie czyta na
dobranoc. A 6-latkowi gazetę, niech sobie poczyta o zamachach
terrorystycznych.

> Naprawdę nie rozumiesz, że dziecko uczone liter w wieku 7 lat
swoja pierwszą
> książkę przeczyta około 9 r.ż.? A to, które pozna literki i sposób
ich łączenia
> w 2.,3. czy 4. r.ż., będzie czytało sobie książki już jako
sześciolatek?

Ja nie rozumiem. Starsza literami jakimikolwiek zaczęła się
interesować w wieku lat mniej więcej 5. W wieku lat 6 sama zaczęła
czytać, dukając straszliwie na początku. Pierwszą książkę
przeczytała miesiąc później.

> Naprawdę uważasz, że nie mają znaczenia fantastyczne przygody,
jakie można
> przeżyć dzięki lekturze?
Noo, Buka z "Muminków" śniła się 8-latce po nocach.

Uzyskany w ten sposób zasób słów, antidotum na nudę,
> np. podczas jazdy samochodem czy oczekiwania na coś?
Chyba że książka jest nuda

> Niepojęte...
Jeszcze mało pojmujesz, to fakt.

[mniemanologia]

Ależ nie ma co się żołądkować
Jak ktoś czytac lubi, to czytać będzie często i dużo. Jak nie - to i
nauka czytania w wieku 3 lat nie pomoże.
Wyobraźnia rozwija sie nie tylko dzięki lekturom, wręcz uważam, że u
4-latków powinna się rozwijać inaczej niż przez samodzielne czytanie
książek. Możemy, oczywiście, uczyć czytać 2-latki, całek - 4-latki
(ach, ta fantastyczna umiejętność abstrakcyjnego myślenia!), a
analizy Różewicza - 6-latki, ale to naprawde przesada!
Ja czytam od 5 czy 6 roku życia, rodzice mnie nie uczyli, jak byłam
mała, a książek za sobą mam setki.
A podczas jazdy samochodem od czytania można dostać nudności

Mam rezolutnego 2-latka w domu, który nudzi się książkami. Dzieci są
różne, a większość z nich rozwija się w tempie NORMALNYM, nie ma co
przyspieszać.

[titta]

Tylko co to jest "naturalny rozwoj" jesli chodzi np. o nauke
czytania. Przeciez umiejetnosc czytania nie jest bynajmniej
naturalna. Kiedy jest na nia czas? Przeciez uznanie, ze ok 6-7, to
tylko pewne teoretyczne i sztuczne zalozenie. Przyklad? Moj ojciec
nauczyl sie czytac sam majac ok 3 lata. Babcia ponoc wykladala na
umytaj i wypastowanej podlodze "sciezke" z gazet, a on zawziecie
studiowal literki z nich. Bylo to na wsi, gdzie nikomu do glowy nie
przyszlo aby dziecko "przyspieszac". Kiedy szedl do szkoly, mial juz
za soba samodzielnie przeczynego 2Robinsona Crusoe" i "Krzyzakow". A
ja? Jakby mnie nie zmuszono w wielu tych 7 lat, to bym pewnie w
ogole nie czytala... Bo dla mnie (dyslektyka) nigdy nie bylo to
naturalne... (Za to cyrylicy nauczylam sie sama .

[jagabaga92]

titta napisała:

> Tylko co to jest "naturalny rozwoj" jesli chodzi np. o nauke
> czytania. Przeciez umiejetnosc czytania nie jest bynajmniej
> naturalna. Kiedy jest na nia czas? Przeciez uznanie, ze ok 6-7, to
> tylko pewne teoretyczne i sztuczne zalozenie.

Wg mnie "naturalny rozwój" to taki, że dziecko SAMO (!!!) zaczyna się danymi
rzeczami interesować - interesuje się literkami, to proszę bardzo - uczmy
czytać. Ale jesli dzieciak nie wykazuje zainteresowania jakąś czynnością, to
poczekajmy lub odpuśćmy. Mój synek zdecydowanie bardziej woli wtulic sie we mnie
i słuchać, jak ja mu czytam, i czytam, i czytam..., aniżeli garnąć się do
nauczenia się samodzielnie czytać. A swoją drogą, to nawet inni domownicy
chętnie słuchają czytanych przeze mnie bajek I wierzę, że w przyszłości ta
nasza dzisiejsza bliskość zaprocentuje. Jeśli widzę, że mojego synka interesuje
matematyka, to zamiast uczyć go cyferek i działań, uczę synka logicznego
myslenia, bawiąc sie z nim w symbole i skojarzenia (np. chcąc pokazać, że czegoś
jest 4, synek wybiera kwadrat). Natomiast widząc, a właściwie słysząc , że
synkowi słoń nadepnął na ucho, to nie kupię mu pianina tylko i wyłacznie
dlatego, że ja bym chciała, zeby uczył się grać, bo to stymuluje rozwój mózgu.

[fuks0]

>>>>>>>Wg mnie "naturalny rozwój" to taki, że dziecko SAMO (!!!) zaczyna się
danymi rzeczami interesować - interesuje się literkami, to proszę bardzo - uczmy
czytać.

Czyli jak nigdy nie będzie miało ochoty na naukę czytania, to nigdy nie będziesz
próbowała go nauczyć? Jeżeli się nie będzie interesowało w ogóle jakimkolwiek
wysiłkiem intelektualnym, to też go do nie będziesz próbowała do niego zmotywować?

[jagabaga92]

> Czyli jak nigdy nie będzie miało ochoty na naukę czytania, to nigdy nie będzies
> z
> próbowała go nauczyć? Jeżeli się nie będzie interesowało w ogóle jakimkolwiek
> wysiłkiem intelektualnym, to też go do nie będziesz próbowała do niego zmotywow
> ać?

Wątek dotyczy dzieci w wieku przedszkolnym, a nie "uczniaków".

[saszanasza]

jagabaga92 napisała:

> > Czyli jak nigdy nie będzie miało ochoty na naukę czytania, to nigdy nie b
> ędzies
> > z
> > próbowała go nauczyć? Jeżeli się nie będzie interesowało w ogóle jakimkol
> wiek
> > wysiłkiem intelektualnym, to też go do nie będziesz próbowała do niego zm
> otywow
> > ać?
>
> Wątek dotyczy dzieci w wieku przedszkolnym, a nie "uczniaków".
>

a myślisz, że taki uczniak z chwilą pójścia do 1 klasy nagle odczuje potrzebę uczenia się czegokolwiek, zwłaszcza że dotychczas nie był do tego w żaden sposób zachęcany czy stymulowany?

[aniucha333]

Natomiast widząc, a właściwie słysząc , że
> synkowi słoń nadepnął na ucho, to nie kupię mu pianina tylko i
wyłacznie
> dlatego, że ja bym chciała, zeby uczył się grać, bo to stymuluje
rozwój mózgu.
>

Nie ma czegos takiego jak falszujace dziecko. Pamietaj ze twoje
dziecko jest produktem srodowiska w ktorym dorasta. Sama musialas mu
spiewac i zdrowo falszowalas i dlatego tez on nie slyszy dzwiekow. I
to nei moja opinia ale dr Suzuki jednego z najwybitniejszych
pedagogow muz. On zauwazyl ze dzieci ktorych rodzice sami falszuja
takie dzieci tez falszuja! Bo dziecko tak nasladuje rodzicow we
wszystkim ze nawet potrafi potem wyuczyc sie czegos zle.

Znajdz dziecku nauczyciela tej metody to ci dokladnie to samo powie.
Przeczytaj ksiazke "Karmieni miloscia" dr Suzuki i zrozumiesz co za
dydrymaly powtarzasz. Nie ma czegos takiego jak brak talentu czy
brak sluchu muzyczneeo, ale jest cos takiego jak zaniedbane dziecko
ktorego rodzice sluchaja stereotypowych dydrymal zamiast pomyslec ze
nie ma rzeczy niemozliwych. I wierzcie mi nie ma szczegolnie dla
malych dzieci - one wszystko potrafia jesli tylko da im sie szanse i
pokaze i zacheci

[memphis90]

> Nie ma czegos takiego jak falszujace dziecko. Pamietaj ze twoje
> dziecko jest produktem srodowiska w ktorym dorasta.

