Rozwydrzona 14-miesięczna dziewczynka...POMOCY!!

[anka1188]

Jestem mamą 14-letniej dziewczynki i mam wrażenie że nie radzę sobie
z jej wychowywaniem. Jak tylko nie dam jej tego co chce zaczyna
głośno płakać, histeryzować, do tego stopnia, że rzuca się na ziemię
a płacz przechodzi w głęboki szloch. Nie mogę pójść z nią do sklepu
bo ona chce żeby jej wszystko dać a jak nie to ryk. Oczywiście nie
daję więc cały sklep słyszy histerię.
Jej celem jest wyjście na ulicę przed domem. Spacer polega na tym że
ona ucieka a ja ją gonię..żenujące..Każde moje "nie wolno" powoduje
że ona robi zakazaną rzecz z większym zapałem np. je błoto patrząc mi
rozkosznie w oczy. Czasami mam ochotę jej po prostu dać klapsa dla
opamiętania. Dodam że jest bardzo bystra. Rozumie wszystko co się do
niej mówi..albo tylko to co chce rozumieć. I teraz pytanie: co robić,
jak do tego dziecka dotrzeć, krzykiem, łzami. Próbuję wszystkiego,
odwracam jej uwagę od tej cholernej ulicy ale to nic nie daje.
Kolejny problem to zaśnięcie...22 to najwcześniej. Powiem szczerze że
odchodzi mi ochota na drugie dziecko a zawsze chciałam mieć
troje.... Proszę o radę bo jestem u kresu wytrzymałości.

[eska762]

ile ona w końcu ma lat???


moja ma 2 i czasem chodzi spac po 22, no i jakoś swiat sie nie zawalił, rano
wstaje, w dzień nie śpi. Na siłę jej nie uspie bo sie chyba nie da, staram się
ją zmęczyć w ciagu dnia, ale raczej tylko ja sie męczę

Pytasz jak do niej dotrzeć? nie wiem, no ale chyba nie krzykiem i łzami, bo
robisz z siebie przed dzieckiem histeryczkę, a tak raczej autorytetu nie zbudujesz.
A nie możesz z nią wychodzic w wózku (zakładam, że jednak ma 14 m-cy a nie lat)
i wypuszczać jej gdzies dalej od ulicy?
A w ogole to spacer z 14 miesięczniakiem niestety tak wygląda, nie wiem co w tym
żenującego, przecież nie będziecie się przechadzać "pod rękę" (może za jakieś 40
lat, jak Ty juz będziesz wymagała pomocy)
A może jednak nie rozumie wszystkiego, skoro piszesz, że rozumie wszystko, chyba
że czegoś nie chce zrozumieć. Ze niby skąd wiesz, że nie chce zrozumieć? Może po
prostu nie rozumie???? To jest małe dziecko, jeszcze milion razy wystawi twoją
cierpliwość na próbę. A Ty skoro juz teraz masz ochote na dawanie klapsów to
może faktycznie zapomnij o posiadaniu gromady dzieci. Już nie będę tu po raz
"enty" pisać o bezcelowości dawania klapsów.
Acha, i jeszcze jedno, nawet jeśli dziecko masz "rozwydrzone" to samo ono sie
nie rozwydrzyło, jak sobie dawałaś włazić na łeb od noworodka to sie nie dziw,
że młoda chce teraz wszystko egzekwować krzykiem, skoro zauważyła, że to działa

[martasz123]

Eska mam do Ciebie pytanie: jak noworodek wchodzi na łeb?

martasz

[eska762]

a jak ktoś mówi, że leje jak z cebra to bierzesz to dosłownie do siebie,
wychodzisz na balkon/taras/podwórko i zadzierasz głowę szukając tego cebra
14 m-cy to sporo, aby dac sobie wejśc dziecku na łeb - oto mi chodziło - nie
musisz tak dosłownie brać każdego słowa

[martasz123]

eska762 napisała:
jak sobie dawałaś włazić na łeb od noworodka

Tak to napisałas, ze wziełam dosłownie. To nie wiem po co wogole to
piszesz jezeli tak nie myslisz

