kochanek

verdana Re: kochanek 25.06.04, 21:55

Ojej, ale smutny list. I wyjścia żadnego nie widzę, bo facet niby porzadny, ale
co z tego. Nie uwazam, zeby zakohanie w małżenstwie było konieczne, no bo w
końcu mija, ale jednak "coś" powinno być. On ozenił się z Tobą, a nie z
abstrakcyjną matką jego dziecka.
Nie wiem - może jakaś terapia rodzinna? Może "rozstanie na próbę". Bo przecież
jesteś młoda, seks też fajna rzecz, niby można bez, tylko dlaczego? I nawet nie
jesteście zaprzyjaźnieni. Wygląda, ze jemu jest dobrze - ale przecież on nie
wynajął sobie niańki do dziecka i służącej , tylko wziął z Tobą ślub. Dlaczego
Twoje potrzeby się nie liczą?

andzia1976 Re: kochanek 25.06.04, 22:06

Przeczytalam Twoj post i przypomnial mi sie moj maz...tez nie ma tej
namietnosci ..tego zaru...rozmow do rana ..czulosci.. ale przynajmniej jest nam
dobrze w lozku i chyba dlatego jedynie nie patrze na innych facetow z
wywieszonym jezykiem smile

rozumiem Cie z tym kochankiem chociaz uwazam ze maz nie
powinnien o tym wiedziec..to mogloby zburzyc a nawet zburzy jego swiat i Twoj
tez ..mysle ze nie warto poswiecac tego co masz ..stabilizacji Twojej i dziecka
w imie namietnosci..nauczona zyciowym doswiadczeniem wiem ze facet nie
powinnien znac calej prawdy o kobiecie i nieprawda ze lepsza najgorsza prawda
od najlepszego klamstwa..bo czego oczy nie widza tego sercu nie zal....czasami
mi sie wydaje ze taka namietnosc i szalona milosc mogla sie nam przytrafic we
wczesnej mlodosci..mi sie przytrafila i czasami do niej tesknie ..idealizuje to
co bylo az w pewnym momencie uswiadomilam sobie ze jednak powinnam docenic to
co mam teraz ..i powoli zaczynam doceniac..poznawac ..a moze to ja juz nie
potrafie tak goraco kochac jak za pierszym razem?moze to ja sie izoluje?
tesknimy za tym czego nie mamy a jak juz to mamy to sie tym nudzimy ..i to
jest najgorsze..przemysl dwa razy ta sprawe z kochankiem bo moze on wcale nie
jest taki idealny jak sie wydaje w sytuacji kiedy maz nie rozumie i czujesz sie
samotna w tym zwiazku..pewnie niewiele Ci pomoglam ..jedyne co moge napisac to
to ze Cie rozumiem..bo sama czuje to samo

kajami1 Re: kochanek 25.06.04, 22:26

Już był tu post, który przypominał Twój. Wklejam go, choć niestety ta osoba co
go pisała, nie "powiedziała" jak postąpiła i co z tego wyniknęło.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=12360577&a=12360577
Ja nie umiem Ci poradzić tak jak nie umiałam poradzić jej, ale trzymam za
Ciebie kciuki.

Pozdrawiam
Kasia

dzindzinka Re: kochanek 25.06.04, 23:08

Wiem jak ja bym postąpiła na Twoim miejscu: zdradzałabym dyskretnie męża.
Kiedyś bym tak nawet nie pomyślała, ale nie wiedziałam co znaczy oziębły mąż.
Teraz wiem i mam tego dość, ale nie mam go z kim zdradzać, bo siedzę w domu.
Rozumiem cię.

karolinahera Re: kochanek 25.06.04, 23:16

Dziewczyny, mnie nawet przez myśl nie przeszło, żebym miała się rozweiźć z
mężem...
i choćby mnie miał zabić to się nigdy nie przyznam..
z reszta facet - tylko 10 lat starszy ode mnie (ja mam 30) też ma poukładane
życie..Żona, dwoje dzieci...jedno 20 l a drugie 16...i jak mówi, 20 lat
samotności...
Ale nie dlatego tak wyszło...nie ze współczucia. A tamte jego słowa nie były
usprawiedliwieniem dla tego co robimy...
Nie zamierzam robijać żadnego małżeństwa...kochanek nie musi byc świetnym
partnerem życiowym...wiem to...duża jestem..
i pomimo wieku doświadczona...nauczona.
Ale dopiero przy nim zobaczyłam czym jest troska mężczyzny o przyjemność
kobiety, o dobre samopoczucie...o uśmiech na twarzy...
Wiem, że on się "zdarzył" za późno...
Gdybym była sama, to tylko dbała bym o to aby jego żona nie wiedziała....bo
choć to świństwo co jej robię..to nie chcę żeby cierpiała.

On się nie rozwiedzie..ona jest poważnie chora...a nawet gdyby nie była - ja
nigdy bym nie prosiła o to ani tego nie oczekiwała.
Nie można chyba budować swojego szczęścia na cudzym nieszczęściu.
Mieli się rozwieść 15 lat temu..ale wtedy wyszła na jaw jej choroba....
On jest "dobrym, dbającym mężem".

Nignie odejdę od męża.....nigdy mu nie powiem...nie chcę go ranić....
To w pewnym sensie moja wina, że nie jestem spełnieniem jego oczekiwań...Po co
za niego wychodziłam...?
Uciekająć od samotności zostałam samotna już na zawsze.
Przyzwyczaiłam się do tego co mąż lubi i sznuję to, uczestniczę w tym. Nie
drażnię go muzyką i książkami czy filmami, które ja lubie...a które jego
nudzą...
Jestem "dobrą", dbającą żoną i mamą.
Pilnuję, aby jego potrzeby były odpowiednio zaspokojone....
Trochę jak bym chciała mu wynagrodzić, że ja to ja - nie ona...
Myślę, że nawet gdyby mnie zdradził (nie wiem jak jest, ale nie podejrzewam go
o to) to nic bym mu nie powiedziała...może on jest bardziej samotny ode mnie.

Więc dni upływają mi na staraniu się....
i tylko to jest tak cholernie mało....
Bo kiedy wieczorem mały śpi, a ja siadam na progu domu z kubeczkiem herbaty,
ptaki jeszcze śpiewają a w powietrzu unosi się zapach lata....to tak bardzo
chciała bym sie do kogoś przytulić i porozmawiać o tym, co we mnie...
A jestem samotną kobietą na progu domu.

Wiem, że nie mamy prawa łamac przysięgi małżeńskiej. Wiem, że powinnam to
skończyć, jak najszybciej, zapomnieć...ale chcę złapać jeszcze tylko kilka
chwil tego głupiego szczęścia - jeśli mogę to tak nazwać...i pamiętać już
zawsze, że jest ktoś, kto mnie rozumie, że nie jestem nienormalna i nie mam
zbyt wybujałej fantazji.Tylko tyle.
i wiem, że nie ma do tego żadnego prawa....

andzia1976 Re: kochanek 25.06.04, 23:47

Wiesz co? jak czytalam ten post to plakac mi sie zachcialo...plakac nad tym ze
wlasnie niektore rzeczy dzieja sie w naszym zyciu za pozno albo w
nieodpowiednim momencie...a ten fragment z herbata calkowicie mnie
rozkleil..musi byc z Ciebie fajna babka i mam nadzieje ze Twoj maz kiedys to
dostrzerze..gdybys kiedys siedzac na progu swojego domu chciala z kims
pogadac..wirtualnie ...to napisz do mnie na maila..pozdrawiam goraco
linka9 Re: kochanek 25.06.04, 23:48

karolinahera napisała:
> i wiem, że nie ma do tego żadnego prawa....