Przepraszam, ale dla mnie to bzdura. Kiedyś sądzono, że dziecko jest pustą
kartą, na której można zapisać co się da- dzisiaj wiemy, że gigantyczną rolę
pełni również genetyka, a przez nią, pośrednio- fizjologia mózgu. Nie każde
dziecko może być Mozartem, choćby mu mamusia śpiewała arie operowe. Nie każde
dziecko może być wspaniałym malarzem, choćby od malego wciskać mu pędzel czy
prowadzać po galeriach. Nie każde dziecko będzie świetnym matematykiem, nawet
jeśli rodzice od małego będą ćwiczyć z nim całki. Jest coś takiego jak talent,
predyspozycje.

Sama musialas mu
> spiewac i zdrowo falszowalas i dlatego tez on nie slyszy dzwiekow. I
> to nei moja opinia ale dr Suzuki
D. Suzuki wypowiadała się na temat zdolności wokalnych jednej z forumek?

[aniucha333]

> D. Suzuki wypowiadała się na temat zdolności wokalnych jednej z
forumek?

wypowiada sie na temat dzieci falszujacych i dlaczego tak sie
dzieje. Dziecka sluch jest tak fantastyczny ze potrafi powtarzac
doskonale to co matka wyspiewa nawet jak ona falszuje. To jest jeden
z jego przykladow by pokazac jak genialne sa dzieci i jak
fantastyczny maja sluch.

> Przepraszam, ale dla mnie to bzdura. Kiedyś sądzono, że dziecko
jest pustą
> kartą, na której można zapisać co się da- dzisiaj wiemy, że
gigantyczną rolę
> pełni również genetyka, a przez nią, pośrednio- fizjologia mózgu.
Nie każde
> dziecko może być Mozartem, choćby mu mamusia śpiewała arie
operowe. Nie każde
> dziecko może być wspaniałym malarzem, choćby od malego wciskać mu
pędzel czy
> prowadzać po galeriach. Nie każde dziecko będzie świetnym
matematykiem, nawet
> jeśli rodzice od małego będą ćwiczyć z nim całki. Jest coś takiego
jak talent,
> predyspozycje.

geny graja jakas role ale powiedz mi dlaczego zaden z synow Bacha
nie dorownal albo i nieprzewyzszyl ojca? Przeciesz geny mieli wiec
co sie stalo?

Sluchaj poczytaj o tej metodzie uznawanej za jedna z najlepszych na
swiecie od lat. Dr Suzuki wyksztalcil miliony dzieci i to
niekoniecznie na zawodowych muzykow ale ludzie ceniocych sztuke.
Dlaczego Azjaci w ost. latach tak przoduja w konkursach wiolinowych?
Geny? Szczerze watpie - jesli by tak myslec to praktycznie nie
pwoinni miec szans bo przeciez muzyka klasyczna wywodzi sie z Europy
i tylko tu te geny sa. Tak? A moze odp. stymulujace srodowisko tak
jak to utrzymuje dr Suzuki mialo na to wplyw? jak myslisz?

poczytaj o tym i tej metodzie zanim zaczniesz mi do gardla skakac

[aleksandra1357]

Dr Suzuki niestety sie bardzo mylil, mam na to wiele dowodow. Przeczytalam "karmieni miloscia", mam dwoje dzieci uczonych metoda Suzuki i wiele obserwacji. Znam dwuletnia dziewczynke, ktorej matka niemilosiernie falszuje, a ona spiewa niewiarygodnie czysto. Jeden z moich synow od zawsze falszuje, drugi troche mniej, mimo ze umuzykalniam ich tak samo i ja nie falszuje. Sluch mozna troche szkolic, troche wycwiczyc, ale dzieci rodza sie juz falszujace i niefalszujace, ot co.

[aniucha333]

Nie każde dziecko będzie świetnym matematykiem, nawet
> jeśli rodzice od małego będą ćwiczyć z nim całki. Jest coś takiego
jak talent,
> predyspozycje.

kazdy kogo znam zajmujacy sie czymkolwiek zawodowo, kazdy znany
muzyk z ktorym czytam wywiady mowi to (parafrazuje) co to
talent "90% praca, 5% talent a 5% szczescie".

Wiec mi nie wciskaj inaczej - talentami to pieklo jest wylozone. Mam
w rodzinie artystow ktorzy calkiem niezle z tego zyja i kazdy mi to
mowi ze talent to jest tylko mala kropla by do czegos dojsc bo
reszta to praca, praca i jeszcze raz praca. Praktyka czyni mistrza -
tak bylo jest i bedzie. Bo jesli isc tym co mowisz to praktycznie
kazde dziecko ze szkoly muz. musialoby byc kims w muzyce a nie jest.
Najczesciej ci co do czegos dochodza to sa ci co harowali w pocie
czola, cwiczac godzinami na intrumencie no i mieli lut szczescia ze
ich ktos odkryl.

[gabbie]

Nie można było lepiej tego ując.


Mądra stymulacja jak najbardziej - zgadzam się z poprzedniczkami.
Tylko sama
> jestem przeciwniczką wyprzedzania naturalnego rozwoju dziecka (np.
uczenie
> czytania). Prawdę powiedziawszy to tak naprawdę niczemu nie służy
poza
> mozliwością pochwalenia sie przed innymi.

[scarlet_s]

Moja córcia sama chce się uczyć pisać, liczyć. Nikt jej nigdy do
tego nie zmuszał. Gonie ją często do zabawy, bo właśnie nie chce,
żeby była kujonem, ale ona to poprostu lubi i już. Jest bardzo
inteligentna i ambitna i tym zaraża też swojego młodszego braciszka,
który umie baaaardzo dużo. Prawde mówiąc nie znam drugiego dwulatka,
który byłby tak inteligentny (sorry za zczerość). Nie wstydze się
inteligencji swoich dzieci, wręcz przeciwnie, pękam z dumy

[madziulec]

A potem powstaja takie smutne Klaudie Kulawiki i inne Ziemki czy jak im tam,
ktore sa takie jak dzidzie - piernik, po ktorych od razu widac, ze ktos wlasnie
"stymulowal" ich rozwoj...
Tylko gdzie kurcze dziecinstwo???

I widzimy dziecko z wielkimi oczami, w ktorych jest pustka.

Straszne.
Ale za to mamuska peka z domy, bo "mam talent"...

[scarlet_s]

Klaudia jeste rzeczywiście ofiarą swojego talentu. Nie chciałabym
mieć tak nieszczęśliwego dziecka, mimo jego talentu. Moje dzieciaki
są czasami powważne, ale zwykle roześmiane i szalejące

[a.nancy]

> Tylko gdzie kurcze dziecinstwo???

uwazasz, ze mozliwosc SAMODZIELNEGO przeczytania ksiazeczki zabija radosc z
dziecinstwa?
mnie nikt nie uczyl czytac. sama sie nauczylam, bo mnie interesowalo, czesto
pytalam "a jaka to literka" i w koncu nauczylam sie je skladac. i kiedy inne
dzieci sylabizowaly czytanki, ja mialam juz karte do osiedlowej biblioteki i
sama pozyczalam ksiazki. nie czuje sie przez to smutna ani pusta.

[scarlet_s]

Dokładnie. Moje dzieciaki np. są szczęśliwe jak naucza się czego
nowego, jak ktoś je pochwali, jak mogą się czym popiać, jak to
dzieci...

[mama_kotula]

scarlet_s napisała:

> Dokładnie. Moje dzieciaki np. są szczęśliwe jak naucza się czego
> nowego, jak ktoś je pochwali, jak mogą się czym popiać, jak to
> dzieci...


No więc jak każde inne dzieci
Moje dzieci mają identyczną radość w oczach - syn, wołając "mamo, sam odkryłem, że ctrl + x powoduje, że to co bylo cofnięte, wraca!", i córka, wołając - wybaczcie - "mama, popatrz, umiem wygiąć się i prawie dotykam językiem do pupy".

Czym się różni radość z jednego osiągnięcia od radości z drugiego?
Niczym. Zupełnie niczym.

Dzisiaj syn cieszył się jak norka, bo samodzielnie przyszył 8 guzików, trzymając igłę w rękach po raz pierwszy w życiu (wcześniej się zwyczajnie bał - nie zmuszałam więc, sama igiełką dłubałam szlaczki i stwierdziłam, że jak będzie chciał, to spróbuje). Zakomunikował "mamo, od dzisiaj będę sobie sam zaszywał te dziury, co czasem sobie wycinam w kalesonach i spodniach". Radość identyczna, jak przy rozwiązaniu zadania z matmy.