[eska762]

no dobrze, widzę, że jednak trzeba tłumaczyć
Ponownie prosze abyś przyjęła to jako celowe naduzycie, ponieważ użyłam tego w
odpowiedzi na wątek w którym według mnie autorka troche przesadziła opisując
swój dramat. Drugie wytłumaczenie tego sformułowania może byc takie, że autorka
wątku od czasów noworodztwa swojej córki jest osobą która daje dziecku i pozwala
na wszystko, aby tylko sie nie darło i sama reaguje w sposób lekko histeryczny
co jak wiekszość nas zauważyła powoduje jeszcze większy ryk u dziecka, bo nasze
emocje bardzo udzielają się dziaciakowi (dla mnie takim przykładem jest np
zatykanie dzieciaka cyckiem, butlą bądż smokiem - skutkiem czego poźniej widuję
zapasione do obrzydliwości dzieci, albo nałogowe smokowe czterolatki - przecież
nie zabierze, bo dziecko będzie płakało), a czasem wystarczy zając się dzieckiem
mimo że ma tylko np dwa miesiące to jednak może sie nudzić, a nie koniecznie być
głodne.
I to by było na tyle tłumaczeń jeśli nadal nie rozumiesz i nadal sie będziesz
czepiała jednego sformułowania, nie najistotniejszego wg mnie w mojej
wypowiedzi, to trudno, pewnych rzeczy "nie przeskoczę"

[anka1188]

Dziękuję za cenne rady. Po pierwsze niepotrzebna była uwaga o
przechadzaniu się pod rękę. Nie po to jest to forum żeby przesyłać
sobie nawzajem nic nie wnoszące do tematu docinki. Po drugie -
problem z ulicą polega na tym, że bardzo blisko niej mieszkamy i
dlatego jest ona miejscem dla mojego dziecka szczególnie
niebezpiecznym. Spacery faktycznie odbywamy w miejscach w których
dziecko może biegać do woli. No ale już zupełnie powaliło mnie
stwierdzenie o włażeniu na głowę noworodka. Powiem szczerze że nie
rozumiem.A tu wyobrażam sobie Ciebie jako osobę, której nowo
narodzone dziecko zanosi się płaczem a Ty nie reagujesz aby dziecko
nie zauważyło na co może sobie pozwolić. GRATULUJĘ podejścia!! Taki
zimny chów na pewno nie zaowocuje przechadzkami pod rękę za 40 lat...

[eska762]

akurat jestem ostatnią osobą która jest propagatorką jak to napisałaś "zimnego
chowu" w myśl zasady, że jak ryczy, to niech ryczy, kiedyś przestanie. A nawet
się nasłuchałam od wszystkich osób że nieco przesadzam z tym reagowaniem na
każde kwiknięcie Młodej.
Natomiast umiem odróżnić u mojego dziecka płacz spowodowany głodem (teraz juz
umie powiedzieć, ze głodna ale pisze o wcześniejszych miesiącach), płacz
spowodowany bólem czy czymkolwiek innym i odpowiednio do tego reaguję, jednak
sama nie popadam przy tym w histerię.
Dzieci testują opiekunów/rodziców od najmłodszych miesięcy i jest to prawda nie
tylko przeze mnie głoszona. I nawet jak młoda robi cyrk na środku sklepu, to
tez reaguję, ale spokojnie, a nie histerycznie i nie spełniając jej zachcianki.
W nosie mam, co ludzie pomyślą, po prostu cięzko znieść mi płacz własnego
dziecka, staram się postawić choć trochę w jej sytuacji, małego ludzika nie do
końca panującego nad otoczeniem
więc powtarzam po raz kolejny, to nie Twoje dziecko ma problem tylko Ty. Widać
to nawet po sposobie Twojego reagowania na posty w wątku. Jeśli oczekiwałaś
pocieszenia to było napisać, z pewnością spore grono zaraz by biadoliło razem z
Tobą nad ciężkim losem

[korram]

Witaj, piszesz, ze jestes mama 14 miesiecznej (rozwydrzonej!)
dziewczynki i ze masz wrazenie ze nie radzisz sobie z jej
wychowaniem. Otoz nie znajdziesz tu na foum " Male dziecko" pomocy,
bo tej pomocy potrzebujesz Ty. Z serca radze Ci poszukac
psychoterapeuty. Uspokoisz sie, poukladasz i z innej perspektywy
spojrzysz na problemy. Pomozesz sobie i pomozesz maluchowi. Zycze
wszystkiego dobrego.

