czy mieszczuch odnajdzie się w domu pod miastem?

[kiwukiwu]

strasznie lubię to forum bo gadacie tu o wszystkim,nie tylko o dzieciach
Zatem pozwalam sobie zarzucić temat do dyskusji który zaprząta mą głowę -
czy mieszczuch wychowany w mieście, w bloku odnajdzie się we własnym domu na
obrzeżach miasta, na skraju lasu?
Czy mając dzieci (małe, 6lat i niemowlak) takie posunięcie życiowe jest dobre?
Wiem, odpowiedź brzmi co kto lubi. Trzeba wozić dzieci do szkoły/przedszkola,
trzeba jeździć do przychodni, trzeba dmuchać do sklepu, do biblioteki itp. Nie
ma placu zabaw do którego przyzwyczajone jest starsze dziecię (nie o sam plac
tu chodzi ale o dzieci, ludzi, towarzystwo). Do tej pory mieszczuch miał to
wszystko pod nosem. Wiem, że dzieci kiedyś urosną i będą samodzielne ale to
kiedyś mnie jakoś nie przekonuje i wydaje mi się wiecznością.Czy ktoś z Was
poczynił taki ruch i potem żałował/ nie żałował?

[modrooczka]

Sama bym się nie wyprowadziła, co innego dom w mieście - to chętnie. Życie w
samochodzie jest nie dla mnie. Znam kilka osób, które się wyprowadziły i
żałowały. Twierdzili że trzeba było zainwestować w domek na Mazurach a nie się
szarpać. No ale ci znajomi mieszkają w sypialniach typu Józefosław pod Warszawą
- miejsca bez żadnej infrastruktury. Wiem, że inaczej się mieszka powiedzmy w
Milanówku, gdzie są przedszkola, szkoły i dobre liceum.

[zocha16]

A ja własnie uciekłam z takiego Milanówka do Warszawy - nigdy nie
żałowałam i nigdy (na dzień dzisiejszy) nie wróciłabym z dużego miasta
na peryferia czy do małego miasteczka, własnie z wygody i bliskości
wszystkiego dookoła.

[deela]

> szarpać. No ale ci znajomi mieszkają w sypialniach typu Józefosław pod Warszawą
to nie sypialnia tylko jakas straszna pomylka tam nie ma NIC :o

[margotka28]

ja mieszczuch wyprowadziłam się pod miasto. Nie żałuję. Wiedziałam,
czego się spodziewać.
Fakt, trzeba się trochę nagimnastykować czasami z dojazdami ale poza
tym jest ok. Mam to co chciałam. Ciszę, spokój, las nieopodal. A do
miasta 5 km. No i w mojej wsi jest plac zabaw :
Ja ci nie doradzę, sama musisz wiedzieć czy ci się spodoba czy nie.
Są plusy, są minusy. Dla mnie cisza i przestrzeń jest bezcenna.
Warta pewnych niedogodnień.

[margotka28]

aha i żeby nie było nie dojeżdżam do miasta godzinę, tylko 20 minut.
Niedogodność polega na tym, że jak się nie ma samochodu to ciężko
się wyrwać.

[kiwukiwu]

rozpatruje kupno domku blisko Warszawy, właściwie to jeszcze jeszcze obrzeża. do
"miasta" jest z 5 km. Jeżdżą też 2 autobusy miejskie.

[burza4]

w przypadku Warszawy odległość to żaden miernik. Czas dojazdu z
Piaseczna jest bestialski, z innego miejsca może być
nieporównywalnie krótszy.

Warto, ale nie za cenę spędzania większości czasu wolnego w
samochodzie.

[mal_art]

Ja - dziecko do 5 roku życia miejskie - wyprowadziłam się na totalne
przedmieście, ostatnie chałupy miasta - sąsiedzi hodowali drób i świnki, dookoła
pola i las. Podobno wraz z siostrą zareagowałyśmy paniką, kiedy kogut usiadł na
płocie i zapiał Dotychczasowa infrastruktura była taka sobie (jedna
niewielka szkoła podstawowa, placu zabaw, parku brak, sklepy, biblioteka dość
daleko, blisko to był tylko kościół, w budowie zresztą). Wkrótce potem w okolicy
wybudowało się spore osiedle mieszkaniowe, ze szkołą, sklepami, biblioteką,
placami zabaw itd, ale w sumie z tego wszystkiego przydała się szkoła i sklepy,
bo już nauczyłam się, że najlepsza zabawa jest w ogródku sąsiadów, a nie na
placu zabaw, a starą, dość odległą, bibliotekę bardzo polubiłam (no i miała
bogatszy księgozbiór od nowej). Ja sobie bardzo tę podmiejskość, bliskość lasu,
ogródek dookoła domu, większą przestrzeń w domu chwaliłam - tym bardziej, że to
jednak nie był żaden koniec świata, jeździły i jeżdżą autobusy, ostatnio nawet
pociągi podmiejskie się zatrzymują (a to bardzo wygodna forma komunikacji,
dojeżdżam do centrum miasta i nie stoję w żadnych korkach). Chociaż dojazdy do
szkoły średniej, na studia, na zakupy do centrum miasta zabrały mi trochę czasu
i energii. Wyprowadziłam się do innego miasta, ale dość szybko przekonałam męża
do przeprowadzki do nieźle skomunikowanego miasteczka w aglomeracji, tu
wprawdzie mieszkamy w bloku w centrum - ale marzy mi się domek na obrzeżach.
Pożyjemy, zobaczymy.
Jeśli zastanawiasz się nad konkretną lokalizacją swojego "wymarzonego domku", to
weź pod uwagę właśnie te dojazdy (nie tylko takie, jakie są teraz, ale co
przewiduje się w przyszłości) i w ogóle dalsze plany rozwoju okolicy (taka
właśnie budowa osiedla w pobliżu ma swoje plusy i minusy). Plac zabaw czy park
są już mniej ważne, bo dzieci poznają nowych kolegów i mogą się równie dobrze
bawić bez żadnej "infrastruktury". No i ważna jest odległość od szkoły
podstawowej - gimnazjalista czy licealista spokojnie dojedzie wszędzie
komunikacją miejską, będzie już samodzielny, a podstawówkowicza trzeba jednak
przynajmniej początkowo odprowadzać i przyprowadzać, czasem dwa razy dziennie
(jak są jakieś zajęcia dodatkowe, imprezy, dyskoteki).

