Moje dziecko boi sie ludzi

[dorka48]

Witam. Moim problemem jest to, że moja 4-letnia córka boi się każdego
oprócz domowników łącznie z dziadkiem, który z nami nie mieszka i reszta
rodziny i znajomych.

Szczyt zaufania, to to, że do kogoś podejdzie i się uśmiechnie i odezwie.
Jednak dotknąć się już nie pozwoli. Wizyta i lekarza to za każdym razem
dramat, nie mówiąc już o pozostawieniu jej komuś pod opieką nawet na krótko.
Może ktoś mi coś doradzi? Pozdrawiam :stick:

[edycja_kopiuj_wklej]

Otwartosc na ludzi jest troche sprawa indywidualna, ale za to umiejetnosc
kontaktu buduje sie juz odpierwszych miesiecy, a nie juz u tak duzego dziecka.
Czeste przebywanie w otoczeniu dzieci i doroslych, potrzeba nawiazywania
kontaktu, bo w sklepie trzeba cos kupic, powiedziec dziekuje.
Bo panie przedszkolanki,nianie, babcie sa osobami sympatycznymi i warto sie z
nimi bawic...
W zyciu rodzicow aktywnie spedzajacych czas z dzieckiem, i dzieckiem,ktore ma
wiecej wrazen niz tylko siedzenie w domu z mama,najczesciej ksztaltowanie
kontaktow samo przychodzi.
Terazmozesz starac sie to naprawic w miare naturalnie wprowadzajac dziecko w
kontakt z ludzmi. Jakies zajecia dla maluchow, rytmika, angielski, basen;
znalezc kolezanke ktora ma dziecko wpodobnym wieku aby sie zaprzyjaznic.

No i nie napisalas, czy twoje dziecko boi sie tez dzieci i unika kontaktow, czy
tylko doroslych.
Przyklad dziadka i lekarzanie odpowiadajacy problemowi. Duzo dzieci boi sie
starych osob, a lekarzy to jakies 75%
A pozostawianie pod opieka na krotko to tez zaczyna sie jak dziecko ma
kilkanascie miesiecy, a nie juz tak duzej pannicy

[anno83]

witam Cię, wiem co czujesz bo mam to samo , moja córcia 15m-cy
zachowuje sie podobnie , akceptuje tylko osoby z którymi mieszka- a
dziadkowie dojeżdni to juz nie, sama niewiem co robić , od dośc
dawna chodze wszedzie z nią , i na plac zabaw i na zakupy- dopuki
ktos jest daleko , to jest ok ale gdy tylko ktoś sie zbliży ,
niemówiąc juz o złapaniu za rączke czy wzięcie na rece to jest
wrzask i ucieczka do mnie. w sumie niewiem skąd sie to bierze bo ona
juz od poczatku niezbyt chetnie do kogoś obcego szła- bardzo mnie to
przeraza , bo zostawienie jeej pod opieką inna niz moją i meza to
niewykonalne, niemam pojecia c robić dalej , ogólnie ta moja mała
jest strasznie strachliwa i wrażliwa na krzyk - wystarczy ze dziecko
zakrzyczy w piaskownicy a ona juz w płacz- normalnie przerazające
jes to , niewiem co mam robić????????

[alpepe]

nie widzisz różnicy między ponadrocznym dzieckiem, a czterolatką?
Twoje dziecko zachowuje się odpowiednio do wieku. Dwója z wiedzy o rozwoju dziecka.

[alpepe]

A czemu nie niepokoiło cię to, jak córka miała 3 lata?

Rada jest jedna: więcej bywać, częściej chodzić do lekarza, jak dziecko jest
zdrowe, tak, by nie było potrzeby badania, albo np. do dentysty, aby wizyty nie
kojarzyły się dziecku źle. No i przemyśleć przedszkole, wbrew pozorom,
przedszkole to nie samo zło.

[joanna1982]

To niepokojący objaw.
Teraz powinnaś odpowiedzieć sobie na kilka pytań:
-czy rozwój mowy u dziecka przebiega prawidłowo
-jak zachowuje sie w domu - jak z nią rozmawiasz patrzy CI w oczy czy
moze unika kontaktu wzrokowego
-lubi bawic sie z Tobą czy raczej po cichu sama
-ma jakieś rytułały (ze wszystko zawsze musi byc tak a nie inaczej i
jak jest inaczej to sie denerwuje?)

Moje dziecko ma 3,5 roku zachowuje sie bardzo podobnie do Twojego,
nie toleruje obcych, nie chce sie przywitac i unika jak może kontaktu
wzrokowego z tymi osobami, ucieka, chowa sie, nie mówi. Za to jest
bardzo inteligenty. NIe mam dobrych wiadomości bo takie zachowanie to
przede wszystkim zaburzenia emocjonalno-społeczne
Jak tu juz ktoś wcześniej pisał -przedewszystkim zapisac dziecko do
przedszkola lub na jakies zajęcia grupowe. U nas to pomogło w dużej
mierze ale mimo wszystko czekamy na diagnozę w kierunku autyzmu
niestety.