Cholera, nie mam pojęcia, dlaczego rodziców dzieci zdolnych niemal zawsze, z automatu, uznaje się za półgłówków niespełna rozumu, którzy ZMUSZAJĄ dziecko do rozwijania zdolności kosztem smutnych oczu i nieszczęśliwego dzieciństwa. Tego nie jestem w stanie pojąć.

[scarlet_s]

Masz racje. Znajomi czasami mówią, że ucze małego jak małpkę i że na
siłe go edukuje, że powinien się bawić a nie uczyć grać na
fortepianie. Nie rozumieją, że on sam chce. Jak nie chce, to nie gra
i nikt go nie zmusza. Fakt, że bardzo go wspieram, odpowiadam na
każde pytanie moich dzieci i popieram każde zainteresowanie, chociaż
czasem nie podoba mi się to, że siedzą pół dnia uczą się literek, że
ciągle domagają się komputera... Mam tylko nadzieję, że z czasem
minie, hi hi

[mama_kotula]

Cytat
Znajomi czasami mówią, że ucze małego jak małpkę i że na
siłe go edukuje, że powinien się bawić a nie uczyć grać na
fortepianie.


I tu przydałaby się definicja zabawy.
Ja definiuję "zabawę" jako aktywność, która sprawia dziecku przyjemność, którą dziecko lubi i której samo się domaga.
I zabawą może być wspólny taniec przy teledyskach ale zabawą może być też wypełnianie worksheet z ułamkami.

[mniemanologia]

scarlet_s napisała:

> Prawde mówiąc nie znam drugiego dwulatka,
> który byłby tak inteligentny (sorry za zczerość).

Prawdę mówiąc, to pewnie niewiele wiesz o inteligencji innych
dwulatków. Możesz wiedzieć conieco o ich umiejętnościach czy
preferencjach, ale nie wiesz, jak bardzo są inteligentne.

[sikorka68]

Lepiej jest uczyć cyferek (jeśli już). Poza tym moją małą tego nauczył syn- i
co? Mam oduczać?
Jeśli dziecko umie już "coś" wystarczy czujność, zwykłe odpytanie i zaległości
nie będzie.
Czasem dziecko samo łapie cyferki, czy literki. Moja ma 4 lata i już podłapała
alfabet. Syn się uczył, a ona razem z nim.

[pinkdot]

> czytania). Prawdę powiedziawszy to tak naprawdę niczemu nie służy poza
> mozliwością pochwalenia sie przed innymi.
>
> Często, gdy dziecko, które umie czytać i liczyć, idzie do szkoły na lekcjach
> zwyczajnie się nudzi, nie uważa i "przegapia" moment, gdy w szkole zaczyna się
> przerabiać rzeczy, których dziecko nie zna - stąd pierwszy krok do powstania
> zaległości. Rodzice też szybko "sie gubią" i potem jest wielkie zdziwienie: "Ja
> k
> to sie stało? Przecież on/ona był taki mądry, inteligentny, a tu problemy z
> nauką....?"

Serio? Ja miałam cudowne dzieciństwo z książką w ręku - nauczyłam się czytać sama jako 3-latka. Żadna zabawka nie jest w stanie zastąpić tego co daje książka, pamiętam jak właśnie jako taki 3-4-letni brzdąc współczułam mniejszym dzieciom tego, że nie potrafią jeszcze czytać. W szkole jakoś zaległości nigdy nie miałam, świadectwa z czerwonym paskiem przez całą edukację - plusem było zaś to, że nie musiałam nigdy się w domu uczyć (starczyło mi uważanie na lekcji), za to miałam sporo czasu na czytanie ciekawszych książek niż podręczniki.

[tijgertje]

Czytam często posty na tym forum i widzę, że panuje pogląd, ze
dziecko, które
> dużo umie, będzie kujonem.

Szczerze mowiac nie bardzo rozumiem, o co ci wlasciwie chodzi.
Wyscig szczurow nie, ale uczyc trzylatka czytania jak najbardziej???
To, czy dziecko bedzie kujonem czy nie, wcale nie zalezy od tego, co
umie przed pojsciem do szkoly. Pojecie kujon jest dosc wzgledne,
zalezy, z ktorej strony sie przyjrzec. Mnie nazywano kujonem, bo
zawsze umialam co trzeba, mimo, ze nigdy sie nie uczylam.
Wystarczylo, ze raz cokolwiek przeczytalam, a pamietalam szczegolowo
bardzo dlugo. Kujonem nazywali mnie ci, ktorzy pozbawienie
naturalnych zdolnosci wklepywali bezmyslnie podreczniki na pamiec.
Kto tu byl kujonem??? Stymulacja dzieci ma sens, o ile nie jest
przesadzona. Uwazam, ze wrecz dzieci, ktorym ciezko przychodza nowe
umiejetnosci nalezy stymulowac i wdrazac do systematycznej pracy i
nauki przez zrozumienie zagadnienia. Kujon bedzie klepac z pamieci
nawet nie wiedzac co, byle zdobyc jakas tam ocene. madrze wychowane
dziecko bedzie sie systematycznie uczyc, bo tylko w ten sposob
zdobyta wiedza jest trwala, ale bedezie tez umialo porownywac,
analizowac i kreatywnie szukac rozwiazan, a takze pytac. z tym sporo
dzieciakow ma problem niestety
Ze stymulacja jednak nalezy byc ostroznym. Przesadzanie w
ktorakolwiek strone nie jest zdrowe. dziecko, ktore zbyt wczesnie
nabedzie szkolne umiejetnosci i znacznie wyprzedzi rowiesnikow nie
nauczy sie systematycznej pracy, bo bedzie sie pierwsze miesiace w
szkole nudzic. wytresowac mozna zwierzaki, moga sie baaaardzo duzo
nauczyc, ale d ludzi rozni je to, ze pozbawione sa tworczego
myslenia. dziecko, ktoremu kilkakrotnie pokaze sie, jak ulozyc
trudne puzzle zrobi to szybko i bezblednie, ale juz samodzielne
ulozenie nawet znacznie prostszych puzzli moze sie okazac zbyt duzym
wyzwaniem. Nie wiem, czy sie jasno wyrazam i lapiecie roznice?
Mysle, ze u malych dzieci lepiej rozwijac UMIEJETNOSCI, ktore
ulatwia start w szkole, a nie wyprzedzac program nauczania i wpajac
wiadomosci, ktore dziecko i tak bedzie musialo "przerabiac" w
szkole. Pozwolmy dzieciom byc dziecmi. Dziecko powinno sie uczyc
przez zabawe, rozwijac motoryke jezdzac na rowerze, biegajac za
pilka, lepic , klejac, wycinajac i rysujac. Zamiast uczyc dzieco
czytac i pisac, lepiej nauczyc porownywac figury, wowczas czytanie
okaze sie pestka, a i pisanie nie bedzie stwarzac problemow, zbyt
wczesna nauka moze utrwalic bledy chocby w kierunku i ksztalcie
liter, co moze w przyszlosci zaowocowac chocby tym, ze dziecko nie
bedzie w stanie przeskoczyc pewnego progu i nauczyc sie szybko
pisac. Sama tak mam, nigdy nie wyrabialam z robieniem notatek,
pisemne klasowki byly koszmarem, bo moglam wszystko umiec, ale nie
nadazalam nieraz zapisac tego, co w glowie siedzialo

I nie martwcie się, ze wyrosną one na kujonów, bo kujon
> to ten, co kuć musi, bo nie umie!

Nie, niektorzy musza "kuc", bo nie sa w stanie szybko zapamietywac.
Kujon to ten, co nawet jesli umie, kuje bezmyslnie. Kujonem nie
bedzie ten, kto sie umie uczyc.

A Wasze dzieci będą miały dobry start, polubią naukę, szkołę, poczują
> przyjemność płynącą z odnoszenia sukcesów i chętnie będą
podejmować trud, by
> potem cieszyć się owocami własnej pracy.
> Wyścig szczurów? To dla tych, co się trudzą, by być najlepsi, a
dla mądrze
> wychowanych dzieci ważniejsza będzie radość ze zdobytej wiedzy,
nie pozycji.

