karny jeżyk

[ullanna]

od kiedy można stosować karnego jeża czyli tzw. miejsce wyciszenia,
karę za niewłasciwe zachowanie, mam synka lat 2 i nie wiem czy to
nie za wczesnie...

[silje78]

moja ma teraz 17m i karne krzesełko stosujemy odkąd skończyła
roczek. teraz jak histeryzuje to wystarczy jej powiedzieć "idź na
krzesełko i się uspokój" a ona idzie. strasznie przyt tym zawodzi,
ale jak przestanie płakać to wraca. nie trwa to zbyt długo. najwużej
2-3 minuty.

[alika77]

myslę, że to indywidualna sprawa. teoretycznie według (różnych)
poradników i psychologów dopiero koło 2. roku życia dziecko zaczyna
łapać o co w tym chodzi. ja zaczęłam to stosowac u mojej córki
właśnie jak skończyła 2 latka, ale jak na nią to było za wcześnie i
kompletnie nie zdało egzaminu. mała nie wiedziała o co chodzi, za co
właściwie ma tam iść i dlaczego, była wielka histeria, wynikająca
nie z faktu kary, tylko z faktu braku zrozumienia całej sytuacji,
chociaż wyjaśniałam, ostrzegałam, a do tego młoda pojętna i
inteligentna jest. więc sobie odpuściłam i wprowadziłam jak miała
jakieś 2,5 roku. od razu załapała, zastosowałam parę razy i
właściwie już baaaaardzo dawno z tego nie korzystaliśmy, wystarczy
ostrzeżenie.

[irka124]

Moja córcia ma 2 lata i 3 miesiące.Ostatnio wprowadziłam karnego
jerzyka.Wybrałam miejsce wytłumaczyłam o co chodzi i posadziłam.Córka uznała to
za świetną zabawe i uciekała mi z niego zanosząc sie ze śmiechu i wracając
tam.Jak potem coś zbroiła sama tam siadała i śmiała się.Ręce mi opadły ..... i
sama musiałam uważać żeby sie nie roześmiać.Mała jest bardzo zywa i jak staje
sie nie do opanowania wsadzam ja do łóżeczka i tak samo tłumacze jak z karnym
jeżykiem.Ale uznalismy z męzem ze to może niedobrze żeby jej sie łóżeczko
kojarzyło z karą no i dlatego próbowalismy jerzyka.

[ullanna]

no właśnie dla mnie to byłoby najlepszym rozwiązaniem jakiś płotek lub łóżeczko
czy miejsce skąd nie dałby rady wyjść bo jest strasznie uparty i przy jednej
karze musiałabym cały wieczór odstawiać go na miejsce byłby lament i szloch a że
chodzę do pracy a mały do żłobka wolę spędzać czas przy zabawie a nie cały
wieczór wpajać karę ale tez uważam że łóżeczko powinno sie kojarzyć ze snem a
nie karą

[mirabelka10]

Moja miała 1,5 roku jak poznała karnego jeża,to znaczy miejsce w
którym jest blisko mnie(tzn.widzę ją)a zarazem ma kare,załapała od
razu.
Ważne by nie krzyczeć ani nie podnosić nawet głosu,przy tym jak sie
stosuje takie kary,bo dzieci mogą sobie robić z tego potem zabawe
albo wręcz przeciwnie wystraszyć się.
U mnie zadziałało!chyba nie musze już mówić ale powiem-ważna jest
konsekwencja!!!
Powodzenia!

[alika77]

myslę, że trzeba też pamiętać, że nie ma jednej uniwersalnej metody,
która sprawdzałaby się u wszystkich dzieci. u niektorych maluchów
karny jeżyk sprawdza się rewelacyjnie, a u niektórych zupełnie nie,
bo właśnie robią sobie z tego zabawę, albo w ogóle nie łapią o co
chodzi. u mojej córki w tej chwili stosuję metodę zabierania
ulubionej zabawki, tzn. zabrałam jej chyba tylko raz czy dwa i teraz
wystarczy ostrzeżenie, że jak coś zrobi bądź nie zrobi czy coś tam
to zabiorę pieska i od razu jest efekt (pozytywny oczywiście).

[latosie]

ja swoją córkę sadzam na łóżko jak jest niegrzeczna żeby się
uspokoiła i nie mam żadnych problemów z tym związanych tzn - że np
spanie kojarzy jej się z karą... na łóżku się bawimy, śpimy a kiedy
trzeba za karę wyciszamy i wszystko gra

[koza_w_rajtuzach]

a mi w ogóle nie podoba się ta metoda z karnym jeżykiem . Moim zdaniem karny
jeżyk może być stosowany jako ostateczność, gdy już wszystkie inne metody nie
skutkują. U "normalnego" dziecka bym go nie stosowała.

[bluemadlen]

no to mam do ciebie pytań kilka wytłumacz jakie inne metody przed karnym
jeżykiem ???? no i w końcu kto to jest "normalne dziecko"???? bo tym samym
obraziłaś powyżej wypowiadające sie mamy które stosuja karnego jeżyka (może nie
świadomie ale pisząc powinnaś ważyć słowa)u "normalnego "dziecka bys go nie
stosowała to co u "nienormalnych 'sie stosuje?????

