Kłotnie rodziców a dzieci.

[blanca31]

No właśnie czy nie zdażyło się Waszym dzieciom słuchać jak sie kłócicie?
Czy nie było Wam później wstyd? Głupio i smutno, że przez takie bzdety ( bo
jak nazwać niektóre głupie kłótnie) dzieci cierpią? Czasami jak mój
piecioletni syn skomentuje naszą kłótnię to myślę, że jezt mądrzejszy odemnie
i więcej rozumie niż mi sie wydaje.

[justyna1212]

Tak, moja córka słyszy naszą wymianę zdań. Tak, nazwałam to wymianą zdań, nie
kłótnią, gdyż obiecałam sobie, że nasze dziecko nie będzie cierpiało z powodu
kłótni. Nie daję się sprowokować. Raz było tak, że ryczałyśmy obie, nie pozwolę
by to się powtórzyło. Mogę się pokłócić, gdy mała śpi. Córka jest już dużą i
mądrą dziewczynką (ma cztery latka). Kiedyś powiedziała, że my nie jesteśmy
zakochani, "pamiętasz, płakałaś". Po takich słowach nadchodzi refleksja. Nad
sobą, życiem, małżeństwem. Mówiłam, że nawet jeśli ludzie bardzo się kochają,
to czasem się kłócą, denerwują się na siebie, ale to nie znaczy, że się nie
kochają. Teraz dziecię na każdy nasz głośniejszy ton głosu (to wcale nie musi
być sprzeczka) reaguje natychmiast. Przybiega do nas i mówi: "co to za
chałasy". Nie będę kłócić się przy dziecku, dziecko ma być szczęśliwe i tyle.
Kropka. Pamiętam z dzieciństwa kłótnie moich rodziców i to co wtedy czułam.
Pamiętam to do dziś. Chcę, by moje dziecko tego nie przeżywało, chcę
zaoszczędzić jej takich "wrażeń".

[rewolucja128]

Niestety my sie czesto klocimy i dziecko to slyszy
mowi wtedy "nie kloccie sie" , albo "mamo, nie mow tak do taty" , albo "tato,
przepros mame i ja pocaluj".
Jest bardzo madra a my bardzo glupi

[tynia3]

U nas kłótnia to raczej coś na kształt sprzeczki. Nie ma krzyków, obelg ani
rękoczynów. Najostrzejsza forma, to nerwowa wymiana poglądów. Zdarza nam się to
w sumie nie często, bo z reguły osiagamy kompromis w normalnej rozmowie,
niemniej jednak nie widzę nic strasznego w tym, że dziecko raz za czas
(podkreślam: nie często), będzie świadkiem sprzeczki. To też nauka, że w życiu
nie zawsze bywa różowo i że z takim stresem można i trzeba sobie radzić. Poza
tym - tak to w bywa, dziecko może również widzieć łzy i w moim odczuciu widzi
przy tym prawdziwe, szczere emocje. Myślę, że szczerosć w relacjach to
podstawa. Zdaję sobie przy tym sprawę z tego, ze mogę sobie na taki punkt
widzenia pozwolić z racji tego, ze stanowimy zgodną rodzinę. Nigdy jednak nie
dopuściłabym (mąż zresztą też nie) abydziecko miało być świadkiem awantur.
Pozdrawiam.

[kruszynka301]

Tynia3 ma rację; że nie ma nic złego, jeśli maluch raz na czas widzi sprzeczających się rodziców. My się nigdy nie kłócimy, mąż wszystko obraca w żart, więc raczej w przypadku różnicy zdań płaczemy ze śmiechu. Widzę, jak Agusia reaguje na sprzeczkę widzianą np w serialu - jest kompletnie zdezorientowana, pyta się, dlaczego ktoś krzyczy, dlaczego mówi głośno. Kiedyś biliśmy się w kuchni śnieżkami (mieszkamy na poddaszu, więc w zimie mamy mnóstwo śniegu na dachu) - Agusia nie wiedziała, o co chodzi, i kiedy mąż podnosił na mnie rękę, nagle zaczęła histerycznie płakać.

[kochamcie]

Bardzo zainteresowal mnie Twoj post. Ja nie znam ludzi, ktorzy sie nie kloca.
Powiedz, jak to sie robi? My niestety klocimy sie ciagle: o balagan w domu, o
to, ze ktos cos mial zrobic a nie zrobil. Bardzo czesto mamy rozne zdania na
jeden temat. Moze masz jakis zloty srodek?