No to jak w koncu? poczuja przyjemnosc z odnoszonych sukcesow??? Jak
juz do tego dojdzie, to stana w wyscigu szczorow, bo te sukcesy beda
im potrzebne. Dziecko, ktore uczy sie dla przyjemnosci i wie, ze
umie, nie bedzie sie przejmowac ocenami w szkole, ktore jak chyba
wszystkim wiadomo sa niezbyt miarodajnym wyznacznikiem tego, co
dziecko faktycznie umie. Ocenianie niestety samo w sobie narzuca
udzial w wyscigu szczorow
Skreslanie z gory dziecka, ktore idac do zerowki nie potrafi czytac
czy nie widzialo na oczy puzzli jest niespawiedliwe. Inteligencja
jest cecha wrodzona i niezmienna, ale umiejetnosc jej wykorzystania
to cecha nabyta.Dziecko malo zdolne, ale zachecane do rodzicow do
samodzielnego rozgryzania problemow moze sie okazac znacznie
pojetniejszym uczniem od tego, ktore czytalo w wieku 3 lat, ale
rodzice zbyt "stymulowali" malucha pokazujac co i jak. Taki maluch
bedzie oczekiwal gotowych roziwazan i faktycznie stanie sie kujonem.

[titta]

Wydaje mi sie, ze szkopul tkwi wlasnie w stwierdzeniu
czy "inteligencja jest cecha wrodzona i niezmienna". Pierwszy post
byl oparty wlasnie na zalozeniu, ze tak nie jest. Dowodem maja byc
dzieci pozbawione stymulacji we wczesnym dziecistwie (porzucone).
Osobiscie uwazam, ze choc pewne predyspozycje mozgu sa wrodzone (np.
dwoje dzieci w tej samej rodzinie, wychowanych identycznie nigdy nie
bedzie uczyc sie roznych rzeczy z taka sama latwoscia). Jednak mozg
jest bardzo plastyczny: stymulujac rozne jego funkcje, mozna
poprawic pamiec, koncentracje, nauczyc sie kojarzenia fakrow itp. A
to ogromnie wplywa na inteligencje. To tak jak ze sluchem czy
talentem plastycznym. Sa ludzie ktorzy sie rodza z olbrzymim i
naturalnym talentem, ktorego wlasciwie nie mozna "zepsuc". Z duzym
prawdopodobienstwem rozwina go tez sami, bez istotnej ingerencji
otoczenia. Jednak u osob pozbawionych tej "bozej iskierki" zarowno
sluch jak i zdolnosci plastyczne mozna ksztaltowac. Wirtuozami
zapewne nie beda, ale mozga calkiem dobrze opanowac gre na jakims
instrumencie czy umiejetnosc rysowania (np. wystarczajaca aby zostac
architektem). Jednak bez wlozonej pracy beda kompletnymi
analfabetami w danej dziedzinie (szczatkowe predyspozycje jakie maja
moga wrecz zaniknac). A im wczesniej zacznie sie ksztaltowac dane
funkcjie mozgu, tym lepiej. Warto jednak wiedziec, ze cwiczenie
mozgu nie jest tak oczywiste. Przykladowo na umiejetnosc czytania i
pisannia ogromny wplyw ma koordynacja reka-oko czy zmysl rownowagi
(cwiczony np. poprzez lapanie pilki czy jazde ma rowarze).

[tijgertje]

Tita, powinnas zacytowac cale zdanie z mojej wypowiedzi, a nie tylko
jego czesc, bo traci sens:
Inteligencja
jest cecha wrodzona i niezmienna, ale umiejetnosc jej wykorzystania
to cecha nabyta.

To, ze inteligencja jest wrodzona, to chyba nie podleg dyskusji,
inaczej nie mialyby sensu jakiekolwiek badania, jak sama napisalas,
dzieci wychowywane tak samo moga sie bardzo roznic. Chodzi nam w
sumie chyba jednak o to samo. Z naturalnych zdolnosci mozna dziecko
nauczyc efektywnie korzystac, a mniej zdolnemu ulatwic nauke poprzez
zdobycie umiejetnosci i technik pozwalajacych zniwelowac roznice.
Jak skrzypek: zdolny moze mniej cwiczyc, mniej zdolny, ale cwiczacy
efektywniej i dluzej moze osiagnac wyzszy poziom.

[jakw]

titta napisała:

> Jednak u osob pozbawionych tej "bozej iskierki" zarowno
> sluch jak i zdolnosci plastyczne mozna ksztaltowac. Wirtuozami
> zapewne nie beda, ale mozga calkiem dobrze opanowac gre na jakims
> instrumencie czy umiejetnosc rysowania
Sądząc po moim przykładzie mam co do tego trochę wątpliwości

>np. wystarczajaca aby zostac architektem).
No co ty, teraz do rysowania są programy komputerowe

Jednak bez wlozonej pracy beda kompletnymi
> analfabetami w danej dziedzinie (szczatkowe predyspozycje jakie
maja moga wrecz zaniknac).
Mi tam moje śpiewanie nie jest do niczego potrzebne . Nut nie
rozróżniam i jakoś żyję.

A im wczesniej zacznie sie ksztaltowac dane
> funkcjie mozgu, tym lepiej. Warto jednak wiedziec, ze cwiczenie
> mozgu nie jest tak oczywiste. Przykladowo na umiejetnosc czytania
i
> pisannia ogromny wplyw ma koordynacja reka-oko czy zmysl rownowagi
> (cwiczony np. poprzez lapanie pilki czy jazde ma rowarze).
Wniosek: dzieci przedszkolne powinny grać w piłkę i jeździć na
rowerze

[gdzie-idziesz]

Cytuję
Niestety wielu rodziców rozumuje,
> ze dzieciństwo to tylko zabawa, a takie rzeczy jak kredki, pędzle,
kartki i
> książki to już działka szkoły...
Tu się z Tobą nie zgodzę - kredki, pędzle, kartki, książki czy
puzzle to też ZABAWA. W dodatku najwspanialsza na świecie bo razem z
rodzicami, wspólna.
Uważam że dziecko trzeba stymulować, wspierać jego rozwój, ale nie
zdrowe jest przenoszenie swoich ambicji na dziecko. Uczyć czytać na
siłę, żeby się pochwalić, uczyć pływać dziecko które nie lubi wody
itp. Angielski od kołyski, gimnastyka niemowlęca. Potem takie
dziecko roczne czy dwuletnie zamiast swobodnie rozwijać się na
spacerach czy w domu, ganiane jest od jednych zajęć do innych. Od
basenu do sal poznawczych poprzez lekcje języka i muzyki. I takie
dziecko będzie kujonem - nauczone od małego że najważniejsz jest
uczyć się. Nie nauczone swobodnej zabawy, interakcji w grupie,
przejmowania inicjatywy, używania wyobraźni.
Moim zdaniem uczenie małego dziecka to jego wspieranie, wyszukiwanie
mocnych stron, zainteresowań i pomaganie dziecku je rozwijać. Ale
wyłącznie za jego zgodą, przez zabawę.
Pozdrawiam

[titta]

No wlasnie nie bedzie kujonem. Wrecz przeciwnie. Jesli z natury jest
inteligentne z duzym parwdopodobienstwem mozna przyjac wrecz, ze
bedzie leniem. Co nie zmienia faktu, ze moze byc najlepszym uczniem,
czy studentem, a w przyszlosci nieznosnym "geekiem" obdarzajacych
ludzi wykladami na temat znakow dialektycznych w jezyku chinskim,
czy oczyszczaniem sygnalu przy modelowniu ruchu gwiazdy
neutronowej

[lambert77]

Brzmi jak reklama kolejnej cudownej szkoły dla niemowląt Dlatego na końcu
brakuje mi zdania że odpowiedzialni rodzice powinni posłać dzieci do szkoły x i
kupić książki autora y bo wtedy będą genialne

[madziulec]

Po raz kolejny stwierdzam ze smiechem, ze mam tepaka w domu.
Dlaczego?

