Taka ładna pogoda na dworze, prosi się, żeby iść na spacer, cieszyć się, bawić...
A mnie złapał tak tragiczny ból istnienia że o matko. Dawno takiego doła nie miałam.
Od poniedziałku praktycznie chodzę na autopilocie, najchętniej bym się położyła i nie wstawała. Jeść mi się nie chce, pić też nie, chcę tylko spać. I znowu czuję to, co lubię, cholera, najbardziej - nieokreślony, za to duszący lęk. Witaj, kolego, dawnośmy się nie widzieli.
Kurde, nie chcę znowu się gryźć z nerwicą, już myślałam, że ją zaleczyłam

Mam nadzieję, że samo da spokój, bo mnie chyba szlag trafi. Wiem, że mi to czasem wraca, za jakiś czas zwykle mija, po prostu dawno nie uderzyło z taką siłą.
Przytulcie, kopnijcie, nie wiem.
Przynajmniej sesja wyjątkowo łagodna w tym semestrze, bo nie wiem, co by było.