Jejku, jak bardzo się wzruszyłam czytając Twe słowa.
Bo, gdzież jest ta granica pomiędzy egoistycznym prawem do szczęścia a
lojalnością, wiernością, empatią?
Co zrobić, kiedy jest "źle", a "lepiej" oznacza wyrządzenie krzywdy drugiej
stronie?
Pat - to jeszcze nie mat, ale to też stracona pozycja.

Trzymam kciuki, może jeszcze z mężem się ułoży, może po prostu przeżywa kryzys,
trudne chwile. "Na dwa fronty" chyba długo nie pociągniesz, sumienie nie
pozwoli, na coś trzeba się zdecydować. A może się mylę, i taka "odskocznia"
jest w stanie przywrócić radość zycia nie gmatwając go przy tym codzienności?
- mrufkaa Re: kochanek 26.06.04, 00:53
  
  Przesylam Ci najcieplejsze mysli.
  I zycze, bys byla szczesliwa... Jakkolwiek uda Ci sie to osiagnac.
  Jestes bardzo ciepla i madra kobieta.
karolinahera Re: kochanek 10.07.04, 07:59

Myślę, że mnie pamiętacie...
moja historia twa...
Kompletetne rozdwojenie jaźni...Rozum swoje ja swoje.
Muszę wybrać. czego ja właściwie chcę od życia?
samotności i...uniesień od czasu do czasu?
Bez czułości i delikatności trudno żyć. sma praca nie wystarczy.
I sama praca nad miłościa to też mało.
Od tygodnia mąż zauważył, że się zamyślam, że jestem gdzieś indziej. z tamtym
facetem nie spotykam się i pewnie nie zobaczę się za szybko - bo wyjechał w
delegację..
Tak jest lepiej...Dzwonimy do siebie tylko.
Mąż widzi, że cos sie dzieje, podejrzewa, ale nie ma dowodów.
NIe jest łatwo...
Rozmawia ze mną, mówi, że kocha, że mu na mnie bardzo zależy, że nie chce mnie
stracić.
Ważne, wielkie słowa, człowieka z którym stworzyłam dom, rodzinę.
I nadal potworna samotnośc i brak tego czegoś wyjątkowego, co łączy ludzi.
nadal brak pokrewieństwa dusz...
Wiem, że on się stara, widzę, że mu zależy na mnie i na rodzinie....i że on
nadal mnie kompletnie nie rozumie.
Nie zamierzam zakończyc mojego małżeństwa i nie zamierzam mu nic powiedzieć...
chociaż może powinnam, aby miał prawo podjąć decyzję czy chce nadal byc ze
mną....?
Poznacie prawde i prawda Was wyzwoli...
Trudna sytuacja.
Po prostu zobaczę jak wszystko będzie sie rozwijać...
z Kochankiem nie widuje sie więc to dobry moment, aby przewartościować pewne
rzeczy.
Poczekam...tyle czasu czekałam wiec nei robi mi to ju z żadnej różnicy.
ALe nadal jestem zmęczona...
Nawet sexu z mężem zaczynam unikać...
Nie mam ochoty - czuje się jak pompowana lala...
Nie można kochac za dwoje...
po tylu latach ja się po prostu wypal;iłam i na dzień dzisiejszy nie moge i nie
chce dac z siebie więcej. Muszę sie pozbierac poukładać dać sobie czas, aby
zrozumieć siebie.
Kiedyś, przed ślubem i tuż po, gdyby mój mąz powiedział mi to wszystko co mówi
teraz i powtarzał jak bardzo mu na mnie zlaeży, była bym najszczęśliwsza osobą
na świecie.
A dzisiaj myślę, że on widzi, że mnie traci i dlatego się stara.
Jest dobry, bardzo dobry...i tak mi przykro, że go zraniłam, zdradziłąm...ale
nie potrafiłam inaczej...
jaka ja beznadziejna jestem...jaka beznadziejna.
I sytuacja też beznadziejna- cokolwiek zrobie będzie źle.
Gdybym umiała sie chociaż tak nie zamyślać....ukryć bardziej...
Popadam w kolejną paranoję...
zaproponaowałam męzowi żebyśmy posłuchalirazem muzyki - kupiłam płyty , które
ja lubie...włączyłam i...on powiedział, że nie wie o co chodezi - bo ja nigdy
wcześniej tego nie słuchałam i to kolejna moja fanaberia, zmiana we mnie...
i tak przyciszył muzyke, że nic nie było słychać. po południu tego samego dnai
powiedział, że nie będzie słuchał muzyki która mu się nie podba...nie bedzie
się amuszał...
a tu właśnie o to chodzi aby słuchać i nie zmuszać sie od niczego.
Pamietacie Małego Księcia?i Węża boa "otwartego " i "zamkniętego" - więc mój
mąż jak patrzy to nie widzi węża boa - widzi kapelusz...
Nie widzi baranka zamkniętego w skrzyni - widzi skrzynię.

i to własnie o to chodzi..
A może ja się czepiam?
Może to moja wina, że jest jak jest?
W oczach męża, jestem atrakcyjan (ostatnio) bo jestem atrakcyjna w oczach
innych...i jest zazdrosny - bo jestem jego...więc nawet bluzki tropchę
przeźroczyste czy z dekoltem nie wchodza w grę, bo zaraz jest śpiewka o
wyzywającym ubraniu.
Najlepiej jak ubiore się na szaro i w długą spódnice, bluzke w której wyglądam
nijak ...albo w spodnie...i takąz bluzeczkę...
A jak nie - to z pewnością ubieram sie wyzywająco (nie jest tak, ubieram się w
to w czym dobrze się czuję i w czym dobrze wyglądam).i z pewnością po aby inni
faceci zaglądali mi w dekold...
Paranoja.
pozdrawiam Was dziewczyny. Życzę miłych udanych urlopów.
karolina

jumiko1 Re: kochanek 26.06.04, 01:25

Zostaw to. Zostaw tego mężczyznę. To, co teraz wydaje Ci się odrobiną szczęścia
usprawiedliwioną przez odrzucenie, z czasem stanie się ciężarem, który trudniej
będzie ponieść niż samotność.
Wszystko się zmienia. Może to trywialne, ale tak jest. Teraz zmieniło się na
gorsze - oddaliliście się od siebie, każde żyje we własnym świecie. Brak
porozumienia, brak uniesień, spełnienia, namiętności... Jest źle. Ale to nie
koniec. To tylko etap i nadzieja, że skoro zmieniło się raz, to może znowy - tym
razem na lepsze. Wasza wspólna przestrzeń, tak bardzo podzielona na Twoją i
Jego, jest WASZA. Nie niszcz jej, proszę, bo z tego co piszesz, może być jeszcze
pięknie. Zawalcz o Twoją rodzinę. Próbuj.
Moj mąż wciąż powtarza, że najważniejsze jest to, żeby rozmawiać. Kiedy było
źle, to ja się zamykałam. On usilnie próbował. Ja twierdziłam, że nie ma sensu,
bo nie rozumiemy się. On mówił - nic straconego i dalej próbował. Rozmowy,
rozmowy. Teraz jestem mu wdzięczna. Musiał być wtedy silny i wytrwały, może
nawet zapomnieć o sobie, swoich potrzebach, ale było warto. Proszę, spróbuj być
silna, upartcie zachęcaJ męża. Można zdecydować, że będzie się kochać. Twój mąż,
Twoje dziecko, TY - JESTEŚCIE.
Wiem, jest Ci ciężko. Ja też mam łzy w oczach, kiedy czytam Twój list. Ale
powtarzam: ZOSTAW TO. To co robisz jest straszne.