A dlatego, ze nei umiem (i psychologowie rowniez) przekonac mojego
dziecka do kredek, rysowania, plasteliny i tego typu dzialalnosci...
Po prostu nei i juz.
Robi za to milion innych rzeczy, o ktorych pewnie wasze dzieci w
ogole nie maja pojecia i tyle. Ale przez to moje dziecko bedzie tepe
w szkole, bo nie bedzie umialo obslugiwac komputera (jego to nei
interesuje), nie bedzie umialo wlaczyc telewizra (co za 4,5 latek,
ktorego pilot nei interesuje), nie umie obsluzyc telefonu (jak
wyzej)...
Rozumiem jednak, ze dla niektorych to stymulacja to tylko puzzle,
kredki i tyle.

Ale zeby bylo smieszniej psychologowie bardzo wysoko oceniaja jego
inteligencje, zdolnosc adaptacji i wiele innych cech na tle
rowniesnikow a nawet stwierdzaja, ze emocjonalnie jest na poziomie
gdzie 6-latka.

[lambert77]

spoko nauczy się

[allerune]

nie nazywaj dziecka tempakiem, nawet w żartach !

Badania pokazały, że dzieci, którym wmawiano że są mądre osiągały dużo więcej
(mimo że były przeciętne) i odwrotnie, dzieci którym powtarzało się że nie są
dobre automatycznie obniżały swoje osiągnięcia.

Dziecko nie rozumie, że to żart !!!

[mw144]

No coś Ty, w Polsce to przestępstwo! Jak moje nieco ponad dwuletnie
dziecko zaczęło sobie czytać (literować) nazwę stacji na dworcu PKP,
to współpasażerowie patrzyli na mnie jak na zbrodniarza - pewnie w
domu stoję nad nim z pasem i każę wkuwać literki. Jestem też wyrodną
matką, bo nauczyłam obsługi urządzeń wszelkich zamiast zamontować
1500 blokad na wszystko w domu (raz naet spróbowałam, ale syn
zdemontował ją sam osobiście w ciągu 3 minut).

Budujcie z dziećmi z LEGO!

[allerune]

Moim zdaniem nic tak nie rozwija wyobraźni przestrzennej i inteligencji jak
klocki lego. Ku mojemu zdziwieniu zabawka ta staje się coraz mniej popularna.

Mój chrześniak ma parę pudełek i kiedyś chciałem z nim trochę się pobawić (no
dobra, chciałem sobie pobudować z klocków ;P). Szczęka opadła mi w dół jak
dowiedziałem się, że każdy zestaw trzymany jest osobno bo potem może być problem
ze zbudowaniem tej konkretnej zabawki na pudełku. Pierwsze co zrobiłem to
wysypałem wszystkie pudełka na środek pokoju i pomieszałem je (mina mamy
chrześniaka - bezcenna) i powiedziałem - budujemy statek kosmiczny.

Zabawa trwała 2h i wyszedł nam statek z gąsienicami od koparki, antenkami z
zamku, kabiną ciężarówki i wieloma innyim modyfikacjami. Chrześniak nie pozwalał
go nikomu rozebrać przez następny miesiąc. Niestety nikt nie miał ochoty bawić
się z nim dalej, uważam że to duża dla niego strata

Z tego co pamiętam to mnie właśnie najbardziej fascynowało to, że można mieć
jakiś pomysł budowli, pojazdu itd. i potem po prostu go budować, wyszukując w
pamięci klocki, które mogą pasować do koncepcji a potem je dopasowywać. Uważam,
że to dzięki temu nigdy nie miałem problemów z przestrzenią, geometrią... i
ukończeniem politechniki

[mama_kotula]

Cytat
Szczęka opadła mi w dół jak
dowiedziałem się, że każdy zestaw trzymany jest osobno bo potem może być problem ze zbudowaniem tej konkretnej zabawki na pudełku.


Allerune, ja doskonale wiem, co masz na myśli i zgadzam się w każdym calu.

Taka dygresja - nie widziałeś chyba jednak miotającego się pięciolatka, którego właśnie najdzie ochota na zbudowanie tej konkretnej zabawki na pudełku i stoi w obliczu wyszukiwania np. 5 unikalnych dla danej konstrukcji klocków w 12-kilogramowej stercie . Wierz mi, nie chcesz oglądać tego widoku <lol>.

My mamy na to sposób - część klocków jest posortowana "tematycznie" - w skrzynkach na narzędzia z przegródkami - te, które są charakterystyczne dla danych zestawów. Segregowane też są części malutkie o charakterystycznym kształcie, takie, które ciężko wyłuskać z kupy bricków. Osobno klocki z zestawów Technic. Osobno - w oryginalnych plastikowych pudełkach - zestawy Bionicle (w zabawie łączone razem, po rozparcelowaniu improwizowanej konstrukcji wracają na swoje miejsce). Reszta jest luzem, duplikaty wymieszane. Łącznie kilkanaście kilogramów.
Mimo wszystko - rozsądna segregacja LEGO bardzo ułatwia życie. Pozwala na oszczędzenie czasu i zniechęcenie przy szukaniu tego jednego, jedynego klocka

[dawidzior89]

WYPRZEDAZ klocków lego
Sklep z zabawkami SUPRO – wspaniałe zabawki i prezenty dla dzieci

Zamowisz na www.supro.home.pl
lub zamowisz pzrez telefon [phone]
lokalizacja krakow
mozliwa wysyłka

[bimota]

To moze sie zdecydujcie czy mowimy o czytaniu i pisaniu, czy rysowaniu... Moze
to dla was to samo.. ?

Moj syn ma 12 lat, rysowac zapewne niedlugo bedzie lepiej odemnie, lubi
majsterkowac, naprawiac rozne rzeczy i niezle mu to wychodzi, interesuje sie
technika i innymi rzeczami, ale ma ogromne problemy w szkole, do dzis ma
problemy z plynnym czytaniem ze zrozumieniem (co zapewne w znacznym stopniu ma
wplyw na inne problemy), niby ma jakies ADHD... Co mam zrobic ?? Drugi syn (9
lat) radzi sobie znacznie lepiej w szkole. Inaczej byli stymulowani ??

Podobnie bylo ze mna i moim starszym bratem... On podobny do mego starszego
syna, ja do mlodszego... On skonczyl zawodowke, technikum juz nie, ale radzi
sobie calkiem dobrze w zyciu, zna sie na technice, umie programmowac i robic
wiele innych rzeczy. Zyczylbym sobie by co niektorzy absolwenci informatyki
posiadali takie umiejetnosci... Ja umialem czytac w wieku chyba 5 lat, choc nikt
mnie specjalnie tego nie uczyl. Rysowanie mnie zbytnio nie pociagalo, klockami
lego tez sie chyba nie bawilem (zwlaszcza, ze wtedy byl to towar "deficytowy"
), jednak z geometria przestrzenna raczej nie mam problemow i informatyke
skonczylem, co akurat nie jest dla mnie wielkim wyznacznikiem wiedzy czy
inteligencji... Byc moze myslal bym inaczej po politechnice. W ogole system
szkolnictwa jest wg mnie do bani... Bylismy inaczej stymulowani... ??

Pytam wiec ile warte sa te wasze teorie...

[jurek.powiatowy]

Einstein nie miał żadnych bodźców w wieku 0-3. Wręcz przeciwnie, miał olbrzymie
problemy z nauką. Ale jakimś cudem uważa się go za geniusza. Zresztą bardzo
słusznie. Nie demonizujmy więc, twierdząc że dziecku do lat trzech należy
dostarczać mnóstwa nowych bodźców i nauką języka obcego dodatkowo. Dziecko w tym
okresie potrzebuje emocjonalnej stabilizacji a nie intelektualnej podniety. I
jeszcze jedno. Inteligencja ogólna bez inteligencji emocjonalnej jest nic nie
warta. To tak jakby mieć w garażu czerwone ferrari ale nie mieć do niego kluczyków.

[allerune]

Einstein miał ojca, który był inżynierem i produkował różne urządzenia,
inspirował też go jak był mały do myślenia i poznawania świata.

"When Einstein was five, his father showed him a pocket compass. Einstein
realized that there must be something in the space, previously thought to be
empty, that was moving the needle and later stated that this experience made "a
deep and lasting impression".[7] At his mother's insistence, he took violin
lessons starting at age six, and although he disliked them and eventually quit,
he later took great pleasure in Mozart's violin sonatas. As he grew, Einstein
built models and mechanical devices for fun, and began to show a talent for
mathematics."