[slonko1335]

U nas Młoda jak jest bardzo niegrzeczna idzie po prostu do kąta Kara ta jest
dla niej najgorszą z możliwych, bo musi siedzieć tam kilka minut ale przyznam,
że bardzo dzielenie to znosi i nigdy jeszcze nie wyszła sama bez naszego
pozwolenia, oczywiście histeryzuje tam i się marze ale tkwi aż jej nie zwolnimy.
W naszym domu to najwyższy rodzaj kary. Acha mam normalne dziecko. Zaczęliśmy
stosować jakoś przed drugimi urodzinami jak zaczął się bunt dwulatka
.
Moje Promyczki kochane: ALICJA (15.03.2006) SZYMON (23.09.2008)
Potrzebna pomoc!

[latosie]

też chętnie dowiem się jakie to jest NORMALNE dziecko ...

[silje78]

hmm... ja też nie uważam mojej córki za nienormalną ani przesadnie
niegrzeczną. wolę jej SPOKOJNIE kazać iść do siebie niż na nią
krzyczeć albo pozwalać na wszystko.

[loola_kr]

a za co karać takie małe dzieci jak 1,5 roku czy 2 lata?
mój ma 3 lata i w zasadzie rzadko kiedy to robię... a o karnym jeżyku nigdy nie
słyszałam.
aha, mój syn nie jest mumiowatym aniołkiem...

[mutti_hautameki]

niestety rozumiem co na myśli miała koza. Wystarczy spróbować sobie wyobrazić co
czuje dziecko, kiedy jest wysyłane na debilnego jeżyka i w miejsce
wyciszenia(zgroza). Czy uczy to czegokolwiek co będzie w życiu dorosłym
potrzebne? Nie macie własnych sposobów wychowywania dziecka tylko to co wam w
tvnie pokarzą, albo tracy napisze. Chyba mi się dostanie ale trudno.

[mutti_hautameki]

ach jeszcze zapomniałam o czymś bardzo ważnym. A co z budowaniem autorytetu? Czy
oprócz sadzaniu na jeżyku, gdzie przesłanie jest jasne - ja ci karze a ty
musisz, stosujecie jakieś inne metody?

[silje78]

nasza córka na "karnym" krzesełku uspokaja się w 2-3 minuty, a
czasami szybciej. inne metody uspokajanie, zmiana punktu
zainteresowania, pozostawienie jej płaczącej w tym samym pokoju itd
nie przynoszą efekto poza dłuższym płaczem. stosuję tą metodę może 1-
2 razy w tygodniu kiedy wszystko zawodzi. zaproponuj coś innego jak
jesteś tak/taki mądry. czasami spokojne kucnięcie obok niej, czy
posatwienie jej na "naszym" poziomie i tłumaczenie pomaga, ale
czasami jedyną metodą (NAJSPOKOJNIEJSZĄ) jest karne krzesełko.

[mutti_hautameki]

Nie wiem. Wiem że są różne dzieci. Jedyne co mi przychodzi do głowy to to ,że
może dziecko jest jeszcze za małe na zrozumienie dorosłego. Wiem tylko tyle i
tylko to chciałam powiedzieć, że nasze dzieci będą kiedy miały lat 18 i więcej.
I wtedy będziemy mogły/ mogli tylko mówić i dawać przykład i albo nas posłuchają
albo nie.
Druga rzecz to dorosłe życie naszych dzieci. Chyba lepiej żeby czuły że mogą
myśleć/ robić inaczej niż ktoś silniejszy tego od niech wymaga. I że o posłuchu
decyduje nie pozycja a siła argumentów. I że ich wartość nie zależy od tego czy
są posłuszne. Ale to są sprawy bardzo trudne, zwłaszcza w okresach buntu. Ale to
są tylko okresy. Jeżeli wszystkie dzieci przechodzą przez pewne etapy, podobne
do siebie, to znaczy że to jest po coś, i chyba lepiej pomóc dziecku przez nie
przejść niż wymagać od nich rzeczy niemożliwych lub co gorsza wywoływać w nich
poczucie winy.
Dla jasności nie jestem absolutnie zwolenniczką bezstresowego wychowania i
pozwalania na wszystko. I moje dziecko tez mnie często "przerasta".

[joanna29]

Ja nie stosuje jezyka ani niczego podobnego. Nie podobaja mi sie
niektóre zachowania mojego dziecka, ale nie pije, nie pali, nie
przeklina, nie bije. Rozleje wiadro wody bo tez chce umyć podloge,
chce ubrać bluzke z koparka a nie z misiem, chce zjeśc ziemniaki a
nie makaron to są powody do płaczu, ale czy do karania. Za co
karzecie swoje dzieci?

[slonko1335]

No przepraszam ale chyba z żadna z tych wyrodnych matek, łącznie ze mną, które
stosują karnego jeżyka nie robi tego bo dziecko chce makaron a nie ziemniaka.
Moja córka ląduje w kącie jak dostaje histerii bez powodu i nie idzie jej
inaczej uspokoić, w kącie zajmuje jej to kilka chwil. Czasami bez histerii za
karę, jak pyskuje, wrzeszczy na mnie lub kogoś z domowników, bije kogoś, czy
ewidentnie robi na złość lub coś co doskonale wie, ze jej robić nie wolno. Na co
dzień jest grzecznym dzieckiem i kara ta jest stosowana bardzo rzadko.