[mgoralska2]

A co w sytuacji kiedy dziecko chodzi do żłobka i ma na co dzień kontakt z dziećmi, ale ich nie lubi, unika, krzyczy i piszczy gdy się zbliżają. Taka postawa jest od momentu pójścia do żłobka właśnie, wcześniej na placu zabaw tolerowała dzieci, nawet dawała im zabawki. Córka ma 2,8 m-ca. Mówi mało, tzn. zdania 2-wyrazowe i pojedyncze wyrazy, ale rozumie wszystko. Odkąd poszła do żłobka jest nerwowa, budzi się w nocy z płaczem, robi awanturę z błahej przyczyny. Jest wrażliwą i emocjonalną dziewczynką, nie lubi zmian. Czy mam się czym martwić czy przyjąć, że taki ma charakter? Wybieramy się na konsultację do lekarza.

[koralik37]

Chyba dobrze by bylo skonsultować z psychologiem dziecięcym.
Ale z czynnikow mogacych również na to wpływać:
- moze cos tam sie wydarzylo?
- taka troche nadmiarowa reakcja na stres duzej zmiany w jej zyciu
- problemy w komunikacji
- trudny okres emocjonalny miedzy 2 a 3 rokiem życia

[mniemanologia]

Kurczę, a mój dwuipółlatek nie boi się nikogo i też się martwię. Tak
troszeczkę tylko

[donkaczka]

moja prawie dwulatka tez na kolana sie pakuje i na rece przygodnym ludziom,
jakiejs kobiecie w piaskownicy, jakims ludziom na basenie..
to w druga strone przegiecie, bo bierze za reke kogokolwiek i idzie

[ewio]

Współczuję... My mamy podobny problem. Moja córka ma 3 latka, do tej pory
myślałam, że może z tego wyrośnie ale jak widać niestety. Do tej pory jestem z
nią w domu na urlopie wychowawczym. Nie mamy zbyt licznej rodziny więc mała nie
jest przyzwyczajona do tłumu gości w domu. Chodziłyśmy do Klubu Maluszka na
zajęcia,początkowo zareagowała wspaniale ale potem ciągle trzymała mnie za rękę
i z czasem niechętnie uczestniczyła w zajęciach, zrezygnowałyśmy więc po kilku
miesiącach. Myślę też że powodem mogło być nieciekawy sposób prowadzenia tych
zajęć, widziałam, że inne dzieci po prostu się nudzą.
Generalnie nie lubi kontaktu z obcymi osobami dorosłymi,(ma jedynie zaufanie do
okolicznej kioskarki i zawsze podchodzi i mówi dzień dobry),czasem usmiechnie
sie do kogoś w autobusie gdy ma lepszy dzień, nie znosi jednak gdy ktos na nią
patrzy, a gdyby dotknął ją to wpadnie w histerię. Martwi mnie to, mówi trochę
słabo jak na swój wiek, tzn. mało jeszcze wyraźnie ale zdaniami. Lubi bawić się
z innymi dziećmi ale też nie zawsze i ostrożna jest w tych kontaktach, nie lubi
bawić się sama i wydaje mi się, ze poza tym jest normalnym mądrym dzieckiem. Zna
wszystkie literki umie liczyć do 15- tu. Od grudnia idzie do przedszkola mam
nadzieję, że się zmieni.

[ariosso1]

Moja Lauraa ma 2,5 roku -odzawasze bała sie wszystkiego-
sukienki.lizaka, zabawki,babci, ludzi,zwierząt, sklepu -dosłownie
wszystkiego.Nie powiem ale naprawde próbowaąłam wszystkiego-a nawet
kupiłam psa i szkole go w dogoterapii.Ale moze opisze problem od
poczatku.
Laaurka od urodzeniaa miał duży kontak z otoczeniem-ma dwoje
rodzenstwa-urodzona jako dziecko zdrowe, pogodne, w nocy ładnie
spała,tylko z jedzeniem był problem.
Ok 5 miesiąca wszystko sie odwróciło-tolerowała jedynie rodzenstwo
mnie i męza.AAle wtedy dla nas to było normalnym zachowaniem.
ok 7 miesiąca juz sie niepokoiłam bo nikt nie miał prawa spojrzec na
małą,a juz o dotknieciu nie bylo mowy-nie brała nowych zabawek -
musiały swoje odlezec na widoku.
Chodziłam między ludzi,chodziłam w gosci i do nas przychodzili-ale
bylo coraz gorzej.Ok 9-10 miesiąca absolutnie nie tolerowała kobiet-
zadnej nawet cioci babci- jedynie mnie i siostrę chociaz i tak
wolała bawić sie z mezem czy z z synem.Miesiące mijały i tak-
przychodnia horror-sklep horror,nawet na plac targowy nie poszłam z
nia bo była histeria, nie bylo mowy aby ktos do nas przyszedł do
domu ani abysmy my do kogos poszli-histeria i zawodzenie-uspokajała
sie tylko u ojca na rękach.Stan ten trwał i trwał i trwa do dzis
2lata juz.Po drodze zapomniałam napisac że o dziwo!- do supermarketu
wejdzie,nie boi sie, do autobusu tramwaju tez, ale do sklepu
mniejszego niz delikatesy to juz nie.

