Ja też chcę!! Jak się cieszę!

[cz.wrona]

Byłam wczoraj u sąsiadki, która urodziła w sobotę (pewnie niedługo przerzuci
się z forum "W oczekiwaniu" na nasze hihihi). Efekt- rozrzewnienie,
wsponienia i ....ja też chcę!!! Szczególnie, że wszystko mi sie przypomniało
bo i szpital ten sam (cudny IMiDz), i lekarz akurat ten sam był.... Takie
cudne maleństwo, takie leciutkie. Czy Wy też tak słodko wspominacie poczatki
macierzyństwa? Wydaje się, że to było tak dawno temu..a przecież mój Książe
ma dopiero 4 miesiące...Qrcze chciałabym już zajść drugi raz w ciąże ale
głównie powstrzymuje mnie fakt, iż "zabrałabym "cząstkę dzieciństwa i miłości
mojemu pierworodnemu...

Może trochę chaptyczny ten mój post ale musiałam się wypisać, tak bardzo się
ciesżę tym Maleństwem zza ściany, już w wakacje mój Brzdąc będzie się bawił
razem z Nim.

Pozdrawiam wszystkie emamy i ich słodkie Skarby Kochane.

[gandzia4]

Wcale ci sie nie dziwię, że chcesz jeszcze. Jest coś takiego cudownegow tych
tycich "niemrawcach", a pewnie i powąchałaś je, podobno zapach noworodka
najbardziej działa na wyzwolenie uczuć macierzyńskich. Cierpliwości, daj sobie i
syniowi jeszcze troszkę czasu. Dużo szczęścia papapa

[kapitannemo1]

No cóż a ja nie chcę !!! Moja mała ma 18m-cy ,ale jak wspomne poród i to co
się po nim działo to bbbrrrrrr.Początki które były bardzo trudne i depresja
poporodowa, i to że przez kilka pierwszych m-cy byłam sama, i z niczym nie
dawałam sobie rady. Nie chcę powiedzieć "nigdy" ale raczej nie zdecyduję się
na kolejne dziecko.

[madzia.b2]

A ja też nie chcę! Wspomnienia jak wyżej
Dzidzia będzie jedynaczką. Chyba nie byłabym w stanie jeszcze raz przechodzić
przez to wszystko. czasami jak sobie przypominam to dostaje gęsiej skórki.

[alinaw1]

Ależ zazdroszczę- takich pozytywnych emocji, miłych wspomnień z porodu. Ja
zamierzałam mieć jedno dziecko po drugim (lata już nie te, więc wydawałło mi
się, że trzeba się spieszyć). Dla mnie poród był traumą, czymś, o czym
chciałabym zapomnieć (a nie da się). Byłam do niego przygotowana, towarzyszył
mi mąż, opłacona położna, osobny pokój ... i co? Doba potwornego bólu i ciężkie
dochodzenie do siebie. To właśnie poród zadecydował, że odeszły mi chęci na
następną ciążę (a synek ma już prawie 2 latka!), co więcej na ponad półtora
roku zablokował mnie tak, że byliśmy tyle czasu białym małżeństwem. Pomyślałam
o adopcji drugiego dziecka, nawet zaczerpnęłam już info. w tej sprawie.
Traumatyczne przeżycia w czasie narodzin pierwszego dziecka nie mogą być
podstawą do ubiegania się o adopcję. Może ja już rzeczywiście zwariowałam?

[elmira_k]

Ja też nie chciałam drugiego dziecka przez 12 lat! Ale jak "powąchałam"
nowonarodzonego synka mojej przyjaciółki to zwariowałam na punkcie drugiego
bobasa. Efekt jest taki, że mam cudną 5 miesięczną córeczkę

[gandzia4]

To coś jak ja. Córka (14lat) jest starsza od synka (2latka) o 12lat. A teraz
marzy mi sie jeszcze jedno maleństwo i napewno nie będę zwlekac zbyt długo z
decyzją nie tylko ze względu na mój wiek)))))

[elmira_k]

gandzia4 między moimi pannami jest 13 lat i 2 miesiące róznicy. Ola jest
baaardzo szczęsliwa , że Zuzia do nas "przywędrowała" bo ona od zawsze chciała
mieć rodzeństwo. A co do trzeciego dzieciaczka to chyba już nie bo z trudem
udało mi się namówić męża na drugie a co dopiero na trzecie. A tak bym
chciała......