[bri]

Przejedź sobie w porannych godzinach szczytu trasę dom-przedszkole-
praca i odwrotnie po południu. Ja nienawidzę marnować czasu na
dojazdy i żaden ogródek nie wynagrodziłby mi dodatkowych dwóch
godzin straconych codziennie na stanie w korku. Ale nie wiem w jakim
mieście mieszkasz i czy w ogóle będziesz musiała codziennie do niego
dojeżdżać, więc może warto.

[margotka28]

bri napisała:

>Ja nienawidzę marnować czasu na
> dojazdy i żaden ogródek nie wynagrodziłby mi dodatkowych dwóch
> godzin straconych codziennie na stanie w korku.

Bri - nie każdy mieszka w Warszawie

[bri]

Wiem, przecież pisałam, że to zależy od miasta.

[mruwa9]

Bylam od urodzenia mieszczuchem, nigdy nie mieszkalam w domu
jednorodzinnym, tylko w wiezowcach, w duzym miescie, obecnie
mieszkamy za miastem, we wlasnym domku, tuz przy lesie, bliziutko do
czysciutkiego jeziora z kapieliskiem, mamy atmosfere wakacji przez
caly rok na okraglo. Kocham to miejsce i juz nigdzie nie mam zamiaru
sie przeprowadzac Wada jest koniecznosc posiadania dwoch
sprawnych samochodow, choc do miasta mozemy dojechac w kilka-
kilkanascie minut, wiec na dobra sprawe wystarczylby rower, tylko
zeby zrobic zakupy i pozbierac dzieci rower nie wystarczy. No i
trzeba samemu wozic dzieci, bo do autobusu kawalek. Trzeba tez miec
zapasy niemal wszystkiego, bo najblizszy sklep lezy 5km od domu, ale
poza tym jest cudnie i do miasta bym juz wracac nie chciala.

[miminko]

jak patrze na ludzi, ktorzy podjeli taka decyzje, mam wrazenie, ze to nie dom
jest dla nich tylko oni dla domu, tyle to wyrzeczen, pracy bez konca, ladowania
kasy. do tego poczucie izolacji, blaganie znajomych, zeby wpadli, odwiedzili,
dzieci i tak chca do rowiesnikow glownie wiec je trzeba do nich transportowac,
no i ta cisza i spokoj - czlowiek nie moze uciec od wlasnych mysli
dla mnie tracenie czasu na dojazdy jest przewazajacym argumentem na nie. nie
chcialabym spedzic zycia na dojezdzaniu i okupywac kazdej 'miejskiej'
przyjemnosci taka sama iloscia czasu spedzona na dojazd. a jak chcesz zyc
lokalnie, to masz maly wybor: szkol, sklepow, lekarzy, atrakcji kulturalnych.

[joxanna]

Ja wychowałam się 'prawie na wsi' i było to dla mnie przykre. Teraz mieszkam w mieście i uwielbiam to, że pod domem mam fajne, takie osiedlowe sklepiki, gdzie mnie znają, w przedszkolach mogę przebierać, w szkołach też, do pracy jadę pół rodziny przez park rowerem - zamiast godzinę w korkach.

Dla mnie to była trauma - dzieciństwo spędzone w samochodzie, albo czekając na rodziców (godzina w jedną stronę). Jak były samochody to ok, ale jak przez pewien czas nie było samochodów to było straszne.

Ale moi rodzice to lubią. Brat też.

Ja nie chcę być zmuszona mieszkać daleko od życia. Jedyny plus domu to to, że się nie ma bezpośrednich sąsiadów. Z ogrodu też korzysta się - ile - 3 godziny dziennie? I to tylko przez pół roku? O ile nie pada deszcz? Wolę sobie przejść do któregoś z parków.

[mruwa9]

zalezy jaki dom i pod jakim miastem Praca wokol domu jest, ale
ta praca moze stanowic relaks i przyjemnosc, hobby (np.
organizowanie ogrodu). Nie kazda wyprowadzka za miasto oznacza
wyprowadzke na koiec swiata (dla nas dotarcie do centrum miasta to
kwestia 10-15 minut, no problem), zycie towarzyskie prowadzimy
bujniejsze, niz w miescie, bo kilkanascie minut jazdy to zadna
przeszkoda w odwiedzinach, a jednoczesie latwiej przenocowac
znajomych czy krewnych, gdy sie mieszka w domu i ma osobny pokoj
goscinny, dzieki czemu nikt nikomu nie siedzi na glowie, a gosciom
mozna zapewnic calkiem spory komfort. Nie trzeba organizowac
wielkich wypraw ani wycieczek, zeby sobie np. pograc w badmintona
czy pokopac z dziecmi pilke, zeby upiec ciasto z jagodami nie trzeba
nawet domu zamykac, szybki wyskok do lasu,nie tracac z oczu domu po
kilkunastu minutach mam uzbierany litr jagod i gotowe.

