Drugie dziecko, 30 lat i po karierze???

[bodzio9]

3 lata po pierwszym dziecku, planuję (bez powrotu do pracy) od razu drugie,
ale kiedy wrócę do pracy (mam zamiar ją zmienić, nie wrócę już do tej
poprzedniej, zresztą mnie tak już chyba nie przyjmą po takiej przerwie)będę
miał 31, 32 lata. Czy to nie zapóżno na rozpoczęcie nowej pracy, w nowym
zawodzie, bez doświadczenia. Kiedyś muszę zdecydować się na drugie dziecko, a
chyba gorzej jeżeli będę miała solidną pracę i ją przerwę macierzyńskim,
wychowawczym... Chyba lepiwj odchować dzieci i wziąść sią za pracę zawodową.
Zavzynając teraz nową pracę, nie wiem przecież kiedy się ustabilizuję w niej
(tj. np. umowa na czas nieokreślony-co uważam jest ważne, kiedy decyduję się
na dziecko). Jakie są wasze doświadczenia drogie e-mamy?

[mamania]

ja uważam, że praca nie jest najważniejsza w życiu, raz się ją ma a raz nie,
raz się ją lubi a raz nie, raz trafisz tam na ludzi których lubisz a raz nie
zasadniczo chodzi o to, żeby mieć z niej pieniądze
w normalnym kraju kto chce pracować, ten pracę dostanie niezależnie od wieku i
liczby dzieci, mam nadzieję, że wkrótce i do nas ta normalność zawita
a ty póki nie zawita, możesz sobie odchować dzieciaczków i nacieszyć wolnością,
bez żadnego szefa za sobą,
tylko w rodzinie jesteś niezastapiona
a napracować się zdążysz aż ci garb urośnie
za to biologia ma swoje prawa
nie uzależniałabym swoich planów rodzicielskich od rodzaju umowy o pracę

[libra.alicja]

Tak, po karierze.
Tylko, że jakoś przestało mi na niej zależeć. I nie piszę tak dlatego, że nie
miałam szansy na dobrą pracę, bo miałam bardzo ciekawą pracę, odnosiłam sukcesy
i przysłowiowa kariera stała przede mną otworem.

Postanowiłam mieć dziecko. Normalna kolej rzeczy, prawda?
Okazało się jednak, że muszę się leczyć, odstresować, odpocząć. Intensywna
praca od rana do wieczora nie sprzyjała zajściu w ciążę. Zrezygnowałam z pracy
zupełnie (z satysfakcją napiszę, że ku rozpaczy przełożonych) i uznając, że mąż
dostatecznie dobrze zarabia zajęłam się "zachodzeniem w ciążę".

Urodziłam córeczkę i kiedy miała prawie 2 latka postanowiłam znów podjąć pracę.
I okazało się, że po takiej przerwie i będąc matką, mam marne szanse nawet na
pracę poniżej swoich kwalifikacji. Znalazłam coś, ale pensja ledwo pokryłaby
koszty zatrudnienia niani.
W tej sytuacji uznalismy, że nie ma co czekać i zaszłam w drugą ciążę (urodzę
lada dzień).

Zdaję sobie sprawę z tego, że potem, z dwójką dzieci, po długiej przerwie
będzie jeszcze trudniej. Ale ja i tak juz nie jestem w stanie tak pracowac, jak
przed urodzeniem dzieci, bo nie wyobrażam sobie, żeby widzieć je godzinę
dziennie, wystarczy, że mój mąż tak pracuje. Dlatego "kariera" juz nie wchodzi
w grę. Myslę, raczej o normalnej pracy, dającej satysfakcję i możliwość
wykorzystania mojego wykształcenia i doświadczenia.
Żałuję jedynie tego, że obecnie nie liczy mi się czas pracy, bo nie mam
wychowawczego, po prostu nie pracuję, nie planowałam aż tak długiej przerwy.

Mój mąż chciałby, żebym przez najbliższe lata wogóle nie pracowała ze względu
na dzieci, ale obawiam się, że powrót do aktywności zawodowej będzie coraz
trudniejszy, a jak dzieci pójdą do przedszkola i szkoły, to nie ma sensu
siedzieć w domu, zwłaszcza, że ja wcale nie lubię zajmowac się domem (ale
uwielbiam wychowywać dzieci).