[mama_kotula]

jurek.powiatowy napisał:

> Einstein nie miał żadnych bodźców w wieku 0-3. Wręcz przeciwnie, miał olbrzymie problemy z nauką. Ale jakimś cudem uważa się go za geniusza.

Einstein miał - z największym prawdopodobieństwem - zespół Aspergera.
To, co otoczenie uznawało za "problemy z nauką" było aspergerycznym, niestandardowym sposobem myślenia - i problem to miało otoczenie, a nie Einstein, Einstein miał co najwyżej problemy w dostosowaniu swojego sposobu myślenia.

[brak-pomyslu]

Czyli rozumiem (sądząc z wypowiedzi niektórych osob), ze moje , 5-
letnie, dziecko, które nie czyta, liczy w niewielkim zakresie, i nie
chodzi na angielski bo po prostu nie chce a ja nie zamierzam go
zmuszać (zamiast tego w przedszkolu chodzi na zajecia z twórczego
myślenia), jest dzieckiem zaniedbanym i w przyszłości będzie
opoźniony (o ile już nie jest).
Jakbym słyszała moja babcie i jej opowieści jak to wnuczka jej
koleżanki to w wieku 3 lat juz czyta, liczy i w ogóle. I na nic
zdaja sie moje tłumaczenia że dzieci rozwijają sie w różnym tempie.
Za to mój syn potrafi z klocków lego (i nie tylko)robić wspaniałe
rzeczy (własnie mieszając klocki z różnych zestawów - u nas one leżą
w jednym pudełku)i ma niesamowita wyobraźnię.
i zgodzę sie ze zdaniem tych , którzy twierdzą, że nie potrzeba
obciażac dziecka w tak młodym wieku nawałem obowiazków, jeśli
widzimy, ze dziecko sie z tym źle czuje.

[scarlet_s]

Moja mala prosiłamnie, żebym ją wypisała z angielskiego, bo "same
głupoty tam są" i co? Wypiałam, skoro ją to nie interesuje. Za to
umie czytać i pisać najlepiej z całej grupy, bo ją to poprostu
ciągnie. Na angielski przyjdzie czas.

[4v]

kujonami nie są dzieci zdolne. te naprawde zdolne mają swoje zainteresowania,
które zajmują ich czas, na naukę nie pozostaje zbyt dużo czasu.

można to porównać do szczurów korporacyjnych i biznesmenów/przedstawicieli
wysokopłatnych wolnych zawodów. szczurek to kujon. jego cały świat to praca. tak
jak kujona nauka. a zdolniacha, cóż, zdolniacha nie musi harować 24/7, poza
tym... nie chce mu się!

krzywdę, jaką rodzice robią dziecku, to gaszą je, jego naturalną ciekawość,
zdawkowo odpowiadają na pytania, jak czegoś nie wiedzą a dziecko zapyta to
zamiast k...a sprawdzić i odpowiedzieć, wolą powiedzieć "nie wiem", albo co
jeszcze gorsze odpowiedzieć coś bez sensu.

nigdy nie zapomnę jak w pociągu widziałem może 6, może 7-latka, o elokwencji co
najmniej zdolnego licealisty. mały był geniuszem. ale gdy o coś zapytał mamy, ta
pięknie mu odpowiadała. i dużo rozmawiali.

dziś chłopaczek ma lat kilkanaście i na pewno nie jest kujonem. ma za to wielką
wiedzę o świecie, której rowiesnicy mogą mu co najwyżej pozazdrościć. ale on
miał szczęście i MĄDRYCH rodziców, którzy nie hodowali, a wychowywali go.

i tego właśnie Wam życzę, posiadacze małych dzieci.

PS. respekt dla autora postu. myślimy tak samo.

[madziulec]

Wszystko pieknie.

Tylko co potem sie dzieje z takim dzieckiem w szkole?? Tak naprawde???

Czy nasze szkoly sa przygotowane na dzieci, ktore sa wystymulowane, cos potrafia
i wymagaja juz innego podejscia???
Nie. Wuiec nudza sie i nie sa lubiane przez nauczycieli, a jesli sa lubiani to z
kolei sa niszczone przez rowiesnikow (z racji sympatii nauczyciela).

No pieknie wszystko wyglada na forum o czytaniu Krzyzakow i innych ksiazek...
Ale to sie nijak ma do rzeczywistosci

[aniucha333]

> Tylko co potem sie dzieje z takim dzieckiem w szkole?? Tak
naprawde???
>
> Czy nasze szkoly sa przygotowane na dzieci, ktore sa
wystymulowane, cos potrafi
> a
> i wymagaja juz innego podejscia???
> Nie. Wuiec nudza sie i nie sa lubiane przez nauczycieli, a jesli
sa lubiani to
> z
> kolei sa niszczone przez rowiesnikow (z racji sympatii
nauczyciela).
>

sorry to walic takie szkoly! Jak my rodzice nie zaczniemy tego
zmieniac i drazyc dziru w brzuchu nauczycielom i tepic tego typu
zachowan to kot???? Min. Edukacji????

Pamietaj to my rodzice i nasze dzieci musimy zmieniac srodowisko
wokol nas. Jesli zgodzisz sie na takie traktowanie to bedziesz tak
traktowana.

Szczerze mowiac jakbym miala problem ze szkola to bym znalazal paru
innych rodzicow i zalaozyla szkole a nie uzerala sie z takim
matolowatymi nauczycielami.

I od kiedy zycie to kontest popularnosci? Od kiedy to wszyscy maja
nas kochac? Czy juz polskie przyslowie Jeszcze sie taki nie narodzil
ktory by wszystkim dogodzil ulecialo z glowy?

[memphis90]

>
> sorry to walic takie szkoly! Jak my rodzice nie zaczniemy tego
> zmieniac i drazyc dziru w brzuchu nauczycielom i tepic tego typu
> zachowan to kot????
Ale jak chcesz tępić brak sympatii ze strony innych dzieci?

[aniucha333]

> Ale jak chcesz tępić brak sympatii ze strony innych dzieci?

uczeniem dziecka od najmlodszych lat ze swiat nie obraca sie wokol
niego, ucznie empatii i bycia soba.

I jesli to nie pomoze tzn. ze ta szkola jest dla dziecka nie ta bo
albo tam chodza koziolki matolki, albo moje dziecko stalo sie
egoista.

I mimo tego i tak nalezy dziecku tlumaczyc ze niewazne co zrobi i
tak zawsze znajdzie sie ktos kto i tak go bedzie nie lubil. Takie
jest zycie i tego nie zmienisz.

[ala1-970]

Ja nie wstydzę się inteligencji mojego 7-letniego syna, który zna
się na ułamkach, liczy do tysiąca (+ ,-), do 100 (:,*), świetnie
czyta, pieknie rysuje, ślicznie tańczy, bardzo dobrze gra w warcaby
i szachy, wie co to chemia i fizyka kwantowa. Występował w kilku
programach telewizyjnych, radio, prace plastyczne są w gazetach
ogólnopolskich i wystawach. W tym roku zdobył 20 dyplomów z różnych
dziedzin: sport, plastyka, wiedza tematyczna. Może się chwalę, ale
nigdy się nie wstydziłam za niego, że jest taki zdolny. Zawsze go
uczę i wspieram w tym co robi.

[madziulec]

A czy on sie bawi?
Czy ma radosc w oczach?
Czy tylko spelnia chorobliwe ambicje swojej matki?????

[scarlet_s]

Ale masz geniusza w domu. Pewnie nie jedna mama ci zazdrości.
Gratuluje szczerze.

[mniemanologia]

Skąd Wam przychodzi do głowy, że można się wstydzić dziecka???

[morekac]

Moim zdaniem jest różnica więcej niż subtelna pomiędzy brakiem
puzzli i kredek a całkowitym brakiem kontaktów z innymi ludżmi w
wieku 0-3 lata... A co do dzieci znalezionych - wychowanych przez
dzikie zwierzęta, nie wiadomo czy były to zdrowe, nieuposledzone
dzieci. Post factum jest to raczej trudne do ustalenia. Dziecko,
chowane nawet w lekkim zaniedbaniu stymulacyjnym - mam tu na myśli
brak kredek, pędzla i puzzli, a nawet książek, nie zaś zaniedbywanie
typu pozostawianie samo w kojcu bez zabawek, będzie sie raczej
normalnie rozwijało i 5-6 lat życia trudno uznać za stracone. Samo
towarzyszenie rodzicom przy pracy może być bardzo stymulujące. A do
szczęścia nie jest bynajmniej konieczne czytanie w wieku 3-4 lat i
mnóstwo stymulacji w przedszkolu. Do szczęścia jest konieczne
poplotkowanie z koleżanką po lekcjach albo pogranie z chłopakami w
nogę. czyli obre interakcje społeczne.