do elmira_k

[gandzia4]

U nas troszkę inaczej, to mój małżonek mnie namawiał na drugie i to trzecie to
też jego pomysł-))))

[mmilki]

...ja tez jeszcze nie chce,
choc juz powoli zaczynam chciec (moj synek ma 4,5 roczku),
jeszcze do emocji posiadania drugiego malucha
trzeba mocno "przykleic" realnosc,
a im wieksza przerwa miedzy dzieciaczkami,
tym wieksza wspolna radosc z drugiego maluszka-
za jakis czas chetnie wroce do pieluszek,ale jeszcze troszke to potrwa
...i bardzo sie ciesze,jak inni maja sliczne maluszki-
milo na chwilke popatrzec i pogugac...

pozdrawiam cieplutko, milki

[kasia_mama_szymcia]

Gdy patrzę na mojego synka (4,5 miesiąca) i przypomnę sobie jak to było kilka
miesięcy temu to chcę, aby jak najszybciej się powtórzyły. Poród trwał prawie
22 godziny i skończył się cesarskim cięciem, ale ja zachowałam w pamięci tylko
te cudowne chwile. Szymcio na pewno będzie miał rodzeństwo.
Pozdrawiam wszystkie Mamy i ich Pociechy.

[mamamarka]

Ale super masz facecika
Moj facecik ma dopier omiesiac a ja tez juz tesknie za ciaza za rodzeniem i za
kazdym mijajacym dniem
Ale nastepnego Brzdaca urodze sobie jak skoncze studia. Taki jest plan Z
pierwszym tez byl taki hihi...

Pozdrawiam i zycze wielkiej gromadki takich cudnosci

Agnieszka mama Marka

[judytak]

"zabrałabym cząstkę dzieciństwa i miłości mojemu pierworodnemu"

Co to za dziwne, ale ostatnio dośc powszechny poglądy.

Miłość się nie dzieli, tylko się mnoży, to po pierwsze, a po drugie, jak
sprawisz dziecku rodzeństwo, to nie zabierasz, tylko dodajesz dzieciństwa.
Prawdziwym dzieciństwem nie jest przebywanie jedynie wśród dorosłych,
dzieciństwem są szalone zabawy w gronie dzieci.

mi osobiście chce się następnego dziecka, jak poprzednie już sobie radzi w
życiu, i daje mi się wyspać, czyli ma już ze trzy lata...

Pozdrawiam
Judyta

[cz.wrona]

Z tym zabieraniem cząstki to jest tak: wydaje mi się że gdybym teraz
zdecydowała się na dziecko (a bardzo chcemy mieć przynajmniej jeszcze 1 lub 2)
to wydaje mi się że temu pierwszemu poświęcałabym mniej uwagi i troski. Mąż
pracuje od rana do wieczora, więc gdybym chodziła np. na spacery to swoją uwagę
musiałabym podzielić na 2. Nie mogłabym już szaleć ze Sławusiem bo dzidzia
druga by leżała w wózeczku. A co z zakupami i jakimiś wyjazdami bez męża? Nie
do wyobrażenia! A ja jestem raczej aktywną osobą i chyba bym z tego nie
zrezygnowała.

I dlatego to jest JEDYNY powód dla którego muszę czekać ok. dwa lata. Tak
planuję sobie (choć z tego planowania to rzadko co wychodzi) , że urodzę
dzidzię jak Sławuś będzie miał 3 lata i nie poślę Go od razu do przedszkola
tylko ja bym się nim zajmowała (z wykształcenia jestem pedagogiem-
przedszkolanko- nauczycielką). Hahahaha oczywiście nie wiem czy by mi starczyło
czasu i zapału na codzienne zajęcia edukacyjne ale plan jest optymistyczny
nieprawdaż?

Oczywiście pocieszam się, że jestem jeszcze młoda (chociaż mój mąż nazywa mnie
czasem "staruchą"-wrrrrr a sam jest 6 lat ode mnie starszy) i mój zegar
biologiczny dopiero zaczyna tykać- mam 22 lata.

Troszkę się uspokoiłam bo wczoraj odebrałam zdjęcia jak Maluszek byl dzidzią i
jak leżał jeszcze w kuwetce w szpitalu i był tyci- tyci... Ach...Aż łezka się
zakręciła...

