historia optymistyczna

[nangaparbat3]

Oczywiście dotyczy psa, ale i to dobre.
Pies jest nieduzym kundlem, miłym, halasliwym, zwyczajnym.
Mieszkal na moim osiedlu ze swoją panią, starszą już. Po jakichś parunastu latach pani umarla, pies trafil do schroniska.
Nie zapomniala o nim sprzedawczyni z osiedlowego sklepu. Odwiedzila, zmartwiła się - wychudl, wieksze psy nie dopuszczały go do jedzenia, wydawal się bardzo nieszczęsliwy.
Napisala ogloszenie.
Ogłoszenie przeczytala mloda kobieta, ktora niedawno sprowadziła się na nasze osiedle, chyba samotna, pracująca na zmiany. Pogdala z kolezanką/siostrą mieszkającą niedaleko, też pracującą na zmiany. Stwierdziły: pies powinien wrocić na swoje osiedle, one sie opieką podzielą.
Całą trójke spotkalam dzisiaj u weta (pies zdrowy, ale że staruszek, chodzi regularnie do kontroli).

[nickbezznaczenia]

Gdyby tylko takich osób było więcej.

Ale nic to! Dobrze, że w ogóle są.

[zana781]

Bardzo pozytywnie!

[drogikocie]

fajne! świetne!
i wbrew pozorom odważna ta pani - na pewno się nie zastanawiala, że sąsiadka, szwagierka i kuzynka pomyślą "co za wariatka, jedzie do psa w odwiedziny"

rozważam ostatnio jak strach paralizuje przed fajnymi rzeczami, stąd pewnie ta refleksja

[nangaparbat3]

Takich ludzi jest duzo.
Dzień wcześniej w poczekalni byli państwo z przygarniętą suczką.
Pomyślalam, że niektórym zwierzetom los odwraca sie jak w bajce - przecież wszyscy znamy takie bidy znajdowane w lesie przywiazane do drzewa, porzucone na śmietniku, błąkaące się i glodujace - spotykają ludzi, którzy je przygarniają, kochają, troszczą się o nie. Kot mojej siostry był wczesniej chodzacym wieskim nieszczęściem, zjadal wszystkie resztki z pomidorami wlącznie i spał na dworze, w dołku wygrzebanym w ziemi - skora i kosteczki. Zawsze kiedy ją odwiedzalam i widziałam wielkie cielsko rozciagnięte w centralnym punkcie domu, rozpieszczane na wszystkie możliwe sposoby, myślałam o tym, że fortuna czasem się do kogoś usmiecha

[aandzia43]

To prawda, takich ludzi nie brakuje. Dużo moich znajomych ma ratowane zwierzaki.

[peonka]

Mam takiego psa. Często dokładnie o tym myślę, patrząc na nią - ze los może się cudownie odmienić na lepsze w jednej chwili. I że tyle w życiu zależy od szczęścia...
Oczy mi się spociły przy Twojej pięknej historii o psie.

[aandzia43]

Brzmi jak piękna bajka. To na pewno prawda? Lubię takie zwierzakowe historie ze szczęśliwym zakończeniem. Od razu mi się nastrój poprawia.

[agusia79-dwa]

szkoda, że tu nie ma przycisku 'lubię to!' bo bym go kliknęła.
sama mam taką znajdę śmietnikową, 6 lutego miną 2 lata jak jest z nami. Leosia to fantastyczna psinka, to członek rodziny!

--
Wypada, nie wypada - czytając fora można dojść do wniosku, że kobiecie w Polsce nic nie wypada, co najwyżej sztuczna szczęka na emeryturze i macica po porodzie Sn…. taje

[jesienna.nuta]

Wszystkie moje koty - i te już nieżyjące i te moje dwa łobuziaki - były kiedyś chodzącymi nieszczęściami.
Sama też płacę alimenty na kota, którego wydarłam zwyrodniłam dzieciakom z rąk - chciały go wrzucić żywcem do ogniska - i zawiozłam koleżance do domu z trasem i ogrodem. Zapłaciłam za leczenie i za kastrację, płacę co miesiąc sporą sumę za utrzymanie, sama tę sumę określiłam. Maluch dołączył do większej gromadki, jest duży, szczęśliwy, ufny i ma swoich ukochanych przyjaciół spośród innych odratowanych bied. Codziennie modlę się o zdrowie i życie dla koleżanki i jej męża, bo co się wtedy stanie z kotami?! Pewnie jak w Twojej historii - trafią na śmietnik, bo spadkobiercy wezmą TYLKO MIESZKANIE.

[amoreska]

Rzeczywiście - bardzo pozytywna historia

[kai_30]

Się wzruszyłam, bardzo ładna opowieść, nanga.

My też w grudniu adoptowaliśmy ze schroniska drugiego psa, dorosłą, dużą sunię, mimo że absolutnie jeden pies nam wystarczał. Ale jakos trudno było przejść obojętnie, bo nasze schronisko jest sprytne i prowadzi bardzo mądrą kampanię marketingową, zachęcając do odwiedzania schroniska i wyprowadzania czworonogów na spacer. A chodzić jest gdzie, bo to sam kraniec miasta, pod lasem, wokół pola i łąki. Co weekend mnóstwo ludzi przychodzi, a niektórzy też w tygodniu. Nie jest to żaden formalny wolontariat, ot - przychodzisz, możesz sobie wybrać psa, zapinają go na smycz, i idziecie na spacer. Zero formalności, miła atmosfera, a psy przeurocze, kochane, i przyzwyczajone do ludzi. No i jak się tak przyjdzie raz, drugi, trzeci, to już się ma swoich ulubieńców, i człowiek się zaczyna wahać, bo właściwie co to znaczy, że się nie ma warunków? Że na czwartym piętrze w bloku, że psy pół dnia będą siedzieć same? Że nie stać nas na najdroższą karmę? A w schroniskowym boksie to mają taki raj?

No i tak o. Mamy troje dzieci i dwa psy, jeden średni (też schroniskowy), drugi raczej duży, nie mieścimy się wszyscy naraz do samochodu Ale jest fajnie. Sunia kocha nas całym swoim psim sercem i powoli zapomina o tym, co ją spotkało, a my kochamy ją. Fajnie jest mieć dwa psy, lepiej niż jednego

[3-mamuska]

Wspaniałe!!!
Zeby jeszcze reszta ludzi zaczęła traktować zwierzeta jak należy, nie produkować nowych (bo raz suka musi miec młode) dbać o te ktore sa to świat bedzie piękniejszy.
Ale każda taka historia naprawa nadzieja ,ze nasze wnuki nie beda juz wiedziały co to schroniska dla zwierząt, bo kazdy właściciel bedzie odpowiedzialny.

[nangaparbat3]

Oj, Kai, poplakalam się jak dziecko.