Rozpisałam się, ale tez mam takie jak ty dylematy. Snuję rozważania na ten
temat co jakiś czas i jeszcze nie znalazłam idelanego rozwiązania.
---
Pozdrawiam - Alicja

[fasolka31]

Postawiłabym na drugie dziecko, karierę można robić zawsze, nie tylko jak się
ma 30 lat, ale 40 i 50 - są to już lata bardziej bezpieczne dla ewentulanego
pracodawcy, dzieci podchowane.....a lata lecą i potem szkoda ci będzie zajść w
2 ciąże, bo szkoda zarobków,bo awans się szykuje, bo co powie szef, a czy mnie
przypadkiem potem nie zwolnią - po co zawracać sobie tymi pytaniami później
głowę! Tak postąpiłabym ja.

[mama_dominika]

fasolka31 napisała:

> Postawiłabym na drugie dziecko, karierę można robić zawsze, nie tylko jak się
> ma 30 lat, ale 40 i 50 - są to już lata bardziej bezpieczne dla ewentulanego
> pracodawcy, dzieci podchowane.....a lata lecą i potem szkoda ci będzie zajść
w
> 2 ciąże, bo szkoda zarobków,bo awans się szykuje, bo co powie szef, a czy
mnie
> przypadkiem potem nie zwolnią - po co zawracać sobie tymi pytaniami później
> głowę! Tak postąpiłabym ja.

Częściowo się z Tobą zgadzam fasolka - ale niestety, częściowo. To prawda, że
nie ma na co czekać i nie ma nic ważniejszego od rodziny, ale to, że karierę
można zrobić zawsze to nie do końca jest sprawdzone.
Sama wiesz, jakie wymagania mają obecnie pracodawcy. Jeżeli ktoś ma zbyt długą
przerwę w pracy, nie zawsze jest mu łatwo powrócić do pracy, tym bardziej jeśli
musi szukać jej od nowa.
Ja też się tego obawiam. Mam obecnie umowę na czas określony do marca
przyszłego roku. Wiem, że nie będzie przedłużona, bo firma kończy zadanie i
wynosi się z miasta. Mam rocznego synka i myślę o drugim dziecku tylko teraz
nie wiem, czy mam przedłużyć sobie "zatrudnienie" zachodząc w ciążę np. na
początku przyszłego roku (mogłabym wówczas iść na ciągłe zwolnienie, umowa
automatycznie przedłużyłaby mi się do dnia urodzin, potem macierzyński płaciłby
mi ZUS. Drugą opcją jest znalezienie stałej pracy, odczekanie (tylko nie wiem
jak długo) i zdecydowanie się dopiero wtedy. Dodam, że dla nas moja praca ma
pewne znaczenie ekonomiczne - nie możemy zdać się jedynie na siły męża.

Są to niestety poważne dylematy...
Pozdrawiam

[dyrgosia]

Można mieć przecież dzieci i robić karierę, mnie się udało, mam trzech synów i
realizuję się zawodowo. Najgorszy moment był, gdy musiałam przerwać
macierzyński i wrócić do pracy, a mój mąż wziął macierzyński. Teraz oboje
pracujemy, a z Małym jest babcia. Ze starszymi synami byłam na wychowawczym, w
tym czasie zmieniłam zawód, pracę, zrobiłam studia podyplomowe.Wszystko można
pogodzić.

[libra.alicja]

dyrgosia napisała:
> Można mieć przecież dzieci i robić karierę,

No własnie zależy co się rozumie pod tym słowem.
Dla mnie kariera zawodowa to było to coś co robiłam zanim zdecydowałam się na
dzieci. Pracowałam od rana do wieczora, zawsze dyspozycjna, we wszystkim
najlepsza, z duzymi szansami na rozwój i awanse. Tego nie da się pogodzić z
posiadaniem małych dzieci. Tzn. z posiadaniem da, ale nie wychowywaniem i
spędzaniem z nimi czasu.

Dlatego nie myślę już o tym, natomiast chciałabym wrócić za jakiś czas do
pracy. Do normalnej pracy, w normalnych godzinach, najchętniej na 3/4 etatu,
tak by móc jeszcze być z rodziną. To nie jest według mnie kariera, to po prostu
praca. I zgadzam się, że to da się pogodzić z dziećmi.