[bea41]

Dziecko od urodzenia sprawdza na co może sobie pozwolić, próbuje,
uczy się i kształtuje swój mniej lub bardziej trudny charakter.
Napisałaś zbyt mało żeby cokolwiek konkretnego radzić. Jednak...
dziecko zostało przez te 14- miesięcy ukształtowane przez Was w ten
sposób, że histeryczny płacz jest dla niej drogą do celu, innego nie
zna. Dlaczego tak jest, czyja to wina, nie wiem, jednak z całą
pewnością Wasza Córcia nie jest tutaj głównym winowajcą Radzę
przeczytać dobry podręcznik wychowawczy i zacząć wszystko od
początku, konsekwentnie i stanowczo. Pewnie będzie bardzo trudno
przez kilka pierszych tyg, ale im dłużej będziesz zwlekać, tym
będzie gorzej.

[kasiak37]

Bea,Tobie radze dobrze poczytac o rozwoju dziecka,bo po sygnaturce widze ze masz
ich dwoje natomiast zero pojecia o rozwoju a tym samym wychowaniu zgodnym z tym
rozwojem.

Do autorki watku:tak jak zasugerowano wyzej,to nie z dzieckiem jest cos nie
tak,to raczej Ty wymagasz pomocy.Dziecko 14-miesieczne zachowujace sie jak
opisujesz to zupelnie normalne na tym etapie rozwoju i na bank nie jest to
"rozwydrzenie".I na 100% nie pomoze tutaj placz czy krzyk a jedynie Twoj spokoj
i opanowanie.

[hellious]

Nie napisze nic nowego niestety... Placzem i krykiem nic nie wskorasz. Ja do
niedawna myslalam ze moje dziecko mnie wykonczy nerwowo, ze jest wyjatkowo
nadpobudliwy jak na dwulatka i ze ciagle mi na zlosc robi. Okazalo sie jednak,
ze on jest zupelnie normalnym dzieckiem a ja mam problem, w postaci tabletek
anty... Minelo prawie poltora miesiaca odkad odstawilam hormony i nagle jakby
swiat stal sie milszy i bardziej przyjazny mlody jest nad wyraz kochanym
dzieckiem, z ktorym mozna sie dogadac bez wrzaskow i lamentow a ja nie chodze
ciegle nabuzowana. Naprawde mi ulzylo

do kasiak37

[bea41]

Jestem ciekawa w czym się mój brak wiedzy o rozwoju dziecka objawia?
Chyba nie brakiem rozwydrzonego dziecka, jakie rozumiem Ty
posiadasz? Mój straszy syn nie rzucał się w sklepie na podłogę i nie
robił żadnych scen, nie uciekał na ulicę, rozumiem, że to źle. Mam
nadzieję, że również przy młodszym uda mi sie uniknąć takich
sytuacji.
ps. I na swoim koncie mam kilka lektur dotyczących wychowania
dziecka.

re

[martasz123]

U nas własnie od ok 2 tygodni ZAczął sie taki bunt, a coreczka ma 20
miesiecy. Moim zdaniem dziecko sprawdza na ile rodzic mu pozwoli
wejsc sobie na głowe. Ja np gdy corka wymusza cos histerią ignoruje
ją całkowicie, wiem, ze wokol robi sie widowisko, ale to naprawde
działa. A co do ucieczki na spacerze, a wiec najlepiej wziąśc wozek
i jak tylko mała zaczyna uciekac wytłumacz jej ze tak nie wolno i
jezeli znowu powtorzy to samo to wsadz ją do wozka, popłacze ale za
ktoryms razem zrozumie o co chodzi. Życzę Ci naprawde duzo
cierpliwosci i spokoju, bo to najwazniejsze.