[kruszynka301]

To chyba sprawa dobrania się w korcu maku, bo zarówno ja, jak i mój mąz kłóciliśmy się z poprzednimi partnerami. A razem jesteśmy nadzwyczaj zgodni (na początku znajomości brano nas za długoletnią parę lub rodzeństwo, podobno byliśmy tak podobni do siebie).
obydwoje mamy duże poczucie humoru, obydwoje bałaganimy, więc kłótnie o nieporządek nie mają racji bytu. W domu robię wszystko ja, więc nie ma kłótni o podział obowiązków - kiedy nie chce mi się gotować, zamawiamy pizzę. Mąż mnie zawsze pochwali, przytuli, więc czuję się doceniana i kochana.
Co do różnicy zdań - szanujemy zdanie drugiej osoby, nie przekonujemy do swojejo zdania, po dyskusji często pozostajemy przy swoich wersjach - przecież nie musimy się we wszystkim zgadzać.
Mieszkamy razem tydzien od poznania już 3 lata, bez jakiejkolwiek awantury czy kłótni.
acha, teściowa mi kiedyś powiedziała, że jestem do niej bardzo podobna - może tu tkwi tajemnica?).

[mamadwojga]

A my się nie kłócimy wcale. Z moim mężem nie da się kłócić. Po pierwsze mamy
bardzo bardzo bardzo podobne charaktery, po drugie zdecydowaliśmy się
nie "czepiać się" o bzdury (większe czy mniejsze), to znaczy mąż łagodnie
przechodzi przez zawaloną zabawkami podłogę i dowiaduje się że nie ma obiadu bo
mi się nie chciało a ja przymykam oko na trwający od kilku miesięcy remont
łazienki. Po trzecie i najważniejsze - kiedy próbuję rozpocząć jednak jakąś
kłótnię to trafiam na .... milczenie. Mój mąż po prostu puszcza moje teksty
mimo uszu i nie reaguje. Sam nigdy nie ma o NIC pretensji. Efekt jest taki że
po 10 latach małżeństwa mogę powiedzieć że nie kłóciłam się jeszcze z moim
małżonkiem.
A nawiązując do tematu postu. U nas jest inny problem. No może nie problem ale
śmiesznostka. Otóż mój mąż i ja często się przytulamy, całujemy, głaszczemy
przy dzieciach. Oczywiście są to bardzo niewinne pieszczoty, jakie dzieci mogą
oglądać na filmach przed dobranocką, ale... Ostatnio moja córka próbowała mnie
pocałować "z języczkiem". O mało trupem nie padłam. Mówię jej że tak się nie
całuje a ona na to : "tato ciebie tak całuje". I ręce mi opadły. Musiałam
tłumaczyć pięciolatce że mąż z żoną całują się inaczej niż inni ludzie. Nie
wiem czy zrozumiała ale od tego czasu jesteśmy ostrożniejsi w wyrażaniu uczuć.
Oj, nie wiadomo już czy się lepiej trochę kłócić czy całować. Dzieci i tak
wyciągną z tego wszystkiego inne wnioski niż byśmy chcieli.
Pozdrawiam
****************************************
Moje dziatki na fotkach czyli....
PIERWSZE urodziny Maksia- truskawkowy tort oraz... co dostał Maksiu w prezencie....

[judytak]

my się kłócimy w sposób cywilizowany ;o)
znacznie więcej jest spraw, w których się nie zgadzamy, niż takich, w których
tak ;o)
ja bym się zanudziła na śmierć z kimś, kto ciągle się ze mną zgadza ;o)))

nie bijemy się, nie wrzeszczamy na siebe, nie wyzywamy się od niczego, nie
mówimy źle o rodzinie, narodowości itp. drugiego...

mówimy, owszem, że zdanie drugiego jest głupie, nieuzasadnione, szkodliwe,
mówimy co raz szybciej, mówimy podniesionym głosem, tłumaczymy mocno
gestykulując, czasami się obrażamy, czasami ja się rozpłaczę...

dla mnie to wszystko mieści się w normie

nie zauważyłam, żeby dzieciom to przeszkadzało

w końcu oni też się kłócą między sobą, z kolegami...
przynajmniej wiedzą, jak to się robi ;o)

pozdrawiam
Judyta