Do dzis nikt nie ma prawa sie odezwać do niej czy to obcy czy to
babcia.

W ubiegłe lato chodziła do piaskownicy,do parku na hustawki-i było
ok-dopóki była tam sama dla siebie-czyli nikt jej nie zaczepił ani
dziecko ani dorosły.Potem przyszła zima i na plac zabaw nie
chodzilismy-wiosną bała sie wejśc na teren placu.codziennie krok po
kroku az w koncu weszła na hustawke i do piasku.Do piasku ma nadal
opory jezeli ktoś dorosły jest blisko,dzieci sie juz nie boi a nawet
sama zaczepia i bawi sie ładnie.Nie boi sie kolezanek i kolegów
starszej córki, na poczte wejdzie chodzi między ludzmi, wchodzi do
małych sklepów ale dopóki sie ktos do niej nie odezwie to jest ok.
zaczelismy zapraszac coraz wiecej znajomych-owszem boi sie ale
siedzi w swoim wózku tam czuje sie bezpieczna i musi byc odwrócona
tyłem-potem stopniowo sie odwraca.nawet mozemy odwiedzic znajomych
ale tylko na zewnątrz-do domu nie wejdzie.Do przychodni tez nie ale
do urzedu skarbowego czy zusu-owszem nawet pozwoli do siebie
zagadnąć.Czyli widzimy duuuuże postępy sprzed roku.
Zabawki juz toleruje kazde i i miejsca publiczne też.
Zapisałam do prywatnego przedszkola-chodzimy co dwa dni na godzine-
jest ok-pod warunkiem ze dzieci sa na ogrodzie a nauczycielka stoi
ok 20metrów od niej.Przychodziła opiekunka-(ja juz swiruje w domu)i
myslałam ze jak bedzie przychodziła codziennie to sie dziecko
przyzwyczai-i owszem po kilku dniach było ok lecz na chwilkę i
musiała byc przekupiona-np dmuchaniem baniek czy chipsami-.
wczoraj bylismy w parku rozrywki-przezyłam szok-bo moja córka
pierwszy raz w zyciu jechala sama na karuzeli i weszła do basenu z
piłkami-az miałam łzy w oczach-zwłaszcza ze bylo to obce miejsce i
setki obcych ludzi (Park miniatur )-ale bawiła sie wysmienicie.
nie bała sie.
to chyba tyle i jeszcze dodam-

córka lubi bawic sie róznie czyli i sama i z rodzeństwem

--nie wykonuje powtarzających sie czynnosci, nie unika kontaktu
wzrokowego(chyba ze to ktoś obcy)
,fakt ze nie mówi prawie wogóle,ale moje starsze dzieci tez pozno
mówiły,umie obsługwiac aparat cyfrowy, laptop, projektor,dvd,
komórkę, -potrafi sama włączyc soie płyte dvd do odtwarzacza i
włączyc projektor czy telewizor, wzmacniacz i ogląda ,umie samej
włączyc sobie laptop-łacznie z włączeniem znanej jej ikonki z
bajkami, wiele rozumie-ale nie rozumie ze sika sie na nocnik, ze nie
wypina sie z fotelika, ze babcia jej nie zje,ze nie ma sie czego
bac itp.Byłam u psychologa i w poradni audiologicznej
uspokojono mnie ze nie jest to jakas niepokojąca faza autyzmu czy
inne zaburzenie- dziecko jest lekliwe i powinna z tego wyrosnąć-
zwłaszcza iz widac jej postepy-nie tak dawno bała sie miski z wodą
a teraaz smiało do niej wchodzi.Cóż tez bym chciała aby Laura
biegała smiało między dziecmi zeby wołała siku na nocnik albo
powiedziała chociaz słowo daj-tym czasem jednak Laura abiega między
ludzmi o ile oni sie nie odzywaja do niej , uruchamia komputer i
woła na syna braciszku, czy potrafiz wyprzedzeniem mówic słowa z
bajki która oglada np 3 raz-alae tylko podczas jej trwania-mówi
bardzo trudne wyrazy ale mówi-jednak potem ich nie powtórzy.ciągle
tylko yyyy i yyyyyyyyyyyy na picie, na jedzenie , na cokolwek.
Jej zaasob slow jest ubogi lecz ona jakby wie co do czego słuzy,
rozumie i przynosi rzedmioty, idzie we wskazane miejsce itp.Bardzo
ladnie kojarzy
Na koniec dodam iż ogromny krok do przodu nastapił kiedy kupilismy 8
tygodniowego Goldena- w kilka tygodni potem Lauraa jaky była inna-
otwarta (do babci przyzwyczaja sie juz tylko kilka godzin a nie jak
dawniej kilka dni),wiem ze idzie w dobrym kierunku jednak za 2 lata
idzie do zerówki i boje sie nawet pomyśleć.
Teściowa mi mówi że mąz moj byl taki sam jak Laura -ze ona ma to po
nim-
zobaczymy