[joanna29]

A w którym miejscu napisałam, że jesteście wyrodnymi matkami?
Zastanawiam się tylko, za co karzecie dzieci. Jak mój wpada nawet w
histerie to dlatego, że ma inny punkt widzenia niż ja, a ja chcę mu
swój narzucić (chociazby jak te wspomniane ziemniaki i makaron). Jak
juz jednak wspomnialam syn mnie nie bije i mnie nie wyzywa, zresztą
nikogo.

[slonko1335]

Nie Ty to napisałaś prawda. Mnie też nie bije ale młodszego brata i owszem
potrafi grzmotnąć i wtedy ma karę bo tego jej nie wolno. A punkt widzenia ma
często inny niż ja, na przykład uważa, że super fajne jest wchodzenie na meble
lub pisanie długopisem po ścianie, ja się akurat z tym nie zgadzam a ona
świetnie wie, że tego robić jej nie wolno. Wyzywać jeszcze nie umie, choć to
pewnie kwestia czasu bo pyskować potrafi...

[mutti_hautameki]

no to będziesz miała wyzywającego promyczka na jeżyku

[slonko1335]

w kącie, nie mamy jeżyka

[damap]

Mój również stoi w kącie odkąd skończył 2 latka. Oj wie doskonale
za to tam stoi! Nie stoi długo około 2 minut. Po wyjściu
przeprasza. Mój w kącie nie histeryzuje, a po tych 2 minutkach
faktycznie jest wyciszony i nie powtarza swojego niegrzecznego
zachowania (przez jakiś czas oczywiście). Jednak zanim trafia to
kąta (staramy sie nie nadużywać też) dostaje ostrzeżenia.

[ata99]

Myślę, że najwcześniej w 4-5 r.ż.Mniejsze dziecko nie zrozumie, a będzie się
czuło odtrącone.Trzeba tłumaczyć i tłumaczyć itd.

[kaga30]

My z mężem wczoraj zastosowaliśmy pierwszy raz karnego jeżyka u
naszej 22-miesięcznej córeczki. Byli u nas znajomi z jej
rówieśniczką i nasza córeczka zaczęła ją bić, wogóle to ostatnio jak
jej się coś nie podoba lub ktoś ma to co ona akurat chce to bije. No
i wczoraj kiedy któryś już kolejny raz uderzyła córeczkę naszych
znajomych mąż nie wytrzymał i wyprowadził ją z pokoju na korytarz,
powiedział jej, że pobiła dziewczynkę i nie chce jej przeprosić, to
będzie tak długo tu stała aż przeprosi za swoje zachowanie, po
dwuminutowym płaczu przyszła przeprosiła, ale później znowu zaczęła
bić i znowu poszła na korytarz, niestety tym razem nie chciała
przeprosić, płakała strasznie aż teściowa zainterweniowała z dołu,
zaczęła na nas krzyczeć, że chyba oszaleliśmy, że dziecku się coś
stanie od tego płaczu, raptem płakała może ze trzy minuty, co prawda
doś mocno, ale raczej to były jej nerwy, że musi tam stać na
korytarzu. Oczywiście awantura się zrobiła bo mąż powiedział, że to
nasze dziecko i, że będziemy wychowywać ją według naszych sposobów i
że teściowa na wychowywanie miała czas jak on był mały, a teraz to
jest nasze dziecko i my będziemy je wychowywać, oczywiście teściowa
powiedziała, że za bicie powinniśmy przyłożyć małej w tyłek i
powinna zrozumieć, że bić nikogo nie wolno. A my nie bijemy naszego
dziecka i nie mamy takiego zamiaru, stosujemy tłumaczenie a jak nie
pomaga to karny jeżyk. Zresztą co to za lekcja wychowawcza jak za
bicie innych dziecko też zostałoby pobite.

[latosie]

moim zdaniem rodzice są nie tylko do głaskania i przytualnia ale
przede wszystkim do wyznaczania i uczenia pewnych granic, których
nie można przekraczać... dla dwulatka jest to bicie czy plucie a dla
starszego np.przeklinanie. I nie wydaje mi się,żeby mamy stosujące
karne jezyki nie miały swojego zdania i ślepo wierzyły w to co powie
superniania ... ale dla mnie to jest logiczne... nie stosujesz się
do zasad... musisz być ukarany... tak samo przecież jest w życiu
dorosłych i nie chodzi tutaj o nie zjedzenie ziemniaków na obiad czy
wylanie soczku... ale od najmłodszych lat dziecko musi wiedzieć,że
są jakieś granice, których nie można przekraczać, nie dlatego,żeby
ograniczyć swobodę myślenia małego człowieka ale ,żeby nauczyć go,że
złe postępowanie ma swoje konsekwencje... kwestia jest tylko taka co
dla kogo znaczy złe postepowanie... bo jeśli mama karze dziecko za
już przysłowiowe "ziemniaki" to faktycznie dziecko będzie się czuło
osaczone bez swobody wyboru i możliwości posiadania własnego zdania.
Ale jeśli kara jest uzasadniona - nie wolno zabierać zabawki ,
popychać , kopać czy pyskować rodzicom a ty się nie zastosowałeś...
trudno - musisz ponieść konsekwencje bo wiedziałeś że nie wolno tak
robić