[naomi19]

Myślę, że to trudny wiek i wiele dzieci histeryzuje. Twoją rolą jest
odpowiednia reakcja na takie ataki. Nie nerwowo, spokojnie, często
trzeba takie ataki ignorować. Teraz dziecko jest w wieku, w którym
ustala hierarchię, ile tak na prawdę mu wolno, ile uda mu się
wymusic płaczem, ile krzykiem, ile histerią, ile dobrym zachowanie.
Kup kilka książek o wychowaniu dzieci, superniania może nie
wystarczyć i spokojnie do dzieła

[miodunka08]

Anka1188- dziecko w tym wieku nie umie powiedzieć, że coś chce, jedną z form
komunikowania dostępna dziecku (a mał przyjemną dla rodziców) jest właśnie pisk,
krzyk. Możesz na niego reagować tłumacząc dziecku np.: tak wiem, że chciałabyś
to dostać, ale niestety nie możesz, bo... Tłumaczenie jest ważne, bo pokazujesz
dziecku, że je szanujesz i liczysz się z jego zdaniem, choć oczywiście wcale nie
powoduje, że dziecko mniej piszczy (o nie, nie, nie. NIemniej jednak (to
pewnie wiesz) nie może zawsze dostawać tego co by chciało - nie może wymuszać
histerią, ale pamiętaj, że ona może inaczej nie umieć okazac ze cos chce.
Masz sprytną córę, która bada gdzie są granice (jedzac piasek na Twoje nie
wolno), coż.. Twoja cierpliwość i ograniczenie "nie wolno" do sytuacji
wyjątkowych, w których bezpieczeństwo jest zagrożone + maksymalne egzekowoanie
tego. Polecam metody opartą na dawaniu odczuć konsekwencji własnego zachowania.
Czyli w przypadku ucieczki przy ulicy - tłumaczymy dziecku, że nie wolno i
mówimy, że jeśli od teraz aż do latarni na drugiej stronie ulicy dziecko ma iść
za rękę, jeśli zas tego nie zrobi, to natychmiast ląduje w wózku. Dziecko za
którymś razem załapie.
Do dziecka krzykiem i łzami nie dotrzesz, choć możesz już mieć wszystkiego
serdecznie dość. Cóż cierpliwość, + to co pisałam wyżej, + raz na jakiś czas
chwilia dla siebie, a dziecko pod opiekę Taty, Babci, opiekunki.

[owieczka.easy]

a ja sie nie zgodze z miomi przedmówczyniami, ze u dziecka w tym
wieku (14 miesiecy) to normalne.Ja mam syna obecnie ma 17 miesiecy,
ale prace nad nim zaczełam kiedy tylko zaczął pełzać już w domu.Ja
również mieszkam w mieście gdzie bezpośrednio z mojego domu wychodzi
sie praktycznie na ulice i kiedy tylko przekraczamy brame mały daje
mi rekę sam.Osobiście uważam po tym co pani napisała że problem
zbudowała sobie pani sama, dziecko robi to na co od zawsze mu
pozwalano, nie zna zapewne zakazów i poleceń, dlatego jak tylko
wyjdzie na podwórko gna przed sibie nie zważajac na nic. prosty
przykład Pani podam, można pocwiczyć. Otóż ubiera pani małą na
podwórko i juz przy ubieraniu mówi pani do niej że wychodzićie papa
czy jak tam inaczej pani do nie mówi, przy drzwiach kuca pani przy
niej chwyta za reke i mówi ze jak tylko wyjdziemy masz dać mi
rączke, ona z pewnościa nie bedzie tego słuchać, bo jej
najważniejsza myślą bedzie jak tu najszybciej uciec, ale jak tylko
wyjdziecie chwyta ja pani za rekę i dosadnie mówi ze jeżeli nie
pójdzie za reke to w tej chwili wracamy sie do domu i z pewnośćą tak
włąsnie bedzie, ale pani nie może sie złamać, jeżeli dziecko nie
słucha to spowrotem bez słowa wracacie sie do domu, ona może
krzyczec tupać, wchodzicie do domu śćiaga jej pani tylko buty i
czeka aż sie uspokoi, jak sie uspokoi, to znów zaczynamy od
początku, jak ją pani ubierała i znów wychodzicie i tak do skutku,
oczywiście nie przez cały dzień ale kika razy w ciągu
dnia.Najważniejsza jest KONSEKWENCJA dziecko płaczem tupaniem itd
wymusza na pani uległość.I włąsnie kiedy ona sie rwie na ulice,
powinna ją pani chwycić za reke i albo jak napisałam wczesniej
wrócic do domu( i nie dyskutować nią ) albo wsadzić do wózka i niech
płacze ile sił w płuchac, jak sie uspokoi zapytac czy pójdzie teraz
za rączke, znów wyjąć i zobaczyć co zrobi, znów ucieka, załpać za
reke powiedziec ze jak bedziesz uciekać pójdziesz do wózka i czekać
co zrobi, jak ucieka znów do wózka.Trzeba sie mnóstwo nagadać,
ciągle powtarzać i powtarzać, dużo cierpliwości włożyć,ale naprawde
warto.