[margotka28]

może źle patrzysz. Ja znam wiele osób, które z miasta wyprowadziły
się pod miasto i nikt z nich nie załuje swojej decyzji. Nikt się z
tego powodu nie zażyna finansowo. Powiem więcej - metr domu kosztuje
wiele mniej niż metr nowo wybudowanego w miarę przyzwoitego
mieszkania. Izolacji też nie ma, bo po pierwsze są pokoje gościnne a
po drugie taksówki w nocy a autobusy w dzień jeżdżą.
Nie wiem o jakich miejskich przyjemnościach niedostępnych
dla "wsioków" piszesz, że o czasie na dojazdy nie wspomnę.
POza tym - każdy ma to co lubi, czego pragnie. Ja lubię ciszę i
spokój, ty nie.

[cherry.coke]

> Nie wiem o jakich miejskich przyjemnościach niedostępnych
> dla "wsioków" piszesz, że o czasie na dojazdy nie wspomnę.

Ja jako byly mieszczuch a obecnie podmieszczuch domowy chcialabym zauwazyc, ze
roznica jednak jest - nawet jesli przedmiescie/miasteczko zalatwia podstawowe
potrzeby, to jednak nie mozna tego porownac ze spontanem zycia w miescie, gdzie
do resturacji schodzilo sie na dol i skrecalo w lewo, przy czym mialo sie wybor
trzech czy czterech, do kina szlo sie na zasadzie "o jest za pietnascie siodma,
to zobaczmy co w kinach w okolicy na siodma graja", a problem pustej lodowki czy
ostatniej prezerwatywy nie istnial.

Mieszkajac pod czy poza miastem wszystko mozna zrobic, ale wymaga to dodatkowego
zaplanowania i zawsze kosztuje iles tam czasu. Za to odwrotnie jest z "zielonym
wypoczynkiem", wiec co sie komu oplaca...

[miminko]

luz, ja tez mieszkam w domu (w spokojnej dzielnicy duzego miasta), ale za rogiem
mam 4 dobre restauracje a do kina ide na piechote 7 minut, do wyboru mialam 3
dobre przedszkola w najblizszej okolicy, do tego kilka eko-sklepow i 2 niezle
kliniki dentystyczne na sasiednich ulicach, przychodnia w odleglosci 3
przystankow tramwajem. jak chce wyjsc spontanicznie na impreze to nie jest to
skomplikowane przedsiewziecie logistyczne tylko czesto decyzja chwili. taksa na
i z 'imprezy' kosztuje ok 25 zeta, a nie dwa albo trzy razy tyle. w miescie nie
musze miec samochodu, dla mieszkajacych czesto pod miastem juz nie jeden ale dwa
staja sie koniecznoscia.

[cherry.coke]

Ja bylam zdeklarowanym mieszczuchem do trzydziestki, w apogeum mieszkalam tuz
przy skrzyzowaniu Marszalkowskiej i Jerozolimskich w Warszawie. Zawsze
uwielbialam rozrywki typu czytanie ksiazek w kawiarni z widokiem na ulice,
lazenie kilometrami po ulicach bez specjalnego celu itp.

Teraz mieszkamy w domu na przedmiesciu Dublina - dom wynajmujemy, ale za pare
lat bedziemy kupowac podobny w tej okolicy. Do centrum dojazd 15-25 minut, a
jednoczesnie spory ogrod, bardzo zielono i spokojnie, pol godziny spaceru nad
morze, w naszej dzielnicy jest caly zestaw lekarzy, sklepow, szkol i
przedszkoli, bibliotek, kawiarni, fachowcow od napraw itp. Troszke brakowalo mi
tej latwosci wychodzenia "na miasto", ale teraz uwazam to za rozwiazanie
idealne. Przede wszystkim zapewnia mozliwosc prawdziwego relaksu i daje
przestrzen do oddychania. Teraz mieszkanie w miescie byloby dla mnie "kiszeniem
sie". W kawiarniach siedze nad morzem

Natomiast mieszkanie w domu naprawde daleko od miasta i "sypialni" bez
infrastruktury albo w ogole poza miejscowosciami - gdzie trzeba duzo i
niewygodnie dojezdzac (szczegolnie z dziecmi) oraz dowozic zakupy i towary, a
takze bez sieci miejskiej zajmowac sie samodzielnie wszystkimi sprawami
technicznymi - nie zdecydowalabym sie na to. Mam znajomych, ktorzy tak mieszkaja
i niestety odbija sie to na zyciu i towarzyskim, i rodzinnym - wbrew pozorom
rodzina nie trzyma sie razem w gniezdzie, tylko calymi dniami jest tam, gdzie
ich aktywnosci, a ze dojazd doklada swoje...