[latosie]

aha i żeby nie było,że ja swoje dziecko tylko karam... jeśli zasłuży
to ma karę a jeśli jest grzeczne to ma nagrodę... i nie chodzi o
ślepe wykonywanie poleceń dorosłych bo ONI tak chcą i mają takie
widzi mi się... ale są granice których nie można przekraczać a są
momenty, w których można mieć swoje zdanie

[mutti_hautameki]

kara nie może być upokarzająca. A posyłanie do kąta, jest formą kary publicznej
tzn przez jakiś czas (a dzieci mają inne poczucie czasu, 1 minuta to może być
cała wieczność) są jakby tu powiedzieć, napiętnowane. Podobnie kiedyś działały
dyby, fizycznie nie były bolesne, ale psychicznie, społecznie owszem.
Nie wspomnę już o takim karaniu przy osobach trzecich, albo przeciąganiu kary w
nieskończoność i podkreślaniu WINY.

[slonko1335]

No to chyba inaczej odbieramy co jest upokarzające a co nie....
Dla mnie upokarzające jest strofowanie dziecka głośno przy innych, krzyczenie na
nie czy porównywanie do innych dzieci a już najbardziej kary cielesne.
Jakie według Ciebie są nieupokarzające kary?

[mutti_hautameki]

jak moje dziecko leje soczkiem, to pytam czy chce lać czy pić. Jak leje dalej to
zabieram. Taki przykład.

[slonko1335]

no widzisz, też zabieram soczek, ale to jest pierdoła i na pewno za to nie
posadzę dziecka do kąta...

[mutti_hautameki]

A w kwestii wyznaczania granic zgadzam się z tobą w stu procentach

[latosie]

dla mnie upokarzającą karą jest bicie dziecka, które uczy się,że
wszystko można wywalczyć siłą

[mutti_hautameki]

równie upokarzająca jak przemoc fizyczna jest dla dziecka przemoc psychiczna.
Sięgnijcie pamięcią do dzieciństwa, wstyd był gorszy od klapa.

[latosie]

ale czy posadzenie dziecka na chwilę żeby się uspokoiło to jest
przemoc psychiczna ???? no bez przesady ... to może w ogóle pozwólmy
dzieciom na wszystko, bo przecież zwrócenie uwagi też może być przez
niektórych uznane jako odbieranie wolności, narzucanie swojego
zdania i przemoc psychiczną... popadamy w jakąś skrajnosć...

[mutti_hautameki]

no ja sobie nie wyobrażam pozwalania dziecku na wszystko, w ogóle mi nie o to
chodzi. Nikogo też nie oskarżam o przemoc psychiczną, jeżeli zwraca dziecku
uwagę. Z reszta, tak jak pisałam, wystarczy się na chwilę zastanowić co czuje
dziecko w danej sytuacji. Przecież wszystkie kochamy nasze dzieci i chcemy dla
nich jak najlepiej. Mamy tez wyobraźnie której warto używać. Najlepiej jak
posłuchamy swojej intuicji i naszego dziecka niż sposobów superniani itd. -patrz
temat wątku

[melory_nox]

Ja nie stosuje kar wobec mojego 2 letniego syna. Nie robi nic
takiego co uznawałabym za "niegrzeczne". Jeśli coś nie gra w jego
zachowaniu to widzę, że są jakies tego przyczyny np. źle go
potraktowałam, jest zmęczony, senny itp. Ten jeżyk to bardziej
nadawałby się dla mnie.

[latosie]

zgodzę się zupełnie,że taki jeżyk przydałby się większości rodziców
gdyż dzieci przeważnie są jakie są przez to,że my rodzice, kochając
swoje dzieci do szaleństwa w tej miłości popełniamy wiele błędów...
oczywiście są przypadki, kiedy dzieci nas nie słuchają (nie sądzę,że
są rodzice którzy dwu-trzylatka uczą,żeby kopać dzieci, pluć na nie
czy zabierać im zabawki) i wtedy właśnie trzeba dziecku wytłumaczyć
a jeśli to nie poskutkuje to ukarać.. bo to nauczy dziecko,że w
dorosłym życiu będzie zdane na siebie i będzie samo odpowiadało za
swoje postępki i nie będzie już mamusi, która tylko głaska po
głowie....
sama widzę np w piaskownicy przykłady dzieci, które w domku nie mają
żadnej dyscypliny i np wyrywają zabawki innym dzieciom, czy rzucają
je piaskiem...moje dziecko już byłoby skarcone ale tamte mamy tylko
głupio uśmiechają się pod nosem czerwieniąc ze wstydu że z ich
dzieckiem potem nie chce się nikt bawić . i jak ma się wtedy czuć
takie dziecko ... to dopiero jest izolacja i upokorzenie... sto razy
gorsze niż posadzenie go na chwilkę na ławeczce,żeby na spokojnie
wytłumaczyć mu,że tak nie wolno i że jeśli sytuacja się powtórzy
wrócimy do domu... ławeczka spełnia tutaj rolę karnego jeżyka ...
myślę,że jeśli dwulatek robi coś czego mu nie wolno i czego mu
zabraniamy to jeśli nie skutkuje upominanie.. nalezy ukarać ...