Niestety coś za coś. Albo kariera, albo dzieci, albo mam pracę na pół gwizdka i
jednocześnie rezygnuję z części czasu spędzanego z dziećmi, ale część jednak
pozostaje. Mimo wcześniejszych ambicji idealne dla mnie jest to trzecie albo.
Czyli praca, która jednocześnie pozwala na bycie w domu popołudniami. W obecnej
sytuacji gospodarczej jest to niezwykle trudne.

[dyrgosia]

Kariera, to niekoniecznie praca 12 godz na dobę, ja kieruję dużą firmą, mam
odpowiedzialną pracę, wielu znajomych twierdzi, że ZROBIŁAM KARIERĘ, a jednak
nie siedzę cały dzień w pracy, dobry dyrektor nie musi robić wszystkiego sam,
to organizaja pracy, za to przecież biorę pieniądze.
Mam wrażenie, że teraz mam więcej czasu dla rodziny niż gdy pracowałam w
dyżurach w szpitalu.

[wio_sna]

Ja też tak kiedyś myślałam, ale to chyba nie prawda. Znam mamy, które po 2 latach wychowawczego znalazły pracę bardziej satysfakcjonującą i lepiej płatną niż dotychczasowa. Sama dostałam już dwie propozycje pracy, ale ja chcę sama wychowywać moje dzieci do przedszkola, więc nadal jestem na wych.

Zgadzam się z librą.alicją, na pewno już nie będę pracowała tak jak wcześniej czyli kilkanaście godzin, przy pełnej dyspozycyjności, choć za niezłe pieniądze (zarabiałam więcej niż mąż). NIe potrzebuję już takiej pracy do szczęścia, bo co innego jest teraz dla mnie najważniejsze. Mam prawie 37 lat i nie czuję, że życie przede mną ucieka. Znam kobiety, które dopiero gdy dzieci były na studiach, same kończyły kierunki podyplomowe, obejmowały odpowiedzialne kierownicze stanowiska, zaczęły na dobre realizować się zawodowo.

Myślę, że dużo zależy od naszego nastawienia. Podczes, gdy jedni bezowocnie szukają jednej pracy, inni potrafią zmieniać ją na coraz lepszą co 2 lata.

Kobieta, po wychowawczym jest zorganizowana ponad przeciętną, skuteczna w działaniach, pomysłowa i ma dużą potrzebę osiągnięć na innym polu niż rodzina, nie wdaje się w biurowe podchody, bo ma już inny system wartości.

Rodzina to nie tylko obciążenie dziećmi, to także większa odpowiedzialność i inne priorytety. Pracodawcy to doceniają.
Pozdrawiam Wiosna

[aluc]

dyrgosia napisała:

> Kariera, to niekoniecznie praca 12 godz na dobę, ja kieruję dużą firmą, mam
> odpowiedzialną pracę, wielu znajomych twierdzi, że ZROBIŁAM KARIERĘ, a jednak
> nie siedzę cały dzień w pracy, dobry dyrektor nie musi robić wszystkiego sam,
> to organizaja pracy, za to przecież biorę pieniądze.
> Mam wrażenie, że teraz mam więcej czasu dla rodziny niż gdy pracowałam w
> dyżurach w szpitalu.

zależy jaki to zawód i jaka praca
mojego nie da się wykonywać przez 8 godzin dziennie - albo się w nim siedzi po
uszy, albo nici z tzw. kariery
u mnie też sytuacja odwrotna - mam za sobą 10 lat tzw. kariery zawodowej, a po
urodzeniu drugiego dziecka nie wracam do pracy, co nie znaczy, że z kariery
dokumentnie rezygnuję do końca życia ale muszę znaleźć dla siebie jakąś
niszę, która pozwoli mi na połączenie pracy (raczej nie na etat) z
wychowywaniem dzieci
no i będę zaczynać nowe życie w wieku 35 lat

[libra.alicja]

aluc napisała:
> zależy jaki to zawód i jaka praca
> mojego nie da się wykonywać przez 8 godzin dziennie - albo się w nim siedzi
po
> uszy, albo nici z tzw. kariery

Własnie u mnie było tak samo.

> ale muszę znaleźć dla siebie jakąś
> niszę, która pozwoli mi na połączenie pracy (raczej nie na etat) z
> wychowywaniem dzieci

I to jest najtrudniejsze. Mieć małe dzieci, przerwę w zawodowym życiorysie,
wiek powyżej 30-stki i ciekawą pracę na kilka godzin dziennie (najlepiej w
zawodzie i za sensowne pieniądze).
Dużo oczekuję? Tak, wszyscy się pukali w głowę, że po to żeby mieć pierwsze
dziecko przed 30-stką rezygnuje ze świetlanej przyszłości zawodowej, więc teraz
mam za swoje.