[mamamonika]

Przejedź się "tam" teraz i zobacz na ile wjazd jest możliwy. Bagno
zamiast drogi dojazdowej najpiękniejsze skowronki obrzydza.
Samo mieszkanie "na wsi", ale w miarę blisko miasta, z dobrą
komunikacją, szybkim dojazdem i infrastrukturą po drodze, fajnymi
sąsiadami BARDZO polecam. Za nic bym nie wróciła do miasta
właściwego.
Wyprowadzkę w totalnie "pierony" z dojazdem po rzeczonym błotku,
brakiem podstwowej infrastruktury, sensownych sąsiadów i podobnych
ważnych elementów przyjemnego życia bym bardzo poważnie rozważyła.
Znam dużo osób początkowo zakochanych w swoich skowronkach, a po
jakimś czasie klnących w żywy kamień - mimo że dom fajny i wymarzony.

[szyszunia11]

ja mieszkałam do moemntu ślubu w domu, blisko centrum. POtem przeprowadziłam się do ścisłego centrum i jest super. Tzn. stałam się chyba uzalezniona od fakty, że dosłownie wszędzie mam blisko, wszędzie chodze pieszo, mam pod nosem sklepy całodobowe, galerie handlową, kościoły, kawiarnie... no wszystko co się zamarzy. Mój mąz ma działkę niby jeszcze w mieście ale w takiej dzielnicy, że praktycznie jest to wieś. I wie już, ze nigdy nie zgodze się tam budować. W ogóle jesli kiedykolwiek przyjdzie mi się z centrum wyprowadzać, to będzie to dla mnie bardzo trudne. Nie, ja jako mieszczuchj nie radzę innemu mieszczuchowi wyprowadzać się na zadupie

[18_lipcowa1]

ja jestem mieszczuchem i fatalnie sie czuje nawet w takiej wioseczce
jak teraz mieszkam, a niby to miasto- male,ale miasto

[lizzy]

Paradoksalnie więcej czasu na dojazdy traciłam mieszkając kilkaset
metrów od pałacu kultury, bo wychodząc z domu od razu wpadałam w
korek - odechciewało się wyjścia z domu - szczególnie o takiej porze
roku jaką mamy teraz. Nie wspominając o tym, że nie było gdzie
chodzić na spacery - wdychanie spalin niezbyt mnie kręci. Wszędzie
kurz i brud i psie gówna na chodnikach. Teraz mam las, ogródek, do
pracy 20 min samochodem, centrum handlowe i szkoła jakieś 5 min
samochodem, basen i przedszkole 10 min na piechotę. Uwielbiam swoją
wieś !!!! I dodam jeszcze, że słowo klucz to LOKALIZACJA.

[marzeka1]

Osobiście nie mogłabym, bo nie dla mnie dojazdy. Od kilku miesięcy mam nowe
mieszkanie i też, szukając lokalizacji, braliśmy tylko centrum pod uwagę.

[laminja]

u nas by nie przeszło. Jesteśmy zbyt wygodni. Owszem fajnie by było mieć własny
ogród i kilkadziesiąt metrów więcej, ale nie za cenę dojazdów, korków, spędzania
masy czasu w samochodzie. Dzieci dłużej się usamodzielniają jak mieszkają pod
miastem, później zaczynają same jeździć do szkoły i na zajęcia dodatkowe, w tzw.
między czasie gdzieś muszą przeczekać, bo do domu za daleko. Mimo niewątpliwych
plusów mieszkania w domu nie przeprowadziłabym się pod miasto, a na dom w naszej
okolicy nas nie stać - ceny zaczynają się od 3 milionów Pomijam kwestię
kosztów i nakładu pracy jaki trzeba wnieść w utrzymanie domu.

P.S.

[laminja]

ale Młociny nie są złe. Blisko do metra, blisko do dużej dzielnicy z pełną
infrastrukturą. Dobra komunikacja. Przedszkola państwowe i prywatne, sporo
szkół. W 10-15 minut (poza szczytem) dojedziesz do kilku dużych sklepów, paru
kin, teatru.

Od czerwca własnie tak poczyniłam :)

[jud.yta]

Jestem mieszczuchem, mam dwoje dzieci 3 i 6 lat i od czerwca
przeprowadziłam się z bloku do domku za miasto.
Bałam się strasznie, że ja-mieszczuch przeprowadzam się na wiochę i
wiesz co ... jestem mega szczęśliwa.
Nadal uważam się za mieszczucha, ale mieszkającego za miastem

[beliska]

Od kilku lat mieszkam na wsi-4,5 km do dwóch miasteczek, 20minut do wielkiego miasta. Są plusy i minusy, ale niezaprzeczalny jest fakt, że mając dom/+kawałek ziemi/, masz coś więcej niż tylko własny kawałek podłogi, pod którą sąsiad ma sufit. Nie chciałabym wrócic do zycia w kamiennicy czy w bloku, choc nie miałabym nic przeciw, by mieć dom na wsi i mieszkanie w mieście.
Dzieci potrafią zorganizowac się wszędzie i tym nie martwiłabym się w ogóle. Z uwagi na dzieci zawsze wybrałabym dom. Bardziej mozna obawiac się naszych przyzwyczajeń. Dom to tez więcej pracy. Bez samochodu /najlepiej dwóch/mieszkanie poza miastem jest b. uciązliwe i nie wyobrażam sobie na dłuższą metę.

[setia]

do domu pod lasem wyprowadzę się jak dzieci pójdą do szkoły średniej, wcześniej
nie ma mowy, zbyt wygodna jestem.