[mutti_hautameki]

jestem za ławeczką/jeżykiem na której dziecko siedzi razem z mamą, która mu
tłumaczy co zrobił nie tak. Ale chyba nie o taką karę chodziło temu kto założył
watek.
ja z moich doświadczeń z piaskownicy wiem, że dla mnie najgorsze są takie mamy
które jak nakręcone mówią/krzyczą: nieruszniebijniezabiraj, dzieci robią co
chcą, a one dalej swoje, nie ruszając tyłka z miejsca. Juz lepiej żeby cicho
siedziały, jak tak ma wyglądać wychowywanie bo dzieci i tak robią co chcą.
A z tymi zakazami tobym tez nie przesadzała, dopóki dzieci nie robią krzywdy
sobie czy innym. przecież dzieciństwo trwa tak krótko, a później w życiu różnie
bywa. Chciałabym żeby moje dziecko zapamiętało je jako czas swobody a nie tylko
przystosowywania do dorosłego życia

[slonko1335]

mutti_hautameki napisała:

> jestem za ławeczką/jeżykiem na której dziecko siedzi razem z mamą, która mu
> tłumaczy co zrobił nie tak

zapominasz o jednej sprawie jak dziecko dostanie histerii to Twoje tłumaczenie
jest kompletnie bez sensu bo do niego nic nie dociera w tym momencie i właśnie
po to jest karny jeżyk żeby mogło się uspokoić i ukoić nerwy zanim mu zacznę coś
tłumaczyć, ono przez tą chwile kiedy tam siedzi ma się wyciszyć i przypominam,
że dziecko nie siedzi tam godziny tylko minutę, dwie w zależności od wieku.

[latosie]

no i właśnie o to chodzi... dziecko musi mieć czas ,żeby się
uspokoić i wyciszyć i najlepiej,żeby robiło to w samotności ....i
owszem ciągłe strofowanie dziecka jest bez sensu bo nie o to
chodzi,żeby dziecku wszystkiego zakazywać... ale ciągle będę się
upierała,że dziecku potrzebne są granice i nalezy je wyznaczyć póki
jeszcze mamy coś do powiedzenia a jeśli maluch je przekroczy to
nalezy mu się kara..

[mutti_hautameki]

A jak wy zrobiłyście coś źle i jest wam smutno to też potrzebujecie samotności,
czy lecicie się komuś wyżalić?
Co do histerii, dziecko na jeżyka wysyłasz przed, w czasie czy po? Bo jeżeli w
czasie histerii, to jednak coś kontaktuje i rozumie co się do niego mówi.

[latosie]

no tutaj poruszyłaś inną kwestię... dziecku jest smutno bo zrobiło
coś źle czyli wnioskuję,że maluch rozumie co zrobiło i że zrobiło
źle ... wtedy nie ma już sensu karać gdyż wyrzuty sumienia są
wystarczającą karą...wtedy wydaje mi się,że trzeba przytulić ,
powiedzieć,że się kocha i żeby na następny raz tak nie robiło. ale
myślę,że autorce wątku chodziło o takie przypadki, kiedy w kółko
wałkuje się dziecku nie wolno,nie wolno a ono ma nas głeboko w nosie
i w najlepsze robi dalej to czego właśnie się mu zabrania...

[joannaiwa]