[mama_kotula]

Cytat Do szczęścia jest konieczne
poplotkowanie z koleżanką po lekcjach albo pogranie z chłopakami w
nogę. czyli obre interakcje społeczne.

Komu jak komu. Pojęcie szczęścia jest względne.
Dla mojego syna i mnie interakcje stricte społeczne mogłyby nie istnieć (nie mówię o relacjach netowych, to inny rodzaj interakcji).

Skoro ja widzę, że moje dziecię szczerze nie znosi interakcji społecznych - bo nie znosi - to nie będę go uszczęśliwiać na siłę, bo ktoś gdzieś powiedział, że to jest najważniejsze dla pięciolatka. Nie - nie będę na siłe zmuszać do nawiazywania kontaktów i do biegania z piłką z chłopakami, bo tego organicznie nie cierpi i nie powoduje to w nim poczucia "szczęścia", wręcz przeciwnie. Socjalizować będę dziecię na tyle, na ile to będzie konieczne i na ile będzie mu przydatne w życiu.

(uprzedzam komentarze - taaaak, moje dziecię również ma matkę socjopatkę, która najlepiej czuje się we własnym, jednoosobowym gronie).

[scarlet_s]

mama_kotula napisała:
> (uprzedzam komentarze - taaaak, moje dziecię również ma matkę
socjopatkę, która
> najlepiej czuje się we własnym, jednoosobowym gronie).
>

))

A ja socjopatycznie selkcjonuje sobie towarzystwo

[mama_kotula]

CytatA ja socjopatycznie selekcjonuje sobie towarzystwo

Ja też. Doborowe grono - mój niemąż, moje dzieci oraz niejaki Hans Asperger. Wszyscy się lubimy

[madziulec]

Zaczynam sie zastanawiac kto z siebie robi idiotke a kto nia rzeczywiscie jest

Ale ze pora pozna a ja jutro udaje sie do wod, przeto nie bede sobie zawracac
glowy niektorymi, robiacymi wiele rzeczy dla poklasku, taniej prasy i tych
podobych rzeczy

Caluje w czolko. Dzieci takze.

[scarlet_s]

Wiesz, a ja tam się nad idiotkami nie zastanawiam. Rzecz względna

[mama_kotula]

Madziulec, ale o co ci właściwie chodzi?

Bo mnie chodzi o jedno. Aby się od mojego dziecka i zarazem ode mnie odwalić. Aby nie częstować mnie tekstami o chorobliwych ambicjach, o kopaniu piłki, o braku radości w oczach, o męczeniu dziecka, o hodowaniu dziecka do wyścigu szczurów i takie inne sranie w banię.

Żyj i daj żyć innym. Ktoś może mieć inny patent na wychowanie dziecka - i uważa, że dla dziecka jest to patent najlepszy, wynikający z długiej obserwacji tego, co robi dziecko (u nas patent brzmi: odpieprzyć się od dziecka i nie wtłaczać go w schematy, tylko za nim podążać).
Mimo, że bardzo kocham mojego syna, chwilami chciałam mieć zdrowe dziecko, które wprawdzie nie umie tłumaczyć zdań angielskich z kontekstu, nigdy się nie ucząc tego języka, które nie umie wykonywać działań na liczbach ujemnych i nie wie, dlaczego balon napełniony wodorem wybucha - ale za to kopie piłkę i rozmawia z kolegami, które zna intuicyjnie normy społeczne i któremu nie odwala na głowę tak, że ja sama dostaję p..dolca, a co najlepsze, to mam świadomość, że nie jestem w stanie tego odwalania przeskoczyć.

No ale nie mam. Więc polubiłam i zaakceptowałam to, co mam i to, jakie mogę z tego korzyści odnieść. I wiesz? Jak to polubiłam i zaakceptowałam, to życie stało się o niebo łatwiejsze. Mam w dupie pieprzone boże dzieci z jedynym patentem na życie i wychowanie. To, że ja wpadam w panikę na widok niezgodności w rozkładzie jazdy autobusów, to moja i tylko moja sprawa, to, że mój syn dostaje ataku histerii, kiedy ktoś mu przestawi kubeczek do mycia zębów - to też jego (i poniekąd moja) sprawa. I identycznie: to, że wolę z synem pobawić się kartezjańskim układem współrzędnych czy popatrzeć, jak eksperymentuje na kompie, niż wysyłać go z kolegami aby sobie tę przysłowiową piłkę pokopał, to też do jasnej cholery MOJA i tylko MOJA sprawa. I nikomu nic do tego.

[scarlet_s]

Mama_kotula jesteś dzielną i mądrą kobietą. Wielki szacun.

[mama_kotula]

scarlet_s napisała:

> Mama_kotula jesteś dzielną i mądrą kobietą. Wielki szacun.


Nie jestem ani dzielna, ani mądra. Jestem tylko zmęczona ciągłym udowadnianiem każdemu naokoło, że nie jestem wielbłądem. Ani ja, ani moje dziecko.
I doszłam całkiem niedawno do wniosku, że jedyną metodą jest zlewanie wszystkiego ciepłym sikiem i akceptacja. Akceptacja siebie i innych. Jeśli ja zaakceptuję to, że ty nie czytasz dziecku, bo nie widzisz takiej potrzeby - masz do tego pełne prawo - to ty do diabła zaakceptuj to, że u mojego dziecka na ścianie wisi to: universe-review.ca/R13-01-periodictable2.htm a nie plakat ze spidermanem.

[scarlet_s]

No i fajnie. Ja tam mogę zaakceptować każdego, jeżeli o mnie chodzi.
To inni mają problemy z akcptacją mnie i strasznie mnie wkurza jak
ktoś mi wali teksty typu: "a czy twoje dziecko się bawi?, czy się
śmieje?, czy jest szczęśiwe?". Pewnie, że jest, bo robi to, co chce
i co lubi i ja nie przelewam na nie swoich ambicji, poprostu
niektóre dzieci są chorobliwie ambitne a niektóre matki chorobliwie
dumne...

[s.ivona]

to, to powinno wisiec na scianie (lub gdzies w podreczniku) u
kazdego gimnazjalisty wtedy latwiej byloby sie uczyc Gdybym ja
miala cos takiego w szkole to mialabym 6 z chemii a nie ledwo 2)

mnie tez do szalu doprowadzaja niescislosci w rozkladach jazdy.
momentalnie kombinuje jak tu pojechac czyms innym, zeby przesiasc
sie gdzies i na cos innego a zazwyczaj po to zeby nadgonic stracone
2 minuty

pozdrawiam

[mama_kotula]

Cytat
to, to powinno wisiec na scianie (lub gdzies w podreczniku) u
kazdego gimnazjalisty wtedy latwiej byloby sie uczyc Gdybym ja
miala cos takiego w szkole to mialabym 6 z chemii a nie ledwo 2)


Fajne, prawda? Zresztą teraz, z netem, to są takie możliwości, jakich nie było wcześniej - przejrzyj sobie np. to:
www.periodicvideos.com/#
Jest kilkadziesiąt laboratoriów online, gdzie można sobie sprawdzić różne rzeczy, które zna się teoretycznie z książek. I tak dalej. I nawet mając beznadziejnego nauczyciela, można samemu - z małą pomocą netu - pokochać i chemię, i fizykę. Na wieki. I wiedzę zweryfikować i pogłębić za pomocą zestawów z tego sklepu bystroglow.pl/

Tyle, że zasada jedna - co kto lubi i nic na siłę. Proste.

[s.ivona]

ha, to dzieki Tobie zapoznalam sie z tym sklepem! oferta jest super.
juz wybralam kilka rzeczy dla mojego 4,5 latka.
Moj to by chcial czarowac

[aniucha333]

Mama_Kotula

Dzieki za te linki Super!!!

[jakw]

Kotula, lepiej uważaj co młody w kuchni kombinuje. Mój m parę razy w
ramach eksperymentów chemicznym o mało co domu nie wysadził.