[i_b13]

ja się odnalazłam. W grudniu miną 2 lata mieszkania na wsi, I to
takiej prawdziwej - mieszka tu koło 500 osób. Są dwa sklepy, szkoła
podstawowa 400 metrów od domu, przedszkole, plac zabaw słaby, ale w
nowym roku powstanie nowy. Pola, lasy, jezioro, 2 stawy. Sarny
podchodzące pod płoty. Cisza, gdy jej człowiekowi potrzeba. Do
centrum miasta i jednocześnie miejsca pracy mam 12 km. Jadę od 15 do
30 minut w zależności od ruchu. Krajowa 5 przechodzi 300 m od domu,
oddzielona od nas piękną aleją dębową - zimą zawsze odśnieżona. Same
plusy. W mieście jestem codziennie. Kino itp odwiedzam nie rzadziej
niż gdy mieszkałam w mieście.
Tu, na mojej zapyziałej wsi relaksuję się, odpoczywam, resetuję.
Zdecydowanie wieloletni mieszczuch stał się wieśniakiem. I dobrze mi
z tym

wybór jest prosty

[des4]

ja dla mnie wystrczy jeden argument - lato, temp. powyżej 30
stopni...jak pomyslę o kiszeniu się w bloku/kamienicy w takie dni,
dochodzę do wniosku ze budowa domu była jedną z moich najlepszych
decyzji...i czym prędzej wstaję z ogrodowego hamaka po kolejne zimne
piwo...

argument "dostepu do kultury" tylko mnie rozsmiesza, przedmieście to
nie głęboka wieś gdzie wrony zawracają, ile osób tak naprawde
tydzień w tydzień chodzi to teatrow/kin/restaurcji etc...?

oczywiście trzeba mieć samochód, najlepiej dwa...jednak jesli kogoś
stać na dom, z tym nie powinno być problemu...

[default]

Popieram des4 - posiadanie swojego domu z ogrodem pozwala
maksymalnie wykorzystać ciepłe pory roku, które niestety niezbyt
długie są w naszym klimacie. Otwierasz drzwi na taras - i już jesteś
wśród drzew, na słoneczku, my mamy bardzo nasłoneczniony taras, od
wczesnej wiosny do jesieni, a nawet w słoneczne dni zimowe można się
tam poopalać, w ciszy, patrząc na las - zielony, kolorowy, albo
ośnieżony Nie odczuwamy braku rozrywek kulturalnych w
bezpośredniej bliskości, jak mamy ochotę na takie przeżycia, to
wyprawa do centrum w godzinach wieczornych nie zajmuje więcej jak
20 - 30 minut, więc bez przesady, poza tym nie nachodzi nas taka
potrzeba zbyt często. Problemem są raczej codzienne dojazdy do
pracy, zwłaszcza, jak ma się do przejechania całą naszą kochaną
stolicę wzdłuż: z północy na południe Rano to pół biedy, po
południu - załamka. Ale i tak wolę moją wiochę niż mieszkanie w
bloku (w bloku mieszkałam 38 lat, na wiosze - od 7). W blokowym
mieszkaniu najdalej po dwóch godzinach dostaję kalustrofobii.

[laminja]

w starych kamienicach nie ma tego problemu. Grube mury sprawiają, że w
mieszkaniu nie ma upałów. Zimą za to jest ciepło.

Wszystko zależy co się na co zamienia ) Nie da się tego uogólnić

[des4]

tu nie chodzi o upał, tylko siedzenie w 4 ścianach w rozprażonym
miescie...

a stara kamienica, to stara kamienica, w naszych polskich realiach,
starość nie jest zbyt zachęcająca...

[laminja]

generalizujesz. Zwłaszcza kiedy ogromny procent starych kamienic jest pięknie
wyremontowanych. A lokalizacja to już odrębna sprawa. Mieszkam blisko centrum
Warszawy i nie czuję, że to wielkie miasto. Otwieram okna, nie słyszę hałasu.
Nie czuję upału, bo nasza kamienica jest otoczona drzewami. Nie widzę bloków, z
większość okien widzę zieleń. W domach kilkorga naszych znajomych znacznie
ciężej znosi się upały niż u nas.

[emma_me]

Rozważałam wyprowadzkę za miasto kiedy jeszcze nie miałam dzieci, w chwili
obecnej kiedy są małe nie wyobrażam sobie mieszkania poza miastem. Masz w domu
niemowlaka, jeśli zamierzasz zostać w domu to ok ale jeśli planujesz powrót do
pracy to ktoś będzie sie musiał zając maluchem. Babcie? Musi dojechać chyba, że
mieszka niedaleko. Jeśli żłobek to wozisz maluszka rano samochodem tj. budząc go
bardzo wcześnie rano ( w zimę współczuję). Opiekunka, szukasz miejscowej. Drugie
dziecko pójdzie do szkoły, albo szkoła blisko domu jeśli taka jest, ale ktoś go
na 8 musi odprowadzić, chyba że rano pobudka i świetlica. Jeśli go dowozić np.
bliżej dziadków to nie będzie miał kontaktu z dziećmi mieszkającymi w pobliżu.
Nie wiem jaką masz sytuacje rodzinną ale wiele czynników musisz wziąść po uwagę.
Moja siostra wyprowadziła się do domu i to w granicy miast, okazało się, że
szkoła tam jest ale tak przepełniona, że są trzy zmiany ( kto zawiezie
pierwszoklasistę na 14 do szkoły). Młodszego wozi do przedszkola do którego
wcześniej uczęszczał. A jeszcze zajęcia poza szkolne. Wiele wiele czasu spędza a
właściwie marnuje w samochodzie. Fajnie mieszkać za miastem ale w konsekwencji
okazuje się, że tak naprawdę to nie korzystasz z tych dobrodziejstw natury bo
nie masz na to czasu.