Odnosnie tematu wątku i aby rozwiać część wątpliwości - polecam
pozycję "I Ty możesz mieć superdziecko" Magdaleny Zawadzkiej
(Superniania). Zgodnie z ta ksiązką (Rozdział:"Kiedy dziecko
odróżnia co jest dobre a co złe") autorka wyraźnie pisze, że
bezpiecznie jest przyjąć, iż dzieci poniżej drugich urodzin
(skończony drugi rok życia) nie są w stanie rozróżnić tych pojęć (co
jest dobre a co złe), w związku z czym metody opisywane przez nią (w
tym karny dywanik - tam odpowiednik karnego jeżyka)nie mogą być
stosowane wobec dzieci młodszych niż ukończony 2 rok życia. Co
wiecej - autorka podkreśla że co najmniej do końca 3 roku życia
dzieci nie są wstanie pojąć zasady przyczyna-skutek (tutaj występek
przyczyną, a kara skutkiem). W zasadzie więc stosowanie karnego
jeżyka (czy stawiania do kąta) do ukończenia 3 roku życia nie ma
sensu, bo dziecko nic z tego nie rozumie, a dostosowuje się jedynie
do poleceń rodzica (ślepe posłuszeństwo). Ponadto - w
rozdziale "Karny dywnik" autorka specjalnie podkresla, że kara ta
musi być absolutnym wyjątkiem, gdy dziecko zrobi coś naprawdę złego.
Karny dywanik (czy karny jeżyk) nie może być lekarstwem na histerię
(to są słowa autorki - ostatnie zdanie podsumowujace ten rozdział).
W grudniowych bodajże Rodzicach jest artykuł, że dzieci tak naprawdę
sa w stanie uczyć się na własnych błędach dopiero w wieku 12 lat.
Czy zatem nie za dużo czasem od nich my rodzice wymagamy? Młodszym
dzieciom proponuję tłumaczyć, tłumaczyć, tłumaczyć, i przypominać -
niestety też często, bo dzieci co najmniej do 3 roku życia mają
słaba pamięć długotrwałą (również słowa Magdaleny Zawadzkiej ze
wspomnianej książki, potwierdzane przez innych autorów). Gwoli
wyjaśnienia - książkę przeczytałam jeszcze zanim obejrzałam kilka
odcinków Supeniani, bo bardziej wierzę słowu pisanemu (to co na
papierze rodzi też z reguły większą odpowiedzialność). Po obejrzeniu
kilku odcinków Superniani stwierdziłam, że nie mogę tego oglądać,
gdyż:
1) nie chcę patrzeć na to do jakiego stanu niektórzy rodzice są w
stanie doprowadzić swoje dzieci;
2) nie chcę patrzeć, jak dzieci są karane za ewidentne błędy
rodziców (kłóci się to z elementarnym poczuciem sprawiedliwości), a
na karnym jeżyku powinni siedzieć wyłacznie rodzice + obowiązkowa
terapia rodzinna. Nie wierzę też że w ciagu 2 tygodni można nadrobić
kilkuletnie zaniedbania. Przypomnę, że ten program ma licencję tylko
na uczestnictwo dzieci powyżej lat 2 (ukończonych) i metody tam
zawarte nie powinny być stosowane wobec młodszych dzieci. Metody te
są ekstremalne - do wyjatkowych tam przypadków rzeczywiście trudnych
problemów. Jednakże tak naprawdę, nikt z nas poza producentami
programu nie jest w stanie stwierdzić ile z pokazanych tam sytuacji
i zachowań jest "ustawionych" wg scenariusza i życzeń reżysera.
Przecież to program komercyjny, który ma zapewnić jak największą
oglądalność - sugeruję więcej sceptycyzmu wobec telewizji. W
normalnej rodzinie w przypadku gdy dziecko stwarza jakiś problem z
reguły wystarczy już zapowiedź wyciszenia/odseparowania dziecka, czy
zabranie z placu zabaw - odsunięcie od zabawy. Dzieci nie są złe i
manipulujące z natury - myślę że każdy z nas to wie, uczą się
obserwując nas dorosłych. Co do przykładu dziecka które bije kuzyna -
często dzieci biją gości walczac o uwagę rodziców. Mało mamy dla
nich czasu w tygodniu, i gdy jeszcze zapraszamy gości w weekend i to
im poświęcamy uwagę, dziecko traktuje to jak okradanie przez
intruzów z czasu, który mogliby poświęcić mu rodzice. A że jeszcze
wymogi dyplomacji nie są mu znane to leje intruza, zwłaszcza jak
zabiera mu ukochane zabawki. Oczywiście nie oznacza to, że należy
pozwalać na takie zachowania, jednak wyeliminowanie przyczyny (czyli
poświęcenie więcej czasu i uwagi dziecku) często powoduje że
niepożądane zachowania znikają i nie ma potrzeby karania. Polecam
też uwadze 2 podstawowe zasady zalecane przez Magdalenę Zawadzką na
wstępie książki:
- przede wszystkim kochaj i szanuj swoje dziecko;
- dzieci są różne i nie ma metod wychowawczych, które jednolicie
można stosować do wszystkich dzieci.

[mutti_hautameki]

> - przede wszystkim kochaj i szanuj swoje dziecko;
> - dzieci są różne i nie ma metod wychowawczych, które jednolicie
> można stosować do wszystkich dzieci.
podpisuje się pod tym nogami i rekami. Nie czytałam książki, po przeczytaniu
Tracy unikam tego typu poradników właśnie ze względu na wyżej wymienione zasady.
Uważam że są one niebezpieczne ze względu na to że "usztywniają" rodziców. Choć
oczywiście nie wszystkich. Wychowanie dziecka to nie przepis na ciasto,nie ma
gotowych przepisów, bo dzieci właśnie są różne. Nawet jeżeli połowie rodziców
pomogą, rozjaśnią pewne rzeczy, pozostałym mogą zaszkodzić. Kiedyś na jakimś
forum jedna dziewczyna bardzo mądrze napisała,że wszelkiego rodzaju metody "na
dziecko" są niebezpieczne, bo właśnie dzieci sa różne. jeżeli mamy do czynienia
z "twardzielem", po nim to spłynie i nie ma sprawy. Ale czasami trafiają się
dzieci nadwrażliwe, dla których sposoby na karanie to prawdziwa trauma i
załamanie się całego bezpiecznego świata - czyli mamy i taty, którzy są całym
światem, taka swoista zdrada, która zostanie gdzieś w umyśle na zawsze. I niech
tych twardzieli będzie 95 procent a reszta to wrażliwce, to szkoda jaka można
zrobić jest zbyt wielka.
Mnie dystansu nauczyła moja własna córka, która była niemowlakiem, płaczącym
przez pierwsze pół roku swojego życia, a ja byłam wyczerpaną zdesperowaną matką,
która szukała pomocy. Ale naprawdę nie droga przez poradniki. Tam powinny być
tylko informacje o dzieciach ich świecie, takie które ułatwiłyby nam zrozumienie
świata dziecka, a nie metody.