tynia3 Hmmm... 26.06.04, 07:09

Pięknie wszystko napisane, wszyscy się wzruszyli i w ogóle ocean ciepłych
uczuć. A piszemy... jakby tego w słowa nie ubrać - o zdradzie i zakłamaniu.
Mylę się???
Myślę sobie, Karolino, że zasługujesz na szczeście, tylko o szczęscie trzeba
walczyć. I może jest tak, że spalasz energię nie tam, gdzie trzeba (czytaj: nie
tam, gdzie przyniesie to wymierne efekty). Rozumiem, że przeszkadza Ci sytuacja
w małżeństwie, ale w ten sposób jej nie poprawisz na pewno. I co, chcesz to
ciągnąć latami bawiąc się w konspirację podszytą tysiącami usprawiedliwień?
Nie oceniam Cię. To Twój wybór i to Ty cierpisz, trochę się do tego
przyczyniając. Ratuj, jeśli sie da, małżeństwo! Życzę Ci powodzenia. Naprawdę.
Pozdrawiam.

dzindzinka Re: Hmmm... 26.06.04, 09:35

Oczywiście, że jest to zdrada, ale wg mnie są okoliczności usprawiedliwiające.
Jak nie zdradzać faceta, który kompletnie nie liczy się z potrzebami żony?
Który normalną kobietę traktuje jak erotomankę? Ja osobiście czuję się oszukana
przez męża, powinien mnie uprzedzić, że seks dla niego może nie istnieć. Było
dobrze póki staraliśmy się o dziecko, teraz ma to gdzieś. Gdy próbowałam z nim
na ten temat rozmawiać zapytał: "Co ty masz "tam" ogień?" Raz na miesiąc to dla
niego za dużo! Powiedziałam mu, że poradzę sobie sama, nie zrobiło to na nim
wrażenia. Sprawił, że mam awersję do seksu z nim. Jak takiego nie zdradzać?
- chalsia Re: Hmmm... 26.06.04, 10:15
  
  > Oczywiście, że jest to zdrada, ale wg mnie są okoliczności
  usprawiedliwiające.
  > Jak nie zdradzać faceta, który kompletnie nie liczy się z potrzebami żony?
  > Który normalną kobietę traktuje jak erotomankę? Ja osobiście czuję się
  oszukana
  >
  > przez męża, powinien mnie uprzedzić, że seks dla niego może nie istnieć. Było
  > dobrze póki staraliśmy się o dziecko, teraz ma to gdzieś. Gdy próbowałam z
  nim
  > na ten temat rozmawiać zapytał: "Co ty masz "tam" ogień?" Raz na miesiąc to
  dla
  >
  > niego za dużo! Powiedziałam mu, że poradzę sobie sama, nie zrobiło to na nim
  > wrażenia. Sprawił, że mam awersję do seksu z nim. Jak takiego nie zdradzać?
  
  JAK takiego nie zdradzać???? PROSTO. Rozstać się po prostu i zacząć swoje życie
  od nowa = uczciwie - wobec siebie i Twojego męża. I dziecko nie jest dla mnie
  wytłumaczeniem ani powodem do pozostania razem.
  
  Pozdrawiam,
  Chalsia

karolinahera Re: kochanek 26.06.04, 10:19

Dziękuje za wszystkie odpowiedzi...
Wiem, że to co robię jest złe, bardzo złe...wiem, że mówimy o kłamstwie i
zdradzie, które nie powinny znaleźć usprawiedliwienia.
Rozmowa z moim mężem przypomina stanie pod ścianą płaczu...która mimo ludzkich
uniesień pozostanie zawsze tylko murem z niemych kamieni.
NIe wiem czy będę ten związek utrzymywać latami i latami kłamać...
Może tylko chwilę, póki nie wróci mój stalowy rozsądek i nie wezmę się w garść.
Takie rzeczy jak mi się zdarzyły dzieją się tylko w bajkach.A ja nie jestem już
małą dziewczynką.
Po wielu próbach, po ślubie z "dobrym człowiekiem" ale nie z człowiekiem bez
wad...nagle pojawia się ktoś, kogo czuję przez skórę, bez żadnego wysiłku.
Nie myślcie, że nie mam wyrzutów sumienia...że myślę, że dobrze robię...

Jednak tak długo już robię to, czego się ode mnie oczekuje, tak długo żyję
obok...
Nie szukałam namietności i uniesień erotycznych...tak wyszło tylko przy okazji.
Czy zdrada była by czym innym gdyby nazwać ja tylko przyjażnią czy błędem?
Czy była by czym innym, nawet gdyby nie dochodziło do zbliżeń mniędzy nami?

Wiem, że musze to zakończyć, że do niczego to nie prowadzi i może skrzywdzić
wiele osób. NIe chcę aby inni płacili za to, że ja byłam przez chwilę tak
bardzo szczęśliwa.

Może opowiem kiedyś całą historie mojego małżeństwa....może łatwiej będzie
zrozumieć...
Wiem, że to moje zycie i mój wybór....
Mówią, że miłość jest ślepa...
A to nie prawda. Ślepa jest nienawiść i nawet jej to nie przeszkadza.
Wychodząć za mąż nie oczekiwałam, że mój mąż się zmieni...myślałam, że zmienię
się ja.
Myślałam, że można kochać za dwoje bo miłość przychodzi z czasem. Myślałam, że
układ partnerski to najlapszy z możliwych, bo obowiązkowy.Przecież uniesienia
mijają, a tylko ludzie podobni do koni pociągowych tak naprawdęnadają się do
życia. Jestem koniem, mułem nawet.
Praktycznym stworzeniem gotowym ponieść trudy codziennego dnia dla najbliższych.
I tylko czasem , chwila zadumy nad znowu zimną filiżanką kawy, podpowiada mi,
że nie musiało tak być.

Jestem tylko substytutem jego pierwszej Miłośći...i to jeszcze niedoskonałym.
Jestem tylko żoną, którą można pochwalić się przed kolegami czy rodziną, że
wyrozumiała i znosi wszystko...że gotuje, że zaradna, obrotna.
I taką na którą można grmasić skrzywić się, którą nie trzeba się zajmować, bo
po co ...
Nie trzeba pamiętać o jej urodzinach, imieninach, rocznicy ślubu (żadnej!),
prezentach gwiazdkowych. Wystarczy jej przecież powiedzieć, że się nie
zdążyło...że się czasu nie miało, że kasy szkoda...że się zapomniało..
a ona zrozumie," przecież wiesz, że cię kocham" wystarczy
A ona się obędzie - przecież jej tego nie trzeba, nie trzeba się starać. Jeśłi
czegoś potrzebuje to z pewnością są jej fanaberie.
Jest mądra, odpowiedzialna i z pewnością tak zakochana w swoim mężu, że jej to
wszystko odpowiada.I z pewnością nie zasługuje na więcej.
A i to co ma to za dużo.