Drogie eMamy!

[alterego4]

Ustalcie wspólną definicję inteligencji, wtedy będzie nam łatwiej dyskutować.

[asia0212]

pl.wikipedia.org/wiki/Iloraz_inteligencji
Iloraz inteligencji (IQ — od intelligence quotient) — wartość liczbowa testu
psychometrycznego, którego celem jest pomiar inteligencji. Wartość ta nie
jest absolutną miarą inteligencji , lecz ma jak każda jednostka miary
używana do pomiaru charakter relatywny.

[alterego4]

Podałaś mi definicję ilorazu, ale co to jest INTELIGENCJA?

[memphis90]

Intelekt – zdolności umysłowe, kultura umysłowa człowieka. Również inna nazwa
umysłu, rozumu, inteligencji (w odróżnieniu od uczuć, woli, zmysłów). Ogólnie
rzecz ujmując jest iloczynem zdolności umysłowych, doświadczenia oraz wiedzy
człowieka.

[mniemanologia]

Zdolnośc rozwiązywania problemów, dostrzegania zalezności, łączenia
faktów, wyciągania wniosków, uczenia się, przetwarzania informacji w
celu lepszego przystosowywania swojego działania do warunków
środowiska, umiejętność wykorzystywania nabytej wiedzy, czasami też
dołącza się tu zdolność abstrakcyjnego myślenia... Bla bla bla.
Jako rzekł Wechsler "Inteligencja to zdolność ogólna do celowego
działania, racjonalnego myślenia i skutecznego radzenia sobie z
trudnościami" (za Wikipedią), a jako rzekł Nęcka "Inteligencja to
zdolność przystosowania się do okoliczności, dzięki dostrzeganiu
abstrakcyjnych relacji, korzystaniu z uprzednich doświadczeń i
skutecznej kontroli nad własnymi procesami poznawczymi" (tamże).
No i mamy, Mamy, czynnik g i całą resztę.
A mówienie o tym, że moje dziecko jest inteligentniejsze niż
jakiekolwiek inne dzieci, bo umie czytać w wieku 3 lat, to tak,
jakby porównywać laptop z komputerem (samym komputerem, bez
monitora). To, że nie widać outputu, nie oznacza, że procesor nie
działa

[kotka.szrotka]

Jednak bym wolała by moje dziecko miało fajne kontakty z rówieśnikami i ludźmi w
ogóle. Też miałam problem, że mały nie przepadał za ludźmi, ale tak mu z w życiu
będzie łatwiej. Oczywiście nie na siłę, ale nie ma co utrwalać, że lepiej jest w
samotności. Tak czuję. Chodzimy do szkoły, sklepu, lekarza, chcemy być z kimś
innym niż rodzice, pracujemy - musimy umieć współżyć z innymi. Dla mnie jest to
bardzo cenna umiejętność.
Trochę ruchu na świeżym powietrzu też zawsze się przyda, zwłaszcza dziecku.

[swojski_fr_1]

??? cos cie frustracja dopadla ?
nie tylko kobiety sa rodzicami... do zdrowego rozwoju dzieciaki
potrzebuja obojga rodzicow.

Kujonstwa ucza zle systemy edukacji, wyscig szczurow, to nie
wychowanie, ale socjotechnika stosowana w korporacjach, przenoszona
do domu przez sfrustrowanych rodzicow - obojga plci...

czesto faceci czesciej dbaja o rozwoj inteligencji swoich dzieci,
mniej patrzac na takie cechy, jak 'wzrost, waga, rozmiar buta i
apetyt' pociechy.

Do zdrowego rozwoju potrzeba obojga rodzicow, bo kobiety i mezczyzni
inaczej patrza na zycie. Dobrze jak dziecko uczy sie w odpowiednich
proporcjach od obu...

zebra12 napisała:

> Czytam często posty na tym forum i widzę, że panuje pogląd, ze
dziecko, które
> dużo umie, będzie kujonem. Właśnie to przeczytałam w innym wątku.
Należy być
> dumnym ze swojego dziecka, wspierać go w rozwoju, a nie
ograniczać. Badania
> naukowe i praktyka wskazują, że mózg dziecka jest najbardziej
chłonny w wieku
> lat 0-3. To, co wtedy przekażemy dziecku będzie potem rzutowało na
całe jego
> życie. Dzieci wychowywane przez zwierzęta, a odnalezione np w
wieku lat 4-7,
> już nigdy nie były w stanie nauczyć się nie tylko życia w
społeczeństwie, ale
> nawet mówienia, nie wspominając o czytaniu! Mało tego wykazywały
cechy
> upośledzenia intelektualnego... A przecież były to zwykłe, zdrowe
dzieci,
> pozbawione jedynie bodźców do rozwoju. Jedynie lub aż. Takie
przykłady
> pokazują, że zbyt mała stymulacja we wczesnym okresie dzieciństwa,
rzutuje
> potem na rozwój inteligencji dziecka. Wiem, że to nic odkrywczego,
ale zdałam
> sobie sprawę z tego, jak ważne, żeby dziecku dostarczać impulsów
do rozwoju.
> Niestety do zerówek często trafiają dzieci, które NIGDY nie
trzymały w ręku
> kredki ani pędzla, które puzzli nie widziały na oczy i nie
posiadają w domu w
> ogóle książek! Dla tych dzieci stracone jest już te 5-6 lat! I nie
będą tego w
> stanie, być może, nigdy nadrobić. To smutne. Niestety wielu
rodziców rozumuje,
> ze dzieciństwo to tylko zabawa, a takie rzeczy jak kredki, pędzle,
kartki i
> książki to już działka szkoły... A przecież w zabawie można
nauczyć dziecko
> czytać już w wieku lat 3 czy 4. Maluchy lubią też rysowanie, czy
robótki
> techniczne.
> Wiem, ze tego nie przeczytają te osoby, które powinny, a szkoda.
> Dobrze, ze Wy kobiety jesteście świadomymi i mądrymi rodzicami i
dbacie o
> rozwój Waszych dzieci. I nie martwcie się, ze wyrosną one na
kujonów, bo kujon
> to ten, co kuć musi, bo nie umie!
> A Wasze dzieci będą miały dobry start, polubią naukę, szkołę,
poczują
> przyjemność płynącą z odnoszenia sukcesów i chętnie będą
podejmować trud, by
> potem cieszyć się owocami własnej pracy.
> Wyścig szczurów? To dla tych, co się trudzą, by być najlepsi, a
dla mądrze
> wychowanych dzieci ważniejsza będzie radość ze zdobytej wiedzy,
nie pozycji.
> Ta, sama się zjawi w ich życiu.

[saszanasza]

Moja córka jest dzieckiem które nie lubi się bawić długo, nie lubi zabawek, potrafi za to bawić się wszystkim innym. Lubi rysować, lubi oglądać bajki i programy przyrodnicze(sic!), lubi zagadki, wzorki, zdania z książek.
Jest bardzo poznawcza, zadaje mnóstwo pytań, jest inteligentna, choć wolę używać określenia "z potencjałem".
Jej funkcjonowanie w rodzinie w 70% składa się z inicjowania rozmów o różnym charakterze, najczęściej takich z których może się czegoś dowiedzieć o świecie.
O ile dbam by rozwijała się również społecznie, poprzez kontakt z rówieśnikami, tak nie traktuję "zabawy" jako jedynego źródła wspomagającego rozwój dziecka. W każdym razie nie mojego.
Moje dziecko potrzebuje usiąść i rozwiązać zadanie, lub pograć w grę planszową, bądź przeczytać kilka zdań i być dumnym, że tak szybko jej się to udało. Jest w wieku w którym czysto teoretycznie robić tego nie musi (ma 5 lat), ale chce i to sprawia jej taką samą przyjemność, jak innym dzieciom bujanie się na huśtawce, lub budowanie zamków z piasku.

[kluska77]

No. Będzie kujonem, będzie mieć dobre oceny, dużo umieć, dostanie się na dobre studia (nie jakieś prywatne wylęgarnie magistrów bez polotu), osiągnie sukces w życiu i nikt go nie będzie lubić, bo wszyscy mu będą zazdrościć. Witamy w Polsce, kraju ludzi, którzy nienawidzą, gdy sąsiad ma lepiej

[ded-e12]

cóż takiemu trudniej wtopić się w tłum i nie wychylać