do Ariosso

[ewio]

naprawdę Ci współczuję i podziwiam za determinację. Moja córka nie miała aż
takich zachowań, jednak bała się gdy była juz niemowlęciem dotyku obcej osoby.
Jej silny lęk przed obcymi rozpoczął się stosunkowo niedawno od jakiegoś pół
roku. Właśnie tak jak Ty opisujesz w maleńkich sklepikach czuje sie bardzo
niepewnie, muszę mieć ją na rękach. Boi sie nawet swojego chrzestnego, unika z
nim kontaktu wzrokowego.
Dodam jeszcze że miewa okresy rzełam=ywania sie jakis czas temu widziałam
istotna poprawę, właściwie normalne dziecko, ale od miesiąca regres, już ne wiem
o co w tym wszystkim chodzi, tylko na basenie jest soba i nie zwraca uwagi na ludzi.
Idziemy do prywatnego przedszkola od grudnia bo chcę jej zaoszczędzić stresu.
Muszę wrócić do pracy niestety od stycznia. Na razie od grudnia na 2, 3 godziny
dziennie a od stycznia normalnie na 8. Strasznie się boją jak to będzie...

[joanna1982]

Nie chce Was straszyć, ale chcę opowiedzieć jak było u mnie.
Obecnie jestem po odebraniu zaświadczenia o niepełnosparwaności
dziecka - niepełnosprawność neurologiczna - dziecko z opóźnionym
rozwojem mowy ze spektrum autyzmu.

Synek ma obecnie 3lata i 8 m-cy
Co do autyzmu odrazu zaznacze - że gdy sie z dzieckiem postępuje
właściwie to dziecko w miarę możliwości robi postepy - to nie tak, że
jest na tym samym etapie non stop.
Dziecko z autyzmem zachowuje sie bardzo różnie - nie zawsze musi
reagowac na kazdego obcego krzykiem. I tak samo nie każde dziecko z
autyzmem musi miec te zachowania powtarzające sie - wszelkiego
rodzaju kiwanie sie, kręcenie się wkółko - to juz bardziej
zaawansowany autyzm.

Mnie też mówiono, że dziecko ma jeszcze czas na mowe, bo to chłopiec,
bo córka późno mówiła. A że sie niesłucha mamy? Że na kategoryczny
zakaz uderza głową w podłogę? Nie reaguje na zakazy? Przytrzaśnie
palec ale za chwile idzie i robi to samo? - wmawiano mi błąd
wychowawczy i tez słyszałam, że dziecko z tego wyrośnie.
W końcu po badaniach słuchu w klinice w Poznaniu (podejrzenie
niedosłuchu było, bo dziecko nie mówi) po badaniach przez logopede,
psychologa - psycholog zalecił wizyte u neurologa (który potwierdził,
że objawy autyzmu są) skierow3ano nas do kilniki specjalistycznej PRO
FUTURO i tam synek bedzie diagnozowany.
Na razie mam postepowac jak z dzieckiem z autyzmem.
I jeszcze na koniec dodam, że jak w mojej miejscowości zapytałam u
psychoatry dziecięcego o autyzm to w odpowiedzi usłyszałam, że " z
takim dzieckiem w Kal.... to nie mam czego szukać"

Jak znajde testy dla dzieci z objawami autyzmu to Wam podam. Każdy
dzien jest cenny, ja tylko jeszcze powiem, że gdybym trafiła na
porzadnego psychologa (byłam u 3) to juz od roku ponad moje dziecko
mogłoby być prowadzone odpowiednio.

To tyle z mojej strony - jakby co zapraszam ja pogadankę na
[e-mail]

[karolina33.0]

Jak poczytałam te wszystkie posty to zaczęłam się bać. Moja córcia
ma 2 i 8 miesięcy i też się boi obcych ludzi a najbardziej mężczyzn
z babciami ma świetny kontakt i z moimi koleżnkami też. Ale
mężczyźnie nie poda ręki i się nie odezwie, zaczęła przekonywać się
do dziadków. Ale to chyba wynika z jej nieśmiałości a nie z autyzmu.
Jak miała rok i 10 miesięcy zaczęła mówić i teraz mówi świetnie
całymi zdaniami. Bawić się lubi najczęściej ze mną lub z tatą, sama
trochę. Wymyśla zabawy, opiekuje się myszką, karmi ją ubiera. Chyba
wszystko z moim dzieckiem jest dobrze. jedyne to czasami jak
prowadzi wózek z lalkami to noe pozwala go dotknąć nikomu.