Ja wiem, że piszę o mężu i o zdradzie.
Wiem, że źle robię i skończę z tym.
Wrócę do swojego świata, uporządkuję to co we mnie i może zapomnę.
Pozstaram się .
pozdrawiam
Karolina.

asiaasia1 Re: kochanek 26.06.04, 11:27

Karolina ,
zrobiłabym tak samo na Twoim miejscu tzn. zdradziłabym meza .
Są mezowie , są i kochankowie .
Nie obwiniaj się , to także "zasługa "Twojego meza , że masz kochanka .
pozdrawiam ...

libra.alicja Re: kochanek 26.06.04, 12:03

Zastanów się, jak zachowałby się mąż, gdybyś powiedział mu co się zdarzyło.
Może wreszcie by się obudził i wasze życie zmieniłoby się na lepsze.

sakada Re: kochanek 26.06.04, 12:29

Już kiedyś pisałam, że nie jestem zwolenniczką małżeństwa na siłę. Jesteś nieszczęśliwą kobietą, nie spełniasz się, nie dostajesz od życia tego na czym Ci zależy. Dlaczego się męczysz? Nie powinnaś - każdy człowiek zasługuje na szczęście. Popełniłaś błąd wychodząc za niego i wierząc, że wszystko się kiedyś zmieni. Ale ten błąd można naprawić. Nie uważam, że powinnaś walczyć o związek, który jest tak jałowy, tak pusty i w gruncie rzeczy smutny. Co będziesz z tego miała? Przyszłość u boku kogoś, kto o Ciebie nie dba, kto ma Cię za nic - kogo obchodzi tylko rola, jaką spełniasz a nie Ty sama.
Zastanów się - może jednak nie chcesz tak żyć. Może czas poszukać szczęścia. To trudne, ale od czegoś trzeba zacząć. Nie osiąga się niczego trwając w maraźmie. Walcz. Walcz o siebie.
Powodzenia!
Sakada.
I Oskar:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=13590923&a=13637510

martelia1 Re: kochanek 26.06.04, 21:01

Droga Karolino.
Myślę, że zasługujesz na wiecej niż bycie dla męża gospodynią, matką jego dziecka, kobietą na pokaz. Czy warto sie tak poświęcać dla kogoś kto Cię tak traktuje? Czy warto żyć dla kogoś kto nie daje nic w zamian, a tylko bierze?
A co to za wytłumaczenie, że nie może sie z Tobą kochać dlatego że jesteś matką?! Smutne to, ale z tego co piszesz, nie widac żeby Cie kochał. Mam wrażenie, że jest z Tobą z rozsądku, że zaplanował sobie życie i próbuje je ułożyć tak, żeby pasowało jego wyobrażeniom, żeby wyglądało książkowo. Przepraszam Cię, ale to pozer, uczucia dla niego nie mają wartości, robi to co do niego należy, spałnia obowiązki męża, ojca i nie musi wstydzić się przed ludźmi, ma fajną zaradną żonę, fajne dziecko, tylko pozazrościć. Nie dziwię sie że go zdradziłaś, każdy człowiek potrzebuje czułości i choc może to wydawac się złe, zakłamane, tak naprawdę w tym przypadku złe nie jest.
Zrobisz, to co będziesz uważać, ale moja rada: zostaw go, tak na dłuższą metę żyć sie nie da, a to, że macie dziecko nie jest pretekstem, żeby z nim zostawać.
Trzymaj się i walcz, taka uczuciowa i wrażliwa osoba jak Ty zasługuje na lepsze życie, a nie przy boku suchego, zimnego i "sztucznego" męża

Marta

wio_sna Re: kochanek 27.06.04, 11:46

Ja trochę z innej beczki.
A czy kiedyś powiedziałaś mężowi, że przykro Ci gdy nie pamięta o rocznicy ślubu, czy powiedziałaś, że rani Cię nie pamiętając o urodzinach i imieninach, że smutno Tobie , gdy nie dostajesz prezentów na gwiazdkę.
Bo jeśli nie i nadal dzielnie to znosisz, to on jest pewnie przekonany, że Tobie to odpowiada, że wszystko jest OK. Powalcz, i pokaż, że jesteś słabą kobietą, o którą ON POWINIEN się troszczyć, bo inaczej zrobi to ktoś INNY. Przynieś do domu bukiet kwiatów ( choćbys go miała sama kupić), a gdy zapyta skąd uśmiechnij się tajemniczo. To już wystarczy. Niech główkuję.
Życzę powodzenia i nie obwiniaj siebie. Wiosna

karolinahera Re: kochanek 27.06.04, 12:27

Witam
Tak, mówiłam mężowi niejednokrtnie o tym, co mnie rani. Że jest mi przykro
kiedy on pamięta o imieninach kuzynki (ma je tego dnia co ja) a nie pamięta o
moich i jeszcze potrafi powiedzieć "Trzeba do niej zadzwonić bo ma imieniny". O
moich - wszystkich uroczystościach jak mu ktos nie przypomni to sam nie pamięta.
Rocznica ślubu ze mną to nie jest dla niego uroczystość godna pamięci..... Nie
ma tematu.
Mam swoje zadania tak w domu jak w małżeństwie, jak się z nich nie wywiążę - to
jest żle a on zdziwiony - jak to możliwe...?
I jeszcze potrafi mi powiedzieć, że za mało zajmuję się dzieckiem...
Więc teraz jak wrócę z pracy ok.18 - ej, to zajmuje się dzieckiem, az uśnie,
robię obiad....a całą resztę - sprzątanie, pranie, prasowanie...jak wszyscy
śpią.
Poza tym mój mąż nie wie do czego służy kosz na brudną bieliznę...i jego rzeczy
zbieram po całym mieszkaniu.
Czy z nimo tym rozmawiałam?
Wielokrotnie.
Za każdym razem się czepiam...za każdym razem kończy się to awanturą..a zostaję
histeryczką.
Więc już przestałam mówić...po prostu robie wszystko i się nieodzywam.
Mamy budować dom- bo mieszkamy u moich rodizców (tu moje obowiązki są tym
ważniejsze, że nie mogę pozwolić aby to moja mama sprzątała po mojej rodzinie).
wszystko co dotyczyło dokumentów i innych spraw musiałam załatwić sama.
Mój mąż zaczął robić ogrodzenie i tak już stoi to rozgrzebane 3 tygodnie...
A on ciągle jest chory, źle się czuje nie ma czasu.
A ja mam już dość.
Dośc tego, że niby wszystko ok, ale nie jest dobrze.
Nic się samo nie zrobi.....jak ja się nie wezmę za robotę to wszystko umiera.
a ja mam już czasem dość, że nawet wdzięczności żadnej z tego tytułu nie mam.
Zarabiam lepiej od męża. Odkładam pieniądze, spłacam kredyt.
A on co odłoży to pożyczy bratu, który jest nam już winien z 20000 i nie
słychać kiedy odda.
Mój mąż tylko narzeka, a to angielski za słaby, a to to a to tamto. Przecież ja
nie jestem jego matką, niech się weźmie w garść, niech coś ze sobą zrobi.
On mówi, że wszystkie decyje podejmujemy razem...a jak mnie nie ma - przez
kilka dni - to wszystko staje w miejscu. I to wspólne podejmowanie decyzji -
nie służy znalezieniu kompromisu. To tylko pretekst, żeby nic nie
robić..Poczekajmy....
A z resztą to szukanie kompromisu nie jest łatwe, bo jak mamy inne zdania - to
on nie umie tego zaakceptowac. Jestem wtedy "głupia, nie znam się, itd"
Więc nie chce mi się z nim gadać...
Słucha tylkojak się z nim zgadzam.
Jak ma dobry chumor to jest dobrze, jakma zły to jest złośliwy wobec mnie. Jak
na przykłąd ja się uśmiecham - a on ma zły nastrój to pyta z czego się
cieszysz, albo co się tak głupio uśmiechasz i zaraz mówi cos żeby było mi
smutno.
Mam tego dosyć.
Skończę pewnie z tym drugim...to nie może trwać i trwać...
ale za kilka dni...jeszcze kilka dni.