[alabama8]

"Wiem, że dzieci kiedyś urosną i będą samodzielne ..."

Samodzielne, ale pod warunkiem, że zamieszkacie w miejscu gdzie
istnieje choćby szczątkowa komunikacja publiczna czy PKS-y, bez tego
nie będą samodzielne do 18tego roku życia (jeśli wtedy dostaną
pierwsze auto od taty). Wyobrażasz sobie wożenie 12-17 latka
codziennie do szkoły i z powrotem, zwłaszcza że taki nastolatek chce
mieć po szkole jakieś życie towarzyskie, powłóczyć się z kolegami,
odwiedzić dziewczynę ...

[default]

alabama8 napisała:

> Wyobrażasz sobie wożenie 12-17 latka
> codziennie do szkoły i z powrotem, zwłaszcza że taki nastolatek
chce mieć po szkole jakieś życie towarzyskie, powłóczyć się z
kolegami, odwiedzić dziewczynę ...


No właśnie, z dziećmi to problem, u nas też tak było - mimo, że
córka już niby była samodzielna (miała prawie 18 lat) , ale jednak
przy braku jakiejś w miarę dostępnej komunikacji miejskiej z
naszej "wiochy" (najbliżsszy przystanek 3 km przez las, potem dwie
przesiadki) - pozostała w mieście, właśnie m.in. z przyczyn które
wymieniasz powyżej.

[alba27]

Ja jestem niecierpliwa, nie lubię czekać na autobus, stać w korku
itp. Teraz mieszkamy 15 min spacerkiem od centrum, dodam, że ja
pracuję w centrum a zaraz obok mojej pracy jest dzieci przeszkole.
Jak szukaliśmy działki to właśnie priorytetem była lokalizacja.
Udało nam się znaleźć działkę 5km od ścisłego centrum ( do mojej
pracy samochodem jedzie się 10min) a jednocześnie straszna wiocha
Pole z każdej strony, słychać pianie kogutów i niedaleko ktoś hoduje
konie. Miejsce idealne. Gdybyśmy mieli dojeżdżać 30-40min codziennie
to zostałabym w obecnym mieszkanku, a tymczasem nasze mieszkanko już
prawie sprzedane a na wiosnę rusza budowa.
Mieszkamy w 250tys mieście na Śląsku.

[ja1ja1]

mieszkam pod miastem, jezdze przez warszawe i uwazam ze wole jednak
miasto. Ogrodek mi nie wynagradza korkow. Trasa poznanska rano stoi,
bemowo cale tez. Uwazam ze nawet mieszkajac na tych dzielnicach to
strach pomyslec. Trasa jeszcze jakos daje zyc ale gorzej w samym
miescie, jezdze na zoliborz wiec katastrofa. nie ma tu znaczenia
czy mieszka sie w miescie czy na wsi. Tylko na ktora godzine jedzie
sie do pracy.
Na 8 godzine to nie da sie poprostu dojechac.
Chyba ze o 5,6 godz.

[ally]

jako dziecko i nastolatka mieszkałam na obrzeżach miasta. lokalizacja ok (15
minut do centrum poza godzinami szczytu), ale tylko dla kogoś, kto ma samochód.
jako nastolatka nie miałam prawa jazdy ani samochodu . to był koszmar, do
głupiej kosmetyczki musiałam jechać autobusem albo prosić rodziców, którzy albo
mieli czas, albo nie, o podwiezienie. powroty z imprez, kina, teatru zawsze
stanowiły kłopot. nie ja jedna mam takie wspomnienia.

obecnie istnieje owczy pęd do budowania domków na przedmieściach lub na wsi, ale
za jakiś czas stanie się to, co można już obserwować na tzw. Zachodzie - powrót
do miasta.

[triss_merigold6]

Już to można obserwować, przynajmniej tak twierdzą analitycy rynku
mieszkaniowego w Warszawie. Część osób, ktore kilka lat temu
kupowało domy/segmenty w okolicach Warszawy, teraz szuka mieszkań w
pobliżu starych osiedli. Bo mają dzieci i potrzebna jest
infastruktura a życie w samochodzie zdążyło zmęczyć.
Ja bym się wyprowadziła chętnie do segmentu o powierzchni 115-125m2
max i przy linii kolejki podmiejskiej. W tej dotarcie do pracy
zajmuje mi nie więcej niż pół godziny i uważam to za wielką zaletę
mieszkania w dobrym punkcie komunikacyjnym.