Pozdrawiam

[ewio]

Mam nadzieję, że to "tylko" nieśmiałość ale na wszelki wypadek może powinnam się
udać do neurologa dziecięcego, już sama nie wiem. Jesli chodzi o mowę to nie
jest zbyt opóźniona , mówi pełnymi zdaniami ale z pewnymi wyrazami ma jeszcze
problem mówi niewyraźnie. jest spontaniczna, w domu lubi rządzić, ogląda
książeczki opowiada co w nich jest, pod każdym względem wydaje mi się zdrowa,
poza tym, ze jest nieufna. I rzadko reaguje płaczem, głównie wtedy gdy ktoś ją
dotknie lub chce porozmawiać. Boże zaczęłam się bardzo martwić

[ariosso1]

-joaanno-ja iadentycznie pomyslałam .A nawet moja pediatra,kiedy
Laurka miała 15 miesięcy zaleciła badania w kierunku autyzmu.A
chwilowo przepisała hydroksyzyne w syropie.Poniewaz starsze moje
dzieci regularnie widuja sie z psychiatrą z czego syna ma Adhd-
jesto bjety leczeniem i terapią-wiec jako takie utarte sciezki wśród
lekarzy mam.
Szukałam odpowiedzi na moje troski z dzieckiem i odsyłano nas a to
ze za wczesnie a ze to normalne, aa ze wyrośnie i że w a sumie to
ona badan sobie tez zrobic nie da-więc zalecono mi obserwację.Laura
doskonale potrafi sie dogaadac z babcią której sie bardzo boi-ale
musiało upłynąc kilka dni (babcia przyjeżdza 3 razy w roku bo daleko
mieszka), bardzo bała sie chrzesnej-nawet po kilku dniach nie było
szanas na zaaden kontakt i ogromnie bała sie obcych ludzi,sasiadów-
jak już pisałam -nie wolno było na nia a spojrzec a juz dotknąc czy
sie do niej odezwac to koniec.Więc szukałam dalej pomocy i
obserwowalam dziecko.Miesiące mijały-i raz było lepiej a raaz
gorzej.Owszem babcie tolerowała, niektóre dzieci tez, z czaasem
weszła saam ado sklepu ,zrobila sprzedawczyni papa,podała produkt do
skasowania,czaasem zaczela zaczepiac obce dzieci w autobusie-mowiąc
im czesc-przestała histeryzowac kiedy ja zaczynałam rozmowę z kims
napotkaanym itp itd.W miedzyczaasie poszłam do doskonaałego
psychiatry specjalizującego sie w autyzmie dziecięcym-poniewaz
córka nadal mało mowiła-baala asie maaskotek-nie dotkneła nawet, i
co mnie najbardziej zmartwiło to fakt ze nie da asie dotknąc nikomu
nawet mnie w twarz.Nie mogłam jej umyć,wytrzeć,nic-fakt ze taak
miała od zawasze ale jakos wtedy to mnie zaniepokoiło.Lekarz
dostaał nagraania z kamery jak ona sie zachowuje ,jak wpaada aw
histerie na kazade slowo które przeczy jej zamiarom-np-
Laurko,córeczko nie wylewaaj soku-ona buch za fotel i pisk.Każde
słowo nie do niej -histeria.
Lekaraz obejrzał,porozmawiał z nami i zrobił jakies testy -zadawaął
nam sporo pytań notowaał-po czym stwierdził ze nie ma podejrzeń o
autyzm wczesnodziecięcy a ajedynie mozna to uznac jako bunt
dwulatka plus lęk przed obcymi.W sumie sie uspokoiłam bo
aspotkaałama wiele mam dzieci autystycznych, rozmawiałama az
terapeutka która pracuje z takaimi dziecmi (sąsiadka)i wszyscy nam
mówiąa ze nasza córka nie jest autystyczką.Widac postępy, widać że
przełamuje opory,widzę ze np z moją kuzynka nie ma problemu-jej ie
nie boi a zadko ją widzi- generalnie moja najstarsza corka zaczeła
mowić kiedy miała 4,5 roku (niedosłuch ) syn w wieku 5,5roku -
zaburzenia zachowania-więc i Laura moze miec jakieś dysfukcje.Dopóki
jednak dziecko nie pozwoli sie zbadac neurologowi, nie zrobia jej
eeg -to nie mam pewności co tak naprawdę jej jest.
I uwaażam ze gdy postępowaałbym z nia jak z dzieckiem autystycznym -
to nic jej od tego sie nie stanie-prawda?Tylko jak sie postępuje z
takim dzieckiem -ćwiczenia? specjalne zabawy?Laura uwielbia asie
bawić ,turlac,smiac biegać,wygłupiac, z dnia na dzień coraz nowe
słowo powie-naatomiaast jak wiekszośc dzieci w jej wieku nie ma
wyimaginowanych przyjaciół,nie gotuje na niby,ale jakoś tam sie
bawai swoimi zaabawkami,ksiązeczki uwielbia ogladac, .Spróbuje z
nią poćwiczyc jak znajde jakies wskaazówki dla autystycznych
dzieci .Ewio-nie martw sie -autyzm czy inna dysfunkcja to nie wyrok-
moja tez żąadzi w domu,dyryguje jest spontaniczna i gdyby sie nie
bała obcych to wogóle nie było by problemu-ale jest i musimy to
jakoś pokonac -więc głowa do góry bedzie dobrze.