> no i będę zaczynać nowe życie w wieku 35 lat

a ja około 33

Do dyrgosia!

[bodzio9]

Gosiu, ile masz dzieci i w jakim zawodzie pracowałaś w szpitalu, jeśli mogę
wiedzieć?
Bo moja poprzednia (na razie jeszcze obecna) praca związana była też ze służbą
zdrowia, a teraz myślę o księgowości, po skończonych studiach, ale co z tego
wyjdzie???? Wiele niewiadomych.

[bodzio9]

No właśnie i to jest problem, bo jeśli zrezygnujemy z drugiego dziecka, na
rzecz nowej pracy, to nie wiadomo kiedy się w niej ustabilizujemy, tzn. np.
umowa na czas nieokreślony, bo jednak tylko ona daje uprawnienia pracownicze,
możliwość pójścia potem na urlop wychowawczy (który jest też warunkiem, aby
dostać np. zasiłek wychowawczy itp.). To jednak ważne, kiedy ma się ograniczone
możliwości z kim zostawić takiego malucha.A umowę na czas nieokreślony można
dostać dopiero po dwóch na czas określony, a co jeśli te na czas określony są
np. na rok każda, to o ile sie przesuną te plany macierzyńskie? A lata nam
kobitką lecą...

[bodzio9]

Mężczyżni przynajmniej nie mają takich dylematów jak my kobiety - praca, czy
rodzina i jak pogodzić te dwie sprawy i znalezć "złoty środek".

[bodzio9]

Dziękuję dziewczyny za wszystkie słowa otuchy.Oby pracodawcy myśleli tak jak
Wy.Zgadzam się, że są ważniejsze rzeczy w życiu od pracy, a na pewno
najważniejsza jest dla mnie rodzina i dzieci, jednak obawiam się, że dwójka
dzieci pochłonie całkowicie mój czas i nie starczy go na to by być też dobrym
pracownikiem. Poza tym, to że czeka mnie zmiana pracy i zawodu. Będę
rozpoczynać pracę od zera, jeśli chodzi o doświadczenie w wieku 30 kilku
lat.Ciągle myślę, czy to nie będzie za póżno, żeby znależć wtedy dla siebie
miejsce w życiu zawodowym, w nowej pracy i nowym zawodzie. Przecież teraz tak
liczy się doświadczenie. Mam staszne dylematy dziecko-praca. Właśnie praca, a
nie kariera, jak napisała to jedna z Was. Nie myślę o żadnej karierze, chodzi
mi o miejsce w życiu zawodowym.Przecież po odchowaniu dzieci nie będę cały czas
siedzieć w domu, kiedy one pójdą do szkoły, bo poczuję się chyba bezużyteczna.

[aluc]

a mi się wydaje, że to nie pracodawcy powinni inaczej myśleć, bo ich myślenie
jest niejako wymuszone przez obciążenia podatkopodobne związne z zatrudnieniem
matki dzieciom, a raczej żeby kobiety zaczęły na całą sprawę spoglądać bardziej
realnie i mniej roszczeniowo (to nie jest kamyczek do twojego ogródka akurat,
ale generalnie)

pracodawca nie ma obowiązku rozumieć, że dla ciebie rodzina jest ważniejsza od
pracy, bo dla niego twoja praca jest ważniejsza od twojej rodziny, mądry
pracodawca doceni ustabilizowaną sytuację rodzinną, ale nie będzie jej
przedkładał ponad twoją wartość jako źródła jego dochodu

to raczej ty powinnaś znaleźć taką ścieżkę zawodowego rozwoju, żeby praca i
rodzina jak najrzadziej stawały w konflikcie wobec siebie

czego życzę i tobie i sobie )

[jogo2]

aluc napisała:

> a mi się wydaje, że to nie pracodawcy powinni inaczej myśleć, bo ich myślenie
> jest niejako wymuszone przez obciążenia podatkopodobne związne z
zatrudnieniem
> matki dzieciom, a raczej żeby kobiety zaczęły na całą sprawę spoglądać
bardziej
>
> realnie i mniej roszczeniowo (to nie jest kamyczek do twojego ogródka akurat,
> ale generalnie)
>
> pracodawca nie ma obowiązku rozumieć, że dla ciebie rodzina jest ważniejsza
od
> pracy, bo dla niego twoja praca jest ważniejsza od twojej rodziny, mądry
> pracodawca doceni ustabilizowaną sytuację rodzinną, ale nie będzie jej
> przedkładał ponad twoją wartość jako źródła jego dochodu
>
> to raczej ty powinnaś znaleźć taką ścieżkę zawodowego rozwoju, żeby praca i
> rodzina jak najrzadziej stawały w konflikcie wobec siebie
>
Gdyby wszyscy tak myśleli jak ty, że fakt że realia rynku pracy ci się nie
podobają, to jedynie twój problem (i to ty masz sama go zmienić), a nie
pracodawcy to do tej pory mielibyśmy dwunastogodzinny dzień pracy (i faktycznie
często trwa on tyle, ale jednak różnice jakieś są: np. jest to powszechnie
przyjęta zasada), pracę dzieci, brak urlopu i ubezpieczeń zdrowotnych. Na tyle
historię pewnie znasz, że owszem byli pojedynczy światli i mądrzy pracodawcy,
którzy budowali ochronki przy fabrykach, ale jednak więcej było takich, którzy
tak nie robili jak nie musieli.
Trudności pogodzenia pracy z wychowywaniem dzieci są powszechnym zjawiskiem i
wcale nie wypływają z roszczeniowej postawy kobiet a często z wygodnictwa
pracodawcy. No bo jak ma do wyboru (wszak jest duże bezrobocie) młodą i
bezdzietną i dzieciatą, to po co sobie ma głowę zawracać problemami tej
dzieciatej i sprawdzać, czy ona jest bardziej rzetelnym pracownikiem od tej
bezdzietnej. Nie sprawdzi się bezdzietna, to zatrudnimy następną bezdzietną.
Tak samo jak do tej pory przekreśla się z góry ludzi na rynku pracy tak po
czterdziestce, bliżej pięćdziesiątki. Ile by nie reprezentowali sobą zalet i
umiejętności, znalezienie pracy bez znajomości graniczy z cudem. Takie sobie
rozpowszechnione uprzedzenie. Ma być młoda, bez dzieci, z dwudziestoletnim
doświadczeniem i mieć skończone trzy fakultety.
Tak że uważam twoje myślenie za błędne co do tego, że nie jest to problem
pracodawcy a zadawalającą formę pracy powinno się znaleźć samemu (nie zawsze
jest to możliwe, a byłoby częściej możliwe, gdyby pracodawcy byli zmuszeni
bardziej dostrzec ten problem) oraz co do roszczeniowej postawy kobiet. Postawy
pracodawców też często bywają roszczeniowe.

Pozdrawiam,

[aluc]

jogo, historię znam ) i z postawami roszczeniowymi pracodawców też się
spotkałam, właśnie obecnego opuszczam bez większego żalu

próbowałam pokazać, że medal ma dwie strony, bo na tym forum pęka od apeli o
dłuższy macierzyński i inne benefity, bez głębszego zastanowienia się, skąd na
to wszystko brać

potrzeba rozwiązań systemowych - z tym na pewno się zgodzisz, bo jednak nie
jesteśmy w fazie dzikiego kapitalizmu, tylko w jakimś dziwacznym połączeniu
socjalizmu z kapitalizmem, na czym tracą wszyscy, którzy nie są piękni, młodzi,
wykształceni i bezdzietni

ale w tym wszystkim też można próbować się odnaleźć, a nie zwalać wszystkiego
na podłych wyzyskiwaczy

[jogo2]

Aluc,

Ja jestem własnie ta, co się odnalazła własnymi zdolnościami i przemyślnością.
Nie chcę się rozpisywać o swojej sytuacji, sorry za enigmatyczność, ale ja
właśnie znam medal od tej drugiej strony i nie są to najlepsze wrażenia.

Pozdrawiam,

[aluc]

nie strasz ) bo chyba zostanę pełnoetatową kurą domową

[jogo2]

ty nie zostaniesz. Ja też chyba nie. Tylko gorycz przeze mnie przemawia. jestem
po gorszej stronie barykady i można to wykorzystać.

Pozdrawiam,