bea.bea Re: kochanek 27.06.04, 12:37

Współczuje ci, naprawde jesteś przed podjęciem trudnej decyzji, choc mam
wrażenie że już ją podjęłaś. Zastanawiam się tylko dlaczego trwasz w związku w
którym tak bardzo żle się czujesz. Może warto zawalczyć o siebie.
Powodzenia..głowa do góry, jesteś napewno wspaniała osobą , i jaką decyzje
podejmiesz będzie słuszna ))
pozdrawiam beata

bea.bea Re: kochanek 27.06.04, 12:28

Wedłóg mnie jeśli zależy ci na twoim małżeństwie to zostaw faceta i niech
sprawa pozostanie twoją słodka tajemnicą , bo jak mówiła moja babcie im facet
mniej wie tym lepiej dla niego.
A jeśli zdecydujesz , że nie chcesz byc z mężem, a uważam , że nie warto się
męczyć dla dobra dziecka, bo co to zresztą za dobro mieć tylko tolerujących sie
rodziców ,( jakie wzorce mu pozostaną w głowie?) , to zostaw męża powiedz mu o
wszystkim, powiedz czego od niego nie dostajesz a możesz dostać w drógim
zwiążku,
zawsze jest szansa że sie chłop obudzi...

malowana_lala Re: kochanek 27.06.04, 13:45

a wiesz, co ja bym zrobiła?

poczekałabym do dnia, w którym mam dobry humor i nie mam zaburzonego
postrzegania świata.

zwięłabym kartkę, długopis, i zrobiła bilans - tego, co dobre w związku i tego,
co złe (bo nalezy się zastanowić nad związkem)

a potem, na spokojnie, na przykład przy kawie i ciescie, przedyskutowałabym to
z mężem.
Bez oskarżeń: zawsze, nigdy, bo ty... a ja...

Wiesz, mi się wydaje, że zdrada jest zawsze objawem słabości związku.
Nie: słabosci jednej ze stron.

Na miłość trzeba pracować. Ale pracować muszą obie strony.
Dlatego należy się zastanowić, co zmienić. I czy warto walczyć o związek.

Wiesz, dla mnie trwanie w małzenstwie, w ktorym nie czuję się akceptowana (w
związku z tym hoduję sobię przepiękną minusową samoocenę), które nie zaspokaja
moich podstawowych potrzeb emocjonalnych (ciągle jestem przecież samotna, niekt
mnie nie rozumie i te de) i fizycznych (seks, potrzeba bliskości) jest bez
sensu.

Więc albo spróbujecie to zmienić, albo może po prostu warto przemyśleć inne
rozwiązania? I na przykład odpuścić, odejść i dać szasne szczęsciu na powtórny
uśmiech?

W końcu tego kwiata jest pół świata.
I być może gdzieś tam błąka się ta właściwa połówka jabłka?

libra.alicja Re: kochanek 27.06.04, 14:47

Nie ma bliskości, nie ma zrozumienia, nie ma wsparcia. Co zostało?
Czy gdyby twój mąż wyjechał na dłużej, to jest coś, czego by ci brakowało? Ale
nie tak z przyzwyczajenia, tylko czy tęskniłabys za tym.
Z twojego opisu wynika, że twój mąż nie przejawia żadnej aktywności związanej
ze wspólnym życiem. Niewiele daje od siebie.

Ten drugi mężczyzna udowodnił ci, że zasługujesz na zainteresowanie, pożądanie,
nawet uczucie. Dlaczego miałabyś z tego rezygnować?
Piszesz, że życie z nim nie jest możliwe (też ma rodzinę), ale możesz spotkać
innego mężczyznę. Takiego, który doceni twoje zaangażowanie i odwzajemni twoje
starania o udany związek. Wydaję mi się, że nie jestes osobą, która potrafi żyć
bez miłości (karmiąc się jedynie poczuciem dobrego spełniania obowiązków żony i
matki). Nie pozbawiaj się więc szansy na miłość. Odwzajemnioną.

mama1974 Re: kochanek 27.06.04, 15:57

Przyłączam się do zdania Alicji.

Pozdrawiam Dorota

aralit Re: kochanek 27.06.04, 17:56

Karolino czytając Twój post w dużej mierze czytałam o sobie. I myślę, że masz
szczeście, że spotkałaś jednak tą drugą połówkę i mogłaś choć trochę z
życia "wyszarpać" dla siebie.Ja nie spotkałam i marne na to szanse-to co w
życiu przeszłam sprawiło, że mam niską samoocenę i jestem oziębła (nie, nie,
nie zawsze taka byłam)Tylko nie wiem co dalej u Ciebie? I nie wiem co Ci
doradzić-ja bym z tego szcześcia korzystała oporowo.
Nie lubię wypowiedzi "tak nie można", "nie powinnaś tego ciągnąć" pisanych
przez osoby którym życie tak naprawdę nie dokopało porządnie i patrzą z pozycji
tego "lepszego" bo ich to nie dotyczy osobiście i nie wiedzą tak naprawdę jak
to jest...
Taka sytuacja jak Twoja (moja zresztą też)nie jest czarno-biała. I nie wiadomo
jaka decyzja byłaby najlepsza. Bardzo mi się spodobał ten Twój fragment o kubku
herbaty pitej na stopniach domu (ktos juz o tym wcześniej pisał). Ja siedzę w
pokoju-patrzę w okno i pytam "czy to już zawsze ma tak pozostać?" Często
myślę, że tak...