[ewio]

Martwi mnie dodatkowo jedna rzecz Gosia- jak podobno dzieci autystyczne również
bardzo długo mówiła po swojemu. Nie mówi ja a jedynie używa imienia, chodź mówi
-daj mi, otwórz mi itp. Ariosso- piszesz, że masz namiary na dobrego psychologa
lub psychiatrę dziecięcego jeśli to w Warszawie to jesli możesz podaj mi
namiary- [e-mail]

[ariosso1]

Niestey z krakowa/.
Moja córka oprócz baaardzo pojedyńczych wyrazów jak cos opowiada to
doasłownie po chińsku czy nawet wietnamsku-jeast potok bełkotu.Dzis
umowiłam sie prywatnie do neurologa,psychologai psychiatry-do
zupełnie obcych lekarzy-zobaczymy za dwa tygodnie co z tego wyrośnie.

Ewi w astyczniu 2007roku zakłaadałaś identyczny post na forum
babyboom-cZy od tamtej pory zupełnie nic sie nie zmieniło?mineły
ponad dwa lata-czy w tym czasie byłas w jakiejś poradni czy
gdziekolwiek?
Wg mnie powinnas iśc do neurologa potem do psychologa i na koniec
psychiatra -sama jeastem w strachu bo czytam i czytam i te objawy mi
pasuja do mojego dziecka-jesli o autyzm chodzi-a az drugiej strony
tyl samo jest opisów jako autyzmu tyle samo ludzie piszą ze
dziecko z tego wyroąśnie.chce zrobic jeszcze badania dla św spokoju
co tobie radzę również.
-
fotoforum.gazeta.pl/u/ariosso1.html

Pies ma wszelkie cechy, aby stać się twoim kumplem... chociaż
większość twoich kumpli nie będzie starała lizać cię po twarzy.

[ewio]

Nie przypominam sobie bym zakładała podobny wątek. W styczniu 2007 moja córka
miała pół roku więc nie sądzę bym wtedy o tym pisała poza tym kiedyś było ok.
Owszem przestraszyła się kiedys mojej nowej koleżanki gdy zostawiłam ją na
chwilę z nią w pokoju ale rto była przecież normalna sytuacja, że niemowlę
płacze gdy mama nagle znika. Wszystko zaczęło się w zimę w tym roku kiedy
rozchorowała się i siedziałyśmy 3 miesiące w domu, później gdy zaczęliśmy
wychodzić wszystko się zaczęło. Zapisałam małą na wizytę do psychiatry i
psychologa równocześnie ale dopiero na 24 wrzesnia, a z drugiej strony NIE
MYŚLAŁAM PO PROSTU, ŻE TO MOŻE BYĆ AUTYZM, nie przyszło mi to do głowy po prostu
ja też byłam bardzo nieśmiałym dzieckiem i jeszcze w zerówce płakałam całymi
dniami za mamą.

[leneczkaz]

To ja chciałabym Was podpytać, jako, że Wy już trochę doświadczone. W rodzinie
mam chłopca lat 4. Bardzo ciężki przypadek jako, że rodzina nic złego nie widzi
i uważa, że S. po prostu 'taki jest'.

Mały ma 4,5 roku. Znam go od 2 r.ż.

Mały bardzo słabo mówi. Zresztą ciężko powiedzieć bo nigdy z nikim nie rozmawia
(oprócz poleceń do ojca i matki). Akcętuje Ę i Ą. Ale mówi słabiutko. Boi się
wielu rzeczy i biegnie wtedy do mami i 'miałczy'. Boi się hałasu. Jest ogólnie
nadwrażliwy. Nie bawi się z dziećmi. Nie bawi się z dorosłymi. Z nikim nie
nawiązuje kontaktu wzrokowego. Z nikim nie rozmawia. Nie umie wielu prostych
społecznych czynności.