[morekac]

Zastanawia mnie jedna rzecz: dlaczego niektórzy zakładają, że każde
dziecko jest jednakowe? Bo to, że czyjeś dziecko jest grzeczniejsze,
nie oznacza wcale, ze jest grzeczniejsze na skutek wpływu
kompetentnej matki... Może być po prostu mniej "żywe". Aczkolwiek
konsekwencja zawsze jest wskazna.

[jakw]

Jak na 14-miesięczniaka - norma;jeśli jest to 14-latka to
zachowuje się całkiem nieźle.

[zonkastonka]

Podpisuję się pod większością wpisów powyżej. Od siebie dodam:

1. Zaakceptować dziecko z jego temperamentem (nie z jego wybrykami!)
2. Nie ustępować, nie ustępować, nie ustępować (KONSEKWENCJA). Zwłaszcza dla
świętego spokoju.
3. Nie dać się ponieść własnym emocjom - klapsy. Wówczas przegrałaś.

Przeczytaj sobie książkę Tracy Hogg "Język dwulatka", polecam.
Aha! Mój syn za 2 dni skończy 14 miesięcy. Ma inny zapewne temperament niż Twoja
córeczka, bo na większość "nie wolno" reaguje. Ale jak mu się zdarza nie
słuchać, konsekwentnie (wczoraj np. chyba z 9 razy) powtarzam, że tego nie
wolno, a jak nie działa to zabieram go nie zważając na piski i płacz. Po 3 min.
się uspokaja.

Powodzenia!

[black.joanna]

Niestety tylko owieczka udzieliła rady. i jeszcze morekac wyjęła mi słowa z ust.
Do autorki: Twoje dziecko jest całkowicie normalne, to minie, tylko musisz być
bardzo konsekwentna (wiem, że to nie łatwe). Spróbuj zstosować radę owieczki,
powinno pomóc.
Powodzenia!

[angelsik]