fringilla Re: kochanek 27.06.04, 22:27

Dobrze Cię rozumiem i nie dziwię się wcale, że w takiej sytuacji tak
postąpiłaś. Dziwi mnie co innego: jak możesz godzić się na takie małżeństwo?
Dlaczego z pokorą przyjmujesz swój los i twierdzisz że tak być musi? Nie musi.
Gwoli wyjaśnienia: sama tkwie w nieudanym małżeństwie, bo nie bardzo mam w tej
chwili możliwość, żeby odejść. Ale poniekąd na swoich warunkach. Nie może być
tak, że Ty robisz wszystko, a mąż nic. Doskonale zdaję sobie sprawę, że nie
każdy może się zmienić, a rozmowa wcale nie rozwiązuje wszystkich problemów.
Niektórtych mężczyzn nie da się zmienić, ani niczego od nich wyegzekwować i
kropka. Ale po co sie trak poświęcać? Jak Ci się wydaje, jak długo można tak
żyć? Co Ci zostanie gdy dziecko podrośnie usamodzielni się? Jeśli musisz w tym
tkwić, to na swoich warunkach. Nie rezygnuj z tego, co lubisz, nie
podporządkowywuj się bez reszty. Jeśli jesteś samotna, zyj własnym życiem, nie
czuj się winna, że nie jesteś kim innym. To Twoj mąż i jeśli nie kocha Cię
takiej, jaka jesteśś, to on powinien czuć się winny. Pierwszy krok już zrobiłaś.
Nie jestem zwolenniczką łamania przysięgi małżeńskiej, nie popieram zdrad i to,
że przysięgaliśmy sobie być razem na dobre i na złe wiele dla mnie znaczy. Ale
przez te wszystkie lata nauczyłam się, że samemu nic się nie zwojuje. Aby było
dobrze, muszą starac się dwie osoby, nie ma bata.
Pozdrawiam, życzę Ci siły i trafnych decyzji.
dorotka0110 Re: kochanek 27.06.04, 22:33

Jest wieczór mąż na dole oglada TV - przecież to ważniejsze niż ja. Siędzę
czytam, łykając łzy - tak mi przykro. Chciałabym Cieę uściskać, przytulić i
powiedzieć, że będzie lepiej ale nie to nie jest prawda! Jeśli masz do kogo
odchodź. Ja mam to samo i niestety nie ma do kogo odejść. Ratuj się dopuki
jesteś tak tak jak jesteś póxniej będzieśż stara, wredna, gnuśna i nawet ten
wspaniały nie będzie Cię chciał. Bezdie za późno. A kto powiedział, że w życiu
masz tak cierpieć.
Głowa do góry i bierz życie w swoje ręce. Pozdrawiam. czekam na odpowiedź. Tak
jak Ty Dorota.
- ju-linka Re: kochanek 28.06.04, 17:30
  
  Z wrażenia nie wiem co napisać. Pisałam tu kilka dni temu, moja sytuacja jest
  podobna i inna zarazem.
  Też mam, nie wiem, czy to nawet można jeszcze nazwać problemami w małżeństwie,
  moje są nieco innego rodzaju, ale wiem co to, brak dobrego słowa, czułości,
  możliwości podzielenia się dobrym i złym z kimś bliskim, wiem co to łzy łykane
  ukradkiem i samotne noce w pokoju dziecka...
  Też pojawił się ktoś w moim życiu, też nękają mnie wyrzuty sumienia, też nigdy
  się nie spodziewałam, że złamie przysięgę, ba, zawasze napawało mnie to
  obrzydzeniem...
  Nie wiem, co zrobię i jak to się wszystko potoczy. Czasem czuję się jak
  niewolnik, który nie ma już wpływu na swój los. Na razie staram się łapać każdą
  dobrą chwilę i wyryć ją sobie w pamięci na później...A gdy zamknę oczy...
  Nie wiem, może znajdę na tyle odwagi żeby walczyć o swoje szczęście.
  Proszę, pisz Karolino, co się dzieje, jak sobie radzisz z tym wszystkim,
  Pozdrawiam i ściskam pozostałe Nieszczęśliwe Małżonki, piszcie, dla mnie to
  bardzo dużo.
  J.
  - fra_mauro Re: kochanek 28.06.04, 20:38
    
    Czesc Karolino,
    
    po przeczytaniu wszystkich Twoich postow w tym watku jako pierwsze nasuwa mi
    sie pytanie: jak to sie w ogole stalo,ze wyszlas za tego faceta? z jakich
    powodow wybralas go na towarzysza zycia? Trudno mi bowiem uwierzyc,ze po
    urodzeniu dziecka przeszedl on calkowita metamorfoze i z
    przyzwoitego, "normalnego" -cokolwiek by to dla Ciebie znaczylo- goscia stal
    sie znudzonym, niedbalym , ozieblym (...) typem. Byc moze on taki byl od
    poczatku, tylko Ty tego nie dostrzeglas. Dlatego tak wazne jest, abys
    uswiadomila sobie, dlaczego zdecydowalas sie byc z nim. Moze juz wczesniej
    widzialas cos niepokojacego ale w koncu zwyciezyla sklonnosc do idealizowania
    partnera, powtarzanie sobie "jakos to bedzie" etc...
    
    Sytuacje masz niewatpliwie trudna lecz stety-niestety osoba kochanka tylko ja
    komplikuje. Nie mysle tu w tym miejscu tylko o kwestiach morale , choc i to
    jest zapewne dla Ciebie istotne. Najniebezpieczniejsze jest, iz odrywa Cie od
    sedna problemu, utrudnia orientacje w tym, co chcesz i zamierzasz oraz odwleka
    podjecie jakiejs konkretnej decyzji. Prosze zauwaz,ze Ty sama uleglas juz
    pewnym zludzeniom i "rozdwojeniu " jazni: poswiecasz czas i pragnienia
    czlowiekowi, ktory-jak sama piszesz-nie ma zamiaru wiazac sie z Toba. Tesknisz
    za prawdziwym uczuciem, czuloscia, a jednoczesnie wiklasz sie w zwiazek bez
    przyszlosci. Mowisz ,ze akceptujesz jego status rodzinny ale wydaje mi sie,ze
    oklamujesz troche sama siebie. Moze na dzien dzisiejszy jest tak jak piszesz
    ale nie wierze, ze na dluzsza mete i na zawsze chcialabys odgrywac role "tej
    drugiej". Jestem przekonana,ze we wczesnej fazie takich zwiazkow konspiracja,
    ukrywanie sie, sekretne spotkania dodaja jedynie pikanterii i podnosza poziom
    adrenaliny obu stronom. Ale tak dlugo zyc sie nie da.
    Jestes zaniedbywana przez znudzonego malkontenta ale uwazam,ze stac Cie na
    lepsze rozwiazania niz tymczasowy, niepewny uklad z facetem, ktory takze ma
    pokomplikowane zycie osobiste. Na pewno nie wiesz wszystkiego na temat dlaczego
    mu sie nie uklada z zona i jaki % winy za ten stan rzeczy lezy po jego stronie.
    Nie wpadaj z deszczu pod rynne !