[teraz_asia]

Od ośmiu lat nie jestem "mieszczuchem", początkowo, w fazie
pionierskiej faktycznie dawało mi to w kość. Ale teraz- spoko.
Logistycznie tez jest do rozwiązania- rano zawożę dzieci do szkoły,
po południu małą odbiera opiekunka, duży wraca na piechotę albo
rowerem. Do kina, centrum handlowego itp mamy 20 min drogi- jak dla
mnie spokojnie. A "wydarzenia kulturalne" planujemy z męzem po pracy
(obydwoje pracujemy w centrum) i po prostu wracamy późno do domu, co
zdarza się zresztą rzadko, bo i tak mam poczucie, ze nie poświęcam
dzieciom tyle czasu, ile powinnam.
Ale też wieś podwarszawska nie jest taką zwyczajną wsią, raczej
przedmieściem- jest bardzo dobra podstawówka, piękny plac zabaw,
biblioteka i duży sklep samoobsługowy pod nosem, a także stacja
kolejowa i przystanek autobusowy 100 metrów od domu.
Korki są- dojeżdżam godzinę w jedną stronę- ale chyba się
przyzwyczaiłam, bo specjalnie mnie nie irytują- przynajmniej mam
czas dla włsnych myśli i nikt niczego ode mnie nie chce.
Wiem, że to banalne, ale mnie naprawdę cieszy słuchanie żab i
świerszczy w ogrodzie, opalanie się na trawniku, możliwość
rozłożenia dzieciom wielkiego basenu czy trampoliny. Muszę nawet
przyznać, że, o zgrozo, bardzo lubię kosić trawę i odśnieżać, i
palić w kominku- totalnie podmiejska się zrobiłam A kiedy
rozmawiam z mężem o ewentualnej zmianie domu- to rozważamy tylko
opcję wiejsko- podmiejską.

[joanna_poz]

wszystko zależy od upodobań i lokalizacji.
my mieszkamy pod miastem, 3 km od granic miasta, 15 km od ścisłego
centrum.
nasze osiedle domków jest dość ucywilizowane - są chodniki, normalne
drogi, place zabaw, małe centrum handlowe z supermarketem,
fryzjerem, kosmetyczką, bawialnią dla dzieci.
do apteki 5 min, do ośrodka zdrowia, przedszkola, szkoły 7 min.
dojeżdzają tu autobusy z miasta.

nie zamieniłabym swojego domu na żadne mieszkanie w najpiękniejszej
lokalizacji w mieście

nic nowego nie odkryłaś

[papalaya]

Przedmieścia, ja sam nazwa mówi, to nie "głęboka" wieś. Chodniki czy
też komunikacja miejska/podmiejska to standard, tak samo jak
bliskość innej infrastruktury.

[joanna_poz]

pewnie nie.
ale poczytaj wyżej - dla niektórych dom "pod miastem" tudzież "na
obrzeżach miasta" (o to pyta autorka, nie o głeboką wieś) to życie
na pustkowiu - ani sklepu, ani przedszkola, a dostępność miasta i
jego dobrodziejstw to godziny spędzone w samochodzie.

[des4]

bo do zakutych pał oczywiste oczywistości nie docierają...wątek o
przedmieściu, a co poniektore wielkomiastowe cioteczki z tego forum
zakodowane mają rodzinne wiochy in a galaxy far away...

wlaśnie charakterystyczne jest, ze im ktoś z wiekszego zadooopia się
wywodzi tym większy, jest "miastowym", mam kilku takich znajomych
rodzinne miasteczka na głębokim Podlasi albo w lewo od Sieradza, a
po kilku latach w warszawie czy inny większym mieście, miastowe
pełna gęba "u nas w Warszawie" "wy tam na prowincji"...

no o jest też forumowy warszawocentryzm, jakby przedmieścia tylko
tam istniały...

ja mieszkam na przedmieściu, w zasadzie to jeszcze miasto ale
okolica przyłaczona administracyjnie dopiero kilka lat temu, w
średnim mieście wojewodzkim i do pracy w centrum jadę 20 minut...

[default]

des4 napisał:

> bo do zakutych pał oczywiste oczywistości nie docierają...wątek o
> przedmieściu, a co poniektore wielkomiastowe cioteczki z tego
forum zakodowane mają rodzinne wiochy in a galaxy far away...
>wlaśnie charakterystyczne jest, ze im ktoś z wiekszego zadooopia
się wywodzi tym większym jest "miastowym", >

O to właśnie, trafiłeś w sedno. Ja jestem miastowa - no może nie
centralnie ("My z Marymontu" , ale wiochę (przedmieście)
wybrałam, bo tak mi lepiej pasuje, a te argumeny - "bo bliżej do
kina, teatru i restauracji" są naprawdę śmieszne i co najmniej
małomiasteczkowe.

[ally]

każdy temat jest dobry, żeby się dowartościować, co nie? ale wiesz, takie
dowartościowywanie się miejscem pochodzenia/zamieszkania to też
małomiasteczkowość

co jest śmiesznego w argumencie, że mieszkając w centrum masz blisko do
restauracji, sklepu, teatru czy kina?

argument des4 można odwrócić i stwierdzić, że na wieś i do własnego ogródka
ciągnie blokersów z zaszczanych klatek, których podnieca kawałek ogródka. tak
samo "trafia to w sedno"

ja akurat mieszkam od urodzenia w dużym jak na polskie warunki mieście i lepiej
mi w zatłoczonym centrum niż w dzielnicy domków jednorodzinnych z ogrodami 15
minut samochodem od centrum.

[cherry.coke]

> O to właśnie, trafiłeś w sedno. Ja jestem miastowa - no może nie
> centralnie ("My z Marymontu" , ale wiochę (przedmieście)
> wybrałam, bo tak mi lepiej pasuje, a te argumeny - "bo bliżej do
> kina, teatru i restauracji" są naprawdę śmieszne i co najmniej
> małomiasteczkowe.