Za to zna wszystkie marki samochodów! Umie bawić się sam godzinami. Ustawia
samochody w różnych konfiguracjach.. Ogólnie umie się sam bawić godzinami jako,
że nie bawi się z innymi. Jest jeden wyjątek. Jego kuzynka. Z nią się dogaduje i
świetnie bawi. Ale jak są tylko sami. Jak już jest więcej ludzi to raczej ją
ignoruje jako, że ona rozmawia też z innymi.

Chciałam coś powiedzieć mamie dziecka ale cała rodzina uważa, że ona 'taki jest'
i tyle..
Może serio nie mam racji.. Jak myślicie?

[m_laczynska]

A jak Ty sama jako mama czujesz się czy też czułaś się z zostawianiem małej? Jak
była niemowlęciem, teraz? Bo czasem to rodzic trochę blokuje dziecko (nie mówię,
że z premedytacją i celowo - nie,nie!) bo sam trochę lękowo reaguje na
zostawienie dziecka itp. A to się bardzo dziecku udziela. I koło się zamyka -
rodzic się boi to i dziecko się boi, rodzic widząc jak dziecko się boi, boi się
jeszcze bardziej go zostawić itd.

[ariosso1]

ewi przepraszam to autorka tego watku zakładała identyczny 2 lata
temu-www.babyboom.pl/forum/drugi-i-trzeci-rok-zycia-dziecka-
f17/moje-dziecko-boi-sie-ludzi-7890/<a


Generalnie rodzina mojego meza uważa ze to ja wymyslam dziecku
choroby -a jak wspomnialam o atyzmie i ze ide do psychiatry to mnie
chcieli na stosie spalić. Moja córka tez jest wycofana,ale ja
zawasze pchałam sie z nią do ludzi-owszem rok temu miałam juz dosc i
zaniechałam kontaktów bo było to bez sensu wg mnie tak męczyc
dziecko ,które w czasie jakiejś wizyty wrzeszczy histerycznie.Byly
czasy ze tylko potrafił ukoic ją mąż-ja mogłam nie istnieć.Dzis
biega sama po podwórku -najstarsza córka ją zabiera bez zadnego
problemu wychodzi ,jest między ludzmi ale-.ladnie sie bawi jednak
aby nikt do niej sie nie zblizał.u nas tez zaczeło sie pewnego
dnia....Poszłam na szczepienia i córka miała az 4 uklucia-
pielęgniarka była niemiła-dziecko bardzo plakalo-Laura miała 5
miesięcy,kilka dni potem dostala wirusa rota -bardzo cierpiała i w
ten sam dzień przeszła ogromna burza-wywalilo mi okno w dzieciecym
pokoju,córka sie wystraszyla-mniej wiecej w tym czasie zaczeła sie
bać i do tej pory z tym łączylam jej zachowanie.Jednak im wiecej
czytam o objawach autyzmutym wiecej mi pasuje do zachowania
córki.Dziś nie wytrzymałam i zawezwałam psychiatre do domu-poszedł
sobiegodzine temu.Oczywiśie córka swoje odstawiłaa i pytam lekarza-
dlaczego wg opiu choroby moje dziecko ma typowe objawy a anikt do
tej pory nie zdiagnozował.
Lekarz powiedział ze to co pisze to tylko suche wzorce-czyli
czynniki niepokojące-ale aby stwierdzic autyzm muszą wystepowc
jeszcze inne objawy a tego sie nie da zdiagnozowac wg opisu w
podręczniku-trzeba dziecko obserwowac .Powiedział mi ze on uwaąża ze
Laura nie jest autystycznym dzieckiem-bo z dzieckiem taakim nie ma
kontaktu,jest zupełnie inne,ze zachowuje sie wszędzie podobnie a
moja córka a zachowuje sie raz tak a inaczej w innym miejscu
inaczej.Natomoast to ze sie boi moze byc objawem raczej jakiejść
innej dysfunkcji np-zaburzenia zachowania na tle nerwowym, moze miec
nawet padaczke,lub poprostu jest nieufna.Kazał zrobic eeg, zaliczyc
neurologa i spotkac sie z nim za miesiąc,ja tak czy inazej
spokojniejsza nie jestem poprotu czuje ze jest cos nie halo z moim
dzieckiem.I na koniec jeszcze jedna uwaga-pamietacie ok 2 lata temu
była taka afera że przez szczepienia bodajze DI TE PER-Dzieci
zaczynaja chorowac własnie na autyzm?Byla taka dyskusja i wiele osób
to potwierdziło-moze to trzeba isc w tym kierunku? trzeba by
poszukac w necie -spróbuje odnalezc te dyskusje.




href="http://fotoforum.gazeta.pl/u/ariosso1.html"
target="_blank">fotoforum.gazeta.pl/u/ariosso1.html</a>

Pies ma wszelkie cechy, aby stać się twoim kumplem... chociaż
większość twoich kumpli nie będzie starała lizać cię po twarzy.