evee1 Re: kochanek 29.06.04, 04:21

Fakt, ze kochanek jest super nie ma tu specjalnego znaczenia,
bo nigdy nie wiadomo jakby sie Twoje zycie ulozylo z nim.
Ale samo jego pojawienie sie jest symptomatyczne, bo jakbys byla
szczesliwa w malzenstwie, to przeciez nie mialabys powodu zdradzac
meza. W kazdym razie byla to oznaka tego co juz dawno sama dobrze
wiedzialas, ze Twoje malzenstwo to tylko pusty garnek.
Dla mnie najwaznejszy w zwiazku jest wzajemny szacune i z Twojego
opisu wyglada na to, ze takowego brak z jego strony (byc moze sie
myle). Ja nie wiem czy to sie da naprawic. Nie wiem na ile powaznie
rozmawialas ze swoim mezem i na ile zdaje on sobie sprawe z sytuacji.
Kazdy jest inny i ja moge napisac co ja bym zrobila.
Napewno, tak jak radzi verdana, sprobowalabym rodzinnej terapii. Jak
mezowi trujesz, to on to moze zbywac, ale jak mu to samo powie ktos obcy
to moze do niego dotrze, ze to nie tylko napiecie przedmiesiaczkowe
zony.
Skoro maz to w sumie porzadny facet (czyli nie pije i nie bije), to
moze warto o zwiazek zawalczyc. Cos Was w gruncie rzeczy laczylo, jezeli
sie pobraliscie. Brak romantyzmu i skleroze w kwestii dat mozna wybaczyc
(mezczyzni sa w tym notoryczni) jezeli dzieje sie to "z natury", ale
ostentacyjne zapominanie o waznych dla Ciebie rzeczach - juz troche trudniej.
Ale jezeli terapia nic nie da, albo maz nie bedzie chcial sie na nia zgodzic
i sytuacja pozostanie bez zmian, to ja bym zastosowala taka metode
(przydatna rowniez w innych sytuacjach). Wyobrazilabym sobie cala
sytuacje za lat 10, 20. I siebie za te 20 lat. Jakbym sie czula i co bym
wtedy sobie myslala na temat tych przeszlych 20 lat. Ja uwazam, ze wbrew
pozorom mamy dosyc duzy wplyw na to jak wyglada nasze zycie, ktore - moze
przypomne - mamy tylko jedno. Ja tam lubie sie starzec ze swoim (nie
pozbawionym wad) mezem, czego i Tobie zycze smile

)). A, Twoim mezem za
lat 10-20 niekoniecznie musi byc Twoj aktualny maz....

PS. Jeszcze mi przyszlo cos do glowy jak sobie przypomniala, ze napisalas,
ze zarabiasz wiecej. Hmm, moze jemu po prostu jest tak wygodnie. Wyprane,
posprzatane, jedzenie podane, wszystkie sprawy zalatwione. Po co to zmieniac?
No moze jak sie za 10-20 lat trafi mlodsza i ladniejsza sad

((.

edziecko_gosiah Re: kochanek 29.06.04, 11:26

przeogromnie Ci Karolino współczuję... sytuacji w małżeństwie... męża, który
chyba tak naprawdę nie kocha, albo nie Ciebie kocha - pisałaś, że jesteś dla
niego tylko substytutem tej byłej, wielkiej miłości... biorąc śłub miałaś
nadzieje, że można kochać za dwoje, ale tak się nie da... każdy człowiek
potrzebuje miłości, czułości, bliskości i zrozumienia... nie chodzi mi o seks,
choć i to jest niezmiernie ważne, ale właśnie o bliskość; świadomość, że z
kubkiem herbaty w ręku siadasz na ganku obok najukochańszej osoby na świecie i
razem cieszycie się swoją bliskośćią... dla mnie nie ma to absulutnie
najmniejszego sensu! pracujesz, zarabiasz - więc pod tym kątem sobie ze
wszystkim poradzisz; z dzieckiem może zostać opiekunka (teraz pewnie jest z nim
babcia?), jeśli środki finansowe na to nie pozwolą, to jest żłobek, czy
przedszkole... nie możesz tak siebie ranić!
zdrada... zostałam zdradzona przez mojego męża... bolało, świat się dla mnie
zawalił... urlopowy skok w bok... dowiedziałam się przez przypadek!!! takie
rzeczy wychodzą na jaw - prędzej czy później, w najmniej oczekiwanym momencie -
i wtedy jest jeszcze gorzej... nie będę oceniać tego, że zdradziłaś - po swoich
doświadczeniach mam jasne zdanie na ten temat. nie musisz mówić mężowi o tym co
się stało, że jest ktoś inny; powiedz, że masz tego dosyć, chesz ułożyć sobie
życie sama, bez niego, bo jego osoba nic nie zmiania, nic nie wnosi do waszego
związku... nie musisz odchodzić do tamtego, może nawet lepiej byłoby to
zakończyć, bo tam też nie masz przyszłości - po prostu odejdź od męża i skończ
z kochankiem... jeśli chcesz być szczęśliwa w życiu, to znajdź kogoś, kto to
szczeście może Ci w pełni dać ... może mąż przemyśli swoje zachowanie, może
jednak do Ciebie zatęskni... jeśli nie, to znaczy, że nie jest Ciebie wart!!!
na terapię rodzinną raczej bym nie liczyła, bo żeby miała sens, to obydwie
strony muszę tego chcieć, a zdaje się, że twój mąż nie dostrzega problemu, dla
niego problemu nie ma! niestety...
pomyśl o sobie, bo za 10 lat stwierdzisz, że jest już za późno...
gosiah

malgosiacy Re: kochanek 10.07.04, 15:28

Witaj,
muszę Ci powiedzieć, że Twoja ostatnia wypowiedż zakrawa dla mnie na
maltretowanie psychiczne ze strony Twojego "mężą". Nie chcę Ci nic doradzać w
kwestii rozstania czy pozostawania w tym związku, bo decyzję musisz podjać
tylko Ty. Ale może jesteś dla niego tą zbyt słabą kobietą, która na nic nie
umie zrobić, na nic nie zasługuje, ze wszystkim się zgadza, taką Cię widzi. Po
co starał się o dziecko z kobietą, która go drażni. Przecież dziecko nie może
normalnie funkcjonować w takiej atmosferze, absolutnie. Już niedługo dziecko
zauważy Twoje złe samopoczucie, Twoja frustracje, a także stosunek taty do mamy
i bedzie jeszcze gorzej.

Może warto nim (tzn mężem) psychicznie potrząsnąć, wykrzyczeć mu to wszystko z
furią, ubierać się właśnie seksownie, tak jak się Tobie podoba, jak mu się nie
podoba to niech nie patrzy. Nie jesteś zakonnicą, a czasy niewolnictwaodeszły
juz w niepamięć. Niech zobaczy w Tobie charakter, silną kobietę, trochę
wyzwoloną. Zadbaj tylko o dziecko i siebie. Jemu nie pierz, nie prasuj i nie
gotuj. Jak chce jesc niech sobie zje pizze na miescie albo zupkę z proszku.
Miej go głęboko w poważaniu, zemścij się na nim trochę. Dlaczego Ty masz dbać o
niego, kiedy on nie dba o Ciebie, dlatego tylko, że jesteś żoną???? Tak
postępuje żona, kiedy mąż jest chory, a nie kiedy robi z niej swego
rodzaju "wariata".

Powiem Ci, że czytając ten wątek najpierw ryczałam jak bóbr, ale jak zwykle
wstąpił we mnie duch kobiety walczącej. Wtedy zobaczysz, czy nadal nic go nie
interesuje i tak jak w sprawach seksu jest mu dobrze bez niego. A w ogóle co to
za powód, że nie może się z Tobą kochać, bo jesteś matką jego
dziecka???????????????????????????????????????????????????????????????????
To po prostu jakieś szaleństwo chyba? Piszesz, że nie chcesz burzyć jego
świata, podczas kiedy On burzy Twój.

Nie wiem czy Ci coś pomogłam, Może mój sposób jest głupi, a może podziała.
Musisz myśleć o sobie i o dziecku, jego komforcie psychicznym czyli życiu w
atmosferze miłości, zaufania i troski o drugą osobę, a nie w czymś takim co
opisałaś.

