aneta-skarpeta
18.02.16, 14:27
mam znajomych z 2 dzieci
dzieci siedziały z ojcem od urodzenia i jedno i drugie do ok 2-2,5 r. praktycznie nic nie mówiło
zaniepokojeni rodzice zaczęli chodzić po różnych lekarzach, poradniach
w obu przypadkach zdiagnozowano autyzm ( nie wiem jaki stopień)
ok 3 r.ż dzieci poszły do przedszkola- momentalnie zaczęły gadać, nadgoniły wszystko
( róznica miedzy dziećmi ok roku)
na moje oko dzieci rozgadane, roześmiane, troche wstydliwe, ale nie bardzo- na pierwszym spotkaniu mojemu męzowi wchodziły na kolana gdy ten bawił się z naszym młodszym- jak dla mnie nie widać w tych dzieciach grama autyzmu
rozmawiałam z tym ojcem i jak twierdzi panie które były odpowiedzialne za "zdiagnozowanie autyzmu" całkowicie nie były zainteresowane tym co on mówi- np , że jego żona też późno zaczęła mówic, ze w poradni one są nieśmiałe, ale na co dzień już nie, że może ich małomówność wynika z tego, że jednak matki znacznie częściej przy małym dziecku mówią do siebie ( idziemy ugotowac marcheweczkę etc), a on robił swoje i tyle
itd
na któryms spotkaniu zauważył, że jednak nie przekona żadnej z pań do dyskusji- one maja w podręcznikach schematy i koniec- głuche na argumenty
dzieci mają zaświadczenie o autyzmie i wszystko co się z tym wiąże
----------------
na tym samy spotkaniu była mama wcześniaka, która obecnie boryka się z poradniami ( jej dziecko generalnie boi sie bardzo zmian, nowości itd) i też opowiadała, że panie w poradni głuche są na wszelkie argumenty
(ta sama poradnia)
np dziecko miało ulozyc zwierzatka- ułożyło- pani to się nie spodobało, po dziecko naturalnie powinno układać inaczej, to matka tłumaczy, że w sumie to nie wie, ale ona jak z dzieckiem się bawi autami, zwierzątkami to go uczyła żeby własnie tak układał jak układa- ignor pani
itd
i tak słuchałam tych historii i sie zastanawiam na jakiej zasadzie działają te poradnie?
bo przykładowo znam dziecko z aspergerem i faktycznie jego zachowanie odbiega od zachowań innych naszych dzieci przede wszystkim chłopiec musiał przywyknąć do naszej obecności, mieć czas żeby nas zaakceptować i ma różne "nietypowe" zachowania.
w przypadku powyższych dziewczynek nikt z nas znajomych, włącznie z rodzicami, nie widzi żadnych takich zachowań od momentu gdy dzieci poszły do przedszkola i nadrobiły w kilka miesięcy mowę i zachowania społeczne