Ja mam prawie 18 miesiecnziaka. Również dziecko żywe, ciekawe
świata, często przekorne. Częso podczas naszej niobecnosci (praca)
zostaje z którąś z babć, które uwielbiają wnusia (jak wiekszosc
babc).I tu zaczął sie nasz problem. Dziecko miało na wszytsko
praktycznie pozwalane bo "przeciez malutki". Tłuamczenia moje i męża
niewiele dawaly.Przytakiwały - wychodziliśmy - robiły swoje.
Wiem ze nie chciały go skrzywdzic tylko uszczęśliwic.Ale..nie tędy
droga.
Nie było z nim jakiś strasznych tragedii , ale często "jak my w
prawo, to on w lewo".
W tamtym miesiącu było posiedzenie rozinne.Babcie dostały wskazówki,
my wzielismy sie do roboty.Byliśmy na wczasach , mielismy troche
czasu by popracowac nad małym.Sprawdza sie KONSEKWENCJA. Wyraz
świety.
Tak jak napisala owieczka rewelacyjnie działają tłuamczenia i
powtarzane sytuacje - az do skutku.
Kiedy wychodzilismy na wyjezdzie nad morze(upał straszny) nasz mły
udał sie ze nie chce czapki. Po 100 razy zakładałam mu , a on swoje,
zrzucał i już. Mąż za każdym razem jak tylko synek ją zrzucił z
głowy zabierał go do pokoju i pokazywał na czapkę mówiąc " jak ją
założysz wyjdziemy". Załapał po 3 razach na tyle, że nie moglismy
wyjsc bez czapki nigdzie (nawet jak byla zbędna).Kojarzyla mu sie z
wyjsciem - wiec sam jej szukal, sam zakladał i juz stwal przy
drzwiach.Dziecko jest bardzo pojętne. Jeżeli chce czegos próbuje to
dostac za wszelką cenę. To naszym zadaniem jest mu tak to "podać"
aby wszyscy byli zadowoleni.powodzenia życze

[anna-maria3]

Super przykład z tą czapką... To prawda, że konsekwencja to najlepsze, co można
dla siebie, i przede wszystkim dla własnego dziecka zrobić... U nas ostatnio
była taka sytuacja... Synek 3 latka. Jesteśmy na spacerze (była też babcia) i
synek próbuje wskakiwać do kałuży. Powtarzam, że nie wolno. Patrzy, nadal
próbuje. Ja - nie wolno i tak kilka razy. W końcu przykucnęłam i powiedziałam,
że jak wskoczy do kałuży, to będzie koniec spaceru i pójdziemy do domu. Poszedł
więc gdzieś troszkę dalej myśląc, że ja nie widzę i... Hop do kałuży. Podeszłam
i spokojnie oznajmiłam, że spacer odbiegł końca i idziemy prosto do domu, na co
babcia "ale przecież nic się nie stało, to zaraz wyschnie (jakby właśnie o mokre
buty chodziło) blablabla..." Obstając przy swoim wróciłam z synkiem do domu.
Efekt - w tej chwili jak widzi na swojej drodze kałużę to krzyczy "mama, uważaj
żebyś nie wpadła, bo tu jest kałuża. Trzeba zrobić duży krok...". Oczywiście po
kałużach może skakać, ale w kaloszach i wtedy, kiedy to zaplanujemy (to znaczy w
tym celu wyjdziemy na dwór), a nie na każdym spacerze...
Autorko wątku - spróbuj konsekwentnie odmawiać i tłumaczyć. Tak jak dziewczyny
pisały - do bólu. My zawsze przed wyjściem gdzieś, przed jakimś wyjazdem,
zawieramy "umowę". Opowiadam, co będziemy robić (na przykład że pójdziemy na
spacer), ale umowa jest taka, że dziecko idzie obok mnie za rączkę, a biega
tylko wtedy, kiedy mu pozwolę, czyli na przykład w parku, a nie na ulicy. Synek
"umowę" akceptuje i wie, że jeśli jej nie dotrzyma, to wrócimy do domu przed
czasem, albo ominie go jakaś przyjemność na spacerze (na przykład nie pójdziemy
na plac zabaw). Przeważnie działa Tyle, że rzeczywiście czasem trzeba wbrew
sobie z czegoś zrezygnować, albo wcześniej wrócić, bo jak tylko postraszysz, to
niczego nie osiągniesz... Trzeba też egzekwować. To samo w sklepie. Są dni,
kiedy synek wie, że dzisiaj może sobie wybrać jakąś zabawkę, ale są też takie,
kiedy przy wyjściu z domu mówimy, że dzisiaj będziemy w sklepie i że będą tam
zabawki, ale nic nie kupimy. Synek może sobie zabawki oglądać, pokazuje nam, co
mu się podoba, ale w ostateczności odkłada wszystko na półki i choćbym sama
chciała bardzo coś mu kupić, bo akurat mi się spodoba, to wychodzimy bez zabawki.
Powodzenia