słonko 1335, można zaproponować wyjście z lalką, żeby nie stawiać sprawy na
ostrzu noża

[latosie]

po raz pierwszy zgodzę się z Tobą... poradniki to tylko sposób na
zarobienie pieniędzy a wychowanie dziecka to nie przepis na
ciasto... też uważam,że dzieci są różne i różne metody wychowawcze
działają na poszczególne maluchy ... jedno jest pewne... każda mama
kocha swoje dziecko i chce dla niego jak najlepiej i dlatego musi
próbować czy na jej dziecko działa karny jeżyk czy tylko
postraszenie karą... na moje np straszenie karą nie działa i mała w
najlepsze robi to czego akurat nie powinna ... natomiast
odseparowanie działa doskonale... prosty przykład z paskownicy...
też zabierała innym dzieciakom zabawki... tłumaczyłam w domku, na
placu zabaw, groziłam, prosiłam i nic nie skutkowało... raz
wylądowała na ławce z dala od dzieci ... wytłumaczyłam jej za co tam
jest .... sama nie zwracałam na nią uwagi gdyż miała karę i
koniec.... po minutce zapytałam czy wie co zrobiła ...
powiedziała,że zabierała zabawki i więcej nie będzie.. i od tamtego
czasu mamy spokój... a to tylko jedna z historii.

[joannaiwa]

"każda mama
> kocha swoje dziecko i chce dla niego jak najlepiej" - niestety nie
zgodzę się z Tobą i mam na to przykłady z życia wzięte.

Co do reszty - jak najbardziej tak - jesteśmy tego samego zdania.

Co do sytuacji, którą opisujesz - zabieranie zabawek w piaskownicy -
nie jestem pewna czy to jest "karny jeżyk" opisywany przez Dorotę
Zawadzką, wydaje mi się , że nie. Raczej odizolowanie dziecka od
innych dzieci, w sumie słuszne. Nie pamiętam z wątku w jakim wieku
jest Twoje dziecko, ale jeśli jest młodsze niż 3 lata to nie umie
się jeszcze bawic z dziećmi (stosuje pewnie jedynie zabawę
równoległą - w to samo co inne dzieci). No i nie rozróżnia jeszcze
co to własność, czy nawet posiadanie - wszystko jest po prostu jej.
Taki etap rozwoju i tak naprawdę nie jest to jej winą, za która
należy się kara. Odseparowanie w tym przypadku jest wymagane po
prostu z uwagi na dobro innych dzieci. Ale czy Twoja córka
zrozumiała że postąpiła źle - nie sądzę, ona zrozumiała tylko tyle,
że mama nie chce aby tak postepowała i się do tego stosuje.

[mutti_hautameki]

odseparowanie owszem, ale od źródła problemu, nie od mamy. Mama powinna być przy
dziecku(a nie za dzieckiem) zawsze. A zwłaszcza w sytuacjach trudnych, których
być może maluch jeszcze nie rozumie, albo się uczy z nimi radzić.

[joannaiwa]

dokładnie tak

[latosie]

Dorota Zawadzka ,ale to tak na marginesie

[slonko1335]

Mutti ale nie da się przypasować jednej kary do wszystkich przewinień,
oczywiście, że czasami sadzanie do kąta jest bez sensu. Wszystko jest zależne od
sytuacji. Zaczęłam się zastanawiać kiedy i za co moja córka ostatnio wylądowała
w kącie...

Nie wiem czy dla Ciebie to dawno czy nie ale ponieważ akurat miałam imieniny dwa
dni później to wiem dokładnie, ponad dwa tygodnie temu... Szwagrostwo podrzuciło
nam swoją czterolatkę, zresztą ukochaną kuzynkę mojej ALi. Wszystko było super
przez pierwsze pól godziny, dziewczynki stęsknione za sobą ładnie się bawiły a
potem się zaczęło. Moja zaczęła marudzić, wściekać się, że Emilka dotyka jej
zabawek, że nie chce się bawić w to co ona chce tylko robi coś innego a ma robić
to co chce Ala i koniec. Emilka zaczęła sobie układać coś z klocków, na to co
chwile przychodziła moja Ala i rozwalała jej budowlę bo ma iść z nią do drugiego
pokoju i bawić się lalką, potem zrobiła awanturę że klocki są jej i ma je
zostawić, do tego momentu przyglądałam się tylko sytuacji. Emilka zrobiła jakąś
budowlę i odłożyła na bok bo bardzo jej się podobała i chciała pokazać mamie i
tacie jak po nią przyjdą. Ala niewiele myśląc podleciała i walnęła tym o podłogę
rozwalając wszystko. Oczywiście Emilka ryk, ja biorę Alkę i tłumaczę, że
sprawiła Emilce przykrość i ma ją przeprosić, Ala nic, mówi, że bardzo jej tak
dobrze, mówię przeproś Emilkę bo jej teraz smutno, ALa na to, że bardzo dobrze
ona chce żeby Emilka była smutna i nie będzie przepraszać, w tym momencie
wylądowała w kącie. Powiedziałam jej że może do nas wrócić jak przemyśli co
zrobiła i przeprosi Emilkę bo zachowała się bardzo brzydko, po dwóch minutach
Alka przyszła i przeprosiła kuzynkę i resztę wieczoru był już spokój.