Pozdrawiam Cie serdecznie,

karolinahera Re: kochanek 12.07.04, 15:34

Dziekuje za odpowiedż i za wsparcie.
Mąż nadal toczy ze mna poważne rozmowy, grożąc mi odejściem rozwodem odebraniem
dziecka.Kocha się ze mną ostatnio 3 rzy w ciągu tygodnia...ale wczoraj miał
pretensję, żę jakoś inaczej było bo "nigdy nie całowałaś się ze mna z
języczkiem" (przepraszam jeśłi kogoś urażam....zbytnia szczerością, a w ogóle
to miał wrażenie jak bym kochała się z nim pierwszy raz...(nie wiem co to
oznacza, ale zadowolony nie był...) i pytał mnie czy było tak dobrze jak z moim
pierwszym chłopakiem, a pragnę nadmienić, że to było 10 lat temu i nie dośc, że
nie pamiętam to dobrze nie było..

Najgorsze jest to, że mój mąz mowi mi że bardzo mnie kocha, że jestem dla niego
bardzo ważna, nasze małżeństwo jest bardzo ważne..i rodzina..
Jak się dowie o kochanku to ja będę wyrodną matką i k...ą bo go zdradziłam.
a ja tak sobie siedze i czekam co dalej.
Ten drugi - mówi, że odchodzi od żony... razem nie mieszkaja co wiem na pewno,
bo on jest za granicą.Ale nasz związek utrzymuje w tajemnicy - sama go o to
prosiłam.
Mówi, że mnei kocha...ale ja nie wiem czy rozumiem co znaczy to słowo...
Przecież i ja kocham, wyszłam za faceta bo myślałam, że kocham, tak czułam...
i nie wiem co to słowo znaczy...
mętlik mam w głowie...
Ale nie chcę aby sie dowiedział...
wiem, że on nie umiał by postąpić honorowo, odejść nie utrudniac mi zycia, życ
spokojnie ze świadomościa porażki...
miłość własna jest duż...
nie chodzi o to że go zdradziłam, ale o to Jak mogłam to zrobić...- rozumiecie?
Poza tym...kwesti aambicji...znajomi sąsiedzi rodzina...która mówiła mu aby się
ze mna nei żenił...powiedzą mieliśmy rację...

no i dziecko.Co z małym...przecież dla niego to będzie szok. będzie smutny, bo
taty nie będzie codziennie....z resztą teraz też nie ma...bo sprawy zawodowe
zatrzymuja go poza domem...
a z kochankiem skończyc powinnam, ale nie mogę...nie chcę ...jest ktos kto mnie
kocha...okazuje to stara się dla mnie.
w każdym razie wolała bym póki co nie podejmować decyzji w żadna stronę...
Nie wiem co z mężemi nie wiem na ile moge polegac na kochanku...- bo nie jest
sprawdzony...a ja nieufna....
poczekam. z reszta ja tez się z nim teraz nie widuje bo jest za granicą...ale
tęsknie.
Karolina
karolinahera Re: kochanek 12.07.04, 15:38

a, i jeszcze cos - wszystkich tych metod o których piszesz - próbowałam..i to
tez tylko powód do powiedzenia mi, że się zmieniłam, do długich rozmów o mnie o
tym co rozbie źle i że on nie akceptuje tych zmian, że mi odbiło...Pretensje,
że nie jestem dobrą matką...dwie propozycje że on sie wyprowadzi....poważne
rozmowy długie ..awantura, która zakończyła się moimi łzami (wszystko wróciło)
do normy....i dobry humor przez cały dzień - bo Żona znowu jak kiedyć i
zdenerwować można...
i święte słowa - nie płacz, ja naprawdę cie kocham nie chcę abyśmy sie kłócili.
co je mam robić...?
nie wiem.
- linka9 Re: kochanek 12.07.04, 16:24
  
  Karolinko, po pierwszych Twoich postach odnosiłam wrażenie, że jestes silną
  osobowością, pewna swego, choć z zasadami, jesli chodzi o utrzymanie małżeństwa
  (pozorów?). Teraz zal mi Ciebie, bo chyba jesteś ogromnie w tym zagubiona,
  niedowartościowana i jest Ci tak na dobrą sprawę obojętne z kim, gdzie, jak,
  byle czuć się kochaną,bezpieczną, potrzebną.
  
  > dwie propozycje że on sie wyprowadzi....poważne
  A może to jest jakieś wyjscie? Chwila separacji i czas na przemyslenie,
  uporządkowanie pewnych spraw, proba odnalezienia się w innej roli. Potem na
  spokojnie może uda się podjąć wyzwanie i ratować małzeństwo? Daj sobie na jakiś
  czas spokój z kochankiem, jak rzeczywiście kocha - to poczeka, zrozumie, że
  najpierw musisz poukładać stare sprawy, rozliczyć (zakończyć?) poprzedni
  związek. Zdrada (nawet w myslach) niepotrzebnie absorbuje, odciąga od problemu,
  zmienia nastawienie do męża. Podejmowanie decyzji to ogromnie trudna sprawa w
  życiu. Ale czy da się tego ciagle unikać?

barbin Re: kochanek 10.07.04, 21:47

Karolina, przepraszam,ja nie chcę Cię krytykować ani trochę. Jestem jednak z
tych, które walczyłyby o małżeństwo do ostaniej kropli krwi.
Zastanawiam się dlaczego piszesz, że jesteś substytutem jego pierwszej
miłości? Jeżeli rzeczywiście w to wierzysz, to chyba masz straszliwego doła,
czujesz się niedowartościowana i być może sama budujesz mur, a w tej chwili
masz okazję ,żeby wziąć odwet? Zastanów się nad tym. Stawiam 95% ,że pierwsza
miłóść męża interesuje go tyle co zeszłoroczny śnieg, a Ty jesteś kobietą za
którą poszedłby w ogień.

mamakaji Re: kochanek 12.07.04, 17:00

A czy to trochę nie jest tak, że z jednej strony mamy prozę życia, związek
który wszedł już w taki etap w którym dominująca stała sie codzienność i
przyzwyczajenie. Z drugiej strony jest nowy związek, który jak to zwykle nowe
związki pełen jest uniesień, uczuciowości i tego podekscytowania typowego tylko
dla nowych związków. Ale przecież ten związek z kochankiem nie na zawsze
pozostanie takim. W miejsce świeżosci uczuć pojawi się pewna rutyna i
przyzwyczajenie. I co wtedy? Czy jeśli temperatura tego drugiego związku
osłabnie, to będzie znak by znów szukać następnego? Może Twój mąż Karolina
kocha Cię naprawdę i mocno, tylko nie tą pierwsza gorącą i nietrwałą miłością,
lecz taką spokojną miłością dojrzłego związku? I może jedynym problemem jest to
że jak bardzo, bardzo wielu facetów nie za bardzo umie i lubi to uczucie
okazywać. Ktoś kiedyś napisał (chyba w "Płeć mózgu"), że prawdziwym wyznaniem
miłosci typowego mężczyzny jest gdy facet ten umuje żonie samochód. I wiecie
dzieczyny co, ja tak sobie myślę, że coś w tym jest. Karolino zastanów się
proszę chwilkę nad tym co próbuję Ci tu przekazać, aby się nie okazało, że
bezustannie będziesz gonić za ZAKOCHANIEM nie doświadczając MIŁOŚCI.

Najnowsze z forum emama

Zaloguj się