E tam, ja tez stolyczna (centralnie-poludniowo) i jak mieszkalam w centrum
miasta, to rzeczywiscie z atrakcji tych i innych korzystalam i to bardzo czesto,
i bardzo spontanicznie. Rowniez np. znoszac sobie stosy ksiazek z kilku
bibliotek (w szczycie bylam zapisana do 8 w centrum i na Mokotowie) albo z racji
hobby robiac regularne obchody sklepow specjalistycznych.

Teraz sobie troche przewartosciowalam i wazniejsze jest co innego, ale nie da
sie zaprzeczyc, ze miasto ma swoj klimat i energie, ktorych na przedmiesciu czy
na wsi nie ma i juz, z definicji. Rozumiem, ze dla kogos moze to byc priorytet -
dla mnie przez dlugi czas byl i w innych okolicznosciach moze by pozostal.

[ally]

komunikacja miejsca na przedmieściach jeździ rzadko, a "inna infrastruktura"
jest zwykle ograniczona albo wcale nie jest aż tak blisko (np. kiosk wcale nie
jest pod domem i trzeba po gazetę w sobotę spacerować 10 minut). mnie to
wkurzało i nikt mnie nie zmusi do powrotu na zadupie, ale rozumiem, że niektórym
to nie przeszkadza.

[des4]

dlatego wlaśnie na przedmieściach cioteczko mieszkają ludzie
posiadający samochody...

i szkoda że cię to wkurzało, bo parę kilo byś straciła na tych
dziesięciominutowych spacerkach, na ale widać że pół kilometra to
dla niektorych za wielki problem, lepsze jest blokowisko i zasikana
klatka schodowa...bo to nie zadoopie...

[ally]

> dlatego wlaśnie na przedmieściach cioteczko mieszkają ludzie
> posiadający samochody...

nawet takie lajtowe wątki tak cię nakręcają, że musisz kogoś obrazić? musisz
mieć strasznie ********* życie.

samochody posiadają wyłącznie ludzie dorośli, a na przedmieściach mieszkają też
nastolatki.


na ale widać że pół kilometra to
> dla niektorych za wielki problem, lepsze jest blokowisko i zasikana
> klatka schodowa...bo to nie zadoopie...

są jeszcze inne opcje niż zasikana klatka, ale z grubsza o to mi chodziło.

[des4]

rozumiem, twoje nastoletnie życie towarzyskie jest utrudnione, nie
martw się jednak,już niedługo bedziesz mogła zrobić prawko...

zgadza się, są inne opcje, np. obdrapana winda i ławka przed
blokiem, równie atrakcyjne...

[ally]

wiesz, może spróbuj z tą ławką, bo przedmieście wyraźnie ci nie służy

[cherry.coke]

Przyszlo i zasyfilo konstruktywna i fajna dyskusje.

[des4]

dziękujemy za merytoryczny i fajny wpis...

[julnick]

Wychowałam się w bloku, w mieście. Od 10 lat mieszkam na obrzeżach
Warszawy i widzę same plusy, bo:
- dziecko do szkoły spacerkiem idzie 10 minut
- młodszą córą opiekuje się ciocia, która mieszka przy tej samej
ulicy
- w najbliższej okolicy są trzy sklepy spożywcze, kosmetyczka,
fryzjer (można pieszo, można rowerem)
- do pracy mam jakieś 20 metrów
- do galerii handlowej 10 minut samochodem o każdej porze dnia (brak
korków)
- jakieś 200 metrów do przystanku komunikacji miejskiej
- do knajpy, teatru zazwyczaj jeżdżę taksówką w porach wieczornych,
kiedy korków już nie ma
Mam swoje miejsce na ziemi,sielsko a w mieście. Odcięta od świata
nie jestem. Nie spędzam też życia w samochodzie. Więcej czasu
spędzam w ogrodzie. Jak mi dziewczyny chałupę roznoszą, żaden sąsiad
nie ma pretensji, że mu tynk z sufitu leci. I odwrotnie - nie
denerwuje się, że sąsiedzi imprezują/zastawiają klatkę
schodową/trzaskają drzwiami/palą na balkonie itp. Nie martwię się o
miejsce parkingowe. Nie mam niestety lasu i jezior pod nosem, ale
taki był kompromis, żeby mieszkać w domu z ogrodem jednak blisko
centrum miasta. Mam mieszkanie w centrum Warszawy, ale do bloku za
nic nie wrócę.

[emma_me]

zastanawiam się, które to obrzeże Warszawy.

ja:)

[be_em]

nie żałuję z 2 dzieci (5 i 2) daję radę, kocham wiochę i spokój

[elza78]

przeprowadzilam sie z miasta na tereny pomiejskie calkiem niedawno z poczatku
tesknilam za starymi smieciami, teraz ciesze sie z tego ze jestem tu gdzie
jestem, na swoim, nikt mi sie w nic nie wcina do miasta mam 15 kilosow wsiadam w
samochod w 30 minut jestem gdzie chce
przychodnia pozytywnie mnie zdziwily terminy i podejscie do pacjenta
przedszkole - zapisalam dziecko z miejsca byl na liscie plac zabaw tez jest,
poza tym usmiechnieci w wiekszosci ludzie, zyczliwi...
jest sporo rzeczy ktore sa tutaj na plus...
mieszkajac na starym mieszkaniu np nigdy nie widzialam na zywo kruka, tutaj
widze parke co drugi dzien
mam blisko stadnine koni, mleko prosto od krowy, jajka bez pieczatek i tak dalej
dziwie sie teraz sama sobie czemu wczesniej nei podjelam decyzji o wyprowadzce