Wcześniej (kilka dni przed tym zdarzeniem) wylądowała w kącie za histerię.
Wychodziliśmy z domu i mówię Ali, żeby teraz zostawiła zabawkę bo wychodzimy i
ma się ubierać, ona oczywiście nie będzie się ubierać bo teraz bawi się laką,
mówię, raz, drugi, młoda już buczy ona nigdzie nie idzie i koniec bo się teraz
będzie bawić. Zabieram lalkę i teraz już awantura na całego z rzucaniem się na
podłogę, tupaniem i wrzaskiem "oddaj moją lalę, ja nigdzie nie idę, ja chcę
lalę" , i mała ląduje w kącie aż się uspokoi, po kilku chwilach, młodej znudziło
się buczenie i awanturowanie, tym bardziej że nikt nie zwracał na to
najmniejszej uwagi i przyszła grzecznie się ubrać.

Ostatnio jakaś grzeczna, no w każdym razie nie na tyle niegrzeczna żeby lądować
w kącie

[ullanna]

wątek saie świetnie rozwinął, bardzo dziekuje za różne opinie i
przykłady z zycia, mój synek przechodzi okres buntu bo w sumie jest
bardzo grzecznym chłopcem, uff po tym wszystkim to czuje ze jeszcze
duzo przede mną ...

[latosie]

w obu sytuacjach zrobiłabym to samo... z resztą ze swoim maluchem
mam podobne zdarzenia ... i też wtedy sadzam ją w miejsce gdzie ma
się wyciszyć... i nie uważam,żeby byłoto jakieś znęcanie psychiczne
czy upokarzanie dziecka...

[joannaiwa]

Dorota Zawadzka (z Magdaleną właśnie rozmawiałam, stąd pewnie
przejęzyczenie). Nikt Ci nie zarzuca że znęcasz się nad dzieckiem,
nie wiem tylko czy osiagniesz zamierzony efekt stosowania tej metody
i czy w ogóle jest ona potrzebna, bo dla dziecka może być za
wcześnie - przy czym mówię o karnym jeżyku, a metody typu zamykanie
dziecka w pokoju (niektórzy jak same widziałyście potrafili zamykać
dziecko w łazience żeby się wyciszyło)uważam za skrajnie
niedpuszczalne. Szczerze mówiąc uważam program Superniania za
przynoszący czasem więcej szkody niż pożytku. Bo jaki był efekt po
pierwszych tygodniach emisji programu? Ze sklepów zniknęły poduszki
imitujące "karne jeżyki". Ciekawe, czy rodzice w równym stopniu
przejęli się zaleceniami Doroty Zawadzkiej, aby poświęcać dziecku
dużo czasu i uwagi, bo często jego agresja jest wołaniem o tę
właśnie uwagę. Śmiem wątpić. Karanie jest przecież duzo prostsze niż
wniknięcie w przyczyny dlaczego dziecko tak się zachowuje i
wypracowanie z nim innego wzorca zachowań. Ale to już nie jest wina
P. Doroty Zawadzkiej.

[latosie]

w ramach sprostowania - karny jeżyk to naprawdę ostateczność... moim
zdaniem najpierw trzeba sto razy wytłumaczyć ... ale to tak na
marginesie... i całkowicie zgodzę się z tym,że zamiast karać należy
zastanowić się czemu dziecko robi tak a nie inaczej .. a i może
niektórzy rodzice zamiast czytać te głupie poradniki i ślęczeć przed
telewizorem powinni ten czas poświęcić dziecku bawiąc się z nim czy
idąc na spacer... ale to takie moje osobiste uwagi.
U mnie w domu "karny jezyk" działa ... ale także działa tablica
motywacyjna na której przywieszamy kolorowe kaczuszki w ramach
nagrody.... bo wydaje mi się,że dziecko należy karać , ale sto razy
częściej należy je nagradzać i motywować do odpowiedniego zachowania.
A temat Superniani i programu to już chyba powinen być w ogóle temat
na inny wątek bo widzę ,że wywołuje bardzo ciekawą dyskusję...

[lechasia]

U mnie karny jeżyk sprawdził się w 100 %, a inne metody pokazywane przez
Supernianie nie zawsze.

Mama z Superniani.

[mamusizuzia]

u nas nie ma typowego karnego jezyka, tylko jak mała coś zbroi to
idzie do swojego pokoju. W sumie jakoś samo to wyszło i teraz jak
coś jest nie tak, sama idzie do pokoju, płacze(2-3 min) i jak się
uspokoi to przychodzi. Nie rozczulam się nad nią, bo zauważyłam, ze
jak reaguję to histerie trwają dłużej, a jak sama się uspakaja to
króciutko Kiedyś nawet jak była na coś zła, to kazała się zamknąć
w swoim pokoju. Jak jej przeszło to zawołała i było ok. Niektóre
dzieci muszą same, w ciszy się uspokoić i przemyśleć sprawe. U nas
to rewelacyjnie zdaje egzamin - nigdy nie ma długiego płaczu ani
histerii. Zdaza się, że po wszystkim przychodzi i powie - "nie
chciałam"," przepraszam" albo "przykro mi" czy "smutno mi". Cała
złość wtedy przechodzi i się przytulamy Dodam, ze jutro kończy 2
latka