[ariosso1]

www.forumpediatryczne.pl/forum/vt,41,235,47957,0,autyzm%20po%20szczepieniu

sonia.low.pl/sonia/art2/szczep_a_autyzm.htm

[ewio]

ja dziś umówiłam się również do neurologa dziecięcego i udało mie się na
przyszły tydzień umówić wizytę u psych i psych. w CZD w Międzylesiu. Dziś moja
Gosia znowu w sklepie wskoczyła mi na ręce i cichutko płakała nawet kiedy
odkręcałam twarz do sprzedawczyni, przytulała twarz do mojej, Boże tak mi jej
szkoda. Wczoraj weszłyśmy do piekarni a ona tak ładnie się przywitała
opowiedziała Pani jak ma na imię i że kupujemy bułę dla kaczuszek. Może miała
lepszy dzień... Zastanawiam się jak mam przygotować się do tej wizyty. Nagrać na
telefonie jak sie zachowuje w różnych sytuacjach? Myślę, że to moja wina, jest
ze mną chyba zbyt związana, jestem z nią ciągle,nawet śpimy jeszcze w jednym
łóżku bo beze mnie bardzo często budzi się w nocy i pakuje nam się do łóżka,
właściwie nie miała kontaktu z nikim innym poza wyjazdem do babci, który super
zniosła.
Ariossso- ja wiem doskonale co czujesz, mój mąż też twierdzi, że wyolbrzymiam
problem, bo z nim rzeczywiście jest odważniejsza. Wszyscy inni , znajomi
twierdzą, że jest normalnym trochę wstydliwym dzieckiem, a co do tych szczepień,
wcale bym sie nie zdziwiła gdyby okazało sie to prawdą.

[ewio]

Wczoraj byliśmy na wizycie u psychiatry i psychologa a wcześniej też u
neurologa. Orzekli zgodnie, że w przypadku Małgosi jest to lęk separacyjny,
który należy obserwować, rozwija się zgodnie z normą. Moja córcia zniosła
dzielnie wizytę, bawiła się sama, rozmawiała, dała się dotknąć. Mamy skierowanie
do foniatry i logopedy by sprawdzić rozwój mowy. W drodze powrotnej śpiewała
piosenki i nawet dała się dwukrotnie pogłaskać jakiejś Pani w autobusie. Jestem,
nie ukrywam bardzo szczęśliwa, ale zamierzam odwiedzać psychologa jeszcze przez
kilka miesięcy zanim pójdzie do przedszkola. Trzymam kciuki również za każdą z
Was i Wasze pociechy.

[saha_ra]

Dziewczyny nie każde dziecko odbiegajace zachowaniem od "normy" ma
autyzm. Wiele dzieci jest po prostu nadwrażliwych, nazywa się to
fachowo dysfunkcja integracji sensorycznej. Polecam stronę
stowarzyszenia PSTIS i wypełnienie załączonego tam kwestionariusza
www.pstis.pl/pl/galeria/index.php?
v1=none&str=podstrona_kwestionariusz. Jeśli wyniki będą w wysokim
ryzyku, to warto udać się do wykwalifikowanego terapeuty.
Poczytajcie też w necie o lękach charakterystycznych dla rozwoju
niemowląt i dzieci plus uwzględnijcie powiązania nerwów wzroku lub
słuchu z ząbkowaniem i infekcjami nosa, gardła, zatok itp. NIe
wszystko jest zaraz autyzmem.

[agnieszka04061957]

WITAM SERDECZNIE JESZCZE PANI PREZYDENTOWA ŻONA BRONISŁAWA KOMORWSKIEGO AGNIESZKA MAMY 11 LETNIEGO SYNKA KTÓRY MIESZKA W OTWOCKU MA BRATA W CZERWCU SKOŃCZY 4 LATKA A LUDZIE W OTWOCKU NA TO NIE ZWAŻAJĄ I OBU ZASTRASZAJĄ MIWIĄC O MNIE I MOIM MĘŻU RÓŻNE WYSSANE Z PALCA I ZMYŚLONE HISTORIE ONI OBAJ SIĘ BOJĄ A CHCĄ MIEĆ ZE MNĄ KONTAKT I CHCĄ SIĘ ZE MNĄ SPOTYKAĆ TO JEST KARYGODNE I WG.PRAWA KARALNE ZACHOWANIE MIESZKAŃCÓW CO MAM/Y ROBIĆ ORAZ MÓJ OBECN PARTNER Z BOR PROSZĘ JAK MOŻNA O ODPOWIEDZ TO NAPRAWDĘ WAŻNE Z POWAŻNIEM ....