Pozdrawiam emamusie i edzieciaczki, dziękuję za odzew. Jak zawsze nie zawiodłam
się na Was, całusy cmok cmok.

[pysia-2]

Narodziny i pierwszy rok mojego synka to najbardziej magiczny czas w calym moim
zyciu. Wspominam to wszystko z lezka w oku i wiem ze juz sie nie powtoorzy - bo
juz nigdy nie urodze swojego pierwszego dziecka. Pewnie narodziny kolejnego tez
beda piekne i pierwsze miesiace jego zycia roowniez, ale to juz nie to samo. To
wzajemne odkrywanie i uczenie sie siebie i swoich potrzeb, poznawanie sie i
niekonczaca sie radosc z kazdego, nawet najdrobniejszego - dla innych pewnie
wrecz smiesznie drobnego - zdarzenia... To byl nasz wspoolny malutki swiat,
ktoory sobie razem stworzylismy (bylam sama w odleglym miescie, bez rodziny,
prawie bez przyjaciool, a maz pracowal cale dnie). Bardzo mi tego teraz
brakuje. Bo mooj maly synek juz nigdy nie bedzie tylko mooj, tak jak wtedy.
Teraz wychowuje go cala rodzina, ja pracuje, widujemy sie wieczorami...
Ale mimo tego wszystkiego na razie nie chce miec drugiego. Przyjdzie czas.Na
razie musze odchowac troche pierwzego, zebym znowu z pelnym zaangazowaniem
mogla zajac sie kolejnym. Teraz mooj synek jest jeszcze malutki i potrzebuje
mnie (czy tez mojej mamy) na pelny etat. Nie umialabym chyba sie podzielic tak,
aby kazde z nich dostalo ode mnie to, czego potrzebuja. Tym bardziej, ze cenie
sobie swiety spokooj i odrobine luksusu w postaci wypoczynku. Teraz byloby to
niemozliwe.

[pysia-2]

Narodziny i pierwszy rok mojego synka to najbardziej magiczny czas w calym moim
zyciu. Wspominam to wszystko z lezka w oku i wiem ze juz sie nie powtoorzy - bo
juz nigdy nie urodze swojego pierwszego dziecka. Pewnie narodziny kolejnego tez
beda piekne i pierwsze miesiace jego zycia roowniez, ale to juz nie to samo. To
wzajemne odkrywanie i uczenie sie siebie i swoich potrzeb, poznawanie sie i
niekonczaca sie radosc z kazdego, nawet najdrobniejszego - dla innych pewnie
wrecz smiesznie drobnego - zdarzenia... To byl nasz wspoolny malutki swiat,
ktoory sobie razem stworzylismy (bylam sama w odleglym miescie, bez rodziny,
prawie bez przyjaciool, a maz pracowal cale dnie). Bardzo mi tego teraz
brakuje. Bo mooj maly synek juz nigdy nie bedzie tylko mooj, tak jak wtedy.
Teraz wychowuje go cala rodzina, ja pracuje, widujemy sie wieczorami...
Ale mimo tego wszystkiego na razie nie chce miec drugiego. Przyjdzie czas.Na
razie musze odchowac troche pierwzego, zebym znowu z pelnym zaangazowaniem
mogla zajac sie kolejnym. Teraz mooj synek jest jeszcze malutki i potrzebuje
mnie (czy tez mojej mamy) na pelny etat. Nie umialabym chyba sie podzielic tak,
aby kazde z nich dostalo ode mnie to, czego potrzebuja. Tym bardziej, ze cenie
sobie swiety spokooj i odrobine luksusu w postaci wypoczynku. Teraz byloby to
niemozliwe.

[ssyyllwwiiaa]

Dla mnie ciąża była cudownym przeżyciem, poród był "pestką", najgorsze miało
nadejść. Mam na myśli samotność, bo depresję też przechodziłam.
Jestem mężatką samotnie wychowującą dziecko. Mąż bez przerwy w pracy.
Gdyby mała (6mnies) tak dużo nie płakała byłoby pewnie inaczej. Miewam chwile
załamania, jak teraz...
A mimo to coś mnie ciągnie. Bardzo pragnę kolejnego dziecka, ale boję się jak
ja sobie poradzę skoro z jednym mam tyle problemów.
Pozdrawiam